Posted by: proregno | September 22, 2014

Sola Scriptura seminaar: 24 September 2014

TEMA

God sê – Ouderlinge slegs mans

Is God se Woord genoeg ?

Datum: 24 September 2014

Plek: Gereformeerde Kerk Rietvallei (Umgenistraat 359 , Pretoria)

Tyd: 8:30 vir 9:00

Kontaknommer: 072 342 8528 (Francois van Deventer)

Vrywillige donasie: R65-00 (sluit in Boereworsrolle & Filterkoffie)

PROGRAM

09:00 Opening Christiaan Jooste

09:15 Hoe weet ons die Bybel is God se Woord? Attie Bogaards

10:00 Hoe lees mens die Bybel reg? Koos Adendorf

10:45 Teetyd: Boeretroos

11:15 Hoe bepaal ons wat tydlose kernsake in die Bybel is? Faan Smit

12:00 Is manlike ouderlingskap ʼn kernsaak? Slabbert Le Cornu

12:45 Middagete: Boereworsrolle

13:45 Wanneer moet ons mekaar se standpunte verdra? (Rom.14) Cobus Rossouw

14:30 Vraag & Antwoord sessie

15:15 Afsluiting

Gereël deur Gereformeerde Kerk Bet-El

http://www.gereformeerd.org

Sien die volledige aangehegte inligting

Sola Scriptura Seminaar

Posted by: proregno | September 8, 2014

Preek: Wie is die skape en bokke ? (Matt.25:31-46)

Photo: Greytown Dam

Gustav Opperman fotografie

Lees: Matt. 10; Matt. 25:31-46

Tema: Skaapkraal of bokkraal?

Teks: Mat 25:31 … Hy sal hulle van mekaar afskei soos die herder die skape van die bokke afskei en Hy sal die skape aan sy regterhand en die bokke aan sy linkerhand sit.

Psalms:100:1,2; 100:3,4; 34:7.8; 68:9; 105:21,22.

Prediker: ds. Gustav Opperman (GK Matlabas)

 

Broeders en Susters,

Die bedelaar wat u pad kruis …

is hy dalk …. is hy dalk die anonieme Christus?

Die kollektant by jou voordeur …

is hy dalk …. die anonieme Christus?

Die siekes in die hospitale,

mense wat jy van g’n kant ken nie,

is onder hulle dalk, dalk net die anonieme Christus?

En U het Hom of haar nie besoek nie?

 

En wat van die wat in die tronk is?

Dalk is die anonieme Christus onder die wat in die gevangenis sit?

En … en … ek en u het Hom ook nie dáár besoek nie?

 

Gaan hierdie versuim van my of van u ons bokke maak?

Plaas dit my in die bokkamp

dié dag as die Opperherder sy verskyning maak?

Sal dit die rede wees hoekom daar so baie,

so baie vervloektes sal wees?

Vervloektes wat bestem is vir die ewige vuur

wat berei is vir die duiwel en sy engele?

 

Ek het honger gehad,

en julle het My nie te ete gegee nie;

Ek was naak,

en julle het My nie geklee nie;

Ek was siek en in die gevangenis,

en julle het My nie besoek nie.

Voorwaar Ek sê vir julle,

vir sover julle dit gedoen het aan een van die geringstes van hierdie broeders van My,

het julle dit aan My gedoen.

 

Hierdie Skrifwoorde word deesdae dikwels gehoor …

dikwels gehoor wanneer die geloofsgemeenskap opgeroep word tot medemenslikheid;

wanneer daar ʼn beroep gedoen word

op die Christendom se tyd en geld

om te help met die armste van die armes in die wêreld;

om ʼn skenking te maak aan die VIGS-wesies;

om hulleself te bemoei met die opheffing van die agtergeblewe Afrika.

ʼn Fondsie hier en ʼn bydrae daar …

 

Die vraag is net:

Is dit werklik wat hierdie Skrifgedeelte vir ons sê?

Roep hierdie Skrifgedeelte ons regtig op

om die anonieme Christus te gaan soek

daar onder die bedelaars,

onder die bedelaars wat u daagliks teëkom,

om Hom te gaan soek onder die behoeftiges?

Miskien onder een van die talle rampslagoffers

wat ons dikwels op televisie sien?

 

Is dit werklik wat hierdie Skrifgedeelte vir ons sê?

 

Sou ons hierdie verklaring volg

en dit ook só toepas,

het ons as Gereformeerdes onmiddellik ‘n probleem.

Ons word immers uit genade alleen gered.

Uit genade is julle gered

(skryf Paulus aan die Efesiërs)

Deur die geloof is julle gered.

Die redding is nie uit julleself nie:

Dit is ‘n gawe van God.

Die redding is nie uit die werke nie.

 

Maar hier in Mat 25, só wil dit lyk,

verdien ons die hemelse koninkryk.

Ons verdien die hemelse koninkryk deur ons goeie werke aan die mensdom!

 

En watter geweldige las plaas dit nie op die gelowiges nie:

Die versorging van al die ellendiges,

elke sieke, elke armlastige, elke tronkvoël …

Dit word nou op die rekening van die gelowige gesit.

Watter geweldige onmoontlike las!

 

Het die Here Jesus nie sy dissipels verseker

dat sy las lig is nie,

dat Hy juis ‘n uitkoms bied aan diegene

wat deur die Fariseërs se leer van werkheiligheid belas was nie?

Kom na my toe,

almal wat vermoeid en belas is,

en Ek sal julle rus gee.

Neem my juk op julle,

want my juk is sag

en my las is lig … (Mat 11:28 ev).

 

Hierdie vrae, Geliefdes,

dwing ons om weereens na Mat 25 te kyk

en onsself af te vra:

Het ons hierdie gedeelte reg verstaan?

Verstaan ons wat ons lees?

Is dit wat die Evangelie van Matteus ons leer?

 

Reeds vroeg in hierdie Bybelboek,

die Goeie Nuus, soos die apostel Matteus dit opgeteken het,

sien ons dat die Here Jesus met ‘n sending aarde toe gekom het.

Daardie sending tree in werking na sy doop in Mat 3.

Van toe af, so lees ons,

het Jesus begin om te preek

en te sê:

Bekeer julle

want die koninkryk van die hemele het naby gekom (Mat 4:17).

 

Aan die einde van die Matteus-boek val die klem nog steeds op die gepredikte Woord.

Gaan dan heen,

(sê Hy vir sy apostels)

maak dissipels van al die nasies,

en leer hulle om alles te onderhou

wat Ek julle beveel het (Mat. 28:19).

 

Deur die loop van die Matteus-evangelie

sien ons hoedat die Here van ‘n klompie vissermanne,

hoe Hy van hulle vissers van mense maak.

Hoe hy van ‘n klompie dissipels, volgelinge …

hoe Hy van hulle apostels, gestuurdes, maak.

 

En Jesus het by al die stede en dorpe rondgegaan

en in hulle sinagoges geleer

en die evangelie van die koninkryk verkondig.

Toe sê Hy vir sy dissipels:

die oes is wel groot,

maar die arbeiders min.

Bid dan die Here van die oes,

dat Hy arbeiders in sy oes mag uitstuur (Mat 9:35 ev.).

 

Die woord apostel word die eerste keer in die Nuwe Testament in Mat 10 gebruik.

Twaalf van die dissipels wat Hy uitgekies het,

word uitgestuur,

word as arbeiders in sy oes uitgestuur ….

Hulle word nou apostels genoem.

Die woord in Grieks beteken gestuurde.

Hulle word na die verlore skape van die huis van Israel gestuur om te preek,

om te preek en te :

Die koninkryk van die hemele het naby gekom.

 

Hulle moet doelbewus lig reis

met min klere en min geld.

Hulle moet staatmaak op die gasvryheid van die mense

by wie hulle aankom.

Hulle moet staatmaak op die gasvryheid van die mense

wat bereid is om na hulle woorde te luister.

 

Die huis of stad wat nie die boodskap wil hoor nie …

daardie plek se stof moet van hulle voete afgeskud word.

Voorwaar Ek sê vir julle,

(het die Here Jesus gesê)

dit sal vir die land van Sodom en Gomorra verdraagliker wees in die oordeelsdag

as vir daardie stad.

 

Hulle moet verwag

om voor die regbanke gedaag te word;

om gegesel te word.

Hulle moet verwag om in die gevangenis gewerp te word.

 

In Mat 10 vers 40 sluit die Here sy opdrag aan die apostels af met die woorde:

Wie julle ontvang,

ontvang My;

en wie My ontvang,

ontvang Hom wat My gestuur het.

Wie ‘n profeet ontvang omdat hy ‘n profeet is,

sal die loon van ‘n profeet ontvang;

en wie ‘n regverdige ontvang omdat hy ‘n regverdige is,

sal die loon van ‘n regverdige ontvang.

En elkeen wat een van hierdie kleintjies net ‘n beker kou water laat drink,

omdat hy ‘n dissipel is,

voorwaar Ek sê vir julle,

hy sal sy loon sekerlik nie verloor nie.

 

Aan die begin van Mat 24 vind ons die Here Jesus en sy dissipels buitekant die tempel in Jerusalem.

Ons Here voorspel die ondergang van die tempel.

Daar sal seker nie een klip op die ander gelaat word nie.

Alle vorme van Joodse nasionalisme en trots sal ten gronde gaan.

Die huis van Israel wat Jesus en sy apostels verwerp het,

sal God se oordeel ervaar.

Trouens, die evangelie van die koninkryk sal van nou af verkondig word in die hele wêreld.

Dit sal verkondig word tot ‘n getuienis vir al die nasies

en dan sal die einde kom (Mat 24:14).

 

Dan, aan die einde van hoofstuk 25,

ons gelese Skrifgedeelte,

gee die Here Jesus ‘n opsomming van die eindoordeel.

Voor Hom sal al die nasies versamel word

en Hy sal hulle van mekaar afskei

soos die herder die skape van die bokke afskei.

 

Wie is nou die skape en die bokke?

 

Die skape is diegene wat die Evangelie van die Koninkryk ontvang het.

Dis hulle wat die Here Jesus se apostels in hulle huise in genooi het.

Dis hulle wie se beursies oop was vir die verkondiging van die Woord.

Dis hulle wat die gesante van die Here versorg het

toe die gesante nie meer klere gehad het nie;

toe die apostels siek was.

Dis hulle wat die Here se gestuurdes besoek het

toe hulle in die tronk gegooi was.

 

Dis hulle wat in die eindoordeel as skape gereken sal word.

 

Wie julle ontvang,

ontvang My;

Wie ‘n profeet ontvang omdat hy ‘n profeet is,

sal die loon van ‘n profeet ontvang;

En elkeen wat een van hierdie kleintjies net ‘n beker kou water laat drink,

omdat hy ‘n dissipel is,

voorwaar Ek sê vir julle,

hy sal sy loon sekerlik nie verloor nie.

 

Voorwaar Ek sê vir julle,

vir sover julle dit gedoen het aan een van die geringstes van hierdie broeders van My,

het julle dit aan My gedoen.

 

Lees ons die res van die Nuwe Testament dan, sien ons

dat hierdie dinge ook so gebeur het in die tyd van die apostels.

 

Paulus skryf in sy tweede brief aan die Korintiërs

oor wat alles al met hom as apostel gebeur het:

Drie maal is ek met stokke geslaan,

drie maal het ek skipbreuk gely,

‘n nag en ‘n dag het ek op die diepwater deurgebring,

dikwels op reis,

in gevare van riviere,

in gevare van rowers,

in gevare van my volk,

in gevare van die heidene,

in gevare in die stad,

in gevare in die woestyn,

in gevare op see,

in gevare onder valse broeders;

in arbeid en moeite,

in slapelose nagte dikwels,

in honger en dors,

dikwels sonder ete,

in koue en naaktheid (2 Kor. 11:23 ev.).

 

Maar dan skryf hy ook aan die Filippense:

Dankie dat julle die diaken Epafroditus gestuur het

om my in die tronk te besoek.

Dankie dat julle vir my ‘n geldelike bydrae gestuur het.

Nie dat ek die gawe soek nie,

(sê hy)

maar ek soek die vrug wat oorvloedig word op julle rekening (Fil 4:17).

 

In sy derde brief skryf die apostel Johannes op sy beurt aan die geliefde Gajus:

Geliefde, jy handel getrou in alles wat jy doen vir die broeders,

en dit vir vreemdelinge.

Jy sal goed doen

as jy hulle voorthelp op ‘n voor God waardige wyse.

Want vir sy Naam het hulle uitgegaan

sonder om iets van die heidene te neem.

Ons behoort dan sulke mense goed te ontvang,

sodat ons mede-arbeiders van die waarheid kan word (3 Joh 5).

 

Vir dieselfde rede moet die ouderlinge in besonder gasvry wees.

So leer die apostel Paulus ons in twee van sy pastorale briewe,

die eerste brief aan Timoteus, asook die brief aan Titus.

Daar staan:

‘n Opsiener moet as ‘n rentmeester van God onberispelik wees,

nie eiesinnig, nie oplopend, geen drinker, geen vegter, geen vuilgewinsoeker nie,

maar gasvry …

 

Geliefdes, Broers en Susters,

Wat sal bepaal of ons uiteindelik eendag in die skaapkraal of die bokkraal sal wees?

Dis nie ons algemene medemenslikheid nie?

Dit sal nie ons goeie dade aan die ellendige mensdom wees nie.

Daar is wel gedeeltes in die Bybel

wat ons oproep tot diens aan ander,

ook diens aan ander buite ons geloofsverband.

 

Maar wanneer ons Mat 25 lees,

dan is daar iets heeltemal anders op die spel.

 

Ons eindbestemming … die skaapkraal of die bokkraal …

word bepaal deur die wyse waarop ons die Evangelie ontvang het.

En wanneer ons die Evangelie, die Goeie Nuus, met blydskap ontvang het,

dan kan ons mos nie neutraal daarteenoor staan nie.

Dit sê die Here Jesus self ook in Mat 12:

Hy wat nie met My is nie,

is teen My;

en hy wat nie saam met My versamel nie,

hy verstrooi (Mat 12:30).

Dan sal ons mos ook daardie Evangelie op sy pad deur die wêreld wil voorthelp,

dan sal ons mos daardie Goeie Nuus met ander wil deel.

 

Dan sal ons huise en ons harte

en ons beursies en ons tyd daarvoor beskikbaar wees.

Dan sal ons mos mede-arbeiders van die waarheid wil wees.

 

Dit kan mos nie anders nie!

 

Dan kan ons as gemeente nie net tevrede wees met ons situasie nie.

Dan kan ons as gemeente mos nie tevrede wees

om net die erediens in stand te hou nie.

Die Evangelie is nie iets wat in stand gehou moet word nie.

Jesus sê in sy eie woorde:

Ek het gekom om vuur op die aarde te werp (Lu 12:49).

Die Evangelie is ‘n veldbrand!

‘n Veldbrand wat deur die hele wêreld woed.

