Photo: Vir George, 'n windpomp.

Gustav Opperman fotografie

Morele verval – Die geloofsgemeenskap in krisis    

Lees: Rom. 1:18-32; 2 Pet. 2:17-22

Teks: 2 Pet. 2:20 As hulle, nadat hulle deur die kennis van die Here en Saligmaker, Jesus Christus, die besmettinge van die wêreld ontvlug het, hulle tog weer deur hierdie dinge laat verstrik en oorwin word, dan het vir hulle die laaste erger geword as die eerste.

Tema: Die geloofsgemeenskap in krisis

Psalms: 92:1,2; 92:3,4; 9:12,13; 97:1,6,7; 2:6

Prediker: ds. Gustav Opperman (GK Matlabas)

 

Geliefdes … Medeheiliges, skoongewas in die bloed van Jesus Christus,

Hoe kom dit dat die Christendom haarself tans in dié krisis bevind?

Nie ‘n krisis van vervolging nie

(was dit maar eerder dit!)

Nie ‘n krisis van ‘n gebrek aan Bybels nie …

(Ons Westerse samelewing het al vir eeue lank nie meer ‘n probleem daarmee nie) …

Maar ‘n moreel sedelike krisis?

 

Ek verwys na die moeras waarin ons ons bevind …

‘n seksuele moeras.

Die hele Westerse samelewing het daarin vasgeval …

meegehelp deur ‘n stortvloed van reklame,

reklame wat die hoerlewe reklameer:

Tydskrifte soos die Huisgenoot,

films en televisie programme, helde- en heldinne van die popmusiek.

Ek wil nie probeer om dit alles op te noem nie …

‘n seksuele moeras.

 

En oral lê die lyke van verrotte huwelike:

Ouerlyke en kinderlyke.

Orals die bleek siele wat hulself nie meer kan verhelp nie.

Buite egtelikheid het die norm geword.

Die moerasbestaan is al wat hul ken.

 

En die Christendom self kan nie daaruit loskom nie.

Daar is hele kerkverbande wat besig is om te versink.

Die Rooms Katolieke kerk wêreldwyd steier van die een skandaal na die ander,

van priesters en kerkleiers wat hulself aan jong seuns vergryp het.

Kerke in Suid-Afrika met die Gereformeerde belydenis worstel deesdae met die vraag:

Is homoseksualiteit dan nou sonde of nie?

 

Intussen het baie kerkrade in ons eie kerkverband nou al opgegee

om uit die dryfsand van die talle, talle oortredings van die sewende gebod in elke gemeente te probeer kom.

Ouers kyk nou maar toe hoe hulle kinders in ‘n staat van hoerery verval.

Sommige probeer dit selfs goedpraat.

 

Hoekom is dit so?

Hoe het dit gekom dat ons in hierdie toestand beland het?

Hoe het dit gebeur dat Petrus se woorde vir ons …

(ons wat afstam van ‘n stoere vrome Doppervoorgeslag)

Hoe het dit gebeur dat Petrus se woorde vir ons waar geword het?

As julle, nadat hulle deur die kennis van die Here en Saligmaker,

Jesus Christus, die besmettinge van die wêreld ontvlug het,

As julle jul tog weer deur hierdie dinge laat verstrik

en julle oorwin word, dan het vir julle die laaste erger geword as die eerste.

 

Die besmettinge van die wêreldword in Romeine een vir ons meesterlik beskryf;

die besmettinge van die wêreld en wat die oorsaak daarvan is.

Omdat die mensdom die waarheid onderdruk …

Omdat die mensdom nie God as die Skeppergod wil erken nie …

Omdat die mensdom eerder die mens self aanbid

en die skepping self aanbid,

daarom het God hulle oorgegee.

Hulle het die heerlikheid van die onverganklike God verander.

Hulle het dit verander in die gelykvormigheid van die beeld van ‘n verganklike mens

en van voëls en viervoetige en kruipende diere.

 

Dis die stempel van die heidendom:

Mensaanbidding; natuuraanbidding; aanbidding van Moeder Aarde.

In die praktyk manifesteer dit in heksery en towery,

ritmiese dansery aangevuur deur die tromme van die hel.

Dis mense wat hulle eie vlees laat prik en met gedrogte laat tatoeëer;

mense wat hulle vlees perforeer en dan soms be-ring ook.

 

Hoe word die toorn van God oor hierdie mensdom openbaar …

hierdie mense wat die waarheid onderdruk?

 

God gee hulle oor, so sê die apostel Paulus,

God gee hulle oor aan die gevolge van hulle sonde.

Dis asof die Here sê:

Aas julle die natuur wil aanbid …

as julle diere wil aanbid …

dan sal ek julle toelaat om minder as diere te word.

 

God het hulle oorgegee aan skandelike hartstogte,

want hulle vroue het die natuurlike verkeer verander in dié wat teen die natuur is;

en net so het ook die manne die natuurlike verkeer met die vrou laat vaar

en in hulle wellus teenoor mekaar ontbrand.

 

Homoseksualiteit en Lesbianisme.

Dis die skandelike hartstogte, wat eerste genoem word.

Maar dan volg daar ook ‘n rits ander sondes,

misdrywe waarvan ons eie tyd net so sterk getuig:

Ongeregtigheid, hoerery, boosheid, hebsug, ondeug; nydigheid, moord, twis, bedrog,

kwaadsprekery, geweld, grootpratery, ongehoorsaamheid en so meer.

 

God gee hulle oor.

 

En hier is dit belangrik dat ons moet opmerk dat

die Skrif vir ons dus ‘n baie duidelike oorsprong vir die verskynsel van homoseksualiteit gee.

Dit kom eerstens nie vanuit ‘n gebrekkige opvoeding nie.

Die oorsprong lê nie in die menslike chromosome nie.

Dis nie ‘n toevallige oriëntasie nie.

Die oorsprong van die verskynsel van homoseksualiteit moet eerstens by die almagtige God gesoek word.

‘n God wat ‘n samelewing daaraan oorgee,

omdat daardie samelewing Hom nie as die Skepper wil erken nie.

 

Paulus skryf sy brief aan die Romeine in die eerste eeu.

Hy beskryf die Grieks-Romeinse samelewing van sy tyd.

Dis die heidendom tot in die wortel verrot,

verrot deur gesinsverbrokkeling en opstandige kinders,

verslaaf aan die sensasie en skouspele in die publieke arenas,

deurtrek met pornografie en hoerery,

homoseksualiteit en lesbianisme.

 

Hierdie mense wandel in die verdwaasheid van hulle gemoed,

so skryf Paulus aan die Efesiërs (4:17 ev.).

Hulle is verduister in die verstand.

Hulle is vervreemd van die lewe van God.

Hulle het hulself oorgegee aan die ongebondenheid.

 

Hulle is die Duiwel se slawe.

 

Die Christelike geloof het as redding tot hierdie vervalle wêreld gekom,

vandag nog.

Die Christene het begin skyn soos ligte in die wêreld,

skyn soos ligte te midde van ‘n krom en verdraaide geslag (Fil. 2:15).

Dit was deel van die ongelooflike sukses van die vroeë Christendom:

Hulle het die samelewing ‘n alternatief gebied …

‘n Sedelike alternatief gebied.

 

En dan weer skryf Paulus aan Titus:

Die reddende genade van God het aan alle mense verskyn

en dit leer ons om die wêreldse begeerlikhede te verloën,

Dit leer ons om ingetoë en vroom in die teenwoordige wêreld te lewe (Tit. 2:11).

 

Die gelowiges se gedrag is ‘n versiering vir dit wat ons aan die wêreld leer,

so gaan die apostel verder.

 

Hou julle lewenswandel onder die heidene skoon,

so skryf Petrus weer in sy eerste brief.

Die rede is eenvoudig.

Die heidendom moet die alternatief kan sien..

Hulle moet kan sien dat die Christusvervulde lewe die antwoord op hulle nood is.

 

Petrus se tweede brief getuig egter van ietwat ander omstandighede.

U sien die Duiwel, die Satan, het terselfdertyd sy eie teenoffensief geloods.

Op sy beurt het hy weer valse profete onder die volk ingestuur.

In vandag se terme kan ons hulle as valse teoloë beskryf.

Valse leraars wat verderflike ketterye heimlik by die geloofsgemeenskap invoer.

 

Gedagtes in stryd met die Skrif word heimlik, so suutjies suutjies ingevoer.

Die uiteinde daarvan is verderflik.

Dit verrot ook.

En so word die geloofsgemeenskap terug verlok,

terug verlok en verlei;

terug na die begeerlikhede van die vlees;

terug na die ongebondenheid.

 

Hulle belowe vryheid aan die geloofsgemeenskap.

Hulle sê:

Ons gelowiges hoef mos nie so eng te wees nie.

Ons hoef nie meer in ’n sesdaagse skepping te glo nie.

Ons hoef ook nie meer die Sondagsabbat te onderhou nie.

Ons hoef nie meer so vroom en preuts aan te trek soos ons voorouers nie.

Tye het verander.

Ons dogters wil mos ook graag sexy lyk.

Hoe gaan hulle anders ‘n man kry?

 

Ons kan maar skei

as ons dink dat ons nie meer bymekaar pas nie.

Ons kan ook maar saambly

as ons dink dat ons wel bymekaar pas.

Hulle belowe vryheid aan die geloofsgemeenskap.

Ook vryheid van alle diskriminasie.

Ons sal nie teen iemand diskrimineer

as daardie persoon sy seksuele drange wil uitleef soos hy of sy wil nie.

Elke diertjie het sy plesiertjie.

Ons sal nie teen iemand diskrimineer

as hy of sy tot sy eie geslag aangetrokke is nie.

 

Hulle belowe vryheid aan die geloofsgemeenskap,

maar dis ‘n vryheid wat (soos ons Skrifgedeelte sê)

uiteindelik lei tot ‘n slawerny.

Die mense wat hulle volg word slawe van die verdorwenheid..

 

Uiteindelik werk hierdie leraars ook met ‘n ander Godsbegrip.

Hierdie valse teoloë hou miskien ‘n Christus aan die mense voor,

maar dis ‘n Christus sonder sy Wet.

Hulle het hulself afgekeer van die heilige gebod

wat aan hulle oorgelewer is.

Hulle hou miskien Jesus Christus as Verlosser voor,

maar hulle verswyg dat Hy ook Koning is;

dat Hy ook Koning van ons lewens is

en dat Hy ‘n radikale verandering van ons vra.

 

Die beeld van God wat hulle voorhou is ‘n valse beeld.

Hierdie brief, hierdie tweede brief van Petrus,

is onder heeltemal ander omstandighede geskryf as Paulus se brief aan die Romeine.

Hierdie brief beskryf nie die heidendom se toestand nie.

Hierdie brief beskryf ‘n verrotting wat ingetree het binne-in ‘n geloofsgemeenskap,

‘n geloofsgemeenskap wat reeds kennis gemaak het

met die Here en Saligmaker, Jesus Christus

Hulle het reeds die besmettinge van die wêreld ontvlug,

maar nou keer hulle weer terug daarna …

soos die hond wat omdraai na sy eie uitbraaksel toe.

 

Wat gebeur met so ‘n gemeenskap …

‘n gemeenskap wat weer deur die heidendom teruggesuig word?

 

Die laaste sal erger wees as die eerste.

So sê ons teksvers.

 

God sal sy vriendelike aangesig van hulle wegdraai,

soos Hy dwarsdeur die Skrif

van Genesis af sy vriendelike aangesig van die verbondsverbrekers weggedraai het.

God sal hulle ook oorgee soos daar in Romeine een beskryf word hoe Hy die heidendom oorgee het.

Die geloofsgemeenskap sal oorgegee word aan homoseksualiteit en lesbianisme.

Homoseksualiteit en lesbianisme word self die vervloeking in die geloofsgemeenskap …

Daar sal bykans nie meer ‘n familie wees

wat nie daardeur getref word nie … deur die bank.

(byvoeging deur slc: sien hierdie artikel wat wys op hoe ons geslag daagliks ‘opgevoed’ word deur die immoraliteit – Watching soaps corrupts the mind

 

En nou verstaan u die krisis wat die Gereformeerde kerke in die land in die gesig staar.

Die Gereformeerde kerke in die land sal uiteindelik ‘n aanpassing moet maak, so word geredeneer.

Die Gereformeerde kerke sal uiteindelik moet aanpas.

Hoekom?

Dis nie net die tydsgees nie.

Dis nie net die akte van menseregte wat die damwal sal laat breek nie.

Dis ook die onstellende feit dat soveel van hierdie kerke se eie lidmate,

soveel van hierdie kerke se eie families,

soveel van hulle predikante …

reeds deur hierdie vloek getref is.

Om daardie lidmate te behou,

sal daar ‘n aanpassing gemaak moet word.

‘n Samelewing wat God nie wil erken nie!

‘n Samelewing wat Jesus Christus nie wil erken nie,

sal die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang.

 

Nie net die ewige oordeel nie.

Nee, God se oordeel word ook nou reeds aan die wêreld geopenbaar.

Ons het dit in Romeine een gelees.

God gee daardie samelewings oor aan die gevolge van hulle sonde.

 

Vandag tel die homoseksueles in die Westerse wêreld in hulle miljoene der miljoene.

Hulle vorm drukgroepe in Europa en Amerika en Kanada wat dikwels sterk genoeg is om regerings tot ‘n val te bring.

Daardie samelewings kan onmoontlik op die lang duur staande bly.

Net soos die Grieks-Romeinse samelewing in Paulus se tyd uiteindelik opgevrot het,

so is hulle besig om op te vrot.

Wat sê die apostel Paulus?

Hulle die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang.

 

Vandag loop die Suid-Afrikaners self onder ‘n plaag van homoseksualiteit deur.

Die homoseksueles en die lesbiërs het hulle eie tydgleuf op die publieke uitsaaier.

Daar mag op geen wyse teen hulle gediskrimineer word nie.

Hulle kan trou en kinders aanneem soos enige ander huwelikspaar.

Hulle sogenaamde “oriëntasie” word selfs as ‘n lewenskeuse in die skoolleerplanne voorgehou!

 

Hierdie samelewing sal uiteindelik ook die noodwendige vergelding van sy dwaling ontvang.

 

‘n Geloofsgemeenskap wat agter valse teoloë aanloop,

wat die verderflikhede van hierdie teoloë navolg,

sal noodwendig ook die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang.

 

‘n Geloofsgemeenskap wat nie meer bereid is

om sy profetiese taak teenoor hierdie sondegevalle wêreld te vervul nie,

‘n geloofgemeenskap wat nie meer bereid is

om ‘n alternatief teenoor hierdie krom en verdraaide geslag te stel nie,

sal uiteindelik ook die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang.

Hulle sal self krom en verdraaid en skeef daar begin uitsien.

 

Broeders en Susters,

ons glo aan die volharding van die heiliges.

Ons glo dat die Here Jesus nie een van die skape wat sy stem ken en Hom navolg,

dat Hy nie een van daardie skape verlore sal laat gaan nie.

