Posted by: proregno | June 3, 2014

PRT Journal April 2014 – articles on the Heidelberg Catechism & book reviews

Hierdie teologiese joernaal is gratis aanlyn of in harde kopie beskikbaar op aanvraag (ouer uitgawes is ook aanlyn beskikbaar, en daar is ook die volgende goeie nuus: “Kindle Mobi and ePub formats coming soon!)

Hier is die huidige April 2014 uitgawe:

Nie net die feit dat hierdie joernaal gratis is nie, maar ook al die boekresensies maak dit beslis die moeite werd, sonder om met elke detail of artikel/resensie noodwendig in alles saam te stem.

Hier onder is ook die lys van die boekresensies, met hier en daar ‘n aanhaling wat ek bygevoeg het.

Ek wil veral die eerste, derde, sesde, agtste en tiende resensie sterk aanbeveel om te lees, omdat dit sake raak wat ook in ons kerke hier in SA van groot belang is.

Die resensies raak belangrike sake aan soos:

- weerspreek Romeine (Paulus) en Jakobus mekaar oor geloof en werke se verhouding ?

- vir wie het Christus gesterwe, vir alle mense (kop-vir-kop) of slegs vir hulle wat glo, die uitverkorenes ?

- wat is die ‘well-meant offer of die Gospel’, en is dit reg ?

- Skrifbeskouing

- Kerkregering

- Die twee Kuypers, die een van soewereine genade en kerkreformasie (waarvan ons min hoor) en die een van algemene genade en politiek en kultuur (waarvan ons baie hoor)

- by die resensie van boek 9 – wat handel oor eskatologie (leer van die einddinge/toekoms/laaste dae) – maak ek ‘n paar opmerkings waar ek met die resent verskil.

Enige reaksie op my opmerkings of op die ander boekresensies, is meer as welkom in die ‘comment’ afdeling.  Onthou net asb, soos met alles wat ons lees en bestudeer – lees dit in die lig van Hand.17:11 en gebed):

1. Not of Works: Norman Shepherd and His Critics, by Ralph F. Boersema. Minneapolis, MN: NextStep Resources, 2012. Pp. xxxi + 235. $15 (paper). [Reviewed by David J. Engelsma.]

Oor Paulus (Romeine 3 en 4) wat sogenaamd vir Jakobus (Jak.2) weerspeek,

At the time of the Reformation, the Roman Catholic adversaries of Luther’s, Calvin’s, and the Reformation’s doctrine of justification by faith only made James 2 the decisive passage on (forensic) justification, the chief bulwark with which to withstand the Reformation’s gospel of justification by faith only and the main catapult with which to demolish the Reformation’s gospel of grace.

Shepherd and the Federal Vision do the same, thus showing their colors.

The issue regarding James 2 is simply this: Does James 2 mean by “justification” the same truth as does Paul in Romans 3 and 4? Beyond all doubt and question, Paul speaks of justification as the forensic act of God the judge. That is, justification in Romans 3 and 4 is God’s declaration pronouncing the sinner righteous, changing his legal standing from guilt to innocence. In Romans 4:5, justification is God’s counting, or reckoning, faith for righteousness. According to Romans 4:6, 7, justification is the imputation of righteousness, thus forgiving iniquities. According to Romans 4:8, justification is the non-imputation of sin.

Counting, reckoning, imputing, and forgiving are forensic terms, describing the legal declaration that effects a change in one’s standing before the law and the judge. If James 2 speaks of justification in the same sense, James contradicts Paul, with regard to a fundamental truth of the gospel.

Whereas Paul teaches that justification is by faith only, apart from good works, James now teaches that justification is by faith and by good works, expressly denying that justification is by faith only.

This is impossible.

Two apostles of Christ cannot contradict each other on the pages of inspired Scripture. Scripture does not contradict itself, least of all regarding such a fundamental truth as justification.

There are only two conceivable ways of harmonizing Paul and James. One is that Paul and James have two different kinds of works in mind. James refers to genuine good works. Paul refers to ceremonial works and to works that intend to merit salvation.

According to this way of harmonizing Paul and James, justification—the forensic act—is by faith and by faith’s genuine good works.

This is the explanation of Shepherd, the Federal Vision, and Ralph Boersema.

“Shepherd favors the forensic justification exegesis of James 2” (168).

And, let us not forget, this is the explanation of the Roman Catholic Church, to the overthrow of the sixteenth century Reformation of the church.

The other, and correct, harmonizing of Paul and James is that the two apostles speak of justification in two different senses. “Justification” does not have the same reference in James 2 that it has in Romans 3 and 4. Paul refers to the forensic act of God, beyond dispute. James, in contrast, refers to the demonstration of justification. Or, to say it differently, James refers to justification as it shows itself to be genuine. Just as a faith devoid of good works shows itself to be a dead and false faith, so an alleged justification by such a dead faith is shown to be a spurious justification by the lack of good works as the fruit of justification.

This was the explanation, not only of Luther, but also of Calvin, indeed, of all the reformers.

It is significant that, eager as Shepherd, the Federal Vision, and Boersema are to support their doctrines by selected quotations of Calvin, at this critical point there is no reference to Calvin. The same is true regarding Shepherd’s interpretation of Romans 2:13.” [p.105, 106]

2. Jeroboam’s Wife, The Enduring Contribution of the Old Testament’s Least Known Women. Robin Gallaher Branch. Hendrickson Publishers: Peabody, MA: 2009. Paperback, 250 pp. [Reviewed by Martyn McGeown].

3. Abraham Kuyper: Modern Calvinist, Christian Democrat, by James D. Bratt (Grand Rapids: Eerdmans, 2013). Pp. xxviii + 455. $30 (paper). Reviewed by David J. Engelsma

I frankly confess that the Kuyper of political maneuvers and power and of the forming of worldly culture is little more attractive to me than any other politician or philosopher.

But the Kuyper of Reformed theology, church reformation, and biblical exposition is not only attractive, but also an important part of my (Reformed) tradition.

The profound theoretician of the presumptuous, impossible Christianizing of culture, whether in the small Netherlands or in the vast world, pales in comparison with the writer of the meditation in the Heraut on the occasion of the death of Kuyper’s godly, beloved wife of nearly forty years at the young age of fifty seven.

There you stood with a broken heart by the deathbed. There lay your deceased, lifeless, inanimate, for all the world as if she had been swallowed up by death. Swallowed up—a hard word. Devoured, as if by a beast of prey. All at once, gone: the look of the eye, the sweet words… everything, clean gone…[Yet] God’s Word, without in any way discounting the harshness of that reality, turns it around for you [believers in Jesus Christ]. Totally…[For the faithful, the moment of death means that] what is mortal is swallowed up by life (282).

With the significant exception of his novel theory of common grace, Kuyper powerfully confessed, explained, and defended Reformed orthodoxy on behalf of the Reformed churches in the Netherlands and to the ends of the world. His book on particular grace, rare and controversial in his day, as also in ours, is a clear and compelling blast of the trumpet concerning salvation by sovereign grace to the glory of God.

The book makes plain that the development of Kuyper’s theory of common grace into the doctrine of the well-meant offer by the Christian Reformed Church in the first point of its binding doctrine of common grace in 1924 has no backing in Kuyper. In fact, the teaching that in the gospel God is gracious toward all men, sin all, and in that universal (saving) grace offering salvation to all is not only a fundamental departure from the Kuyper of particular grace, but also a fatal assault on particular grace as confessed by Kuyper.

In the Christian Reformed adoption of the well meant offer, Kuyper’s common grace swallowed up Kuyper’s particular grace, as the ill favored kine of Pharaoh’s dream devoured the well favored kine.

It is a sad commentary on contemporary Reformed theologians, as well as a warning concerning the evil consequences of Kuyper’s invention of a common grace of God, that most Reformed theologians show themselves ignorant, or ignoring, of Kuyper’s work on particular grace, whereas they fall over themselves, and each other, to recommend, praise, use, and further develop his works on common grace.

Kuyper’s book on the covenants, although not without weaknesses, requiring later correction and further development of the doctrine of the covenant, would be profitable reading for Reformed ministers engaged in the contemporary controversy over the Federal Vision.