 

Broers en Susters,

ons hoef ons nie te bekommer oor ‘n anonieme Christus nie,

‘n anonieme Christus, vermom as hierdie of daardie bedelaar nie.

 

Ons moet ons wel bekommer oor die gesante van Christus

en wat van hulle boodskap word.

Christus se gesante sal oop en bloot na U toe kom.

Die Evangelie van God se genade en oordeel vir hierdie wêreld

sal oop en bloot in hulle hand wees.

Die Evangelie van Jesus Christus se heerskappy sal oop en bloot uit hulle mond gehoor word.

 

Wee die dag as die kerk van die Here Jesus Christus

haarself in allerhande sosiale opheffings programme begin verloor!

Wee die dag as die kerk meegesleep word deur die regering van die dag

om armoede te verlig,

of om die rekening vir die VIGS-pandemie te help dra,

of om die bevolking op te voed

om goeie landsburgers te wees!

Wee die dag as die kerk haar roeping verloor het,

haar roeping om die Evangelie van die koninkryk uit dra.

Amen.

Covenant Protestant Reformed Church

Hating Your Own Life (1)

rev. Angus Stewart

[word hier geplaas met erkenning: Covenant Reformed News]

If any man come to me, and hate not his father, and mother, and wife, and children, and brethren, and sisters, yea, and his own life also, he cannot be my disciple. – Christ

In Luke 14:26, the Lord Jesus teaches that each one of us must “hate” his or her “own life.”

But what does this mean?
Especially given contemporary forms of expression, it ought to be said, first, what hating your own life does not mean. It does not require or encourage the following attitudes or speech: “I hate the way I look—my hair, my face, my body!” “I hate my wardrobe; I have nothing nice to put on!” “I hate being unpopular at school; no one likes me; I have no friends!” “I hate having no boyfriend or girlfriend; nobody wants me!”Others complain, “My marriage is no good. I am trapped in it. I wish I could leave him [or her]!” “My children get me down!” “My house is a dump. Who in their right mind would like to live here?” “I hate my job; I don’t want to be stuck doing this for the rest of my life!” or “I hate not having a job!”

Others hate their bad health or their disabilities or their being old.

Sadly, there are many people who hate their place in the world. They lament that they have no money, no future, nothing to look forward to, no joy and no peace.

This is not what our Lord is referring to when He said that we must hate our own lives. What I have been describing is the self-pity that we can so easily slide into when, contrary to Romans 8:31, we think things are against us, when we take our eyes off the Father, the Son and the Holy Spirit, the God of all grace.

This is a very dangerous thing, beloved, because you are moving away from faith in the Triune God and the greatness of your salvation in the cross of Christ. You are also forgetting about other people and your calling towards them. You are indulging in self-pity. Constant worrying about yourself and your problems rapidly spirals deeper into self-absorption.

It is hard, if not impossible, to think or say, “I hate my job, I hate my marriage, I hate the way I look, I hate everything!” without blaming God. After all, He is the sovereign Lord over all things. His testimony is that “all things work together for good to them that love God, to them who are the called according to his purpose” (Rom. 8:28). However, the sinful “hating” described above is a loud protest: “No, they don’t! At least not for me!” But think what you are saying! You are contradicting God’s holy Word!

I have explained especially what hating your “own life” does not mean because hating your life, in the way spoken of above, is characteristic of those afflicted with depression. Hating one’s life, in this sense, will lead to suicidal thoughts. For if you hate A, B, C, etc.—that is, if you hate your “life”—why would you want to continue to live? People trapped in these thoughts begin to wonder, “Why should I not kill myself?” This whole way of thinking is of the flesh, not the Holy Spirit. This is worldly despair, not faith in God’s Word.

What then is it to hate your life? Hating your own life involves hating your own sinfulness and sin. Every disciple of Jesus Christ must and does hate his or her old man of sin, the old nature. Paul laments in Romans 7, “in me (that is, in my flesh), dwelleth no good thing” (18) and “what I hate, that do I” (15)! Thus Christ’s command to hate your life includes hating the old man, the evil source of all your evil thoughts and lusts and words and deeds, and your sinful works. God hates them and you do too!

God’s children hate themselves as those who are sinful and who sin. Job confessed, “I abhor [or loathe and detest] myself, and repent in dust and ashes” (42:6). Isaiah exclaimed, “Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts” (6:5).

True Christian disciples also hate their own self-righteousness. The Apostle Paul explains, “But what things were gain to me, those I counted loss for Christ. Yea doubtless, and I count all things but loss for the excellency of the knowledge of Christ Jesus my Lord: for whom I have suffered the loss of all things, and do count them but dung, that I may win Christ” (Phil. 3:7-8). We loathe these things because they would rob us of righteousness in, and fellowship with, the Lord Jesus.

Those who follow their Saviour, in hating their own lives, detest and reject those things which hold them back from serving Him wholly. If you cannot control the use of your television (which is quite possible) or if your children can’t control the use of your TV (very possible), then either establish, maintain and enforce clear, godly guidelines or get rid of your television. If you or your children are watching sinful DVDs or listening to ungodly music, remember that the local council collects your bin once a week or fortnight. Thrust this rubbish away from you, for Jesus Christ is also Lord of your “entertainment.”

The incarnate Son of God instructs us, “Take no thought for your life, what ye shall eat, or what ye shall drink; nor yet for your body, what ye shall put on” (Matt. 6:25). Matthew 6:19-34, in the Sermon on the Mount, explains more fully the things included in your “own life” in Luke 14:26.

The kingdom of God takes priority over food and drink, clothing and shelter. In His first temptation, Christ was urged by Satan to turn stones into bread. His fitting response was: “It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God” (Matt. 4:4). On another occasion, the Lord declared, “Foxes have holes, and birds of the air have nests; but the Son of man hath not where to lay his head” (Luke 9:58).

So if you are faced with starvation or renouncing Christ, or with losing your home or apostatizing, you must cling to the Saviour and let all these things go, for discipleship is the call to hate your life and the things of your life.   Rev. Stewart

Die Kerk – wat ons leer uit Handelinge 2:37-47

Deel 2: Die ware lidmate van die Kerk se lewe (Hand.2:42)

deur ds. Cobus Rossouw (GK Daspoort)

Ons het reeds in ons eerste artikel geleer hoe ‘n belangrike wegwyser Hand 2:37-47 is vir ons verstaan van die Kerk van ons Here Jesus en haar lewe. Ons het toe in ons eerste artikel, waarin ons gefokus het op Hand 2:37-41, meer geleer oor die ware lidmate van die Kerk van ons Here Jesus.

Ons kon leer dat ware lidmate van die kerk alleen hulle is wat regtig diep in die hart getref is met ons sondebesef (vers 37). Dis ook alleen hulle wat die goeie-nuus van bekering en verlossing gehoor het (vers 38-40) en dit toe aangeneem en tot bekering gekom het (vers 41), omdat Jesus Christus hulle by sy Kerk toegevoeg het en van hulle lidmate van sy Kerk gemaak het (vers 41, 47).

* * * * *

In hierdie tweede artikel, gaan ons stilstaan by Hand 2:42 en ons as ware lidmate van die Kerk se lewe. Want vers 42 sê: “En hulle het volhard in die leer van die apostels en in die gemeenskap en in die breking van die brood en in die gebede.” 

Die betekenis van volharding

Om te volhard  beteken om sterk te wees, vas te staan en aan te hou, terwyl dit nie altyd maklik gaan nie.[1] En deur die eeue heen het dit nie altyd maklik gegaan met die kerk nie (vgl bv Joh. 15:19; Openb 12:17; NGB art 27). Maar die ware lidmate van die kerk hou aan om te volhard. Dis ‘n kenmerk van die ware lidmate van die kerk.

En dit kan ons doen, nie uit eie krag nie,[2] maar deur die kragtige bewarende werk van Christus deur sy Gees in sy kerk (Joh. 6:39; 10:28; Fil 1:6).[3] Ja, daarom kan ware lidmate van die kerk volhard.

* * * * *

Vier dinge waarin ons volhard

Vers 42 noem dan vier dinge waarin ware lidmate van die kerk volhard.

(a) hulle het volhard in die leer van die apostels

Die eerste is dat hulle volhard in die leer van die apostels. En die leer van die apostels was die ‘leer oor Jesus’.[4]

  • Die leer oor die feit en die betekenis van sy lewe, sy sterwe, sy opstanding en sy hemelvaart.[5]
  • Dit het gewys dat Jesus die vervulling is van die HERE se beloftes in die Ou Testament oor die komende Christus (Hand 2,3,7,13).
  • Dit was die ‘leer’ dat Jesus gekom het om sy Kerk van hulle sondes te verlos (bv Hand 3:19-26; Mat 1:21), en dat ons deel kry aan hierdie verlossing uit genade alleen deur die geloof in Jesus Christus alleen (Rom 3:21-22).
  • Dit was die leer oor die wil van Christus vir die manier waarop sy verloste kerk in die wêreld moet leef (Mat 28:19).

En net soos die ware lidmate van die Kerk in Jerusalem, volhard ware lidmate van die Kerk deur die eeue in die leer van die apostels. Daar sonder het die kerk geen fondament nie, het die kerk opgehou om waarlik kerk te wees, en die lidmate daarvan om ware lidmate van die kerk te wees (Efes 2:20)![6]

In sy kommentaar op vers 42 sê Calvyn: “Daarom, waar ook al die suiwer evangelie boodskap klink, waar mense volhard in die belydenis daarvan, waar hulle die aanhoor daarvan gereeld tot opbou beoefen, is die kerk sonder twyfel te vinde.” [7]

* * * * *

(b) hulle het volhard in die gemeenskap

Die tweede ding waarin die ware lidmate van die kerk volhard is in die ‘gemeenskap’. ‘Gemeenskap’ is om bymekaar te wees (Hand 2:44), om eensgesind en eenstemmig te wees. In die volharding in die gemeenskap begin ons al hoe meer dieselfde dink, glo en bely. Daar kom ware broederskap en liefde tussen mense wat eers van nature geneig was om mekaar te haat.[8]

En dit omdat Christus sy Heilige Gees gegee het vir elke ware lidmaat van die kerk (vers 38), sodat “ons almal ook deur een Gees gedoop is tot een liggaam … en ons almal van een Gees deurdronge is”  (1Kor 12:13).

Daarom moet ons al hoe meer “hartlik (wees) teenoor mekaar met broederlike liefde”  (Rom 12:10). Al hoe meer moet ons najaag wat tot vrede en onderlinge stigting dien (Rom 14:19). Ons moet mekaar aanneem, soos Christus ons ook aangeneem het (Rom 15:7), mekaar bemoedig, opbou (1Tes 5:11), vermaan (Heb 3:13) en vergewe (Kol 3:13).[9]

* * * * *

(c) hulle het volhard in die breking van die brood

Die derde ding waarin die ware lidmate van die kerk volhard is in die breking van die brood. In die kerk in Jerusalem (in daardie vroeë-tyd van die geskiedenis van die kerk van die NT) het brood-breking gebeur wanneer jy saam geëet het. Die pa of hoof van die huis sou gewoonlik, aan die begin van die ete, ‘n stuk brood gevat het, dit in stukke gebreek het, en dan sou hy die seën vra en die brood daarna uitdeel. En so sou die ete begin (vgl ook Mark 6:41).[10]

Om brood te breek is met ander woorde ook om saam te eet. Hierin het die lidmate in die kerk in Jerusalem volhard. Vers 46 sê dat hulle “van huis tot huis brood gebreek en hulle voedsel met blydskap en eenvoudigheid van hart geniet (het) …”

Dadelik sien ons ook iets van die praktyk van hulle volharding in die gemeenskap (vgl by (b)).[11] Ware lidmate van die kerk het hulle lewens vir mekaar oop gemaak. Hulle het saam geëet. Hulle huise het vir mekaar oopgestaan. Daar was gasvryheid, wat ook by ons moet wees (Rom 12:13; 1Tim 3:2; Heb 13:2; 1Pet 4:9).[12]

Die breking van die brood het egter ook die betekenis gehad van nagmaal-hou.[13] Ook hierin het die lidmate in Jerusalem se kerk volhard. Hulle het nie nagmale laat verbygaan nie. Hulle het daarin volhard.

En dis wat ware lidmate van die kerk doen! Ons volhard in die gebruik van die nagmaal. Met ‘n ware geloof smag ons daarna. Want ons weet dis die manier waarop die Heilige Gees ons geloof versterk (Heidelbergse Kategismus Sondag 25 v/a 65).

* * * * *

(d) hulle het volhard in die gebede  

Die vierde ding waarin ware lidmate van die kerk volhard is in die gebede. So was dit in die kerk in Jerusalem. En soos ‘n refrein klink dit deur die res van die NT (bv Rom 12:12; Kol 4:2; 1Tes 5:17).

Is dit nie waar baie van ons probleme begin nie? Is dit nie omdat ons te min bid nie? En dis ‘n baie ernstige vraag, want ware lidmate van die kerk volhard in die gebed.

Christus het immers aan ons sy Gees gestuur – die Gees van genade en smekinge …”  (Sag 12:10),[14] sodat ons kan:

- volhard in die gebed,

- sodat ons kan volhard in die leer van die apostels,

- in die gemeenskap,

- in die breking van die brood, en

- in die gebede.

Ja, sodat ons kan volhard om ware lidmate van die kerk te kan wees.

Volgende keer: deel 3 – Christus se werk deur sy Gees in en deur die Kerk (Hand.2:43-47)

* * * * *

[1]

προσκαρτεροῦντες (volhard) = praesens partisipium aktief mv (προσκαρτερέω) met die betekenis van ‘volhardende’– die praesens dui op ‘n handeling wat aanhou. Die ‘gelowige gemeente’ is voortdurend besig om te volhard (Jordaan GJC, 2004,  Binnewerk van die Griekse taal, bl 38; Grosheide F W, 1942, Kommentaar op het Nieuwe Testament – De Handelingen der apostelen, vol 1 bl 93 – let ook op voetnoot 5; vgl ook Brown C, 1986, New International Dictionary of New Testament Theology vol 2 bl 764,767-768; Macarthur J, 1994, The Macarthur New Testament commentaries – Acts 1-12, bl 80).

[2]
Dordtse Leerreëls 5:3

[3]
Heidelbergse kategismus Sondag 21 v/a 54; Reymond R, 1998, A new systematic theology of the Christian faith, bl 792

[4]
Vgl Brown C, 1986, New International Dictionary of New Testament Theology vol 3 bl 769-770.

[5]
Vgl Ladd G E, 1979, A New Testament theology, bl 329.