Die Here weet om die godsaliges uit versoeking te verlos

(so het ons in ons Skrifgedeelte gelees) …

maar dat die wysers van die uurwerk vir die geloofgemeenskap in hierdie land baie naby aan twaalfuur staan,

daaroor moet ons ook nie twyfel nie.

 

Ons is skoongewas in die bloed van Jesus Christus,

Ons is geheilig in die kosbare bloed van ons Here.

Laat ons dan soos geheiligdes leef.

Amen.

Terwyl baie kerke en kerkverbande – veral die GKSA – hulle nou besig hou met nuwe “omkeerstrategieë” (ongelukkig baiemaal om sekere ander belangrike sake na te laat), is dit goed om die volgende artikel te lees van dr. J. Ligon Duncan III (predikant in die PCA, kanselier van Reformed Theological Seminary) – wat hier geplaas word met erkenning aan Ligonier Ministries:

 THE ORDINARY MEANS OF GROWTH

We are living in a confused and confusing time for confessional Christians (Christians who are anchored by a public and corporate theological commitment to be faithful to the Bible’s teaching on faith and practice as expounded by the great confessions of the Protestant Reformation). We are witnessing the final demise of theological liberalism, the rise of Pentecostalism, the beginnings of the so-called emerging church movement, the breakdown of evangelicalism, and an utter discombobulation about how the church is to conduct its life and ministry in an increasing “post-Christian” culture. All around us, in the name of reaching the culture with the Gospel, we see evangelical churches compromising (usually without intending to) in both message and methods.

It is not uncommon today to hear certain buzz-words and catch phrases that are meant to capture and articulate new (and presumably more culturally-attuned) approaches to ministry: “Purpose-driven,” “missional,” “contextualization,” “word and deed,” “ancient-future,” “emerging/emergent,” “peace and justice.” Now, to be sure, there are points, diagnoses, and emphases entailed in each of these terms and concepts that are helpful, true, and timely. Sadly, however, the philosophies of ministry often associated with this glossary are also often self-contrasted with the historic Christian view of how the church lives and ministers. That view is often called “the ordinary means of grace” view of ministry.

The fundamental assumption underlying these new approaches is that “everything has changed,” and so our methods must change. I would want to dispute both parts of that equation. Whatever the entailments of our present cultural moment, constituent human nature has not changed (asR.C. Sproul often reminds us). And thus the fundamental human problem has not changed. Neither has the Gospel solution to it. Nor have the effectiveness of God’s Gospel means. Furthermore, one of the things that has always marked faithful and effective Christian ministry in every era and area of the world is a confidence in God’s Word, both in the Gospel message and in Gospel means. Faith still comes by hearing.

In sum, there are basically three views of Gospel ministry. There are those who think that effective cultural engagement requires an updating of the message. There are those who think that effective ministry requires an updating of our methods. And there are those who think that effective ministry begins with a pre-commitment to God’s message and methods, set forth in His Word.

Thus, liberalism said that the Gospel won’t work unless the message is changed. Modern evangelicalism (and not just in its “seeker-sensitive” and postmodern permutations) has often said that the Gospel won’t work unless our methods are changed. But those committed to an “ordinary means” approach to church life and ministry say the Gospel works, and God has given us both the method and the message. This is vitally important in a time where one of the dominant story-lines in the churches has been that of methods unwittingly, unhelpfully, and unbiblically altering both the message and the ministry.

Ordinary means of grace-based ministry is ministry that focuses on doing the things God, in the Bible, says are central to the spiritual health and growth of His people, and which aims to see the qualities and priorities of the church reflect biblical norms. Ordinary means ministry is thus radically committed to biblical direction of the priorities of ministry. Ordinary means ministry believes that God has told us the most important things, not only about the truth we are to tell, but about the way we are to live and minister — in any and every context. Hence, God has given us both the message of salvation and the means of gathering and building the church, in His Word. However, important understanding our context is, however important understanding the times may be (and these things are, in fact, very important), however important appreciating the cultural differences in the places and times we serve, the ordinary means approach to ministry is first and foremost concerned with biblical fidelity. Because faithfulness is relevance. The Gospel is the message and the local church is the plan. God has given to his church spiritual weapons for the bringing down of strongholds. These ordinary means of grace are the Word, sacraments, and prayer.

They may seem weak in the eyes of the worldly strong. They may seem foolish in the eyes of the worldly wise. But the Gospel message is the power of God unto salvation, and the Gospel means are effectual to salvation. These are the Spiritual instruments given by God with which Christian congregational Spiritual life is nurtured, the Spirit’s tools of grace and growth in grace appointed by God in the Bible.

So, when we say ordinary means of grace-based ministry, we mean a radical commitment to following the direction of God’s Word as to both the message and the means of gathering and perfecting the saints. Ordinary means ministry has a high view of the Bible, preaching, the church, the ordinances or sacraments, and prayer. Ordinary means ministry believes that the key things that the church can do in order to help people know God and grow in their knowledge of God are: First, emphasize the public reading and preaching of the Word; second, emphasize the confirming, sanctifying and assuring efficacy of the sacraments, publicly administered; and third, emphasize a life of prayer, especially expressed corporately in the church. These things are central and vital but sadly often under-emphasized, under-appreciated, and undermined.

Ordinary means of grace-based ministry believes that God means what He says in the Bible about the central importance of these public, outward instruments for spiritual life and growth. God explicitly instructs ministers and churches to do the following things: “devote yourself to the public reading of Scripture, to exhortation, to teaching” (1 Tim. 4:13); “preach the word; be ready in season and out of season; reprove, rebuke, and exhort, with complete patience and teaching” (2 Tim. 4:2); “make disciples of all nations, baptizing them in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, teaching them to observe all that I have commanded you” (Matt. 28:19); “take, eat; this is my body. …which is for you…drink of it, all of you, for this is my blood of the covenant, which is poured out for many for the forgiveness of sins; …do this, as often as you drink it, in remembrance of me. For as often as you eat this bread and drink the cup, you proclaim the Lord’s death until he comes” (Matt. 26:26–281 Cor. 11:25–26); “I urge that supplications, prayers, intercessions, and thanksgivings be made…. I desire then that in every place the men should pray, lifting holy hands” (1 Tim. 2:18).

These are the main ways God’s people grow. We are saved by grace (alone), through faith (alone), in Christ (alone). But the instruments, the tools of God’s grace to bring us to faith and grow us in grace are the Word, prayer, and sacraments. Nothing else we do in the church’s program of ministry should detract from these central instruments of grace, and indeed everything else we do should promote and coalesce with them.

This means, among other things, that ministry is not rocket science. Gospel faithfulness does not require the minister to be a sociologist. Because ministry is not determined (in the first place) by reading the culture but by reading the Word of God. The ordinary means minister wants to connect with the culture, but when it comes to determining method and priorities he moves from text to ministry, not from culture to ministry. He neither changes his message nor his methods based on the polling of the most recent focus group (though he strives to be fully cognizant of the obstacles and opportunities that his biblical message and methods face in his particular cultural context). He fully understands that there is no such thing as an unsituated biblical ministry, or an uncontextualized ministry (and so is careful not to universalize his particular cultural moment, nor to confuse it with universal, biblical norms). He also fully appreciates that some churches have unhelpfully baptized cultural norms and methods from the past, without realizing that baneful cultural influence. But he also knows that many churches, in the quest to contextualize the Gospel and the ministry, have in fact compromised them.

So he’s constantly going back and asking “what are my marching orders?” And when he remembers, it doesn’t require a Ph.D. in semiotics to interpret them: preach the Word, love the people, pray down heaven, disciple the elders, promote family religion, live a godly life. And what are the church’s marching orders: delight in the Lord’s Day, gathering with the saints to drink in the pure milk of the Word every Sunday morning and evening, as families; pray together as a congregation once every week; worship and catechize at home in families; love one another and all men.

What will a church look like that is committed to the ordinary means of grace? It will be characterized by love for expository Bible preaching, passion for worship, delight in truth, embrace of the Gospel, the Spirit’s work of conversion, a life of godliness; robust family religion; biblical evangelism, biblical discipleship, biblical church membership, mutual accountability in the church, biblical church leadership, and a desire to be a blessing to the nations. Along with this all, there will be an unapologetic, humble, and joyful celebration of the transcendent sovereignty of the one, true, triune God in salvation and all things. 

From Ligonier Ministries and R.C. Sproul. © Tabletalk magazine. Website: http://www.ligonier.org/tabletalk. Email: tabletalk@ligonier.org. Toll free: 1-800-435-4343.

Posted by: proregno | June 9, 2014

Kremasie of Begrafnis ?

KREMASIE OF BEGRAFNIS

deur Bouwe van der Eems

(Bouwe is ‘n lidmaat van die GK Belville en het hierdie inleiding gelewer by die Bybelkring van die Vrye Gereformeerde Kerk Kaapstad. Sien ook die onlangse artikel oor hierdie onderwerp in Die Kerkblad van April 2014: “Lykverbranding en opstanding uit die dood”, deur prof. Paul de Bruyn; asook die volgende bronne om te raadpleeg oor die onderwerp: Kremasie)

INLEIDING

Kremasie is om die liggaam van iemand wat pas gesterf het te verbrand in plaas daarvan om dit te begrawe. Omtrent 30 jaar gelede was dit algemene praktyk onder gelowiges om te begrawe, maar nou het dit algemeen geword dat kerkmense hulle laat verras?

Voor die onderwerp van kremasie ondersoek word, moet die vraag gevra word of dit belangrik is om die saak te beoordeel. Beoordeel ons kremasie om ons nuuskierigheid te bevredig, of is dit ‘n saak wat noodsaaklik is vir almal om van kennis te neem?

Daar is verskeie redes waarom hierdie saak belangrik is vir gelowiges om van kennis te neem:

1) Alle gelowiges gaan uiteindelik sterf, en daarom moet almal ‘n besluit neem oor wat met hulle liggaam gedoen moet word as hulle sterf.

2) Volgens Sondag 1 van die HK behoort ek met liggaam en siel , in lewe en sterwe aan Jesus Christus. Dit impliseer dat ek met liggaam in MY sterwe ook aan Christus behoort, en dat dit ook deel is van my enigste troos.

3) Versorging van die dooie liggaam is ‘n saak waaraan die Skrif uitvoerig aandag gee. Belangrike voorbeelde hiervan is die begrafnisse van Sara, Josef, Saul en Christus.

4) Die dooie liggaam is belangrik vir God. As dit nie so was nie, waarom was daar dan ‘n woordewisseling tussen die Satan en die engel Migael oor die dooie liggaam van Moses, waarvan ons in Judas 9 lees?

IS KREMASIE ‘N MORELE SAAK?

DiT is die vraag. Is kremasie ‘n praktiese of middelmatige saak of is dit ‘n morele saak. As dit ‘n praktiese saak is, dan is dit ‘n saak wat op grond van nuttigheid beoordeel word. En praktiese sake word op grond van kostes, kwaliteit, effektiwiteit beoordeel. Sake soos watter motor voldoen die beste aan my behoeftes, ‘n Sedan of ‘n 4×4. Die antwoord op ‘n praktiese vraag is dus goed of sleg. Oor praktiese sake gee die Skrif nie vir ons antwoorde nie.

Morele sake daarenteen handel oor wat reg en verkeerd is. Menslike handelinge wat moreel verkeerd is, is handelinge wat met voorbedagte rade gedoen word in stryd met die Skrif.

Die Skrif het baie te sê oor kremasie. Daar word nie slegs voorbeelde gegee van gelowiges wat hulle dooies begrawe nie, maar ook bevele om te begrawe. As die Skrif ‘n uitspraak gee oor ‘n saak, dan is dit ‘n morele saak.

DIE GESKIEDENIS VAN KREMASIE

Vanaf die begin van die geskiedenis het mense begrawe en verbrand. Die Jode het hulle dooies begrawe. Die ou Germane, die antieke Grieke en die Romeine het hulle dooies verbrand.

Die redes vir verbranding was dikwels godsdienstig van aard. Die ou Germane het verbrand om die bose geeste met die vlamme te verdryf. Op grond van die filosofie van Plato het die Grieke ook lyke verbrand. Aangesien die liggaam beskou is as ‘n kerker van die siel, is die liggaam verband met die doel om die siel te bevry. In die oosterse boeddhistiese lande word lyke ook verbrand om die siel te bevry en te reinig met die oog op re-inkarnasie.

Die Christene het egter hulle dooies begrawe. Dit is hoe die katekombes ontstaan het in Rome. Soos Europa al hoe meer gekersten is, het begrafnis al hoe meer algemeen geword. Die dooies is dikwels by die kerk begrawe, en hieruit het die kerkhowe ontstaan. In die jaar 785 het Karel die Grote ‘n wet uitgevaardig waarvolgens die verbranding van dooies verbied is. Vir meer as ‘n duisend jaar was begrafnis algemene praktyk in Europa.

Eers in die laat 1800’s het daar stemme opgegaan wat verbranding gepropageer het. Die wat kremasie propageer, argumenteer vanuit ‘n materialistiese uitgangspunt en gee praktiese redes hiervoor, soos bv. voorkoming van siektes. Sedertdien het kremasie al hoe meer algemeen geword in westerse lande.

MORELE REDES TEEN KREMASIE

Christene is oorwegend van mening dat kremasie moreel verkeerd is. Hiervoor word argumente op grond van die Skrif en die belydenis gegee.

Skrifargumente
Die Bybel berig uitvoerig oor wat gelowiges met die dooie liggame van hulle geliefdes doen. Die eerste voorbeeld wat gegee word is Abraham wat sy vrou Sara in die grot van Magpela begrawe. Abraham self word ook daar begrawe asook sy seun Isak en sy vrou Rebekka. Jakob word al die pad van Egipte gebring om ook in die grot van Magpela begrawe te word. In die boek Konings is dit amper soos ‘n refrein wanneer vermeld word dat die konings by hulle vaders begrawe word.

Behalwe dat die gelowiges in die Bybel die voorbeeld stel dat hulle dooie liggame begrawe, stel hulle ook die voorbeeld dat hulle die dooie liggame by familie begrawe. Hulle doen selfs baie moeite daarvoor. Jakob word al die pad van Egipte vervoer na Magpela om daar begrawe te word by sy familie. Simson se familie het sy liggaam gaan soek tussen die duisende dooie liggame in die tempel van Dagon, om hom te gaan begrawe in die graf van sy vader.

Ons het nie slegs voorbeelde van gelowiges nie, maar ook bevele van God. In Deut 21:22,23 staan daar:

“En as in iemand ‘n sonde is wat die doodstraf verdien en hy gedood word en jy hom aan ‘n paal ophang, dan mag sy lyk nie aan die paal oornag nie, maar jy moet hom sekerlik dié dag nog begrawe; want een wat opgehang is, is deur God vervloek. En jy mag jou land wat die HERE jou God jou as erfenis sal gee, nie verontreinig nie.”

As ‘n bevel gegee word om iemand wat ‘n halsmisdaad begaan het te begrawe, hoeveel te meer geld dit nie vir mense wat nie so ‘n misdaad begaan het nie?

