Hierdie teologiese joernaal is gratis aanlyn of in harde kopie beskikbaar op aanvraag (ouer uitgawes is ook aanlyn beskikbaar, en daar is ook die volgende goeie nuus: “Kindle Mobi and ePub formats coming soon!)

Hier is die huidige April 2014 uitgawe:

Nie net die feit dat hierdie joernaal gratis is nie, maar ook al die boekresensies maak dit beslis die moeite werd, sonder om met elke detail of artikel/resensie noodwendig in alles saam te stem.

Hier onder is ook die lys van die boekresensies, met hier en daar ‘n aanhaling wat ek bygevoeg het.

Ek wil veral die eerste, derde, sesde, agtste en tiende resensie sterk aanbeveel om te lees, omdat dit sake raak wat ook in ons kerke hier in SA van groot belang is.

Die resensies raak belangrike sake aan soos:

- weerspreek Romeine (Paulus) en Jakobus mekaar oor geloof en werke se verhouding ?

- vir wie het Christus gesterwe, vir alle mense (kop-vir-kop) of slegs vir hulle wat glo, die uitverkorenes ?

- wat is die ‘well-meant offer of die Gospel’, en is dit reg ?

- Skrifbeskouing

- Kerkregering

- Die twee Kuypers, die een van soewereine genade en kerkreformasie (waarvan ons min hoor) en die een van algemene genade en politiek en kultuur (waarvan ons baie hoor)

- by die resensie van boek 9 – wat handel oor eskatologie (leer van die einddinge/toekoms/laaste dae) – maak ek ‘n paar opmerkings waar ek met die resent verskil.

Enige reaksie op my opmerkings of op die ander boekresensies, is meer as welkom in die ‘comment’ afdeling.  Onthou net asb, soos met alles wat ons lees en bestudeer – lees dit in die lig van Hand.17:11 en gebed):

1. Not of Works: Norman Shepherd and His Critics, by Ralph F. Boersema. Minneapolis, MN: NextStep Resources, 2012. Pp. xxxi + 235. $15 (paper). [Reviewed by David J. Engelsma.]

Oor Paulus (Romeine 3 en 4) wat sogenaamd vir Jakobus (Jak.2) weerspeek,

At the time of the Reformation, the Roman Catholic adversaries of Luther’s, Calvin’s, and the Reformation’s doctrine of justification by faith only made James 2 the decisive passage on (forensic) justification, the chief bulwark with which to withstand the Reformation’s gospel of justification by faith only and the main catapult with which to demolish the Reformation’s gospel of grace.

Shepherd and the Federal Vision do the same, thus showing their colors.

The issue regarding James 2 is simply this: Does James 2 mean by “justification” the same truth as does Paul in Romans 3 and 4? Beyond all doubt and question, Paul speaks of justification as the forensic act of God the judge. That is, justification in Romans 3 and 4 is God’s declaration pronouncing the sinner righteous, changing his legal standing from guilt to innocence. In Romans 4:5, justification is God’s counting, or reckoning, faith for righteousness. According to Romans 4:6, 7, justification is the imputation of righteousness, thus forgiving iniquities. According to Romans 4:8, justification is the non-imputation of sin.

Counting, reckoning, imputing, and forgiving are forensic terms, describing the legal declaration that effects a change in one’s standing before the law and the judge. If James 2 speaks of justification in the same sense, James contradicts Paul, with regard to a fundamental truth of the gospel.

Whereas Paul teaches that justification is by faith only, apart from good works, James now teaches that justification is by faith and by good works, expressly denying that justification is by faith only.

This is impossible.

Two apostles of Christ cannot contradict each other on the pages of inspired Scripture. Scripture does not contradict itself, least of all regarding such a fundamental truth as justification.

There are only two conceivable ways of harmonizing Paul and James. One is that Paul and James have two different kinds of works in mind. James refers to genuine good works. Paul refers to ceremonial works and to works that intend to merit salvation.

According to this way of harmonizing Paul and James, justification—the forensic act—is by faith and by faith’s genuine good works.

This is the explanation of Shepherd, the Federal Vision, and Ralph Boersema.

“Shepherd favors the forensic justification exegesis of James 2” (168).

And, let us not forget, this is the explanation of the Roman Catholic Church, to the overthrow of the sixteenth century Reformation of the church.

The other, and correct, harmonizing of Paul and James is that the two apostles speak of justification in two different senses. “Justification” does not have the same reference in James 2 that it has in Romans 3 and 4. Paul refers to the forensic act of God, beyond dispute. James, in contrast, refers to the demonstration of justification. Or, to say it differently, James refers to justification as it shows itself to be genuine. Just as a faith devoid of good works shows itself to be a dead and false faith, so an alleged justification by such a dead faith is shown to be a spurious justification by the lack of good works as the fruit of justification.

This was the explanation, not only of Luther, but also of Calvin, indeed, of all the reformers.

It is significant that, eager as Shepherd, the Federal Vision, and Boersema are to support their doctrines by selected quotations of Calvin, at this critical point there is no reference to Calvin. The same is true regarding Shepherd’s interpretation of Romans 2:13.” [p.105, 106]

2. Jeroboam’s Wife, The Enduring Contribution of the Old Testament’s Least Known Women. Robin Gallaher Branch. Hendrickson Publishers: Peabody, MA: 2009. Paperback, 250 pp. [Reviewed by Martyn McGeown].

3. Abraham Kuyper: Modern Calvinist, Christian Democrat, by James D. Bratt (Grand Rapids: Eerdmans, 2013). Pp. xxviii + 455. $30 (paper). Reviewed by David J. Engelsma

I frankly confess that the Kuyper of political maneuvers and power and of the forming of worldly culture is little more attractive to me than any other politician or philosopher.

But the Kuyper of Reformed theology, church reformation, and biblical exposition is not only attractive, but also an important part of my (Reformed) tradition.

The profound theoretician of the presumptuous, impossible Christianizing of culture, whether in the small Netherlands or in the vast world, pales in comparison with the writer of the meditation in the Heraut on the occasion of the death of Kuyper’s godly, beloved wife of nearly forty years at the young age of fifty seven.

There you stood with a broken heart by the deathbed. There lay your deceased, lifeless, inanimate, for all the world as if she had been swallowed up by death. Swallowed up—a hard word. Devoured, as if by a beast of prey. All at once, gone: the look of the eye, the sweet words… everything, clean gone…[Yet] God’s Word, without in any way discounting the harshness of that reality, turns it around for you [believers in Jesus Christ]. Totally…[For the faithful, the moment of death means that] what is mortal is swallowed up by life (282).

With the significant exception of his novel theory of common grace, Kuyper powerfully confessed, explained, and defended Reformed orthodoxy on behalf of the Reformed churches in the Netherlands and to the ends of the world. His book on particular grace, rare and controversial in his day, as also in ours, is a clear and compelling blast of the trumpet concerning salvation by sovereign grace to the glory of God.

The book makes plain that the development of Kuyper’s theory of common grace into the doctrine of the well-meant offer by the Christian Reformed Church in the first point of its binding doctrine of common grace in 1924 has no backing in Kuyper. In fact, the teaching that in the gospel God is gracious toward all men, sin all, and in that universal (saving) grace offering salvation to all is not only a fundamental departure from the Kuyper of particular grace, but also a fatal assault on particular grace as confessed by Kuyper.

In the Christian Reformed adoption of the well meant offer, Kuyper’s common grace swallowed up Kuyper’s particular grace, as the ill favored kine of Pharaoh’s dream devoured the well favored kine.

It is a sad commentary on contemporary Reformed theologians, as well as a warning concerning the evil consequences of Kuyper’s invention of a common grace of God, that most Reformed theologians show themselves ignorant, or ignoring, of Kuyper’s work on particular grace, whereas they fall over themselves, and each other, to recommend, praise, use, and further develop his works on common grace.

Kuyper’s book on the covenants, although not without weaknesses, requiring later correction and further development of the doctrine of the covenant, would be profitable reading for Reformed ministers engaged in the contemporary controversy over the Federal Vision.

And the five, thick volumes (five volumes!) of Kuyper’s Dictaten Dogmatiek [English: Dictated Dogmatics, being the lectures that Kuyper gave to his theological students at the FreeUniversity] (Kampen: J. H. Kok; Grand Rapids: J. B. Hulst; Grand Rapids: B. Sevensma, 1910) are a huge gold mine of Reformed truth.

The last volume of the dogmatics includes a thorough treatment of eschatology (Locus de Magistratu, Consummatione Saeculi [English: Locus concerning the Magistracy (and) the Consummation of the Age], 2nd ed., Grand Rapids: B. Sevensma, n.d.). After nearly fifty pages laying the foundation of civil government in a common grace of God, Kuyper devotes four hundred pages to as full a treatment of civil government as one will find in any dogmatics. Then follow more than three hundred pages on the doctrine of the last things.

Some have identified Kuyper as the Reformed theologian who first coined the term “amillennialism” to describe historic Christian and Reformed orthodox teaching concerning the last days against the fancies and fantasies of both premillennialism and postmillennialism.

Despite his fatal compromising of the truth by his theory of common grace, Kuyper made the antithesis a reality in the thinking and life of Reformed Christians in a time of unholy ecumenicity, ungodly friendship with unbelievers both in the church and in society, and the promotion of a false national and ecclesiastical oneness with everyone. With good right, another recent biographer of Kuyper has approvingly quoted the description of Kuyper as the “Incarnation of the Antithesis” (James E. McGoldrick, Abraham Kuyper: God’s Renaissance Man, Darlington, England: Evangelical Press, 2000, 213).

An older biographer wrote that “the secret of the power of Dr. Kuyper is found exactly in that which the world condemns the most in him. He proposes the antithesis, and lets it penetrate…” (W. F. A. Winckel, Leven en Arbeid van Dr. A. Kuyper [English: Life and Work of Dr. A. Kuyper], Amsterdam: W. Ten Have, 1919, 312; the book is not translated; the translation of the Dutch is mine).

Bratt does justice to Kuyper’s emphasis on the antithesis.

Kuyper virtually introduced the concept into the thinking and practice of the Dutch Reformed churches and believers in his day. It is ironic then that, in the judgment of a Roman Catholic observer, it was exactly Kuyper’s doctrine of the antithesis that cost Kuyper re-election as prime minister in 1905. Kuyper had made the antithesis the theme of his and his party’s campaign.

He spoke on the hustings of the “one great contrast…between the Christian and the modern life-conception”—an “enormous antithesis.” He called the modern life-conception “pagan.” The result was an “uproar” on the part of the nominal Christians in the Netherlands, who had supported Kuyper in 1901. “However numerous the Netherlands’ nominal Christians, they were allergic to being called heathen in any respect” (321, 322). [117-119]

… Even though the Protestant Reformed Churches reject Kuyper’s theory of common grace, root and branch, these churches are deeply indebted to Abraham Kuyper. This, I am convinced, is due both to the powerful influence of Kuyper on the circles, church and other, in which Herman Hoeksema was born and raised in the Netherlands and in which he moved during his education in North America, and to his own deliberate embrace of many, though not all, of Kuyper’s doctrines. … It is one of the ironies of church history that the Christian Reformed Church is permitted by the Reformed community of churches to present itself as the outstanding representative of the theology of Abraham Kuyper, as Kuyperian, despite its rejection of almost everything Kuyper taught concerning the theology of the Reformed faith, simply because it champions the one Kuyperian doctrine of common grace, which for Kuyper was not so much ecclesiastical as political and cultural.

The Protestant Reformed Churches, on the other hand, are despised and rejected by the Reformed community of churches as non-Kuyperian (the preferred slander is “hyper-Calvinist”) simply because they reject Kuyper’s cultural doctrine of common grace, despite the fact that the Protestant Reformed zealously maintain and boldly confess
virtually all of Kuyper’s theology as sound, Reformed doctrine.

As the current slang would put the matter: “Go figure!”

Because of Kuyper’s strong influence on us Protestant Reformed, we ought to be thoroughly conversant with Kuyper’s theology.

This requires wide, and penetrating, reading in Kuyper— critical reading, but reading that is deeply appreciative of Kuyper’s zeal for the glory of God in His sovereignty, especially in salvation.

The main reason why Abraham Kuyper the theologian is widely scorned by Reformed theologians and churches today, both in the Netherlands and in North America (and all the praise of Kuyper, and attention paid to him, today in  prominent Reformed and Presbyterian circles must not blind us to the reality that these same circles detest the Reformed theology of Kuyper), is his confession of the sovereignty of the grace of God, originating in the double decree of predestination.

As a renowned Dutch theologian in what was then the GKN—Kuyper’s churches—superciliously remarked to me about Hoeksema at a conference in Chicago years ago, “een beetje te decretal” [English: “a little too decretal,” by which was meant, in fact: “much too decretal, simply because it is decretal at all”].

The dismissive Dutch theologian was oblivious, apparently, to the fact that his criticism of Herman Hoeksema fell also on “father Abraham [Kuyper].”

It would be a mistake for the Protestant Reformed Churches simply to write Kuyper off, because of our rejection of his theory of common grace.

If one of our younger men ever has the opportunity to obtain a doctorate, perhaps in connection with his appointment to the seminary, my advice concerning his dissertation would be the theology of Abraham Kuyper, or some prominent aspect of Kuyper’s theology (emphatically, other than the doctrine of common grace).” [p.125, 127-129]

4. Getting the Old Testament, What It Meant to Them, What It Means for Us. Steven L. Bridge. Hendrickson Publishers: Peabody, MA: 2009. Paperback, 218 pp. [Reviewed by Martyn McGeown].

5. Reformed and Charismatic Issues and Resolutions. Ean Carlin. Scholar’s Heart Press: St. George, UT: n.d. Paperback, 109 pp. [Reviewed by Martyn McGeown].

6. From Heaven He Came and Sought Her: Definite Atonement in Historical, Biblical, Theological, and Pastoral Perspective, ed. David Gibson & Jonathan Gibson, foreword by J. I. Packer. Wheaton, Illinois: Crossway, 2013. Pp. 703 ($50). [Reviewed by David J. Engelsma.]