[6]
Vgl Calvyn J, 2003, Commentaries on the epistle of Paul to the Ephesians, bl 242

[7]
Vgl Calvyn J, 2003, Commentary of the Acts of the apostles bl 127

[8]
Vgl Brown C, 1986, New International Dictionary of New Testament Theology vol 1 bl 642

[9]
Vgl Macarthur J, 1994, The Macarthur New Testament commentaries – Acts 1-12, bl 84

[10]
Vgl Kittel G, 1971, Theological Dictionary of the New Testament vol 3 bl 728 wys daarop dat die frase τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου (met die breking van die brood) ten eerste wys op die aanvang van ‘n gesamentlike ete. Die hoof van die huis sou brood neem, dit in stukke breek, die seën vra, die brood uitdeel en dan sou almal saam begin eet.

[11]
Wanneer ek let op die  ἀγάπη (agape – die liefdesmaal) leer ek dat dit ‘n gemeenskaps-en-liefdes-maal van die gelowige-gemeente was. Die klem het hier baie sterk gelê op die belewing van onderlinge liefde en gemeenskap (Brown, C, 1986, New International Dictionary of New Testament Theology vol 2 bl 547; Kittel G, 1971, Theological Dictionary of the New Testament vol 3 bl 728; vgl ook Macarthur J, 1994, The Macarthur New Testament commentaries – Acts 1-12, bl 89).

[12]
Vgl Macarthur J, 1994, The Macarthur New Testament commentaries – Acts 1-12, bl 89

[13]
Die frase τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου (met die breking van die brood) staan egter ook nie los van ‘nagmaal’ nie. Dit leer ons uit vers 46 waar onderskeid gemaak word tussen breking van brood en die eet van voedsel. Ons leer dit ook uit Hand 20:7 waar die dissipels op die eerste dag van die week … vergader het om brood te breek (συνηγμένων τῶν μαθητῶν κλάσαι ἄρτον) en vanuit 1Kor 10:16 waar Paulus van die nagmaal praat as die breking van brood (Brown C, 1986, Theological Dictionary of the New Testament vol 3 bl 728,738; Grosheide F W, 1942, Kommentaar op het Nieuwe Testament – De Handelingen der apostelen, vol 1 bl 94).

[14]
Vgl a’Brakel, 1893, Het redelijke Godsdiens, vol 2 bl 376

Posted by: proregno | September 1, 2014

Is die Bybel vol valshede en foute ?

ou bybel

For it seems to me that most disastrous consequences must follow upon our believing that anything false is found in the sacred books. . . For if you once admit into such a high sanctuary of authority one false statement as made in the way of duty, there will not be left a single sentence of those books which, if appearing to anyone difficult in practice or hard to believe, may not by the same fatal rule be explained away – Augustinus

Daar is ‘n gesegde wat sê: as jy elke keer na niks mik nie, gaan jy dit elke keer raakskiet.

Daar is mense wat as’t ware eis daar ‘moet’ foute wees in die Bybel, dit is hul basiese geloofs-veronderstelling waarby hul staan of val as hul die Bybel lees … met ‘n skêr in die hand.  In plaas van om moeilike gedeeltes in die Bybel (sien 2 Petrus 3:16),  wat vir hul lyk soos weersprekings of foute, biddend en volhardend te bestudeer in die gesindheid van Jes.66:2 se oproep, is hul gesindheid dogmaties van aard, iets soos:

Aha … daar vang ek die Bybel uit, …….. is ‘n duidelike fout en klaar, niemand gaan my anders oortuig nie … so help my God (lees: Rasionalisme) ….  Ek gaan ook nie eers die moeite doen om biddend die saak verder deeglik te ondersoek en te vra of daar nie dalk ‘n moontlike goeie verklaring is vir die ‘fout’ of ‘weerspreking’ wat ek daar in(lees) of sien nie …

Daar is ook ‘n element van onkunde (oor wat die kerk deur die eeue verklaar het oor daardie bepaalde Skrifgedeelte) en selfs ‘n hoogmoedige luiheid om nie verder te besin en te studeer nie, wat te betreur is.

Ek het reeds hier so paar bronne aangehaal om oor die saak te raadpleeg:

Onfeilbaarheid en foutloosheid 

Onlangs het dr. Michael Kruger ook ‘n blog begin om kritiese vrae oor die Bybel te antwoord.  Ek stem nie noodwendig saam met alles wat daar geskrywe word nie, maar dit is nog ‘n bron om te raadpleeg oor antwoorde op die aanvalle op die Heilige Skrif. Dit kan hier gelees word:

New Series: Does the Bible Ever Get it Wrong? Facing Scripture’s Difficult Passages

Does the Bible Ever Get it Wrong? Facing Scripture’s Difficult Passages (#1): Greg Beale

Met erkenning aan dr. Kruger se blog, plaas ek hier sy inleiding:

From Christianity’s earliest days, the Scriptures have had their critics. Porphyry, a third-century neoplatonic philosopher, was particularly aggressive in his attacks on the historical veracity of the Gospels, often pointing out what he deemed to be their inconsistencies, contradictions, and historical problems.

For example, he pointed out how Mark 1:2 is not really quoting (just) Isaiah as the passage seems to indicate (frag. 9).  Instead, it is actually a composite quote of Isaiah 40:3 and Mal 3:1 (with a little Ex 23:20 thrown in). Porphyry also attacked the infancy narratives in Matthew and Luke, claiming they contradict one another (frag. 11).

Feeling the weight of Porphyry’s attacks, Christian thinkers began to respond.  Most notable is a (later) response by Augustine, who spends much time defending the consistency of the Gospels in his On the Harmony of the Gospels.  Elsewhere, Augustine was quite clear about why the truth and consistency of the Scripture mattered:

For it seems to me that most disastrous consequences must follow upon our believing that anything false is found in the sacred books. . . For if you once admit into such a high sanctuary of authority one false statement as made in the way of duty, there will not be left a single sentence of those books which, if appearing to anyone difficult in practice or hard to believe, may not by the same fatal rule be explained away (Letters 28.3)

Augustine’s response paved the way for Christians in the subsequent centuries, and even in the modern day.  He showed that the historical consistency of the Scriptures really mattered.

Of course, not all agree with Augustine. In fact, Peter Enns has recently invited a number of Christian scholars to blog on his website who have come to believe that the Scriptures contain historical mistakes or errors.  The series is called “Aha Moments: Biblical Scholars Tell Their Stories” and is (largely) written by scholars whose beliefs about the Bible had changed after they realized that, at least at some points, the Scriptures were simply mistaken.

No doubt Enns’ new blog series has resonated with many folks who have qualms about the difficult passages in Scripture.  But, I think it is important for these same folks to know that there are other Christian scholars who think there are reasonable answers to some of these difficult historical issues.  These scholars have studied at major universities, have been introduced to the same critical problems, but have reached different conclusions about the truthfulness of Scripture.

Thus, I am beginning a new series here at Canon Fodder where I invite evangelical scholars to respond to some of the critical issues raised in Pete Enns’ “Aha moments” series.  Scholars who have agreed to participate include Craig Blomberg, Greg Beale, Darrell Bock, Andreas Köstenberger, and Don Carson. Other names will be added as we go along.

Of course, this series will not be able to respond to every single issue raised by Enns’ series (last I checked it is up to 15 installments!).  But, it will at least provide some other perspectives on the types of issues raised.

No doubt there are some out there who will look at this new series and dismiss it as typical naive, fundamentalist, anti-intellectual, Enlightenment-driven, apologetic maneuvering.  To deny errors in the Bible, some might think, is equivalent to believing in a geocentric universe.

But, the scholars in this series are certainly not anti-intellectual fundamentalists. They are reputable scholars who have made substantial contributions to their field.  They simply disagree with the insistence that there are no reasonable solutions to these problematic passages in the Bible.  Surely there can be honest scholarly disagreement about such things without the use of pejorative labels.

Moreover, the belief that the historical veracity of the Scriptures really matters is not a new one in the history of Christianity–it is not an American invention nor simply the product of the Enlightenment (as is so often claimed).  Robert Wilken points out how such concerns predated the Enlightenment:

The central issue, as stated by Porphyry and reiterated by Augustine in his defense of the Scriptures, was whether the Gospels provided a reliable account of the history of Jesus…The question of faith and history, so much a part of modern theological discourse since the Enlightenment, was also a significant part of the debate between pagans and Christians in the ancient world (The Christians as the Romans Saw Them, 147).

Thus, this new series is simply trying to do what Christians have always done throughout the history of Christianity, namely to offer an explanation for why we believe the Bible is true in all that affirms.

As a final thought, it is my hope that those who have contributed to Enns’ series will receive this new  series on my website as it is intended, namely as a charitable and collegial engagement over these issues.  Sure, there will be disagreements–even vigorous disagreements.  But, I personally know a number of the scholars in Enns’ series and consider them friends.  I trust that such friendships can endure some healthy dialogue and difference of opinion.

Terwyl hulle voorgee dat hulle wys is, het hulle dwaas geword en die heerlikheid van die onverganklike God verander in die gelykvormigheid van die beeld van ‘n verganklike mens en van voëls en viervoetige en kruipende diere. -Rom.1:22.23

In die Beeld van Woensdag 27 Augustus, onder die titel ‘Fokus op Lewe op aarde‘, skryf prof. Sakkie Spangenberg hoe die NHN (Nuwe Hervorming Netwerk) ge-evolueer het die afgelope 10 jaar sedert hul onstaan (2004-2014):

- vanaf die verwerping van die Drie-enige God soos Hy Hom openbaar in die Heilige Skrif,

- tot die omhelsing van hul nuwe god(in) waarin hul nou ‘van harte’ glo: Gaia (ook genoem moeder Aarde/Moeder Natuur).

Die NHN verwerp van harte en dus met groot dogmatisme die ongetwyfelde Christelike geloof soos saamgevat in die ‘sondeval-verlossing-eindoordeel’ belydenis en wat gefokus is op God die Vader, Seun en Heilige Gees; en verruil dit alles vir die god ‘Lewe’ (Gaia) wat ‘is’ en ‘ontstaan’ het uit die ‘oerknal- en evolusieleer’.

Die ‘evolusieleer’ (beklemtoning bygevoeg), Spangenberg se eie woord, dit wil sê, die evolusiedogma word – in die woorde van Spangenberg – ‘van harte aanvaar’ deur die NHN aanbidders, dit is wesentlik deel van hul nuwe ortodokse geloofsorganisasie.

Waar die Moslem se kerndogma en belydenis is – daar is net een God (Allah), en Mohammed is sy profeet; so is die NHN se kerndogma en belydenis – daar in net een God (Gaia/Lewe = Moeder Aarde) en die NHN is haar profete in SA.

Spangenberg skryf:

“Anne Primavesi en Lloyd Geering. Dié teoloë vind albei aanklank by die sienings van James Lovelock en die Gaia-hipotese. … Sowel Primavesi as Geering het daarvan kennis geneem en met ’n nuwe teologie na vore gekom. In dié teologie val die fokus nie meer op ’n sogenaamde sondeval aan die begin van die skepping, Jesus se kruisdood wat die sondeval omkeer en uiteindelik ’n nuwe hemel en ’n nuwe aarde waarborg nie. Die fokus val nou op die aarde se unieke plek in die groot uitdyende heelal en hoe Lewe op aarde ontstaan, ontplooi het en kan voortduur. Primavesi se sienings is treffend verwoord in haar boek Sacred Gaia:Holistic Theology and Earth System Science(2000) en Geering s’n in sy boek Coming Back to Earth: From gods, to God, to Gaia(2009).”

Wat met die NHN se evolusie na die hel besig is om te plaas te vind, is natuurlik niks nuuts nie.  Die Apostel Paulus, een van die ware profete van die enigste ware God, Skepper van hemel en aarde, het reeds daaroor geskryf:

20Want sy onsigbare dinge kan van die skepping van die wêreld af in sy werke verstaan en duidelik gesien word, naamlik sy ewige krag en goddelikheid, sodat hulle geen verontskuldiging het nie;
21omdat hulle, alhoewel hulle God geken het, Hom nie as God verheerlik of gedank het nie; maar hulle het dwaas geword in hul oorlegginge, en hul onverstandige hart is verduister.
22Terwyl hulle voorgee dat hulle wys is, het hulle dwaas geword
23en die heerlikheid van die onverganklike God verander in die gelykvormigheid van die beeld van ‘n verganklike mens en van voëls en viervoetige en kruipende diere.
24Daarom het God hulle ook in die begeerlikhede van hulle harte oorgegee aan onreinheid, om hulle liggame onder mekaar te onteer
25hulle wat die waarheid van God verruil het vir die leuen en die skepsel vereer en gedien het bo die Skepper wat geprys moet word tot in ewigheid. Amen. – Romeine 1.

Die NHN het die waarheid van God verruil vir die leuen en vereer en dien nou vir Gaia (aarde/mens/natuur), in plaas van die Skepper wat alles geskape het om Hom te loof en te prys, dus ook die skepping/natuur/aarde (Gen.1).

En die gevolg van hierdie valse godsbeskouing is die totale verval in immoraliteit en wetteloosheid waarvan Rom.1:26 en verder getuig:

26Daarom (dus, omdat hul die natuur/Gaia/hulseLf begin aanbid het en dus die ware God vir die mens/aarde as god verruil het – slc) het God hulle oorgegee aan skandelike hartstogte, want hulle vroue het die natuurlike verkeer verander in dié wat teen die natuur is;
27en net so het ook die manne die natuurlike verkeer met die vrou laat vaar en in hulle wellus teenoor mekaar ontbrand: manne het met manne skandelikheid bedrywe en in hulleself die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang.
28En omdat hulle dit nie die moeite werd geag het om God in erkentenis te hou nie, het God hulle oorgegee aan ‘n slegte gesindheid, om te doen wat nie betaam nie:
29hulle is vervul met allerhande ongeregtigheid, hoerery, boosheid, hebsug, ondeug; vol nydigheid, moord, twis, bedrog, kwaadaardigheid;
30nuusdraers, kwaadsprekers, haters van God, geweldenaars, trotsaards, grootpraters, uitvinders van slegte dinge, ongehoorsaam aan die ouers;
31onverstandig, ontrou, sonder natuurlike liefde, onversoenlik, onbarmhartig,
32mense wat al ken hulle die verordening van God goed, dat die wat sulke dinge doen, die dood verdien dié dinge nie alleen self doen nie, maar ook hulle goedkeuring skenk aan die wat dit doen.

Die volgende aanhaling van dr. Peter Jones (lees enige van sy boeke om vandag se paganistiese herlewing te verstaan sowel buite as binne die kerk) verduidelik die band tussen die Gaia aanbidding (godsbeskouing) en die gay-agenda (etiek, beklemtoning bygevoeg):

With the French vote for same sex marriage yesterday, one more incremental time the Oneist (pagan) cosmology takes over the West. It was lost years ago, through the attacks of secular humanism and the unleashing of heterosexual license, so this is just the mopping-up period, the final dotting of the “i”s via the constitutionalization of sodomy. Civil unions do not do it. Homosexuality must be recognized with the mantle of total equality–for the “common good.” Ideologically nothing else will suffice, for homosexuality is the ultimate expression of pagan spirituality, as leading homosexuals admit. They affirm that this sexual expression is the perfectly embodied statement of Oneist spirituality. Gay theorist, Toby Johnson, states:

…gay attraction to and development of emotional relationships with members of our same sex results in our seeing the world with the harmonious, non-dualistic vision that is the traditional goal of mystical religion. Gay consciousness is “pre-Edenic,” fundamentally innocent, free of “original sin” [a notion that, in turn], generates the dualistic belief in good and evil. The real message of religion is not about God but about how human beings should live harmoniously and non-judgmentally in order to participate in and further the evolution of Earth (Gaia) into collective self-awareness and transcendent consciousness (God).