Verder begrawe God self ook mense. Deut 34:5,6:

“Toe het Moses, die kneg van die HERE, daar gesterwe in die land Moab, volgens die bevel van die HERE. En Hy het hom in die dal in die land Moab, teenoor Bet-Peor, begrawe; en niemand het tot vandag toe sy graf geken nie.”

God sien ook toe dat Jesus se liggaam nie slegs begrawe word nie, maar ook dat hy in die graf van ‘n ryk man begrawe word.

Aan die ander kant is dit deel van groot sondaars se straf dat hulle nie begrawe word nie. Isébel se dooie liggaam word deur die honde opge-eet. God beveel ook dat mense wat ‘n baie erge sonde begaan het, verbrand moet word om die doodstraf te verswaar. Lev 20:14,

“En as ‘n man ‘n vrou en haar moeder neem, is dit ‘n skandelike daad; hulle moet hom en dié twee met vuur verbrand: daar mag geen bloedskande onder julle wees nie.”

Die Skrif gee dus nie slegs die voorbeeld nie, maar ook die bevel dat gelowiges hulle dooies moet begrawe, asook die bevel dat diegene wat skandelike dade gepleeg het verbrand moet word.

Argumente vanuit die belydenis
Die historiese feit dat Christus begrawe is, staan in al ons belydenisgeskrifte. In die ekumeniese belydenisse asook die gereformeerde belydenisse. Hierin behoort gelowiges Christus na te volg.

Volgens Sondag 1 van die HK is dit deel van ons enigste troos dat ons liggaam in sterwe aan Christus behoort. Ons dooie liggaam behoort dus aan Christus, en daarom moet ons dit hanteer soos Christus voorskryf. Christus self stel die voorbeeld om die dooie liggaam te begrawe, en daarom behoort ons sy voorbeeld hierin te volg.

In 1 Kor. 15:37-39 word die liggaam wat begrawe word vergelyk met ‘n saadkorrel wat geplant word om op die laaste dag weer opgewek word. As die gelowige hom laat begrawe is dit ook ‘n getuienis dat hy hoop om weer opgewek te word en ‘n nuwe liggaam ontvang uit die saad van die ou liggaam wat vergaan het.

Uit die geskiedenis
Die kerkgeskiedenis toon aan dat die kerk die beginsels van begrafnis ook so verstaan het. Een van die kenmerkende eienskappe van die vroee kerk was dat hulle hul dooies begrawe het, terwyl dit algemene praktyk was onder die Romeine en Grieke om dooies te verras. In sy video “How should we then live?” begin Francis Schaefer om uit te wys dat die teenwoordigheid van grafte juis ‘n aanduiding was dat ‘n dorp Christelik was. Deel van die bekering van die vroeë Christene was dus om die praktyk van begrafnis in te voer.

MODERNE CHRISTENE SE REDES VIR KREMASIE

Baie hedendaagse Christene is egter ten gunste van kremasie. Kremasie het oor die laaste dekades algemene praktyk geword onder Afrikaners. Daar is verskeie redes wat hierdie Christene daarvoor aanvoer:

1) Grafskending : Grafte word dikwels geskend. Grafstene, kiste asook liggaamsdele word soms uit grafte gesteel, en herstelwerk aan grafte kan baie duur wees.

2) Veiligheid : Daar is dikwels ongure karakters wat in begraafplase rondhang. Soms is begraafplase ‘n plek waar okkultiese bedrywighede plaasvind. Dit maak dit onveilig vir naasbestaandes om die grafte te gaan besoek.

3) Kostes : ‘n Begrafnis is heelwat duurder as ‘n kremasie.

4) Omgewingsbewaring : Indien begraafplase nie deeglik beplan word nie, kan skadelike bakteries in onbindende liggame die grondwater besoedel.

Al hierdie redes is prakties van aard is, maar daar word ook geargumenteer dat hierdie argumente morele aspekte het. Daar word gevra of dit nie meer moreel verantwoordelik is om die menslike oorskot te bewaar op ‘n veilige plek nie? Is dit nie ook moreel reg om as rentmeester spaarsamig met ons geld om te gaan nie? Behoort ons nie God se skepping te bewaar nie?

Die Christene wat kremasie voorstaan moet ook redes gee waarom hulle nie die voorbeeld van die Skrif volg nie. Die redes wat hulle hiervoor aanvoer is die volgende:

1) In die Bybel word begrafnis beskryf as die wyse waarop die dooie liggaam gehanteer is in Bybelse tye. Alles in die Bybel is egter nie normatief vir Christene nie. Wanneer die Bybel gehanteer word, moet daar onderskei word tussen kernsake en bysake. Kernsake is dinge wat te doen het met die Drie-enige God en sy koninkryk en Jesus Christus. Kremasie is egter nie ‘n saak wat die kern van die Bybel raak nie. Daarom is dit wat die Bybel leer oor die hantering van die dooie liggaam nie normatief nie.

2) By die uitleg van die Skrif moet in ag geneem word dat dinge in die Skrif sekere kultuurhistoriese betekenisse gehad het in die tyd waarin dit geskryf is. Die metode waarmee gelowiges in bybelse tye begrawe is, is in baie opsigte verskillend van die metode waarmee Christene vandag begrawe word, en ons kan daarom nie die gebruike van daardie tyd as normatief beskou nie.

3) Ons kan nie die wyse waarop Christus begrawe is beskryf as navolging van Christus nie. Die navolging van Christus kan nie simplisties gehanteer word nie. Navolging van Christus is ‘n geloofsverbondenheid met, ‘n geloofsgehoorsaamheid aan Christus en ‘n geloofstryd saam met Christus.

ONGELOWIGES SE REDES VIR KREMASIE

Sekulêre westerlinge kies oorwegend vir kremasie vir die volgende redes:

1) Begraafplase is besig om vol te word en daar is ‘n skaarste aan grond beskikbaar vir hierdie doel.

2) Grafte in ‘n gebied wat ryk is aan ondergrondse water kan lei tot kontaminasie van die water. Verassing is meer higiënies as begrawe.

3) Begrafnis is duurder as verassing.

4) Begraafplase neem grond in beslag, wat gebruik kan word vir landbou om voedsel te verbou.

5) Grafte word in elk geval na 15 – 20 jaar opgeruim, en dan word die reste verbrand of in ‘n gemeenskaplike gat gegooi. Hoekom kan dit nie maar van die begin af gedoen word nie?

Daar is egter ook praktiese nadele verbonde aan verassing:

1) Dit kan soms gebeur dat dit na die dood van ‘n persoon nodig is om ‘n geregtelike doodsondersoek te doen om die oorsaak van die dood of die identiteit van die persoon te bepaal. Indien die dooie persoon verras is, is so ‘n nadoodse ondersoek heeltemal onmoontlik. Indien die persoon begrawe is, kan daar nog lank na die dood heelwat ondersoeke gedoen word en afleidings gemaak word.

2) Verassing het ook maar indirek ‘n invloed op die omgewing, aangesien heelwat energie gebruik word om liggame te verbrand.

OPSOMMING

Uit die voorbeelde en bevele in die Skrif kan afgelei word dat gelowiges hulle dooies behoort te begrawe. Gelowiges moet hulle egter vergewis van die argumente wat ongelowiges en ook Christene aanvoer ten gunste van kremasie.

[Pro Regno nota: sien in die besonder ds. Hendrik Hefer se boekie wat die praktiese redenasies ten gunste van kremasie beantwoord. Ek kan ook noem dat hier in my gemeente een van die lidmate wat probleme gehad het met die praktiese sake van begrafnis, hul eie familie begraafplaas op hul plaas begin het, waar 'n paar van hul geliefdes nou al met begrawe is. So, ook wat praktiese kwessies betref, die gelowige (boer) maak 'n plan om gehoorsaam te wees aan die Skrif volgens die belydenis.]

“Daarom kan verassing onder normale omstandighede niks anders as ongehoorsaamheid aan God beteken nie …. Een ding is seker: die smaad van die graf word nie deur verassing weggeneem nie, maar alleen deur die opstanding uit die dood van Jesus Christus vir ons bewerk het.” – prof. Paul de Bruyn (Die Kerkblad, April 2014, bl.19)

Hierdie teologiese joernaal is gratis aanlyn of in harde kopie beskikbaar op aanvraag (ouer uitgawes is ook aanlyn beskikbaar, en daar is ook die volgende goeie nuus: “Kindle Mobi and ePub formats coming soon!)

Hier is die huidige April 2014 uitgawe:

Nie net die feit dat hierdie joernaal gratis is nie, maar ook al die boekresensies maak dit beslis die moeite werd, sonder om met elke detail of artikel/resensie noodwendig in alles saam te stem.

Hier onder is ook die lys van die boekresensies, met hier en daar ‘n aanhaling wat ek bygevoeg het.

Ek wil veral die eerste, derde, sesde, agtste en tiende resensie sterk aanbeveel om te lees, omdat dit sake raak wat ook in ons kerke hier in SA van groot belang is.

Die resensies raak belangrike sake aan soos:

- weerspreek Romeine (Paulus) en Jakobus mekaar oor geloof en werke se verhouding ?

- vir wie het Christus gesterwe, vir alle mense (kop-vir-kop) of slegs vir hulle wat glo, die uitverkorenes ?

- wat is die ‘well-meant offer of die Gospel’, en is dit reg ?

- Skrifbeskouing

- Kerkregering

- Die twee Kuypers, die een van soewereine genade en kerkreformasie (waarvan ons min hoor) en die een van algemene genade en politiek en kultuur (waarvan ons baie hoor)

- by die resensie van boek 9 – wat handel oor eskatologie (leer van die einddinge/toekoms/laaste dae) – maak ek ‘n paar opmerkings waar ek met die resent verskil.

Enige reaksie op my opmerkings of op die ander boekresensies, is meer as welkom in die ‘comment’ afdeling.  Onthou net asb, soos met alles wat ons lees en bestudeer – lees dit in die lig van Hand.17:11 en gebed):

1. Not of Works: Norman Shepherd and His Critics, by Ralph F. Boersema. Minneapolis, MN: NextStep Resources, 2012. Pp. xxxi + 235. $15 (paper). [Reviewed by David J. Engelsma.]

Oor Paulus (Romeine 3 en 4) wat sogenaamd vir Jakobus (Jak.2) weerspeek,

At the time of the Reformation, the Roman Catholic adversaries of Luther’s, Calvin’s, and the Reformation’s doctrine of justification by faith only made James 2 the decisive passage on (forensic) justification, the chief bulwark with which to withstand the Reformation’s gospel of justification by faith only and the main catapult with which to demolish the Reformation’s gospel of grace.

Shepherd and the Federal Vision do the same, thus showing their colors.

The issue regarding James 2 is simply this: Does James 2 mean by “justification” the same truth as does Paul in Romans 3 and 4? Beyond all doubt and question, Paul speaks of justification as the forensic act of God the judge. That is, justification in Romans 3 and 4 is God’s declaration pronouncing the sinner righteous, changing his legal standing from guilt to innocence. In Romans 4:5, justification is God’s counting, or reckoning, faith for righteousness. According to Romans 4:6, 7, justification is the imputation of righteousness, thus forgiving iniquities. According to Romans 4:8, justification is the non-imputation of sin.

Counting, reckoning, imputing, and forgiving are forensic terms, describing the legal declaration that effects a change in one’s standing before the law and the judge. If James 2 speaks of justification in the same sense, James contradicts Paul, with regard to a fundamental truth of the gospel.

Whereas Paul teaches that justification is by faith only, apart from good works, James now teaches that justification is by faith and by good works, expressly denying that justification is by faith only.

This is impossible.

Two apostles of Christ cannot contradict each other on the pages of inspired Scripture. Scripture does not contradict itself, least of all regarding such a fundamental truth as justification.

There are only two conceivable ways of harmonizing Paul and James. One is that Paul and James have two different kinds of works in mind. James refers to genuine good works. Paul refers to ceremonial works and to works that intend to merit salvation.

According to this way of harmonizing Paul and James, justification—the forensic act—is by faith and by faith’s genuine good works.

This is the explanation of Shepherd, the Federal Vision, and Ralph Boersema.

“Shepherd favors the forensic justification exegesis of James 2” (168).

And, let us not forget, this is the explanation of the Roman Catholic Church, to the overthrow of the sixteenth century Reformation of the church.

The other, and correct, harmonizing of Paul and James is that the two apostles speak of justification in two different senses. “Justification” does not have the same reference in James 2 that it has in Romans 3 and 4. Paul refers to the forensic act of God, beyond dispute. James, in contrast, refers to the demonstration of justification. Or, to say it differently, James refers to justification as it shows itself to be genuine. Just as a faith devoid of good works shows itself to be a dead and false faith, so an alleged justification by such a dead faith is shown to be a spurious justification by the lack of good works as the fruit of justification.

This was the explanation, not only of Luther, but also of Calvin, indeed, of all the reformers.

It is significant that, eager as Shepherd, the Federal Vision, and Boersema are to support their doctrines by selected quotations of Calvin, at this critical point there is no reference to Calvin. The same is true regarding Shepherd’s interpretation of Romans 2:13.” [p.105, 106]

2. Jeroboam’s Wife, The Enduring Contribution of the Old Testament’s Least Known Women. Robin Gallaher Branch. Hendrickson Publishers: Peabody, MA: 2009. Paperback, 250 pp. [Reviewed by Martyn McGeown].

3. Abraham Kuyper: Modern Calvinist, Christian Democrat, by James D. Bratt (Grand Rapids: Eerdmans, 2013). Pp. xxviii + 455. $30 (paper). Reviewed by David J. Engelsma

I frankly confess that the Kuyper of political maneuvers and power and of the forming of worldly culture is little more attractive to me than any other politician or philosopher.

But the Kuyper of Reformed theology, church reformation, and biblical exposition is not only attractive, but also an important part of my (Reformed) tradition.

The profound theoretician of the presumptuous, impossible Christianizing of culture, whether in the small Netherlands or in the vast world, pales in comparison with the writer of the meditation in the Heraut on the occasion of the death of Kuyper’s godly, beloved wife of nearly forty years at the young age of fifty seven.

There you stood with a broken heart by the deathbed. There lay your deceased, lifeless, inanimate, for all the world as if she had been swallowed up by death. Swallowed up—a hard word. Devoured, as if by a beast of prey. All at once, gone: the look of the eye, the sweet words… everything, clean gone…[Yet] God’s Word, without in any way discounting the harshness of that reality, turns it around for you [believers in Jesus Christ]. Totally…[For the faithful, the moment of death means that] what is mortal is swallowed up by life (282).

With the significant exception of his novel theory of common grace, Kuyper powerfully confessed, explained, and defended Reformed orthodoxy on behalf of the Reformed churches in the Netherlands and to the ends of the world. His book on particular grace, rare and controversial in his day, as also in ours, is a clear and compelling blast of the trumpet concerning salvation by sovereign grace to the glory of God.

The book makes plain that the development of Kuyper’s theory of common grace into the doctrine of the well-meant offer by the Christian Reformed Church in the first point of its binding doctrine of common grace in 1924 has no backing in Kuyper. In fact, the teaching that in the gospel God is gracious toward all men, sin all, and in that universal (saving) grace offering salvation to all is not only a fundamental departure from the Kuyper of particular grace, but also a fatal assault on particular grace as confessed by Kuyper.