And the five, thick volumes (five volumes!) of Kuyper’s Dictaten Dogmatiek [English: Dictated Dogmatics, being the lectures that Kuyper gave to his theological students at the FreeUniversity] (Kampen: J. H. Kok; Grand Rapids: J. B. Hulst; Grand Rapids: B. Sevensma, 1910) are a huge gold mine of Reformed truth.

The last volume of the dogmatics includes a thorough treatment of eschatology (Locus de Magistratu, Consummatione Saeculi [English: Locus concerning the Magistracy (and) the Consummation of the Age], 2nd ed., Grand Rapids: B. Sevensma, n.d.). After nearly fifty pages laying the foundation of civil government in a common grace of God, Kuyper devotes four hundred pages to as full a treatment of civil government as one will find in any dogmatics. Then follow more than three hundred pages on the doctrine of the last things.

Some have identified Kuyper as the Reformed theologian who first coined the term “amillennialism” to describe historic Christian and Reformed orthodox teaching concerning the last days against the fancies and fantasies of both premillennialism and postmillennialism.

Despite his fatal compromising of the truth by his theory of common grace, Kuyper made the antithesis a reality in the thinking and life of Reformed Christians in a time of unholy ecumenicity, ungodly friendship with unbelievers both in the church and in society, and the promotion of a false national and ecclesiastical oneness with everyone. With good right, another recent biographer of Kuyper has approvingly quoted the description of Kuyper as the “Incarnation of the Antithesis” (James E. McGoldrick, Abraham Kuyper: God’s Renaissance Man, Darlington, England: Evangelical Press, 2000, 213).

An older biographer wrote that “the secret of the power of Dr. Kuyper is found exactly in that which the world condemns the most in him. He proposes the antithesis, and lets it penetrate…” (W. F. A. Winckel, Leven en Arbeid van Dr. A. Kuyper [English: Life and Work of Dr. A. Kuyper], Amsterdam: W. Ten Have, 1919, 312; the book is not translated; the translation of the Dutch is mine).

Bratt does justice to Kuyper’s emphasis on the antithesis.

Kuyper virtually introduced the concept into the thinking and practice of the Dutch Reformed churches and believers in his day. It is ironic then that, in the judgment of a Roman Catholic observer, it was exactly Kuyper’s doctrine of the antithesis that cost Kuyper re-election as prime minister in 1905. Kuyper had made the antithesis the theme of his and his party’s campaign.

He spoke on the hustings of the “one great contrast…between the Christian and the modern life-conception”—an “enormous antithesis.” He called the modern life-conception “pagan.” The result was an “uproar” on the part of the nominal Christians in the Netherlands, who had supported Kuyper in 1901. “However numerous the Netherlands’ nominal Christians, they were allergic to being called heathen in any respect” (321, 322). [117-119]

… Even though the Protestant Reformed Churches reject Kuyper’s theory of common grace, root and branch, these churches are deeply indebted to Abraham Kuyper. This, I am convinced, is due both to the powerful influence of Kuyper on the circles, church and other, in which Herman Hoeksema was born and raised in the Netherlands and in which he moved during his education in North America, and to his own deliberate embrace of many, though not all, of Kuyper’s doctrines. … It is one of the ironies of church history that the Christian Reformed Church is permitted by the Reformed community of churches to present itself as the outstanding representative of the theology of Abraham Kuyper, as Kuyperian, despite its rejection of almost everything Kuyper taught concerning the theology of the Reformed faith, simply because it champions the one Kuyperian doctrine of common grace, which for Kuyper was not so much ecclesiastical as political and cultural.

The Protestant Reformed Churches, on the other hand, are despised and rejected by the Reformed community of churches as non-Kuyperian (the preferred slander is “hyper-Calvinist”) simply because they reject Kuyper’s cultural doctrine of common grace, despite the fact that the Protestant Reformed zealously maintain and boldly confess
virtually all of Kuyper’s theology as sound, Reformed doctrine.

As the current slang would put the matter: “Go figure!”

Because of Kuyper’s strong influence on us Protestant Reformed, we ought to be thoroughly conversant with Kuyper’s theology.

This requires wide, and penetrating, reading in Kuyper— critical reading, but reading that is deeply appreciative of Kuyper’s zeal for the glory of God in His sovereignty, especially in salvation.

The main reason why Abraham Kuyper the theologian is widely scorned by Reformed theologians and churches today, both in the Netherlands and in North America (and all the praise of Kuyper, and attention paid to him, today in  prominent Reformed and Presbyterian circles must not blind us to the reality that these same circles detest the Reformed theology of Kuyper), is his confession of the sovereignty of the grace of God, originating in the double decree of predestination.

As a renowned Dutch theologian in what was then the GKN—Kuyper’s churches—superciliously remarked to me about Hoeksema at a conference in Chicago years ago, “een beetje te decretal” [English: “a little too decretal,” by which was meant, in fact: “much too decretal, simply because it is decretal at all”].

The dismissive Dutch theologian was oblivious, apparently, to the fact that his criticism of Herman Hoeksema fell also on “father Abraham [Kuyper].”

It would be a mistake for the Protestant Reformed Churches simply to write Kuyper off, because of our rejection of his theory of common grace.

If one of our younger men ever has the opportunity to obtain a doctorate, perhaps in connection with his appointment to the seminary, my advice concerning his dissertation would be the theology of Abraham Kuyper, or some prominent aspect of Kuyper’s theology (emphatically, other than the doctrine of common grace).” [p.125, 127-129]

4. Getting the Old Testament, What It Meant to Them, What It Means for Us. Steven L. Bridge. Hendrickson Publishers: Peabody, MA: 2009. Paperback, 218 pp. [Reviewed by Martyn McGeown].

5. Reformed and Charismatic Issues and Resolutions. Ean Carlin. Scholar’s Heart Press: St. George, UT: n.d. Paperback, 109 pp. [Reviewed by Martyn McGeown].

6. From Heaven He Came and Sought Her: Definite Atonement in Historical, Biblical, Theological, and Pastoral Perspective, ed. David Gibson & Jonathan Gibson, foreword by J. I. Packer. Wheaton, Illinois: Crossway, 2013. Pp. 703 ($50). [Reviewed by David J. Engelsma.]

This huge, heavy and handsome tome is not for the faint of heart. In size (700 pages), heft, meticulous exegesis, thorough examination of church history, and profound theology, to say nothing of the price, the book is daunting.

The worth of the volume, however, amply repays the purchase, the reading, and the labor of thinking into the book’s contents, not only to the theologian, but also to the pastor, indeed, to the Reformed layman who is willing to exert himself.

The book is a collection of essays explaining, defending, and applying the doctrine that Jesus Christ died for the elect alone, not for all humans without exception.

The book contends that this doctrine should be known as “definite atonement,” rather than as “limited atonement,” regardless of the havoc this naming of the middle truth of the five points of Calvinism wreaks on the mnemonic TULIP (15, 16). [p.134]

Die resent beveel die volgende skrywers se bydraes sterk aan in die boek:

5.  Blaming Beza: The Development of Definite Atonement in the Reformed Tradition  (Raymond A. Blacketer)

10. “Stricken for the Transgression of My People”: The Atoning Work of Isaiah’s Suffering Servant (J. Alec Motyer)

12. For Whom Did Christ Die? Particularism and Universalism in the Pauline Epistles (Jonathan Gibson)

13. The Glorious, Indivisible, Trinitarian Work of God in Christ: Definite Atonement in Paul’s Theology of Salvation (Jonathan Gibson)

15. Definite Atonement and the Divine Decree (Donald Macleod)

16. The Triune God, Incarnation, and Definite Atonement (Robert Letham)

17. The Definite Intent of Penal Substitutionary Atonement (Garry J. Williams)

18. Punishment God Cannot Twice Inflict: The Double Payment Argument Redivivus (Garry J. Williams)

Die volgende bydraes beskou die resent as “dubious defenders of the faith”:

14. “Problematic Texts” for Definite Atonement in the Pastoral and General Epistles (Thomas R. Schreiner)

20. Jesus Christ the Man: Toward a Theology of Definite Atonement (Henri A. G. Blocher)

23. “My Glory I Will Not Give to Another”: Preaching the Fullness of Definite Atonement to the Glory of God (John Piper)

Hier is die resent se kritiek saamgevat teen laasgenoemde skrywers asook die swak plek van die boek, ongeag sy algemene waardering daarvoor:

“Running through the entire volume like a discordant note in an otherwise beautiful symphony, for which disharmony almost all the contributors are responsible, is a fundamental weakness. The weakness consists of a fatal concession to the advocates of universal atonement. The concession is the acknowledgment of a “well-meant offer of salvation” on the part of God in Jesus Christ to all humans without exception.