This period of legalization will be followed by the institutionalization and normalization of the victory, both by extending the implications to all manner of “loves,” and by the aggressive silencing all opposition, for a peaceful, unified world–built, alas, on the putrefaction of the sinful human heart, that will eventually choke on its own vomit! Our culture will be “given over” to its sinful choices, as Paul says in Romans 1:24, without any “Gospel restraint,” but it is not the final word. Because God gave over his Son to bear the sin of the world as a sacrificial victim, He will return as Lord and Judge of the earth to set all things right.

Dr. Peter Jones gebruik die terme ‘Oneist’ vs. ‘Twoist’ om te beskryf wat ons tradisioneel verstaan as die wesentlike belangrike onderskeid tussen God die Skepper (wat ewig en altyd is), en sy skepping (mens en wêreld) wat geskape is.  Wanneer hierdie wesentlike onderskeid nie gehandhaaf word nie, eindig dit een of ander vorm van paganisme:

Walking around in a blur? Afraid to talk about Jesus? Not sure how Christians fit with other religions? One or Two will help you see a world of difference between the only two worldviews: the worship of the creation (what this book calls One-ism) or worship of the Creator (Two-ism). Using the apostle Paul’s structure in Romans 1, Peter Jones shows why your choice affects everything you think and do: how you think about God (theology), what you worship (spirituality) and how you live your sexuality. Seeing a world of difference and distinctions will help you make a world of difference.

In ‘n artikel wat ek geskryf het, Die Kerk se roeping en taak ten opsigte van die bevordering van ‘n Christelike lewens- en wêreldbeskouing, wys ek daarop (met erkenning aan dr. Jones se werke) dat ons vandag opnuut soos Paulus die Bybelse leer en lewensbeskouing moet handhaaf teen die paganisme van ons dag, onder andere teen die NHN:

  • Skepping
  • Sondeval
  • Verlossing
  • Dankbaarheid/Heiligmaking
  • Verheerliking/Wederkoms

Om net ‘n paar voorbeelde uit Paulus se briewe te neem:

Skepping

20 Want sy onsigbare dinge kan van die skepping van die wêreld af in sy werke verstaan en duidelik gesien word, naamlik sy ewige krag en goddelikheid, sodat hulle geen verontskuldiging het nie – Rom.1

Die belydenis van die skepping van die wêreld vir Paulus het behels:

  • God die Vader as Skepper (1 Kor.8:6)
  • God het uit niks geskape (1 Kor.15:45)
  • God het geskape deur benaming (Ef.3:14-15)
  • God het alles goed geskape (1 Tim.4:4)
  • Adam is as die eerste mens geskape (Rom.5:12-14; 1 Kor.15:45)
  • Die mens is as man en vrou geskape (1 Tim.2:13)

Sondeval

12 DAAROM, soos deur een mens die sonde in die wêreld ingekom het en deur die sonde die dood, en so die dood tot alle mense deurgedring het, omdat almal gesondig het – 13 want vóór die wet was daar al sonde in die wêreld; maar sonde word nie toegereken as daar geen wet is nie. 14 Tog het die dood geheers van Adam af tot op Moses, ook oor hulle wat nie gesondig het in die gelykheid van die oortreding van Adam nie, wat ’n voorbeeld is van Hom wat sou kom. – Rom.5

Die belydenis van die sondeval het vir Paulus behels:

- die historisiteit van die sondeval (2 Kor.11:3; 1 Tim.2:14)

- die mens is van nature ‘n sondaar en tot die kwaad geneig (Rom.3:10-20; Ef.2:3)

- die sondeval het die onderskeid tussen die Skepper en skepsel; waarheid en leuen; ware en valse godsdiens; man en vrou aangetas (Rom.1:18-32)

- die skepping is gevalle (Rom.8:20-22)

Verlossing

10 Daarom verdra ek alles ter wille van die uitverkorenes, sodat hulle ook die verlossing wat in Christus Jesus is, kan verkry met die ewige heerlikheid. – 2 Tim.2

Die belydenis van die verlossing vir Paulus behels:

  • Die geboorte van Christus is ‘n herbevestiging van die skepping (1 Kor.8:6)
  • Christus is waarlik Mens en waarlik God (Rom.8:29; 9:5)
  • Christus is gebore uit die maagd Maria onder die wet (Gal.4:4)
  • Christus se dood het die sonde en die dood oorwin en die skepping herstel (1 Kor.15)
  • Christus is die enigste oplossing vir menslike nood (1 Kor.1:18-30)
  • Christus het God se geregtigheid vervul in sy kinders se plek (Romeine)
  • Christus herstel die verhouding tussen God en mens en tussen mens en mens (2 Kor.5:17-20)
  • Christus se Opstanding bevestig die ligaamlike opstanding van die mens en die hernuwing van die skepping (1 Kor.15)

 Dankbaarheid/Heiligmaking

16 Laat die woord van Christus ryklik in julle woon in alle wysheid. Leer en vermaan mekaar met psalms en lofsange en geestelike liedere, en sing in julle hart met dankbaarheid tot eer van die Here. – Kol.3

Die belydenis van die heiligmaking behels vir Paulus:

  • Die mens word gered nie deur nie maar tot goeie werke (Ef.1:4; 2:10)
  • Christus bevestig die wet deur dit te vervul in sy verlossing (Rom.3:31)

Verheerliking/Wederkoms

13 terwyl ons die salige hoop en die verskyning van die heerlikheid verwag van die grote God en ons Verlosser, Jesus Christus, 14 wat Homself vir ons gegee het om ons te verlos van alle ongeregtigheid en vir Homself ’n volk as sy eiendom te reinig, ywerig in goeie werke. – Tit.2

Die belydenis van die verheerliking behels vir Paulus:

  • volharding van die heiliges (Fil.1:6)
  • troos vir die gelowige in hierdie lewe (Tit.2:11-14)
  • lewe in die verwagting van die ewige lewe waar die gelowige totaal bevry sal wees van die sonde en dood (1 Kor.15)

Teenoor die NHN se fokus (lees: aanbidding) van Gaia (Lewe/mens/natuur), moet Christene gefokus wees op (sien HK Sondag 8):

- God die Vader en ons skepping

- God die Seun en ons verlossing

- God die Heilige Gees en ons heiligmaking

As ons dit doen, sal ons beide ons naaste en die skepping respekteer en liefhê soos God dit wil e geopenbaar het in die Skrif, maar ons aanbid geen mens of dier (natuur/aarde) nie:

“En ek het trone gesien, en hulle het daarop gaan sit, en aan hulle is die oordeel gegee; en ek het die siele gesien van die wat onthoof is oor die getuienis van Jesus en oor die woord van God, en die wat die dier en sy beeld nie aanbid het nie, en die merk op hulle voorhoof en op hulle hand nie ontvang het nie; en hulle het geleef en as konings geregeer saam met Christus die duisend jaar lank. …. En dit is ek, Johannes, wat dit gesien en gehoor het; en toe ek dit gehoor en gesien het, het ek neergeval om te aanbid voor die voete van die engel wat my hierdie dinge getoon het. 9 Toe sê hy vir my: Moenie! want ek is ‘n mededienskneg van jou en van jou broeders, die profete, en van hulle wat die woorde van hierdie boek bewaar. Aanbid God” – Op.22:4,8,9.

Moet ons daarom die NHN ‘verketter’ ?

Nee, ons hoef nie, want hulle het ditself gedoen met hul verruiling van die ware God van die Bybel (wat hulle – om die woorde van Spangenberg te gebruik – ‘negatief beoordeel’) vir hul godin Gaia, en het daardeur finaal afskeid geneem van die geloof wat eenmaal oorgelewer is aan die heiliges (Judas 3).  Hulle is baie verontwaardig as hul godin se ‘eer’ enigsins aangetas word, so ook hul dogmas van ‘nuut dink en nuut verwoord’.

Spangenberg se laaste woorde in sy artikel is:

“Baie predikante en teoloë het dié wysheid nog nie hul eie gemaak nie, vandaar die onverdraagsaamheid teenoor diegene wat nuut dink en nuut verwoord.”

Dit wat die NHN voorstaan, nl. ‘fokus … verskuif na ons lewe hier-en-nou’ (lees: aanbidding van die Gaia dier) is glad nie wysheid wat van bo kom nie, maar is ‘aards, natuurlik, duiwels’ (Jak.3:15).  Dit is nie ‘bevrydend’ nie, maar ‘n terugkeer na die oeroue paganistiese dwalinge en slawerny, waar die mens die aarde/homself aanbid.

As mens die geskiedenis net ‘n bietjie lees, sal mens ook baie duidelik sien dat die NHN se Gaia aanbidding nie ‘nuut dink en nuut verwoord’ is nie, dit is niks anders as ‘n terugkeer na die Satanistiese misleiding om die mens en/of die natuur te aanbid nie, wat reeds in die tuin van Eden begin het (Gen.3:1-5).

Alleen die wysheid van God (aanbidding van die ware Drie-enige God) soos geopenbaar in sy Seun en deur die Skrif aan ons oorgelewer is waar, rein en eg:

1 As julle dan saam met Christus opgewek is, soek die dinge daarbo waar Christus is en aan die regterhand van God sit. 2 Bedink die dinge wat daarbo is, nie wat op die aarde is nie. 3 Want julle het gesterwe, en julle lewe is saam met Christus verborge in God. 4 Wanneer Christus, wat ons lewe is, geopenbaar word, dan sal julle ook saam met Hom in heerlikheid geopenbaar word. – Kol.3

Sien ook hierdie artikel: Is Sakkie Spangenberg ‘n antichris ?

Hopelik sal alle kerke en kerkverbande hul ook amptelik distansieer van die NHN en hul profete en priesters (soos genoem in bogenoemde Beeld artikel).  Die woordeskat wat die NHN gebruik is baie duidelik dat dit ‘n nuwe geloof is:

- “die oerknal en evolusieleer van harte aanvaar

- “Dis ‘n belydenis wat heelwat ‘nuwe hervormers’ omarm”

- ‘Ek glo …’ in die Lewe (lees: Gaia)

- ‘Lewe’ (met ‘n doelbewuste hoofletter deur die hele artikel)

Soos ek in ‘n vorige artikel reeds op gewys het – die NHN en sy dissipels is lankal nie meer deel van die gesprek binne die ‘Christelike tradisie’ nie, hulle is evangelisasieterrein, hulle is deel van die ‘wrede wolwe ‘ (Hand.20:29), die dwaalleraars ‘wat van ons uitgegaan het’ (1 Joh.2:19), die oproep aan hulle moet wees: ‘is bekeer julself’, nie ‘dink nuut en verwoord nuut’ nie:

Die Nuwe Hervorming: wetenskaplike- of evangelisasie terrein?

Sien die volgende artikels oor die Nuwe Hervorming of aanverwante sake: Nuwe Hervorming 

Sien ook: Die Bybelse ‘oerbeeld’ vervang deur ‘n pan(en)teistiese oerbeeld

Een aanhaling:

“Wilhelm Jordaan en sy panseksistiese homoseksuele apogete is stadig maar seker besig om die ‘oerbeeld’, dit is die Bybelse model van man en vrou wees, te verdraai, verkleineer, en te demoniseer, sodat dit ‘n kwessie van tyd gaan wees dat bogenoemde woorde waar word in ons samelewing, natuurlik alles met die hulp van die afvallige liberale hoofstroomkerke en die vrysinnige media wat alles verdra … behalwe natuurlik die algemene ongetwyfelde Christelike kerk wat vashou dat die Bybel is die Woord van God, onfeilbaar en foutloos gegee vir die mens om te glo en daarvolgens te lewe, wat glo Christus is die enigste weg, waarheid en lewe.

En, as die kerk en samelewing God se Woord verwerp, dan sal ons weer soos diere word, lees die vers wat volg na Lev.18:22, in die woorde van een paganistiese gay (Jones, 2010: 174, 177, 180): “It is simply easier to blend with nature spirit, or the spirit of a plant or an animal, if you are not concerned with a gender-specific role.” En: “The Interfaith atmosphere has softened our moral and religious taboos, making homosexual liberation and gay identity possible.” En: “… lesbian prof Camilia Paglia believes society should ‘return to pagan worship, which includes tolerance of homosexuality and even of man-boy love.”

Die Kerk – wat ons leer uit Handelinge 2:37-47

Deel 1: Die ware lidmate van die Kerk

deur ds. Cobus Rossouw (GK Daspoort)

Die kerk van Jesus Christus is God se nuwe verloste mensdom (bv Efes 2:10; 2Kor 5:17).[1] Maar hoe lyk die lewe van God se nuwe verloste mense? Anders gestel: Hoe lyk die lewe van die kerk? Of nog anders gestel: Waarheen moet ons terugkeer of reformeer, as ons praat oor die reformasie van die kerk?

Die antwoord op hierdie vrae sal natuurlik altyd alleen uit die Heilige Skrif kom. Maar in die Heilige Skrifte is Hand 2:37-47 ‘n belangrike ‘wegwyser’. In sy verklaring van Hand 2:42 sê Calvyn die volgende oor hierdie gedeelte: “Soek ons dan die ware kerk van Christus? Die beeltenis  daarvan word hier vir ons lewendig afgeskilder en voorgestel.” [2]

Daarom is dit so belangrik dat ons goed en gehoorsaam sal luister na die HERE se leer oor sy kerk soos ons dit vind in Hand 2:37-47.

Die boek Handelinge[3]

Maar vooraf net eers kortliks iets oor die boek Handelinge. Lukas is die outeur van Handelinge, wat ‘n voortsetting, of ‘n vervolg is, op die Evangelie, wat hy beskryf het (Luk 1:1-4; Hand 1:1-3). In die ‘Lukas-Evangelie’ het Lukas die wonderlike geskiedenis vertel van die koms van die Messias, Jesus Christus, die Seun van God, in die volheid van die tyd. Dis Hy oor wie die Profete geprofeteer het. Ja, dis Hy wat die Koninkryk van God laat kom en sy kerk verlos om deel te hê daaraan.

In die boek Handelinge vertel Lukas hoe Jesus Christus, na sy hemelvaart, vanaf die regterhand van sy Vader, deur die Heilige Gees, die koninkryk, nie net in Israel laat deurbreek nie, maar ook oor die res van die wêreld. Daarvoor gebruik Jesus sy apostels wat Hy daartoe toegerus het deur die Heilige Gees en in die wêreld instuur om die Evangelie van die koms van die Koninkryk van God te verkondig (Hand 1:8).