In the Christian Reformed adoption of the well meant offer, Kuyper’s common grace swallowed up Kuyper’s particular grace, as the ill favored kine of Pharaoh’s dream devoured the well favored kine.

It is a sad commentary on contemporary Reformed theologians, as well as a warning concerning the evil consequences of Kuyper’s invention of a common grace of God, that most Reformed theologians show themselves ignorant, or ignoring, of Kuyper’s work on particular grace, whereas they fall over themselves, and each other, to recommend, praise, use, and further develop his works on common grace.

Kuyper’s book on the covenants, although not without weaknesses, requiring later correction and further development of the doctrine of the covenant, would be profitable reading for Reformed ministers engaged in the contemporary controversy over the Federal Vision.

And the five, thick volumes (five volumes!) of Kuyper’s Dictaten Dogmatiek [English: Dictated Dogmatics, being the lectures that Kuyper gave to his theological students at the FreeUniversity] (Kampen: J. H. Kok; Grand Rapids: J. B. Hulst; Grand Rapids: B. Sevensma, 1910) are a huge gold mine of Reformed truth.

The last volume of the dogmatics includes a thorough treatment of eschatology (Locus de Magistratu, Consummatione Saeculi [English: Locus concerning the Magistracy (and) the Consummation of the Age], 2nd ed., Grand Rapids: B. Sevensma, n.d.). After nearly fifty pages laying the foundation of civil government in a common grace of God, Kuyper devotes four hundred pages to as full a treatment of civil government as one will find in any dogmatics. Then follow more than three hundred pages on the doctrine of the last things.

Some have identified Kuyper as the Reformed theologian who first coined the term “amillennialism” to describe historic Christian and Reformed orthodox teaching concerning the last days against the fancies and fantasies of both premillennialism and postmillennialism.

Despite his fatal compromising of the truth by his theory of common grace, Kuyper made the antithesis a reality in the thinking and life of Reformed Christians in a time of unholy ecumenicity, ungodly friendship with unbelievers both in the church and in society, and the promotion of a false national and ecclesiastical oneness with everyone. With good right, another recent biographer of Kuyper has approvingly quoted the description of Kuyper as the “Incarnation of the Antithesis” (James E. McGoldrick, Abraham Kuyper: God’s Renaissance Man, Darlington, England: Evangelical Press, 2000, 213).

An older biographer wrote that “the secret of the power of Dr. Kuyper is found exactly in that which the world condemns the most in him. He proposes the antithesis, and lets it penetrate…” (W. F. A. Winckel, Leven en Arbeid van Dr. A. Kuyper [English: Life and Work of Dr. A. Kuyper], Amsterdam: W. Ten Have, 1919, 312; the book is not translated; the translation of the Dutch is mine).

Bratt does justice to Kuyper’s emphasis on the antithesis.

Kuyper virtually introduced the concept into the thinking and practice of the Dutch Reformed churches and believers in his day. It is ironic then that, in the judgment of a Roman Catholic observer, it was exactly Kuyper’s doctrine of the antithesis that cost Kuyper re-election as prime minister in 1905. Kuyper had made the antithesis the theme of his and his party’s campaign.

He spoke on the hustings of the “one great contrast…between the Christian and the modern life-conception”—an “enormous antithesis.” He called the modern life-conception “pagan.” The result was an “uproar” on the part of the nominal Christians in the Netherlands, who had supported Kuyper in 1901. “However numerous the Netherlands’ nominal Christians, they were allergic to being called heathen in any respect” (321, 322). [117-119]

… Even though the Protestant Reformed Churches reject Kuyper’s theory of common grace, root and branch, these churches are deeply indebted to Abraham Kuyper. This, I am convinced, is due both to the powerful influence of Kuyper on the circles, church and other, in which Herman Hoeksema was born and raised in the Netherlands and in which he moved during his education in North America, and to his own deliberate embrace of many, though not all, of Kuyper’s doctrines. … It is one of the ironies of church history that the Christian Reformed Church is permitted by the Reformed community of churches to present itself as the outstanding representative of the theology of Abraham Kuyper, as Kuyperian, despite its rejection of almost everything Kuyper taught concerning the theology of the Reformed faith, simply because it champions the one Kuyperian doctrine of common grace, which for Kuyper was not so much ecclesiastical as political and cultural.

The Protestant Reformed Churches, on the other hand, are despised and rejected by the Reformed community of churches as non-Kuyperian (the preferred slander is “hyper-Calvinist”) simply because they reject Kuyper’s cultural doctrine of common grace, despite the fact that the Protestant Reformed zealously maintain and boldly confess
virtually all of Kuyper’s theology as sound, Reformed doctrine.

As the current slang would put the matter: “Go figure!”

Because of Kuyper’s strong influence on us Protestant Reformed, we ought to be thoroughly conversant with Kuyper’s theology.

This requires wide, and penetrating, reading in Kuyper— critical reading, but reading that is deeply appreciative of Kuyper’s zeal for the glory of God in His sovereignty, especially in salvation.

The main reason why Abraham Kuyper the theologian is widely scorned by Reformed theologians and churches today, both in the Netherlands and in North America (and all the praise of Kuyper, and attention paid to him, today in  prominent Reformed and Presbyterian circles must not blind us to the reality that these same circles detest the Reformed theology of Kuyper), is his confession of the sovereignty of the grace of God, originating in the double decree of predestination.

As a renowned Dutch theologian in what was then the GKN—Kuyper’s churches—superciliously remarked to me about Hoeksema at a conference in Chicago years ago, “een beetje te decretal” [English: “a little too decretal,” by which was meant, in fact: “much too decretal, simply because it is decretal at all”].

The dismissive Dutch theologian was oblivious, apparently, to the fact that his criticism of Herman Hoeksema fell also on “father Abraham [Kuyper].”

It would be a mistake for the Protestant Reformed Churches simply to write Kuyper off, because of our rejection of his theory of common grace.

If one of our younger men ever has the opportunity to obtain a doctorate, perhaps in connection with his appointment to the seminary, my advice concerning his dissertation would be the theology of Abraham Kuyper, or some prominent aspect of Kuyper’s theology (emphatically, other than the doctrine of common grace).” [p.125, 127-129]

4. Getting the Old Testament, What It Meant to Them, What It Means for Us. Steven L. Bridge. Hendrickson Publishers: Peabody, MA: 2009. Paperback, 218 pp. [Reviewed by Martyn McGeown].

5. Reformed and Charismatic Issues and Resolutions. Ean Carlin. Scholar’s Heart Press: St. George, UT: n.d. Paperback, 109 pp. [Reviewed by Martyn McGeown].

6. From Heaven He Came and Sought Her: Definite Atonement in Historical, Biblical, Theological, and Pastoral Perspective, ed. David Gibson & Jonathan Gibson, foreword by J. I. Packer. Wheaton, Illinois: Crossway, 2013. Pp. 703 ($50). [Reviewed by David J. Engelsma.]

This huge, heavy and handsome tome is not for the faint of heart. In size (700 pages), heft, meticulous exegesis, thorough examination of church history, and profound theology, to say nothing of the price, the book is daunting.

The worth of the volume, however, amply repays the purchase, the reading, and the labor of thinking into the book’s contents, not only to the theologian, but also to the pastor, indeed, to the Reformed layman who is willing to exert himself.

The book is a collection of essays explaining, defending, and applying the doctrine that Jesus Christ died for the elect alone, not for all humans without exception.

The book contends that this doctrine should be known as “definite atonement,” rather than as “limited atonement,” regardless of the havoc this naming of the middle truth of the five points of Calvinism wreaks on the mnemonic TULIP (15, 16). [p.134]

Die resent beveel die volgende skrywers se bydraes sterk aan in die boek:

5.  Blaming Beza: The Development of Definite Atonement in the Reformed Tradition  (Raymond A. Blacketer)

10. “Stricken for the Transgression of My People”: The Atoning Work of Isaiah’s Suffering Servant (J. Alec Motyer)

12. For Whom Did Christ Die? Particularism and Universalism in the Pauline Epistles (Jonathan Gibson)

13. The Glorious, Indivisible, Trinitarian Work of God in Christ: Definite Atonement in Paul’s Theology of Salvation (Jonathan Gibson)

15. Definite Atonement and the Divine Decree (Donald Macleod)

16. The Triune God, Incarnation, and Definite Atonement (Robert Letham)

17. The Definite Intent of Penal Substitutionary Atonement (Garry J. Williams)

18. Punishment God Cannot Twice Inflict: The Double Payment Argument Redivivus (Garry J. Williams)

Die volgende bydraes beskou die resent as “dubious defenders of the faith”:

14. “Problematic Texts” for Definite Atonement in the Pastoral and General Epistles (Thomas R. Schreiner)

20. Jesus Christ the Man: Toward a Theology of Definite Atonement (Henri A. G. Blocher)

23. “My Glory I Will Not Give to Another”: Preaching the Fullness of Definite Atonement to the Glory of God (John Piper)

Hier is die resent se kritiek saamgevat teen laasgenoemde skrywers asook die swak plek van die boek, ongeag sy algemene waardering daarvoor:

“Running through the entire volume like a discordant note in an otherwise beautiful symphony, for which disharmony almost all the contributors are responsible, is a fundamental weakness. The weakness consists of a fatal concession to the advocates of universal atonement. The concession is the acknowledgment of a “well-meant offer of salvation” on the part of God in Jesus Christ to all humans without exception.

This concession is not simply an error.

It is an Achilles heel in the otherwise impervious defense of the cardinal truth of definite atonement against the heresy of universal atonement.

Again and again, one after another, the would-be defenders of the faith of the atonement concede to the enemy a “well-meant offer of salvation” by God Himself to all humans who hear the gospel.

What is meant by the “wellmeant offer” is not a universal call to all to repent and believe, with the promise that all who heed the call will be saved and will be assured that Christ died for them. This is not a “well-meant offer,” but an unfeigned call, a true declaration of what pleases God, a serious command. This is biblical and Reformed orthodoxy
(Matt. 22:1-14; Canons of Dordt, II, 5; III/IV, 8).

But most of the contributors concede, and even vigorously defend, that God loves all humans with the love that sent Christ to the cross; that God desires the salvation of all without exception—a salvation based on the death of Christ; and that God in the gospel well-meaningly, graciously, offers salvation to all hearers on the basis of the atonement of the cross.

This doctrine of a “well-meant offer” has led to the adoption of universal atonement by Reformed and Presbyterian theologians and churches, as all the learned contributors know very well. All know of the open advocacy of universal atonement by the Christian Reformed theologian, Harold Dekker, and of the approval of his doctrine of universal atonement by the Christian Reformed Church in the 1960s on the basis of the “well-meant offer.”

The development of doctrine is plain.

The argument is conclusive.

If God loves and desires Jesus as the sacrifice for all. A love of God for all and a desire (will) of God to save all demand universal atonement.

The doctrine of a “well-meant offer” does not only inevitably lead to the denial of definite atonement. It is the denial of definite atonement. The saving love of God and the sincere desire for the salvation of sinners are revealed in the cross of Christ. If God’s love is universal and if His desire is the salvation of all, Christ died for all.

That the doctrine of a “well-meant offer” is, in fact, the denial of definite atonement and that the “well-meant offer” will, inevitably, lead to the open confession of universal atonement are evident from the appeal by the advocates of the “well-meant offer,” in support of this doctrine, to John 3:16.

The love of God of John 3:16 and the will of God for the salvation of sinners of John 3:16 are expressed in the giving of the only begotten Son to the death of the cross:

“God so loved the world, that he gave his only begotten Son.”

If the love of God of the text and the desire of God for the salvation of sinners in the text are universal, so also is the atonement of the cross universal.

The editors of the book themselves introduce into the book this fatal weakness, this Achilles heel, in their introductory essay.

They deny that the love of God in John 3:16 “refers to his love for the elect.”

Explaining the love of God in John 3:16 in the light of their own notion of “the universal offer of Christ to all,” they necessarily open the way to viewing the giving of the Son in John 3:16 as a giving for the salvation of all, that is, as universal atonement (40).  [p.140, 141] …

“The main reason for Piper’s compromising, if not outright denial, of definite atonement is Piper’s whole-hearted attachment to the “well-meant offer,” particularly as proposed by the Orthodox Presbyterian theologian John Murray (656ff.).

Responding to critics of the Reformed doctrine of definite atonement, who criticize the doctrine as weakening “the free, sincere offer of the gospel,” Piper appeals to John Murray’s doctrine of the offer.

According to Murray, “many benefits accrue to the non-elect from the redemptive work of Christ,” and chief among the benefits is “the free offer of the gospel.”

That is, Christ died for all in certain respects, including God’s making to all humans an offer of salvation that is grounded in His saving love for all; that expresses a sincere desire of God for the salvation of all; that may announce to all that Christ died for them all; and that unmistakably leaves the impression with all that the efficacy of the cross with regard to their salvation depends upon their decision to accept the offer (657).

The day I am deceived into believing this outrageous theology (outrageous in part because, sailing under the flag of the Reformed faith, it pretends that the Canons of Dordt do not exist), on that day I become one of the most fervent advocates of universal atonement the world of theology has ever seen.

And, with universal atonement, universal salvation, for the cross of Christ cannot fail of achieving the loving purpose of God and of His Christ. By virtue of the saving love of God, the almighty will of God, and the very nature of the cross, this is certainty, absolute certainty: the cross of Christ cannot fail. Every one on whose behalf God gave His Son to the cross, every one for whom Christ died, will certainly be saved. For even one to perish in whose stead  Christ died, in the loving will of God, would be the “ungodding” of God, the exposure of Jesus Christ as a fraud and failure, and the shaming of the cross.

In reality, Piper’s tortured account of God’s love—the love of John 3:16!—makes a mockery of that love. In His love for all, God offers salvation to all, desiring to save all. But at the same time, God decrees not to save all, so that His universal love actually increases the punishment of many.

Also, His love, and the giving of the Son to the death of the cross in this love, fail to save. The loving offer, which is Piper’s corruption of the call of the gospel, proves impotent (661ff.).

A ray of light in this darkness of the affirmation of a universal love of God and a universal desire of salvation manifested in the death of Christ, in a book devoted to the defense of definite atonement, is the article by Raymond A. Blacketer, “Blaming Beza: The Development of Definite Atonement in the Reformed Tradition” (121ff.). Although the piece is historical, examining the thought of Calvin and Beza on the atonement, it takes issue with the notion that it is historically Reformed to believe and confess that God wills the salvation of all (with one of His two wills), that grace is universal, and that, therefore, “human choice is pivotal” in the salvation of sinners (139). [p.144,145]

Nota: deur die jare het kritici van die PRCA al baiemaal verkeerdelik hul aangekla dat die PRCA “glo die evangelie moet net aan uitverkorenes verkondig word” of die PRCA glo nie aan ‘sending en evangelisasie’ nie, en die heel bekendste valse aantuiging: “hiper-calviniste” ! … wat dit ook alles kan beteken. 