This huge, heavy and handsome tome is not for the faint of heart. In size (700 pages), heft, meticulous exegesis, thorough examination of church history, and profound theology, to say nothing of the price, the book is daunting.

The worth of the volume, however, amply repays the purchase, the reading, and the labor of thinking into the book’s contents, not only to the theologian, but also to the pastor, indeed, to the Reformed layman who is willing to exert himself.

The book is a collection of essays explaining, defending, and applying the doctrine that Jesus Christ died for the elect alone, not for all humans without exception.

The book contends that this doctrine should be known as “definite atonement,” rather than as “limited atonement,” regardless of the havoc this naming of the middle truth of the five points of Calvinism wreaks on the mnemonic TULIP (15, 16). [p.134]

Die resent beveel die volgende skrywers se bydraes sterk aan in die boek:

5.  Blaming Beza: The Development of Definite Atonement in the Reformed Tradition  (Raymond A. Blacketer)

10. “Stricken for the Transgression of My People”: The Atoning Work of Isaiah’s Suffering Servant (J. Alec Motyer)

12. For Whom Did Christ Die? Particularism and Universalism in the Pauline Epistles (Jonathan Gibson)

13. The Glorious, Indivisible, Trinitarian Work of God in Christ: Definite Atonement in Paul’s Theology of Salvation (Jonathan Gibson)

15. Definite Atonement and the Divine Decree (Donald Macleod)

16. The Triune God, Incarnation, and Definite Atonement (Robert Letham)

17. The Definite Intent of Penal Substitutionary Atonement (Garry J. Williams)

18. Punishment God Cannot Twice Inflict: The Double Payment Argument Redivivus (Garry J. Williams)

Die volgende bydraes beskou die resent as “dubious defenders of the faith”:

14. “Problematic Texts” for Definite Atonement in the Pastoral and General Epistles (Thomas R. Schreiner)

20. Jesus Christ the Man: Toward a Theology of Definite Atonement (Henri A. G. Blocher)

23. “My Glory I Will Not Give to Another”: Preaching the Fullness of Definite Atonement to the Glory of God (John Piper)

Hier is die resent se kritiek saamgevat teen laasgenoemde skrywers asook die swak plek van die boek, ongeag sy algemene waardering daarvoor:

“Running through the entire volume like a discordant note in an otherwise beautiful symphony, for which disharmony almost all the contributors are responsible, is a fundamental weakness. The weakness consists of a fatal concession to the advocates of universal atonement. The concession is the acknowledgment of a “well-meant offer of salvation” on the part of God in Jesus Christ to all humans without exception.

This concession is not simply an error.

It is an Achilles heel in the otherwise impervious defense of the cardinal truth of definite atonement against the heresy of universal atonement.

Again and again, one after another, the would-be defenders of the faith of the atonement concede to the enemy a “well-meant offer of salvation” by God Himself to all humans who hear the gospel.

What is meant by the “wellmeant offer” is not a universal call to all to repent and believe, with the promise that all who heed the call will be saved and will be assured that Christ died for them. This is not a “well-meant offer,” but an unfeigned call, a true declaration of what pleases God, a serious command. This is biblical and Reformed orthodoxy
(Matt. 22:1-14; Canons of Dordt, II, 5; III/IV, 8).

But most of the contributors concede, and even vigorously defend, that God loves all humans with the love that sent Christ to the cross; that God desires the salvation of all without exception—a salvation based on the death of Christ; and that God in the gospel well-meaningly, graciously, offers salvation to all hearers on the basis of the atonement of the cross.

This doctrine of a “well-meant offer” has led to the adoption of universal atonement by Reformed and Presbyterian theologians and churches, as all the learned contributors know very well. All know of the open advocacy of universal atonement by the Christian Reformed theologian, Harold Dekker, and of the approval of his doctrine of universal atonement by the Christian Reformed Church in the 1960s on the basis of the “well-meant offer.”

The development of doctrine is plain.

The argument is conclusive.

If God loves and desires Jesus as the sacrifice for all. A love of God for all and a desire (will) of God to save all demand universal atonement.

The doctrine of a “well-meant offer” does not only inevitably lead to the denial of definite atonement. It is the denial of definite atonement. The saving love of God and the sincere desire for the salvation of sinners are revealed in the cross of Christ. If God’s love is universal and if His desire is the salvation of all, Christ died for all.

That the doctrine of a “well-meant offer” is, in fact, the denial of definite atonement and that the “well-meant offer” will, inevitably, lead to the open confession of universal atonement are evident from the appeal by the advocates of the “well-meant offer,” in support of this doctrine, to John 3:16.

The love of God of John 3:16 and the will of God for the salvation of sinners of John 3:16 are expressed in the giving of the only begotten Son to the death of the cross:

“God so loved the world, that he gave his only begotten Son.”

If the love of God of the text and the desire of God for the salvation of sinners in the text are universal, so also is the atonement of the cross universal.

The editors of the book themselves introduce into the book this fatal weakness, this Achilles heel, in their introductory essay.

They deny that the love of God in John 3:16 “refers to his love for the elect.”

Explaining the love of God in John 3:16 in the light of their own notion of “the universal offer of Christ to all,” they necessarily open the way to viewing the giving of the Son in John 3:16 as a giving for the salvation of all, that is, as universal atonement (40).  [p.140, 141] …

“The main reason for Piper’s compromising, if not outright denial, of definite atonement is Piper’s whole-hearted attachment to the “well-meant offer,” particularly as proposed by the Orthodox Presbyterian theologian John Murray (656ff.).

Responding to critics of the Reformed doctrine of definite atonement, who criticize the doctrine as weakening “the free, sincere offer of the gospel,” Piper appeals to John Murray’s doctrine of the offer.

According to Murray, “many benefits accrue to the non-elect from the redemptive work of Christ,” and chief among the benefits is “the free offer of the gospel.”

That is, Christ died for all in certain respects, including God’s making to all humans an offer of salvation that is grounded in His saving love for all; that expresses a sincere desire of God for the salvation of all; that may announce to all that Christ died for them all; and that unmistakably leaves the impression with all that the efficacy of the cross with regard to their salvation depends upon their decision to accept the offer (657).

The day I am deceived into believing this outrageous theology (outrageous in part because, sailing under the flag of the Reformed faith, it pretends that the Canons of Dordt do not exist), on that day I become one of the most fervent advocates of universal atonement the world of theology has ever seen.

And, with universal atonement, universal salvation, for the cross of Christ cannot fail of achieving the loving purpose of God and of His Christ. By virtue of the saving love of God, the almighty will of God, and the very nature of the cross, this is certainty, absolute certainty: the cross of Christ cannot fail. Every one on whose behalf God gave His Son to the cross, every one for whom Christ died, will certainly be saved. For even one to perish in whose stead  Christ died, in the loving will of God, would be the “ungodding” of God, the exposure of Jesus Christ as a fraud and failure, and the shaming of the cross.

In reality, Piper’s tortured account of God’s love—the love of John 3:16!—makes a mockery of that love. In His love for all, God offers salvation to all, desiring to save all. But at the same time, God decrees not to save all, so that His universal love actually increases the punishment of many.

Also, His love, and the giving of the Son to the death of the cross in this love, fail to save. The loving offer, which is Piper’s corruption of the call of the gospel, proves impotent (661ff.).

A ray of light in this darkness of the affirmation of a universal love of God and a universal desire of salvation manifested in the death of Christ, in a book devoted to the defense of definite atonement, is the article by Raymond A. Blacketer, “Blaming Beza: The Development of Definite Atonement in the Reformed Tradition” (121ff.). Although the piece is historical, examining the thought of Calvin and Beza on the atonement, it takes issue with the notion that it is historically Reformed to believe and confess that God wills the salvation of all (with one of His two wills), that grace is universal, and that, therefore, “human choice is pivotal” in the salvation of sinners (139). [p.144,145]

Nota: deur die jare het kritici van die PRCA al baiemaal verkeerdelik hul aangekla dat die PRCA “glo die evangelie moet net aan uitverkorenes verkondig word” of die PRCA glo nie aan ‘sending en evangelisasie’ nie, en die heel bekendste valse aantuiging: “hiper-calviniste” ! … wat dit ook alles kan beteken. 

Lees gerus die volgende artikel in hierdie April 2014-uitgawe van die PRTJ om presies te weet wat die PRCA leer, voordat ‘n mens hul kritiseer. Dit is een ding om broederlik te verskil, dit is nie goed om strooipoppe te skep en valse getuienis af te lê:  Hyper-Calvinism, the Well-Meant Offer, and Matthew Barrett, by prof. David J. Engelsma

7. A Concise New Testament Theology, I. Howard Marshall. Inter Varsity Press, USA: Downers Grove, IL: 2008.  Paperback, 310 pp. [Reviewed by Martyn McGeown]. 

8. Ancient Word, Changing Worlds: The Doctrine of Scripture in a Modern Age, by Stephen J. Nichols and Eric T. Brandt. Wheaton, IL: Crossway Books, 2009. 176 pages. Paperback. $15.99. [Reviewed by Douglas Kuiper.]

Chapter five (interpretation) contends that postmodernism has undermined a proper interpretation of Scripture by positing that words have no objective meaning, but mean what we want them to mean.

Early in the chapter, the authors set forth the three fixed principles which should govern our interpretation of Scripture, as Charles Hodge set them forth in his Systematic Theology:

Scripture is to be interpreted in its “plain and historical sense,” “Scripture cannot contradict Scripture,” and Scripture must “be interpreted under the guidance of the Holy Spirit” (113).

None of these come as a surprise to graduates of the Protestant Reformed Theological School, or to those who sit under their preaching.

Rudolph Bultmann, however, asserted that if the Bible will be relevant for today, we cannot take it literally.

9. Kingdom Come: The Amillennial Alternative, Sam Storms, (Rosshire, Scotland, UK: Christian Focus Publications, 2013). 589 pages. $29.99 (cloth). [Reviewed by David J. Engelsma.]

The subtitle of this weighty volume on eschatology is “The Amillennial Alternative.” Despite its virtues, the book fails to fulfill the promise of the subtitle. The reason is the weakness of Storms’ defense of amillennialism against  postmillennialism.

Storms’ condemnation of the false doctrine concerning the last times of dispensational premillennialism is strong and uncompromising.

But the confession of amillennialism specifically in opposition to postmillennialism is hesitating and concessive. This is a serious, if not fatal, flaw in a book on the end times.

Eie opmerkings (slc): ek dink ek staan wat hierdie resensie betref meer aan die kant van die skrywer van die boek (Sam Storms), as by die resesent.

Die resent wil nie net dispensational premillenialisme (DP) as ongereformeerd totaal verwerp nie (waarmee ek natuurlik saamstem), maar ook enige vorme van postmillenialisme (PM), waarmee ek nie saamstem nie. Vir die resent is Amillenialisme (AM) die enigste gereformeerde opsie.

Die resent meen PM is ‘n ‘false teaching … grave false doctrine’ en dat PM gereformeerdes soek ‘earthly pleasures and treasures of the carnal kingdom of postmillenialism’.  Hy is verder van mening dat daar geen begronding is van enige vorme van PM by Calvyn of die gereformeerde belydenisskrifte nie. Hy skryf samevattend:

Postmillennialism is not merely the “more optimistic version” of amillennialism (374). It is a radically different eschatology than amillennialism. Postmillennialism is grave doctrinal error with regard to the truth of the last things and the Christian hope. And the Reformed confessions condemn it (Heid. Cat., Q. 52; Belgic Confession, Art. 37).

Nou deel ek nie hierdie totale verwerping van PM opsigself nie, ten minste nie die PM weergawe wat ek vir so 10 jaar bestudeer het nie (1990’s tot omtrent 2000).  Maar as, let wel ‘as’ PM is wat prof. Engelsma beskryf dit is, en ek PM dus verkeerd verstaan het, dan verwerp ek ook so ‘carnal kingdom’ idee.

Om die anderkant van die saak te stel:

Ek deel nie die bekende PM skrywer, dr. RJ Rushdoony se totale verwerping van AM opsigself nie (“Postmillennialism versus Impotent Religion,” Journal of Christian Reconstruction, pp. 126, 127, soos aangehaal in A Defense of Reformed Ammillenialism, David J. Engelsma), ten minste nie die weergawe wat ek die afgelope 10 en meer jare gelees het nie (2000- tot op hede, meestal deur die skrywers van die PRCA). Maar as, let wel as AM is wat dr. Rushdoony beskryf dit is (pessimistiese wêreldmyding/ontvlugting/roepingversaking), dan verwerp ek ook so ‘anabaptistiese-ontvlugtings’ idee.

So wat probeer ek sê ?

Dit wat ek baiemaal lees van kritici na beide kante toe, is wat in engels genoem word, die aanval van ‘worst case scenario’s’, die moontlike slegste sondige idees van beide groepe.  Daarom verwerp ek saam met albei hierdie skrywers (van wie ek baie geleer het) die valse stellings en doelwitte wat baie PM’s en AM’s in die praktyk dalk maak, of kompromeer ‘ter wille’ van hul eskatologiese sienings.

As ek mag veralgemeen: as PM se swakpunt of verleiding is ‘n ‘carnal kingdom’ idee, dat, omdat ons ‘moet wen aan die einde’ want die Skrifte profeteer dit … daarom kompromeer ons die ‘antitese’ en God se Woord en die Evangelie, as dit wel dit beteken, dan verwerp ek en ek glo elke gereformeerde so standpunt ten sterkste, so glo ek ook gereformeerde teonomistiese PM.

Geen PM vir my sonder die soewereine antitese van Gen.3:15 en verder in die Skrif nie !

Maar om eerlik te wees, dit is nie hoe ek gereformeerde PM skrywers nog altyd gelees en verstaan het nie, en daar waar daar dalk wel sulkes is in teorie en/of praktyk, verwerp ek hul standpunte as in stryd met historiese gereformeerde PM.