‘n Baie belangrike gebeurtenis waarvan Lukas ook vertel, is dat daar waar die apostels die Evangelie verkondig en mense uit alle tale, stamme en volke oproep om in Jesus Christus te glo, die kerk van die Nuwe Testament ontstaan (vgl bv Hand 8:1; 9:31; 13:1; 15:41). En dit alles begin in Hand 2:37-47. (Lees gerus deur Hand 1-2).

Die gedagtegang van Hand 2:37-47

In Hand 2:37-47 leer ons drie baie belangrike dinge oor die kerk van die Nuwe Testament. In hierdie eerste artikel in ‘n reeks van drie gaan ons dan stil staan by Hand 2:37-41. In hierdie verse gaan ons leer wie die ware lidmate van die kerk is.

In die ander twee artikels gaan ons dan stilstaan by Hand 2:42 waar dit gaan oor die lewe van die Kerk, en Hand 2:43-47 waar dit gaan oor Christus se werk deur sy Gees in en deur die Kerk.

Kom ons val daarom nou weg met Hand 2:37-41 waar dit gaan oor die ware lidmate van die Kerk.

Die ware lidmate van die Kerk

(a) Die ware lidmate van die Kerk is hulle wat diep in die hart getref is

Vers 37 vertel daarvan: “Toe hulle dit hoor, is hulle diep in die hart getref …”  Maar wie is hierdie hulle? En wat is die dit wat hulle gehoor het?

Wel, vanuit Hand 2 leer ons dat die hulle die verbaasdes (vers 11) en die spotters (vers 13) was, wat op Pinksterdag die uitstorting van die Heilige Gees (Hand 1:8; 2:1-13) gesien en beleef het. Dis ook hulle wat Petrus se kragtige preek – die dit van vers 37 – uit Joël 2 (Hand 2:16-21), Ps 16 (Hand 2:22-32) en Ps 110 (Hand 2:33-36), gehoor het.

Hierdie preek het Petrus afgesluit met die ontsaglike belangrike woorde van Hand 2:36, waar hy sê: “Laat dan die hele huis van Israel sekerlik weet dat God Hom Here en Christus gemaak het (die Koning van God se Koninkryk), hierdie Jesus wat julle gekruisig het.”

* * * * *

Nou, “Toe hulle dit hoor (met ander woorde: Toe die verbaasdes (vers 11) en die spotters (vers 13) hierdie preek van Petrus (vers 14-36) hoor is hulle diep in die hart getref …”  En wanneer jy diep in die hart getref word, is jy bang, beangs, hartseer. Jy het berou.[4]

Maar hoekom? Wel, op daardie oomblik, toe Petrus uit die OT verkondig het wie Jesus werklik is, het Petrus se toehoorders besef:

  • dat hulle skuldige moordenaars van die almagtige en lewende Here en Christus was (Ps 16:8-11, Hand 2:22-32);
  • dat hulle vyande geword het van die Een wat heers te midde van sy vyande, aan die regterhand van God die Vader, tot hulle almal vernietig sal wees (Ps 110:1-2, Hand 2:33-36);
  • en dat hulle daarom onder die oordeel van Christus staan.[5]

Daarom … “Toe hulle dit hoor, is hulle diep in die hart getref …”

* * * * *

Net so moet Petrus se preek ons ook diep in die hart tref. Want dieselfde sondige natuur wat in hulle was, is ook in ons.[6] Van nature is ons geneig om God en ons naaste te haat. En Jesus is altwee. Hy is God en ons naaste.[7]

Ja, as die natuurlike-ek by die kruisiging was, sou ek saam met die Jode al hoe harder geskreeu het: Kruisig Hom! Want dis hoe ons van nature is: haters van God en ons naaste. Daarom is ons van nature skuldige moordenaars van die almagtige lewende Here en Christus. Van nature staan ons onder sy oordeel.

Dit moet ons in die hart tref, bang en hartseer maak. Dit moet ons in ware berou met die woorde van vers 37 laat uitroep: “Wat moet ons doen?”

Maar net hier is daar goeie-nuus. Wanneer Jesus Christus van verdorwe-sondaars ware lidmate van sy kerk maak, dan wek Hy deur sy Gees, die Gees van genade en smekinge (Sag 12:10), ‘n bangheid vir sy oordeel, en ‘n ware berou oor ons sonde, in ons op.

* * * * *

(b) Die ware lidmate van die kerk is die wat die goeie-nuus van verlossing hoor

Ja, die ware lidmate van die kerk is alleen die wat diep in die hart getref word.[8] Maar ook die wat vers 38-40 se goeie-nuus van verlossing hoor. Hierdie goeie-nuus bestaan uit drie opdragte en ‘n belofte.

Die eerste opdrag (vers 38)

“Bekeer julle”  So klink Petrus se eerste opdrag. Die Griekse woord waarmee Petrus praat, sê eintlik: ‘Bekeer julle nou dadelik!’ [9]

En laat ons tog gehoorsaam wees en bekeer, want Ps 2:12 vertel van Jesus Christus se toorn wat gou kan ontvlam.

En om te bekeer beteken dat ons regtig jammer moet wees, dat ons God vertoorn met ons sonde van haat (of liefdeloosheid).[10] En dan moet ons deur die geloof in gebed na God toe gaan en Hom om vergifnis vra.[11]

En dit kan ons verseker doen want Jesus is nie net ‘Here’ nie (Ps 110:1-2; Hand 2:36). Nee, Hy is ook Ps 110:4 se ewige ‘Hoëpriester’. Die Een “wat … met die enige offer van sy liggaam verlos …”[12] En nou “volkome (kan) red die wat deur Hom tot God gaan, omdat Hy altyd leef om vir hulle in te tree” (Heb 7:25).

Daarom: “Bekeer julle!”

* * * * *

Die tweede opdrag (vers 40)

Saam met vers 38 se opdrag om te bekeer, gaan ook die opdrag van vers 40: “Laat julle red uit hierdie verkeerde geslag.”  Dit beteken dat ons die HERE moet bid om ons te verlos van ons ou-sondige-lewe en ons ou-sondige-vriendekring.[13]

En dis so belangrik: Ons kan nie sê ons is bekeer, maar dan leef ons nog soos altyd in ons ou-lewe saam met ons ou vriende wat volhard op die breë-pad hel toe nie. Nee nooit! Bekering is wonderlik, want so kom ons by Jesus, deur Wie ons vergiffenis uit genade alleen ontvang (Luk 24:47). Maar bekering is ook altyd radikaal lewensvernuwend.

* * * * *

Die derde opdrag (vers 38)

Saam met die opdrag van bekering en lewensvernuwing, kom daar ook ‘n derde opdrag. Vers 38 vertel daarvan: “en laat elkeen van julle gedoop word in die Naam van Jesus Christus tot vergewing van sondes …”

By al die wonderlikhede wat hier geopenbaar word gaan ons nie nou stil staan nie.[14] Wat ons egter wel moet raaksien, is die wonderlike boodskap en waarborg van die doop vir elkeen wat waarlik bekeer.

Vir bekeerdes (gelowiges in Jesus) wys en waarborg ons doop vir ons dat ons sondes vergeef is. Ja, die doop-water wat uitwendige vuilheid afwas, wys op Christus wat sy volk se sondes met sy bloed weg was (Openb 1:5). En juis daarom – omdat ons doop sondevergifnis wys en waarborg – wys en waarborg ons doop ook dat die HERE ‘n nuwe en ewige genadeverbond met ons opgerig het (Jer 31:34).[15]

Die belofte (vers 38)

By Petrus se drie opdragte kom daar ook ‘n belofte. Vers 38 sê: “en julle sal die gawe van die Heilige Gees ontvang.”[16] Vir elkeen wat waarlik bekeer, sê hierdie belofte: Die Heilige Gees is nou by jou.[17]

Dit sê vir my: Jesus se woorde in Joh. 14:18 is waar, ook vir my: “Ek sal julle nie as wese agterlaat nie …”  Deur sy Gees is Jesus Christus Emmanuel, God met ons (vgl ook Mat 28:20).[18]

* * * * *

(c) Die ware lidmate neem die goeie-nuus van verlossing met blydskap aan.

Ja, die ware lidmate van die kerk is alleen die wat diep in die hart getref is (vers 37). Dis hulle wat die goeie-nuus van vers 38-40 kon hoor. Vers 41 vertel dat hulle dit ook met blydskap aangeneem het.

En om hierdie boodskap aan te neem beteken:[19]

  • jy glo wat Petrus sê oor bekering,
  • jy glo sy leer oor die doop,
  • en jy glo die belofte van die Heilige Gees as gawe vir elkeen wat bekeer.

En dan bekeer jy. Dis wat dit beteken om Petrus se goeie-nuus boodskap aan te neem.

* * * * *

En dan sê vers 41 dat hulle wat Petrus se woord aangeneem het “toegebring is.”  Vers 47 sê vir ons dat hulle “by die gemeente (of die kerk) gevoeg (is).”  Ja, hulle, en niemand anders nie, het toe ware lidmate van die kerk geword.

En nou kom daar ‘n belangrike selfondersoek vraag vir elkeen van ons: Is u ‘n ware lidmaat van die kerk? Is ek en u al regtig diep in die hart getref? Het ons al die goeie-nuus van verlossing aangeneem en tot bekering gekom? Of is ons maar net name op ‘n lidmaatregister?

Onthou alleen hulle wat “diep in die hart getref” word (vers 37), wat die goeie-nuus hoor (vers 38-40) en dit met blydskap aanneem (vers 41), is ware lidmate van die kerk. En dan’s jy lidmaat omdat jy toegevoeg is tot die kerk. Vers 47 sê: dis die Here (Jesus Christus) wat dit gedoen het.

Daarom wanneer ons ware lidmate is, laat ons die Here dank! Want dis Hy wat ons diep in die hart getref het. Dis Hy wat ons met Petrus se Woord geroep het. Dis Hy wat in ons die ware geloof en bekering gewerk het. Dis Hy wat ons lidmate van die kerk gemaak het.[20]

Volgende keer: Deel 2 – Die ware lidmate van die Kerk se lewe (Hand.2:42) 

__________________________

[1]
Vgl Sproul R C, 2005, Reformation study Bible, bl 1704

[2]
Vgl Calvyn J, 2003, Commentary of the Acts of the apostles vol 1, bl 127.

[3]
Vgl Sproul R C, 2005, Reformation study Bible, bl 1704, bl 1556-1557; Geldenhuys J N, 1959, Bybel met verklarende aantekeninge, vol 3 bl 318-319

[4]
Vgl Grosheide F W, 1942, Kommentaar op het Nieuwe Testament – De Handelingen der apostelen, vol 1 bl 86; Baljon J M S, 1908, Grieksch Theologisch woordenboek, bl 503

[5]
Vgl MacArthur J, 1994, The MacArthur New Testament commentaries – Acts 1-12, bl 71-72; Grosheide F W, 1942, Kommentaar op het Nieuwe Testament – De Handelingen der apostelen, vol 1 bl 86.

[6]
Vgl Geldenhuys J N, 1959, Bybel met verklarende aantekeninge, vol 3 bl 319

[7]
Heidelbergse Kategismus Sondag 2-3 en Sondag 14

[8]
Heidelbergse Kategismus Sondag 1.

[9]
Μετανοήσατε (metanoeesate) – Die aoristus imperatief aktief 2de pers meervoud – dui op punktuele handeling (Jordaan G J C, 2004, Binnewerk van die Griekse taal, bl 10). Daar moet dus nou op die moment bekeer word. Nie eers bietjie uitstel nie. Nou! Net-nou is dalk te laat want Christus kan enige oomblik in sy wraak kom (Mat 24:44).

[10]
Heidelbergse Kategismus Sondag 33 v/a 89; Joël 2:12-13

[11]
Joël 2:13; Luk 24:47; Hand 3:19; vgl ook Bock D L, 2007, Acts – Baker exegetical commentary on the New Testament bl 142

[12]
Heidelbergse Kategismus Sondag 12

[13]
Hand 2:21; Vgl Bock D L, 2007, Acts – Baker exegetical commentary on the New Testament bl 146;  Grosheide F W, 1942, Kommentaar op het Nieuwe Testament – De Handelingen der apostelen, vol 1 bl 92;  Macarthur J, 1994, The Macarthur New Testament commentaries – Acts 1-12, bl 76.

[14]
Hier word baie wonderlike en diep dinge vir ons geopenbaar. Ons staan bv hier by die baie belangrike verband tussen grootdoop en kinderdoop (Floor, 1983, Die heilige doop in die Nuwe Testament, bl 33 vv). Hierby gaan ons egter nie nou stil staan nie.

[15]
Vgl Floor, 1983, Die heilige doop in die Nuwe Testament, bl 36

[16]
Wat ‘n wonder! En nou gaan ons nog nie eers in op dit wat in vers 39 geopenbaar word nie, naamlik dat die belofte van die Heilige Gees ook vir ons kinders is.

[17]
Vgl Reymond R, 1998, A New Systematic Theology of the Christian Faith, bl 826

[18]
Heidelbergse Kategismus Sondag 18 v/a 47.

[19]
Hand 2:44; Vgl Brown C, 1986, New International Dictionary of New Testament Theology vol 3 bl 744. 746; Bock D L, 2007, Acts – Baker exegetical commentary on the New Testament bl 147

[20]
Heidelbergse Kategismus Sondag 21 v/a 54

Posted by: proregno | August 25, 2014

Preek: Psalm 73 – Hoekom Here ?

                   Photo: Gustav Opperman - Graphics - After MalemaGustav Opperman fotografie

Lees: Psalm 73

Teks: 73: 16, 17  Toe het ek nagedink om dit te verstaan, maar dit was moeite in my oë, totdat ek in die heiligdom van God ingegaan en op hulle einde gelet het.

Tema: Ons verkry die antwoord op die vraag na die voorspoed van die goddeloses slegs deur naby aan God te leef.

Psalms: 98:1,2; 98:3,4; 130:2,4;73:1,2; 73:11,12.

Prediker: ds. Gustav Opperman (GK Matlabas)

 

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Daar is mense wie se pad deur die lewe baie maklik is;

so maklik soos ‘n warm mes deur botter sny,

kan ‘n mens sê.

 

Hulle pad is net afdraend.

Hulle kom waar hulle is,

deur te ski, deur te gly, deur te skaats.

Sukses is outomaties.

Hulle lewe soos die mense op die sigaret- en drankadvertensies,

fris en gesond, mooi afgerond.

Die lewe is een groot plesiersirkus,

een lang vier-by-vier vakansie.

 

Hulle kom weg met alles.

Dis hulle wat die trippel sewes op die dobbelmasjiene slaan.

Dis hulle wat met die mooiste meisies in die skool uitgaan.

Hulle kry hulle brood aan altwee kante gebotter.