This concession is not simply an error.

It is an Achilles heel in the otherwise impervious defense of the cardinal truth of definite atonement against the heresy of universal atonement.

Again and again, one after another, the would-be defenders of the faith of the atonement concede to the enemy a “well-meant offer of salvation” by God Himself to all humans who hear the gospel.

What is meant by the “wellmeant offer” is not a universal call to all to repent and believe, with the promise that all who heed the call will be saved and will be assured that Christ died for them. This is not a “well-meant offer,” but an unfeigned call, a true declaration of what pleases God, a serious command. This is biblical and Reformed orthodoxy
(Matt. 22:1-14; Canons of Dordt, II, 5; III/IV, 8).

But most of the contributors concede, and even vigorously defend, that God loves all humans with the love that sent Christ to the cross; that God desires the salvation of all without exception—a salvation based on the death of Christ; and that God in the gospel well-meaningly, graciously, offers salvation to all hearers on the basis of the atonement of the cross.

This doctrine of a “well-meant offer” has led to the adoption of universal atonement by Reformed and Presbyterian theologians and churches, as all the learned contributors know very well. All know of the open advocacy of universal atonement by the Christian Reformed theologian, Harold Dekker, and of the approval of his doctrine of universal atonement by the Christian Reformed Church in the 1960s on the basis of the “well-meant offer.”

The development of doctrine is plain.

The argument is conclusive.

If God loves and desires Jesus as the sacrifice for all. A love of God for all and a desire (will) of God to save all demand universal atonement.

The doctrine of a “well-meant offer” does not only inevitably lead to the denial of definite atonement. It is the denial of definite atonement. The saving love of God and the sincere desire for the salvation of sinners are revealed in the cross of Christ. If God’s love is universal and if His desire is the salvation of all, Christ died for all.

That the doctrine of a “well-meant offer” is, in fact, the denial of definite atonement and that the “well-meant offer” will, inevitably, lead to the open confession of universal atonement are evident from the appeal by the advocates of the “well-meant offer,” in support of this doctrine, to John 3:16.

The love of God of John 3:16 and the will of God for the salvation of sinners of John 3:16 are expressed in the giving of the only begotten Son to the death of the cross:

“God so loved the world, that he gave his only begotten Son.”

If the love of God of the text and the desire of God for the salvation of sinners in the text are universal, so also is the atonement of the cross universal.

The editors of the book themselves introduce into the book this fatal weakness, this Achilles heel, in their introductory essay.

They deny that the love of God in John 3:16 “refers to his love for the elect.”

Explaining the love of God in John 3:16 in the light of their own notion of “the universal offer of Christ to all,” they necessarily open the way to viewing the giving of the Son in John 3:16 as a giving for the salvation of all, that is, as universal atonement (40).  [p.140, 141] …

“The main reason for Piper’s compromising, if not outright denial, of definite atonement is Piper’s whole-hearted attachment to the “well-meant offer,” particularly as proposed by the Orthodox Presbyterian theologian John Murray (656ff.).

Responding to critics of the Reformed doctrine of definite atonement, who criticize the doctrine as weakening “the free, sincere offer of the gospel,” Piper appeals to John Murray’s doctrine of the offer.

According to Murray, “many benefits accrue to the non-elect from the redemptive work of Christ,” and chief among the benefits is “the free offer of the gospel.”

That is, Christ died for all in certain respects, including God’s making to all humans an offer of salvation that is grounded in His saving love for all; that expresses a sincere desire of God for the salvation of all; that may announce to all that Christ died for them all; and that unmistakably leaves the impression with all that the efficacy of the cross with regard to their salvation depends upon their decision to accept the offer (657).

The day I am deceived into believing this outrageous theology (outrageous in part because, sailing under the flag of the Reformed faith, it pretends that the Canons of Dordt do not exist), on that day I become one of the most fervent advocates of universal atonement the world of theology has ever seen.

And, with universal atonement, universal salvation, for the cross of Christ cannot fail of achieving the loving purpose of God and of His Christ. By virtue of the saving love of God, the almighty will of God, and the very nature of the cross, this is certainty, absolute certainty: the cross of Christ cannot fail. Every one on whose behalf God gave His Son to the cross, every one for whom Christ died, will certainly be saved. For even one to perish in whose stead  Christ died, in the loving will of God, would be the “ungodding” of God, the exposure of Jesus Christ as a fraud and failure, and the shaming of the cross.

In reality, Piper’s tortured account of God’s love—the love of John 3:16!—makes a mockery of that love. In His love for all, God offers salvation to all, desiring to save all. But at the same time, God decrees not to save all, so that His universal love actually increases the punishment of many.

Also, His love, and the giving of the Son to the death of the cross in this love, fail to save. The loving offer, which is Piper’s corruption of the call of the gospel, proves impotent (661ff.).

A ray of light in this darkness of the affirmation of a universal love of God and a universal desire of salvation manifested in the death of Christ, in a book devoted to the defense of definite atonement, is the article by Raymond A. Blacketer, “Blaming Beza: The Development of Definite Atonement in the Reformed Tradition” (121ff.). Although the piece is historical, examining the thought of Calvin and Beza on the atonement, it takes issue with the notion that it is historically Reformed to believe and confess that God wills the salvation of all (with one of His two wills), that grace is universal, and that, therefore, “human choice is pivotal” in the salvation of sinners (139). [p.144,145]

Nota: deur die jare het kritici van die PRCA al baiemaal verkeerdelik hul aangekla dat die PRCA “glo die evangelie moet net aan uitverkorenes verkondig word” of die PRCA glo nie aan ‘sending en evangelisasie’ nie, en die heel bekendste valse aantuiging: “hiper-calviniste” ! … wat dit ook alles kan beteken. 

Lees gerus die volgende artikel in hierdie April 2014-uitgawe van die PRTJ om presies te weet wat die PRCA leer, voordat ‘n mens hul kritiseer. Dit is een ding om broederlik te verskil, dit is nie goed om strooipoppe te skep en valse getuienis af te lê:  Hyper-Calvinism, the Well-Meant Offer, and Matthew Barrett, by prof. David J. Engelsma

7. A Concise New Testament Theology, I. Howard Marshall. Inter Varsity Press, USA: Downers Grove, IL: 2008.  Paperback, 310 pp. [Reviewed by Martyn McGeown]. 

8. Ancient Word, Changing Worlds: The Doctrine of Scripture in a Modern Age, by Stephen J. Nichols and Eric T. Brandt. Wheaton, IL: Crossway Books, 2009. 176 pages. Paperback. $15.99. [Reviewed by Douglas Kuiper.]

Chapter five (interpretation) contends that postmodernism has undermined a proper interpretation of Scripture by positing that words have no objective meaning, but mean what we want them to mean.

Early in the chapter, the authors set forth the three fixed principles which should govern our interpretation of Scripture, as Charles Hodge set them forth in his Systematic Theology:

Scripture is to be interpreted in its “plain and historical sense,” “Scripture cannot contradict Scripture,” and Scripture must “be interpreted under the guidance of the Holy Spirit” (113).

None of these come as a surprise to graduates of the Protestant Reformed Theological School, or to those who sit under their preaching.

Rudolph Bultmann, however, asserted that if the Bible will be relevant for today, we cannot take it literally.

9. Kingdom Come: The Amillennial Alternative, Sam Storms, (Rosshire, Scotland, UK: Christian Focus Publications, 2013). 589 pages. $29.99 (cloth). [Reviewed by David J. Engelsma.]