Soos ek PM nog altyd verstaan, is dit dat hul glo die Koninkryk van God is in sy wese geestelik, dit is Christus deur sy Woord en Gees alleen. Nie die politiek en kultuur of een volk is die ‘Koninkryk van God nie’, Christus alleen is die Koninkryk wat gekom het, en die Kerk van is sy liggaam.  Maar, belangrik, daardie Koninkryk dra vrugte (Jakobus 2!), soos die Evangelie mense se lewens van harte deur wedergeboorte verander, so pas hul God se wet toe in hul hele lewe in dankbaarheid, ook in gesinne, gemeentes, gemeenskappe en volke wat se lewens dan verander.

Sien HK Sondag 48.

Is dit verkeerd of onbybels, help my reg as ek verkeerd is of iets mis ?

Aan die anderkant, as AM se swakpunt of verleiding is, ‘wêreldmyding en ontvlugting’, dat omdat die Skrifte profeteer dit gaan al slegter gaan en die Antichris is oppad … daarom onttrek ons en kruip weg vir die wêreld en probeer net oorleef, en is nie ‘n sout en lig hier op aarde nie (kontra Matt.5:13-16), as dit dit beteken, dan verwerp ek dit ook van harte en so glo ek ook sal elke gereformeerde dit doen, Kuyper en die PRCA ingesluit.

Ons moet fokus op wat ons roeping is as Kerk van Christus: Matt.28:18-20, vir ons totale lewens (Christus het vir beide gees én liggaam gesterwe, HK Sondag 1), ongeag wat die toekoms (eskatologie) vir ons inhou, vervolging of seëninge (sien HK Sondag 9 en 10).

Ek moet daarom eerlik wees dat baie verklarings van beide PM en AM (preteristies en nie-preteristies van aard) klink vir my bybels en gereformeerd verantwoordbaar. Ek is oop vir verdere oortuiging.  Ek kan nie kom by die punt om te sê die beste van  of AM of PM is ‘heresy’ of ‘blasphemy’ of ‘n ‘grave doctrinal error’ nie.

Ja, as ek gedruk word, is ek dan seker ‘n optimistiese AM … of pessimistiese PM, dalk is die veiligste om ‘n NM te wees … ‘n ‘nie-millenialis’ !

Prof. Engelsma skryf dan ook:

Calvin was not an optimistic postmillennialist. He was a hopeful amillennialist. There is a difference—a fundamental difference. [p.153]

Dalk is ek dan ook ‘n ‘hopeful amillenialist’, ‘hopeful’ dat my gereformeerde PM broers saam met ons die Evangelie van Christus alleen sal uitdra, ongeag die tye wat voorlê.

Ek wil ook nie die deeglike eksegese van belangrike eskatologiese tekste negeer nie, en erken daarom dat ek lanklaas in diepte gefokus het op eskatologie.  Dit is wel belangrik, in die sin van dat dit sal bepaal wat jou siening is van:

a. die Koninkryk van God

b. wat die taak van die Kerk van Christus is (en nie is nie!)

Ek meen wel ons moet daarom fokus op ons roeping om Christus te dien en orals die Evangelie te verkondig, oproep tot geloof en bekering en dan ons hele lewe in dankbaarheid deur sy Gees in te rig, nie net volgens sommige nie, maar al sy gebooie (sien HK v/a 114).  En dit kan beteken dat daar nou en in die toekoms meer Christen onderwysers, regters, advokate, dokters en selfs politici gaan wees wat God se Woord orals uitdra in hul onderskeie lewensterreine, en dit kan wees dat dit ‘n groter impak sal maak in ons wêreld.

Die resultate laat ons aan die Here oor, en ons loof sy Naam in tye van voorspoed en teëspoed, albei, soos ons bely in HK Sondag 9 en 10.

Om dit nog anders te stel met verwysing na prof. Engelsma se goeie resensie oor Abraham Kuyper (sien hierbo in die April 2014 PRTJ), die ‘optimistiese AM’ !:

Ons kan die goeie van Kuyper behou, die Kuyper van die soewereine genade behou terwyl ons die algemene genade Kuyper eenkant laat.

Ons kan PM behou sonder ‘carnal kingdom’ idees, d.w.s. ‘n antitetiese PM wat getrou wil bly aan Christus en sy Woord, sonder om te kompromeer ter wille van ‘oorwinning’.

Ons kan sekere uitwasse, ekstreme standpunte en sekere verkeerde toepassings van beide PM en AM verwerp, maar onderliggend aan albei is die bybels gereformeerde geloof van ons belydenis en kerkgeskiedenis.

Ek weet nie (of hoop nie) dat die totale verwerping van PM as ‘n dwaling amptelik deur die PRCA geleer word nie, en dat jy daarom nie leraar en lidmaat kan wees as jy PM is nie, en of dit net prof. Engelsma se eie sterk oortuiging is nie, maar dit sal werklik jammer en tragies wees as gereformeerde broeders mekaar oor hierdie saak heeltemal verloor.

Let wel, daarmee sê ek nie dat die foute in beide AM en PM oorgesien moet word nie, maar ek dink wel dit mag nie ‘n vereiste vir kerklidmaatskap wees nie.

Ek sien ook nie iets in ons belydenis wat AM of PM verwerp as eskatologiese leerstukke nie, wel wat die premillenialisme behels (NGB artikel 37).

Vir die leser wat nog nie veel oor die verskillende eskatologiese terme gelees het nie, hier is ‘n kort artikel wat die verskillende terme uiteensit:

Chiliasme – terme en verduidelikings

Een aanhaling:

“In my eie lees van beide nederlandse en amerikaanse gereformeerde teoloë oor die saak, is daar  groter aanvaarding van beide die amill en postmill standpunte as binne die gereformeerde tradisie (alhoewel daar heelwat onderlinge en sterk kritiek teen mekaar is).  Teen die premill standpunt is daar sterker kritiek (alhoewel erken word dat daar nog altyd in die kerk deur die eeue hierdie lyn ook teenwoordig is).

Die felste kritiek is teen dispensationialisme (bedelings-premill), en word dit baiemaal as ‘kettery’ en erge dwaling beskou.  Daar word algemeen aanvaar dat hierdie laasgenoemde eskatologie eers ontstaan het vanuit die 1890’s (Darby), en radikaal arminiaans, anabaptisties en anti-verbondsmatig is.   Hierdie siening leef veral sterk onder charismatiese pentakostalistiese groepe, wat baie daarvan maak dat die Here ‘n nogsteeds ‘n besonder plan het met Israel as volk, langs die kerk.  Die tempel en offers gaan weer herstel word, ens.”

10. How Jesus Runs the Church. Guy Prentiss Waters. P&R Publishing: Phillipsburg, NJ : 2011. Paperback, 168 pp. [Reviewed by Martyn McGeown].

Good books about ecclesiology are rare. Good books about ecclesiastical government are even rarer. Waters has written a very interesting and informative guide to church government and a defence of  Presbyterian / Reformed church polity in particular.

This would be a worthwhile addition to the church polity section of one’s library. The book consists of five chapters on the nature, government, power, offices and courts of the church, a conclusion and an annotated bibliography on
church government.

Encouraging features of this book include (1) a defense of the church’s catholicity against Dispensationalism; (2) a defense of the necessity of church membership against Christian isolationism; (3) a defense of Presbyterian / Reformed church polity against Brethrenism; and (4) a defense of male only officebearers against feminism.

Waters writes for a broad evangelical audience, many of whom have never considered the Bible’s teaching on church government and the decency and order such government promotes.

Such a book is necessary and useful, because many evangelicals are ignorant of (and even suspicious of) church government. [p.158]

christien en skape

“Hy sal sy kudde laat wei soos ‘n herder; Hy sal die lammers in sy arm vergader en aan sy bors dra; die lammerooie sal Hy saggies lei.” – Jesaja 40:11

Die Goeie Herder

Lees: Lukas 23:33-46

“Ek is die goeie Herder.” (Joh. 10:11)

Eindelik kom die gedagtegang tot rus: “Ek is die goeie Herder.” “EK IS.” Nou is ons by Ps. 23: “Die HERE is my Herder…” En by Jes. 40: “Hy sal sy kudde laat wei soos ‘n herder; Hy sal die lammers in sy arm vergader en aan sy bors dra; die lammerooie sal Hy saggies lei.” En by Eseg. 34: “Soos ‘n herder vir sy trop skape sorg… so sal Ek vir my skape sorg… en Ek sal hulle red …” Die naam HERE beteken “EK IS WAT EK IS” en hier is Hy nou in die “EK IS.” van Jesus. “Ek is die goeie Herder.”

“Hy sal sy kudde laat wei soos ‘n herder; Hy sal die lammers in sy arm vergader en aan sy bors dra; die lammerooie sal Hy saggies lei.” - Jesaja 40:11

En dan tree ook aan die lig waarom Hy die goeie Herder is. “Die goeie herder lê sy lewe af vir die skape.” Só sterk staan dit nie in Ps. 23 en Jesaja 40 en Eseg. 34 nie. Daar is wel sprake van “groen weivelde en waters waar rus is en dat Hy my lei in die spore van geregtigheid…” Daar is wel sprake in Jes. 40 en Eseg. 34 van redding en bewaring en liefderyke sorg. Hier kom egter ‘n nuwe faset van die kosbare diamant aan die lig: die herder lê sy lewe af vir die skape. Die teëstelling tussen die goeie herder en die ontroue herders tree veel skerper aan die lig. Hy is bereid om vir sy skape te sterwe, terwyl die ontroue huurling die rower of die ondier sien kom en op die vlug slaan.

“Ek is die goeie Herder.” Die woord “goed” het in ons spraakgebruik ‘n byna kleurlose betekenis gekry. Dit sê eintlik vir ons nog weinig. Om die oorspronklike betekenis van die Griekse woord weer te gee, moet ‘n mens dit eintlik omskrywe. “Ek is die moedige Herder.” Die moedige herder slaan nie op die vlug nie, maar sit sy lewe op die spel vir sy skape. Ook: “Ek is die ware Herder”, of “die eie Herder”, in teëstelling met die huurling, aan wie die skape nie behoort nie, wat in hulle alleen die eiendom van iemand anders sien en wat as die wolf kom, hom aan die kudde onttrek en op die vlug slaan.

Ons weet uit ervaring dat ‘n mens meer oor het vir jou “eie goed” as vir die van iemand anders. Watter huurling sal sy lewe op die spel plaas vir die skape van ‘n ander? As Herder van sy kudde ken die Here sy lammers van kleins af – eintlik van ewigheid af (Ef. 1) – en Hy het hulle grootgemaak. In die diepste sin behoort hulle aan Hom. Hy is nie bloot toevallig oor hulle gestel nie. Die huur­ling hou toesig, maar hy het geen insig nie. Hy ken hulle nie persoonlik van binne nie. Hulle diepste nood en behoefte gaan by hom verby. Sonder om te blik of te bloos gee die huurling aan die skape klippe vir brood.

Nêrens kom die innige band tussen die herder en sy kudde só dui­delik aan die lig nie, as dat ons goeie Herder sy lewe vir ons afgelê het. “Groter liefde het niemand as dit nie, dat iemand sy lewe vir sy vriende gee”, sê Hy in Joh. 15. Dan besef ons dat die beeld van die herder en sy skape vir ons ‘n dierbare betekenis het. Ons sien Hom, bloeiend aan die kruis, waar Hy sy lewe vir ons gee om ons te red uit die dood van sonde en ongeregtigheid en vir ons die lewe te gee.

Bly onder die troue hoede van u enigste goeie Herder!

Ons enigste troos

Lees: Matteus 5:1-12

“En Ek gee hulle die ewige lewe, en hulle sal nooit verlore gaan tot in ewigheid nie, en niemand sal hulle uit my hand ruk nie.” (Joh. 10:28)

Hoe meer ‘n mens oor hierdie uitspraak nadink, hoe dierbaarder word dit. Hier kom aan die lig ons enigste troos in lewe en in sterwe. Dit is dat ons in lewe en in sterwe nie aan onsself toebehoort nie, maar aan ons getroue Saligmaker, Jesus Christus… Wat het ‘n christenmens meer nodig om te weet as dit?” En Ek gee hulle (my skape) die ewige lewe, en hulle sal nooit verlore gaan tot in ewigheid nie, en niemand sal hulle uit my hand ruk nie …”

“Ek ken hulle… En Ek gee hulle…” Hy gee oorvloediglik… Hy gee aan hulle wat Hy ken… van ewigheid af ken Hy die syne . . Hy gee Homself oor in die dood om aan ons die lewe te kan gee… Hy gee Homself vir ons en Hy is die ewig Lewende… Hy is self die lewe… “Ek is die weg en die waarheid en die lewe…” (Joh. 14). En dan deel Hy die lewe uit… Hy gee dit aan sy skape … En dit is die ewige lewe… Dit is die ware lewe, waarteen die dood niks vermag nie … Die ewige lewe – die ware lewe – lê ‘n mens nie af wanneer jy sterwe nie … Jy tree alleen vanuit die verganklike tot die onverganklike … Jy sluit jou oë om dit oop te maak in die ewige lig… Jou lewe kan nie uitgedoof word nie, want dit is die ewige lewe.

Sy skape besit alreeds op aarde die ewige lewe. Hulle is wedergebore. Hulle besit die ewigheidsbeginsel. Hulle leef in vrede met God en onder ‘n geopende hemel. Hulle deel elke dag in die gawes wat hulle hemelse Vader in oorvloedige liefde op hulle uitstort. Dit is ‘n onverliesbare besit. Tot in alle ewigheid behou hulle hierdie ewige lewe. Waar dit nou onvolmaak – selfs net ‘n klein beginsel is – sal dit hierna in die ewige heerlikheid in volmaaktheid bloei voor Hom die verheerlikte Herder. Nooit, tot in alle ewigheid verloor ons dit wat Hy ons gegee het nie…

“Niemand sal hulle uit my hand ruk nie.”