Lees gerus die volgende artikel in hierdie April 2014-uitgawe van die PRTJ om presies te weet wat die PRCA leer, voordat ‘n mens hul kritiseer. Dit is een ding om broederlik te verskil, dit is nie goed om strooipoppe te skep en valse getuienis af te lê:  Hyper-Calvinism, the Well-Meant Offer, and Matthew Barrett, by prof. David J. Engelsma

7. A Concise New Testament Theology, I. Howard Marshall. Inter Varsity Press, USA: Downers Grove, IL: 2008.  Paperback, 310 pp. [Reviewed by Martyn McGeown]. 

8. Ancient Word, Changing Worlds: The Doctrine of Scripture in a Modern Age, by Stephen J. Nichols and Eric T. Brandt. Wheaton, IL: Crossway Books, 2009. 176 pages. Paperback. $15.99. [Reviewed by Douglas Kuiper.]

Chapter five (interpretation) contends that postmodernism has undermined a proper interpretation of Scripture by positing that words have no objective meaning, but mean what we want them to mean.

Early in the chapter, the authors set forth the three fixed principles which should govern our interpretation of Scripture, as Charles Hodge set them forth in his Systematic Theology:

Scripture is to be interpreted in its “plain and historical sense,” “Scripture cannot contradict Scripture,” and Scripture must “be interpreted under the guidance of the Holy Spirit” (113).

None of these come as a surprise to graduates of the Protestant Reformed Theological School, or to those who sit under their preaching.

Rudolph Bultmann, however, asserted that if the Bible will be relevant for today, we cannot take it literally.

9. Kingdom Come: The Amillennial Alternative, Sam Storms, (Rosshire, Scotland, UK: Christian Focus Publications, 2013). 589 pages. $29.99 (cloth). [Reviewed by David J. Engelsma.]

The subtitle of this weighty volume on eschatology is “The Amillennial Alternative.” Despite its virtues, the book fails to fulfill the promise of the subtitle. The reason is the weakness of Storms’ defense of amillennialism against  postmillennialism.

Storms’ condemnation of the false doctrine concerning the last times of dispensational premillennialism is strong and uncompromising.

But the confession of amillennialism specifically in opposition to postmillennialism is hesitating and concessive. This is a serious, if not fatal, flaw in a book on the end times.

Eie opmerkings (slc): ek dink ek staan wat hierdie resensie betref meer aan die kant van die skrywer van die boek (Sam Storms), as by die resesent.

Die resent wil nie net dispensational premillenialisme (DP) as ongereformeerd totaal verwerp nie (waarmee ek natuurlik saamstem), maar ook enige vorme van postmillenialisme (PM), waarmee ek nie saamstem nie. Vir die resent is Amillenialisme (AM) die enigste gereformeerde opsie.

Die resent meen PM is ‘n ‘false teaching … grave false doctrine’ en dat PM gereformeerdes soek ‘earthly pleasures and treasures of the carnal kingdom of postmillenialism’.  Hy is verder van mening dat daar geen begronding is van enige vorme van PM by Calvyn of die gereformeerde belydenisskrifte nie. Hy skryf samevattend:

Postmillennialism is not merely the “more optimistic version” of amillennialism (374). It is a radically different eschatology than amillennialism. Postmillennialism is grave doctrinal error with regard to the truth of the last things and the Christian hope. And the Reformed confessions condemn it (Heid. Cat., Q. 52; Belgic Confession, Art. 37).

Nou deel ek nie hierdie totale verwerping van PM opsigself nie, ten minste nie die PM weergawe wat ek vir so 10 jaar bestudeer het nie (1990’s tot omtrent 2000).  Maar as, let wel ‘as’ PM is wat prof. Engelsma beskryf dit is, en ek PM dus verkeerd verstaan het, dan verwerp ek ook so ‘carnal kingdom’ idee.

Om die anderkant van die saak te stel:

Ek deel nie die bekende PM skrywer, dr. RJ Rushdoony se totale verwerping van AM opsigself nie (“Postmillennialism versus Impotent Religion,” Journal of Christian Reconstruction, pp. 126, 127, soos aangehaal in A Defense of Reformed Ammillenialism, David J. Engelsma), ten minste nie die weergawe wat ek die afgelope 10 en meer jare gelees het nie (2000- tot op hede, meestal deur die skrywers van die PRCA). Maar as, let wel as AM is wat dr. Rushdoony beskryf dit is (pessimistiese wêreldmyding/ontvlugting/roepingversaking), dan verwerp ek ook so ‘anabaptistiese-ontvlugtings’ idee.

So wat probeer ek sê ?

Dit wat ek baiemaal lees van kritici na beide kante toe, is wat in engels genoem word, die aanval van ‘worst case scenario’s’, die moontlike slegste sondige idees van beide groepe.  Daarom verwerp ek saam met albei hierdie skrywers (van wie ek baie geleer het) die valse stellings en doelwitte wat baie PM’s en AM’s in die praktyk dalk maak, of kompromeer ‘ter wille’ van hul eskatologiese sienings.

As ek mag veralgemeen: as PM se swakpunt of verleiding is ‘n ‘carnal kingdom’ idee, dat, omdat ons ‘moet wen aan die einde’ want die Skrifte profeteer dit … daarom kompromeer ons die ‘antitese’ en God se Woord en die Evangelie, as dit wel dit beteken, dan verwerp ek en ek glo elke gereformeerde so standpunt ten sterkste, so glo ek ook gereformeerde teonomistiese PM.

Geen PM vir my sonder die soewereine antitese van Gen.3:15 en verder in die Skrif nie !

Maar om eerlik te wees, dit is nie hoe ek gereformeerde PM skrywers nog altyd gelees en verstaan het nie, en daar waar daar dalk wel sulkes is in teorie en/of praktyk, verwerp ek hul standpunte as in stryd met historiese gereformeerde PM.

Soos ek PM nog altyd verstaan, is dit dat hul glo die Koninkryk van God is in sy wese geestelik, dit is Christus deur sy Woord en Gees alleen. Nie die politiek en kultuur of een volk is die ‘Koninkryk van God nie’, Christus alleen is die Koninkryk wat gekom het, en die Kerk van is sy liggaam.  Maar, belangrik, daardie Koninkryk dra vrugte (Jakobus 2!), soos die Evangelie mense se lewens van harte deur wedergeboorte verander, so pas hul God se wet toe in hul hele lewe in dankbaarheid, ook in gesinne, gemeentes, gemeenskappe en volke wat se lewens dan verander.

Sien HK Sondag 48.

Is dit verkeerd of onbybels, help my reg as ek verkeerd is of iets mis ?

Aan die anderkant, as AM se swakpunt of verleiding is, ‘wêreldmyding en ontvlugting’, dat omdat die Skrifte profeteer dit gaan al slegter gaan en die Antichris is oppad … daarom onttrek ons en kruip weg vir die wêreld en probeer net oorleef, en is nie ‘n sout en lig hier op aarde nie (kontra Matt.5:13-16), as dit dit beteken, dan verwerp ek dit ook van harte en so glo ek ook sal elke gereformeerde dit doen, Kuyper en die PRCA ingesluit.

Ons moet fokus op wat ons roeping is as Kerk van Christus: Matt.28:18-20, vir ons totale lewens (Christus het vir beide gees én liggaam gesterwe, HK Sondag 1), ongeag wat die toekoms (eskatologie) vir ons inhou, vervolging of seëninge (sien HK Sondag 9 en 10).

Ek moet daarom eerlik wees dat baie verklarings van beide PM en AM (preteristies en nie-preteristies van aard) klink vir my bybels en gereformeerd verantwoordbaar. Ek is oop vir verdere oortuiging.  Ek kan nie kom by die punt om te sê die beste van  of AM of PM is ‘heresy’ of ‘blasphemy’ of ‘n ‘grave doctrinal error’ nie.

Ja, as ek gedruk word, is ek dan seker ‘n optimistiese AM … of pessimistiese PM, dalk is die veiligste om ‘n NM te wees … ‘n ‘nie-millenialis’ !

Prof. Engelsma skryf dan ook:

Calvin was not an optimistic postmillennialist. He was a hopeful amillennialist. There is a difference—a fundamental difference. [p.153]

Dalk is ek dan ook ‘n ‘hopeful amillenialist’, ‘hopeful’ dat my gereformeerde PM broers saam met ons die Evangelie van Christus alleen sal uitdra, ongeag die tye wat voorlê.

Ek wil ook nie die deeglike eksegese van belangrike eskatologiese tekste negeer nie, en erken daarom dat ek lanklaas in diepte gefokus het op eskatologie.  Dit is wel belangrik, in die sin van dat dit sal bepaal wat jou siening is van:

a. die Koninkryk van God

b. wat die taak van die Kerk van Christus is (en nie is nie!)

Ek meen wel ons moet daarom fokus op ons roeping om Christus te dien en orals die Evangelie te verkondig, oproep tot geloof en bekering en dan ons hele lewe in dankbaarheid deur sy Gees in te rig, nie net volgens sommige nie, maar al sy gebooie (sien HK v/a 114).  En dit kan beteken dat daar nou en in die toekoms meer Christen onderwysers, regters, advokate, dokters en selfs politici gaan wees wat God se Woord orals uitdra in hul onderskeie lewensterreine, en dit kan wees dat dit ‘n groter impak sal maak in ons wêreld.

Die resultate laat ons aan die Here oor, en ons loof sy Naam in tye van voorspoed en teëspoed, albei, soos ons bely in HK Sondag 9 en 10.

Om dit nog anders te stel met verwysing na prof. Engelsma se goeie resensie oor Abraham Kuyper (sien hierbo in die April 2014 PRTJ), die ‘optimistiese AM’ !:

Ons kan die goeie van Kuyper behou, die Kuyper van die soewereine genade behou terwyl ons die algemene genade Kuyper eenkant laat.

Ons kan PM behou sonder ‘carnal kingdom’ idees, d.w.s. ‘n antitetiese PM wat getrou wil bly aan Christus en sy Woord, sonder om te kompromeer ter wille van ‘oorwinning’.

Ons kan sekere uitwasse, ekstreme standpunte en sekere verkeerde toepassings van beide PM en AM verwerp, maar onderliggend aan albei is die bybels gereformeerde geloof van ons belydenis en kerkgeskiedenis.

Ek weet nie (of hoop nie) dat die totale verwerping van PM as ‘n dwaling amptelik deur die PRCA geleer word nie, en dat jy daarom nie leraar en lidmaat kan wees as jy PM is nie, en of dit net prof. Engelsma se eie sterk oortuiging is nie, maar dit sal werklik jammer en tragies wees as gereformeerde broeders mekaar oor hierdie saak heeltemal verloor.

Let wel, daarmee sê ek nie dat die foute in beide AM en PM oorgesien moet word nie, maar ek dink wel dit mag nie ‘n vereiste vir kerklidmaatskap wees nie.

Ek sien ook nie iets in ons belydenis wat AM of PM verwerp as eskatologiese leerstukke nie, wel wat die premillenialisme behels (NGB artikel 37).

Vir die leser wat nog nie veel oor die verskillende eskatologiese terme gelees het nie, hier is ‘n kort artikel wat die verskillende terme uiteensit:

Chiliasme – terme en verduidelikings

Een aanhaling:

“In my eie lees van beide nederlandse en amerikaanse gereformeerde teoloë oor die saak, is daar  groter aanvaarding van beide die amill en postmill standpunte as binne die gereformeerde tradisie (alhoewel daar heelwat onderlinge en sterk kritiek teen mekaar is).  Teen die premill standpunt is daar sterker kritiek (alhoewel erken word dat daar nog altyd in die kerk deur die eeue hierdie lyn ook teenwoordig is).

Die felste kritiek is teen dispensationialisme (bedelings-premill), en word dit baiemaal as ‘kettery’ en erge dwaling beskou.  Daar word algemeen aanvaar dat hierdie laasgenoemde eskatologie eers ontstaan het vanuit die 1890’s (Darby), en radikaal arminiaans, anabaptisties en anti-verbondsmatig is.   Hierdie siening leef veral sterk onder charismatiese pentakostalistiese groepe, wat baie daarvan maak dat die Here ‘n nogsteeds ‘n besonder plan het met Israel as volk, langs die kerk.  Die tempel en offers gaan weer herstel word, ens.”

10. How Jesus Runs the Church. Guy Prentiss Waters. P&R Publishing: Phillipsburg, NJ : 2011. Paperback, 168 pp. [Reviewed by Martyn McGeown].

Good books about ecclesiology are rare. Good books about ecclesiastical government are even rarer. Waters has written a very interesting and informative guide to church government and a defence of  Presbyterian / Reformed church polity in particular.

This would be a worthwhile addition to the church polity section of one’s library. The book consists of five chapters on the nature, government, power, offices and courts of the church, a conclusion and an annotated bibliography on
church government.

Encouraging features of this book include (1) a defense of the church’s catholicity against Dispensationalism; (2) a defense of the necessity of church membership against Christian isolationism; (3) a defense of Presbyterian / Reformed church polity against Brethrenism; and (4) a defense of male only officebearers against feminism.

Waters writes for a broad evangelical audience, many of whom have never considered the Bible’s teaching on church government and the decency and order such government promotes.

Such a book is necessary and useful, because many evangelicals are ignorant of (and even suspicious of) church government. [p.158]

christien en skape

“Hy sal sy kudde laat wei soos ‘n herder; Hy sal die lammers in sy arm vergader en aan sy bors dra; die lammerooie sal Hy saggies lei.” – Jesaja 40:11

Die Goeie Herder

Lees: Lukas 23:33-46

“Ek is die goeie Herder.” (Joh. 10:11)

Eindelik kom die gedagtegang tot rus: “Ek is die goeie Herder.” “EK IS.” Nou is ons by Ps. 23: “Die HERE is my Herder…” En by Jes. 40: “Hy sal sy kudde laat wei soos ‘n herder; Hy sal die lammers in sy arm vergader en aan sy bors dra; die lammerooie sal Hy saggies lei.” En by Eseg. 34: “Soos ‘n herder vir sy trop skape sorg… so sal Ek vir my skape sorg… en Ek sal hulle red …” Die naam HERE beteken “EK IS WAT EK IS” en hier is Hy nou in die “EK IS.” van Jesus. “Ek is die goeie Herder.”

“Hy sal sy kudde laat wei soos ‘n herder; Hy sal die lammers in sy arm vergader en aan sy bors dra; die lammerooie sal Hy saggies lei.” - Jesaja 40:11

En dan tree ook aan die lig waarom Hy die goeie Herder is. “Die goeie herder lê sy lewe af vir die skape.” Só sterk staan dit nie in Ps. 23 en Jesaja 40 en Eseg. 34 nie. Daar is wel sprake van “groen weivelde en waters waar rus is en dat Hy my lei in die spore van geregtigheid…” Daar is wel sprake in Jes. 40 en Eseg. 34 van redding en bewaring en liefderyke sorg. Hier kom egter ‘n nuwe faset van die kosbare diamant aan die lig: die herder lê sy lewe af vir die skape. Die teëstelling tussen die goeie herder en die ontroue herders tree veel skerper aan die lig. Hy is bereid om vir sy skape te sterwe, terwyl die ontroue huurling die rower of die ondier sien kom en op die vlug slaan.