The subtitle of this weighty volume on eschatology is “The Amillennial Alternative.” Despite its virtues, the book fails to fulfill the promise of the subtitle. The reason is the weakness of Storms’ defense of amillennialism against  postmillennialism.

Storms’ condemnation of the false doctrine concerning the last times of dispensational premillennialism is strong and uncompromising.

But the confession of amillennialism specifically in opposition to postmillennialism is hesitating and concessive. This is a serious, if not fatal, flaw in a book on the end times.

Eie opmerkings (slc): ek dink ek staan wat hierdie resensie betref meer aan die kant van die skrywer van die boek (Sam Storms), as by die resesent.

Die resent wil nie net dispensational premillenialisme (DP) as ongereformeerd totaal verwerp nie (waarmee ek natuurlik saamstem), maar ook enige vorme van postmillenialisme (PM), waarmee ek nie saamstem nie. Vir die resent is Amillenialisme (AM) die enigste gereformeerde opsie.

Die resent meen PM is ‘n ‘false teaching … grave false doctrine’ en dat PM gereformeerdes soek ‘earthly pleasures and treasures of the carnal kingdom of postmillenialism’.  Hy is verder van mening dat daar geen begronding is van enige vorme van PM by Calvyn of die gereformeerde belydenisskrifte nie. Hy skryf samevattend:

Postmillennialism is not merely the “more optimistic version” of amillennialism (374). It is a radically different eschatology than amillennialism. Postmillennialism is grave doctrinal error with regard to the truth of the last things and the Christian hope. And the Reformed confessions condemn it (Heid. Cat., Q. 52; Belgic Confession, Art. 37).

Nou deel ek nie hierdie totale verwerping van PM opsigself nie, ten minste nie die PM weergawe wat ek vir so 10 jaar bestudeer het nie (1990’s tot omtrent 2000).  Maar as, let wel ‘as’ PM is wat prof. Engelsma beskryf dit is, en ek PM dus verkeerd verstaan het, dan verwerp ek ook so ‘carnal kingdom’ idee.

Om die anderkant van die saak te stel:

Ek deel nie die bekende PM skrywer, dr. RJ Rushdoony se totale verwerping van AM opsigself nie (“Postmillennialism versus Impotent Religion,” Journal of Christian Reconstruction, pp. 126, 127, soos aangehaal in A Defense of Reformed Ammillenialism, David J. Engelsma), ten minste nie die weergawe wat ek die afgelope 10 en meer jare gelees het nie (2000- tot op hede, meestal deur die skrywers van die PRCA). Maar as, let wel as AM is wat dr. Rushdoony beskryf dit is (pessimistiese wêreldmyding/ontvlugting/roepingversaking), dan verwerp ek ook so ‘anabaptistiese-ontvlugtings’ idee.

So wat probeer ek sê ?

Dit wat ek baiemaal lees van kritici na beide kante toe, is wat in engels genoem word, die aanval van ‘worst case scenario’s’, die moontlike slegste sondige idees van beide groepe.  Daarom verwerp ek saam met albei hierdie skrywers (van wie ek baie geleer het) die valse stellings en doelwitte wat baie PM’s en AM’s in die praktyk dalk maak, of kompromeer ‘ter wille’ van hul eskatologiese sienings.

As ek mag veralgemeen: as PM se swakpunt of verleiding is ‘n ‘carnal kingdom’ idee, dat, omdat ons ‘moet wen aan die einde’ want die Skrifte profeteer dit … daarom kompromeer ons die ‘antitese’ en God se Woord en die Evangelie, as dit wel dit beteken, dan verwerp ek en ek glo elke gereformeerde so standpunt ten sterkste, so glo ek ook gereformeerde teonomistiese PM.

Geen PM vir my sonder die soewereine antitese van Gen.3:15 en verder in die Skrif nie !

Maar om eerlik te wees, dit is nie hoe ek gereformeerde PM skrywers nog altyd gelees en verstaan het nie, en daar waar daar dalk wel sulkes is in teorie en/of praktyk, verwerp ek hul standpunte as in stryd met historiese gereformeerde PM.

Soos ek PM nog altyd verstaan, is dit dat hul glo die Koninkryk van God is in sy wese geestelik, dit is Christus deur sy Woord en Gees alleen. Nie die politiek en kultuur of een volk is die ‘Koninkryk van God nie’, Christus alleen is die Koninkryk wat gekom het, en die Kerk van is sy liggaam.  Maar, belangrik, daardie Koninkryk dra vrugte (Jakobus 2!), soos die Evangelie mense se lewens van harte deur wedergeboorte verander, so pas hul God se wet toe in hul hele lewe in dankbaarheid, ook in gesinne, gemeentes, gemeenskappe en volke wat se lewens dan verander.

Sien HK Sondag 48.

Is dit verkeerd of onbybels, help my reg as ek verkeerd is of iets mis ?

Aan die anderkant, as AM se swakpunt of verleiding is, ‘wêreldmyding en ontvlugting’, dat omdat die Skrifte profeteer dit gaan al slegter gaan en die Antichris is oppad … daarom onttrek ons en kruip weg vir die wêreld en probeer net oorleef, en is nie ‘n sout en lig hier op aarde nie (kontra Matt.5:13-16), as dit dit beteken, dan verwerp ek dit ook van harte en so glo ek ook sal elke gereformeerde dit doen, Kuyper en die PRCA ingesluit.

Ons moet fokus op wat ons roeping is as Kerk van Christus: Matt.28:18-20, vir ons totale lewens (Christus het vir beide gees én liggaam gesterwe, HK Sondag 1), ongeag wat die toekoms (eskatologie) vir ons inhou, vervolging of seëninge (sien HK Sondag 9 en 10).

Ek moet daarom eerlik wees dat baie verklarings van beide PM en AM (preteristies en nie-preteristies van aard) klink vir my bybels en gereformeerd verantwoordbaar. Ek is oop vir verdere oortuiging.  Ek kan nie kom by die punt om te sê die beste van  of AM of PM is ‘heresy’ of ‘blasphemy’ of ‘n ‘grave doctrinal error’ nie.

Ja, as ek gedruk word, is ek dan seker ‘n optimistiese AM … of pessimistiese PM, dalk is die veiligste om ‘n NM te wees … ‘n ‘nie-millenialis’ !

Prof. Engelsma skryf dan ook:

Calvin was not an optimistic postmillennialist. He was a hopeful amillennialist. There is a difference—a fundamental difference. [p.153]

Dalk is ek dan ook ‘n ‘hopeful amillenialist’, ‘hopeful’ dat my gereformeerde PM broers saam met ons die Evangelie van Christus alleen sal uitdra, ongeag die tye wat voorlê.

Ek wil ook nie die deeglike eksegese van belangrike eskatologiese tekste negeer nie, en erken daarom dat ek lanklaas in diepte gefokus het op eskatologie.  Dit is wel belangrik, in die sin van dat dit sal bepaal wat jou siening is van:

a. die Koninkryk van God

b. wat die taak van die Kerk van Christus is (en nie is nie!)

Ek meen wel ons moet daarom fokus op ons roeping om Christus te dien en orals die Evangelie te verkondig, oproep tot geloof en bekering en dan ons hele lewe in dankbaarheid deur sy Gees in te rig, nie net volgens sommige nie, maar al sy gebooie (sien HK v/a 114).  En dit kan beteken dat daar nou en in die toekoms meer Christen onderwysers, regters, advokate, dokters en selfs politici gaan wees wat God se Woord orals uitdra in hul onderskeie lewensterreine, en dit kan wees dat dit ‘n groter impak sal maak in ons wêreld.

Die resultate laat ons aan die Here oor, en ons loof sy Naam in tye van voorspoed en teëspoed, albei, soos ons bely in HK Sondag 9 en 10.

Om dit nog anders te stel met verwysing na prof. Engelsma se goeie resensie oor Abraham Kuyper (sien hierbo in die April 2014 PRTJ), die ‘optimistiese AM’ !:

Ons kan die goeie van Kuyper behou, die Kuyper van die soewereine genade behou terwyl ons die algemene genade Kuyper eenkant laat.