Moet dan nie bang wees nie, klein kuddetjie! Julle word vasgehou deur ‘n ewige hand. Die duiwel gaan rond soos ‘n brullende leeu en soek wie hy kan verslind. “Wee die bewoners van die aarde en die see, want die duiwel het na julle neergedaal met groot woede, omdat hy weet dat hy min tyd het” (Openb. 12). Die wêreld ruk aan ons in tye van ellende en nood en vervolging… Hy ruk selfs veel gevaarliker in voorspoed en weelde en singenot wat gedurig wink en lok. En onsself is so swak… Die bose begeertes ontspring en groei soms onrusbarend tot ‘n bruisende stroom wat ons willens en wetens wil meevoer…

En tog… Ons het alle rede om te roem. Ons roem nie in onsself nie. Ons ken onsself te goed. Ons roem in Hom wat Homself vir ons gegee het en aan ons die ewige lewe gegee het. Ons roem in Hom wat ons vashou ondanks die duiwel, die wêreld en onsself …

Bron: Elke dag in die Lig: dagstukkies uit die Evangelie volgens Johannes, ds. MJ Booyens

 

Posted by: proregno | May 29, 2014

Preek: Psalm 23 (Die Here lei met genade)

skape1.jpg

Psalm 23 Die Here lei met genade (Voorbereiding)   GK Matlabas 2014 05 18

Lees: Ps. 23; Joh. 10: 1-21

Teks: Ps. 23:1  Die HERE is my herder

Tema: Die HERE lei met genade

Psalms:100:1-4; 95:1,4; 119:63; 23:1,2; 105:1 en 5.

Prediker: ds. Gustav Opperman

 

Geliefde Broeders en Susters,

Psalm 23 is een van die bekendste Psalms in die Bybel.

In my jong dae moes elke katkisasiekind dit naas die “Onse Vader” uit die kop uit kon opsê.

‘n Psalm van kinderlike geloofsvertroue,

van blydskap en genot,

van stille berusting.

Alles in ‘n paar woorde saamgevat.

 

Hierdie Psalm het al ontelbare moedeloses opgetel.

Hierdie Psalm was die salf

wat al ontelbare stukkende harte gesond gemaak het;

wat ontelbare weduwees in hulle eensaamheid vertroos het.

Deur hierdie Psalm het die hemel vir Christus se sterwende sodate geopen.

Dis sekerlik dié Psalm

wat tot met die wederkoms sal weerklink;

tot ons en ons kinders en hulle kinders veilig by die HERE is.

 

Psalm 23 is die hele Evangelie in ‘n neutedop.

Dank die HERE daarvoor!

Dank die goeie Herder daarvoor.

Hy’s onse God en Herder, Hy,

en ons die skape van sy wei.

 

En dis belangrik dat ons dit besef.

Hy is die Herder;

ons is die skape …

Want ek moet tog erken, Broeders en Susters,

Psalm 23 mag ‘n baie mooi Psalm wees,

maar dis nie in my natuur

om ‘n skaap te wil wees nie.

 

As ek aan skape dink,

dan dink ek aan dom diere.

‘n Domkop is ‘n skaapkop …

en ek wil nie graag ‘n domme wees nie!

En ons .. ons wil nie graag ‘n trop redelose skape wees nie.

Ek voel net skaapagtig

as ek iets onnosel aangevang het.

 

Ek kan mos vir myself dink …

en u ook.

U kan ook vir uself dink.

 

Nee, gee my ‘n halwe kans

en ek is eerder ‘n wolf!

Ek sal eerder skaapvleis eet

as om skaapvleis te wees.

 

Gee my ‘n halwe kans

en ek is eerder ‘n leeu!

Gee my ‘n halwe kans

en ek sal vir myself sorg,

ek sal my eie planne uitwerk!

 

Gee my ‘n halwe kans

en ek draf saam met die trop,

Koning Leeu se trop …

brullend op soek na iets om te verslind.

 

Die wêreld is ‘n plek vir wenners

en ‘n skaap het nog nooit iets gewen nie.

Elke hond vir homself

en die Duiwel agterhaal die een wat laaste is!

 

Nee … nee … dis belangrik dat ons dit besef:

Hy is die Herder;

ons is die skape.

 

Al wil ons nie sy skape wees nie,

bly ons nogtans skape.

Psalm 49 sê:

Dit is die weg van die

wat op hulleself vertrou.

Soos skape word hulle bestem vir die doderyk;

die dood is hulle herder (Ps. 49:15).

 

Óf die HERE is my herder

óf die dood is my herder …

maar skaap sal ek bly.

 

Daar’s is geen genade sonder hierdie besef nie.

Ook geen hoop nie.

 

Die HEER is God,

erken dat Hy

‘n eie volk vir Hom berei,

n volk om Hom te dien en vrees

‘n volk om skape van sy wei te wees.

 

Erken dit …

Elke keer as u die woord sagmoedig in die Bybel lees,

erken dit.

Of die woord eenvoudige.

Dit is ek, skaap!

 

Die skape is ootmoedig.

Hulle is lankmoedig.

Die skape is arm van gees.

Hulle honger en dors na die geregtigheid.

Die skape sal die koninkryk van God beërwe.

 

Net hulle sal aanlê in groen weivelde,

by waters waar rus is.

 

Die HERE is my herder is ‘n belydenis,

‘n belydenis van my persoonlike status:

Ek is ‘n skaap.

Ek is die HERE se skaap!

 

En elke persoon

wat hier in die gemeente belydenis van geloof aflê,

erken dit:

Ek is die HERE se skaap.

Ons erken dit met elke doop

en ons erken dit met elke Nagmaal.

 

HEER, ek is ‘n skaap verlore,

in die wildernis verdwaal.

U, my HEER en Herder, bid ek

dat U my tog wil kom haal.

 

Dit bring ons by die Herder van Psalm 23.

 

Hierdie Herder is nie ‘n skaapwagter nie.

Israel was nog altyd vol skaapwagters.

Huurlinge noem die Here Jesus hulle in Johannes 10:

Die huurling hy,

wat nie ‘n herder is nie,

van wie die skape nie die eiendom is nie.

Die huurling sien die wolf kom

en laat die skape staan en vlug.

Die huurling vlug,

omdat hy ‘n huurling is

en niks vir die kape omgee nie (Joh. 10:12,13).

 

Ons vind die skaapwagters en die huurlinge in Esegiël 34.

Hulle word genoem:

… die herders van Israel wat aan hulleself weiding verskaf!

Moet die herders nie die skape laat wei nie?

Julle eet die vet

en beklee julle met die wol;

julle slag die vettes,

maar die skape laat julle nie wei nie.

 

Valse profete en fariseërs!

Ja, ook slaperige ouderlinge en gemaklike predikante!

 

Die geskiedenis van Israel was nog altyd vol skaapwagters en huurlinge.

Die geskiedenis van die kerk het ook ervaring van die valse profete,

die valse profete wat in skaapsklere na hulle kom

en van binne roofsugtige wolwe is (Mat. 7:15).

So noem die Here Jesus hulle in Mat 7.

 

Die charismatiese predikers met hulle massa saamtrekke …

Hulle wat die mensdom hemel op aarde beloof,

maar hulle net met leë beursies agterlaat.

 

Maar gelukkig ken ons ook die Goeie Herder.

In Esegiël 34 lees ons ook van die Goeie Herder.

Hy bring sy klag teen die valse profete:

My skape dwaal rond, sê Hy,

oor die hele oppervlakte van die aarde is my skape verstrooi,

sonder dat iemand na hulle vra of hulle soek.

Hy bring sy klag teen die valse profete,

maar Hy aanvaar ook persoonlike verantwoordelikheid:

So sê die Here HERE:

Kyk, hier is Ek,

en Ek sal na my skape vra

en Ek sal vir hulle sorg.

Ek sal hulle red uit al die plekke waarheen hulle verstrooi is,

op die dag van wolke en donkerheid.

Ek sal hulle laat wei op die berge van Israel.

Op ‘n goeie weiveld sal Ek hulle laat wei.

Ek self sal my skape oppas

en Ek self sal hulle laat lê en rus.

Die wat verlore is,

sal Ek soek,

en wat weggedryf is,

sal Ek terugbring,

en wat gewond is,

sal Ek verbind,

en die siekes sal Ek versterk (Eseg. 34:6 ev.).

 

In die Evangelie van Matteus lees verder van die Herder

wat na Israel toe gekom het

juis om die verlore skape van Israel te soek.

Ons lees in Mat 9:36

hoe Hy die skare gesien het,

en Hy het Hy innig jammer vir hulle gevoel.

Hoekom het Hy innig jammer vir hulle gevoel?

Omdat hulle moeg en uitgeput was,

soos skape wat geen herder het nie.

 

Niks ontbreek die Herder van Psalm 23 se skape nie.

Hy lei hulle.

Hy is altyd op soek na die beste weivelde.

Die waters moet waarlik rus gee.

Ja, selfs hulle siele moet verkwik word.

By hierdie herder word die skape geestelik versterk …

weer en weer.

 

Die skape luister na sy stem

en Hy roep sy skape by die naam.

Hulle hoor … hulle hoor wanneer Hy sê:

Kom … Kom almal wat vermoeid en belas is

en sal vir julle rus gee.

 

In Johannes 10 sê die Goeie Herder:

Ek het gekom

dat hulle lewe en oorvloed kan hê (Joh. 10:10).

Nie net hierdie lewe nie,

maar ook die ewige lewe.

 

Hy is daar tussen sy skape.

Hy is met hulle selfs in die dal van doodskaduwee,

in donker dieptes en doodsgevare.

Hulle hoef geen onheil te vrees nie,

want Hy is met hulle.

Sy Gees, sy Heilige Gees is daar … altyd daar by hulle.

Wees nie bevrees nie !

Hy het jou by jou naam geroep;

jy is syne!

As jy deur die water gaan,

is Hy by jou;

en deur die riviere …

hulle sal jou nie oorstroom nie;

as jy deur vuur gaan,

sal jy jou nie skroei nie,

en die vlam sal jou nie brand nie.

 

Sy stok en sy staf is ‘n vertroosting vir die trop.

 

Sy stok en sy staf weer die roofdiere af.

Dawid was self so ‘n herder

wat die roofdiere verjaag het.

Hy het dit so aan koning Saul meegedeel:

U dienaar het vir sy vader die kleinvee opgepas,

en as daar ‘n leeu of ‘n beer kom

en ‘n stuk kleinvee uit die trop wegdra,

dan gaan ek uit agter hom aan

en verslaan hom

en ruk dit uit sy bek uit;

en as hy my aanval,

gryp ek hom aan sy baard

en verslaan hom

en maak hom dood (1 Sam. 17:34 ev.).

 

Dawid se Herder is nie ‘n gewone herder nie.

Hierdie herder veg vir sy skape.

In Psalm 78 word hy as die “herder-vors” beskryf … ‘n koninklike herder!

O goedheid Gods wat altyd dieper daal:

uit herderstent word Dawid weggehaal,

uit agterveld waar skape rustig wei,

om nou Gods volk as herder-vors te lei.

Hy ‘t hul gehoed in sy opregtigheid

en hul beskerm deur dapper krygsbeleid (Ps. 78:25).

 

Koning Dawid was nie bereid

om een van sy skape af te staan nie.

Die Seun van Dawid se kudde is oneindig groter …

en elkeen, siel vir siel, is vir Hom kosbaar.

Ook Hy sal nie een van sy kudde afstaan nie.

 

Jesaja veertig stel dit so pragtig:

Kyk, die Here HERE sal kom as ‘n Sterke,

en sy arm sal heers.

 

Hy sal sy kudde laat wei soos ‘n herder;

Hy sal die lammers in sy arm vergader

en aan sy bors dra;

die lammerooie sal Hy saggies lei (Jes. 40:10 ev.).

 

Sy stok en sy staf is nie net daar om die roofdiere af te weer nie,

maar ook om sy skape te lei …

op die spore van geregtigheid,

soos ons gelees het.

 

Sy stok en sy staf hou sy skape op die regte pad,

op die regte spoor.

Daarom span Hy ons toe met sy Gebooie …

nie om ons vryheid in te perk nie

(dis die leuen van die duiwel);

nie om ons vryheid in te perk nie,

maar om ons te bewaar

en te beskerm.

 

Die skape dwaal immers so maklik af,

maar Hy laat dit nie daar staan nie.

Hy laat hulle nie aan hulle lot oor nie.

As daar ‘n honderd is,

en een raak verlore,

dan laat Hy die nege-en-negentig staan

om die een verlore skaap te soek.

 

So offer die Herder-Koning Homself op vir sy skape.

 

Die professie van Jesaja beskryf die grootste opoffering

wat hierdie Herder-Koning vir ons gebring het:

Ons het almal gedwaal soos skape,

skryf Jesaja,

ons het elkeen sy eie pad geloop,

maar die HERE het die ongeregtigheid van ons almal op Hom laat neerkom.

 

Die Herder-Koning het self soos ‘n skaap geword!

Die Seun van Dawid het self ‘n slagdier geword …

ter wille van die kudde.

 

Hy is mishandel,

hoewel Hy onderworpe was,

en Hy het sy mond nie oopgemaak nie;

soos ‘n lam wat na die slagplek gelei word

soos ‘n skaap wat stom is voor sy skeerders

ja, Hy het sy mond nie oopgemaak nie (Jes. 53:7).

 

Twee keer in Johannes 10 bevestig Hy dit:

Ek is die goeie herder.

Die goeie herder lê sy lewe af vir die skape (Joh. 10:11).

 

As ons in Psalm 23 bely:

Die HERE is my herder,

dan mag ons nooit vergeet

dat Psalm 23 na Psalm 22 kom.

Ons moet eers Psalm 22 hoor.

Ons moet eers hoor:

My God, my God, waarom het U my verlaat

voor ons werklik kan sê:

Die HERE is my herder.

 

Broeders en Susters,

vier maal in die jaar kom tel hierdie Goeie Herder sy skape.

Vier maal per jaar ‘n jaar

bring Hy al sy skape van die Gereformeerde Matlabas in sy skaapstal saam.

Dan moet elkeen van hulle hier wees …

skaap vir skaap.