“Ek is die goeie Herder.” Die woord “goed” het in ons spraakgebruik ‘n byna kleurlose betekenis gekry. Dit sê eintlik vir ons nog weinig. Om die oorspronklike betekenis van die Griekse woord weer te gee, moet ‘n mens dit eintlik omskrywe. “Ek is die moedige Herder.” Die moedige herder slaan nie op die vlug nie, maar sit sy lewe op die spel vir sy skape. Ook: “Ek is die ware Herder”, of “die eie Herder”, in teëstelling met die huurling, aan wie die skape nie behoort nie, wat in hulle alleen die eiendom van iemand anders sien en wat as die wolf kom, hom aan die kudde onttrek en op die vlug slaan.

Ons weet uit ervaring dat ‘n mens meer oor het vir jou “eie goed” as vir die van iemand anders. Watter huurling sal sy lewe op die spel plaas vir die skape van ‘n ander? As Herder van sy kudde ken die Here sy lammers van kleins af – eintlik van ewigheid af (Ef. 1) – en Hy het hulle grootgemaak. In die diepste sin behoort hulle aan Hom. Hy is nie bloot toevallig oor hulle gestel nie. Die huur­ling hou toesig, maar hy het geen insig nie. Hy ken hulle nie persoonlik van binne nie. Hulle diepste nood en behoefte gaan by hom verby. Sonder om te blik of te bloos gee die huurling aan die skape klippe vir brood.

Nêrens kom die innige band tussen die herder en sy kudde só dui­delik aan die lig nie, as dat ons goeie Herder sy lewe vir ons afgelê het. “Groter liefde het niemand as dit nie, dat iemand sy lewe vir sy vriende gee”, sê Hy in Joh. 15. Dan besef ons dat die beeld van die herder en sy skape vir ons ‘n dierbare betekenis het. Ons sien Hom, bloeiend aan die kruis, waar Hy sy lewe vir ons gee om ons te red uit die dood van sonde en ongeregtigheid en vir ons die lewe te gee.

Bly onder die troue hoede van u enigste goeie Herder!

Ons enigste troos

Lees: Matteus 5:1-12

“En Ek gee hulle die ewige lewe, en hulle sal nooit verlore gaan tot in ewigheid nie, en niemand sal hulle uit my hand ruk nie.” (Joh. 10:28)

Hoe meer ‘n mens oor hierdie uitspraak nadink, hoe dierbaarder word dit. Hier kom aan die lig ons enigste troos in lewe en in sterwe. Dit is dat ons in lewe en in sterwe nie aan onsself toebehoort nie, maar aan ons getroue Saligmaker, Jesus Christus… Wat het ‘n christenmens meer nodig om te weet as dit?” En Ek gee hulle (my skape) die ewige lewe, en hulle sal nooit verlore gaan tot in ewigheid nie, en niemand sal hulle uit my hand ruk nie …”

“Ek ken hulle… En Ek gee hulle…” Hy gee oorvloediglik… Hy gee aan hulle wat Hy ken… van ewigheid af ken Hy die syne . . Hy gee Homself oor in die dood om aan ons die lewe te kan gee… Hy gee Homself vir ons en Hy is die ewig Lewende… Hy is self die lewe… “Ek is die weg en die waarheid en die lewe…” (Joh. 14). En dan deel Hy die lewe uit… Hy gee dit aan sy skape … En dit is die ewige lewe… Dit is die ware lewe, waarteen die dood niks vermag nie … Die ewige lewe – die ware lewe – lê ‘n mens nie af wanneer jy sterwe nie … Jy tree alleen vanuit die verganklike tot die onverganklike … Jy sluit jou oë om dit oop te maak in die ewige lig… Jou lewe kan nie uitgedoof word nie, want dit is die ewige lewe.

Sy skape besit alreeds op aarde die ewige lewe. Hulle is wedergebore. Hulle besit die ewigheidsbeginsel. Hulle leef in vrede met God en onder ‘n geopende hemel. Hulle deel elke dag in die gawes wat hulle hemelse Vader in oorvloedige liefde op hulle uitstort. Dit is ‘n onverliesbare besit. Tot in alle ewigheid behou hulle hierdie ewige lewe. Waar dit nou onvolmaak – selfs net ‘n klein beginsel is – sal dit hierna in die ewige heerlikheid in volmaaktheid bloei voor Hom die verheerlikte Herder. Nooit, tot in alle ewigheid verloor ons dit wat Hy ons gegee het nie…

“Niemand sal hulle uit my hand ruk nie.”

Moet dan nie bang wees nie, klein kuddetjie! Julle word vasgehou deur ‘n ewige hand. Die duiwel gaan rond soos ‘n brullende leeu en soek wie hy kan verslind. “Wee die bewoners van die aarde en die see, want die duiwel het na julle neergedaal met groot woede, omdat hy weet dat hy min tyd het” (Openb. 12). Die wêreld ruk aan ons in tye van ellende en nood en vervolging… Hy ruk selfs veel gevaarliker in voorspoed en weelde en singenot wat gedurig wink en lok. En onsself is so swak… Die bose begeertes ontspring en groei soms onrusbarend tot ‘n bruisende stroom wat ons willens en wetens wil meevoer…

En tog… Ons het alle rede om te roem. Ons roem nie in onsself nie. Ons ken onsself te goed. Ons roem in Hom wat Homself vir ons gegee het en aan ons die ewige lewe gegee het. Ons roem in Hom wat ons vashou ondanks die duiwel, die wêreld en onsself …

Bron: Elke dag in die Lig: dagstukkies uit die Evangelie volgens Johannes, ds. MJ Booyens

 

Posted by: proregno | May 29, 2014

Preek: Psalm 23 (Die Here lei met genade)

skape1.jpg

Psalm 23 Die Here lei met genade (Voorbereiding)   GK Matlabas 2014 05 18

Lees: Ps. 23; Joh. 10: 1-21

Teks: Ps. 23:1  Die HERE is my herder

Tema: Die HERE lei met genade

Psalms:100:1-4; 95:1,4; 119:63; 23:1,2; 105:1 en 5.

Prediker: ds. Gustav Opperman

 

Geliefde Broeders en Susters,

Psalm 23 is een van die bekendste Psalms in die Bybel.

In my jong dae moes elke katkisasiekind dit naas die “Onse Vader” uit die kop uit kon opsê.

‘n Psalm van kinderlike geloofsvertroue,

van blydskap en genot,

van stille berusting.

Alles in ‘n paar woorde saamgevat.

 

Hierdie Psalm het al ontelbare moedeloses opgetel.

Hierdie Psalm was die salf

wat al ontelbare stukkende harte gesond gemaak het;

wat ontelbare weduwees in hulle eensaamheid vertroos het.

Deur hierdie Psalm het die hemel vir Christus se sterwende sodate geopen.

Dis sekerlik dié Psalm

wat tot met die wederkoms sal weerklink;

tot ons en ons kinders en hulle kinders veilig by die HERE is.

 

Psalm 23 is die hele Evangelie in ‘n neutedop.

Dank die HERE daarvoor!

Dank die goeie Herder daarvoor.

Hy’s onse God en Herder, Hy,

en ons die skape van sy wei.

 

En dis belangrik dat ons dit besef.

Hy is die Herder;

ons is die skape …

Want ek moet tog erken, Broeders en Susters,

Psalm 23 mag ‘n baie mooi Psalm wees,

maar dis nie in my natuur

om ‘n skaap te wil wees nie.

 

As ek aan skape dink,

dan dink ek aan dom diere.

‘n Domkop is ‘n skaapkop …

en ek wil nie graag ‘n domme wees nie!

En ons .. ons wil nie graag ‘n trop redelose skape wees nie.

Ek voel net skaapagtig

as ek iets onnosel aangevang het.

 

Ek kan mos vir myself dink …

en u ook.

U kan ook vir uself dink.

 

Nee, gee my ‘n halwe kans

en ek is eerder ‘n wolf!

Ek sal eerder skaapvleis eet

as om skaapvleis te wees.

 

Gee my ‘n halwe kans

en ek is eerder ‘n leeu!

Gee my ‘n halwe kans

en ek sal vir myself sorg,

ek sal my eie planne uitwerk!

 

Gee my ‘n halwe kans

en ek draf saam met die trop,

Koning Leeu se trop …

brullend op soek na iets om te verslind.

 

Die wêreld is ‘n plek vir wenners

en ‘n skaap het nog nooit iets gewen nie.

Elke hond vir homself

en die Duiwel agterhaal die een wat laaste is!

 

Nee … nee … dis belangrik dat ons dit besef:

Hy is die Herder;

ons is die skape.

 

Al wil ons nie sy skape wees nie,

bly ons nogtans skape.

Psalm 49 sê:

Dit is die weg van die

wat op hulleself vertrou.

Soos skape word hulle bestem vir die doderyk;

die dood is hulle herder (Ps. 49:15).

 

Óf die HERE is my herder

óf die dood is my herder …

maar skaap sal ek bly.

 

Daar’s is geen genade sonder hierdie besef nie.

Ook geen hoop nie.

 

Die HEER is God,

erken dat Hy

‘n eie volk vir Hom berei,

n volk om Hom te dien en vrees

‘n volk om skape van sy wei te wees.

 

Erken dit …

Elke keer as u die woord sagmoedig in die Bybel lees,

erken dit.

Of die woord eenvoudige.

Dit is ek, skaap!

 

Die skape is ootmoedig.

Hulle is lankmoedig.

Die skape is arm van gees.

Hulle honger en dors na die geregtigheid.

Die skape sal die koninkryk van God beërwe.

 

Net hulle sal aanlê in groen weivelde,

by waters waar rus is.

 

Die HERE is my herder is ‘n belydenis,

‘n belydenis van my persoonlike status:

Ek is ‘n skaap.

Ek is die HERE se skaap!

 

En elke persoon

wat hier in die gemeente belydenis van geloof aflê,

erken dit:

Ek is die HERE se skaap.

Ons erken dit met elke doop

en ons erken dit met elke Nagmaal.

 

HEER, ek is ‘n skaap verlore,

in die wildernis verdwaal.

U, my HEER en Herder, bid ek

dat U my tog wil kom haal.

 

Dit bring ons by die Herder van Psalm 23.

 

Hierdie Herder is nie ‘n skaapwagter nie.

Israel was nog altyd vol skaapwagters.

Huurlinge noem die Here Jesus hulle in Johannes 10:

Die huurling hy,

wat nie ‘n herder is nie,

van wie die skape nie die eiendom is nie.

Die huurling sien die wolf kom

en laat die skape staan en vlug.

Die huurling vlug,

omdat hy ‘n huurling is

en niks vir die kape omgee nie (Joh. 10:12,13).

 

Ons vind die skaapwagters en die huurlinge in Esegiël 34.

Hulle word genoem:

… die herders van Israel wat aan hulleself weiding verskaf!

Moet die herders nie die skape laat wei nie?

Julle eet die vet

en beklee julle met die wol;

julle slag die vettes,

maar die skape laat julle nie wei nie.

 

Valse profete en fariseërs!

Ja, ook slaperige ouderlinge en gemaklike predikante!

 

Die geskiedenis van Israel was nog altyd vol skaapwagters en huurlinge.

Die geskiedenis van die kerk het ook ervaring van die valse profete,

die valse profete wat in skaapsklere na hulle kom

en van binne roofsugtige wolwe is (Mat. 7:15).

So noem die Here Jesus hulle in Mat 7.

 

Die charismatiese predikers met hulle massa saamtrekke …

Hulle wat die mensdom hemel op aarde beloof,

maar hulle net met leë beursies agterlaat.

 

Maar gelukkig ken ons ook die Goeie Herder.

In Esegiël 34 lees ons ook van die Goeie Herder.

Hy bring sy klag teen die valse profete:

My skape dwaal rond, sê Hy,

oor die hele oppervlakte van die aarde is my skape verstrooi,

sonder dat iemand na hulle vra of hulle soek.

Hy bring sy klag teen die valse profete,

maar Hy aanvaar ook persoonlike verantwoordelikheid:

So sê die Here HERE:

Kyk, hier is Ek,

en Ek sal na my skape vra

en Ek sal vir hulle sorg.

Ek sal hulle red uit al die plekke waarheen hulle verstrooi is,

op die dag van wolke en donkerheid.

Ek sal hulle laat wei op die berge van Israel.

Op ‘n goeie weiveld sal Ek hulle laat wei.

Ek self sal my skape oppas

en Ek self sal hulle laat lê en rus.

Die wat verlore is,

sal Ek soek,

en wat weggedryf is,

sal Ek terugbring,

en wat gewond is,

sal Ek verbind,

en die siekes sal Ek versterk (Eseg. 34:6 ev.).

 

In die Evangelie van Matteus lees verder van die Herder

wat na Israel toe gekom het

juis om die verlore skape van Israel te soek.

Ons lees in Mat 9:36

hoe Hy die skare gesien het,

en Hy het Hy innig jammer vir hulle gevoel.

Hoekom het Hy innig jammer vir hulle gevoel?

Omdat hulle moeg en uitgeput was,

soos skape wat geen herder het nie.

 

Niks ontbreek die Herder van Psalm 23 se skape nie.

Hy lei hulle.

Hy is altyd op soek na die beste weivelde.

Die waters moet waarlik rus gee.

Ja, selfs hulle siele moet verkwik word.

By hierdie herder word die skape geestelik versterk …

weer en weer.

 

Die skape luister na sy stem

en Hy roep sy skape by die naam.

Hulle hoor … hulle hoor wanneer Hy sê:

Kom … Kom almal wat vermoeid en belas is

en sal vir julle rus gee.

 

In Johannes 10 sê die Goeie Herder:

Ek het gekom

dat hulle lewe en oorvloed kan hê (Joh. 10:10).

Nie net hierdie lewe nie,

maar ook die ewige lewe.

 

Hy is daar tussen sy skape.

Hy is met hulle selfs in die dal van doodskaduwee,

in donker dieptes en doodsgevare.

Hulle hoef geen onheil te vrees nie,

want Hy is met hulle.

Sy Gees, sy Heilige Gees is daar … altyd daar by hulle.

Wees nie bevrees nie !

Hy het jou by jou naam geroep;

jy is syne!

As jy deur die water gaan,

is Hy by jou;

en deur die riviere …

hulle sal jou nie oorstroom nie;

as jy deur vuur gaan,

sal jy jou nie skroei nie,

en die vlam sal jou nie brand nie.

 

Sy stok en sy staf is ‘n vertroosting vir die trop.

 

Sy stok en sy staf weer die roofdiere af.

Dawid was self so ‘n herder

wat die roofdiere verjaag het.

Hy het dit so aan koning Saul meegedeel:

U dienaar het vir sy vader die kleinvee opgepas,

en as daar ‘n leeu of ‘n beer kom

en ‘n stuk kleinvee uit die trop wegdra,

dan gaan ek uit agter hom aan

en verslaan hom

en ruk dit uit sy bek uit;

en as hy my aanval,

gryp ek hom aan sy baard

en verslaan hom

en maak hom dood (1 Sam. 17:34 ev.).