Ons kan PM behou sonder ‘carnal kingdom’ idees, d.w.s. ‘n antitetiese PM wat getrou wil bly aan Christus en sy Woord, sonder om te kompromeer ter wille van ‘oorwinning’.

Ons kan sekere uitwasse, ekstreme standpunte en sekere verkeerde toepassings van beide PM en AM verwerp, maar onderliggend aan albei is die bybels gereformeerde geloof van ons belydenis en kerkgeskiedenis.

Ek weet nie (of hoop nie) dat die totale verwerping van PM as ‘n dwaling amptelik deur die PRCA geleer word nie, en dat jy daarom nie leraar en lidmaat kan wees as jy PM is nie, en of dit net prof. Engelsma se eie sterk oortuiging is nie, maar dit sal werklik jammer en tragies wees as gereformeerde broeders mekaar oor hierdie saak heeltemal verloor.

Let wel, daarmee sê ek nie dat die foute in beide AM en PM oorgesien moet word nie, maar ek dink wel dit mag nie ‘n vereiste vir kerklidmaatskap wees nie.

Ek sien ook nie iets in ons belydenis wat AM of PM verwerp as eskatologiese leerstukke nie, wel wat die premillenialisme behels (NGB artikel 37).

Vir die leser wat nog nie veel oor die verskillende eskatologiese terme gelees het nie, hier is ‘n kort artikel wat die verskillende terme uiteensit:

Chiliasme – terme en verduidelikings

Een aanhaling:

“In my eie lees van beide nederlandse en amerikaanse gereformeerde teoloë oor die saak, is daar  groter aanvaarding van beide die amill en postmill standpunte as binne die gereformeerde tradisie (alhoewel daar heelwat onderlinge en sterk kritiek teen mekaar is).  Teen die premill standpunt is daar sterker kritiek (alhoewel erken word dat daar nog altyd in die kerk deur die eeue hierdie lyn ook teenwoordig is).

Die felste kritiek is teen dispensationialisme (bedelings-premill), en word dit baiemaal as ‘kettery’ en erge dwaling beskou.  Daar word algemeen aanvaar dat hierdie laasgenoemde eskatologie eers ontstaan het vanuit die 1890’s (Darby), en radikaal arminiaans, anabaptisties en anti-verbondsmatig is.   Hierdie siening leef veral sterk onder charismatiese pentakostalistiese groepe, wat baie daarvan maak dat die Here ‘n nogsteeds ‘n besonder plan het met Israel as volk, langs die kerk.  Die tempel en offers gaan weer herstel word, ens.”

10. How Jesus Runs the Church. Guy Prentiss Waters. P&R Publishing: Phillipsburg, NJ : 2011. Paperback, 168 pp. [Reviewed by Martyn McGeown].

Good books about ecclesiology are rare. Good books about ecclesiastical government are even rarer. Waters has written a very interesting and informative guide to church government and a defence of  Presbyterian / Reformed church polity in particular.

This would be a worthwhile addition to the church polity section of one’s library. The book consists of five chapters on the nature, government, power, offices and courts of the church, a conclusion and an annotated bibliography on
church government.

Encouraging features of this book include (1) a defense of the church’s catholicity against Dispensationalism; (2) a defense of the necessity of church membership against Christian isolationism; (3) a defense of Presbyterian / Reformed church polity against Brethrenism; and (4) a defense of male only officebearers against feminism.

Waters writes for a broad evangelical audience, many of whom have never considered the Bible’s teaching on church government and the decency and order such government promotes.

Such a book is necessary and useful, because many evangelicals are ignorant of (and even suspicious of) church government. [p.158]


Responses

  1. Slabbert
    Baie dankie vir n interessante artikel. Ek het dit in veskeie sessies op my selfoon gelees, so dit is moontlik dat ek die draad hier en daar bietjie mis. Ek wil egter die volgende sê oor Piper in die boek “From heaven…”. (Wat ek so 2/3 klaar gelees het.)
    Piper is infralapsaries en neig na amyraldisme. Volgens hom het Christus verlossing gekoop vir almal maar slegs vir die uitverkorenes geloof gekoop. God wil nie hê dat enigeen verlore gaan nie. Tog het Hy in ewigheid besluit om slegs sommiges te red. Dit is geensins ‘n vererping van spesifieke versoening nie omdat Godgegewe geloof n voorwaarde vir versoening is.
    Dit is wel n bevestiging dat God n uiters komplekse wese is en dat Sy wil daarom nie eenduidig is nie maar kompleks.
    Verwys na Jesus se gebed in Getsemane: “Nie my wil nie maar U wil”. Indien mens beweer dat Jesus homself onderwerp aan die Vader teen sy eie wil in impliseer mens konflik in die Drie-Eenheid wat die hart van die evangelie raak. Daar is geen konflik tussen die Persone van God nie. Wat Jesus illustreer is dat God se wil kompleks is en dat Sy dekreet bepaal word deur sy prioriteite.
    Die ontkenning van die kompleksiteit van God se wil is een fout wat lei tot twee probleme: Arminianime aan die een kant en hipercalvinsme aan die ander. Beide spruit voort uit dieselfde gebrekkige premis.

    Groete

    Wynand

    • Dankie Wynand, Piper se siening, as jy hom reg verwoord is dus nog erger as wat ek gedink het. Geloof is nie deel van ons verlossing wat Christus met sy kosbare bloed gekoop het nie, maar iets wat die mens moet bydrae om uiteindelik gered te word ? Wat is dit anders as redding deur Christus plus my werke (geloof in die geval?)

      Daarteenoor bely ons oor die geloof (hoofletters bygevoeg, nie omdat ek skree nie, maar omdat die ‘comments afdeling’ nie italic/bold opsies toelaat nie en ek dit graag wil belig):

      NGB artikel 22:
      “Ons sê daarom tereg saam met Paulus dat ons deur die geloof alleen of deur die geloof sonder die werke geregverdig is (Rom. 3:28: Ons neem dus aan dat die mens geregverdig word deur die geloof sonder die werke van die wet.). Om presies te wees: Ons bedoel nie dat die geloof self ons regverdig maak nie, want die geloof IS SLEGS DIE MIDDEL waardeur ons Christus, ons Geregtigheid, omhels, maar wel dat Jesus Christus ons Geregtigheid is. Hý reken ons sy hele verdienste toe en ook al die heilige werke wat Hy vir ons en in ons plek gedoen het, terwyl die geloof DIE MIDDEL is wat ons in die gemeenskap aan al sy weldade aan Hom verbind. En as die weldade ons eiendom geword het, is hulle meer as genoeg om vryspraak vir ons sondes te verkry.

      HK 61. Vr. Waarom sê jy dat jy alleen deur die geloof regverdig is?
      Antw. Nie dat ek vanweë DIE WAARDIGHEID VAN MY GELOOF geloof God welgevallig is nie; maar daarom, dat alleen die voldoening, geregtigheid en heiligheid van Christus my geregtigheid voor God is (a) en dat ek dit nie anders as alleen DEUR die geloof kan aanneem en my kan toeëien nie (b).

      DL 1.9,
      Hierdie uitverkiesing het nie OP GROND VAN VOORUITGESIENE GELOOF, GELOOFSGEHOORSAAMHEID, heiligheid of enige ander goeie hoedanigheid of geskiktheid van die mens tot stand gekom nie. Dit alles kan nooit vooraf AS REDE OF VOORWAARDE vir die uitverkiesing van die mens vereis word nie. Die uitverkiesing is immers DIE OORSAAK VAN GELOOF EN GELOOFSGEHOORSAAMHEID, heiligheid, ensovoorts. Daarom is die uitverkiesing die fontein van ALLE SALIGHEID WAARUIT GELOOF, heiligheid en al die ander saligmakende gawes, en uiteindelik die ewige lewe self, AS VRUGTE EN GEVOLGE daarvan voortvloei. Die apostel getuig immers: Om heilig en sonder gebrek voor Hom te wees (Eph 1:4), en nie ómdat ons alreeds so was nie.