 

Dan berei Hy ‘n Nagmaaltafel

voor elkeen hier se aangesig.

Hy maak ons hoof vet met olie

en ons beker sal seker oorloop.

Ons siele sal verkwik word.

 

Kom, almal van u!

Kom, laat u tel!

Kom, en wees geseënd!

Amen. 

 

think tank 2014 v2 small

“Geslag maak nie saak nie” …..

Dit is dié aanbiddingsmantra van die postmodernistiese godsdienstige samelewing, hetsy in die kerk (waar ons heeltyd aanhoor waarom vroue in die besondere ampte bevestig mag en moet word … want geslag maak nie saak nie …), of in die wêreld daarbuite (God het my gay gemaak, Hy het my netso lief en wil my nie verander nie … want geslag maak nie saak nie …)

Baie mense, ook ongelukkig gelowiges, word mislei om te dink dat die gay agenda soos dit gestalte begin kry het die einde vanaf die einde van die 20ste eeu tot nou, is bloot net nog ‘n ‘minderheidsgroep’ wie se regte beskerm moet word deur ‘n neutrale onpartydige staat.

Verder sal daar dan geen probleme wees nie, “ons kan mos steeds die Evangelie verkondig en staan op ons eie (heteroseksuele) regte.”

As dit maar so eenvoudig was.

Die waarheid is egter, die gay agenda is nie bloot ‘n geveggie vir minderheidsregte nie, dit gaan oor die vernietiging van die Christelike beskawingsorde soos gefundeer in die Heilige Skrif, in die besonder die skeppingsordeninge (huwelik, arbeid, rusdag) waarvan ons lees in Genesis 1 en 2 en in die res van die Skrif ontwikkel word, en gered en geheilig word in Christus.

Dr. Peter Jones, van TruthXchange, het ‘n skitterende artikel geskryf op grond van ‘n boek wat hy gelees het wat die Gay agenda duidelik uitspel (die boek is nie deur ‘n gelowige geskryf nie), en ek wil by elkeen dit sterk aanbeveel om hierdie artikel te lees (asook enige ander werke van dr. Jones) om ons tydsgees reg te verstaan (postmoderne paganisme) en wat die antwoord daarop moet wees (die Evangelie deur Woord en Gees alleen).

Hier is die artikel beskikbaar:

A Response to Rod Dreher’s “Sex After Christianity: Gay marriage is not just a social revolution but a cosmological one.”

Hier is ‘n paar aanhalings uit die artikel:

“[M]any…think that same-sex marriage is merely a question of sexual ethics. They fail to see that gay marriage, and the concomitant collapse of marriage among poor and working-class heterosexuals, makes perfect sense given the autonomous individualism sacralized by modernity and embraced by contemporary culture–indeed, by many who call themselves Christians. They don’t grasp that Christianity, properly understood, is not a moralistic therapeutic adjunct to bourgeois individualism–but is radically opposed to the cultural order (or disorder) that reigns today.”

“The homosexual agenda is silencing every memory of behavior, speech, religious conviction, and public policy that reminds people that heterosexuality is the God-created norm for human sexuality. Anyone who adheres to such a heterosexual norm dares say so only at the risk of being arrested for discriminatory bullying.”

“This old Western “Christian” world is indeed “coming apart” and in its place rises a “new world” of multi-sexual liberation, systematically promoted by both an ideological pagan Oneism and a determined elimination of the binary structure of theistic Twoism, which Scripture teaches is the way the world was made. Many in evangelicalism fail to see or refuse to see what is going on. Their superficial solutions only compound the problems.”

“Kinnamon and Lyons, though they make this rising generation the authoritative judge of modern Christianity, do grant that “[t]his generation’s world, like none other, is coming unglued.” (13) They note that theirs is a more violent culture, bereft of fathers (14) and stable family structures, unfazed by profanity or sex before marriage, and often enslaved by debt and by drug or pornography addiction. One in four is divorced. Suicide is the third leading cause of death. In addition, “81% believe Christianity is the same as other religions.” (15) Vying for “understatement of the year,” the authors conclude: Millennials “perceive the world in very different terms than people ever have before.”

“In 1996, when Christianity was still socially popular, only 28 percent supported same sex marriage. In 2013, the figure was 52 percent–nearly twice as high. Karlyn Bowman, a senior fellow at the American Enterprise Institute notes that “in 1988, only 12 percent agreed that gay couples should be allowed to marry and 73 percent disagreed.”(27) This change is especially notable among the Millennials of whom 74 percent now approve of the homosexual life style and homosexual marriage.”

“With incredible prescience and consistency of vision, the (Gay Liberation Front) Manifesto says:
equality is never going to be enough; what is needed is a total social revolution, a complete reordering of civilization. Reform,…cannot change the deep-down attitude of straight people that homosexuality is at best inferior to their own way of life, at worst a sickening perversion. It will take more than reforms to change this attitude, because it is rooted in our society’s most basic institution–the Patriarchal Family.”
“In classical Christian teaching, the divinely sanctioned union of male and female is an icon of the relationship of Christ to His church and ultimately of God to His creation. This is why gay marriage negates Christian cosmology, from which we derive our modern concept of human rights and other fundamental goods of modernity. Whether we can keep them in the post-Christian epoch remains to be seen.”
Vir die wat nog dink die staat moenie die huwelik (wat begrond is in die skepping) erken en beskerm nie, luister gerus na die RC Sproul en Albert Mohler se antwoord op die volgende vraag (vanaf die 16de minuut op die video of audio):

“I have many Christian friends who are libertarians and say the state should not be involved in marriage at all. Is this a correct position?”

Sien ook die volgende boekresensie van ‘n skrywer wat ook die tydsgees goed ontleed vanuit ‘n gereformeerde perspektief:

David F. Wells, God in the Whirlwind: How the Holy-love of God Reorients Our World

“This is a book all Christians should read. And, while generally positive in its proposals, it has sufficient pessimism (though David, as a good fellow pessimist, will no doubt tell me he is not such a one) that this Englishman still enjoyed it. Christianity in the West is shifting to the status of an annoying, perhaps even unwelcome, sect. The future is, humanly speaking, bleak. David’s books in general are a good argument for seeing ourselves as a large part of our current problem and this book in particular offers helpful thoughts on what must now be done.” – Carl Trueman

Hier is meer inligting oor die boek beskikbaar: God in the Whirlwind

A timely and necessary antidote to the spirit of the age which is manifested in the prevailing man- centeredness of contemporary evangelicalism. Wells calls for the recalibration of our lives by a clear understanding of and a devout musing on the holy love of God. This book provides a fitting finale to the story line that began with No Place for Truth. Stott taught us how to preach between two worlds, and Wells teaches us to live there, at the intersection of faith (Christ) and culture.”
– Alistair Begg, Senior Pastor, Parkside Church, Cleveland, Ohio

This is a beautiful book. The gospel is presented in all its power and significance for this and any generation. David Wells has the unique ability to make deep and rich truths accessible to any reader. Utterly biblical, thoroughly orthodox, yet fresh and alive, God in the Whirlwind takes us to the very heart of God’s character and makes us want, not to study him, but to worship him. I know of no better introduction to the deep, deep love of Jesus, ‘and it lifts me up to glory, for it lifts me up to Thee.’”
– William Edgar, Professor of Apologetics, Westminster Theological Seminary, Philadelphia

David Wells has long been one of our most penetrating analysts of the cultural confusions that Christians today must contend with and that sometimes distort the Christian message. This book, as he says, emphasizes the ‘Christianity’ part of ‘Christianity and Culture.’ Here Dr. Wells models how to communicate the holiness and love of God—as manifested in the gospel, worship, and the Christian life—to a culture that has forgotten what they mean.”
– Gene Edward Veith Jr., Provost and Professor of Literature, Patrick Henry College; Director, Cranach Institute, Concordia Theological Seminary

Posted by: proregno | May 26, 2014

Kelkiewyn – Jaargang 7 nr.1 – Ondersoek jouself !

Kelkiewyn April 14 Front

Kelkiewyn – Ontwikkel ‘n volwasse, Bybelse perspektief

Tema: Ondersoek jouself 

Om te groei en vooruit te gaan in die geloof moet jy gereeld voorraadopname van jou eie lewe maak. Dit neem tyd. Jy weet mos hoe laat jou wederhelfte van die werk af kom wanneer hulle “stock take” het. Jou ‘selfondersoek opname’ behoort ook tyd te neem, maar dis makliker as jy dit meer gereeld doen. Wanneer jy hierdie ‘opname’ maak is die belangrikste ding waaroor jy moet nadink, jou eie persoon. Jy moet jouself ondersoek en dit is seker een van die moeilikste dinge in die lewe. Om werklik eerlik met jouself te wees verg mos inspanning. Min van ons kry dit maklik reg.

Om jouself egter te ken moet jy ook die mensdom ken. Wat het al met die mensdom gebeur? Wat is ons geneigdheid? Wat wil God hê moet ek en jy dan hier doen? Jy moet jou eie geaardheid ken. Jy moet jou eie swakhede ken en hoe om daarteen te veg. Dan moet jy weet waar jou verlossing vandaan kom. Christene weet mos – oplossings en redding kom nie van die wêreld af nie. Uitkoms word deur God gegee deur geloof in Jesus Christus. Wanneer jy die verlossing smaak, sal jy vooruitgaan en groei in die geloof en jy sal dankbaar lewe.

Die Kelkiewyn wil jou toerus om anders te dink. Om ‘n volwasse en Bybelse perspektief op sake te ontwikkel, om meer oor en meer, soos God te dink (Kol. 3:1-2). Nadat jy gedink het moet jy egter oorgaan tot aksie. Dis wat ons wil hê jy moet doen. Leef uit die Bybelse instruksie wat ons hierin wil weergee.

In hierdie uitgawe word jy opgeroep om jouself te ondersoek. Verskeie tematiese artikels sal die oproep ook op jou doen.

Ons nooi jou uit om nie net die artikels te lees nie, maar ook diep na te dink oor die skrywers se gedagtes. Ondersoek jouself!

Ds. Neil Prinsloo

Skryf in deur ‘n e-pos met ‘n versoek te stuur aan: redakteur@kelkiewyn.za.net

Laai hier af:  Ondersoek jouself

Posted by: proregno | May 19, 2014

Wellhausen: Aftakeling van Bybelse waarhede

Bron: Wellhausen se Dokumentêre Hipotese (Wikipedia)

Wellhausen: Aftakeling van Bybelse waarhede

Julius Wellhausen (1844-1918)

deur dr. Willem van Heerden

(willem@diemoot.net Kontaknommers: 0123334020/0828243190.

Sien ook vir meer inligting: http://tydlyn.blogspot.com)

Samevatting

Wellhausen sê dat:

  • Die Bybel nie God se openbaring is nie, maar mense se gedagtes oor God, waaruit volg dat:
  • Dele van die Bybel afgemaak word as mites.
  • Dele geskuif word na later tydperke, veral om die voorspel gedeeltes van profesieë dan te laat lyk asof dit nie voor die voorspelde gebeure geskryf is nie.
  • Hierdie tipe benadering is aftakelend maar tog “hoër kritiek” deur die kritici genoem—(hoog in watter opsig? Of dalk die “hoog” van ’n hooghartige arrogante benadering?)

Meer besonderhede

Julius Wellhausen, ’n student van Hegel, het Christene se eeu-oue aanvaarding van die waarheid van die Bybel bevraagteken. Hy het ‘n nuwe manier om die Bybel te verstaan voorgestel wat, volgens hom, beter sou wees [7M bl. 91, m]. Dis om te verstaan dat die Bybel nie God se openbaring is nie, maar mense se gedagtes oor God –’n produk van evolusionêre denke, van groeiende persepsies van God binne menslike kultuur.

As dit dan nou nie God se openbaring is nie, kan krities daarna gekyk word. Gedeeltes kan afgemaak word as onwaar en ander gedeeltes kan na later tydperke geskuif word om die voorspel waarde van profesieë te vernietig. Dis dan ook wat gebeur het. Die Bybel word dus as’t ware versnipper. Dele word rondgeskuif om by nuwe beskouings van chronologiese volgorde van gebeure uit te kom. Ander dele word as onbetroubaar of as foute gebrandmerk of afgemaak as mites—alles om aan te pas by vooraf opgesette idees. Die metode is ‘hoër kritiek’ genoem, wat ook bekend gestaan het as die Graf-Wellhausen hipotese. Mens wonder hoe iemand hom kon aanmatig om hierdie aftakeling van die Christendom ‘hoër kritiek’ te noem, tensy dit doelbewuste aftakeling is. Dit lyk wel doelbewus, ten minste by sommige, waar hierdie arrogante houding deurslaan in medewerkers wat ongeërg nuwe stellings maak, of wat ander mede kritici na-aap, sonder die nodige erns om deeglike navorsing daaroor te doen.

Skrywers van die Pentateug

Reeds voor Wellhausen se tyd was daar persone, wat in hul “Dokumentêre Hipotese”, beweer het dat die Pentateug deur vier persone geskryf is, die persone E, J, P en D [SL bl. 197, o]. Nog ‘n skrywer, in dié verband, was die Roomse Kerk priester, Richard Simon (1678), wat beweer het die die Pentateug deur minstens twee persone geskryf is: ‘n Yahwist en ‘n Elohist. Dit was volgens hom só omdat die twee skrywers die twee name vir God, Jehovah en Elohim in hul onderskeie geskrewe gedeeltes gebruik het [7M bl. 94, o].

Wellhausen het hierdie gedagtes verder gevoer om aan te pas by sy basiese uitgangspunt van ontwikkeling van godsdienste. Hiervolgens moes die gesofistikeerde gedeeltes waar spesifiek van een God sprake is, op ‘n later stadium geskryf gewees het, insluitend die hele Deuteronomium. Eksodus het hy as geskiedkundig gestel en voor dit alles as mites [7M bl 95].