Hulle sê: “God sorg vir die wat vir hulself sorg. Elke hond vir homself!”

 

Maar selfs die honde het meer genade as hulle …

Want ons lees nog hoe die honde Lasarus se swere gelek het,

terwyl die ryk man purper en fyn linne dra

en elke dag vrolik en weelderig lewe.

 

Hulle is vinnig met die mond,

vinnig met die antwoorde,

selde of ooit in die kerk.

Hulle maak nie van die kerk ‘n lêplek nie.

Die enigste ding van hulle wat na die hemel kyk,

is die DSTV-skottel.

 

En die onverstaanbaarste van alles is …

Dit gaan goed met hulle.

As jy maar weer sien,

het hulle weer in die botter geval.

 

Daarom skryf die Psalmdigter:

Ek het nagedink om dit te verstaan,

maar dit was moeite in my oë.

 

Asaf was ‘n sanger in die tabernakel

en hy ken hierdie makisaki-mense:

Daar is geen kwellings by hulle nie.

Hulle spreek uit die hoogte.

Altyd onbesorg vermeerder hulle die rykdom.

God en sy gebod is vir hulle ‘n belaglikheid.

Soos Bélsasar van ouds hou hulle partytjie met die tempelbekers.

U onthou vir Belsasar, die Babiloniese koning,

wat sorgeloos met die Here se heilige goed ‘n drinkparty gehou het?

 

Maar hoe kan dit wees, vra Asaf?

Sê Psalm 1 nie:

Welgeluksalig is die man

wat nie in die kring van die spotters sit nie?

Sê Psalm 1 nie:

Die goddelose mense is soos kaf

kaf wat die wind verstrooi

en alles wat die regverdige doen,

dit voer hy voorspoedig uit.

Dis wat die eerste Psalm sê.

Asaf het ook Deutronomium 28 geken.

Daar staan geskrywe:

Al hierdie seëninge sal oor jou kom

as jy luister na die stem van die HERE.

Geseënd sal jy wees in die stad,

en geseënd sal jy wees in die veld.

Geseënd sal wees die vrug van jou liggaam

en die vrugte van jou land

en die vrug van jou vee,

die aanteel van jou beeste en die aanteel van jou kleinvee.

Geseënd sal wees jou mandjie en jou bakskottel

Dis wat Deuteronomium 28 sê.

 

En dit kwel Asaf.

Ek het nagedink om dit te verstaan,

maar dit was moeite in my oë

Hy erken ronduit:

Ek was afgunstig

toe ek die voorspoed van die goddeloses sien.

 

Asaf maak die afleiding:

Dis nie die moeite werd

om op die Here se pad te loop nie.

Tevergeefs het hy sy hart rein gehou.

Buitendien is dit asof die Here hom nog elke dag nog pak gee.

Dis nie net dat hy geen voorspoed ervaar nie!

Hy word nog heeldag geslaan!

En sy tugtiging was daar elke môre.

Asaf voel nie geseënd nie.

 

Inteendeel, hy sou al lankal by die goddeloses aangesluit het …

Hy sou al lankal ook begin sê het:

“Elke hond vir homself …”,

maar iets weerhou hom.

Hy huiwer tog.

As ek gesê het,

so redeneer Asaf

As ek gesê het,

ek wil óók so spreek–

dan sou ek ontrou gewees het;

ontrou gewees het aan die geslag van u kinders.

Ek sou ontrou gewees het aan die verbond.

Ek sou ontrou gewees het aan my vaders in die verbond.

Hulle het my nie so geleer nie.

Ek kan ook nie so voor die kinders praat nie.

Dis ook nie hoe ek die kinders moet leer nie.

 

Nou bly Asaf stil.

Hy dink dit,

maar hy sê dit nie.

Hy hou sy bedenkinge vir homself.

 

Hoeveel van julle is daar nie, Broeders en Susters?

Julle dink ook so,

maar julle sê dit nie …

want dis nie hoe kerkmense praat nie.

 

Die goddeloses, hulle leef geseënd.

Maar ons, ons wat nog erns maak met die Here,

erns maak met die kerk …

Kyk hoe swaar kry ons!

Is dit nog die moeite werd

om die ouderlingswerk of diakenswerk te doen?

Wat kry ek daarvoor?

Stank vir dank!

 

Om ‘n diensbare suster te wees,

betaal my niks.

En as ek al die geld vat,

wat ek oor die jare vir die kerk gegee het,

as ek al daai geld vat,

kon ek al ‘n vet vakansie gaan hou het.

 

Daai of daai mense sien jy nooit in die kerk nie.

En kyk, hulle leef soos konings.

 

Ek gaan kerk toe, luister na die preke,

doen gebede, ontvang die sakramente, gee my bydrae …

Alles tevergeefs!

Al hierdie vroomheid, al hierdie engheid

om krampagtig vas te hou aan ‘n stel gebooie,

gebooie wat niemand meer aan glo nie …

Wat bring dit jou sak?

 

En as ek maar nog kon getuig van ‘n bietjie voorspoed …

Maar dis net beproewing op beproewing!

 

Toe het ek nagedink om dit te verstaan,

(skryf Asaf)

maar dit was moeite in my oë.

My hart was bitter gestemd.

Asaf het nog in die tabernakelkoor gesing …

maar met ‘n bitter hart:

Juig al wat leef juig voor die Heer

dien God met blydskap, gee hom eer …,

maar daar was geen blydskap op Asaf se gesig nie.

 

Asaf het gesit met ‘n bitter hart.

En dis juis van die hart dat die Spreukedigter sê:

Bewaak jou hart meer as alles wat bewaar moet word,

want daaruit is die oorspronge van die lewe (Spr 4:23).

Jou hart kan hoe rein wees, Asaf,

maar as hy eers bitter is,

as hy eers afgunstig is …

 

As jy eers so besig raak om na binne te kyk,

dat jy vergeet om na bo te kyk,

dan kan jy maar nadink om dit te verstaan,

maar jy sal net moeite hê.

Hoe meer jy dink, hoe minder weet jy:

Toe was ék dom en ek het niks geweet nie;

ek was ‘n dier by U.

 

Hulle wat dink:

“Elke hond vir homself” …

Hulle word diere voor God …

Diere wat net kan dink aan vreet, veg en paar.

 

Ek het nagedink om dit te verstaan,

maar dit was moeite in my oë,

totdat …. totdat ek in die heiligdom van God ingegaan het …

En hier het ons ‘n wending.

 

Die draaipunt in Asaf se denke kom

as hy in die heiligdom ingaan.

Wat sou dit beteken?

As Asaf maar meer gesê het,

maar hy sê niks meer nie, net dit:

Hy het by die heiligdom ingegaan.

 

Miskien sou dit vir Asaf nou gepas wees om te luister,

om te luister na die woorde van ‘n ander profeet.

Habakuk sê: Die HERE is in sy heilige tempel –

swyg voor Hom, o ganse aarde!

 

As jy die antwoord wil hê,

Asaf, moet jy dit buite jouself soek.

As jy die antwoord wil hê, Asaf,

het jy ‘n wyer uitsig nodig.

Gaan staan swygend in die heiligdom.

Nou moet jy soos Job sê:

Ek lê my hand op my mond.

Een maal het ek gespreek,

ja, twee maal, maar ek sal nie voortgaan nie (39:38).

 

Voel hoe God jou aan jou regterhand vat.

God lei jou deur sy raad.

Kyk … en Hy open jou geestesoog.

Vir jou is dit asof die voorhangsel reeds geskeur is.

God laat jou sien tot in die Allerheiligste.

Kyk, daar is die ark met God se wet daarin,

dit bevat God se wil.

Laat sy Gees jou Leermeester word.

Totdat dit gebeur, sal jy niks verstaan nie.

 

En kyk hier voor jou!

Hier waar die Lam op die altaar lê …

met die bloed wat stroom.

Kyk nou verby dit!

Kyk, daar staan drie kruise hier buite Jerusalem

en die bloed stroom.

Aan die voet van die middelste kruis,

die een wat tussen die twee rowers staan,

kyk, daar is die goddeloses besig om te dobbel.

 

Ja, en daar is die ander.

Hulle lag en spot:

“Waar is jou God nou ? Verlos jouself!”

Net soos die goddeloses van alle tye.

Daaroor het jy mos al gesing, Asaf?

Onthou jy nou: Psalm 22?

Honde het my omsingel;

‘n bende kwaaddoeners het my omring;

hulle het my hande en my voete deurgrawe.

Hulle verdeel my klere onder mekaar

en werp die lot oor my gewaad.

 

Nêrens was daar soveel goddeloosheid as dié dag op Golgotha nie.

Vir al Jesus se regverdigheid het Hy net veragting en vervolging ontvang.

Die goddeloses het bly leef.

Hy het Godverlate gesterf.

 

En dan  … nog meer onverstaanbaar … nog ‘n groter onregverdigheid:

Een van daardie goddeloses was dié dag saam met Hom in die paradys!

Een van daardie goddeloses, ‘n werklike misdadiger, langs hom gekruisig,

word daardie dag deur die Here Jesus salig verklaar.

Daarom Broeders en Susters,

moenie te haastig veroordeel nie.

Moenie te haastig wees om die goddeloses almal hel toe te wens nie!

Onthou, een van die goddeloses was dié dag saam met Hom in die paradys.

 

Noudat jy in die heiligdom is, Asaf, moet jy verder kyk.

Kyk nog verder en let op die einde van die ander goddeloses.

 

Kyk verder, Asaf, kyk tot ver in die toekoms.

Kyk tot by die boek Openbaring.

Sien die hemel geopend.

Daar is ‘n wit perd

en Hy wat daarop sit, word genoem Getrou en Waaragtig,

en Hy oordeel en voer oorlog in geregtigheid (Op 19:11).

 

En ek het een engel sien staan

en hy het vir al die voëls gesê:

Kom hierheen tot die maaltyd van die grote God,

dat julle kan eet die vlees van konings

en die vlees van owerstes oor duisend

en die vlees van sterkes

en die vlees van perde en van die wat daarop sit,

en die vlees van almal,

vrymense sowel as slawe,

klein sowel as groot (Op 19:17,18).

 

Waarlik, antwoord Asaf, U laat hulle in puin val.

Hoe word hulle in ‘n oomblik ‘n voorwerp van verbasing,

in ‘n oomblik raak hulle tot niet deur verskrikkinge!

Koning Bélsasar sy vroue en sy hoofmanne het uit die tempelbekers gedrink.

Op dieselfde oomblik het daar vingers te voorskyn gekom.

Onthou u nog, Geliefdes?

Die vingers het op die muur van die paleis geskrywe ...

Mené, mené, tekél ufarsín.

So was dit geskrywe.

Toe het die gelaatskleur van die koning verander,

die gewrigte van sy heupe het losgeraak,

sy knieë het teen mekaar geslaan (Dan 5:6).

 

Koning Bélsasar is op die weegskaal geweeg,

geweeg en te lig bevind.

 

Die goddeloses verdwyn soos ‘n droom dié dag as God ingryp.

Op sy tyd bring God redding vir sommige goddeloses …

soos die rower aan die kruis,

maar op sy tyd voltrek God sy oordeel oor die goddeloses.

 

Asaf staan in die heiligdom.

Hy het die einde van die goddeloses gesien.

 

Maar daar is nog meer.

Hy is by die Here.

Die Here het sy regterhand gevat.

Sy voete het amper gestruikel.

Hy het amper op dieselfde gladde plekke as die goddeloses beland.

So hittete of hy het gegly,

maar die Here het hom by die regterhand gevat.

Die Here God is die rots van sy hart.

Nou het hy vastigheid.

 

Wat kan die gelowige meer begeer as die beskermende hand van God!

 

Wie het ek buiten U in die hemel?

Buiten U begeer ek ook niks op die aarde nie.

God is die rots van my hart en my deel tot in ewigheid? (Ps 73:25,26)

Die meetsnoere het vir my in lieflike plekke geval,

ja, my erfenis is vir my mooi (Ps 16:6).

 

Soos Lasarus, veilig in die boesem van Abraham,

getroos met die hemelse heerlikheid.

En die ryk man?

Hy roep en sê:

Vader Abraham, wees my barmhartig!

Stuur Lasarus, dat hy die punt van sy vinger in water kan insteek,

dat hy my tong kan verkoel.

Ek ly smarte in hierdie vlam!

 

Nou is dit werklik elke hond vir homself.

 

Geliefdes, laat ons nie ook eendag soos van ‘n droom wakker word nie.

Luister en glo … die woorde van ons Here Jesus:

Salig is die wat rein van hart is,

want hulle …

hulle sal God sien! (Mat 5:8)

Soek God in sy heiligdom.

Kniel voor die altaar by die geslagte Lam.

Voel jou hand in sy hand.

Soek God in sy heiligdom …

Die antwoord lê by Hom.

 Amen.

Posted by: proregno | August 19, 2014

“Die GKSA” – van Vryheid tot Gevangenisskap

DIE GEREFORMEERDE KERKE IN SUID-AFRIKA

Van Vryheid

in Gebondenheid aan die Woord

Tot Gevangenskap

in Menslike Strukturalisme

Dr P E van der Dussen

Pretoria, Augustus 2014

Wagter, hoe ver is dit in die nag?

Wagter, hoe ver in die nag?

Die wagter sê: Die môre kom,

en ook die nag.

Wil julle vra, vra; keer terug, kom. 

- Jesaja 21:11,12

VOORWOORD

Wanneer iemand ‘n dokter raadpleeg kan die dokter niks vir of aan hom doen voordat hy die pasiënt deeglik ondersoek het nie, nie behandeling voorskryf voor hy die aard van die ongesteldheid vasgestel het nie. Sinode-2012 van “die GKSA” het besluit dat ‘n kommissie die onenigheid in “die GKSA” moet ontleed en ‘n omkeerstrategie aan die beoogde sinode in Januarie 2015 moet voorlê.

Daarmee is die voorgewénde skyn van een-van-hart-en-een-van-sin in “die GKSA” oopgebreek. Hoewel die besluit a-kerklik van aard is, erken dit die dekadelange smeuling in “GKSA”-geledere. Gebeure sedert Januarie 2012 bevestig dat dié erkenning noodsaaklik geword het teneinde die toenemend verlammende uitwerking van die onenigheid teen te werk.

Die besluit van 2012 bring “die GKSA” voor die keuse: puranda, of reformanda. Dit was ‘n ontvlugtingsbesluit wat die beoogde vergadering van getrapte afgevaardigdes van streeksinodes in Januarie 2015 voor ‘n dilemma gaan plaas. Let daarop dat géén gemeente regstreeks seggenskap in die saak sal hê nie, tensy die verslag ruimskoots vooruit aan elke Gemeente vir oorweging gestuur word. Gestruktureerde sinodokrasie is ‘n simptoom van die toestand in “die GKSA”.