      DL 1.10,
      Die oorsaak van hierdie genadige uitverkiesing is inderdaad slegs die welbehae van God. Dit bestaan nie daarin dat Hy uit alle moontlikhede SEKERE MENSELIKE HOEDANIGHEDE OF DADE OF VOORWAARDE VIR SALIGHEID uitgekies het nie. Dit bestaan wel hierin dat Hy sekere bepaalde mense uit die hele menigte van sondaars as sy eiendom aangeneem het. Soos geskrywe is: Toe die kinders nog nie gebore was en nog geen goed of kwaad gedoen het nie, …, is vir haar (nl Rebekka) gesê: Die oudste sal die jongste dien. Soos geskrywe is: Jakob het Ek liefgehad en Esau het Ek gehaat (Rom. 9:11-13); en: Daar het gelowig almal wat verordineer was tot die ewige lewe (Acts 13:48).

      Hierdie deel van DL (deel 1 EN 2 se verwerpinge) verwerp spesifiek Piper se siening:

      DL verwerpings 2.3,

      Die Sinode verwerp die dwaling van hulle wat leer: Christus het deur sy voldoening vir niemand met sekerheid die saligheid verdien nie; OOK NIE DIE GELOOF WAARDEUR HIERDIE VOLDOENING VAN CHRISTUS KRAGDADELIK TOT SALIGHEID toegeëien word nie. Hy het daarenteen, slegs die mag of die volkome wil vir die Vader verwerf om opnuut met die mense te handel en OM NUWE VOORWAARDES, soos Hy wil, voor te skrywe. Die uitvoering daarvan sou van die vrye wil van die mens afhang. Dit sou dus kon gebeur dat òf niemand òf alle mense dit sou vervul.

      Die Sinode leer: Hierdie mense minag die dood van Christus volkome en aanvaar op geen wyse die vernaamste vrug of weldaad wat daardeur verkry is nie. Hulle roep weer die dwaling van Pelagius uit die hel terug.

      DL verwerpings 1.2,

      Die Sinode verwerp die dwaling van hulle wat leer: Die uitverkiesing van God tot die ewige lewe is veelsoortig: die een is algemeen en onbepaald, die ander is besonder en bepaald. Laasgenoemde val weer in twee dele uiteen: Dit is òf ‘n onvolkome herroeplike, nie-beslissende en VOORWAARDELIKE uitverkiesing, òf ‘n volkome, onherroeplike, beslissende en volstrekte uitverkiesing. Verder: DAAR IS EEN UITVERKIESING TOT DIE GELOOF EN ‘N ANDER TOT DIE SALIGHEID, dit wil sê daar kan ‘n uitverkiesing tot die regverdigmakende geloof wees SONDER dat daar ‘n beslissende uitverkiesing tot saligheid hoef te wees.

      Die Sinode leer: Dit is ‘n versinsel van die menslike verstand wat buite die Skrif om uitgedink is. Dit vernietig die leer van die uitverkiesing en VERBREEK HIERDIE GOUE KETTING van ons saligheid. Die wat Hy vantevore verordineer het, dié het Hy ook geroep; en die wat Hy geroep het, dié het Hy ook geregverdig; en die wat Hy geregverdig het, dié het Hy ook verheerlik (Rom. 8:30).

      DL verwerpings 1.3,

      Die Sinode verwerp die dwaling van hulle wat leer: Die welbehae en voorneme van God, waarvan die Skrif in die leer van die uitverkiesing
      melding maak, bestaan nie daarin dat God sekere, bepaalde mense bo ander uitverkies het nie.

      Dit bestaan daarin dat God uit alle moontlike VOORWAARDES – soos byvoorbeeld die werke van die wet – of uit die orde van alle dinge, die wesenlik onverdienstelike daad VAN DIE GELOOF en die onvolmaakte gehoorsaamheid daarvan TOT ‘N VOORWAARDE VAN DIE SALIGHEID uitverkies het. Dit sou Hy dan genadiglik wou reken as ‘n volkome gehoorsaamheid en dit waardig ag om met die ewige lewe te beloon.

      Die Sinode leer: Hierdie skadelike dwaling maak die welbehae van God en die verdienste van Christus kragteloos. Terselfdertyd word die mense deur nuttelose vrae van die waarheid van die genadige regverdigmaking en van die eenvoud van die Skrif weggelei. Daarmee word hierdie uitspraak van die apostel as onwaar bestempel: God het ons geroep met ‘n heilige roeping, nie volgens ons werke nie, maar volgns sy eie voorneme en genade wat ons van ewigheid af in Christus Jesus geskenk is (2 Tim. 1:9).

      DL verwerpings 1.4,
      Die Sinode verwerp die dwaling van hulle wat leer: Die VOORWAARDE wat vir die uitverkiesing TOT DIE GELOOF vereis word, is dat die mens die lig van die natuur reg moet gebruik en vroom, klein, nederig en geskik vir die ewige lewe moet wees – asof die uitverkiesing op die een of ander manier van hierdie dinge sou afhang.

      Die Sinode leer: Dit klink na Pelagius en is in stryd met die leer van die apostel waar hy skrywe: Ons het vroeër gewandel in die begeerlikhede van ons vlees toe ons die wil van ons vlees en van die sinne gedoen het; en ons was van nature kinders van die toorn net soos ook die ander. Maar God, wat ryk is in barmhartigheid het ons deur sy groot liefde waarmee Hy ons liefgehad het, toe ons dood was deur die misdade, lewend gemaak saam met Christus – uit genade is julle gered – en saam opgewek en saam laat sit in die hemele in Christus Jesus, sodat Hy in die eeue wat kom, laat betoon die uitnemende rykdom van sy genade in goedentierenheid oor ons in Christus Jesus. Uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God; nie uit die werke nie, sodat niemand mag roem nie. (Eph 2:3-9).

      DL verwerpings 1.5,
      Die Sinode verwerp die dwaling van hulle wat leer: Die onvolkome en nie-beslissende uitverkiesing van spesifieke mense TOT SALIGHEID het tot stand gekom uit die vooruitgesiene geloof, bekering, heiligheid en vroomheid, wat òf net begin het òf al ‘n tyd lank geduur het. Die volkome en beslissende uitverkiesing het egter tot stand gekom uit die volharding in die VOORUITGESIENE GELOOF, in bekering, in heiligheid en in vroomheid tot die einde toe.

      Dit is die waarde van die genade en die evangelie waarvolgens hy wat uitverkies word, waardiger is as hy wat nie uitverkies word nie. Die GELOOF, GELOOFGEHOORSAAMHEID, heiligheid, vroomheid en volharding is DUS NIE VRUGTE OF GEVOLGE van die onveranderlike uitverkiesing tot heerlikheid nie, maar NOODSAAKLIKE VOORWAARDES EN OORSAKDE DAARVAN. In die geval van uitverkorenes, is dit VOORAF VEREIS en vooruitgesien asof hulle dit reeds volbring het.

      Die Sinode leer: Dit is in stryd met die hele Skrif wat hierdie en dergelike uitsprake telkens weer in ons ore en harte inskerp: Die uitverkiesing is nie uit die werke nie, maar uit Hom wat roep (Rom. 9:11). Daar het gelowig geword almal wat verordineer was tot die ewige lewe (Acts 13:48). Hy het ons in Hom uitverkies … om heilig … te wees (Eph 1:4). Julle het My nie uitverkies nie, maar Ek het julle uitverkies (Joh. 15:16). As dit deur genade is, is dit nie meer uit die werke nie (Rom. 11:6) Hierin is die liefde: nie dat ons God liefdgehad het nie, maar dat Hy ons liefgehad het en sy Seun gestuur het (1 Joh. 4:10).

      Ek weet histories is die woord voorwaarde gebruik ten opsigte van geloof (Bavinck is negatief daarteen), maar dan is daarby bedoel as ‘eis en oproep’ en/of noodsaaklike teenwoordigheid by hulle wat gered word, nie wat vandag daarmee bedoel word as daar vir alle mense gesê word: “God is lief vir jou, Christus het vir jou gesterwe en wil jou red … maar nou moet jy nog net van jou kant die voorwaarde van verlossing vervul, dan alleen kan jy ook gered word, anders gaan jy hel toe”

      Ek stem daarom saam met Van Genderen en Velema se uitspraak: “Het geloof is geen voorwaarde. Het is wel heilsnoodzakelijk, omdat het zelf tot het heil behoort.” (Beknopte Gereformeerde Dogmatiek, 1992, p.565.)