Liberale teologie

Met hierdie aftakelende kritiek teenoor die Bybel is liberale teologie gebore, aan die gang gesit deur Wellhausen, as die belangrikste bydraer, saam met ander Duitse geleerdes. Vir hulle het openbaring van God verdwyn. Aangehelp deur intellektuele hoogmoed, sekulêre media, en openbare druk, het hierdie “hoër” kritiek deurgewerk na inrigtings, universiteite en uiteindelik na kerke. Die Christelike geloof het ‘n komplekse stel van humanistiese rasionaliserings geword eerder as die geopenbaarde wil van God. Hoofstroom kerke het doppe geword waar rituele nog uitgevoer word, maar waar die siel nie meer teenwoordig is nie. Die krag van ware Christenskap het verdwyn.

‘n Kenmerk van die liberaliste is dat hulle steeds hulself Christene noem. Hulle aanvaar nie die waarheid van die Bybel nie—nie die godheid van Christus nie, nie die maagdelike geboorte nie, nie die ware aard van die geloof nie, en nie baie ander kardinale Christelike leerstellings nie. Tog wil hulle hê dat konserwatiewe Christene hulle as “een van ons” aanvaar. As gevolg hiervan is dit amper ‘n reël dat hulle nie die kerkverbande verlaat nie. Dis soos om parasiete te hê wat op die gesonde liggaam van die Kerk leef. Dit werk ondergrawend totdat hulle ’n meerderheid het. Daarna, met meerderheid steun word beweeg na openlike beheer—en nog ’n kerk, nog ’n kollege, nog ’n kerkverband is verlore na die vyande van Christus [7M bl. 103, 104].

Kommentaar

Liberaliste kry maklik steun van baie mense deurdat hulle naby die mode van die dag beweeg. Hulle kry ook maklik hul idees gepubliseer in die sekulêre media wat graag Bybelse waarhede aftakel.

Ontwikkeling van godsdienste

Die stelling dat mens se godsbeskouing ontwikkel het deur allerhande gode tot uiteindelik een God, is nie waar nie. Dit sou van animisme (aanbidding van geeste wat hul in natuurlike verskynsels bevind) deur panteïsme (alles goddelik) tot ‘n verskeidenheid gode en daarna tot een god gevorder het. Die teendeel is waar, volgens Robert Brow wat baie jare in Indië was en ‘n uitgebreide studie van oud-gelowe gedoen het. Die stamme daar het nog ‘n gedagte van ‘n enkele hoë God, maar Hy word nie meer gevrees nie. Hulle offer nie meer aan hom nie want hulle het te doen met die dringende taak om die geeste in die bos tevrede te stel. [BA bl. 25, o]. ‘n Ander deskundige sê dat die animisme van vandag dui op ‘n degenerasie van mense se ware kennis van God. Ook die Sjinese het aanvanklik die skepper God aanbid en het later gedegenereer tot aanbidding/verering van die draak en ander [FF].

Die liberaliste se foutiewe beskouing oor die ontwikkeling van godsdienste kan dus glad nie gebruik word om stukke in die Bybel te daarvolgens te dateer nie. So ’n poging dui eerder op ’n oppervlakkige, nie nagevorste aanslag op Bybelse waarhede.

Skryfkuns in die oudheid

Vandag weet ons dat die skryfkuns reeds lank voor Moses se tyd bestaan het . Die kode van Hammurabi, in Babilon, 1790 voor Christus, bewys dit. Daar is ook ander tablette gevind wat toon dat die Ou Testament skrywers in ‘n hoog ontwikkelde tyd gelewe het waaruit vele geskrewe stukke bewaar gebly het [SL bl. 197, o]. In Babilon het hulle ook al wiskunde toegepas. In die tyd van Abraham het hulle al ’n plek gebonde getallestelsel gehad met 60 as basis, wat anders was as die ander volke s’n. Die plekgebonde getallestelsel wat ons vandag gebruik (met 10 as basis) is eers 600 NC gebruik en is in die Weste eers in die 12de eeu aanvaar!

Moses wat in die Egiptiese koningshuis groot geword het, het toegang tot al die kennis van daardie tyd gehad. Hy was dus bekend met al die wyshede van daardie tyd en kon beslis die Pentateug geskryf het.

Bybel is waar

Argeologiese opgrawings het nog altyd steeds die historiese akkuraatheid van die Bybel gesteun. Alan Millard, professor in Hebreeus en oud Semitiese tale aan die universiteit van Liverpool het tot die volgende gevolgtrekking gekom: “Ons bevestig dat niks gevind is wat bewys dat enige stelling in die Ou Testament onwaar is nie. Argeologiese navorsing is ‘n welkome hulpmiddel tot ‘n ryker kennis van die Bybel se boodskap” [BA, bl. 400, m].

In 1926 verskyn daar ‘n deeglike wetenskaplike werk wat dui op die akkuraatheid van die feitelike geskiedkundige inligting deur vergelyking met buite-Bybelse bronne. Dit was die artikel “Scientific investigation of the Old Testament” van Professor Robert Dick Wilson. Deur kontrolering met omringende volke, het hy in 184 raakpunte die presiesheid van die opskrywe van persone, veral konings, bevestig. Die name van sulke persone het geklop met wat oor omringende volke te lese is.

Bronne

Die letters, aan die einde van ’n skrywer se naam bv. (XY), word in die geskrewe stuk as verwysing gebruik. Partymaal is die inligting so vervleg tussen skrywers dat net ’n algemene verwysing gegee word.

Blanchard, John. “Does God believe in Atheists” [ble 636, 2de uitgawe, 2011], (BA)

Breese, Dave. “7 Men who rule the world from the grave,” 1990, (7M)

Pearcey, Nancy. “Saving Leonardo,” 2001/2007, (SL)

Thong, CK. “Faith of our Fathers,” 2006, (FF)

HOE OM JOU GEMEENTE TE BESKERM IN EEN EENVOUDIGE STAP

deur Tim Challies

[Met dank aan Jaco de Beer wat dit vertaal het. Die oorspronklike skrywe is hier beskikbaar en word hier geplaas met die toestemming van die skrywer.]

‘n Paar dae gelede het ek probeer aantoon hoe ‘n gemeente hulself vernietig.

Daar is ‘n hartseer agteruitgang wat begin met ‘n groeiende ongeïnteresseerdheid en skaamte vir die waarheid. Nie langer in staat of bereid om gesonde leer te verduur nie, raak mense ontslae van leraars van die waarheid en versamel vir hulself leraars wat hul eie luste pas.

Onvermydelik, het hulle uiteindelik weg gedraai van die waarheid en afgedwaal na mites en fabels. Al hierdie is uitgelê in hoofstuk vier van 2 Timoteus.

In die lig van hierdie soort aanslag op die waarheid, gee Paulus die eenvoudigste oplossing: “verkondig die Woord.”

Dit is die eenvoudige enkele opdrag waaraan ‘n leraar en gemeente hulself moet toe wei. Die gemeente wat getrou aan God bly, is die gemeente wat getrou aan die Woord van God bly. ‘n Gesonde gemeente, is ‘n gemeente wat tydig en ontydig die Woord van God verkondig. Soos ek dit sien in 2 Timoteus 4:2, gee Paulus spesifieke instruksies van die soort prediking wat God verheerlik en die gemeente beskerm.

Verkondig die Woord in uitleggende en verklarende styl.

“Verkondig die woord.”

Dit is nie genoeg om net te preek nie, ons moet die Woord verkondig. Prediking is net so sterk as die getrouheid daarvan aan die Bybel. Daar is geen ingebore krag in prediking nie; die krag in prediking kom uit die bron van die prediking. Ek glo dat die mees getroue manier om die Woord te verkondig, is om dit uitleggend en verklarend te leer (‘expository preaching’).

Dit verseker dat die kern van die teks word die kern van die preek. Buiten enige ander vorm van prediking, beperk die vorm van prediking die leraar onder die gesag van God se Woord. Dit verseker ook die gemeente dat elke tema, idee en woord word getrou uit die Woord van God geneem. Verklarende prediking beteken dat ‘n leraar met ‘n oop Bybel onderrig gee vir ‘n gemeente met ‘n oop Bybel.

Verkondig die Woord volhardend.

“Hou aan tydig en ontydig.”

Daar is ‘n oproep vir volharding in prediking van die Woord. Prediking kom en gaan in die kerk. Daar is tye wanneer lering van die Woord verwelkom word en dan is daar tye wat dit nie verdra kan word nie. Verklarende prediking kom en gaan ook, en die sogenaamde kenners vertel ons dat hierdie vorm van prediking ‘n kerk sal vernietig. “Mense wil nie weet wat Filippense sê nie, hulle wil weet hoe om die lewe se probleme op te los!” Maar getroue, Woord-gebaseerde prediking moet tydig en ontydig, wanneer dit welkom of ongewild is, geleer word.

Ek wil hier vir ‘n kort oomblik stilstaan om met die ‘nuwe Calviniste’ te praat.

Ons is lief vir prediking. Ons sal niks minder as verklarende prediking (expository preaching) op ons kansels of in ons konferensies verdra nie. Die vraag is: Hou ons daarvan omdat ons verstaan God verkies dit, of omdat ander sê dis goed. Wanneer die gety draai en verklarende prediking sy glans verloor, sal dit nog steeds vir ons die voorkeur metode van prediking wees?

Verkondig die Woord prakties.

“Weerlê, Bestraf, Vermaan.”

Prediking moet ‘n praktiese dimensie hê. Alhoewel prediking ons van God leer, is dit ook meer as dit. Dit leer ons ook hoe om God te eer en te leef tot Sy verheerliking. Om van God te weet is goed, maar nie voldoende nie. Prediking is bedoel om siele te red, lewens te verander, en ons aan te spoor tot ’n heilige lewe. Prediking is bedoel om te weerlê, te konfronteer en valse leer te korrigeer. Dit is bedoel om te berispe, sondige patrone in ons lewens aan te spreek, op te lei en verheerliking van God aan te moedig. Prediking is nie om heilige-handgranate in mense se lewens te los nie, maar om vir hulle om te gee en aan te moedig.

Verkondig die Woord geduldig

“…in alle lankmoedigheid.”

Daar is ‘n element van geduld met prediking en ‘n element van geduld in prediking. Die prediker moet geduldig met die vorm van prediking wees en nooit sy vertroue in die effektiwiteit en doeltreffendheid van verklarende prediking ) verloor nie. Hy moet voortdurend geduld met die gemeente behou.

Die beste leermeester is die een wat vriendelikheid en verdraagsaamheid behou, wat sy studente leer ken het, en wat vir ‘n lang tyd met geduld en begrip sal aanhou lering gee. Die beste leraar kom langs sy mede Christene, lei hulle op, moedig hulle aan om te groei, week na week en jaar na jaar. Die beste leraar modelleer die geduld wat God het met ons wat stadig groei in kennis en heiligmaking.

Verkondig Leerstellings

“…hou aan…in alle…lering.”

Ons prediking moet gevul wees met Christelike waarhede en leerstellings. Paulus dring daarop aan dat mense wat weg draai van God af die gesonde leer nie sal verdra nie. Dit is juis die tipe prediking wat Paulus hier bepleit. Die beste prediking is juis in ooreenstemming met die gesonde leer en die onderrig daarvan. Hierdie soort prediking is nie motiverings praatjies vir marionette nie, maar die hele raad van God wat uit die Woord van God onttrek word.

Terwyl Paulus na die toekoms kyk, vertel hy vir Timotheus dat mense die waarheid nie gaan verdra nie, maar dat hy getrou moet bly aan sy sentrale roeping. Hy moet die gemeente lei met en deur die Woord van God.

Dit was Paulus se opdrag aan Timoteus 2000 jaar gelede en vandag dieselfde aan ons.

Terwyl ons in ‘n era leef waar mense geprikkel wil word deur wat hul wil hoor, moet ons met vertroue en in getrouheid, week na week, niks minder as die volle Woord van God verklaar en uitlê nie.

The Heroic Boldness of Martin Luther

Sien die volgende lesing van dr. Steven Lawson waarin hy sy boek bekendstel.  Laat ons bid dat die Here weer vir ons sulke getroue predikers skenk vir ons tye, tot sy eer en die heil van sy kerk:

No Compromise: 2013 National Conference

“In this session on The Heroic Boldness of Martin Luther, Dr. Steven J. Lawson shows the convictions and practices that fed Luther’s pulpit boldness, providing an example for all preachers in a day when truth once more is in decline.”

Die boek is hier beskikbaar in verskillende formate: Luther

“Unless I am convinced by Scripture or by clear reasoning that I am in error – for popes and councils have often erred and contradicted themselves – I cannot recant, for I am subject to the Scriptures I have quoted; my conscience is captive to the Word of God. It is unsafe and dangerous to do anything against ones conscience. Here I stand. I cannot do otherwise. So help me God. Amen.” (sien: Here I Stand)

Posted by: proregno | May 12, 2014

Vernietig ‘n kerk in vier eenvoudige stappe

wolf en skape

VERNIETIG ‘N KERK IN VIER EENVOUDIGE STAPPE

deur Tim Challies

[Met dank aan Jaco de Beer wat dit vertaal het. Die oorspronklike skrywe is hier beskikbaar en word hier geplaas met die toestemming van die skrywer.]

Vernietig ‘n kerk in 4 eenvoudige stappe.

‘n Kort tyd gelede het ek gehoor van ‘n kerkgebou in ons buurt wat te koop was. Vir jare was ons kerk, “Grace Fellowship”, op soek na ‘n gebou van ons eie en ons het gedink ons moet dit gaan ondersoek. Dit was op ‘n tyd ‘n florerende gemeente. Getroue Christene het bygedra sodat die gebou opgerig kon word. Hulle het dit toegewy aan die Here en het vir jare daar aanbid. Tog is die gebou nou verlate, vervalle en te koop.

Wat het gebeur?

Hoe het die florerende gemeente geestelik gesterf? Hoe het dit gedaal van ‘n gesonde gemeente, tot siek en uiteindelik ‘n dooie gemeente. Ek dink ek weet. Paulus sê vir ons in sy tweede brief aan Timoteus, die brief wat hy geskryf het dae of weke voor sy dood. In hoofstuk 4 kyk Paulus na die toekoms en hy sien ‘n kerk wat vernietig word en hy waarsku ons hoe dit gebeur.