 

Dawid se Herder is nie ‘n gewone herder nie.

Hierdie herder veg vir sy skape.

In Psalm 78 word hy as die “herder-vors” beskryf … ‘n koninklike herder!

O goedheid Gods wat altyd dieper daal:

uit herderstent word Dawid weggehaal,

uit agterveld waar skape rustig wei,

om nou Gods volk as herder-vors te lei.

Hy ‘t hul gehoed in sy opregtigheid

en hul beskerm deur dapper krygsbeleid (Ps. 78:25).

 

Koning Dawid was nie bereid

om een van sy skape af te staan nie.

Die Seun van Dawid se kudde is oneindig groter …

en elkeen, siel vir siel, is vir Hom kosbaar.

Ook Hy sal nie een van sy kudde afstaan nie.

 

Jesaja veertig stel dit so pragtig:

Kyk, die Here HERE sal kom as ‘n Sterke,

en sy arm sal heers.

 

Hy sal sy kudde laat wei soos ‘n herder;

Hy sal die lammers in sy arm vergader

en aan sy bors dra;

die lammerooie sal Hy saggies lei (Jes. 40:10 ev.).

 

Sy stok en sy staf is nie net daar om die roofdiere af te weer nie,

maar ook om sy skape te lei …

op die spore van geregtigheid,

soos ons gelees het.

 

Sy stok en sy staf hou sy skape op die regte pad,

op die regte spoor.

Daarom span Hy ons toe met sy Gebooie …

nie om ons vryheid in te perk nie

(dis die leuen van die duiwel);

nie om ons vryheid in te perk nie,

maar om ons te bewaar

en te beskerm.

 

Die skape dwaal immers so maklik af,

maar Hy laat dit nie daar staan nie.

Hy laat hulle nie aan hulle lot oor nie.

As daar ‘n honderd is,

en een raak verlore,

dan laat Hy die nege-en-negentig staan

om die een verlore skaap te soek.

 

So offer die Herder-Koning Homself op vir sy skape.

 

Die professie van Jesaja beskryf die grootste opoffering

wat hierdie Herder-Koning vir ons gebring het:

Ons het almal gedwaal soos skape,

skryf Jesaja,

ons het elkeen sy eie pad geloop,

maar die HERE het die ongeregtigheid van ons almal op Hom laat neerkom.

 

Die Herder-Koning het self soos ‘n skaap geword!

Die Seun van Dawid het self ‘n slagdier geword …

ter wille van die kudde.

 

Hy is mishandel,

hoewel Hy onderworpe was,

en Hy het sy mond nie oopgemaak nie;

soos ‘n lam wat na die slagplek gelei word

soos ‘n skaap wat stom is voor sy skeerders

ja, Hy het sy mond nie oopgemaak nie (Jes. 53:7).

 

Twee keer in Johannes 10 bevestig Hy dit:

Ek is die goeie herder.

Die goeie herder lê sy lewe af vir die skape (Joh. 10:11).

 

As ons in Psalm 23 bely:

Die HERE is my herder,

dan mag ons nooit vergeet

dat Psalm 23 na Psalm 22 kom.

Ons moet eers Psalm 22 hoor.

Ons moet eers hoor:

My God, my God, waarom het U my verlaat

voor ons werklik kan sê:

Die HERE is my herder.

 

Broeders en Susters,

vier maal in die jaar kom tel hierdie Goeie Herder sy skape.

Vier maal per jaar ‘n jaar

bring Hy al sy skape van die Gereformeerde Matlabas in sy skaapstal saam.

Dan moet elkeen van hulle hier wees …

skaap vir skaap.

 

Dan berei Hy ‘n Nagmaaltafel

voor elkeen hier se aangesig.

Hy maak ons hoof vet met olie

en ons beker sal seker oorloop.

Ons siele sal verkwik word.

 

Kom, almal van u!

Kom, laat u tel!

Kom, en wees geseënd!

Amen. 

 

think tank 2014 v2 small

“Geslag maak nie saak nie” …..

Dit is dié aanbiddingsmantra van die postmodernistiese godsdienstige samelewing, hetsy in die kerk (waar ons heeltyd aanhoor waarom vroue in die besondere ampte bevestig mag en moet word … want geslag maak nie saak nie …), of in die wêreld daarbuite (God het my gay gemaak, Hy het my netso lief en wil my nie verander nie … want geslag maak nie saak nie …)

Baie mense, ook ongelukkig gelowiges, word mislei om te dink dat die gay agenda soos dit gestalte begin kry het die einde vanaf die einde van die 20ste eeu tot nou, is bloot net nog ‘n ‘minderheidsgroep’ wie se regte beskerm moet word deur ‘n neutrale onpartydige staat.

Verder sal daar dan geen probleme wees nie, “ons kan mos steeds die Evangelie verkondig en staan op ons eie (heteroseksuele) regte.”

As dit maar so eenvoudig was.

Die waarheid is egter, die gay agenda is nie bloot ‘n geveggie vir minderheidsregte nie, dit gaan oor die vernietiging van die Christelike beskawingsorde soos gefundeer in die Heilige Skrif, in die besonder die skeppingsordeninge (huwelik, arbeid, rusdag) waarvan ons lees in Genesis 1 en 2 en in die res van die Skrif ontwikkel word, en gered en geheilig word in Christus.

Dr. Peter Jones, van TruthXchange, het ‘n skitterende artikel geskryf op grond van ‘n boek wat hy gelees het wat die Gay agenda duidelik uitspel (die boek is nie deur ‘n gelowige geskryf nie), en ek wil by elkeen dit sterk aanbeveel om hierdie artikel te lees (asook enige ander werke van dr. Jones) om ons tydsgees reg te verstaan (postmoderne paganisme) en wat die antwoord daarop moet wees (die Evangelie deur Woord en Gees alleen).

Hier is die artikel beskikbaar:

A Response to Rod Dreher’s “Sex After Christianity: Gay marriage is not just a social revolution but a cosmological one.”

Hier is ‘n paar aanhalings uit die artikel:

“[M]any…think that same-sex marriage is merely a question of sexual ethics. They fail to see that gay marriage, and the concomitant collapse of marriage among poor and working-class heterosexuals, makes perfect sense given the autonomous individualism sacralized by modernity and embraced by contemporary culture–indeed, by many who call themselves Christians. They don’t grasp that Christianity, properly understood, is not a moralistic therapeutic adjunct to bourgeois individualism–but is radically opposed to the cultural order (or disorder) that reigns today.”

“The homosexual agenda is silencing every memory of behavior, speech, religious conviction, and public policy that reminds people that heterosexuality is the God-created norm for human sexuality. Anyone who adheres to such a heterosexual norm dares say so only at the risk of being arrested for discriminatory bullying.”

“This old Western “Christian” world is indeed “coming apart” and in its place rises a “new world” of multi-sexual liberation, systematically promoted by both an ideological pagan Oneism and a determined elimination of the binary structure of theistic Twoism, which Scripture teaches is the way the world was made. Many in evangelicalism fail to see or refuse to see what is going on. Their superficial solutions only compound the problems.”

“Kinnamon and Lyons, though they make this rising generation the authoritative judge of modern Christianity, do grant that “[t]his generation’s world, like none other, is coming unglued.” (13) They note that theirs is a more violent culture, bereft of fathers (14) and stable family structures, unfazed by profanity or sex before marriage, and often enslaved by debt and by drug or pornography addiction. One in four is divorced. Suicide is the third leading cause of death. In addition, “81% believe Christianity is the same as other religions.” (15) Vying for “understatement of the year,” the authors conclude: Millennials “perceive the world in very different terms than people ever have before.”

“In 1996, when Christianity was still socially popular, only 28 percent supported same sex marriage. In 2013, the figure was 52 percent–nearly twice as high. Karlyn Bowman, a senior fellow at the American Enterprise Institute notes that “in 1988, only 12 percent agreed that gay couples should be allowed to marry and 73 percent disagreed.”(27) This change is especially notable among the Millennials of whom 74 percent now approve of the homosexual life style and homosexual marriage.”

“With incredible prescience and consistency of vision, the (Gay Liberation Front) Manifesto says:
equality is never going to be enough; what is needed is a total social revolution, a complete reordering of civilization. Reform,…cannot change the deep-down attitude of straight people that homosexuality is at best inferior to their own way of life, at worst a sickening perversion. It will take more than reforms to change this attitude, because it is rooted in our society’s most basic institution–the Patriarchal Family.”
“In classical Christian teaching, the divinely sanctioned union of male and female is an icon of the relationship of Christ to His church and ultimately of God to His creation. This is why gay marriage negates Christian cosmology, from which we derive our modern concept of human rights and other fundamental goods of modernity. Whether we can keep them in the post-Christian epoch remains to be seen.”
Vir die wat nog dink die staat moenie die huwelik (wat begrond is in die skepping) erken en beskerm nie, luister gerus na die RC Sproul en Albert Mohler se antwoord op die volgende vraag (vanaf die 16de minuut op die video of audio):

“I have many Christian friends who are libertarians and say the state should not be involved in marriage at all. Is this a correct position?”

Sien ook die volgende boekresensie van ‘n skrywer wat ook die tydsgees goed ontleed vanuit ‘n gereformeerde perspektief:

David F. Wells, God in the Whirlwind: How the Holy-love of God Reorients Our World

“This is a book all Christians should read. And, while generally positive in its proposals, it has sufficient pessimism (though David, as a good fellow pessimist, will no doubt tell me he is not such a one) that this Englishman still enjoyed it. Christianity in the West is shifting to the status of an annoying, perhaps even unwelcome, sect. The future is, humanly speaking, bleak. David’s books in general are a good argument for seeing ourselves as a large part of our current problem and this book in particular offers helpful thoughts on what must now be done.” – Carl Trueman

Hier is meer inligting oor die boek beskikbaar: God in the Whirlwind

A timely and necessary antidote to the spirit of the age which is manifested in the prevailing man- centeredness of contemporary evangelicalism. Wells calls for the recalibration of our lives by a clear understanding of and a devout musing on the holy love of God. This book provides a fitting finale to the story line that began with No Place for Truth. Stott taught us how to preach between two worlds, and Wells teaches us to live there, at the intersection of faith (Christ) and culture.”
– Alistair Begg, Senior Pastor, Parkside Church, Cleveland, Ohio

This is a beautiful book. The gospel is presented in all its power and significance for this and any generation. David Wells has the unique ability to make deep and rich truths accessible to any reader. Utterly biblical, thoroughly orthodox, yet fresh and alive, God in the Whirlwind takes us to the very heart of God’s character and makes us want, not to study him, but to worship him. I know of no better introduction to the deep, deep love of Jesus, ‘and it lifts me up to glory, for it lifts me up to Thee.’”
– William Edgar, Professor of Apologetics, Westminster Theological Seminary, Philadelphia

David Wells has long been one of our most penetrating analysts of the cultural confusions that Christians today must contend with and that sometimes distort the Christian message. This book, as he says, emphasizes the ‘Christianity’ part of ‘Christianity and Culture.’ Here Dr. Wells models how to communicate the holiness and love of God—as manifested in the gospel, worship, and the Christian life—to a culture that has forgotten what they mean.”
– Gene Edward Veith Jr., Provost and Professor of Literature, Patrick Henry College; Director, Cranach Institute, Concordia Theological Seminary

Posted by: proregno | May 26, 2014

Kelkiewyn – Jaargang 7 nr.1 – Ondersoek jouself !

Kelkiewyn April 14 Front

Kelkiewyn – Ontwikkel ‘n volwasse, Bybelse perspektief

Tema: Ondersoek jouself 

Om te groei en vooruit te gaan in die geloof moet jy gereeld voorraadopname van jou eie lewe maak. Dit neem tyd. Jy weet mos hoe laat jou wederhelfte van die werk af kom wanneer hulle “stock take” het. Jou ‘selfondersoek opname’ behoort ook tyd te neem, maar dis makliker as jy dit meer gereeld doen. Wanneer jy hierdie ‘opname’ maak is die belangrikste ding waaroor jy moet nadink, jou eie persoon. Jy moet jouself ondersoek en dit is seker een van die moeilikste dinge in die lewe. Om werklik eerlik met jouself te wees verg mos inspanning. Min van ons kry dit maklik reg.

Om jouself egter te ken moet jy ook die mensdom ken. Wat het al met die mensdom gebeur? Wat is ons geneigdheid? Wat wil God hê moet ek en jy dan hier doen? Jy moet jou eie geaardheid ken. Jy moet jou eie swakhede ken en hoe om daarteen te veg. Dan moet jy weet waar jou verlossing vandaan kom. Christene weet mos – oplossings en redding kom nie van die wêreld af nie. Uitkoms word deur God gegee deur geloof in Jesus Christus. Wanneer jy die verlossing smaak, sal jy vooruitgaan en groei in die geloof en jy sal dankbaar lewe.

Die Kelkiewyn wil jou toerus om anders te dink. Om ‘n volwasse en Bybelse perspektief op sake te ontwikkel, om meer oor en meer, soos God te dink (Kol. 3:1-2). Nadat jy gedink het moet jy egter oorgaan tot aksie. Dis wat ons wil hê jy moet doen. Leef uit die Bybelse instruksie wat ons hierin wil weergee.

In hierdie uitgawe word jy opgeroep om jouself te ondersoek. Verskeie tematiese artikels sal die oproep ook op jou doen.

Ons nooi jou uit om nie net die artikels te lees nie, maar ook diep na te dink oor die skrywers se gedagtes. Ondersoek jouself!

Ds. Neil Prinsloo

Skryf in deur ‘n e-pos met ‘n versoek te stuur aan: redakteur@kelkiewyn.za.net

Laai hier af:  Ondersoek jouself

Posted by: proregno | May 19, 2014

Wellhausen: Aftakeling van Bybelse waarhede

Bron: Wellhausen se Dokumentêre Hipotese (Wikipedia)

Wellhausen: Aftakeling van Bybelse waarhede

Julius Wellhausen (1844-1918)

deur dr. Willem van Heerden

(willem@diemoot.net Kontaknommers: 0123334020/0828243190.

Sien ook vir meer inligting: http://tydlyn.blogspot.com)

Samevatting

Wellhausen sê dat:

  • Die Bybel nie God se openbaring is nie, maar mense se gedagtes oor God, waaruit volg dat:
  • Dele van die Bybel afgemaak word as mites.
  • Dele geskuif word na later tydperke, veral om die voorspel gedeeltes van profesieë dan te laat lyk asof dit nie voor die voorspelde gebeure geskryf is nie.
  • Hierdie tipe benadering is aftakelend maar tog “hoër kritiek” deur die kritici genoem—(hoog in watter opsig? Of dalk die “hoog” van ’n hooghartige arrogante benadering?)

Meer besonderhede

Julius Wellhausen, ’n student van Hegel, het Christene se eeu-oue aanvaarding van die waarheid van die Bybel bevraagteken. Hy het ‘n nuwe manier om die Bybel te verstaan voorgestel wat, volgens hom, beter sou wees [7M bl. 91, m]. Dis om te verstaan dat die Bybel nie God se openbaring is nie, maar mense se gedagtes oor God –’n produk van evolusionêre denke, van groeiende persepsies van God binne menslike kultuur.