      As Christus uitroep aan die kruis, dit is volbring. Dan sluit dit alles in, dat ook die middel van verlossing/heil/saligheid, nl.deur die geloof, aan sy uitverkorenes geskenk word om Christus en al sy weldade te omhels.

      Ons verkondig die evangelie aan almal met die oproep/eis van geloof en bekering, sodat elkeen wat God waarlik liefhet en verordineer het tot die ewige lewe, tot geloof en redding mag kom, onder alle volke, stamme, tale en nasies (Hand.13:48).

      Ons verkondig nie die evangelie aan almal omdat Hy almal liefhet en almal wil red nie, maar tog gefrustreer word want almal vervul nie die ‘voorwaarde van geloof’ nie, dit is die arminaanse dwaling en in stryd met die Skrif en belydenis.

      Ons verkondig die evangelie aan almal omdat Hy dit beveel het, omdat ons met liefde almal tot bekering oproep, omdat Hy deur die geslagte vir Hom ‘n volk vergader. Hy weet wie is syne, nie ons nie (2 Tim.2:22), daarom die oproep aan almal (sien DL 2.5). Deel van die doel van die Evangelie verkondig is nie net om te red en God se liefde te openbaar vir sy uitverkorenes nie, maar ook sy regverdige veroordeling van hulle wat Hom verwerp (sien Romeine 9:17-23, ook NGB art.16)

      Wynand, ek het baie waardering vir heelwat dinge van Piper (o.a. sy passievolle prediking en sy sterk standpunt oor huwelik, egskeiding en hertrou), maar ek dink hier neig hy meer arminiaans, soos jy self noem in die amyraldisme rigting, wat in stryd is met Skrif soos ons bely in die Dordtse Leerreëls.

  2. Slabbert ek dink jy verstaan my verkeerd:

    Ek het gesê: ” Volgens hom het Christus verlossing gekoop vir almal maar slegs vir die uitverkorenes geloof gekoop.

    Met ander woorde Piper glo wél dat Christus geloof gekoop het vir die uitverkorenes. Geloof is volgens hom onmoontlik sonder die wedergeboorte wat dit voorafgaan en God wat dit skenk. Die mens dra dus nie met geloof by tot jou verlossing nie, geloof is ‘n gawe van God.

    Jammer as ek my swak uitgedruk het, ek is ‘n groot fên van Piper (alhoewel hy verkeerd is oor die doop), en wil hom nie in ‘n slegte lig stel nie!

    Tussen hakies: Ek dink elke NGK predikant moet gedwing word om een keer per jaar die DL te lees: Ek glo die meeste het nie ‘n kloe wat daarin staan nie.

    Groete!

    Wynand

    • Wynand, jy het jouself duidelik uitgedruk, dankie.

      My probleem met Piper se siening is dan juis sy twee sienings van ‘verlossing’. Die een vir almal sonder geloof en die een met geloof net vir uitverkorenes, en hierdie siening word duidelik deur Dordt veroordeel.

      Leer die Bybel iewers dat Christus twee soorte verlossings bewerkstellig het, die een sonder geloof en die ander met geloof, of anders gestel, een verlossing behels Christus met sekere weldade, en die ander een met al sy weldade (insluitende geloof) ?

      Kyk hoe pragtig stel ons belydenis dit in DL 2.8 dat daar een goue draad is vanaf God se vrye welbehae – uitverkiesing – verbond – geloof – ens,

      “Dit was immers die volkome VRYE RAADSBESLUIT, genadige WIL en voorneme van God die Vader, dat die lewendmakende en saligmakende krag van die uiters kosbare dood van sy Seun AL DIE UITVERKORENES tot voordeel sal strek. So het God slegs aan die uitverkorenes die regverdigende GELOOF geskenk om hulle daardeur onfeilbaar salig te maak. Dit wil sê: Dit was die wil van God dat Christus deur die bloed van die kruis – waarmee Hy die NUWE VERBOND bevestig het – uit elke volk, stam, geslag en taal húlle en hulle alleen kragdadiglik sal verlos, wat van ewigheid af tot die saligheid uitverkies en deur die Vader aan Hom gegee is. Ook was dit die WIL VAN GOD dat Christus aan hulle die GELOOF sal gee wat Hy, soos ook die ander saligmakende gawes van die Heilige Gees, deur sy dood vir hulle verwerf het. Verder, dat Hy hulle van al hulle sondes – sowel die erfsonde as die daadsonde wat NA EN VOOR DIE GELOOF begaan is – deur sy bloed sal reinig. Ten slotte, dat Hy hulle TOT DIE EINDE TOE getrou sal bewaar, en uiteindelik sonder enige vlek of rimpel in heerlikheid by Hom sal neem.”

      Geen twee teenstrydige wille nie (een wat almal wil red, maar ‘n ander een wat net die uitverkorenes wil red nie),
      – geen teenstelling tussen sy raadsbesluit en sy wil aan ons geopenbaar nie,
      – geen teenstelling tussen uitverkiesing en verbond nie, albei het dieselfde doel,
      – geen teenstelling tussen ‘n algemene verlossing sonder geloof en ‘n besondere verlossing met geloof nie,
      – geen voorwaardelike uitverkiesing wat afhanklik is van die voorwaarde van geloof nie,
      – geen kwessie van jy kan uitverkies wees, of aan die genadeverbond in Christus se bloed behoort … en nog steeds verlore gaan as jy nie die ‘voorwaarde van die verbond’ nakom nie, daarom die troosvolle woorde aan die einde:

      “Verder, dat Hy hulle van al hulle sondes – sowel die erfsonde as die daadsonde wat NA EN VOOR DIE GELOOF begaan is – deur sy bloed sal reinig. Ten slotte, dat Hy hulle TOT DIE EINDE TOE getrou sal bewaar, en uiteindelik sonder enige vlek of rimpel in heerlikheid by Hom sal neem.”

      Ek herhaal weer, ek het vir baie aspekte van Piper se bediening groot respek, maar wat hierdie aspek betref, dink ek Piper is nie op die regte pad nie, dit is jammer.

      Groetnis, S.

      • Hi Slabbert

        Ek moet duidelik weer deur Dort lees, dit lyk my ek mis moontlik iets… Maar soos ek dit op die oomblik sien weerspreek ‘n infralapsariese siening nie Dort nie, ek dink ook nie ‘n onderskeiding tussen verskillende aspekte van God se wil weerspreek Dort nie. Soos ek sê ek glo Jesus se gebed in Getsemane bevestig die komplekse aard van God se wil, anders is daar konflik in die Drie Eenheid. (RC Sproul sê “God does not get his jollys from sending people to hell”) Dit gaan hier oor God se prioriteite. God kies om, ten spyte daarvan dat Hy nie wil hê dat mense verlore moet gaan nie, dit wél toe te laat, omdat Sy eerste prioriteit Sy eie heiligheid en heerlikheid is. En dit vereis dat Hy sonde straf.

        Dort stel: “Hierdie dood van die Seun van God is die enigste en volmaakte offer en voldoening vir die sondes. Sy dood is van oneindige krag en waarde, oorvloedig genoeg om die sondes van die hele wêreld te versoen.”

        Ek het iewers gelees dat hierdie sin juis ingesit is om infralapsariërs by die sinode te akkomodeer.

        In terme van Piper sou mens kon sê “sufficient for all” beteken dat Jesus se verlossing voldoende vir almal is. Almal sonder uitsondering kan (teoreties!) gered word.

        (Moet dit asb nie misverstaan nie. Dit val in dieselfde klas as die onvermydelikheid van die sondeval. Die sondeval was nie ontologies onafwendbaar nie – dan sou dit God se skuld wees. Die sondeval was onafwendbaar as gevolg van God se dekreet om dit toe te laat. Adam sou dus teoreties in sy sondelose toestand kon voortbestaan. Ons praat hier van dieselfde tipe teoretiese situasie. )

        En elkeen wat glo word wél gered.