Dit is so eenvoudig as vier stappe.

Voordat ons na die vier stappe kyk, is daar een kritieke komponent waarna ons moet kyk. Hierdie kerk het hulself vernietig. Die kerk is nie gesluit deur vervolging van die regering, kulturele druk of aanvalle van ‘n ander godsdiens nie. Hierdie kerk is vernietig van die binnekant af deur van sy eie lidmate. Hierdie kerk is vernietig deur mense wat beweer hulle tree op in die naam van Jesus Christus.

Hier is die vier eenvoudige stappe wat lei tot ‘n kerk se self-vernietiging.

Stap 1: VERWERP waarheid.

Paulus waarsku Timoteus dat “hulle sal die oor afkeer van die waarheid en hulle sal [hulle] wend tot fabels.” Die eerste stap in ‘n kerk se vernietig is om weg te draai van wat waar is, ‘n toenemende ongeïnteresseerdheid in dit wat God openbaar, en ‘n groeiende apatie van wat God sê is waar en mooi.

Daar waar eens ‘n liefde vir die waarheid was, is nou ‘n hekel en afgryse na die waarheid; waar eens ‘n haat vir die leuen was, is nou ‘n belangstelling in die leuen. Harte begin nou verhard.

Stap 2: VERWERP leraars van waarheid.

As mense wegdraai van die waarheid, sal hulle ook draai teen die leraars van waarheid. So vertel Paulus vir Timoteus wat in daardie dag te wagte is: “daar sal ‘n tyd wees wanneer hulle die gesonde leer nie sal verdra nie.” Dit is nie dat mense nie sal weet wat die waarheid is nie, maar dat hulle dit nie sal verdra nie. Omdat hulle die waarheid begin haat, sal hulle nou ook diegene haat wat die waarheid verkondig. Die leraars deur wie hulle voorheen aangetrek is, sal hulle nou afstootlik vind.

Stap 3: OMHELS vals leraars.

Hierdie kerk het die waarheid verwerp en diegene wat die waarheid leer. Wat nou? Dit is voor die hand liggend en onvermydelik: Hulle sal valse leraars omhels. “Omdat hulle in hul gehoor gestreel wil wees, [sal hulle] vir hulle ‘n menigte leraars versamel volgens hulle eie begeerlikhede.”

Soos hierdie mense verhard in sonde en groei in hul rebellie, sal hulle gelei wil word deur mense wat die dinge vertel wat hulle graag wil hoor. Paulus gebruik ‘n baie interessante beeld om dit te beskryf: “gehoor gestreel.”

Die sulkes se gehoor word geprikkel deur nuwighede, deur iets wat aanvaarbaar vir die samelewing en goddelose wêreld is. Die afvalliges vind gou uit die soort leraars versterk hulle in hul kwaad en regverdig hul rebellie en afvalligheid.

Stap 4: OMHELS valse lering.

Sodra hulle die waarheid verwerp het, en leraars gevind het wat hul gehoor streel, “wend hulle [hul] tot fabels” en mites. Hulle omhels nou die leuen en dwaling voluit. Hulle word so verhard in hul sonde dat hulle nou glo die leuen is goed en waar. Hulle sal so mislei en opstandig word dat hulle dit wat God haat begin vier, en dit alles in die naam van Jesus Christus. Hulle dwaal soos stomme skape, weg van die Goeie Herder af. Die smal pad van verlossing het geen ruimte vir dwaling nie, maar die breë weg na vernietiging het al die ruimte wat hulle nodig het om te dwaal.

En hulle sal geestelik sterf.

Die uiteinde is dat die wat beweer hulle het in die Naam van Jesus Christus opgetree, word ontbloot as mens wat Christus haat. So gemeente sterf uiteindelik.

Wat het gebeur met die kerk wat eens in die gebou aanbid het, wat ons nou wil koop?

Hulle het ore ontwikkel wat gestreel wou word. Hulle wou nie meer in die gesonde leer onderrig word nie. Hulle het leraars bymekaar gemaak wat hulle luste bevredig het. Hulle het gedwaal en hul ore gewend na mites en fabels en weggedraai vanaf die gesonde leer van die waarheid. Hulle gehoor is geprikkel deur die valse leer van die wêreld.

Die getuienis van daardie mites was duidelik sigbaar:

- Hul liedboek het liedjies bevat wat die moeder van Jesus aanbid en besing saam met Jesus Christus.

- Op hul webwerf het ‘n video verskyn aangaande ‘n pastoor wat ‘n geslag verandering ondergaan het met die volle ondersteuning van sy kerk.

- Hul literatuur het uitdruklik ontken dat Christus die enigste weg na God is.

- Hulle het bely dat God deur ‘n misterieuse Gees in ons wêreld werk wat geen onderskeid tref by die ingang van ‘n Christelike kerk, Boeddhis, Hindoe of Sikh tempel, Moslem moskee of Joodse sinagoge nie.

Ons kon toe nie die gebou bekom nie. Die gebou is verkoop, en as ek reg verstaan, sal dit binnekort gesloop word. Die leiers van die kerk wou nie toelaat dat die evangelie in die kerk verkondig word nie, maar wou eerder geld uit die gebou verkry. Hulle het die geld nodig gehad om twee van hul spartelende gemeentes te ondersteun wat onvermydelik ook onder sal gaan.

Twee duisend jaar gelede het Paulus aan die jong Timoteus geskryf presies hoe hierdie kerk, en baie soortgelyke sou sterf.

Hy het ook ‘n opdrag aan Timotheus gegee wat sy eie kerk sou beskerm teen soortgelyke vernietigende dwaling van mense wat gestreel wou word ooreenkomstige hul vleeslike luste.

In die hierop volgende artikel gaan ons kyk na die opdrag wat Paulus aan Timotheus gerig het.

Posted by: proregno | May 9, 2014

Waar is jy Adam … op Moedersdag ?

Peanuts Cartoon for May/09/2014

WAAR IS JY ADAM ?

Hierdie komiese prent is baie snaaks en tog pynlik treffend van die wesentlike probleem van Adam (ons as mans): ons wil nie verantwoordelikheid omhels waartoe ons geroep word in Christus nie. Wil nie die diensbare leiding neem in gesin en veral gemeente nie. So het dit begin met die sondeval in die tuin van Eden (Gen.3), duur dit deur die eeue voort, ook in ons dag, waar daar al minder mans is wat hulle gesinne in liefde en waarheid lei, saam met die groter wordende tekort aan manlike ampsdraers in die gemeentes, want ons is sogenaamd ‘te besig’ of ‘te oud’, want:

Luk.9:59-62 En Hy sê aan ‘n ander een: Volg My. Maar hy antwoord: Here, laat my toe om eers my vader te gaan begrawe. 60 En Jesus sê vir hom: Laat die dooies hul eie dooies begrawe; maar gaan jy en verkondig die koninkryk van God. 61 En ‘n ander een het ook gesê: Here, ek sal U volg, maar laat my eers toe om afskeid te neem van die wat in my huis is. 62 En Jesus antwoord hom: Niemand wat sy hand aan die ploeg slaan en agtertoe kyk, is geskik vir die koninkryk van God nie.

Waar is jy Adam roep die Here jou hele lewe lank, waar is jy Adam, roep Christus elke dag en veral Sondae deur sy Woord en Gees … meestal vir vroue en kinders, want waar is Adam ?

Die komiese prent laat my ook dink aan die titel van ‘n boek: The Silence of Adam – Becoming Men of Courage in a World of Chaos.

Hoe kry ek dit reg om manmoedig te wees ?

Nee, nié een van ons mans word daarmee gebore nie, ook nie ek nie (in my eerste jaar het ek Engels op Tuks met vlieënde vaandels gedop omdat ek nie voor ‘n klas kon praat nie … en ek moet bieg, ek is nogal trots daarop, belangrike deel van my CV ….).

Die antwoord lees ons in Hand.4:13,

“En toe hulle die vrymoedigheid van Petrus en Johannes sien en verstaan dat hulle ongeleerde en eenvoudige manne was, was hulle verwonderd en het hulle as metgeselle van Jesus herken.”

Daar is die antwoord: metgeselle van Jesus !

Deur tyd te spandeer met Jesus, kan enige mens, maar veral enige man weer ‘n ware man word, kan jy as ‘ongeleerde eenvoudige’ mens die vrymoedigheid ontvang om soos ware mans, Petrus en Johannes te getuig van Christus en sy Woord.

Ware mans is nie hulle wat ons die naweek gaan vermaak met wie die hardste kan ‘tackle’ of die bal die hoogste kan skop nie (en ek sê dit as een wat ook sport geniet, sien gerus die film Chariots of Fire wat ‘n Christen doen wat aan sport deelneem) … maar hulle wat ook waarlik ‘metgeselle van Jesus’ is, wie se lewe oor Christus gaan, met en vir Hom lewe, elke deel van jou lewe. Hy is waarlik jou Verlosser en Koning, nie geld nie, nie sport nie, nie jou beroep nie, nie eers jou vrou of gesin nie (sien Luk.14:26,27):

En hoe word en is ek metgesel/volgeling/dissipel van Jesus ?

Deur sy Gees én Woord:

- deur sy Woord daagliks te lees (Ps.1:2), soos Christus ons geleer het:

Matt.4:4 Daar is geskrywe: Die mens sal nie van brood alleen lewe nie, maar van elke woord wat deur die mond van God uitgaan.

- deur saam my gesin huisgodsdiens te hou (Ps.128), soos Christus ons leer:

Matt.12:49-50 49 En Hy steek sy hand oor sy dissipels uit en sê: Dáár is my moeder en my broers. 50 Want elkeen wat die wil doen van my Vader wat in die hemele is, dié is my broer en suster en moeder.

- deur van Sondag tot Sondag (al is dit ‘n ‘vader- of moedersdag’*) op te trek na die huis van die Here (Hebr.10:25), soos Jesus ons geleer het:

Luk.4:16 16 Toe kom Hy in Násaret waar Hy opgevoed was; en soos Hy gewoond was, gaan Hy op die sabbatdag in die sinagoge en staan op om te lees.

Ag, mag ons hemelse Vader weer ‘n geslag Adam’s gee wat saam hul vrouens, gesinne en gemeentes uitroep:

Here, na wie toe sal ons gaan? U het die woorde van die ewige lewe. En ons het geglo en erken dat U die Christus is, die Seun van die lewende God.” – Joh.6:68,69

Na wie gaan jy Adam ?

Waarheen gaan jy vanaand Adam ?

Waar gaan jy wees Sondag Adam ?

* Dit is ‘n groot probleem dat die dag van die HERE, die rusdag van ons opgestane Here gebruik word vir menslike feesdae. Waarom nie enige van die ander 6 dae daarvoor kies nie ?

 sgp

Sien: http://www.sgp.nl/

Nou ja, mens hoef nie ‘n doktorsgraad in wiskunde te hê om te weet wie die verkiesing gaan wen nie. Met ‘n een-man (of is dit nou een mens?)- een-stem bedeling is dit vanselfsprekend wie gaan wen, die afgelope 2 dekades se verkiesings, en so gaan dit bly vir nog ‘n paar dekades.

Vanuit die Christelike oogpunt gesien, daar is gelowiges wat glo aan ‘n politieke bedeling gebaseer op:

1) individualistiese vryheid een man-een stem (bv. die ACDP) met min of geen inagneming van die vryheid van volke nie, en

2) dan is daar gelowiges wat glo in ‘n republikeinse vryheid, dus een volk-een stem, elke volk stem vir sy eie leiers (ek is nie seker of die VF hul nog hier bevind nie ?; dalk wel die Front Nasionaal ?).

Eersgenoemde het vrede gemaak met die nuwe bedeling gebaseer op die een nuwe nasie gedagte, wil geen vorm van volkskap hê nie, maar beywer hul wel vir ‘n nuwe SA gebaseer op Bybelse beginsels volgens God se wet vir die hele nasie.

Laasgenoemde groep wil die goeie van die vorige bedeling behou, die Christelike beskawingsidee, maar dan nie net individualisties en in gesin en kerk nie, maar ook op die volksterrein. Daarom die ideaal van ‘n volkstaat, ‘n vrye Calvinistiese republiek waar vir eie leiers volgens die Christelike geloof en beginsels gestem kan word.

So beide groepe stem saam oor die basis van ‘n land, nasie of/en volk, dit moet die Christelike geloof en lewensbeskouing wees, maar verskil oor die kwessie van nasieskap vs volkskap.  Nou sal ek natuurlik eersgenoemde verkies bo beide die huidige humanistiese nie-Christelike bedeling, maar ook bo ‘n ‘rassistiese’ blanke volkstaat wat God en sy gebod nie erken en respekteer nie.  Die 2de opsie glo ek is deel van die calvinistiese geskiedenis en lewensbeskouing van die Afrikaner gelowige deur die eeue, sien die artikel Die Calvinistiese wortel van ons volksbestaan, deur prof. dr. HG Stoker.

3) Daar is ook ‘n derde groep wat die Christelike geloof bely, maar meen die sosio-politiese terrein van die lewe is ‘n sogenaamde ‘neutrale’ terrein waar die gelowige nie volgens God se wet nie, maar volgens pragmatiese oorwegings aan die politiek deelneem. Op die politieke terrein geld die Koningskap van Christus nie, ook nie die oproep van Mark.8:38 nie. Daar word dan gewoonlik geredeneer mens stem vir die party wat die ‘sterktste is om teen die ANC’ te staan, of wat ‘ons regte’ die beste kan beskerm, stem sommer vir enige party solank dit net anti-ANC is, al is so ‘n anti(es)-party in stryd met die Bybelse beginsels en lewensbeskouing, solank jy net ‘teen’ die ANC stem. Iets van ‘n gogga maak vir baba bang politieke ‘anti’ pragmatiese strategie (soos sommiges sal sê: die DA het die ou negatiewe KP of NP geword)

Nou, ongeag waar mens as gelowige staan in enige van hierdie groepe, die feit is dat ‘n toekomstige Christelike staat of Christelike partye wat verkiesings wen, nie ‘n werklikheid sal word in ons land nie, ten minste nie vir die volgende paar dekades nie, soos dinge nou staan en lyk.

Hoekom nie ?

Wel, mens hoef nie deel van die Broederbond te wees om dit te besef nie …..

Hier is my 5 redes waarom Christelike politiek nie kan slaag nie, en die redes is ons as gelowiges se eie skuld (u kan in die ‘comments’ afdeling hier onder enige ander redes byvoeg):

1. Die Afrikaanse kerke het die huidige liberaal-demokratiese humanistiese bedeling heilig verklaar, pens en pootjies ingesluk, gedoop van kop tot tone, bo en onder, links en regs, in die middele, orals …. ironies, net soos met die vorige bedeling (daarom geen geloofs-antitese en sterk oproep tot bekering terug na Christus en sy goeie wet nie, Ps.2 …. ‘want die staat is mos neutrale menseregte terrein’ word daar geredeneer).  Daarom meen gelowiges daar is niks fout met die fondament en wese van ons nuwe samelewing nie, wat beweeg het van apartheidsdiskriminasie, na aborsie diskriminasie.

Ek wonder of die meeste gelowiges besef ons het die enigste ware God vir die mens se nuwe hoofgod verruil, want ons land se grondwet begin nou met … WE, the people … en nie meer met die Here se Naam en ons afhanklikheid aan Hom wat al ons lotgevalle bepaal nie.  En voor iemand begin met “ja, maar ons vorige bedeling was ook sondig … onthou dit gaan nie meer oor die verlede nie, dit gaan nou oor hier en nou en die toekoms …. gaan ons die sondes en foute van die verlede herhaal ?

2. Gelowiges stem daarom oor die algemeen glad nie volgens Bybelse beginsels nie maar volgens politieke pragmatisme.  Daarom dat – tot op hede – 85 persent van die stemme vir nie-Christelike partye gegaan het (ANC en DA) … dit alles terwyl 72 persent burgers beweer hulle is Christene ? As Christene gestem het volgens Bybelse beginsels, dan beteken dit die ANC en DA sou saam nou maksimum 28 persent stemme gehad het en was daar geen meer noodsaaklikheid vir enige Anti(e) partye nie ?

Sien die volgende artikel wat dit treffend uiteensit hoe Christene die hoofoorsaak is vir die oorwinnings van liberale nie-Christelike partye in ons land: Elections 2014 – A Christian perspective.

3. Gelowiges wat nie oorweldigend Christelike oueronderwys (tuisskole en privaatskole) ondersteun nie, maar staatskole wat die staat se nuwe godsdiens – liberale humanistiese demokrasie – bevorder en die kinders mee indoktrineer .  Dit is die toekomstige stemmers wat opgelei word om volgens pragmatisme en eie voorkeur te stem, nie volgens wat God se Woord vra en Koning Jesus van ons eis nie:

Luk.6:46 En wat noem julle My: Here, Here! en doen nie wat Ek sê nie?

4. Gelowiges wat hul vreugde soek in Mammon, besittings, selfgemak,  en eintlik net leef vir die aardse koninkryk, die oog glad nie gevestig op Christus en die hiernamaals nie. Daarom dat daar gestem word nie vir die Christelike partye nie, maar vir die ‘sterkste’ party wat MY besittings, MY veiligheid, MY beroep, MY gemak kan verseker hier op aarde.  Sodoende stel ons nie meer ons vertroue op ons hemelse Vader wat in Christus alles na gees en liggaam sal voorsien nie. Sien die volgende artikel:

Op Wie vertrou ons ? Die eerste gebod en die komende verkiesing

5. Hoe kan mens met ‘n leë pylkoker (Ps.127)  by die poorte (stembus) wil opdaag, dit is politieke selfmoord (Die GKSA het reeds in 1945 uitgewys dat die Afrikaner besig is met selfmoord, in die publikasie “Selfmoord van ‘n Nasie”). ?  As mens dan glo aan een man een stem, dan het jy getalle nodig, veral as jy die demokrasie omhels.  En tog, is die Afrikanervolk seker een van die volke wat hulself die meeste uitroei deur die kinderseën van die Here te verwerp, meestal weens rede 4 hierbo genoem ?  Mens kan amper sê die Christen Afrikaner is sy eie grootste vyand, nie die sogenaamde ‘bose’ ANC nie.  Ons sal aanhou skaam kry by die poorte (stembus) met ons minderheidsgroepies en doelbewuste eiewillige verwerping van die kinderseën van die Here.  Dit is pure ongeloof wat nie die Here op sy Woord wil vat nie, Ps.107:38. Sien die volgende artikels: Kinderseën

Dit alles gesê, onthou die ANC, gestig in 1912, het buite-parlementêr nog steeds gegroei vir dekades ….. en vandag regeer hul die land. Israel het vir eeue nie ‘n eie land gehad nie, maar nou het hulle.

So ja, wie weet ?

Maar menslik gesproke, in die huidige omstandighede lyk enige gedagte van ‘n sterk Christelike party (en/of Christelike volkstaat) onmoontlik weens bogenoemde redes, wel dalk as die Here gendadiglik wil, dalk in die toekoms, oor so 2 of 3 geslagte ?

Wat moet die gelowige Afrikaner dan nou doen ?

Ek plaas drie Skrifgedeeltes vir ons elkeen om oor te bid, te verootmoedig voor die Here en te besin:

1. Psalm 37:3-9 3 Bet. Vertrou op die HERE, en doen wat goed is; bewoon die aarde en beoefen getrouheid, 4 en verlustig jou in die HERE; dan sal Hy jou gee die begeertes van jou hart. 5 Gimel. Laat jou weg aan die HERE oor en vertrou op Hom, en Hy sal dit uitvoer; 6 en Hy sal jou geregtigheid laat voortkom soos die lig en jou reg soos die middag. 7 Dalet. Swyg voor die HERE en verwag Hom; wees nie toornig op hom wat voorspoedig in sy weg is nie, op die man wat listige planne uitvoer nie. 8 He. Laat staan die toorn en verlaat die grimmigheid; wees nie toornig nie: dit is net om kwaad te stig. 9 Want die kwaaddoeners sal uitgeroei word; maar die wat die HERE verwag, hulle sal die aarde besit.

2. Jer.29:4-7 4 So sê die HERE van die leërskare, die God van Israel, aan al die ballinge wat Ek uit Jerusalem na Babel in ballingskap weggevoer het: 5 Bou huise en woon, en plant tuine aan en eet die vrugte daarvan; 6 neem vroue en verwek seuns en dogters, en neem vroue vir julle seuns en gee julle dogters aan mans, dat hulle seuns en dogters baar; en vermenigvuldig daar, en moenie verminder nie; 7 en soek die vrede van die stad waarheen Ek julle in ballingskap weggevoer het, en bid daarvoor tot die HERE; want in die vrede daarvan sal julle vrede hê.

3. Matt.6:33 33 Maar soek eers die koninkryk van God en sy geregtigheid, en al hierdie dinge sal vir julle bygevoeg word.

‘n Paar gedagtes uit bogenoemde verse:

i. gelowiges moet voortgaan om op die Here te vertrou, in verootmoediging en belydenis van sondes voor die Here, die land te bewoon, huise bou en bewoon en getrouheid te beoefen, daar waar ons elkeen geroep en geplaas is. Die goddelose sal voortgaan van kwaad na erger, maar die regverdige sal eendag die land be-erwe, as dit nie in hierdie lewe is nie, wel definitief in die toekomstige in Christus (Matt.5:5; Rom.4:13; Op.11:15).

ii. gelowiges moet aanhou trou, die huwelik en gesinslewe eerbiedig en ‘n ryk en grote nageslag kry, soveel soos die Here skenk en wil. Ons moet vermenigvuldig en nie verminder nie (Jer.29:6; sien ook Ps.127 en 128).

iii. gelowiges moet wetgetroue burgers van die land wees wat waarlik die vrede van die land soek (ook met alle ander volke en kulture wat hier woon), bid vir enige owerheid wat oor ons geplaas is, maar altyd met die voorbehoud dat as iets wat van ons ge-eis word wat teen God se gebod ingaan, ons antwoord soos Petrus en Johannes: “Ons moet aan God meer gehoorsaam wees as aan mense.” (Hand.5:29)

iv. Soek bo alles die Koninkryk van God, soek Christus in alles in u lewe. Bid en beywer u daarvoor dat elkeen van u kinders en gesin, familie, gemeentelede, ens Christus as Koning en Verlosser mag ken (1 Kor.2:1,2), wees ywerig in sending en evangelisasie … dan sal die ander dinge van die hier en die nou (dalk ‘n volkstaat in die toekoms, dalk ‘n goeie bybelse regering in die nuwe SA?) vir ons bygevoeg word, DV ?

v. die kerk van Christus, gelowiges, is nié afhanklik van enige politieke bestel of regering om te kan funksioneer en bestaan nie. Ons lewe onder ons Koning Jesus Christus deur alle tye en plekke en omstandighede, en voer sy opdragte uit deur sy Gees en Woord (NGB art.27; HK v/a 54). Daar is sekerlik tog wel sekere sosio-politieke bedelings wat beter vir die kerk is as andere, maar ons is nie afhanklik in ons geloof van ‘n spesifieke staatsbestel nie, ons dien ons Koning en Verlosser deur dit alles, lees en besin opnuut oor Hab.3:17-19.

vi. ekself glo dat ‘n goeie Christelike staat, hetsy in die huidige bedeling of ‘n toekomstige volkstaat, moet die vrug wees van dekades lange vrugdraende Evangelie verkondiging, waarin individue, gesinne, gemeentes, gemeenskappe, volkere tot bekering kom en dan in dankbaarheid uitroep: Here, dankie vir die verlossing in Christus, gee dat ons nou hoe langer hoe meer ons hele lewens, ook ons politieke lewens en instansies reformeer volgens u Woord en goeie wette, deur die krag van die Heilige Gees, tot u eer (sien v/a 91 HK)

vii. en ja, natuurlik enige Christelike staat of volkstaat sal gebroke wees (soos die geskiedenis uitwys), onvolmaak, nog vol sonde en swakhede …… soos my eie lewe is, soos my gesinslewe is, soos my kerklike lewe is, ens ens ens., aan hierdie kant van die lewe. Daarom altyd semper reformanda (aanhou reformeer). Ons moet nie die baba saam met die vuil badwater uitgooi nie.

viii. daarom sal enige huidige poging tot ‘n Christelike staat nie baie goed gaan in die nuwe SA bedeling nie (baie sterkte aan die ACDP, maar as gelowiges ongelukkig klaar in hul hordes die DA ondersteun, is daar tragies nie veel hoop vir die huidige tye nie), want ons kerke word al meer afvallig, en as daar vanuit die kerk al meer vyandigheid en afkeur is teenoor ‘n Christelike staat/party, gaan dit nog minder help (sien punt 2 hierbo).

ix. laat die mense maar hul heil en hoop in die interfaith/godsdiensgelyke/neutrale humanistiese staatsidee aanhou soek en die hartseer gevolge dra, wat geen maar geen teenstand teen ‘n Islam staat gaan kan bied nie, want jy beveg nie ‘n bose godsdiens met sulke humanistiese foefies soos ‘skei staat en godsdiens nie’ of ‘daar is neutrale terreine in hierdie lewe waar God en sy wet en sy Evangelie nie regeer nie’, hulle gaan die humanistiese staatsidees een vir een vernietig.

x. jy beveg ‘n absolute totalitêre opeisende af-godsdienste soos Islam en die Humanisme alleen met ‘n godsdiens wat alles totalitêr van jou opeis (lees gerus HG Stoker se werke hieroor), naamlik die gereformeerd protestantse calvinistiese bybelse geloof en lewensbeskouing, gegrond in die volle Woord, met die wese die Evangelie wat dan vrug dra in ‘n dankbaarheidslewe op alle lewensterreine en denke, nie volgens net sommige nie maar al sy gebooie (sien HK v/a 114)… dus ook daardie wette wat geld vir die staat en samelewing).

Mag die Here ons help om sy Koninkryk, sy eer, sy Seun in alles in ons lewens te soek, wat ookal die toekoms inhou vir ons gesinne, gemeentes, volkere en land.

Mag die woorde van prof. HG Stoker, ook waar word in ons tye (beklemtonings bygevoeg):

Nieteenstaande hierdie agteruitgang glo ek nog dat daar ‘n kern van ons volk is wat aan sy verlede ten volle trou bly en in die regte rigting voortbou.  Ek glo nog dat daar ‘n tyd sal kom waarin God ons volk sal wakker skud tot ‘n stryd wat die so nodige antitese sal skep en die toegedekte antitese, die dubbelslagtige en dubbelhartige karakter van die sinkretisme, sal ontbloot en daardeur vernietig – ‘n stryd wat noodwendig op kerklike en godsdienstige terrein sal moet begin omdat die Calvinisme die geestelike wortel van ons volksbestaan is.  Ek glo dit omdat die taak wat God aan ons volk hier in Suid-Afrika en ten bate van die hele Afrika gestel het, nog lank nie afgehandel is nie, ‘n taak waarin die stryd tussen Oos en Wes ‘n sentrale rol gaan speel. Dat God ons volk roep, blyk duidelik uit die roeping van ons volk in die huidige wêreldverwarring.”

Sien die volledige artikel waaruit hierdie aanhaling kom, hier:

Calvinisme as wortel van ons volksbestaan 

Nota: Prof. Stoker noem dat die wese van alle reformasie begin by die kerklike en godsdienstige terrein. In ‘n volgende skrywe gaan ek daarop wys waar die deformasie van ons kerke begin, en waar die reformasie in ons kerke moet begin, wat dan ook die res van ons lewens moet raak.

« Newer Posts - Older Posts »

Categories

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 423 other followers