Om die verslag van kennisname en bespreking deur elke Kerkraad en Gemeente te weerhou, sal die optrede van en sedert 2012 nutteloos maak en die onenigheid vererger. Ook sal die vergadering die kommissieverslag heel eerste en baie breedvoerig moet hanteer en tot besluit(e) moet kom teneinde geloofwaardigheid te verseker oor hierdie en trouens elke ander besluit. Om die oorsaak of oorsake van die toestand in hierdie artikel te behandel sal voorbarig wees. Dit sal die taak van die beplande vergadering in Januarie 2012 wees.

Waarom word “die GKSA” tussen aanhalingstekens geplaas? Die strukturalistiese denke van die twintigste eeu het die vrymaking van die Gereformeerdes in 1859 sodanig ondergrawe dat vandag se lede van Gereformeerde Gemeentes na dieselfde sinodokrasie teruggevoer is wat die Hervormde Kerk van destyds beoefen het. Volgens die Presbiteriale Kerkregeringstelsel het vergaderings van meerdere gemeentes géén regstatus nie, nie Kerkregtelik en nie Staatsregtelik nie, en bestaan dus nie werklik nie.

SAMEVATTING

Op 11 Januarie 1859 verklaar vyftien ondertekenaars in ‘n brief aan die Algemeene Kerkvergadering der Nederduitsch Hervormde Kerk in de Zuid Afrikaansche Republiek: Ondergeteekenden, zich bezwaard gevoelende over u genomen besluit van heden morgen, omtrent de aangeboden hulp uit Nederlands Kerk,….. verklaren door dezen vrijwillig, dat zij van nu af treden uit uwe kerkelijke gemeenschap en wenschen te bestaan als eene Vrije Gereformeerde Kerk, overeenkomstig de leer, tucht en dienst der vaderen….

In Januarie 2015 sal die streeksinodes in “die GKSA” ouderlinge en predikante en ouderlinge na ‘n nasionale sinode afvaardig volgens die stelsel van getrapte verteenwoordiging van Gemeentes. Die getrapte afgevaardigdes sal daarom as die deputate, die afgevaardigdes, die verteenwoordigers van Gemeentes in die ressort van hulle streeksinode, in sinodale vergadering byeenkom. Sal hulle die sendende Gemeentes vooraf raadpleeg, veral oor die verslag oor ‘n omkeerstrategie? Sal hulle aan die Gemeentes wat hulle verteenwoordig kom verslag doen? Dit is die aangewese, sinvolle, eerbare Presbiteriale weg van die Dordtse Kerkorde. Dit stel die eis aan die vergadering om die verslag oor ‘n omkeerstrategie eerste en uitvoerig in behandeling te neem.

Wat is die wese van die Ware Kerk? Die Ware Kerk moet heilig wees soos God heilig is, ín die wêreld maar nie ván die wêreld nie, nie net op hierdie lewe gerig nie, maar eskatologies gerig om Gods volk wakende en die lampe brandende hou, wagtend op die Bruidegom, met die taak om in onvoorwaardelike gehoorsaamheid aan Koning Jesus Christus ín die wêreld Sy Koninkryk sigbaar te maak en te bevorder.

Die woord Kerk kom nie in die Bybel voor nie, wel gemeente. Kerk het met verloop van tyd ‘n institusionalistiese gevoelswaarde en betekenis gekry wat in strukturalisme en organisasionalisme ontaard het, in wese sentrale beheer. Dié denke sluit by sosiale én Kommunisties-Sosialistiese denke aan wat op die mensgerigte begrip gemeenskaplik berus, behorende tot ‘n gemeenskap of kommune.

Kerklik kom dit in sinodokratiese kollegialisme tot uiting. “Die GKSA” het apostaties oor die laaste dekades ‘n sinodokratiese rigting ingeslaan en van die Skriftuurlik-Presbiteriale kerkregeringstelsel wegbeweeg. In eie geledere word gemaklik Kerkgenootskaplik gedink dat meerdere vergaderings aan Gemeentes en hulle lede mag voorskryf. Dit veroorsaak verwarring en eiesinnige optrede en open die weg na apostaties-maatskaplik-politieke besluite en optrede wat die selfstandige Gemeentes bind.

Dr Abram Kuyper het twee weë vir die Ware Kerk onderskei. Herstel is moontlik solank onsuiwerheid, impuritas, geld. Geen kerk is ooit volmaak-suiwer nie omdat geen mens goed is nie. Teen onsuiwerheid kán en móét gestry word: semper puranda – deurlopend suiwerend. Daarteenoor staan de-formering (afbreek van die vorm) wat ge-reformeerdheid (voltooide herbou) aantas en apostatiese verbastering van kerk met wêreld meebring. Daarvoor sien Kuyper net een oplossing: Re-formering, her-formering, terug-formering, semper reformandadeurlopend re-formerend.

Dr. PE van der Dussen

(pevddussen@outlook.com)

__________________________________

U kan die volledige artikel hier aflaai:

A4 formaat: Van Vryheid tot Gevangenskap

A5 formaat: Van Vryheid tot Gevangenskap

Ek plaas hier ‘n uittreksel:

Reformasie teenoor Transformasie – Sosiopolitiese betrokkenheid – glybaan na Apostase

Die GKSA op pad na apostase[1]

Spoelstra[2] praat van huidige wêreldwye verrotting in gereformeerde geloof en godsdiens in bepaalde kringe en verklaar: Die GKSA het stilswyend gebreek met Skrif- en histories gegronde belydenis. Die kerk word toenemend as ‘n menslike, ‘n sosiologiese, ‘n samelewingsinstelling gesien. Waar die kerk op ʼn outentieke wyse bestaan, is haar blote bestaan ʼn kritiek op die samelewing. Versoening, genade en hoop is sake waarom dit in die kerk gaan, maar wat nie in die samelewing gevind word nie. Die Kerk is ʼn unieke gemeenskap – ʼn skepping van God. Die kerk moet konteks-sensitief wees. Op kerklike wyse moet die volgende sake hanteer word: misdaad, armoede, werkloosheid, HIV, rassisme, korrupsie, regstellende aksie, ekologiese versteurings, ens.[3]

Die lys kan uitgebrei word. Die sake is almal mensgerig en ‘n uitdrukking van humanisme wat téénoor die verlossingsleer in die Belydenis staan. Hoedanig die GKSA as Kerkverband reeds in hierdie rigting beweeg het, blyk uit Sinode-2003 se opdrag aan die Deputate vir Korrespondensie met Sentrale, Provinsiale en Munisipale Owerhede.[4] Vyf voorbeelde van sosio-politieke betrokkenheid word uit die Handelinge voorgehou.

Voorbeeld 1: Geweldsmisdaad

Die Deputate kry opdrag om alle rolspelers – die kerk, die samelewing en die owerheid (nasionaal, provinsiaal en munisipaal) – van die omvang van die geweldsprobleem te laat kennis neem en met mekaar in gesprek laat tree om gesamentlik te besin oor hoe die probleem van geweld die beste aangespreek kan word. Die Deputate moes namens die GKSA en dus namens elke Kerkraad as koördineerder oor die wesenlike ampstaak van elke owerheid optree soos dit in Rom 13 uiteengesit word. ‘n Owerheid is ‘n dienaar van God, die mense ten goede. Want ‘n owerheid dra die swaard nie verniet nie, want hy is ‘n dienaar van God, ‘n wreker om die een wat kwaad doen te straf.[5] Doen hy dit nie, versaak hy sy ampstaak en is hy nie ‘n dienaar van God nie. Nie die kerk (of enige ander sogenaamde rolspeler) het die opdrag en reg om hierdie taak te verrig nie.

Die misdaadtoestand is so ver gevorder dat ‘n toenemende neiging sigbaar is dat mense die reg in eie hande neem omdat die regime nie deur middel van die polisie en ander dienste die misdaadtoestand kan of wil beheer nie. Misdadigers van die ergste graad loop vry rond en amnestie word aan geweldsmisdadigers verleen. Romeine 13 omskryf ‘n owerheid se taak eenduidig as die gebruik van die swaard om die kwaaddoeners te straf en die burgery te beskerm. Doen hy dit nie, tree hy in die sin van Art 36 NGB in stryd met die Woord van God op. Deur hierdie eenduidige taak nie uit te voer nie verbeur ‘n regime die aanspraak op owerheidskap en het die burgery geen keuse as om hom ooreenkomstig Art 36 NGB ongehoorsaam te wees nie. Sekerlik lê dit op die weg van die Kerk om hieromtrent leiding te gee sodat dit op ordelike wyse geskied onder leiding van sogenaamde volksmagistrate of burgerlike beheerders en nie in anargie oorgaan nie. Dit is egter nie die Kerk se taak om regstreeks by die misdaadtoestand betrokke te raak nie.

Teenoor ‘n regime het die Kerk die roeping om hulle tot bekering op te roep, nie om hulle te help beplan of voor te skryf hoe hulle die saak moet aanpak nie. In die heersende omstandighede sluit dit in dat die Kerk die regime onomwonde voor die werklikheid stel dat hy geen aanspraak op erkenning as owerheid het solank hy nie die eenduidige taak in Rom 13 uitvoer nie.

Beskeidenheid is nie ‘n kenmerk van die opdrag nie. Afgesien van die beginselstellingname hierbo is die kerk nie bevoeg of in staat om die opdrag te kan uitvoer nie. Die kerk beskik nóg oor die kundigheid nóg oor die mannekrag nóg oor die organisasie om misdaad te bestry. Verder kan die GKSA as Kerkverband onmoontlik nie alle standpunte oor die saak onder die lidmate tot praktiese toepassing bring nie.

Voorbeeld 2: Armoede en werkverskaffing

Aan die Deputate is verder opgedra om saam met reeds bestaande instellings en organisasies advies te gee aangaande hulpverlening ten opsigte van die armoedevraagstuk, veral met betrekking tot projekte vir werkverskaffing – projekte wat arm mense begelei na volhoubare inkomstes, verder om getuienis te laat hoor teenoor enige sisteem en skema, van wie ook al, wat mense verarm en uitbuit.

Dit is die priesterlike ampstaak van die ware Kerk om in die nakoming van die diakonale amp aan almal goed te doen, maar die meeste aan die huisgenote van die geloof.[6] Dit is die profetiese ampstaak van die ware Kerk om die nakoming van die Vierde Gebod te verkondig, naamlik dat elkeen ses dae van die week móét werk. Dit is die koninklike ampstaak van die ware Kerk om teen die agtergrond van Gen 3:17-19 te verkondig dat wie nie wil werk nie, ook nie moet eet nie.[7]

Dit beteken nie dat die ware Kerk onverskillig mag staan teenoor diegene wat wil werk maar wat in die ekonomiese stelsel nie ‘n betrekking vind, nie in diens geneem word nie. Inteendeel is dit deel van die diakonale amp om sulke mense in nood by te staan en behulpsaam te wees in die soeke na ‘n betrekking.

Dit lê egter nie op die weg van die kerk om by projekte vir werkverskaffing betrokke te raak nie. Die kerk is ook nie bevoeg of in staat om dit te doen nie. Werkverskaffing is ‘n misleidende politieke slagkreet. Geen mens begin ‘n onderneming met werkverskaffing as doelwit nie. Die doelwit met ‘n onderneming is om by wyse van wins ‘n inkomste vir die ondernemer te verkry. Om daardie doel te bereik is dit meestal nodig om ander mense in diens te neem. Werkgeleenthede ontstaan, kom voort uit die winsdoelwit van die ondernemer, nie uit ‘n doelwit om werk aan mense te verskaf nie. Dit is ‘n totaal irrasionele manier van dink. ‘n Ekonomiese stelsel wat hierop berus sal gou ineenstort.

Voorbeeld 3: Betrokkenheid by wetgewing

‘n Wye opdrag is dat die Deputate wetgewing voortdurend moet monitor en voorgestelde wetgewing bestudeer en in die lig van die Skrif, Belydenis, Kerkorde, Sinodebesluite en Gereformeerde etiek op die mees effektiewe manier daarop kommentaar te lewer. Dit val op dat Sinodebesluite en Gereformeerde etiek by die drie grondslae van die ware Kerk, naamlik Skrif, Belydenis en Kerkorde gevoeg word. Die indruk word gewek dat sekere Sinodebesluite nie met Skrif, Belydenis en Kerkorde versoenbaar is nie. Dit geld ook vir Gereformeerde etiek. Die status van ‘n sinodale vergadering word bo die presbiteriale Kerkregeerstelsel verhef. Dit voer die Kerkverband gevaarlik nader aan die valse kerk wat in Art 29 NGB beskryf word as ‘n kerk wat aan homself en sy ordinansies meer mag en gesag toeskryf as aan die Woord van God en hom aan die juk van Christus nie onderwerp nie.

Die Deputate Owerhede het aansluitend die volgende voorstel aan Sinode-2006 voorgelê:[8] Die Sinode dra dit aan die te benoeme Deputate Owerheid op om op grond van die Gereformeerde Belydenis ‘n grondige beoordeling van die grondwetlik-demokratiese staatsbestel waarbinne die RSA tans staan, te maak en dit aan die Part Sinodes, Klassisse en gemeentes voor te lê as riglyn vir gesprekke met die regering van die dag en ander owerheidsinstansies. Drie voorbehoude word gestel: Dit moenie ‘n evaluering van die regime se beleid wees nie; dit moenie die gebrekkige daarstelling van ‘n egte grondwetlike demokrasie beoordeel nie, en die verslag moenie voorgee om volledig te wees nie aangesien dit vanuit ‘n baie spesifieke hoek benader word. Die doel wat hierdie beoordeling wél moet dien, is om in die lig van ons Belydenis, te oordeel hoe die kerk sy taak as dienaar van God binne ‘n grondwetlike demokrasie kan volvoer. Terselfdertyd moet vasgestel word hoe en of Artikel 36 NGB, volgens sy huidige formulering, uitvoerbaar is binne die staatkundige realiteit waarin ons onsself bevind.[9] In 1994 is ‘n grondwetlike demokrasie (regstaat) in Suid-Afrika gevestig wat ‘n verskuiwing in die verhouding tussen die owerheid en kerke gebring het. Sedert 1994 het dit duidelik geword dat die tradisionele werkswyse wat deur die GKSA gevolg is om getuienis teenoor die owerheid te lewer hersien moet word.Terselfdertyd het NGB Art 36 binne ‘n historiese konteks ontstaan waarin die teokrasie[10] as staatsvorm gehandhaaf is. Die werklikheid is egter dat ons situasie radikaal verskil van die situasie waarbinne die NGB ontstaan het. Dit is daarom noodsaaklik om aandag te skenk aan die hermeneutiese vraagstuk: Hoe lewer ons getuienis binne ‘n nuwe staatkundige opset? Hoe kom ons tot ‘n verantwoorde lees van die Belydenisskrifte waarin die verskil in historiese konteks ernstig opgeneem word, maar waarin ons steeds poog om ernstig te luister na wat vir ons gesê word? Hierdie beskouing is ‘n voorsetting van die nuwe hermeneutiek wat op die sosio-historiese Skrifuitleg gegrond is.