As dit dan nou nie God se openbaring is nie, kan krities daarna gekyk word. Gedeeltes kan afgemaak word as onwaar en ander gedeeltes kan na later tydperke geskuif word om die voorspel waarde van profesieë te vernietig. Dis dan ook wat gebeur het. Die Bybel word dus as’t ware versnipper. Dele word rondgeskuif om by nuwe beskouings van chronologiese volgorde van gebeure uit te kom. Ander dele word as onbetroubaar of as foute gebrandmerk of afgemaak as mites—alles om aan te pas by vooraf opgesette idees. Die metode is ‘hoër kritiek’ genoem, wat ook bekend gestaan het as die Graf-Wellhausen hipotese. Mens wonder hoe iemand hom kon aanmatig om hierdie aftakeling van die Christendom ‘hoër kritiek’ te noem, tensy dit doelbewuste aftakeling is. Dit lyk wel doelbewus, ten minste by sommige, waar hierdie arrogante houding deurslaan in medewerkers wat ongeërg nuwe stellings maak, of wat ander mede kritici na-aap, sonder die nodige erns om deeglike navorsing daaroor te doen.

Skrywers van die Pentateug

Reeds voor Wellhausen se tyd was daar persone, wat in hul “Dokumentêre Hipotese”, beweer het dat die Pentateug deur vier persone geskryf is, die persone E, J, P en D [SL bl. 197, o]. Nog ‘n skrywer, in dié verband, was die Roomse Kerk priester, Richard Simon (1678), wat beweer het die die Pentateug deur minstens twee persone geskryf is: ‘n Yahwist en ‘n Elohist. Dit was volgens hom só omdat die twee skrywers die twee name vir God, Jehovah en Elohim in hul onderskeie geskrewe gedeeltes gebruik het [7M bl. 94, o].

Wellhausen het hierdie gedagtes verder gevoer om aan te pas by sy basiese uitgangspunt van ontwikkeling van godsdienste. Hiervolgens moes die gesofistikeerde gedeeltes waar spesifiek van een God sprake is, op ‘n later stadium geskryf gewees het, insluitend die hele Deuteronomium. Eksodus het hy as geskiedkundig gestel en voor dit alles as mites [7M bl 95].

Liberale teologie

Met hierdie aftakelende kritiek teenoor die Bybel is liberale teologie gebore, aan die gang gesit deur Wellhausen, as die belangrikste bydraer, saam met ander Duitse geleerdes. Vir hulle het openbaring van God verdwyn. Aangehelp deur intellektuele hoogmoed, sekulêre media, en openbare druk, het hierdie “hoër” kritiek deurgewerk na inrigtings, universiteite en uiteindelik na kerke. Die Christelike geloof het ‘n komplekse stel van humanistiese rasionaliserings geword eerder as die geopenbaarde wil van God. Hoofstroom kerke het doppe geword waar rituele nog uitgevoer word, maar waar die siel nie meer teenwoordig is nie. Die krag van ware Christenskap het verdwyn.

‘n Kenmerk van die liberaliste is dat hulle steeds hulself Christene noem. Hulle aanvaar nie die waarheid van die Bybel nie—nie die godheid van Christus nie, nie die maagdelike geboorte nie, nie die ware aard van die geloof nie, en nie baie ander kardinale Christelike leerstellings nie. Tog wil hulle hê dat konserwatiewe Christene hulle as “een van ons” aanvaar. As gevolg hiervan is dit amper ‘n reël dat hulle nie die kerkverbande verlaat nie. Dis soos om parasiete te hê wat op die gesonde liggaam van die Kerk leef. Dit werk ondergrawend totdat hulle ’n meerderheid het. Daarna, met meerderheid steun word beweeg na openlike beheer—en nog ’n kerk, nog ’n kollege, nog ’n kerkverband is verlore na die vyande van Christus [7M bl. 103, 104].

Kommentaar

Liberaliste kry maklik steun van baie mense deurdat hulle naby die mode van die dag beweeg. Hulle kry ook maklik hul idees gepubliseer in die sekulêre media wat graag Bybelse waarhede aftakel.

Ontwikkeling van godsdienste

Die stelling dat mens se godsbeskouing ontwikkel het deur allerhande gode tot uiteindelik een God, is nie waar nie. Dit sou van animisme (aanbidding van geeste wat hul in natuurlike verskynsels bevind) deur panteïsme (alles goddelik) tot ‘n verskeidenheid gode en daarna tot een god gevorder het. Die teendeel is waar, volgens Robert Brow wat baie jare in Indië was en ‘n uitgebreide studie van oud-gelowe gedoen het. Die stamme daar het nog ‘n gedagte van ‘n enkele hoë God, maar Hy word nie meer gevrees nie. Hulle offer nie meer aan hom nie want hulle het te doen met die dringende taak om die geeste in die bos tevrede te stel. [BA bl. 25, o]. ‘n Ander deskundige sê dat die animisme van vandag dui op ‘n degenerasie van mense se ware kennis van God. Ook die Sjinese het aanvanklik die skepper God aanbid en het later gedegenereer tot aanbidding/verering van die draak en ander [FF].

Die liberaliste se foutiewe beskouing oor die ontwikkeling van godsdienste kan dus glad nie gebruik word om stukke in die Bybel te daarvolgens te dateer nie. So ’n poging dui eerder op ’n oppervlakkige, nie nagevorste aanslag op Bybelse waarhede.

Skryfkuns in die oudheid

Vandag weet ons dat die skryfkuns reeds lank voor Moses se tyd bestaan het . Die kode van Hammurabi, in Babilon, 1790 voor Christus, bewys dit. Daar is ook ander tablette gevind wat toon dat die Ou Testament skrywers in ‘n hoog ontwikkelde tyd gelewe het waaruit vele geskrewe stukke bewaar gebly het [SL bl. 197, o]. In Babilon het hulle ook al wiskunde toegepas. In die tyd van Abraham het hulle al ’n plek gebonde getallestelsel gehad met 60 as basis, wat anders was as die ander volke s’n. Die plekgebonde getallestelsel wat ons vandag gebruik (met 10 as basis) is eers 600 NC gebruik en is in die Weste eers in die 12de eeu aanvaar!

Moses wat in die Egiptiese koningshuis groot geword het, het toegang tot al die kennis van daardie tyd gehad. Hy was dus bekend met al die wyshede van daardie tyd en kon beslis die Pentateug geskryf het.

Bybel is waar

Argeologiese opgrawings het nog altyd steeds die historiese akkuraatheid van die Bybel gesteun. Alan Millard, professor in Hebreeus en oud Semitiese tale aan die universiteit van Liverpool het tot die volgende gevolgtrekking gekom: “Ons bevestig dat niks gevind is wat bewys dat enige stelling in die Ou Testament onwaar is nie. Argeologiese navorsing is ‘n welkome hulpmiddel tot ‘n ryker kennis van die Bybel se boodskap” [BA, bl. 400, m].

In 1926 verskyn daar ‘n deeglike wetenskaplike werk wat dui op die akkuraatheid van die feitelike geskiedkundige inligting deur vergelyking met buite-Bybelse bronne. Dit was die artikel “Scientific investigation of the Old Testament” van Professor Robert Dick Wilson. Deur kontrolering met omringende volke, het hy in 184 raakpunte die presiesheid van die opskrywe van persone, veral konings, bevestig. Die name van sulke persone het geklop met wat oor omringende volke te lese is.

Bronne

Die letters, aan die einde van ’n skrywer se naam bv. (XY), word in die geskrewe stuk as verwysing gebruik. Partymaal is die inligting so vervleg tussen skrywers dat net ’n algemene verwysing gegee word.

Blanchard, John. “Does God believe in Atheists” [ble 636, 2de uitgawe, 2011], (BA)

Breese, Dave. “7 Men who rule the world from the grave,” 1990, (7M)

Pearcey, Nancy. “Saving Leonardo,” 2001/2007, (SL)

Thong, CK. “Faith of our Fathers,” 2006, (FF)

HOE OM JOU GEMEENTE TE BESKERM IN EEN EENVOUDIGE STAP

deur Tim Challies

[Met dank aan Jaco de Beer wat dit vertaal het. Die oorspronklike skrywe is hier beskikbaar en word hier geplaas met die toestemming van die skrywer.]

‘n Paar dae gelede het ek probeer aantoon hoe ‘n gemeente hulself vernietig.

Daar is ‘n hartseer agteruitgang wat begin met ‘n groeiende ongeïnteresseerdheid en skaamte vir die waarheid. Nie langer in staat of bereid om gesonde leer te verduur nie, raak mense ontslae van leraars van die waarheid en versamel vir hulself leraars wat hul eie luste pas.

Onvermydelik, het hulle uiteindelik weg gedraai van die waarheid en afgedwaal na mites en fabels. Al hierdie is uitgelê in hoofstuk vier van 2 Timoteus.

In die lig van hierdie soort aanslag op die waarheid, gee Paulus die eenvoudigste oplossing: “verkondig die Woord.”

Dit is die eenvoudige enkele opdrag waaraan ‘n leraar en gemeente hulself moet toe wei. Die gemeente wat getrou aan God bly, is die gemeente wat getrou aan die Woord van God bly. ‘n Gesonde gemeente, is ‘n gemeente wat tydig en ontydig die Woord van God verkondig. Soos ek dit sien in 2 Timoteus 4:2, gee Paulus spesifieke instruksies van die soort prediking wat God verheerlik en die gemeente beskerm.

Verkondig die Woord in uitleggende en verklarende styl.

“Verkondig die woord.”

Dit is nie genoeg om net te preek nie, ons moet die Woord verkondig. Prediking is net so sterk as die getrouheid daarvan aan die Bybel. Daar is geen ingebore krag in prediking nie; die krag in prediking kom uit die bron van die prediking. Ek glo dat die mees getroue manier om die Woord te verkondig, is om dit uitleggend en verklarend te leer (‘expository preaching’).

Dit verseker dat die kern van die teks word die kern van die preek. Buiten enige ander vorm van prediking, beperk die vorm van prediking die leraar onder die gesag van God se Woord. Dit verseker ook die gemeente dat elke tema, idee en woord word getrou uit die Woord van God geneem. Verklarende prediking beteken dat ‘n leraar met ‘n oop Bybel onderrig gee vir ‘n gemeente met ‘n oop Bybel.

Verkondig die Woord volhardend.

“Hou aan tydig en ontydig.”

Daar is ‘n oproep vir volharding in prediking van die Woord. Prediking kom en gaan in die kerk. Daar is tye wanneer lering van die Woord verwelkom word en dan is daar tye wat dit nie verdra kan word nie. Verklarende prediking kom en gaan ook, en die sogenaamde kenners vertel ons dat hierdie vorm van prediking ‘n kerk sal vernietig. “Mense wil nie weet wat Filippense sê nie, hulle wil weet hoe om die lewe se probleme op te los!” Maar getroue, Woord-gebaseerde prediking moet tydig en ontydig, wanneer dit welkom of ongewild is, geleer word.

Ek wil hier vir ‘n kort oomblik stilstaan om met die ‘nuwe Calviniste’ te praat.

Ons is lief vir prediking. Ons sal niks minder as verklarende prediking (expository preaching) op ons kansels of in ons konferensies verdra nie. Die vraag is: Hou ons daarvan omdat ons verstaan God verkies dit, of omdat ander sê dis goed. Wanneer die gety draai en verklarende prediking sy glans verloor, sal dit nog steeds vir ons die voorkeur metode van prediking wees?

Verkondig die Woord prakties.

“Weerlê, Bestraf, Vermaan.”

Prediking moet ‘n praktiese dimensie hê. Alhoewel prediking ons van God leer, is dit ook meer as dit. Dit leer ons ook hoe om God te eer en te leef tot Sy verheerliking. Om van God te weet is goed, maar nie voldoende nie. Prediking is bedoel om siele te red, lewens te verander, en ons aan te spoor tot ’n heilige lewe. Prediking is bedoel om te weerlê, te konfronteer en valse leer te korrigeer. Dit is bedoel om te berispe, sondige patrone in ons lewens aan te spreek, op te lei en verheerliking van God aan te moedig. Prediking is nie om heilige-handgranate in mense se lewens te los nie, maar om vir hulle om te gee en aan te moedig.

Verkondig die Woord geduldig

“…in alle lankmoedigheid.”

Daar is ‘n element van geduld met prediking en ‘n element van geduld in prediking. Die prediker moet geduldig met die vorm van prediking wees en nooit sy vertroue in die effektiwiteit en doeltreffendheid van verklarende prediking ) verloor nie. Hy moet voortdurend geduld met die gemeente behou.

Die beste leermeester is die een wat vriendelikheid en verdraagsaamheid behou, wat sy studente leer ken het, en wat vir ‘n lang tyd met geduld en begrip sal aanhou lering gee. Die beste leraar kom langs sy mede Christene, lei hulle op, moedig hulle aan om te groei, week na week en jaar na jaar. Die beste leraar modelleer die geduld wat God het met ons wat stadig groei in kennis en heiligmaking.

Verkondig Leerstellings

“…hou aan…in alle…lering.”

Ons prediking moet gevul wees met Christelike waarhede en leerstellings. Paulus dring daarop aan dat mense wat weg draai van God af die gesonde leer nie sal verdra nie. Dit is juis die tipe prediking wat Paulus hier bepleit. Die beste prediking is juis in ooreenstemming met die gesonde leer en die onderrig daarvan. Hierdie soort prediking is nie motiverings praatjies vir marionette nie, maar die hele raad van God wat uit die Woord van God onttrek word.

Terwyl Paulus na die toekoms kyk, vertel hy vir Timotheus dat mense die waarheid nie gaan verdra nie, maar dat hy getrou moet bly aan sy sentrale roeping. Hy moet die gemeente lei met en deur die Woord van God.

Dit was Paulus se opdrag aan Timoteus 2000 jaar gelede en vandag dieselfde aan ons.

Terwyl ons in ‘n era leef waar mense geprikkel wil word deur wat hul wil hoor, moet ons met vertroue en in getrouheid, week na week, niks minder as die volle Woord van God verklaar en uitlê nie.

The Heroic Boldness of Martin Luther

Sien die volgende lesing van dr. Steven Lawson waarin hy sy boek bekendstel.  Laat ons bid dat die Here weer vir ons sulke getroue predikers skenk vir ons tye, tot sy eer en die heil van sy kerk:

No Compromise: 2013 National Conference

“In this session on The Heroic Boldness of Martin Luther, Dr. Steven J. Lawson shows the convictions and practices that fed Luther’s pulpit boldness, providing an example for all preachers in a day when truth once more is in decline.”

Die boek is hier beskikbaar in verskillende formate: Luther

“Unless I am convinced by Scripture or by clear reasoning that I am in error – for popes and councils have often erred and contradicted themselves – I cannot recant, for I am subject to the Scriptures I have quoted; my conscience is captive to the Word of God. It is unsafe and dangerous to do anything against ones conscience. Here I stand. I cannot do otherwise. So help me God. Amen.” (sien: Here I Stand)

« Newer Posts - Older Posts »

Categories

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 422 other followers