DIE GEREFORMEERDE EREDIENS

6. Voorlesing van die wet 

Ek plaas hier, opeenvolgend in ‘n paar aflewerings, Totius se verduideliking van waaroor die gereformeerde erediens gaan, ons onmoeting met die lewende God elke rusdag, asook ander sake.

Hierdie paar artikels van Totius het in die Kerkblad verskyn en kom uit die 1960 Dagbreek boekhandel uitgawe van Totius se ‘Versamelde Werke’,deel 7, afdeling 2 (die volledige 1960 stel kan hier by dr. Attie Bogaards se blog afgelaai word onder die ‘Leer’ afdeling)

Inhoud:

Die modelgemeente: 

1. Die sang (a)

2. Die sang (b)

3. Die sang (c)

4. Votum en seënspreuk

5. Voorlesing van die Skrif

6. Voorlesing van die wet

7. Skuldbelydenis en skuldvergiffenis

8. Die gebed

9. Die preek

10. Die kollekte

11. Die doopsbediening

12. Die ‘sneldoop’

13. Antwoord: Ja

14. Doopgetuies

15. Wat staan hoër: die kerkraad of sinode ?

16. Die konsistoriegebed

(Vorige en ander nommers in die reeks kan hier gelees word: Die Gereformeerde Erediens, Totius)

DIE KERK – Liturgies 

6. Voorlesing van die wet 

Lidmaat: Kan u my sê, geagte Dominee, waarom die wet dan elke Sondag in die vergadering van die gelowiges voorgelees word. Die betekenis daarvan kan ek nie verstaan nie.

Leraar: U dink seker, geagte Broeder, dat daardie voorlesing onnodig en tydrowend is, omdat u reeds van jongs af die wet van buite af geleer het?

Lidmaat: Ja, dit is so. En juis omdat ek die Tien Gebooie uit my hoof ken, sit ek onder die lesing daarvan elke oomblik in ‘n ander rigting en dink.

Leraar: Dit is nie goed nie. Elke handeling en verrigting in ons erediens moet ‘n betekenis hê. Ons het ‘n „redelike godsdiens”. En elke lidmaat behoort ten volle bewus te wees van die betekenis.

Lidmaat: Ek neem u vermaning aan en weet dat ek (saam met baie ander) in hierdie opsig aan onkunde skuldig is. Maar verklaar nou vir my volgens my vraag die betekenis van die wetlesing.

Leraar: Ons moet hier twee vrae probeer beantwoord: 1. Waarom word die Wet van die Gebooie voorgelees? en 2. Wanneer moet die lesing geskied?

Lidmaat: Voor u verder gaan: ek het iets vergeet. Kan u my sê hoe oud hierdie gebruik is en of dit deur ‘n bepaalde voorskrif in die Bybel gebied is.

Leraar: Kyk, daar is nie ‘n bepaalde voorskrif nie, maar ek meen stellig (soos dit later vanself vir u duidelik sal word) dat hierdie gebruik op ‘n bepaalde Skriftuurlike grondslag rus. ‘n Bepaalde plek in die erediens het die wetlesing eers gekry sedert die Hervorming en dit bepaald by die Gereformeerde Kerke. Die vaderskap van hierdie instellingword algemeen aan Calvyn toegeskryf.

Lidmaat: Dit is vir my voorlopig genoeg. As u my meer van die geskiedenis vertel, sal ek dit weer vergeet.

Leraar: En nou punt een, wat reeds genoem is, nl. waarom word die wet gelees?  Hieromtrent bestaan daar ‘n verskil van opvatting. Sommige meen dat dit gebeur om skuldbesef by die gemeente op te wek. Ander daarenteen dat die bedoeling is: om die wet as reël van die dankbaarheid aan die gelowiges voor te hou. Veral die laaste opvatting het sterk voorstanders, o.a. dr. A. Kuyper.

Lidmaat: En wat is u opinie?

Leraar: Wel, ek beskou dit so dat hierdie voorlesing altwee dinge moet doen.

Lidmaat: Maar dit kan tog nie. Al is ek ongeleerd, voel ek tog dat opwek tot skuldgevoel en opwek tot dankbaarheid twee verskillende sake is.

Leraar: Ja, hulle is onderskeie maar nie geskeie nie. Raadpleeg u eie ondervinding. Is dit nie juis u gevoel van u sonde wat u tot dankbaarheid noop nie? Is hierdie twee nie altyd in die sielelewe verbonde nie?

Lidmaat: Ek moet wel toestem dat u reg het. Maar kan ek hierdie eie ondervinding in hierdie opsig wel vertrou?

Leraar: Neem dan iets anders. In die Heidelbergse Kategismus word in Sondag 2 die wet aan ons voorgehou om die grootheid van ons ellende te ontdek, en in die derde deel van hierdie Kategismus om ons tot ware dankbaarheid te noop.

Lidmaat: Heeltemal reg, maar daar word hierdie twee sake goed uitmekaar gehou. Daar is ‘n groot sprong tussen Sondag 2 en 32.

Leraar: Ek sê ook nie dat die gevoel van sonde en die gevoel van dankbaarheid presies gelyktydig en ewe sterk moet wees nie. Ek beweer net dat hulle aan mekaar verbonde is en dat ‘n mens deur kennis, van sy ellende tot ‘n lewe van toegewydheid aan God moet geraak.

Lidmaat: In die Kategismus gaan dit egter nie so gou as wat dit by die wetlesing moet plaasvind nie.

Leraar: Natuurlik nie. In daardie Leerboek moes alles haarfyn uitgelê word. Daarom dat so ‘n lang pad afgeloop word. Maar by die voorlesing van die Gebooie kan hierdie gewaarwordinge mekaar vinniger opvolg en selfs beurtelings afwissel.

Lidmaat: Wat u laaste gesê het, verstaan ek nog nie goed nie, Dominee.

Leraar: Nou ja, neem ‘n voorbeeld uit die geskiedenis. Calvyn het die wet deur die gemeente van Straatsburg laat sing en het dit dan wel as ‘n reel van die dankbaarheid beskou, omdat die sing op die skuldbelydenis gevolg het, want elke vers is beëindig met ‘n Kyrie Eleeison, d.w.s. Here ontferm U! Daarop het dan weer ‘n bede om heiligmaking gevolg.

Lidmaat: Maar nou stuit ek op ‘n ander moeilikheid. As die wet as ‘n spieël van ons ellende beskou word, is dit ‘n tugmeester om tot Christus te kom; maar dit hoort nie by ‘n vergadering van gelowiges nie, omdat hulle alreeds tot Christus gekom het. Hulle het die wet nie meer as tugmeester nodig nie.

Leraar: Ek moet se, broeder, dat ek bly is dat u so diepsinnig kan redeneer. Maar wat u so-ewe daar gesê het, hou nie steek nie. Een vraag: Toe Jesus aan Petrus gesê het: „as jy eendag bekeerd is, moet jy jou broeders versterk” (Luk. 22:32), was Petrus nie toe reeds bekeer nie? Het hy nie toe reeds na Jesus gekom en Hom gevolg nie? Het hy nie toe die ware belydenis afgelê, wat nie deur vlees en bloed aan hom geopenbaar is nie, nl. dat Jesus nie Christus is nie? By Petrus se eerste bekering moes ‘n gedurige en daaglikse bekering gevoeg word. En so moet by gevoel van skuld ‘n gedurige besef van ons ellende gevoeg word, en daartoe dien die gedurige lesing van die wet.

Lidmaat: Moet die gevoel van skuld gedurende die voorlesing van die Gebooie net so sterk wees as die gevoel van dankbaarheid?

Leraar: Ek gaan so ver om te sê dat die skuldgevoel hierin die sterkste moet spreek. A Lasco, een van die groot manne van die Hervorming, het die gewoonte gehad om nadat die wet deur die gemeente aangehoor was, hieraan ‘n kort aanspraak vas te knoop, waarin hy die gemeente wys op hulle sonde en hulle opwek om God om skuldvergiffenis aan te roep. Hierdie opwekking het dan die weg gebaan tot ‘n ernstige en aangrypende boetgebed.

Lidmaat: Meen u nou dat die wetlesing voor die skuldbelydenis moet kom, dus andersom as by Calvyn?

Leraar: Ja, ek dink dat ons teenswoordige gebruik goed is en ook in ‘n mate ooreenstem met die van A Lasco. Maar dan moet (volgens ons Liturgie agter in die Psalmboek) die gebed voor die preek ook weer as ,,’n algemene belydenis van sondes” beskou word.

Lidmaat: Wat moet die eintlike orde dan wees?

Leraar: Eers die wetlesing, veral om skuldgevoel op te wek; dan die gebed voor die preek as „belydenis van die sondes” (vgl. ons Liturgie) en eindelik die preek, waarvan die inhoud die vergiffenis in die bloed van Jesus is.

Lidmaat: Maar, Dominee, is dit nie vir u jammer dat die gemeente by dit alles moet swyg en dat u alleen spreek nie. Ek wil nie graag hê heelwat lewendiger sou word as die gemeente meer aan die verrigtinge sou deelneem.

Leraar: Hierin stem ek volkome met u saam. Ons erediens is te eentonig en te doods. Daarom sou ek, wat die onderhawige punt betref, voorstel dat die gemeente nadat die wet gelees is, sal opstaan en uit eie beweging die laaste vers van die berymde Tien Gebooie sal sing:

Ons het, o HEER, u wet weerstrewe,

genade is al waar ons op pleit:

Gee ons in Christus nuwe lewe,

om dit te doen uit dankbaarheid.

Dan kon dadelik daarop, terwyl die gemeente nog staan, die gebed voor die preek gevolg het, d.i. die belydenis van die sondes.

Lidmaat: Wat u voorstel, Dominee, is eenvoudig pragtig. Dan kry die gemeente ook ‘n kans om skuldgevoel en dankbaarheid, ja, altwee, met daardie aangehaalde vers te betuig. Dan sal ek nie meer anderpad sit en dink as die Tien Gebooie gelees word nie.

Het Kerkblad,nr. 193, 1 Februarie 1907. (Vertaal.)

Posted by: proregno | April 21, 2015

Boekbekendstelling: Wat is geestelike oorlogvoering ?

Stanley D. Gale - Wat is geestelike oorlogvoering? (eBoek) (Hoekstene van geloof)

Is dit om nou links en regs demone en duiwels te wil uitdryf?

Is dit om nou die duiwel alleen die skuld te gee vir my al my sonde en ongehoorsaamheid?

Is dit nou om allerlei bindinge te sien in ‘vrymesselaars tekens en simbole’ en deur mistiese herhaling van gebede en mantras daarvan bevry te word ?

Dit lyk my mense is geneig om van een uiterste na ‘n ander te wil beweeg.

Aan die eenkant is daar die ateisme en liberale teologie wat die bestaan van Satan ontken en sy bose werke glad nie in ag neem in ons wêreld nie, en ongelukkig weer aan die anderkant hulle wat heeltemal te veel mag en krag aan die Satan toeskryf.

In laasgenoemde is dit selfs partykeer Christene wat met groot ontsag en bange vrees praat oor die Satan se werke orals, dat mens begin wonder of daar groter vrees is vir die Satan as vir die Here HERE ?

Ware gelowiges erken en is heeltemal bewus van die Satan se bestaan en sy bose werke, neem dit deeglik in ag, maar alles binne die raamwerk van die HERE wat alleen almagtig is en alles regeer en beskik, asook die finale volkome oorwinning van Christus oor die Bose.

Daarom die belangrike woorde waaraan alle ware gelowiges vashou:

“En moenie vrees vir die wat die liggaam doodmaak, maar die siel nie kan doodmaak nie; maar vrees Hom liewer wat die siel sowel as die liggaam kan verderwe in die hel.” – Jesus Christus (Matt.10:28)

“… en elke gees wat nie bely dat Jesus Christus in die vlees gekom het nie, is nie uit God nie; en dit is die gees van die Antichris waarvan julle gehoor het dat hy kom, en hy is nou al in die wêreld. Julle is uit God, my kinders, en het hulle oorwin, omdat Hy wat in julle is, groter is as hy wat in die wêreld is.” – 1 Joh.4:3,4

Om die geestelike oorlog en stryd waarin gelowiges verkeer reg te verstaan en aan te pak, wil ek die volgende boekie by u aanbeveel:

Wat is geestelike oorlogvoering ?

Die boekie is oorspronklik in Engels geskyf deur dr. Stanley D. Gale, predikant van die Reformed Presbyterian Church in West Chester, Pennsilvanië, en is deel van die Basics of Faith reeks, wat geskryf word:

– “(to) introduce readers to basic Reformed doctrine and practice. On issues of church government and practice they reflect that framework—otherwise they are suitable for all church situations.”

– “The need for Christians to read and learn theology remains, and in a culture that is intimidated by books – especially big ones! – it is wise, strategic thinking on the part of P&R Publishing to launch its Basics of the Faith series. Each book addresses a big, important theological question and crunches the answer into a brief 30 to 45 small-size pages. Profound as the issues may be, the reading is popular level and readily accessible to the average reader.”

Die boekies is vertaal deur CUM in Afrikaans onder die reekstitel,”Hoekstene van die Geloof“, en is ook in eboek vorm beskikbaar.  Goeie leesmateriaal in Afrikaans beskikbaar. Dit is net jammer dat die vertalers gekies het vir die onbetroubare NAV (1983-vertaling), en nie die betroubare OAV (1933/53-vertaling) in die reeks nie.

Die opsomming van die boekie op sy agterblad is as volg:

“‘n Bybelse wêreldbeskouing moet ag slaan op die dimensie van geestelike konflik wat in die Ou Testament belig word en deur elke skrywer van die Nuwe Testament beklemtoon word. Deur sy hele Woord laat God ons kennis maak met ons geestelike vyand en rus Hy ons toe om hom te beveg in ons Christelike groei en diens aan die Koninkryk.

In hierdie boekie gee Gale geestelike en praktiese riglyne om daagliks vas te staan teen Satan en sy planne. Deur op die verlossingswerk van Christus te fokus, ontbloot hy Satan se taktiek en gee hy vir ons ‘n oorlogsplan om vas te staan in Christus en in Hom te bly.

Dit is ideaal vir evangelisasie-doeleindes en vorm deel van die Hoekstene van die Geloof-reeks.”

In die boekie kry ons die volgende onderwerpe:

– Sien die onsienlike

– Geestelike oorlogverklaring

– Ons vyand, die duiwel

– Die Goddelike Kryger

– Oorlogsplan

– Voorwaarts, Christenstryders

– Geestelike wapens

– Beveg die vyand

– Bykomende leesstof

Die onderwerp van geestelike oorlogvoering kry vandag meestal aandag uit die charismatiese groepe. Daarom is hierdie werkie ‘n goeie toevoeging tot die onderwerp en is geskryf vanuit ‘n deeglike gereformeerde geloofsoogpunt.

Die skrywer het ook die volgende boek gepubliseer oor die onderwerp, vir die wat nog meer detail inligting oor geestelike oorlogvoering wil lees:

Warfare Witness: Contending with Spiritual Opposition in Everyday Evangelism

“Spiritual warfare is a popular topic, with no shortage of books addressing the subject. However, rather than this important issue being developed from a biblically-founded view, it is often drawn from extra-biblical ideas, with God’s Word brought to the service of human notions. In ‘Warfare Witness’ Stanley Gale sets out to rectify this trend.
Spiritual warfare forms the backdrop against which we understand life, the work of Christ and our work of ministry in the world in which we live. God has not left us without instruction on the subject of the spiritual opposition we face and how we are to wage spiritual warfare. In fact, the Bible is full of the counsel of God to equip us for the task. ‘Warfare Witness’ fixes our attention firmly upon God’s word, enabling us to understand the opposition believers face in reaching others for Christ.

Jesus has won the war as only He could, but there remains a battle taking place, one that involves us. In our spiritual growth we face a foe and it is of great importance that we know what this foe looks like, and how to deal with it. The Lord has not left us to fight this battle alone, and when we look to his word we will find it an immense source of strength, guidance and preparation for the fight.”

Hier is ‘n resensie: Warfare Witness

Vir meer oor dr. Gale en sy bediening, sien hier:

Reformed Presbyterian Church

– CHOP Ministry

Posted by: proregno | April 7, 2015

Pilgrims in Progress

Pilgrim's Progress in words of one syllable - for children #ebook

Gaan kyk/luister gerus na die konferensie wat Ligonier Ministries aangebied het na aanleiding van die  bekende boek, Pilgrim’s Progress.

Met erkenning aan die bron plaas ek die inligting hier onder oor die inhoud van die konferensie:

Pilgrims in Progress: 2015 Regional Conference

As our culture becomes more secularized and hostile to the Christian faith, it’s easy for us to believe that we are the first generation to face this kind of world. However, church history shows us that this is not the case. People such as Augustine, the Puritans, and many others faced cultural collapse, persecution, and various events that threatened to shake their faith in the Lord. In each case, they turned to Scripture to be reminded of our heavenly citizenship.

Today, the church must recover its understanding of pilgrimage, the notion that we are citizens not of this world but of the world to come. By doing this, we will be strengthened to stand firm in the faith as we join with the saints of all ages (Heb. 11:13-16). With them, we will look for a “heavenly country” that is the final destination of all Christians. We will also be equipped to reach those who see that this world cannot provide lasting satisfaction.

Ligonier Ministries hosted its 2015 Regional Conference Pilgrims in Progress in the San Francisco Bay area. Drs. W. Robert Godfrey, Steven J. Lawson, R.C. Sproul Jr., and Derek Thomas joined us to talk about what our heavenly citizenship means for our earthly pilgrimage, our pursuit of truth, and our future hope, among other topics.

Lesings wat aangebied is:

Message 1, We Buy the Truth:

At Vanity Fair, Pilgrim encountered a market of all kinds of goods: houses, lands, titles, lusts, pleasures, and every other carnal delight one can imagine. All of them promised happiness apart from God. Yet Pilgrim and his companion, upon being asked what they wanted to buy, said, “We buy the truth.” In this session, Dr. Steven J. Lawson describes how Christians, in a world of vanity, are called to seek and proclaim the truth.

Message 2, A Book In His Hand, A Burden On His Back:

Pilgrim left the City of Destruction crying, “Life, life, eternal life!” He had a sure guide—his Bible—and he had a burden that needed to be lifted. Pilgrim knew that he needed a Savior in a dark world doomed for destruction. In this session, Dr. Derek W.H. Thomas describes the importance of the Bible in the life of the Christian while considering what it means to be a pilgrim in this world.

Message 3, Barbarians At the Gate:

As Augustine lay dying, the Vandals were at the gates of his city, Hippo. Several years earlier, another barbarian tribe had sacked Rome. It seemed that the whole world was coming apart. Augustine, however, trusted God. In this session, Dr. W. Robert Godfrey describes how Christians can live faithfully even in overwhelming, discouraging, and seemingly hopeless circumstances. Dr. Godfrey points out what God’s faithfulness means for us, and how we can have hope even when we find ourselves in the direst straits.

Pilgrim’s Progress kan ook hier geluister word: John Bunyan’s Pilgrim’s Progress

 

deur oudl. Francois van Deventer (GK Bet-el)
 
Dit is ‘n pragtige sonskyn Saterdagoggend. Vir die meeste mense in Suid-Afrika is dit ‘n luilekker ontspanningsdag… Vir 40 gelowiges van 12 Reformatoriese kerke van Pretoria, Wes Rand, Oos Rand en selfs so ver as Pietersburg was dit ‘n geleentheid om te besin oor die Afval en Herstel van Reformatoriese kerke.
Hierdie besinnings-geleentheid is deur GK Bet-El gereël in die lig dat die GKSA Sinode onlangs besluit het om die verhouding tussen die NG Kerk, NH Kerk en die GKSA tot ” ‘n hegter kerkregtelik-verantwoorde eenheid te voer.” Daar is gesê dat “aanvaar [word] dat hierdie oortuiging sal uitloop op gestruktureerde samewerking wat kan lei tot gestaltes van eenheid wat bepaalde organisatoriese konsekwensies mag hê” en dan word uitgespel dat dit beteken dat Gereformeerde Kerke en NG Kerk(e) onderling kan attesteer, nagmaal bedien kan word, kinders onderling ten doop kan bring, kanselruile en gesamentlike eredienste gehou kan word (sien hier.)Hierdie eenheidspogings tussen die GKSA, NGK en NHK is problematies aangesien daar gewese predikante en lidmate van die NGK en NHK is wat sê daar is “nie vir hulle ruimte om Bybelgetrou en belydenisgebonde te leef en te werk en sodoende die gelofte van belydenisaflegging gestand te doen” binne hierdie kerkverbande nie.

Hierdie besinningsgeleentheid is gereël waar:

* Ds Barend Hefer vertel het hoekom die Gereformeerde Protestantse Kerk Brakpan uit die NG Kerk getree het.

* Waarom Ds Fried Ferreira na 25 jaar as predikant uit die NG Kerk getree het.

* Waarom Joseph Oosthuizen weg is by die NH Kerk en nie kans gesien het om sy teologiese studies aan ‘n liberale instelling te doen nie.

* Ds Cobus Rossouw het die Openbaringbrief uitgelê in sy lesing.

Die algemene indruk wat oorgekom het, is dat die Skrifbeskouing in die NG Kerk/NH Kerk problematies is en dat dit in die praktyk onhoudbaar geword het. Ds Fried het uitgewys dat hy nie meer met sy gewete kon saamleef om teen dit wat die Bybel leer in te gaan nie. Dit sluit in die vrou in die amp van ouderling asook die kindernagmaal. Ds Barend het daarom gewys dat daar nie sprake van Reformasie kan wees binne die NG Kerk solank as wat die Skrifbeskouing foutief is nie. Daar is ook gesê dat die deformasie sedert hul vertrek van kwaad na erger versleg het. Daar is onder andere verwys na homoseksuele huwelike in die NG Kerk.

Ds Rossouw het die Bybelse beginsels pragtig uitgelê rondom die kerk se verhouding met ander kerke en het ook die beginsels rondom kerkeenheid aangeraak. Daar word ook beplan om later vanjaar tydens Sola Scriptura 2015 op 24 September te fokus op:

– Wat die kerk is?

– Wat kerkeenheid is?,

– Wat Kerkverband is?

Hier en hier is die lesings en ander relevante materiaal te luister en te lees:

Foto Spreker Titel
Ds Rossouw Ds Cobus Rossouw Die pad van Herstel : Openbaring
Ds Barend Hefer Ds Barend Hefer Hoekom Geref Protestantse Kerk Brakpan uit die NG Kerk getree het
Ds Ferreira Ds Ferreira Hoekom ek na 25 jaar uit die NG Kerk getree het
Joseph Oosthuizen Joseph Oosthuizen Hoekom ek die NH Kerk verlaat het

Ander dokumente

Foto Spreker Titel
Artikel Dr Koos Adendorff Die NG Kerk se verval 1978 tot 2003
Artikel Ferdie Mulder Ferdie Mulder se kommentaar oor Skrif- en Belydenisgetrouheid in teologiese opleiding
Artikel NGK Sinode NG Kerk Algemene Sinode Herinterpretasie van die 12 Artikels
Artikel NGK Kerkbode Ds Elmarie Dercksen (NG Gemeente Blouberg) doop Erna en Liezl van der Westhuizen se baba
Artikel GKSA Sinode GKSA-besluit-16_3_Binnelands_Rapport_2_Verhoudinge_NGK_en_NHKA
 

Hy klop aan jou deur 

deur ds. MJ Booyens

(Nota: Openbaring 3:20 word baiemaal verkeerdelik verstaan [en verdraai] om te sê dat die Here magteloos is om mense te red wie Hy liefhet en wil red, “want” – so word geredeneeer – “hulle wil nie die ‘deur van hul harte’ vir Jesus oopmaak nie”. Ek plaas ds. Booyens se verklaring hier om daardie verderflike “dwaling van Pelagius uit die hel” te bestry [sien die Dordtse Leerreëls hfst.2, verwerping 3]. Ds Booyens se verklaring handhaaf beide die Goddelike soewereiniteit en menslike plig/verantwoordelikheid. Sien ook die volgende artikel deur ds. Ph Snyman: Die Dordtse Leerreëls – bestry en bevestig)

Lees: Romeine 9:13-26

“Kyk, Ek staan by die deur en Ek klop. As iemand my stem hoor en die deur oopmaak, sal Ek ingaan na hom toe en saam met hom maaltyd hou, en hy met My.” (Openb. 3:20)

Wonderlik is hierdie beeld wat die Here Jesus gebruik. Hy, die Here van die here, staan voor die deur by ons armsalige en hardhorende mensies. En Hy klop, ‘n mens kan byna sê: ewe verleë. Hy klop dat ons vir Hom moet oopmaak. Tot watter dieptes daal Hy nie, om ons te behou nie? Voordat ons egter te veel van hierdie uitspraak aflei, moet ons ‘n paar belangrike dinge in gedagte hou. Ons kan dit waarlik nie só voorstel asof die Here nie kan binnekom as ons nie wil oopmaak nie.

Paulus sê: “So hang dit dan nie af van die een wat wil of van die een wat loop nie maar van God wat barmhartig is.” (Rom. 9:16).

Hy skenk ons sy genade ondanks ons onwil, anders sou niemand gered kan word nie, Ons is immers dood in sonde en misdade. (Ef. 2:8). ‘n Dooie mens sal nimmer hoor dat Jesus klop nie. Hy wat hoor moet minstens ‘n oor hê om te hoor.

Die saak word duideliker as ons in gedagte hou dat Jesus hier praat met ‘n gemeente van Hom – die gemeente in Laodicéa. Hulle het wél vér afgewyk, maar Hy het hulle nog nie losgelaat nie. Juis daarom skryf Hy só dringend aan hulle en staan Hy by die deur en klop.

Hy roep hulle, sy eie gemeente, tot besinning. En dit is maar sy gewone manier om te handel met ‘n afgedwaalde – Hy roep tot bekering.

Hy klop aan die deur van die hart.

Hy dring aan dat ons moet oopmaak, maar Hy dwing ons nie. Ons is nie dooie stukke hout nie, maar verantwoordelike mense. Ons het buitendien alreeds die beginsel van die lewe uit Hom ontvang, omdat ons sy gemeente is.

Maar die Dordtse Leerreëls sê selfs: “Die oorsaak of skuld van die ongeloof, net soos van alle ander sondes, lê stellig nie by God nie, maar by die mens.” Daarom sal elke mens, wat die Woord van God hoor en nie luister nie, deur sy eie skuld verlore gaan. Die een wat glo, weet egter: “Dit is aan julle genadiglik gegee om in Christus te glo.” (Fil. 1:29).

Die Here Jesus sê dat Hy klop.

Hy sê verder: “as iemand my stem hoor.”

Hiermee sê Hy duidelik aan ons dat Hy in werklikheid klop deur sy stem – sy heilige Woord. Waar die evangelie verkondig word, is Jesus besig om te klop. En dan kan ons dit ook van die kant af bekyk: Die gewone geopenbaarde weg waarlangs die wedergeboorte en bekering en geloof in ons gewerk word, is die verkondiging van sy evangelie. En elkeen wat uitverkies is, luister. Moenie wag totdat die Here jou hart binnedring nie – luister en maak oop en jy vier fees saam met Hom!

“As iemand my stem hoor en die deur oopmaak, sal Ek ingaan na hom toe en saam met hom maaltyd hou, en hy met My.” Hy hou maaltyd met ons en dit is ‘n fees. Ons het vrede met God in Hom en ons leef in die blydskap van die ewige lewe.

Loof Hom!

Prys sy heilige Naam!

Die Here klop deur sy Woord wat ons lees.

Hy klop wanneer ons in die kerk sit en luister na sy evangelie.

Hy klop egter ook in wat oor ons kom in ons lewe.

Hy klop in voorspoed en teëspoed.

Hy klop in gesondheid en siekte.

Hy klop in die geraas van die volke en die gebruis van die nasies.

Hy klop in die wêreldgeskiedenis.

Luister, en u sal sy stem hoor! En maak oop vir Hom. Gooi die poorte van u hart en lewe wyd oop! En Hy kom binne en u het rus en krag en vreugde – ondanks alles wat teen u is.

Bron: Kom Here Jesus – Die Openbaring aan Johannes – toegelig en toegepas in die vorm van ‘n Bybelse Dagboek

Posted by: proregno | March 18, 2015

Seminaar: Afval en herstel van Reformatoriese Kerke

bet el des 2012 1

AFVAL EN HERSTEL VAN REFORMATORIESE KERKE

Onlangs het die GKSA Sinode besluit dat met die NG Kerk saamgewerk word en dat die NG Kerk as ware kerk(e) erken word. Daar is egter NG Kerk lidmate en predikante wat van mening is dat daar “nie vir hulle ruimte is om Bybelgetrou en belydenisgebonde te leef en te werk en sodoende die gelofte van belydenisaflegging gestand te doen” binne die NG Kerk nie.

Die GK Bet-El het ‘n oggend seminaar/gesprek gereël met twee predikante wat uit die NG Kerk getree, ‘n teologiese student wat uit die NH Kerk weg is en ‘n predikant van die GKSA wat voorheen ‘n NG Kerk lidmaat was. Hierdie geleentheid word gereel met die oog daarop om gelowiges beter toe te rus om die afval en die pad na herstel binne Kerke van die Reformasie (GKSA, NH Kerk, NG Kerk, AP Kerke) te ondersoek en te bespreek.

WAAR: GK Bet-El, 31ste Laan 415 Villieria, Pretoria

RSVP by gkBetEl@gmail.com of Tel: 072-342-8528

DATUM: Saterdag 28 Maart 2015

PROGRAM 

09:00 Opening
09:15 Hoekom Geref Protestantse Kerk Brakpan uit die NG Kerk getree het – Ds Barend Hefer
09:45 Hoekom ek uit die NG Kerk getree het – Ds Fried Ferreira
10:15 Tee
10:45 Hoekom ek die NH Kerk verlaat het – Joseph Oosthuizen
11:15 Die pad van herstel  – Ds Cobus Rossouw
11:45 Bespreking
12:30 Afsluiting

DEELNEMERS

DS BAREND HEFER is die predikant van die Gereformeerde Protestantse Kerk Brakpan (GPKB). Die GPKB het tot stand gekom nadat Barend se vader en lidmate van die NG Kerk Brakpan-Suid hulle afgeskei het in 2005. Barend is gelukkig getroud met Estelle en het sy vader opgevolg as predikant nadat hy in 2013 gesterf het na ‘n kort siekbed.

DS FRIED FERREIRA is die predikant van die Morester Afrikaanse Reformatoriese Kerk. Ds Fried was 25 jaar predikant binne die NG Kerk voordat hy in 1999 as leraar van die NG Kerk Waverley bedank het. Hy is gelukkig getroud met Alta en hulle het drie kinders.

JOSEPH OOSTHUIZEN is ‘n finalejaar teologiese student aan die Afrikaanse Protestantse Akademie. Hy is ook ouderling by die Gereformeerde Kerk Bet-el. Hy het grootgeword in die Hervormde Kerk, maar na sy bekering tot die gevolgtrekking gekom dat hy nie teologie kan studeer aan ‘n liberale teologiese instelling nie. Hy is gelukkig getroud met Noelle en die vader van vier kinders.

DS COBUS ROSSOUW is predikant van die Gereformeerde Kerk Daspoort. Hy het grootgeword in die NG Kerk en is opgelei as ingenieur maar het eers ‘n Dopper geword voordat hy geroep is as predikant. Hy is gelukkig getroud met Marietjie en is die vader van agt kinders.

Besoek gerus GK Bet-El se webwerf by www.gereformeerd.org

Posted by: proregno | March 9, 2015

Boekresensie: Israelvisies in beweging

Met erkenning aan In die Skriflig teologiese tydskrif plaas ek die resensie van prof. Sarel van der Walt van hierdie boek:

Israel in beweging

In my bekendstelling van bogenoemde boek het ek ook verwys na ander bronne om te lees oor die hele onderwerp, ek plaas daardie artikel weer hier:

Ek deel met u inligting oor ‘n nuwe boek wat verskyn het oor die aktuele tema ‘Israelvisies’, hoe gelowiges na die staat Israel gekyk het deur die geskiedenis en vandag en in die toekoms daarna behoort te kyk.  Daar is vandag natuurlik baie dwalinge en skeeftrekkinge oor hierdie saak, ook in Suid-Afrika, wat die boek baie aktueel maak.  ‘n Mens hoef ook nie met alles saam te stem om daaruit te leer nie.

Al die verskillende Israelvisies vandag sal min of meer saamstem dat die Israel van die OT, ‘n eenmalige unieke volk was met ‘n besonderse roeping wat geen ander volk deur die geskiedenis met hul deel nie. Sentraal in hul unieke rol, was onder andere:

– Die Here het hul bo al die ander volke verkies om sy wil aan die wêreld bekend te maak, Deut.7:6-9

– Om deur Israel die woord van God vir die res van die wêreld te bring, Rom.3:1,2

– Dat God se verbondsplan van verlossing in Christus deur die Jode gekom het, Rom.9:1-5.

Maar, oor die hede en toekoms, hoe ons nou oor Israel moet dink, veral die politieke staat Israel vandag wat Christus nog verwerp, is daar groot verskille onder gelowige groepe onderling, asook teen ketterse groepe soos die Brits-Israelbewegings, en sektariese groepe soos die Hebrew Roots Movement.

Dan is daar ook die opkoms van die dispensasionele teologie wat glo dat die Here, langs sy plan met die kerk (die gelowiges uit alle volke), ook nog ‘n besondere unieke plan het met die staat Israel, dus 2 planne.

Ons wat glo die Here het net een plan, en het nog altyd net een plan gehad met sy kerk in beide die OT en NT, word deur die dispensasionele teologie beskryf as ‘vervangingsteologie’, d.w.s die kerk het Israel in die NT bedeling vervang.

Nou wat my eie standpunt betref, verwerp ek vanuit die gereformeerde geloof vanselfsprekend die Brits Israelvisie bewegings in al sy kleure en geure, so ook die Hebrew Roots Movement, asook dispensasionele teologie.

Daar is wel ‘n vorm van ‘vervangingsteologie’ van my gereformeerde en baptistiese broeders wat ek egter ook nie mee saamstem nie .  Dit is die redenasie dat ons van die OT na die NT beweeg het van:

– die volk wat glo in die Here, na slegs individue wat glo in Christus

– die kerk onder Israel na die kerk wat uit hul volke geruk word, om nou bloot ‘Christen’ te wees los van enige volksbande.

Ek glo die verandering is nie van die uitverkorenes, die kerk van die Here onder Israel, na in die NT die kerk wat ontvolk word en nou net bloot as ‘n losse klomp individue bestaan nie, dus dat die kerk as instelling nou die volkere gedagte ‘vervang’ het nie.

My oortuiging is dat die Skrif leer, dat die kerk onder Israel was in die OT in sy uitverkorenes (Rom.9:6-8, almal was nie waarlik Israel nie), en dat die kerk van die Here nou onder elke volk is in sy uitverkorenes, soos dit die Here behaag.

Dus die verandering is nie van volk of volke na losse klomp individue nie, maar van gelowiges van een volk na gelowiges onder alle volkere, kragtens die Here se uitverkiesende genadeverbond in Christus.

Sien meer daaroor hier:

Kerk en volk

Nie wêreldkerk of volkskerk nie, maar wel volkerekerk

Sien ook hierdie artikel van Totius wat die valse propaganda weerlê dat die gereformeerde Afrikaner van die verlede geglo het dat die Afrikaner = Israel:

Daardie Voortrekkervolk

Daar is heelwat bronne oor die hele kwessie van Israelvisies.  In Afrikaans vanuit ‘n gereformeerde oogpunt, kan ek twee noem (as iemand my nog bronne kan vermeld in Afrikaans vanuit gereformeerde oogpunt, sal ek dankbaar wees):

Israel in die Krisis, prof. P.A. Verhoef (uitdruk)

Die Einddinge: wat is waar en wat is nie waar nie ?, ds. Hanan Viljoen (veral hfst.7-11)

Sien ook hierdie engelse gereformeerde bronne wat hierdie sake aanraak:

The Israel of God: Yesterday, Today, and Tomorrow

The Israel of God: Study of Galatians 6:16 (sien hierdie artikel ook vir aanhalings van die kerkvaders en die reformatore oor Israel)

The Church is Israel Now (sien hier ‘n opsomming)

Against Dispensationalism

Chaim: a Reformed ministry to Jewish people

Israel and the Church: Who are God’s Chosen People?

Who Really Owns the ‘Holy Land’?

Monergism bronne

Die nuutste boek oor die onderwerp, kom dan uit die pen van S. Paas, ‘n lidmaat van die Christelijke Gereformeerde Kerken in Nederland.

Hier is die inligting wat ek direk van die outeur gekry het, en plaas dit met erkenning van die bron:

PERSBERICHT

Op 24 januari zal verschijnen Israëlvisies in beweging. Gevolgen voor Kerk, geloof en theologie van de hand van Steven Paas. Het Joodse volk en de staat Israël mogen zich onder christenen in grote belangstelling verheugen.

Met name na de Holocaust leefde het ‘Israëlisme’ op, dat aan volk en land een theologische plaats toekent en het nabijbelse Israël naast de Kerk als volk van God beschouwt. Steven Paas vraagt aandacht voor veranderende Israëlvisies. De hoofdlijn van zijn boek is een kritische beschouwing van het Israëlisme of ‘Christian Zionism’.

Naast een theologische beoordeling van Israëlopvattingen wordt een overzicht gegeven van de historische ontwikkeling van ervan, met name in Nederland. Volgens de auteur wordt het huidige Joodse volk binnen het Israëlisme ten onrechte gezien als het Israël van de Bijbel, dus als openbaringsvolk en als erfgenaam van de Bijbelse herstelprofetieën. Hoe terecht het afscheid van een antisemitisch verleden ook is, de negatieve gevolgen van het Israëlisme voor geloof, theologie en Kerk mogen niet uit het oog worden verloren.

Omdat deze opvatting binnen het christendom plaats geeft aan vergaande waardering voor het Judaïsme, ondanks de stelselmatige verwerping van Jezus Christus in dat religieuze systeem, vormt het een bedreiging van het hart van geloof, theologie en Kerk. De actualiteit van het onderwerp wordt onderstreept door recente ontwikkelingen in het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond. De EO organiseerde onlangs over de vraag waarom zijn we zo verdeeld over Israël? een ‘Andries radio symposium’ waarop Steven Paas een van de sprekers was. De recente reacties op het wegtrekken van investeringen op de West Bank laat zien dat er ook een politiek aspect is en dat de kwestie is gaan spelen op nationaal en internationaal niveau.

Sien hier vir meer inligting waar om die boek te bestel, asook om te kyk na die inhoudsopgawe:

Israëlvisies in beweging

Posted by: proregno | March 5, 2015

DIE GENEEFSE PSALTER

Met erkenning aan die bron plaas ek die inligting hier onder oor die Geneefse Psalter, spesifiek vanuit die nuwe publikasie, The New Genevan Psalter.  Dit lyk of daar geleidelik ‘n al groter wordende belangstelling is om weer die Psalms in die eredienste te sing, en hierdie boek sal ook help vir Engelsprekende gelowiges spesifiek.

Die inleiding en voorwoord tot die boek gee egter ook goeie inligting oor die belangrikheid om Psalms te sing, asook oor die Geneefse wysies, wat ons as Afrikaanssprekende Psalmsingers baie van kan leer. Vir iemand soos ek wat baie lief is vir musiek, maar nie veel musiek kennis het nie, is hierdie twee artikels hier onder ook van groot waarde.  Hopelik sal alle gelowiges meer erns maak met ons sang in die erediens, die inhoud en die wysies is albei belangrik, want dit gaan bo alles oor die verheerliking van die Here, daarom dat dit ‘n ere-diens is.

Hier is die voorwoord tot die harmonisering van die Psalms:

Instrumental music is not required in reformed worship services and neither are animal offerings. The Bible clearly shows that God requires our heart-felt offerings in our worship services, that is the fruit of lips (Heb 13:15; Hosea 14:1,2; Psalm 19:14; etc.). Such offerings are brought with the God given instrument, namely the human voice-box (see appendix for an article on “Music in Reformed Liturgy”).

Congregational singing in reformed liturgy is the orderly reaction of believers presenting song-offerings that were born by the Spirit, welling up from the heart and responding to the redemptive acts of God (S. Greydanus, Korte Verklaring).

Singing in Unison

During the Great Reformation, John Calvin in Geneva acknowledged that versification of Bible songs would best enable all believers to actively participate in the public worship services. Under his guidance and encouragement the divinely inspired songs in the Book of Psalms as well as other Bible songs were versified. One melody for multiple verses of each song were composed during the mid 1500’s to reflect the content and character of each entire song.

These melodies enabled all believers to join-in and make the orderly song-offerings possible during the worship services. Their unique, flowing melodies for congregational singing in unison, require no musical training. Moreover they encourage and stimulate believers to participate in this responsive nature of the reformed public worship services.

Tunes

The melodies are characterized not only by their suitability for congregational use. They are written in nine of the age-old twelve ‘church modes’ that had developed in the Western world since the fifth century. These gave birth to the two popular keys of today, the major and minor. Overall, these modes generally show an absence of tension that is so prevalent in major and minor keys. Moreover, the Genevan tunes use only two note values as well as one note for each syllable (half and quarter notes). The melodies never start on an upbeat, but always with one or more long notes (half notes). They never show intervals greater than a fifth except for an occasional octave interval between sentences. For more information on ‘modes’ please refer to my paper on Tunes of the Anglo- Genevan Psalter 2005, ISBN 0-9737275-1–9, or the Notes in my The Hymns 1990 and Organ Offertories 1990 (Inheritance Publications, Neerlandia, AB T0G 1R0).

The tunes also reflect the free-flowing rhythm of the Hebrew language of these poetic songs. Their musical style appears timeless as well as linked to the early christian churches and likely even to the music used in the synagogues of earlier times [Fulfil Your Ministry, Dr.K.Deddens, Premier Publ. p.105; for more detailed information see also my booklet, Genevan Tunes, an updated version (2013) of the first part of my paper under the title “Tunes of the Anglo-Genevan Psalter” (2005)].

Tempo and Rhythm

The melodies are not metrical (no bars), but rhythmic. They have a natural, flowing pulse rhythm with the beat on the longer of the two note values. In summary, the tunes are simple but not simplistic, unique but not difficult, easy but not repetitive, comforting but not boring, mood reflective but not sentimental, uplifting but not frenzied, rhythmic but not metric.

Chorales are usually composed for four-voice choirs, but this keyboard collection of the 150 Psalms is particularly written to accompany congregational singing in unison. The harmonies are simple and easy to play. The distance between voices is kept to less than an octave. The base line represents the ongoing beat or pulse which is between 40-70 per minute depending on the content of the song, the culture and the customs of the congregation.

The proclamation of God’s Word on the sabbath redirects our lives to observe God’s day, to rest from our evil works and so to make a beginning of the eternal sabbath. The responsive singing is not only the required offering, but it also helps to slow down the believers’ average heart beat, which is between 60 and 70 beats per minute for a person at rest. ‘Concertizing’ these melodies, and their use in the past with only long notes, has possibly contributed to feeling the beat on every syllable instead of on the long notes only.

Instrumental accompaniment

The sole purpose of instrumental music in a reformed worship service is to serve the peoples’ offering of the ‘fruit of lips’. Short preludes are added to properly identify the song, its rhythm and its pitch. These ensure that every member of the congregation starts at the same time, especially when a rest, equal to a full-pulse-beat, is observed. This allows everyone to inhale before starting. Short postludes allow a musical closure. Any other music was added to simply fill a page.

Repeated notes in the melodies are never to be tied. Other repeated notes may be tied at the player’s discretion. This depends on the song, the tempo and the need of the congregation. Therefore, ties are not shown in chorales. On a large keyboard instrument, of course, the melody can be played with a solo voice and the bass-line on a clear, strong pedal. Tying melody notes displays a lack of respect and sloppiness.

This collection would not have been possible without the computer know-how of my son James. I owe him my thanks for allowing me, a computer-illiterate eighty-two year old, to be productive, for he set up the program and helped me out. Whenever I was at my wit’s end, he managed to get me back on track.

The purpose of making these harmonizations available is to encourage the unison singing of the Genevan tunes. These accompaniments may appear simple, but when they promote and improve the intended rhythm, pulse and tempo of these long-lasting melodies for congregational singing, their goal has been reached. When congregations catch on to the correct rhythm and speed, with the pulsating beat on the long notes, the unison singing will also feel more flowing, lighter, quicker and more natural.

Preface  (geskiedenis agtergrond van die berymde Geneefse Psalms)

John Calvin wrote these magnificent words in the preface to the Psalter he published in 1543:

As for public prayers, there are two kinds: the one consists simply of speech, the other of song…. And indeed, we know from experience that singing has great strength and power to move and to set on fire the hearts of men in order that they may call upon God and praise him with a more vehement and more ardent zeal. It is to be remembered always that this singing should not be light or frivolous, but that it ought to have weight and majesty…. Now, what Augustine says is true, namely that no one can sing anything worthy of God which he has not received from him. Therefore, even after we have carefully searched everywhere, we shall not find better or more appropriate songs to this end than the Psalms of David, inspired by the Holy Spirit. And for this reason, when we sing them, we are assured that God puts the words in our mouth, as if he himself were singing through us to exalt his glory.

When John Calvin arrived in Geneva in 1536 there was no congregational singing in the worship service. Before the Protestant Reformation, laypersons were expected to stand mute as the music was given to the priests and cantors. The clergy sang long-winded Latin sequences that were incomprehensible to the people. Under the influence of the reformers the church in Geneva had banned all music from worship so that there was no singing at all.

Calvin and other ministers, concerned about a coldness of worship, tried unsuccessfully to introduce congregational singing of Psalms for the edification of the people and the praise of God.

“…this singing ought to have weight and majesty…”

In 1538 Calvin left Geneva for Strasbourg, where he served a French refugee congregation for about three years and where the German Protestant congregations had, by this time, been singing the Psalms for about a decade. While in Strasbourg Calvin began to develop a French Psalter, and in 1539 he published Aulcuns pseaulmes et cantiques mys en chant, a songbook of nineteen Psalms and two canticles, the Ten Commandments and the Song of Simeon. A metrical version of the Apostles’ Creed was also included. Six of the Psalms were from Calvin’s hand while thirteen had been composed by Clement Marot, the distinguished poet laureate of the court of King Francis I of France.

When Calvin returned to Geneva he continued to develop the Psalter. He and the other ministers of Geneva pursued the matter of congregational singing, and this time they were successful. The following, dated 1541, was recorded in the minutes of the church council:

It will be desirable to introduce songs in order the better to incite people to prayer and to the praise of God. To begin with, the little children shall be taught, and then in course of time the whole church will be able to follow.

At last, in 1562, after several other editions (1542, 1543, 1551), the Psalter was complete. It included 49 texts prepared by Clement Marot and 101 from the hand of Theodore Beza, scholar and professor in Geneva. Calvin had withdrawn his own contributions, deferring to these two superior poets. This Psalter became a bestseller in Europe: thousands of printings rolled off dozens of presses. Calvin’s songbook was eagerly embraced by Protestants, and even by many Roman Catholics who were happy to be able to sing the Psalms.

“…thousands of printings rolled off dozens of presses…”

The peculiar beauty of the Psalter has always been found in its extensive variety of tunes, simple rhythm, fascinating modes, and complex rhyme schemes. The “Genevan tunes” were mostly new compositions by musicians such as Guillaume Franc, Louis Bourgeois, and “Maître Pierre,” whose real name was probably Pierre Davantès. Although it was Calvin’s wish that each Psalm should have its own unique melody, this goal was not achieved. The Psalter contains 125 different tunes, some being used for more than one Psalm. Several tunes, for example, Psalm 80 and Psalm 141, were borrowed from Gregorian chants. The rhythm of the songs is simple; it consists of two values, half and quarter notes. The pulse, or tactus, falling on the half note should be about the same as the resting heart rate of an adult.

Rather than major and minor keys, nine different modes are used for the tunes (see the list on pages vii-viii). The most common mode is the Dorian, which is the scale “D” to “D” using only the white keys. The complex rhyme scheme includes more than 100 stanza structures and over thirty rhyme patterns. This is quite different from Psalters that rely heavily on common and long metres. Because Calvin intended the songs to be primarily for the congregation rather than a choir, the intervals between the notes are small and each tune is within an octave. He insisted that the congregation sing in unison to emphasize that God’s people sing praise to the Lord with one voice, and so the Psalter did not have the music in various voices.

A single line of music, rather than four parts as is common in almost all contemporary North American hymnals, might look odd to some, but it has been maintained in this Psalter to be true to Calvin’s original intent of unison singing. However, harmonies for home and choir were composed for all the Psalms by Claude Goudimel, a composer of Calvin’s time, and are still readily available. The impact the Genevan Psalter has had on the worship of Reformed churches cannot be overstated. Although published 450 years ago, the Genevan Psalter has been consistently used by churches throughout the world and is growing in popularity. Throughout the centuries it appeared in many European languages as well as in Latin, Malay, Afrikaans, and Tamil. In recent decades new versions have been produced in Asia—in Korea, Japan, and Indonesia.

“…the Genevan Psalter is growing in popularity…”

The Canadian Reformed Churches have published several English versions of the Genevan Psalter, the first complete edition appearing in 1972. The aim of the current revision was to improve the songs’ literary quality and to bring them into greater harmony with the biblical text.  As such it is not a translation of the original sixteenth-century French version but a new poetic rendering of the entire Book of Psalms and of the four canticles long associated with the Genevan Psalter, the Ten Commandments and the Songs of Mary, Zechariah, and Simeon. Much of it is the work of Dr. William Helder. For complete authorship and copyright information, see pages 374-75. The text of the songs found in the New Genevan Psalter was adopted by the 2013 General Synod of the Canadian Reformed Churches for their songbook, Book of Praise.

In response to the ever-increasing interest in and appreciation for this precious legacy of John Calvin, it was thought good to publish a new English Psalter without the specifically Canadian Reformed elements that are included in the Book of Praise. With gratitude to our God we present the New Genevan Psalter to the English-speaking church. May our God be “enthroned on the praises of Israel” (Psalm 22:3) through the use of this book. To him alone be the glory, now, and forever!

George van Popta

General Editor

Sien ook die volgende:

Contents

Harmonizations

Press Reviews

(Sien veral by die ‘Heidelblog‘ resensie, aan die einde van die artikel die verskillende bronne oor die Psalms, gereformeerde kerkmusiek, geneefse wysies, ens.).

Met die koms van die ‘alternatiewe wysies’ het baie van die rykdom van die Geneefse wysies verlore gegaan, sien hierdie artikels daaroor:

Die Musiek van die Afrikaanse Gesangboek

Ons Psalm- en Gesangboek

Met Hart en Mond

– Kriteria van die Reformasie soos opgestel deur Calvyn waaraan die Psalm melodieë moes voldoen

Totius en die Psalmmelodieë

Hier kan die Geneefse wysies afgelaai word in mp3 formaat: Genevan Psalter

In Afrikaans, sien hier vir beide Geneefse en ‘alternatiewe’ wysies van die Psalms: Psalmbegeleiding

Posted by: proregno | February 26, 2015

Ek slaan my oë op na die berge ….

Ek het die pragtige berg ‘header’ gekry by die PRCA se webblad.  Ek plaas dit met erkenning, sien ook die woordstudie wat daarmee saamgaan:

MOUNTAIN 

rev. William Langerak

Ps.90:2 – “Before the mountains were brought forth, or ever thou hadst formed the earth and the world, even from everlasting to everlasting, thou art God.”

Many who have not the privilege of living near them, will likely at some point travel to see the mountains. Rightly so. Immense, beautiful, towering, majestic, rugged, wild, and permanent, they are awesome visual spectacles the Lord created for us to enjoy, and also as enduring earthly pictures of spiritual realities. In general, mountains represent kingdoms and people that inhabit them, but more specifically they are a type of the everlasting, universal, kingdom of God.

From the beginning, our Creator gave mountains a prominent place in old covenant history. Some are known mainly for their descriptive names:

Halak (smooth), Seir (hairy), Jearim (forested), Shapher (beautiful), Zalmon (shady), Paran (cavernous),Hermon (sanctuary also highest and northernmost mount in Canaan). Others are named after tribes (Naphtali, Ephraim, and Judah) or nations living nearby (Amorites, Amalek, and Lebanon). Still others are associated with significant covenant events Hor (where Aaron died), Abarim (where Moses saw Canaan), Nebo (where Moses died), Gerizim and Ebal (where Israelread the curses and blessings of God’s law), Gilboa (where Saul and Jonathan died), and Carmel (site of the Lord’s great victory over Baal).

No mountains are mentioned more than Sinai (Horeb) and Zion (Moriah). Importantly, both are called the holy mountain ofGod, upon both He descended to dwell with Israel, and from both are derived the clearest spiritual pictures of mountains. At Sinai, God appeared in the burning bush to announce deliverance of Israel (Acts 7:30). After He redeemed them; He came down on it with lightning, earthquake, cloud, and trumpet (Ex. 19:18-19); His glory was a devouring fire (Ex. 24:16); He lived with Moses (Ex. 24:16); the people met with God (Ex. 19:17); He made covenant with them (Deut. 5:2); and He gave judgments and laws (Lev. 26:46). Whereas Israel could not approach Sinai and saw God only from afar (Ex. 19:11-12), on Zion God graciously makes a permanent, safe home for His people to worship Him through atoning sacrifice.

It is where Abraham sacrificed his only son (Gen. 22:2), and the Lord established David’s kingdom as a mighty fortress and built His temple (II Chr. 3:1). Collectively these mountains represent the everlasting kingdom God establishes graciously with His elect church, redeemed, sanctified, and blessed by His living presence through the Spirit of Jesus Christ and brought to glorious perfection in the new creation.

Essentially the Lord is the mountain of Israel (Is. 30:29). More glorious than the mountains, before they were brought forth, He is God (Ps. 76:4, 90:2). By His strength He sets them fast, weighs in the balance, and is praised by them (Ps. 65:6Is. 40:12, 14:23). His righteousness is like the mountains (Ps. 36:6), and His covenant more enduring (Is. 54:10). Thus, when God in Christ comes to dwell personally with His church, it is the mountain of His holiness, beautiful for situation, joy of the whole earth, city of the great King (Ps. 48:1-2). As mountains drop dew, His people are blessed by His Spirit and their souls satisfied, for death is swallowed up in victory (Ps. 133:3Jer. 50:19Is. 25:8).

Sanctified by His presence, it is a goodly mountain (Deut. 3:25), city of truth (Zech. 8:3), habitation of justice (Jer. 31:23). It is also a house of prayer (Is. 56:7). Made joyful and full of the knowledge of God, Jew and Gentile are brought to this holy mountain to worship lifting up voices with strength so the noise of a great people is heard (Is. 13:4, 40:9, 11:9).

Neither shall anything hurt nor destroy in all this holy mountain (Is. 11:9). It is the Lord’s kingdom, city of the living God, the heavenly Jerusalem (Is. 24:23Heb. 12:22). In it the Lamb stands with His redeemed 144,000, the elect, inheritors of Hismountain (Rev. 14:1Is. 65:9). His glory is their defense, His presence a shelter in the storm (Is. 4:5-6). They stand strong as Mt. Zion which cannot be removed but abided forever (Ps. 30:7, 125:1). But it is not fully perfected until the great day of the Lord when this mountain of humble beginnings fills the whole earth (Dan. 2:35).

In the last days, although all other mountains shall be moved out of their place (Rev. 6:14), this mountain of the Lord will be established, exalted over all, and the nations flow unto it. The wolf and the lamb shall feed together and dust shall be the serpent’s meat. The Lord will teach us of His ways and we will walk in His paths, for out of Mt. Zion shall go forth His law (Is. 65:25, 2:2-3).

Posted by: proregno | February 24, 2015

UIT DIE GESKIEDENIS: DIE KERKLIKE KLEED

anglikaanse priester

DIE KERKLIKE KLEED

[Bron: GKSA Sinode Handelinge 1942, bl.135-140. Nota: ek lees so nou en dan die ouer Handelinge van ons kerke, en vind hier en daar leersame historiese stof om ons te help dink oor sekere onderwerpe. Lees dit gerus in die lig van Hand.17:11.]

A. Prinsipieël

Wat word verstaan onder die sgn. “Kerklike Kleed”?

Aangesien hieroor groot verwarring heers en ‘n alles-omvattende omlyning moeilik in kort gegee kan word, wil u kommissie die antwoord op die vraag histories inklee, sodat daardeur die regte agtergrond verkry kan word.

In die Nuwe Testament lees ons nêrens dat onse Here Jesus enige opdrag aan sy apostels gegee het in verband met ‘n kleed waarin hulle moes optree wanneer hulle die evangelie verkondig nie. As dus die Bedienaars van die Woord in die eerste Christelike gemeentes vandag voor ons sou verskyn, sou hulle vir ons meer as pastoors ( Roomse predikante) lyk dan as predikante. Hulle kleredrag het eenvoudig aangepas by die burgerlike drag van die Grieke en Romeine van daardie dae.

Vroeë kerk

Die sgn. ,,Ampsgewaad” het egter spoedig opgekom in die Christelike kerk, soos blyk uit die geskrifte van Tertullianus. By die Roomse altaardiens moes, natuurlik op die voetspoor van die Ou Testament, ‘n passende simboliese priestergewaad bykom. Hierdie ,,klere” vir die afsonderlike range van die Roomse clerus het tot vandag toe gebly.

In die late Middeleeue het elke stand sy eie kleredrag gehad. So was die ridders daadlik te herken aan hut drag; elke gilde (vak­unie van daardie dae) het sy eie vasgestelde kleredrag gehad, sodat bv. die kleremakers, slagters, bakkers, ,ens., herken kon word aan hul klere. In die dae kon dit dus nie anders as dat stigtinge soos die kerk, die akademie, ens., elkeen ook sy eie kleed moes hê nie.

Die Reformasie

Tydens die Reformasie het die sgn. ,,Ampskleed” ‘n vraagstuk geword, aangesien die manne wat met die Rooms-katolieke kerk gebreek het en dus as predikers in die ban gedoen was, nie met die Roomse ampsklere kon optree nie. Die mees voor die handliggende oplossing was nl. dat hulle die kleredrag van die geleerdes van daardie dae gekies het. So kan ons die reformatore in hul toga’s afgebeeld sien. Die toga was egter geen kerklike kleed of predikerskostuum nie, maar ‘n heel gewone kleed wat elke gestudeerde persoon toe kon dra.

Teen die Rooms-katolieke ampskleed het aldrie die Reformatore (Luther, Zwingli en Calvyn) in meerdere of mindere mate stelling ingeneem.

Nederland

‘n Ampsgewaad as sodanig was in die Gereformeerde kerke in Nederland ook onbekend. En waar die predikante tog later anders gekleed was as die gemeentelede, was dit nie omdat hulle ampsklere gedra het nie, maar eenvoudig omdat dit volgens die eise van deftigheid was. En later toe die gemeentelede dit nie meer gedra het nie, het hulle dit vir ‘n langer of korter tyd nog bly dra.

So was eers die toga vir geleerdes in gebruik; na die toga het die rok, kort broek, lae skoene met gespe, mantel, bef en steek gekom. En as uitrusting het dit tot laat in die 19de eeu gebly. Ook hierdie uitrusting is gekies omdat dit die deftige drag van toe was, veral omdat dit aan die Hof gebruik is. En toe nog later die “allonge pruike” in swang gekom het, het die predikante die ook gebruik. Hierdie drag van die predikante het mettertyd self in onbruik geraak, behalwe die uitrusting wat vanaf 1854 deur die Nederlandse Hervormde kerk sterk aanbeveel is. Ons antwoord dus dat die ,,Kerklike Kleed” ‘n vasgestelde kleed is wat die ampsdraers moes aanhê wanneer hulle amptelik in die openbaar optree (bv. vandag nog in die Rooms-katolieke kerk, Anglikaanse kerke, ens.).

Wat was die beginsel van die Gereformeerde kerke insake die sgn. “Kerklike Kleed”?

(a) Die seremoniële ampsgewaad, d.w.s. ‘n gewaad wat die seremoniële gedagte wat in die amp opgesluit sou wees, tot uitdrukking moet bring, het in die kerk van Christus geen reg van bestaan nie, veral deurdat Christus met sy lyde en dood die skadudiens opgehef het.

(b) Die simboliese onderskeiding tussen clerus en !eke deur middel van ‘n afsonderlike kleed, soos deur Rome vasgestel en gehandhaaf, mag op grond van Gods Woord nie gedoog word nie. Die suiwere beskouing van die amp bied geen opening vir sodanige onderskeiding nie, want albei groepe dra die amp van algemene gelowiges.

(c) Dit is onnodig om ‘n onderskeidende ampskleed te hê waardeur die ampsdraer van die ander lede onderskei kan word, aangesien hulle as persone genoegsaam bekend is.

(d) Origens is die sgn. “Kerklike Kleed” beskou as ‘n middelmatige saak wat nie nodeloos gedryf moet word nie en waaroor die een die ander nie moet verwerp nie, maar wat tot stigting kan dien, moet gesoek word.

Op grond van bogemelde kon onse vaders op die sinode van Burgersdorp in 1879 besluit:

“De Synode kent onder het Nuwe Testament geen ambtsgewaad voor de bedienaren des Goddelijken Woords; en kan alzoo ook niets voorschrijven, dan dat de leeraren zich in alles dienen te gedragen zoals er staat in 1 Tim. 4:12 en Titus 2:7 en 8.”

B.Prakties

Ons kerklike praktyk het horn aangepas aan bogenoemde besluit. En dit is ook net aan hierdie praktyk waaraan u kommissie hier aandag gaan gee.

In ons kerklike !ewe kry ons die sgn. manelpak wat deur al die predikante en professore gedra word wanneer hulle amptelik optree en deur ‘n baie groot gedeelte van die ouderlinge en diakens tydens die eredienste; en baie kerkrade gebruik ook die “hoë hoed” daarby.

Hierdie sgn. manelpak kan nie bestempel word as ‘n “Kerklike Kleed” nie, aangesien dit nog nooit van sinodeweë as sodanig vasgestel is en was ook nog nooit beskou as onontbeerlike kleed by die vervulling van ampspligte nie soos bv. die biskoplike drag in die Anglikaanse kerk.

Die manelpak het in ons kerklike praktyk gekom bloot omdat dit beskou was as die deftigste drag van die tyd en die reël was en is dat die kerklike ampsdraers hulle hierin ook altyd deftig en ordelik sal gedra en so ook goeie getuienis sal hê van die buitestanders, sodat hulle nie in veragting val nie.

So het die manelpak geword ‘n historiese gewordenheid in die kerk en word nou deur duisende as ‘n soort onaantasbare usansie of gebruik beskou. Baie van die mense wat nie wil hê dat aan die manelpak geraak moet word nie, is wel bewus van die Gereformeerde beginsel hierin en onderskryf dit ook, maar hul vrees is dat as van hierdie maatstaf van deftigheid af gesien word en elkeen sy eie keuse van deftigheid bepaal, daar ‘n wanorde en onstigtelikheid sal ontstaan wat baie nadelige gevolge sal hê in ons kerk. Hierdie vrees is seker nie ongegrond nie en dis seker die plig van kerkrade om hieraan die nodige aandag te gee.

Aan die ander kant kom daar, ook van verantwoordelike mense, meer en meer ernstige bedenkinge teen die praktyk van die sgn. “Kerklike Kleed” in ons kerk. Ons sal hier net ‘n paar aanstip:

(a) Die manelpak word nie meer beskou as die deftigste manier van kleding nie. Dit het sy tyd gehad, maar is nou onprakties.

(b) Dit is te duur.

(c) Dit word deur sommige lidmate meer en meer as ‘n “Kerklike Kleed” beskou wat ‘n ongereformeerde skeiding bring tussen die lidmate en die ampsdraers.

(d) As onderskeidingsteken is dit oorbodig en gee aanleiding tot hovaardigheid.

U kommissie wil graag vir die praktyk die volgende aanbevelinge maak, met die erkenning daarby dat dit uiters moeilik is om algemene tevredenheid daardeur te gee:

(i) U kommissie laat hom lei deur die gedagte wat in die geskiedenis verseker lê nl. dat die sgn. manelpak nie oorspronklik aanvaar is as ‘n “Kerklike Kleed” nie, maar omdat dit vroeër die drag was volgens die eise van deftigheid. Net soos die toga, mantel, steek, kort broek ens. ook op hul tyd die deftigste drag was, so was die manelpak met hoë hoed die drag van deftige mense. So het dit ook op die kerklike erf gebly nadat dit in die burgerlike reeds verdwyn het. En die tyd sal ongetwyfeld aanbreek dat dit ook daar sal verdwyn, net soos bogenoemde uitrustings.

(ii) Intussen wil u kommissie dit beklemtoon dat die ampsdraers van Christus vandag ook nog sal trag om, as verteenwoordigers van die hoogste Koning, hul drag volgens eise van deftigheid te kies. U kommissie wil dit hier noem dat persone wat soms smalend praat van die manelpak, tog geredelik inval by sekere akademiese voorskrifte of selfs geen funksie in die aand sal bywoon sonder die sg. aandpak nie. As deftigheid daar sy eise stel dan nog temeer in die diens van Koning Christus.

Die praktyk leer egter dat as elke lid van ‘n kerkraad self sy eie rnaatstaf van deftigheid toepas, daar gou onordelikheid ontstaan. Daarom wil u kommissie aanbeveel dat elke kerkraad hierin sy bepalinge sal rnaak hetsy hy die manel pak behou of nie, selfs met raad pleging van die Meerdere Vergaderings.

(iii) Hoewel die manelpak geen “Kerklike Kleed” is nie, rnoet tog rekening gehou word met die krag van ‘n kerklike usansie. Toe Ds. Gispen in 1868 in Nederland geskrywe het dat die sg. ampsgewaad van daardie dae aan g’n fatsoenlike mens pas nie, is dit horn baie kwalik geneern; maar in 1877 was die toestand heeltemal anders en het die bogernelde ampsgewaad reeds plek gernaak vir die “Prince Albert Coat” (manel) met wit strik.

(iv) U kommissie wil verder daarop wys dat dit ‘n middelmatige saak is, waarin die lidmate mekaar onderling nie moet dring of dryf nie, maar saarn moet poog om die grootste mate van stigting te verkry. Waar die usansie nog eerbiedig word moet dit maar so voortgaan sonder om daaraan te grote waarde te heg en dit veral nie as ‘n “Kerklike Kleed” te beskou nie.

(v) Wat die eis vir kerklike Meerdere Vergaderings betref wil u kommissie pleit vir meer vryheid, maar met die besondere eis van deftigheid. Die byeenkoms moet gekenmerk wees as ‘n vergadering van verteenwoordigers van die hoogste Koning. Miskien sal dit as leidraad dien as almal hulle klee in ‘n swart pak of die wat die mane! verkies in ‘n manelpak.

Hiermee meen u kommissie aan sy opdrag voldoen te hê en wil verder die Eerw. Alg. Vergadering die leiding van Gods Gees toebid by die vervulling van sy gewigvolle pligte.

Hoogagtend, u br. in Christus,

A.S.E. YSSEL, ]. P. JOOSTE.

Na bespreking word die volgende amandement met groot meerderheid van stemme aangeneem:

“Die sinode neem met dank kennis van die deeglike kommissierapport insake die kerklike kleredrag en neem punt A, wat die prinsipiële deel behels, onveranderd aan, maar vervang punt B deur die volgende: – Die sinode spreek dit as sy ernstige oortuiging uit dat (a) waar deftigheid in die kleed ons ampsdraers in die verlede gekenmerk het, dit in die toekoms ook gehandhaaf moet word deur kerkrade (ouderlinge, predikante, diakens) op kerklike vergaderings, en (b) dat manelpakke by die eredienste en swartpakke op kerklike vergaderings gedra behoort te word.”

« Newer Posts - Older Posts »

Categories

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 459 other followers