Sinode-2006 het die voorstel nie goedgekeur nie. Die beredenering toon egter die gedagtegang van die Deputate Owerhede dat minstens Art 36 NGB hersien moet word. Soos in Hoofstuk 3 getoon word, mag dit slegs geskied as aangetoon kan word dat dit nie met die Woord van God ooreenstem nie. Die Deputate vra egter wysiging van Art 36 NGB op grond van politieke en ideologiese oorwegings. D’Assonville[11] sê hieroor: Die beleid van die staat mag nooit die belydenis van die kerk, dat die Bybel die gesagvolle Woord van God is, vervang nie. (Skrywer se beklemtoning.) Weereens kom die valse kerk in die gesigsveld.

Dit is duidelik dat die Deputate Owerheid ‘n eiesoortige siening van hulle taak het wat nie met die profetiese taak van die ware Kerk ooreenstem om te alle tye op Skriftuurlike wyse uit die Woord van God te getuig nie en is daarin deur Sinode-2003 en Sinode-2006 gesteun. Die Kerk mag nie sy seile na die wind van nuwe staatkundige opsette span nie. Hy moet op vaste grond sy ampstaak uitvoer, dan sal daar geen tweedrag ontstaan nie en sal die eenheid in die Kerke en die krag van die profetiese getuienis onskendbaar bly. Of die owerhede na die getuienis van die Kerk luister is nie vir die uitvoering van dié ampstaak tersake nie.

Die opdragte van Sinode-2003 is deur Sinode-2006 verder gevoer met die besluite om by die Suid-Afrikaanse Raad van Kerke aan te sluit en by die Parlementêre Lessenaar van die Nederduits Gereformeerde Kerk in te skakel.[12] Verder beweeg die Konvent van Reformatoriese Kerke, waarin die GKSA ‘n leidende rol speel, ook op die sosio-politieke terrein. Sinode-2006 het besonderlik die GKSA-kerkverband tot deelname aan en ondersteuning van die politieke beleid van die regime verbind.

Voorbeeld 4: Die grondhervormingsprogram

Die Deputate het ‘n bykomende opdrag gekry om by die sogenaamde grondhervormingsprogram van die ANC-SAKP-regime betrokke te raak.[13] Die bewoording van die voorstel van Suidelike Partikuliere Sinode laat geen twyfel dat hulle die program steun nie, en Sinode-2006 het met sy besluit elke Gereformeerde Kerkraad binne die GKSA daaraan gebind. So word aan die ANC-SAKP-regime te kenne gegee dat elke lidmaat van ‘n Gereformeerde Kerk die grondhervormingsprogram onderskryf. Daarmee knieval Sinode-2006 namens die GKSA voor die Kommunisties gedrewe politieke program van die ANC-SAKP en verlaag die GKSA sodoende tot ‘n politieke lakei. Dit is ‘n groot tree op die weg van apostase.

Voorbeeld 5: Die GKSA en die Northwest University

‘n Laaste saak wat op die apostatiese benadering in die GKSA wys verskyn in §4.4 van die Ooreenkoms tussen die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika[14] en die Northwest University: Die Universiteit onderneem om saam met die Senaat van die Teologiese Skool die studie van teologiese studente waar te neem ooreenkomstig die reformatoriese teologie, soos byvoorbeeld vergestalt in die navorsingseenheid van die Fakulteit Teologie, naamlik Die Reformatoriese Teologie en die ontwikkeling van die Suid-Afrikaanse samelewing. Die reformatoriese teologie (let wel: nie die Gereformeerde teologie nie) waarin die teologiese studente opgelei word, word binne die raamwerk van die sosio-politiek geplaas. So word toekomstige predikante van die GKSA in die weë van social gospel opgelei.[15]

Die Kerk se roeping

Die bostaande vyftal sake lê almal op die weg van owerhede met bepaalde politieke programme binne ‘n regeerstelsel of regime. Sodra die Kerk hom hiermee begin bemoei, begeef hy hom op die politieke terrein volgens die heersende partypolitieke ideologieë en bepaaldelik die ideologiese grondslag van die regering-van-die-dag. Die ANC-SAKP-regime in Suid-Afrika se ideologiese inslag is Kommunisties en hy bring dit in die praktyk en voer dit as beleid uit. Dit is nie die Kerk se taak om enigsins aan hierdie beleidsuitvoering mee te werk nie. Inteendeel is dit die Kerk se taak om uit die Woord die wesenlike sondigheid van die Kommunistiese ideologie te verkondig, en te verkondig dat die Here HERE dit nie onbepaald sal verdra nie.

Sake op die horisontale terrein hoort nie op die weg van die Kerk nie. Die Kerk is nie ‘n wêreldlike mensgemaakte instelling of organisasie nie en mag nie take op hom neem wat nie tot hom hoort en hom nie toekom nie. Die ware Kerk is deur God Self ingestel en het die taak om die Evangelie te verkondig deur middel van drie dienste: Woordbediening (die profetiese), ordening en tug (die koninklike), en barmhartigheid (die priesterlike amp). Dat die Kerk die lewensomstandighede van lidmate en die omstandighede in die wêreld daarbuite toelig en aanraak, spreek vanself.[16] Hy mag egter nie daarin vasval en in sy doen en late bemoeisiek wees en ‘n humanistiese gees van liefdadigheid bo die Evangelie van verlossing stel nie. Soos Paulus waarsku:[17] As ons net vir hierdie lewe op Christus hoop, dan is ons die ellendigste van alle mense.

D’Assonville[18] plaas politieke bemoeienis van die kerk in eskatologiese verband wanneer hy na die groot hoer in Openbaring 17 verwys: Sy was ‘n spesifieke persoon of instansie wat met die politieke leiers van die wêreld owerspel gepleeg het. Ons moet onthou dat ons hier met ‘n visioen te doen het. Die boodskap word deur ‘n visioen wat Johannes gesien het vandag aan die kerk deurgegee. En nou weet ons: As die kerk of sinodes (tydelike vergaderings wat besluite neem), haar met die politiek begin bemoei en politieke sake op hulle tafel neem of insette vir die landspolitiek begin maak, waar dit nie meer oor God se Woord gaan nie – dan begin die kerk op die pad van owerspel met die staat beweeg. Pasop, terugkeer word al hoe moeiliker! Nooit is die kerk se bestaan van ‘n politieke party of ‘n politieke ideologie afhanklik nie. Die beleid van die staat mag nooit die belydenis van die kerk, dat die Bybel die gesagvolle Woord van God is, vervang nie. (Skrywer se beklemtoning.)

Greijdanus[19] voer in sy verklaring van Openbaring 18 die saak verder. Vers 4 meld dat Johannes ‘n ander stem uit die hemel hoor sê: Gaan uit haar uit, My volk, sodat julle nie gemeenskap met haar sondes mag hê en van haar plae ontvang nie. Dat dit ‘n stem uit die hemel is wat die opdrag aan My volk gee, laat blyk dat dit die Here Self is wat spreek, wat Sy volk, die ware Kerk, waarsku en hulle wil beskerm: As hulle gemeenskap met die sondes van Babilon beoefen, verwerf hulle ook die plae oor Babilon. Die oproep om uit haar uit te gaan, beteken nie noodwendig dat hulle dit na die liggaam moet doen nie. Dit is ‘n geestelike oproep om hulle van Babilon se invloed te bevry. Die gelowige is in maar nie van hierdie wêreld nie. Sy getuienis moet voortgaan en na die hele wêreld uitgaan.[20] Hy moet hom egter in hierdie wêreld afsonder van die mense wat van die wêreld is.[21] ‘n Kerk wat hom nie van Babilon losmaak nie en selfs met Babilon saamwerk, al is dit met die verskoning dat die Woord orals gehoor moet word, is ongehoorsaam aan die Here en ontrou aan sy aard en roeping.

Volgens Van Oene[22] het (gereformeerde) Kerke in die algemene sin in Art 28 KO ooreengekom dat die gewoonte van ontroue of apostate kerke om met openbare verklarings en optredes of deur rewolusionêre groeperinge te steun in allerlei politieke sake in te meng, in stryd is met die kerk en onversoenbaar met die gedragswyse wat ooreenkomstig die Woord van God behoorlik is. Inderdaad meen hy dat daar ‘n tyd kan kom dat ons dankbaar sal wees oor die insluiting van hierdie artikel in ons Kerkorde omdat dit tot seën en voordeel sal wees dat ons kan toon dat die Gereformeerde Kerke wesenlik van daardie religieuse liggame verskil wat aan die ware aard van die kerk ontrou geword en tot politieke en sosiale organisasies onder die dekmantel van die kerk gedegenereer het. Die implikasie is duidelik: Ware Kerke moet apostate of ontroue kerke tug deur van hulle af te skei.

In die woordgebruik van Van Oene het die GKSA as Kerkverband ver op die pad van apostase gevorder en bevind hy hom reeds op die glybaan van ontroue kerk wat eienskappe van die valse kerk openbaar. Dit word gevaarlik. Soos d’Assonville aantoon word terugkeer al hoe moeiliker.

Afgesien van die bostaande beginselstelling moet gestel word dat geen kerk of kerkverband oor die vakkundige of materiële of ander nodige vermoëns beskik om aan die uitvoering van sosio-politieke sake mee te werk nie. Hy mag hom ook nie daaroor uitspreek nie, behalwe wanneer dit blyk dat dit in stryd met die Skrif is,[23] en dan net oor die Skriftuurlike beoordeling. Die ware Kerk sal hom op Skrifgronde van ‘n saak losmaak en sy lidmate daartoe opvorder, terwyl hy duidelike getuienis teenoor die betrokke owerhede uitspreek om hulle van hulle sondige weg te bekeer. Dit is die weg wat Daniël en sy drie vriende gevolg het. Dit is die weg wat Johannes die Doper gevolg het. Dit is die weg wat Petrus en Johannes gevolg het. Dit is die weg wat Paulus gevolg het. Dit is die weg wat Luther, Calvyn en De Brès gevolg het. Daar is geen ander weg wat die ware Kerk ooit kan volg nie, nie nou nie, nie in die toekoms nie, nie aan die einde van die dae wanneer die ware Kerk uit Babilon moet uitgaan nie.[24]

Luther en Calvyn het onverskrokke op duidelike Skrifgronde hulle teen die valse leer in die Roomse Kerk verset. Die Kerk het vandag die taak om hom selfs sterker en duideliker teen die heersende antichristelike ideologie te verset. Wat die owerhede betref, beteken voorbidding nie dankgebede en goedpratery en blindelingse onderskrywing nie. Die Kerk het die taak om die owerhede op hulle roeping ooreenkomstig Art 36 NGB en Rom 13 te wys, hulle aan te spreek en om hulle bekering te bid indien hulle daardie roeping nie nakom nie. Die Kerk mag en moet misstande vanuit die Woord aan owerhede uitwys, veral as die owerhede ongelowig en dus onkundig is. Die Kerk mag hom egter nie op die terrein van die owerheid begewe nie.

[1]   Die HAT noem apostas(i)e geloofsversaking, en ‘n apostaat noem hy ‘n verloënaar van die geloof. Om ‘n kerk as apostaat te bestempel is geen geringe saak nie. Kyk V E d’Assonville sr: Die Koms van Christus en die Antichris, Marnix, 2006, bls 73. Daar teken hy die kerk se bemoeienis met poltieke vraagstukke as owerspel met die owerhede.

[2]   Die Kerkpad, Mei 2006, bls 7-9.

[3]   Teologie/Theology te/at Kovsies, 25-jarige Feesuitgawe, September 2005, Inleidingsartikel. Bekombaar by www.google.com.

[4]   Handelinge-2006, bls 170-171. Volgende aanhalings kom ook hieruit.

[5]   Rom 13:4.

[6]   Gal 6:10.

[7]   2 Thess 3:10.

[8]   Handelinge-2006, bls 175-176 § 3.3.

[9]   Handelinge-2006, bls 176 § 3.3.4 en 3.4.

[10] Daar was in die 16e en 17e eeu geen sprake van teokrasie nie. Die Roomse Kerk het die Heilige Romeinse Ryk gedurende die Middeleeue totstandgebring en in die Renaissancetyd gehandhaaf deur seggenskap oor die aanstelling van die konings van onder meer Frankryk en Spanje te behou. Daarteenoor het die Hervormers hulle hiervan losgemaak, soos die brief van Guido de Brès aan die Franse koning duidelik maak. In Nederland, waar die Gereformeerde leer die sterkste tot uiting gekom het, is die kerklike heerskappy uitdruklik beëindig en het Dordt in Art 36 NGB en Art 28 KO die saak bo alle twyfel gestel.

[11] V E d’Assonville sr, bls 73.

[12] Hierdie besluite word in Hoofstuk 5 uitvoerig behandel.

[13] Handelinge-2006, bls 831-834.

[14] Verteenwoordig deur die Kuratorium wat oor die opleiding van predikante vir die GKSA toesig moet hou.

[15] ‘n Uitgebreide Beswaarskrif van P van der Kooi teen die invoering van dialektiese teologie is aan Sinode-2006 voorgelê maar op tegniese gronde nie ter tafel geneem nie.

[16] Joh 17:14vv.

[17] I Kor 15:19.

[18] V E d’Assonville sr, bls 73.

[19] Bls 267 saam met sy kommentaar oor Opb 18 as geheel, bls 264vv.

[20] Joh 17:9-19.

[21] I Kor 5:9-11.

[22] Kyk voetnoot 50.

[23] Art 36 NGB.

[24] Openb 18:4.

Posted by: proregno | August 14, 2014

Sola Scriptura Seminaar 2014

TEMA

God sê – Ouderlinge slegs mans

Is God se Woord genoeg ?

Datum: 24 September 2014

Plek: Gereformeerde Kerk Rietvallei (Umgenistraat 359 , Pretoria)

Tyd: 8:30 vir 9:00

Kontaknommer: 072 342 8528 (Francois van Deventer)

Vrywillige donasie: R65-00 (sluit in Boereworsrolle & Filterkoffie)

PROGRAM

09:00 Opening Christiaan Jooste

09:15 Hoe weet ons die Bybel is God se Woord? Attie Bogaards

10:00 Hoe lees mens die Bybel reg? Koos Adendorf

10:45 Teetyd: Boeretroos

11:15 Hoe bepaal ons wat tydlose kernsake in die Bybel is? Faan Smit

12:00 Is manlike ouderlingskap ʼn kernsaak? Slabbert Le Cornu

12:45 Middagete: Boereworsrolle

13:45 Wanneer moet ons mekaar se standpunte verdra? (Rom.14) Cobus Rossouw

14:30 Vraag & Antwoord sessie

15:15 Afsluiting

Gereël deur Gereformeerde Kerk Bet-El

http://www.gereformeerd.org

Sien die volledige aangehegte inligting

Sola Scriptura Seminaar

« Newer Posts - Older Posts »

Categories

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 426 other followers