        Soos ek sê Piper neig na Amyraldisme. Dit is egter geensins Arminiaans nie. In teendeel!

        Dan sê Dort: “Dat God aan sommige mense in die tyd die gawe van die geloof skenk en aan ander dit nie skenk nie, volg uit sy ewige besluit. Immers: Aan God is al sy werke van ewigheid af bekend (Hand 15:18), en Hy doen alles volgens die raad van sy wil (Ef 1:11). Volgens hierdie besluit maak God genadiglik die harte van die uitverkorenes ontvanklik – hoe verhard hierdie harte ook al mag wees – en buig hulle om tot geloof”

        Volgens Piper het Christus dus geloof slégs vir die uitverkorenes gekoop. En dit is juis die bewys daar geen sweem van Arminianisme in sy teologie kan wees nie. Die twee is geensins verenigbaar nie. Piper bevestig Dort se stelling hierbo absoluut en dit is presies op hierdie punt waar Arminianisme dwaal: Dat geloof uit die mens self kom.

        Ek besef dat die woord “hele wêreld” kan beteken “almal sonder voorbehoud” in plaas van “almal sonder uitsondering”. Ek is egter gemaklik met die feit dat Dort ‘n infralapsariese interpretasie toelaat. Ek glo regtig die twee strome (supra en infralapsarisme) is beide volkome verenigbaar met die Gereformeerde belydenis.

        En soos ek sê Piper se teologie is dikwels inkonsekwent omdat hy ‘n Baptis is. Maar dit is ‘n ander onderwerp.

        Groete

        Wynand

  3. Hallo Wynand, dankie vir jou verduideliking en die goeie gesprek wat ons voer. Let wel – ek noem in my opmerkings ook heelwat goed oor die onderwerp oor die algemeen, en is dit nie noodwendig omdat ek met jou of John Piper oor elke aspek verskil nie.

    Hier is ‘n paar gedagtes:

    Ek is juis versigtig as ons begin spekuleer en teorieë voorhou van wat sou gebeur het ‘as’ Adam nie gesondig het nie, en woorde begin gebruik soos Christus het voldoende vir almal gesterwe maar net werklik vir die gelowiges, ens ens.

    Ek meen ons moet bly by wat geopenbaar is, en ek dink dit is wat Dordt probeer navolg.

    DL 2.3 beteken nie (soos baie meen) dat Christus wel in ‘n sekere sin vir almal gesterwe het, maar net sekeres word gered, die wat glo nie.

    Die doel van 2.3 is nie om die antwoord te gee VIR WIE Christus te sterwe nie, maar is ‘n uitspraak oor die INHERENTE WAARDE EN KRAG van Christus se dood en offer aan die kruis.

    Onthou die DL is juis ‘n apologeties polemiese geskrif teen die dwalinge van die arminianisme, wat juis beweer het Christus het letterlik vir elke mens gesterwe/versoening gedoen/saligheid verdien … nou moet jy net nog glo …. anders gaan jy verlore (miskien is ek dom, maar ek verstaan werklik nie hoe sekere calviniste, dalk Piper en die Amyraldisme ook, met hul teoretisering van ‘Christus het potenisieël vir almal gesterwe, maar net werklik vir die uitverkorenes, die hele sufficient – efficient kwessie, hoe dit met die arminianisme verskil nie, ten minste in teorie nie, ek vind dit nie in die Skrif nie).

    Die Arminiane se aanklagte was juis: o, as Christus nie vir alle mense gesterwe het nie (wat Dordt bely), dan beteken dit Christus se dood/bloed/versoening is nie genoegsaam en kragdadig genoeg om vir die mens se sondes te betaal nie. Daarom as ons verlore gaan dan is dit God se skuld, Christus se bloed is nie ‘sterk genoeg’ om almal te red nie.

    Daarop antwoord 2.3: Nee, die bloed/dood van Christus is heeltemal genoegsaam in ‘waarde, oorvloedig genoeg om die sondes van die hele wêreld te versoen.’

    En dan, kom die opdrag om die Evangelie aan almal te verkondig met ‘n oproep tot geloof en bekering (2.4, 2.5)

    2.6 en 7 wys daarop dat die skuld van verlore gaan by die mens lê, nie by Christus se offer nie.

    En dan in 2.8 kom die antwoord ‘vir wie’ 2.3 bedoel is, naamlik vir die uitverkorenes en die uitverkorenes alleen, en daarom is Christus se dood genoegsaam, kragtig genoeg om te red VIR WIE DIT BEDOEL WAS VAN DIE GRONDLEGGING VAN DIE WERELD.

    Kyk die eksplisiete taal:

    “die uiters kosbare dood van sy Seun al die uitverkorenes tot voordeel sal strek, … Dit was die WIL VAN GOD ….” ens.

    Ons kan nou, soos baie maak met die Skrif, en sê die DL weerspreek mekaar ook, sê een ding in 2.3 en weer ‘n ander in 2.8, maar ek dink nie dit is die regte weg nie, dan eindig mens in al die afvallige weersprekende moderne teologie van ons dag.

    Wat ons lees in DL 2.3 en 2.8, is iets van wat ons lees in beginsel by Romeine 9.

    v.1-5 Paulus se bewoenheid oor die meerderheid van sy volk wat verlore gaan omdat hul Christus verwerp.

    v.6-8, beteken dit dat Christus se bloed nie almal kon red van sy volk nie, is daar iets fout met Christus se offer, is dit nie genoeg en kragtig genoeg nie ?

    Nee antwoord Paulus, baie duidelik: die bloed, voldoening, sterwe van Christus was nog nooit vir almal (letterlik kop vir kop in Israel of die res van die wêreld) bedoel nie,

    v.9-21, nie in God se raadsplan nie, nie in die kruis nie, sodat

    v.22,23 God se verheerliking gesien kan word in BEIDE

    – genadige redding/uitverkiesing, en
    – regverdige verwerping

    En ek dink omdat baie calviniste die 2de aspek wil weglaat of vermy om mense of hul gehoor te streel, daarom ly die ware liefdevolle Evangelie verkondiging skade.

    Natuurlik is die genade groter en oorvloediger, natuurlik is die verwerping dienstig en onderworpe aan God se grote barmhartigheid, dubbele amen daarop, maar albei sake is wel deel van God se raadsplan (lees gerus Jay Adams se boek oor die onderwerp, The Grand Demonstration, ‘n verklaring van Rom.9:22,23)

    Daarom verwerp ons enige arminiaanse aanklagtes dat die gereformeerde leer beteken ‘God get his jollies sending people to hell’, nie supra of infra leer dit nie, want die Skrif leer dit nie. Daarom Paulus se woorde in Rom.9:19,20.

    Alles wat God doen is regverdig en goed, BEIDE genadige uitverkiesing en regverdige verwerping. As ons dit nie beide omhels nie, is ons soos Marcion wat die ‘liefdevolle God’ van die NT teenoor die ‘wrede God’ van die OT afspeel. Die genadige liefdevolle God wat genadiglik red, is ook die regverdige heilige God wat verwerp, en dan besef ons juis hoe groot sy genade en liefde is en kan ons maar net uitroep, Here wees ons sondaars genadig !

    Dit gaan myns insiens nie oor of mens nou supra of infra is nie, maar wat die Skrif duidelik openbaar, dit is die vraag, en wat ons met die nodige eerbied en ontsag moet verkondig.

    So weereens, daar is nie so iets soos ‘n verlossing gekoop sonder geloof (Piper?) en ‘n verlossing gekoop met geloof (die Skrif en wat ons belydenis wat ons belydenis leer) nie. Waar kry ons so iets in die Skrif of ons belydenis (Piper se siening?)

    Toe Christus aan die kruis uitgeroep het, dit is volbring !
    toe is alles volbring wat nodig is om gered te word,
    vir elkeen wat Hy liefhet,
    ook die geloof wat nodig is om daardie heil te ontvang.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 425 other followers

%d bloggers like this: