Posted by: proregno | August 19, 2014

“Die GKSA” – van Vryheid tot Gevangenisskap

DIE GEREFORMEERDE KERKE IN SUID-AFRIKA

Van Vryheid

in Gebondenheid aan die Woord

Tot Gevangenskap

in Menslike Strukturalisme

Dr P E van der Dussen

Pretoria, Augustus 2014

Wagter, hoe ver is dit in die nag?

Wagter, hoe ver in die nag?

Die wagter sê: Die môre kom,

en ook die nag.

Wil julle vra, vra; keer terug, kom. 

- Jesaja 21:11,12

VOORWOORD

Wanneer iemand ‘n dokter raadpleeg kan die dokter niks vir of aan hom doen voordat hy die pasiënt deeglik ondersoek het nie, nie behandeling voorskryf voor hy die aard van die ongesteldheid vasgestel het nie. Sinode-2012 van “die GKSA” het besluit dat ‘n kommissie die onenigheid in “die GKSA” moet ontleed en ‘n omkeerstrategie aan die beoogde sinode in Januarie 2015 moet voorlê.

Daarmee is die voorgewénde skyn van een-van-hart-en-een-van-sin in “die GKSA” oopgebreek. Hoewel die besluit a-kerklik van aard is, erken dit die dekadelange smeuling in “GKSA”-geledere. Gebeure sedert Januarie 2012 bevestig dat dié erkenning noodsaaklik geword het teneinde die toenemend verlammende uitwerking van die onenigheid teen te werk.

Die besluit van 2012 bring “die GKSA” voor die keuse: puranda, of reformanda. Dit was ‘n ontvlugtingsbesluit wat die beoogde vergadering van getrapte afgevaardigdes van streeksinodes in Januarie 2015 voor ‘n dilemma gaan plaas. Let daarop dat géén gemeente regstreeks seggenskap in die saak sal hê nie, tensy die verslag ruimskoots vooruit aan elke Gemeente vir oorweging gestuur word. Gestruktureerde sinodokrasie is ‘n simptoom van die toestand in “die GKSA”.

Om die verslag van kennisname en bespreking deur elke Kerkraad en Gemeente te weerhou, sal die optrede van en sedert 2012 nutteloos maak en die onenigheid vererger. Ook sal die vergadering die kommissieverslag heel eerste en baie breedvoerig moet hanteer en tot besluit(e) moet kom teneinde geloofwaardigheid te verseker oor hierdie en trouens elke ander besluit. Om die oorsaak of oorsake van die toestand in hierdie artikel te behandel sal voorbarig wees. Dit sal die taak van die beplande vergadering in Januarie 2012 wees.

Waarom word “die GKSA” tussen aanhalingstekens geplaas? Die strukturalistiese denke van die twintigste eeu het die vrymaking van die Gereformeerdes in 1859 sodanig ondergrawe dat vandag se lede van Gereformeerde Gemeentes na dieselfde sinodokrasie teruggevoer is wat die Hervormde Kerk van destyds beoefen het. Volgens die Presbiteriale Kerkregeringstelsel het vergaderings van meerdere gemeentes géén regstatus nie, nie Kerkregtelik en nie Staatsregtelik nie, en bestaan dus nie werklik nie.

SAMEVATTING

Op 11 Januarie 1859 verklaar vyftien ondertekenaars in ‘n brief aan die Algemeene Kerkvergadering der Nederduitsch Hervormde Kerk in de Zuid Afrikaansche Republiek: Ondergeteekenden, zich bezwaard gevoelende over u genomen besluit van heden morgen, omtrent de aangeboden hulp uit Nederlands Kerk,….. verklaren door dezen vrijwillig, dat zij van nu af treden uit uwe kerkelijke gemeenschap en wenschen te bestaan als eene Vrije Gereformeerde Kerk, overeenkomstig de leer, tucht en dienst der vaderen….

In Januarie 2015 sal die streeksinodes in “die GKSA” ouderlinge en predikante en ouderlinge na ‘n nasionale sinode afvaardig volgens die stelsel van getrapte verteenwoordiging van Gemeentes. Die getrapte afgevaardigdes sal daarom as die deputate, die afgevaardigdes, die verteenwoordigers van Gemeentes in die ressort van hulle streeksinode, in sinodale vergadering byeenkom. Sal hulle die sendende Gemeentes vooraf raadpleeg, veral oor die verslag oor ‘n omkeerstrategie? Sal hulle aan die Gemeentes wat hulle verteenwoordig kom verslag doen? Dit is die aangewese, sinvolle, eerbare Presbiteriale weg van die Dordtse Kerkorde. Dit stel die eis aan die vergadering om die verslag oor ‘n omkeerstrategie eerste en uitvoerig in behandeling te neem.

Wat is die wese van die Ware Kerk? Die Ware Kerk moet heilig wees soos God heilig is, ín die wêreld maar nie ván die wêreld nie, nie net op hierdie lewe gerig nie, maar eskatologies gerig om Gods volk wakende en die lampe brandende hou, wagtend op die Bruidegom, met die taak om in onvoorwaardelike gehoorsaamheid aan Koning Jesus Christus ín die wêreld Sy Koninkryk sigbaar te maak en te bevorder.

Die woord Kerk kom nie in die Bybel voor nie, wel gemeente. Kerk het met verloop van tyd ‘n institusionalistiese gevoelswaarde en betekenis gekry wat in strukturalisme en organisasionalisme ontaard het, in wese sentrale beheer. Dié denke sluit by sosiale én Kommunisties-Sosialistiese denke aan wat op die mensgerigte begrip gemeenskaplik berus, behorende tot ‘n gemeenskap of kommune.

Kerklik kom dit in sinodokratiese kollegialisme tot uiting. “Die GKSA” het apostaties oor die laaste dekades ‘n sinodokratiese rigting ingeslaan en van die Skriftuurlik-Presbiteriale kerkregeringstelsel wegbeweeg. In eie geledere word gemaklik Kerkgenootskaplik gedink dat meerdere vergaderings aan Gemeentes en hulle lede mag voorskryf. Dit veroorsaak verwarring en eiesinnige optrede en open die weg na apostaties-maatskaplik-politieke besluite en optrede wat die selfstandige Gemeentes bind.

Dr Abram Kuyper het twee weë vir die Ware Kerk onderskei. Herstel is moontlik solank onsuiwerheid, impuritas, geld. Geen kerk is ooit volmaak-suiwer nie omdat geen mens goed is nie. Teen onsuiwerheid kán en móét gestry word: semper puranda – deurlopend suiwerend. Daarteenoor staan de-formering (afbreek van die vorm) wat ge-reformeerdheid (voltooide herbou) aantas en apostatiese verbastering van kerk met wêreld meebring. Daarvoor sien Kuyper net een oplossing: Re-formering, her-formering, terug-formering, semper reformandadeurlopend re-formerend.

Dr. PE van der Dussen

(pevddussen@outlook.com)

__________________________________

U kan die volledige artikel hier aflaai:

A4 formaat: Van Vryheid tot Gevangenskap

A5 formaat: Van Vryheid tot Gevangenskap

Ek plaas hier ‘n uittreksel:

Reformasie teenoor Transformasie – Sosiopolitiese betrokkenheid – glybaan na Apostase

Die GKSA op pad na apostase[1]

Spoelstra[2] praat van huidige wêreldwye verrotting in gereformeerde geloof en godsdiens in bepaalde kringe en verklaar: Die GKSA het stilswyend gebreek met Skrif- en histories gegronde belydenis. Die kerk word toenemend as ‘n menslike, ‘n sosiologiese, ‘n samelewingsinstelling gesien. Waar die kerk op ʼn outentieke wyse bestaan, is haar blote bestaan ʼn kritiek op die samelewing. Versoening, genade en hoop is sake waarom dit in die kerk gaan, maar wat nie in die samelewing gevind word nie. Die Kerk is ʼn unieke gemeenskap – ʼn skepping van God. Die kerk moet konteks-sensitief wees. Op kerklike wyse moet die volgende sake hanteer word: misdaad, armoede, werkloosheid, HIV, rassisme, korrupsie, regstellende aksie, ekologiese versteurings, ens.[3]

Die lys kan uitgebrei word. Die sake is almal mensgerig en ‘n uitdrukking van humanisme wat téénoor die verlossingsleer in die Belydenis staan. Hoedanig die GKSA as Kerkverband reeds in hierdie rigting beweeg het, blyk uit Sinode-2003 se opdrag aan die Deputate vir Korrespondensie met Sentrale, Provinsiale en Munisipale Owerhede.[4] Vyf voorbeelde van sosio-politieke betrokkenheid word uit die Handelinge voorgehou.

Voorbeeld 1: Geweldsmisdaad

Die Deputate kry opdrag om alle rolspelers – die kerk, die samelewing en die owerheid (nasionaal, provinsiaal en munisipaal) – van die omvang van die geweldsprobleem te laat kennis neem en met mekaar in gesprek laat tree om gesamentlik te besin oor hoe die probleem van geweld die beste aangespreek kan word. Die Deputate moes namens die GKSA en dus namens elke Kerkraad as koördineerder oor die wesenlike ampstaak van elke owerheid optree soos dit in Rom 13 uiteengesit word. ‘n Owerheid is ‘n dienaar van God, die mense ten goede. Want ‘n owerheid dra die swaard nie verniet nie, want hy is ‘n dienaar van God, ‘n wreker om die een wat kwaad doen te straf.[5] Doen hy dit nie, versaak hy sy ampstaak en is hy nie ‘n dienaar van God nie. Nie die kerk (of enige ander sogenaamde rolspeler) het die opdrag en reg om hierdie taak te verrig nie.

Die misdaadtoestand is so ver gevorder dat ‘n toenemende neiging sigbaar is dat mense die reg in eie hande neem omdat die regime nie deur middel van die polisie en ander dienste die misdaadtoestand kan of wil beheer nie. Misdadigers van die ergste graad loop vry rond en amnestie word aan geweldsmisdadigers verleen. Romeine 13 omskryf ‘n owerheid se taak eenduidig as die gebruik van die swaard om die kwaaddoeners te straf en die burgery te beskerm. Doen hy dit nie, tree hy in die sin van Art 36 NGB in stryd met die Woord van God op. Deur hierdie eenduidige taak nie uit te voer nie verbeur ‘n regime die aanspraak op owerheidskap en het die burgery geen keuse as om hom ooreenkomstig Art 36 NGB ongehoorsaam te wees nie. Sekerlik lê dit op die weg van die Kerk om hieromtrent leiding te gee sodat dit op ordelike wyse geskied onder leiding van sogenaamde volksmagistrate of burgerlike beheerders en nie in anargie oorgaan nie. Dit is egter nie die Kerk se taak om regstreeks by die misdaadtoestand betrokke te raak nie.

Teenoor ‘n regime het die Kerk die roeping om hulle tot bekering op te roep, nie om hulle te help beplan of voor te skryf hoe hulle die saak moet aanpak nie. In die heersende omstandighede sluit dit in dat die Kerk die regime onomwonde voor die werklikheid stel dat hy geen aanspraak op erkenning as owerheid het solank hy nie die eenduidige taak in Rom 13 uitvoer nie.

Beskeidenheid is nie ‘n kenmerk van die opdrag nie. Afgesien van die beginselstellingname hierbo is die kerk nie bevoeg of in staat om die opdrag te kan uitvoer nie. Die kerk beskik nóg oor die kundigheid nóg oor die mannekrag nóg oor die organisasie om misdaad te bestry. Verder kan die GKSA as Kerkverband onmoontlik nie alle standpunte oor die saak onder die lidmate tot praktiese toepassing bring nie.

Voorbeeld 2: Armoede en werkverskaffing

Aan die Deputate is verder opgedra om saam met reeds bestaande instellings en organisasies advies te gee aangaande hulpverlening ten opsigte van die armoedevraagstuk, veral met betrekking tot projekte vir werkverskaffing – projekte wat arm mense begelei na volhoubare inkomstes, verder om getuienis te laat hoor teenoor enige sisteem en skema, van wie ook al, wat mense verarm en uitbuit.

Dit is die priesterlike ampstaak van die ware Kerk om in die nakoming van die diakonale amp aan almal goed te doen, maar die meeste aan die huisgenote van die geloof.[6] Dit is die profetiese ampstaak van die ware Kerk om die nakoming van die Vierde Gebod te verkondig, naamlik dat elkeen ses dae van die week móét werk. Dit is die koninklike ampstaak van die ware Kerk om teen die agtergrond van Gen 3:17-19 te verkondig dat wie nie wil werk nie, ook nie moet eet nie.[7]

Dit beteken nie dat die ware Kerk onverskillig mag staan teenoor diegene wat wil werk maar wat in die ekonomiese stelsel nie ‘n betrekking vind, nie in diens geneem word nie. Inteendeel is dit deel van die diakonale amp om sulke mense in nood by te staan en behulpsaam te wees in die soeke na ‘n betrekking.

Dit lê egter nie op die weg van die kerk om by projekte vir werkverskaffing betrokke te raak nie. Die kerk is ook nie bevoeg of in staat om dit te doen nie. Werkverskaffing is ‘n misleidende politieke slagkreet. Geen mens begin ‘n onderneming met werkverskaffing as doelwit nie. Die doelwit met ‘n onderneming is om by wyse van wins ‘n inkomste vir die ondernemer te verkry. Om daardie doel te bereik is dit meestal nodig om ander mense in diens te neem. Werkgeleenthede ontstaan, kom voort uit die winsdoelwit van die ondernemer, nie uit ‘n doelwit om werk aan mense te verskaf nie. Dit is ‘n totaal irrasionele manier van dink. ‘n Ekonomiese stelsel wat hierop berus sal gou ineenstort.

Voorbeeld 3: Betrokkenheid by wetgewing

‘n Wye opdrag is dat die Deputate wetgewing voortdurend moet monitor en voorgestelde wetgewing bestudeer en in die lig van die Skrif, Belydenis, Kerkorde, Sinodebesluite en Gereformeerde etiek op die mees effektiewe manier daarop kommentaar te lewer. Dit val op dat Sinodebesluite en Gereformeerde etiek by die drie grondslae van die ware Kerk, naamlik Skrif, Belydenis en Kerkorde gevoeg word. Die indruk word gewek dat sekere Sinodebesluite nie met Skrif, Belydenis en Kerkorde versoenbaar is nie. Dit geld ook vir Gereformeerde etiek. Die status van ‘n sinodale vergadering word bo die presbiteriale Kerkregeerstelsel verhef. Dit voer die Kerkverband gevaarlik nader aan die valse kerk wat in Art 29 NGB beskryf word as ‘n kerk wat aan homself en sy ordinansies meer mag en gesag toeskryf as aan die Woord van God en hom aan die juk van Christus nie onderwerp nie.

Die Deputate Owerhede het aansluitend die volgende voorstel aan Sinode-2006 voorgelê:[8] Die Sinode dra dit aan die te benoeme Deputate Owerheid op om op grond van die Gereformeerde Belydenis ‘n grondige beoordeling van die grondwetlik-demokratiese staatsbestel waarbinne die RSA tans staan, te maak en dit aan die Part Sinodes, Klassisse en gemeentes voor te lê as riglyn vir gesprekke met die regering van die dag en ander owerheidsinstansies. Drie voorbehoude word gestel: Dit moenie ‘n evaluering van die regime se beleid wees nie; dit moenie die gebrekkige daarstelling van ‘n egte grondwetlike demokrasie beoordeel nie, en die verslag moenie voorgee om volledig te wees nie aangesien dit vanuit ‘n baie spesifieke hoek benader word. Die doel wat hierdie beoordeling wél moet dien, is om in die lig van ons Belydenis, te oordeel hoe die kerk sy taak as dienaar van God binne ‘n grondwetlike demokrasie kan volvoer. Terselfdertyd moet vasgestel word hoe en of Artikel 36 NGB, volgens sy huidige formulering, uitvoerbaar is binne die staatkundige realiteit waarin ons onsself bevind.[9] In 1994 is ‘n grondwetlike demokrasie (regstaat) in Suid-Afrika gevestig wat ‘n verskuiwing in die verhouding tussen die owerheid en kerke gebring het. Sedert 1994 het dit duidelik geword dat die tradisionele werkswyse wat deur die GKSA gevolg is om getuienis teenoor die owerheid te lewer hersien moet word.Terselfdertyd het NGB Art 36 binne ‘n historiese konteks ontstaan waarin die teokrasie[10] as staatsvorm gehandhaaf is. Die werklikheid is egter dat ons situasie radikaal verskil van die situasie waarbinne die NGB ontstaan het. Dit is daarom noodsaaklik om aandag te skenk aan die hermeneutiese vraagstuk: Hoe lewer ons getuienis binne ‘n nuwe staatkundige opset? Hoe kom ons tot ‘n verantwoorde lees van die Belydenisskrifte waarin die verskil in historiese konteks ernstig opgeneem word, maar waarin ons steeds poog om ernstig te luister na wat vir ons gesê word? Hierdie beskouing is ‘n voorsetting van die nuwe hermeneutiek wat op die sosio-historiese Skrifuitleg gegrond is.

Sinode-2006 het die voorstel nie goedgekeur nie. Die beredenering toon egter die gedagtegang van die Deputate Owerhede dat minstens Art 36 NGB hersien moet word. Soos in Hoofstuk 3 getoon word, mag dit slegs geskied as aangetoon kan word dat dit nie met die Woord van God ooreenstem nie. Die Deputate vra egter wysiging van Art 36 NGB op grond van politieke en ideologiese oorwegings. D’Assonville[11] sê hieroor: Die beleid van die staat mag nooit die belydenis van die kerk, dat die Bybel die gesagvolle Woord van God is, vervang nie. (Skrywer se beklemtoning.) Weereens kom die valse kerk in die gesigsveld.

Dit is duidelik dat die Deputate Owerheid ‘n eiesoortige siening van hulle taak het wat nie met die profetiese taak van die ware Kerk ooreenstem om te alle tye op Skriftuurlike wyse uit die Woord van God te getuig nie en is daarin deur Sinode-2003 en Sinode-2006 gesteun. Die Kerk mag nie sy seile na die wind van nuwe staatkundige opsette span nie. Hy moet op vaste grond sy ampstaak uitvoer, dan sal daar geen tweedrag ontstaan nie en sal die eenheid in die Kerke en die krag van die profetiese getuienis onskendbaar bly. Of die owerhede na die getuienis van die Kerk luister is nie vir die uitvoering van dié ampstaak tersake nie.

Die opdragte van Sinode-2003 is deur Sinode-2006 verder gevoer met die besluite om by die Suid-Afrikaanse Raad van Kerke aan te sluit en by die Parlementêre Lessenaar van die Nederduits Gereformeerde Kerk in te skakel.[12] Verder beweeg die Konvent van Reformatoriese Kerke, waarin die GKSA ‘n leidende rol speel, ook op die sosio-politieke terrein. Sinode-2006 het besonderlik die GKSA-kerkverband tot deelname aan en ondersteuning van die politieke beleid van die regime verbind.

Voorbeeld 4: Die grondhervormingsprogram

Die Deputate het ‘n bykomende opdrag gekry om by die sogenaamde grondhervormingsprogram van die ANC-SAKP-regime betrokke te raak.[13] Die bewoording van die voorstel van Suidelike Partikuliere Sinode laat geen twyfel dat hulle die program steun nie, en Sinode-2006 het met sy besluit elke Gereformeerde Kerkraad binne die GKSA daaraan gebind. So word aan die ANC-SAKP-regime te kenne gegee dat elke lidmaat van ‘n Gereformeerde Kerk die grondhervormingsprogram onderskryf. Daarmee knieval Sinode-2006 namens die GKSA voor die Kommunisties gedrewe politieke program van die ANC-SAKP en verlaag die GKSA sodoende tot ‘n politieke lakei. Dit is ‘n groot tree op die weg van apostase.

Voorbeeld 5: Die GKSA en die Northwest University

‘n Laaste saak wat op die apostatiese benadering in die GKSA wys verskyn in §4.4 van die Ooreenkoms tussen die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika[14] en die Northwest University: Die Universiteit onderneem om saam met die Senaat van die Teologiese Skool die studie van teologiese studente waar te neem ooreenkomstig die reformatoriese teologie, soos byvoorbeeld vergestalt in die navorsingseenheid van die Fakulteit Teologie, naamlik Die Reformatoriese Teologie en die ontwikkeling van die Suid-Afrikaanse samelewing. Die reformatoriese teologie (let wel: nie die Gereformeerde teologie nie) waarin die teologiese studente opgelei word, word binne die raamwerk van die sosio-politiek geplaas. So word toekomstige predikante van die GKSA in die weë van social gospel opgelei.[15]

Die Kerk se roeping

Die bostaande vyftal sake lê almal op die weg van owerhede met bepaalde politieke programme binne ‘n regeerstelsel of regime. Sodra die Kerk hom hiermee begin bemoei, begeef hy hom op die politieke terrein volgens die heersende partypolitieke ideologieë en bepaaldelik die ideologiese grondslag van die regering-van-die-dag. Die ANC-SAKP-regime in Suid-Afrika se ideologiese inslag is Kommunisties en hy bring dit in die praktyk en voer dit as beleid uit. Dit is nie die Kerk se taak om enigsins aan hierdie beleidsuitvoering mee te werk nie. Inteendeel is dit die Kerk se taak om uit die Woord die wesenlike sondigheid van die Kommunistiese ideologie te verkondig, en te verkondig dat die Here HERE dit nie onbepaald sal verdra nie.

Sake op die horisontale terrein hoort nie op die weg van die Kerk nie. Die Kerk is nie ‘n wêreldlike mensgemaakte instelling of organisasie nie en mag nie take op hom neem wat nie tot hom hoort en hom nie toekom nie. Die ware Kerk is deur God Self ingestel en het die taak om die Evangelie te verkondig deur middel van drie dienste: Woordbediening (die profetiese), ordening en tug (die koninklike), en barmhartigheid (die priesterlike amp). Dat die Kerk die lewensomstandighede van lidmate en die omstandighede in die wêreld daarbuite toelig en aanraak, spreek vanself.[16] Hy mag egter nie daarin vasval en in sy doen en late bemoeisiek wees en ‘n humanistiese gees van liefdadigheid bo die Evangelie van verlossing stel nie. Soos Paulus waarsku:[17] As ons net vir hierdie lewe op Christus hoop, dan is ons die ellendigste van alle mense.

D’Assonville[18] plaas politieke bemoeienis van die kerk in eskatologiese verband wanneer hy na die groot hoer in Openbaring 17 verwys: Sy was ‘n spesifieke persoon of instansie wat met die politieke leiers van die wêreld owerspel gepleeg het. Ons moet onthou dat ons hier met ‘n visioen te doen het. Die boodskap word deur ‘n visioen wat Johannes gesien het vandag aan die kerk deurgegee. En nou weet ons: As die kerk of sinodes (tydelike vergaderings wat besluite neem), haar met die politiek begin bemoei en politieke sake op hulle tafel neem of insette vir die landspolitiek begin maak, waar dit nie meer oor God se Woord gaan nie – dan begin die kerk op die pad van owerspel met die staat beweeg. Pasop, terugkeer word al hoe moeiliker! Nooit is die kerk se bestaan van ‘n politieke party of ‘n politieke ideologie afhanklik nie. Die beleid van die staat mag nooit die belydenis van die kerk, dat die Bybel die gesagvolle Woord van God is, vervang nie. (Skrywer se beklemtoning.)

Greijdanus[19] voer in sy verklaring van Openbaring 18 die saak verder. Vers 4 meld dat Johannes ‘n ander stem uit die hemel hoor sê: Gaan uit haar uit, My volk, sodat julle nie gemeenskap met haar sondes mag hê en van haar plae ontvang nie. Dat dit ‘n stem uit die hemel is wat die opdrag aan My volk gee, laat blyk dat dit die Here Self is wat spreek, wat Sy volk, die ware Kerk, waarsku en hulle wil beskerm: As hulle gemeenskap met die sondes van Babilon beoefen, verwerf hulle ook die plae oor Babilon. Die oproep om uit haar uit te gaan, beteken nie noodwendig dat hulle dit na die liggaam moet doen nie. Dit is ‘n geestelike oproep om hulle van Babilon se invloed te bevry. Die gelowige is in maar nie van hierdie wêreld nie. Sy getuienis moet voortgaan en na die hele wêreld uitgaan.[20] Hy moet hom egter in hierdie wêreld afsonder van die mense wat van die wêreld is.[21] ‘n Kerk wat hom nie van Babilon losmaak nie en selfs met Babilon saamwerk, al is dit met die verskoning dat die Woord orals gehoor moet word, is ongehoorsaam aan die Here en ontrou aan sy aard en roeping.

Volgens Van Oene[22] het (gereformeerde) Kerke in die algemene sin in Art 28 KO ooreengekom dat die gewoonte van ontroue of apostate kerke om met openbare verklarings en optredes of deur rewolusionêre groeperinge te steun in allerlei politieke sake in te meng, in stryd is met die kerk en onversoenbaar met die gedragswyse wat ooreenkomstig die Woord van God behoorlik is. Inderdaad meen hy dat daar ‘n tyd kan kom dat ons dankbaar sal wees oor die insluiting van hierdie artikel in ons Kerkorde omdat dit tot seën en voordeel sal wees dat ons kan toon dat die Gereformeerde Kerke wesenlik van daardie religieuse liggame verskil wat aan die ware aard van die kerk ontrou geword en tot politieke en sosiale organisasies onder die dekmantel van die kerk gedegenereer het. Die implikasie is duidelik: Ware Kerke moet apostate of ontroue kerke tug deur van hulle af te skei.

In die woordgebruik van Van Oene het die GKSA as Kerkverband ver op die pad van apostase gevorder en bevind hy hom reeds op die glybaan van ontroue kerk wat eienskappe van die valse kerk openbaar. Dit word gevaarlik. Soos d’Assonville aantoon word terugkeer al hoe moeiliker.

Afgesien van die bostaande beginselstelling moet gestel word dat geen kerk of kerkverband oor die vakkundige of materiële of ander nodige vermoëns beskik om aan die uitvoering van sosio-politieke sake mee te werk nie. Hy mag hom ook nie daaroor uitspreek nie, behalwe wanneer dit blyk dat dit in stryd met die Skrif is,[23] en dan net oor die Skriftuurlike beoordeling. Die ware Kerk sal hom op Skrifgronde van ‘n saak losmaak en sy lidmate daartoe opvorder, terwyl hy duidelike getuienis teenoor die betrokke owerhede uitspreek om hulle van hulle sondige weg te bekeer. Dit is die weg wat Daniël en sy drie vriende gevolg het. Dit is die weg wat Johannes die Doper gevolg het. Dit is die weg wat Petrus en Johannes gevolg het. Dit is die weg wat Paulus gevolg het. Dit is die weg wat Luther, Calvyn en De Brès gevolg het. Daar is geen ander weg wat die ware Kerk ooit kan volg nie, nie nou nie, nie in die toekoms nie, nie aan die einde van die dae wanneer die ware Kerk uit Babilon moet uitgaan nie.[24]

Luther en Calvyn het onverskrokke op duidelike Skrifgronde hulle teen die valse leer in die Roomse Kerk verset. Die Kerk het vandag die taak om hom selfs sterker en duideliker teen die heersende antichristelike ideologie te verset. Wat die owerhede betref, beteken voorbidding nie dankgebede en goedpratery en blindelingse onderskrywing nie. Die Kerk het die taak om die owerhede op hulle roeping ooreenkomstig Art 36 NGB en Rom 13 te wys, hulle aan te spreek en om hulle bekering te bid indien hulle daardie roeping nie nakom nie. Die Kerk mag en moet misstande vanuit die Woord aan owerhede uitwys, veral as die owerhede ongelowig en dus onkundig is. Die Kerk mag hom egter nie op die terrein van die owerheid begewe nie.

[1]   Die HAT noem apostas(i)e geloofsversaking, en ‘n apostaat noem hy ‘n verloënaar van die geloof. Om ‘n kerk as apostaat te bestempel is geen geringe saak nie. Kyk V E d’Assonville sr: Die Koms van Christus en die Antichris, Marnix, 2006, bls 73. Daar teken hy die kerk se bemoeienis met poltieke vraagstukke as owerspel met die owerhede.

[2]   Die Kerkpad, Mei 2006, bls 7-9.

[3]   Teologie/Theology te/at Kovsies, 25-jarige Feesuitgawe, September 2005, Inleidingsartikel. Bekombaar by www.google.com.

[4]   Handelinge-2006, bls 170-171. Volgende aanhalings kom ook hieruit.

[5]   Rom 13:4.

[6]   Gal 6:10.

[7]   2 Thess 3:10.

[8]   Handelinge-2006, bls 175-176 § 3.3.

[9]   Handelinge-2006, bls 176 § 3.3.4 en 3.4.

[10] Daar was in die 16e en 17e eeu geen sprake van teokrasie nie. Die Roomse Kerk het die Heilige Romeinse Ryk gedurende die Middeleeue totstandgebring en in die Renaissancetyd gehandhaaf deur seggenskap oor die aanstelling van die konings van onder meer Frankryk en Spanje te behou. Daarteenoor het die Hervormers hulle hiervan losgemaak, soos die brief van Guido de Brès aan die Franse koning duidelik maak. In Nederland, waar die Gereformeerde leer die sterkste tot uiting gekom het, is die kerklike heerskappy uitdruklik beëindig en het Dordt in Art 36 NGB en Art 28 KO die saak bo alle twyfel gestel.

[11] V E d’Assonville sr, bls 73.

[12] Hierdie besluite word in Hoofstuk 5 uitvoerig behandel.

[13] Handelinge-2006, bls 831-834.

[14] Verteenwoordig deur die Kuratorium wat oor die opleiding van predikante vir die GKSA toesig moet hou.

[15] ‘n Uitgebreide Beswaarskrif van P van der Kooi teen die invoering van dialektiese teologie is aan Sinode-2006 voorgelê maar op tegniese gronde nie ter tafel geneem nie.

[16] Joh 17:14vv.

[17] I Kor 15:19.

[18] V E d’Assonville sr, bls 73.

[19] Bls 267 saam met sy kommentaar oor Opb 18 as geheel, bls 264vv.

[20] Joh 17:9-19.

[21] I Kor 5:9-11.

[22] Kyk voetnoot 50.

[23] Art 36 NGB.

[24] Openb 18:4.

Posted by: proregno | August 14, 2014

Sola Scriptura Seminaar 2014

TEMA

God sê – Ouderlinge slegs mans

Is God se Woord genoeg ?

Datum: 24 September 2014

Plek: Gereformeerde Kerk Rietvallei (Umgenistraat 359 , Pretoria)

Tyd: 8:30 vir 9:00

Kontaknommer: 072 342 8528 (Francois van Deventer)

Vrywillige donasie: R65-00 (sluit in Boereworsrolle & Filterkoffie)

PROGRAM

09:00 Opening Christiaan Jooste

09:15 Hoe weet ons die Bybel is God se Woord? Attie Bogaards

10:00 Hoe lees mens die Bybel reg? Koos Adendorf

10:45 Teetyd: Boeretroos

11:15 Hoe bepaal ons wat tydlose kernsake in die Bybel is? Faan Smit

12:00 Is manlike ouderlingskap ʼn kernsaak? Slabbert Le Cornu

12:45 Middagete: Boereworsrolle

13:45 Wanneer moet ons mekaar se standpunte verdra? (Rom.14) Cobus Rossouw

14:30 Vraag & Antwoord sessie

15:15 Afsluiting

Gereël deur Gereformeerde Kerk Bet-El

http://www.gereformeerd.org

Sien die volledige aangehegte inligting

Sola Scriptura Seminaar

Posted by: proregno | August 4, 2014

Roeping midde tye van swaarkry en stryd

Peanuts Cartoon for Jul/31/2014

Ongeag hoe moeilik en swaar dit mag gaan, die gelowige sal danksy God se genade in Christus deur die geloof aanhou lewe (Hab.2:4; Rom.1:16,17).  Sien hierdie opmerking van Totius,

“Die woord roeping klink soos krygsmusiek in die ore van die Gere­formeerde belyer. Krygsmusiek dien om die stryder in ‘n opgewekte en strydlustige stemming te bring of om hom, as hy moeg en moedeloos is, tot ver­nude aanval aan te wakker.

U is geroep, u is ‘n geroepene, u het ‘n roeping ontvang — dit was on­der ons vaders en ook onder ons altyd die klanke waarmee hulle me­kaar aangevuur het en met vrolike moed verder te gaan.

Die lieflingsklank, die opbeurende geluid van die vaders was dit. Wie, wat ook maar net ‘n bietjie in die ou geskrifte lyk, kan dit betwyfel?

Maar is dit ook ons s’n?

Ja, ook ons s’n?

 … Die Pelagiaan, Remonstrant en Metodis het ‘n keuse, maar die Gereformeerde het ‘n roeping.”

Sien die volledige artikel hier:  Roeping en Toekoms

Building an interfaith community

Geliefdes, glo nie elke gees nie, maar stel die geeste op die proef of hulle uit God is, want baie valse profete het in die wêreld uitgegaan. – 1 Joh.4:1

Lees die volgende artikel van Wynand Louw oor waarom hy nie opgewonde is dat die NGK weer deel word van die Wêreldraad van Kerke (WRK) nie:

NG Kerk word weer deel van die Wêreldraad van Kerke. Waarom is ek nie opgewonde nie?

Ek het destyds ook my besorgdheid uitgespreek oor die GKSA wat eenheidsbande met die CRCNA gesluit het, aangesien laasgenoemde ook deel is van die WRK … en met die vorige GKSA sinode (2012) was daar reeds sprake van nouer bande sluit met die NGK wat ongelukkig al meer afvallig raak en dwalinge akkomodeer in lyn met die CRCNA en WRK se dwalinge.

‘n Aanhaling uit genoemde artikel:

“Ongeag dat die CRCNA:

- ‘n skrifkritiese skrifbeskouing handhaaf en akkomodeer,

- teïstiese evolusie aanvaar wat die historisiteit van Adam en die sondeval in gedrang bring,

- vroue in al die besondere ampte bevestig,

- homoseksualisme nie veroordeel nie maar akkomodeer,

- die Roomse Mis akkomodeer in hul verandering van HK v/a 80,

- lid is van die vrysinnige WRK, ens.

… beoordeel die GKSA dat die CRCNA vashou aan die Skrif, Belydenisskrifte en Gereformeerde kerkregering.

RP Swieringa in sy artikel waarna hierbo verwys is, skryf in sy slotparagraaf (beklemtoning bygevoeg):

“The changes in the CRCNA follow by about twenty years–one generation–those in the mother denomination in the Netherlands, the GKN, and in its sister church in North America, the RCA. The same forces of democratization and modernity are pressing Reformed bodies everywhere, and only the isolationist mentality that prevailed in the CRCNA until the post-World War II years retarded the pace of change by a generation. That mind of safety has disappeared and daughter is rapidly “catching up” with its mother and sister.”

In 1976 het die GKSA se Sinode besluit om met die GKN sustersbande te verbreek, juis oor sake soos Skrifgesag (Kuitert se verwerping van die historisiteit van die eerste hoofstukke in Genesis), leerstellige dwalinge (Wiersinga se algemene versoeningsleer), vroue in die besondere ampte, homoseksualisme, samewerking met vrysinnige bewegings soos die WRK, ens (sien die Sinode-Handelinge van 1970/73/76).

En, almal of heelwat van hierdie sake word huidiglik deur die WCRC/WRK en die CRCNA goedgekeur of met liefde en sorg geakkomodeer.

Dieselfde tendens sien ons oor die jare ook by die GKSA, “the daughter is rapidly ‘catching up’ with it’s mother and sister(s)’. Al hoe meer artikels in kerklike tydskrifte, hier en daar ‘n teoloog wat uit die kas begin klim teen die historiese betroubaarheid van Gen.1-3, evolusie wat al meer geakkomodeer word, vroue diakonesse wat toegelaat word, die soeke na lidmaatskap met die WRK-lid, die SARK (net-net afgestem tydens die 2009 Sinode).

Prof. GPL van der Linde was een van die afgevaardiges van die GKSA  om in ‘teregwysing en vermaning’ te gaan getuig voor die Sinode van die GKN, op 26 Maart 1974, in Lunteren.  Hy het hierdie profetiese woorde gespreek, wat nog net so en nog meer aktueel is vir vandag:

“Daarom het die GKSA hierdie diepe kommer: U (GKN) verklaar met die mond wel dat u by die geopenbaarde waarheid hou, maar metterdaad het u die mens met sy wetenskap oor die openbaring as wagter aangestel. Is ‘n valse eenheid onder mense vir u nie meer werd as die waarheid van God nie ? … Prof. Kuitert en dr. Wiersinga is – ten spyte van uitvlugte en onderskeidinge wat bedink is om die werklikheid beter te laat voorkom as wat dit is – besig om ‘n ander Evangelie te verkondig. En die bevel van Christus is duidelik in so ‘n geval uit 1 Tim.6:3-5: ‘Ontrek jou aan sulke mense.’ Daar is egter nie met hulle gehandel ooreenkomstig die bevel van Christus soos ook vervat in art.79 DKO (116 HKO) nie. Getuig so ‘n optrede van die wat as wagters oor die huis van die Here gestel is van waaragtige roepingserns in die handhawing van die leer ?  Veeleer word alles gedoen om diegene wat afwyk van die belydenis, ‘n wettige plek in die kerk te gee en te laat behou. …

Kan u nie sien nie, broeders, dat u ontrou is aan u amp as opsieners wat die wolwe uit die kudde moet weer nie? Kan u nie sien hoe onbarmhartig u optrede teenoor dr. Kuitert en sy volgelinge sowel as die kerk is as u nie die leertug toepas nie? U handhaaf nie die leer nie, maar het prakties leervryheid geproklameer. … Hoe smartelik dit ook al is om so met huisgenote van die geloof te spreek, roepingstrou eis dat u vermaan word om die waarheid weer in u optrede bo ‘n valse eenheid te stel. U moet weer die gesag van die Heilige Skrif en die belydenisskrifte onvoorwaardelik bely en onverswak sonder aansien van die persoon handhaaf deur die leertug op die wat in hul dwalinge volhard, toe te pas.”

Ja, “Veeleer word alles gedoen om diegene wat afwyk van die belydenis, ‘n wettige plek in die kerk te gee en te laat behou. …”, en so word al meer teenstrydige sieninge van die Skrif, ampte, erediens, Psalms, ens. geakkomodeer en toegelaat, en die plaaslike kerke en kerkverband skeur uitmekaar, lank nog voor daar ‘n ‘amptelike’ skeuringsdatum is.

Die vorige geslag het die sake wat nou op die WCRC en die CRCNA se tafel is as ‘n ‘ander evangelie’ beskryf, as in stryd met die Skrif, belydenis en kerkregering.

Die huidige geslag beveel aan dat ongeag hierdie sake, die CRCNA (en die NGK?) vashou aan die Skrif, belydenis en kerkregering.

“Want van hul kleinste tot hul grootste maak hulle almal onregverdige wins, en van die profeet tot die priester pleeg hulle almal bedrog. En hulle genees die verbreking van die dogter van my volk op die maklikste manier deur te sê: Vrede, vrede! —terwyl daar geen vrede is nie.” – Jer.6:13,14

Een van hierdie geslagte verkondig ‘n valse eenheid, valse liefde en ‘n valse vrede.

“En toe ook daardie hele geslag by hulle vaders versamel is, staan daar ‘n ander geslag ná hulle op wat die HERE en ook die werk wat Hy vir Israel gedoen het, nie geken het nie.”  (Rig.2:10; sien ook Ps.78:9-11, ens.)

Sien ook die volgende studie van oudl. Francois van Deventer oor die afvalligheid van die SARK/WRK:

Die GKSA en die WRK/SARK

Posted by: proregno | July 30, 2014

Apartheid State stigma

APARTHEID STATE 

Meet our Pastor

by rev. Christo Heiberg

[nota: die artikel word hier geplaas met die skrywer se toestemming. Bron: Christian Renewal]

The other day a good friend referred in passing to modern Israel as an “apartheid state.” That piqued my curiosity. I have heard this before. Former president Jimmy Carter wrote a book called Palestine: Peace Not Apartheid. So, what is an apartheid state? I decided to do some googling. Interestingly there was much more to read than a busy reformed pastor can afford to spend his time on. One thing is sure: Labeling Israel as an apartheid state amounts to political blasphemy of the worst kind… for Israel’s friends at least. In fact, there is hardly a worse stigma in the world today, than the stigma of apartheid.

I should know since I have carried that stigma for many years, having lived in South Africa for close to 40 years. In fact I know very few Afrikaners who have not carried the heavy burden of that stigma. The world for some reason has decided this is the lowest level any society could ever descend to, notwithstanding the fact that we basically inherited the system of racial segregation from our colonial past.

This stigma that was South Africa was obvious in so many ways.  South Africa was about the only country against which the old cold war enemies could unite against, backed by the rest of the world. Not even present day North Korea, Iran or Syria can boast that achievement 25 years after the cold war.  White South Africa was the only country against which textbook terrorism was considered perfectly legitimate by the civilized West – and still is – as long as the enemy was the “apartheid state.” South Africa was the only country to be banned from the Olympic Games for three decades. It was the only country whose citizens were denied visas to most other countries for a generation. It was also the only Western country that had to fight a drawn-out war against Soviet backed guerillas amidst an oil and arms embargo imposed by its “allies.”  We could go on.

Just how odious this little Afrikaner nation had become and how unforgivable her political transgressions were, is further illustrated by the following: The second half of the 20th century has seen many cases of national apologies being made about war crimes and genocides to the descendants of its victims, in an effort to heal the deep festering wounds of the past. One sad exception is the refusal of the Turks to confess the brutal genocide of a million Armenians just over a century ago. Around the same time though, the mighty British Empire committed unspeakable atrocities on the prairies of South Africa against the world’s smallest white nation, because this tiny nation happened to discover a big pot of gold! Yet no British apology has been issued over the forced starvation of 28,000 innocent women and children in British concentration camps between 1900 and 1902, even though all of Britain blushed in shock and shame when it was revealed. The only reason – I presume – for the absence of an apology is the fact that the poor victims happened to be… Afrikaners! The British Commonwealth’s nonchalant attitude toward this forgotten war crime is well illustrated in that a Canadian city could name itself after the main perpetrator, Lord Horatio Kitchener!

The extent of the global demonizing of white South Africa is further illustrated by the following statistics.  A study conducted in 1977 revealed that the five primary news outlets in the United Sates – the New York Times, Washington Post, CBS, NBC, and ABC – while running among them only a single story on North Korea, seven on Cuba, and 16 on Cambodia and its Khmer Rouge – ran 513 stories condemning South Africa during 1976.

What is an “apartheid state”?  Let’s ask a fierce critic who knew the old South Africa from the inside, Richard Goldstone, a former justice of the South African constitutional court and currently on the payroll of the United Nations. Under the heading “Israel and the Apartheid Slander,” Goldstone wrote the following in the New York Times last November: “While apartheid can have a broader meaning, its use is meant to evoke the situation in pre-1994 South Africa. It is an unfair and inaccurate slander against Israel, calculated to retard rather than to advance the peace negotiations” (emphasis mine).

Goldstone continues: “I know all too well the cruelty of South Africa’s abhorrent apartheid system, under which human beings characterized as black had no rights to vote, hold political office, use “white” toilets or beaches, marry whites, live in whites-only areas or even be there without a ‘pass.’ Blacks critically injured were left to bleed to death if there was no ‘black’ ambulance to rush them to a ‘black’ hospital. ‘White’ hospitals were prohibited from saving their lives.”

So that is the horror that is apartheid. It’s not my intent to defend apartheid and its sad legacy of statutory racial discrimination, but to expose Goldstone and the world’s grotesque hypocrisy.  For the sake of brevity, we’ll focus on his last statement, that “blacks critically injured (were) left to bleed to death” since there was supposedly “no black ambulance to rush them to a black hospital.” I wonder how many such cases Judge Goldstone could cite? I am almost certain such cases were rare. A close relative of mine, having entered the South African medical world in 1979 – working in emergency units of public hospitals across the country – cannot recall a single incident where life or limb was lost on the basis of the patient’s skin.

What I do know is that there were more hospitals and ambulances operating in South Africa serving our African population than in the whole of Africa at the time. The biggest hospital in the world was in Soweto with 3,200 beds, 8,000 staff at its peak, 23 operation theatres and a host of medical doctors, funded by white taxpayers’ money. This is just one of the countless apartheid stories that Goldstone prefers to omit and which many ordinary Africans my age are longing back for today, not to mention clean water, safe beaches, unplugged toilets, employment opportunities, safer neighborhoods, etc.  I also remember occasionally going with my dad to the university where he taught for 20 years, built in one of the “homelands” for our African people. It never occurred to me as I beheld the impressive campus nestled away in such beautiful surroundings, or as I walked through the state-of-the-art auditorium and cafeteria, that it was all part of a “cruel and abhorrent system” aimed at oppression. But then what else would you expect from a “brainwashed” Afrikaner kid?

The “cruel and abhorrent apartheid system” is further exonerated by the following staggering truth. At the start of his BBC documentary series “The War of the World,” Harvard historian Niall Ferguson makes the telling statement that the 20th century was one long war of savagery motivated by racism, among other things. What the Japanese did to the Koreans and the Chinese, what the Turks did to the Armenians and the Greeks, what the Russians did to the Slavs and Polish and other minorities, and later to the poor fleeing Germans, what the Nazi’s did to the Jews and the Polish and many others, what the British did to Dresden and Hamburg and the Americans to Hiroshima and Nagasaki, what Mao did to his own people, and the Khmer Rouge in Cambodia, what Saddam Hussein did to the Kurds, what the Hutu’s did to the Tutsi’s and the Balkan peoples to each other, was in every instance motivated by some form of racism! The attacker viewing his enemy as an inferior race, or as Ferguson alleges, “vermin”! Whether Ferguson’s thesis is correct is the reader’s to decide, but one obvious fact strikes you if you are an Afrikaner: We did not make his list! We truly feature nowhere in six hours of 20th century sordid savagery! And that while the “racist abhorrent apartheid system” had all the means at its disposal – a mighty army – and while its people had every reason to feel “justified” in doing it, considering what happened to colonial Europeans throughout the rest of Africa.

The “cruel and abhorrent apartheid system” is also exonerated by Nigel Cawthorne’s book on History’s Most Evil Despots and Dictators. There are all sorts of ghosts from Akhenaten to Gaddafi in there, from nearly every nation under the sun, and up to 40 tyrants from the 20th century alone. But again, among nine 20th century African tyrants not one Afrikaner name is included.  And that while they ruled South Africa for almost 90 years! Truly astonishing!

Is it not also revealing that Nelson Mandela, convicted for acts of terrorism, could emerge after 27 years of imprisonment by this “cruel and abhorrent apartheid system” well enough to lead his country with dignity for five years? Survival beyond a few years in the notorious Chikurubi maximum security prison in Zimbabwe, of a political opponent of Robert Mugabe, is considered a miracle.

All this is said, not as a defense of apartheid, but as an indictment of the world’s hypocrisy that shows no sign of abating. One white farmer per week is being murdered in South Africa today (often by severe brutality), making it the most dangerous job on the planet since the end of apartheid. Western governments and its news media for the most part turn a blind eye. A Flemish lobby group in Brussels is doing its utmost to force this slowly growing genocide of white South Africans onto the European Parliament’s radar by asking: “Hoeveel moeten er sterven voordat u de stilte breekt?” (How many must die before you will break the silence?)

The stigma of my country clung to me for the best part of my life. It does so no more. When one of my sons recently returned from a visit to the old country sporting a T-shirt with a Boer-War warrior on his chest, I felt proud. Twenty years ago I would have blushed. What saddens me most today is not the injustice of apartheid, nor even a looming genocide, but how a God-fearing people of three centuries could forsake the fountain of living waters, only to dig for themselves cisterns that can hold no water.

That is the true tragedy of the Afrikaner and the deepest loss of my country.

________________________________

(Hier is nog artikels oor Apartheid.)

sv-dordtse-synode.jpg

Die gemeenteblad van die GK Orania, Dordt Nuus, is elektronies beskikbaar en kan aangevra word by br. Gert en sr. Jeanette Erasmus by die volgende epos adres: glerasmus@oranet.co.za

Dordt Nuus bevat artikels wat baie leersaam is, ek plaas hier twee artikels uit die Julie 2014 uitgawe, met die nodige toestemming en erkenning:

1. Skrifoordenking: Joh.20:16 

“Maria!” – “Rabboeni!”

deur I.  da Costa

Lees Joh 20:11-18

Teks : Joh. 20:16:   Jesus sê vir haar: Maria! Sy draai haar om en sê vir Hom: Rabboeni! dit beteken Meester.

“Maria!”

Die Here openbaar Hom aan Maria. Waardeur? Deur een enkele woord. Hy noem haar naam. Weereens, tot liggaamgewing van die groot waarheid waarin ons saligheid geleë is, dat God ons roep, dat God ons by ons naam roep, ons self persoonlik roep. So roep Hy Abraham, Moses, Samuel en nou Maria en later Saulus by hul name.

En wat die is naam waarby die Here ons almal roep?

Die van sondaar, God roep die sondaar tot bekering. Salig wie dié naam as sy eie erken, hy hoor God self hom tot saligheid roep en word salig. En hier het u nou die eenvoudige oplossing van die groot geheim van die geloof en die ongeloof. Die een wat hom nie verlore ag nie, vra nie na Jesus, hoor geen Jesus, wat alleen die verlorene soek nie, en laat Hom verby gaan. Dat ons almal in die volstrekte sin van die woord sondaars en sondaresse voor God en dus verlore is, is ’n waarheid, wat alleen deur die geloof erken word.

“Rabboeni!”

Uit haar naam ken sy haar Here. Niemand kan haar naam só noem soos Jesus haar noem nie. Word nie die slapende wakker deur die noem van sy naam nie? Nou kom Maria hoe diep in gedagte versonke, dadelik tot haar volle bewustheid. Sy draai om en antwoord op haar naam met Syne. Haar oë is geopen en nou ken sy Hom, sien sy Hom.

O, die opening van die oë!

Wat ’n heerlike wonder is dit van God. As ons oë geopen word, sien ons God; anders sien enkel aardse dinge. En so ’n opening van die oë geskied nie net  enkel in ons bekering eenmaal en vir altyd nie, maar vind ook vir ons as ’n voortdurende opening van die oë plaas. Eers sien ons die Here self in sy aanbiddelike heerlikheid, maar daarna sien ons altyd meer wat die Here in Homself, en Wie Hy vir ons is, of liewer, ons sien dan die een heerlikheid na die ander uit Hom te voorskyn tree, deur die openbaringe van die Skriftuurplekke, deur onse geestelike ondervinding, in een woord: deur die onderwysing van die Heilige Gees in Sy leiding en weg.

Immers, hoeveel sien ons tans met klare oë, waarvoor ons, met die aanvanklike bekering nog blind was.

2. Alleen God kan Hervorming bring

ALLEEN GOD KAN HERVORMING BRING (1)

Prof. VE d’Assonvile (Uit Kerk en Tydsgees, 1990)

Ons praat nie hier van ’n sogenaamde politieke beleid van “Hervorming” nie, maar van hervorming  in die kerk van Jesus Christus. Dit is iets heeltemal anders as die politieke beleid. En by die hervorming in die kerk is daar geen sprake daarvan dat ’n mens dit self kan bewerk nie. Alle pogings van die mens waar dit die mens is wat die inisiatief in Christus se kerk neem en waarin die mens sy idees wil uitvoer, is ydelheid, betekenisloos.

Die wonder van die kerk

Ten spyte van die optrede van sondige mense (juis sondige kerkmense!), bestaan die kerk vir eeue en eeue. In weerwil van ’n bose geslag van mense, is dit God wat Sy kerk gevestig het. Afgesien van al die mens se pogings in die kerk met al sy drukdoenery en sy “beste dade” wat soos “vuil klere” is (Jes. 64:6), is dit God alleen wat Sy kerk laat bestaan en voortgaan. Alles in die kerk is alleen God se genade. Hy doen dit ten spyte van die mens. Dit is die wonder van die kerk!

Kerklike vermetelheid

Enige mens wat vermetel optree, gee aanstoot. As dit in die kerk gebeur, is dit nog soveel erger. Vermetelheid, so sê ’n baie goeie Afrikaanse woordeboek, is oormoedigheid, roekeloosheid, parmantigheid, aanmatiging. In die lig van die wonder van die kerk dat dit alleen deur God se genade kan voortgaan, is dit eintlik vermetel van ’n mens om te sê: “Ek gaan die kerk hervorm, ek gaan dit verander, ek gaan dit vernuwe, ek gaan dit laat herleef… ek gaan ’n nuwe lewe bring met my skemas en my idees en my planne!”.

Daar is geen groter dwase onderneming nie as enige mens, al is hy die slimste en belangrikste persoon, of as enige kerklike vergadering, al is hulle die invloedrykste manne, hulle sal aanmatig deur te sê: “Ons gaan die Gereformeerde kerke hervorm.”

Hiervan sê Abraham Kurper in sy “Traktaat van die Reformasie van kerke”:

“Dit is ongereformeerde hoogmoed en kan op niks anders uitloop as verdere deformasie nie”.

Dit is aweregs (verkeerd, agterstevoor), so gaan hy verder, as ons ons verbeel om ‘n suiwer kerk vir God aan te bied, in plaas daarvan dat Hy in Sy ontferming aan ons Sy gawe van ’n suiwer kerk skenk. Om so te doen, asof dit ons is wat hervorming bewerk en aanpak, is om die orde van die Evangelie om te keer. Dit is om die genadeverbond  opsy te skuif en maar weer vir die soveelste keer na loon vir goeie werke te streef.

Ware hervorming vra waarheid en heiligheid

Ware hervorming of reformasie beteken eenvoudig om terug te keer na God se Woord – om die waarheid en heiligheid volgens die Woord weer in die kerk te soek. Hiertoe is die mens uit homself totaal magteloos.

Wat uit die mens voortkom, is alleen onwaarheid en leuens. In hom is geen goed nie. Hy is van nature geneig om God en sy naaste te haat (Heidelbergse Kategismus, Sondae 2 en 3).

Wat uit God voortkom is alleen waarheid. Jesus Christus is die weg en die waarheid en die lewe (Joh. 14:6). “U Woord is die waarheid” (Joh. 17:17).

God alleen is heilig. Ook die heiligheid wat weer in vervalle kerke moet terugkom, kom alles van God alleen. Laat dit dan vir ons in alle kerkwerk bo alle twyfel vasstaan: God alleen is die Hervormer van Sy kerk.

God die groot Hervormer gebruik mense

Maarten Luther het nie met ‘n bravade verklaar nie: Ek gaan herlewing in die kerk bring … Ek gaan die kerk verander … Ek gaan die kerk hervorm … Ek gaan vernuwing bring … Nee, geen sprake daarvan nie. Inteendeel, later verklaar hy oor die 16de eeuse Hervorming: “Ek is soos ’n blinde perd daarin gelei”. Al wat hy gedoen het, was slegs, gehoorsaamheid aan die Woord.

Aanvanklik wou ook Calvyn niks met Genève te doen hê nie, maar God het hom tot ’n taak gedwing en Self Sy tyd en plek vir die gereformeerde hervorming gekies. So het dit ook met ds. Hendrik de Kock met die Afskeiding in 1834 en met dr. Abraham Kuiper met die Doleansie in 1886 gebeur. En ook as n mens die geskiedenis van die stigting van die Gereformeerde kerk inRustenburg in 1859 lees, dan kom ’n mens tot die diepe besef dat God dinge ten spyte van sondige mense gedoen het.

Wat God van elkeen van ons vra, is heel eenvoudig: Wees gehoorsaam! Wees gehoorsaam aan God se Woord! 

En met hierdie Woord alleen, sal die Heilige Gees op Sy tyd die kerk hervorm. Met hierdie Woord sal Hy veranderinge bring, as dit nodig is.

Wil ons hê dat dit beter in die kerk moet gaan? Laat die dominee dan in sy preke gehoorsaam wees aan God se Woord. Laat hy voorts die katkisasie nie verwaarloos en “weens gebrek aan tyd” dit maar aan ander mense oorlaat waar hy dit tog kon behartig nie. En laat die huisgesinne met sy huisbesoek altyd die stem van die  Goeie Herder hoor en so tot gehoorsaamheid aan die Woord gedwing word.

Wil die ouderlinge en diakens hê dat dit beter in hulle wyke gaan?

Wees dan in alles getrou aan God se Woord.

Dieselfde vra God van elke huisgesin en elke indiwiduele lidmaat.

Hy vra dit van elke kind.

God vra nie kunsmatige veranderinge bloot net om te verander nie. Hy vra nie vernuwing bloot net om “nuwe dinge” te doen nie. Hy vra nie vertoon en kunsblomme net om aandag te trek me.

Dit gaan nie daaroor om die kerk aantreklik vir die wêreld te maak nie.

Hy vra selfs nie offerandes met alle drukdoenery van die mens nie, maar gehoorsaamheid aan Sy Woord.

En met hierdie Woord is Hy die Groot Reformator! (volgende keer verder)

Photo: Kransberge / Kransberg Mountain Range

Gustav Opperman fotografie

Ons kerke leef in ‘n tyd waar groot klem geplaas word op ‘sukses’ en ‘getalle’ en ‘groei’ en dat ons allerlei groot planne gemaak moet word om die kerk te ‘red’ in ons tye.

Dit kan so maklik gebeur dat ons dan nie die Here se hand meer raaksien in die ‘kleiner dinge’ in sy gemeentes nie, of die ‘ordinary means of growth‘ nie meer as genoegsaam beskou nie.  So asof as die kerk nie heeltyd die ‘voorblad’ haal nie, gaan daar daarom ‘niks aan’ nie.

Daarom plaas ek hierdie twee preke om sake in perspektief te plaas, sodat ons opnuut besef dat dit die Here is wat sy Kerk versamel, opbou en bewaar, op sy tyd en op sy manier, deur sy Woord en Gees (HK v/a 54):

1. Lukas13:10-21,   Klein Koninkryk wonderwerke                              

 Lees: Jes 24:1-25:9; Luk 13:10-21

Tema: Klein koninkrykwonderwerke.

Teks: Luk 13:18 Hoedanig is die koninkryk van God?

Psalms: 118:7,8; 118:10,11; 97:1,4; 68:15,16; 118:12,14.

Prediker: ds. Gustav Opperman (GK Matlabas)

 

­­Geliefdes in ons Koning en ons Aanvoerder, die Here Jesus Christus,

Baie besoekers is teleurgesteld as hulle ‘n Gereformeerde erediens bygewoon het,

maar nie net hulle nie,

ook lidmate van hierdie gemeente het al vir my gesê:

Hier gaan niks aan nie.

By hierdie gemeente gaan daar niks aan nie.

 

Hulle kom nog kerk toe.

Hulle voel hulle behoort hier te wees.

Dis iets wat ons al die jare op die Sondag doen,

maar eintlik … maar eintlik gaan hier nie iets aan nie.

 

Selfs die predikant kan so dink.

Sondag na Sondag verkondig hy die koms van die koninkryk van God,

die mees radikale gebeurtenis …

nie net in die wêreld se geskiedenis nie,

maar in die geskiedenis van die ganse heelal.

Sondag na Sondag is dit sy boodskap,

maar eintlik gebeur hier niks.

 

Dit laat mens dink, nê?

Dit laat mens vra:

Maar hoedanig is die Koninkryk van God?

Hoe lyk die heerskappy van God dan?

 

Ons Skrifgedeelte beskryf ‘n normale Sabbatdag êrens op ‘n onbepaalde plek in Palestina.

Jesus was besig

om in een van die sinagoges te leer.

Hier in ons teks is geen aanduiding van wat Jesus geleer het nie,

maar ons ons het genoeg aanduiding in die res van Lukas se Evangelie

om te kan sê

wat die hooftema in sy preke was;

genoeg aanduiding dat ons seker kan kan wees

dat dit ook hier die geval was.

 

Jesus het die koninkryk van God verkondig.

Dit was deurgans die tema van sy prediking.

Dit was immers die doel van sy koms aarde toe.

Hier reg aan die begin van Lukas se geskiedenis sê Jesus

Hy moet aan die stede van Israel die evangelie van die koninkryk van God bring (4:43).

 

Net daarna hoor ons in die Bergrede:

Salig is julle, armes,

want aan julle behoort die koninkryk van God (6:20).

Ja, uitermate gelukkig is diegene wat hulle ellende aanvoel.

Hulle is die erfgename van God se koninkryk.

 

En dan aan die begin van hoofstuk agt lees ons:

Hy het die een stad en dorp ná die ander deurgereis

en gepreek en die evangelie van die koninkryk van God verkondig (8:1).

 

Dit was die groot tema van Christus se prediking:

Die koninkryk van God.

 

Wat het die Here daarmee bedoel:

Die koninkryk van God?

 

Ons kan begin om dit te verduidelik

deur ‘n volgende vraag te vra:

Wie is die regmatige koning van hierdie wêreld?

Wie het die reg

om gehoorsaamheid te eis?

Wie het die reg

om geëer te word?

Wie praat werklik met gesag?

 

Net Een.

Net Een het daardie reg.

Dis God.

 

Die grootste deel van die heelal … die skepping … erken daardie reg.

Die hemel is so ‘n gebied

waar God onbestrede regeer.

Daar is niemand daar wat sy gesag uitdaag nie.

Alles daar gebeur volgens sy wil.

Almal daar het God lief

en omdat die engele en die hemelwesens God lief het,

is daar perfekte vrede en harmonie.

 

Maar ons weet dat daar ook ander skepsels was en is,

skepsels wat in opstand teen God gekom het:

Hulle is die rebelle-engele met die duiwel, die Satan, as aanvoerder.

En almal van ons weet

dat hy net op een plek nog mag het.

Dis hier op aarde.

Ons Belydenis sê

dat hierdie rebelle-engele nie net vyande van God is nie,

maar dat hulle soos moordenaars op die kerk loer (NGB Art 12).

 

Oral waar die duiwel heers, is daar ellende.

Hy is die tiran van alle tiranne,

die wreedste diktator van alle diktators.

 

Hy is die oorsaak van alles

wat in hierdie wêreld verkeerd en lelik is.

Alle korrupsie, bedrog, haat, siekte en ook die dood kan aan hom toegeskryf word.

 

Deur hom bedryf die mensdom afgodery.

Deur hom sal die volke en nasies voor enigiets neerbuig -

son, sterre, geld, seks, sport, buddhas.

Hulle buig neer voor ikone en pouse … enige-iets, enigiemand,

behalwe God …

 

Maar u weet, Geliefdes,

God het nie hierdie aarde opgegee nie.

Ons hoor dit mos, Sondagsabbat na Sondagsabbat:

Hy laat vaar nie die werke van sy hande nie.

 

In die Ou Testament was daar een volk

deur wie Hy hoop lewendig gehou het.

Die volk Israel.

Die HERE het die mensom se hoop lewendig gehou

deur boodskappers na daardie volk te stuur.

En daardie boodskappers het God se hoop verkondig.

 

Laat Psalme oprys uit die stof -

dis God wat uitgetrek het!

Hy ry, bekleed met eer en mag,

hoog deur die hemel van sy krag.

 

“Die regmatige koning kom!”,

was hulle boodskap.

“Die regmatige koning sal alles weer terugneem.

Hy sal die Satan se regime afbreek.

Hy sal die paradys weer aarde toe bring.

Voortaan sal die ganse heelal net een koning ken:

Die HERE van die leërskare.”

 

God heers as hoogste HEER

die aarde moet Hom eer.

Beskaamd word alle siel

wat voor die beelde kniel.

Hoog bo hul sit die HEER;

Hy is God en niemand meer (Ps. 97).

 

“Daar is ‘n groot katastrofe aan die kom, kinders van Israel!”

So lui die Evangelie uit die Ou Testament.

“Die ware HERE gaan hierdie wêreld omkeer!

Daar kom ‘n ontsettende aardramp!”

 

Hoe het ons saam uit Jesaja 24 gelees?

Die Here maak die aarde leeg

en verwoes dit,

en Hy keer sy oppervlakte om.

Die aarde word geheel en al verbreek.

Die maan sal rooi word van skaamte

en die son sal skaam wees

Met ander woorde:

‘n Goddelike duisternis kom oor hierdie wêreld.

Alle opstandige demoniese magte word van hierdie aarde weggevee.

Die hoogstes van die mense, die pouse en ikone versmag.

 

Ja, daar bly min mense oor.

 

Die gelowiges, die arme verdrukte gelowiges,

hulle sal bly wees, uitermate bly wees.

Hulle jubel, vanweë die majesteit van die HERE.

 

In hoofstuk 25 vind ons nog rede vir die gelowiges se blydskap.

Die HERE berei vir hulle ‘n feesmaal vir hulle,

‘n koninklike feesmaal

‘n maaltyd van vetspyse, ‘n maaltyd van ou wyn,

van vetspyse vol murg, van gesuiwerde ou wyn.

 

Ja, daar sal meer as genoeg rede wees om fees te vier.

Alle hartseer is dan verby.

Alle siekte en ellende iets van die verlede.

Kan u uself dit voorstel?

Alle dokters en begrafnisondernemers is dan werkloos,

want die HERE vernietig die dood self … vir ewig.

En die Here HERE self sal die trane van sy kinders se gesigte afvee.

 

Dis die koms van God se koninkryk, soos God se boodskappers dit verkondig het …

 

En dan, honderde jare later, êrens in ‘n sinagoge, Galilea staan die Here Jesus op

en Hy kondig aan:

God se inval in hierdie wêreld het nou begin!

Die dag van bevryding het gekom!

God se koninkryk, God se heerskappy het aangebreek.

 

Dis sy boodskap

en Hy reis deur die land en Hy preek

die een Sabbat na die ander:

God se koninkryk, God se heerskappy het aangebreek!

 

Ook hier in Lukas 13, is dit sy deurlopende boodskap.

In daardie erediens was daar was ‘n vrou,

só het ons gelees

‘n vrou wat ‘n gees van krankheid agttien jaar lank gehad het.

Sy was inmekaargetrek.

Sy was glad nie in staat om regop te kom nie.

 

Een verdrukte misrabele gelowige

wat die vloek van hierdie gevalle mensdom

duidelik aan haar liggaam gevoel het.

 

En Jesus het sy hande op hierdie vrou gelê,

en onmiddellik het sy regop gestaan.

 

Jesus preek die dag weer oor die mees ontsettende gebeurtenis

wat hierdie wêreld getref het,

die ingrypendste verandering wat op hande is,

en … Hy genees een dame,

een dame wat krom geloop het!

 

Dis al.

 

Nou moet u erken:

In vergelyking met dit wat die Ou Testament aangaande God heerskappy voorspel het,

is dit maar min.

In vergelyking met dit wat die Psalms en Jesaja voorspel het,

is hierdie genesing nie besonder indrukwekkend nie.

Die aarde is geheel en al aan die wankel,

die fondamente van die aarde bewe,

die dood sal vir ewig vernietig word,

alle kwaad en gevolge van die kwaad sal van die hele aarde weggeneem word

En hier in Lukas13 voor al die mense

wat opgedaag het vir hierdie boodskap,

loop een ou tannie wat krom was,

nou regop.

 

Dis al!

 

Die owerste van die sinagoge was nie beïndruk nie.

Die owerste van die sinagoge val nie in aanbidding voor Jesus neer nie.

Nee, hy vervies hom vir hierdie Geneesheer.

Hy vervies hom vir die tannie.

Daar is ses dae waarop ‘n mens behoort te werk, sê hy.

As jy die werk van ‘n dokter doen,

doen dit asseblief op daardie dae

en jy, as jy ‘n dokter nodig het,

gaan soek vir jou ‘n dokter op daardie ses dae.

Vandag is die Here se Sabbatdag.

 

En dan lees ons:

Die hele skare was bly oor al die heerlike dinge

wat deur Hom gebeur het.

Die skare was bly,

maar ook … hulle het nie in aanbidding voor sy voete neergeval nie.

In hoofstuk 11 som die Here Jesus die skare se gesindheid op:

Hierdie geslag is boos;

dit soek na ‘n teken (Luk 11:29).

 

Die skare volg die Here Jesus, waar Hy ook mag gaan,

nie noodwendig omdat hulle die Evangelie van die koninkryk hoor nie,

maar omdat hulle ‘n lus vir sensasie het.

 

Net soos die bose geslag, waaronder ons leef, wil hulle vermaak word.

 

In hierdie geval was die skare tevrede met die wonderwerk.

Hulle het gedink dit was oulik.

Ons kan ons voorstel

dat, as dit in ons tyd gebeur het,

hulle huistoe gegaan het

en hulle Facebook-status opgedateer het met uitdrukkings soos:

“amazing” “awesome” of “cool”.

 

En as ons die Evangelies verder lees,

sien ons hoe die prediking rondom die koninkryk van God geintensifiseer het …

maar ook hoe die wonderwerke afgeneem het,

sien ons ook hoe die skare se getalle gekrimp het.

 

Hierdie geslag is boos.

Hulle soek tekens en wonders.

Hulle soek nie die Evangelie van die koninkryk van God nie.

 

Hoedanig is die koninkryk van God?

Hoe lyk God se heerskappy in hierdie wêreld?

 

Dit begin klein.

Dit eindig groot.

 

Dis soos ‘n mosterdsaad,

‘n klein saadjie, so groot soos ‘n speldkop,

maar dit groei tot ‘n groot boom.

In Palestina het daardie boom soms ‘n hoogte van drie of vier meter gehaal.

Groot genoeg vir die voëls van die hemel om nes te maak in sy takke.

 

Die koninkryk van God kom soos daardie klein bietjie gis

wat uiteindelik ‘n hele baksel uiteindelik deursuur.

 

Wie verag die dag van kleine dinge,

vra die profeet Sagaria? (4:10)

As jy eendag die groot en ontsagwekkende heerlikeid van God se heerskappy wil ervaar,

moenie die dag van klein dinge verag nie.

 

Uit die hele skare in ons Skrifgedeelte was daar na die Sabbatdag een ou tannie

wat nie meer kromgetrek geloop het nie.

Net een.

Een tannie wat nie meer die vernedering moet verduur van iemand

wat elke dag, dag vir dag van haar lewe, na die grond afgebuig word nie.

Iemand wat nou die Verlosser in die oë kan kyk.

Een wat bevry was van die Satan se band.

 

Die wonderwerk het nie almal beïndruk nie.

Die wonderwerk was nou eintlik niks

om oor huistoe te skryf nie,

maar dit was tog ‘n aanduiding van God se bo-natuurlike mag.

Dit was tog ‘n aanduiding van God se liefdevolle mag

om sy kinders te verlos.

Dit was tog ‘n pand, ‘n waarborg, van dit wat eendag gaan kom:

Nuwe lewe …

‘n herskepping …

‘n totale algehele herskepping.

Dit was tog ‘n demonstrasie van God se genade vir verlore mense.

 

Een klein koninkryk wonderwerk.

Éen klein mosterdsaadjie.

 

Broeders en Susters,

sien ook die klein koninkryk-wonderwerke rondom u raak?

Of woon u die eredienste hier by,

maar daar gaan eintlik nie iets aan nie?

 

Ek sal vir u ‘n paar klein koninkrykwonderwerke noem,

wat ek al ervaar het.

Na katkisasie kom een van die klein kinders by haar moeder

en vra dat sy haar moet leer bid.

‘n Klein koninkrykwonder!

Een van die lidmate stuur vir my ‘n SMS na ‘n huisbesoek:

“Dankie dominee, vir die woorde uit die Bybel vanaand.

Ja, dis net ek en my Here

en dis so heerlik!”

Nog ‘n klein koninkrykwonder.

Een van die lidmate wat jare lank al aan nikotien verslaaf was,

laat my weet:

Dominee, ek is nou bevry!

‘n Bejaarde lidmaat wat nou weens ouderdom en siekte die dood in die gesig staar,

bely die teenwoordigheid en die krag en ondersteuning van God in hierdie uiterste beproewing.

 

Klein koninkryk wonderwerke.

Eintlik is daar nog baie meer

en hulle word elke dag nog meer …

te veel eintlik om te probeer opnoem,

as ons só daaroor dink.

 

Hierdie gemeente, hierdie kerkgebou, getuig van jare en jare se wonderwerke.

Dit het ontstaan en is opgebou deur wonderwerke.

 

Almal klein mosterdsaadjies,

heeltemaal te klein en onbelangrik

om die nuusblaaie te haal;

miskien glad nie die moeite werd

om met die wêreld op jou Facebook-status te deel nie.

 

Maar Geliefdes,

hierdie is nie maar net nog ‘n erediens nie.

Hierdie is die dag deur God verkore,

die feesdag aan Hom toegewy,

Dit is die dag van grote dinge,

die glorieteken van sy mag.

 Laat ons, met Psalms uit vreug gebore,

ons in die God van heil verbly.

Amen.

 

2.  Hand.4:24-31 (HK Sondag 9 en 10), Wat doen die kerk van Christus met al die bedreiginge ?

Lees Hand.3 en 4

HK Sondag 9 en 10

Teks: Hand.4:24-31

Prediker: ds. Slabbert Le Cornu (GK Carletonville)

 

Geliefde gemeente van ons Here Jesus Christus, 

Wat maak die gelowige as allerlei aanslae jou en jou gesin se lewe in hierdie aardse jammerdal bedreig ?

Of dit nou – in die woorde van ons belydenis, Sondag 10, siekte, swaarkry, onvrugbare jare, armoede, die dood, of wat ookal is ?

Wat maak die ware kerk van Christus as allerlei bedreiginge oor ons kerkwees kom?

Wanneer daar al meer ge-eis word om:

- nie die hele Woord van God te verkondig nie,

- om nie die ware Evangelie van Christus te verkondig nie,

- om nie mense op te roep tot ware bekering en geloof,

- om net volgens sommige, en nie al sy gebooie in dankbaarheid te lewe ?

Want, as die kerk aanhou die waarheid tydig en ontydig verkondig,

vat ek my goed en ek loop, ek is weg … hoor ons die dreigemente …

Ja, wat doen die gelowige, die kerk van Christus midde al die bedreiginge en dreigemente in hierdie lewe ?

 

Die antwoord hoor ons vanoggend in die Skrif uit Hand.4, soos ons die HK behandel volgens Sondag 9 en 10, spesifiek vers 24,

En toe hulle [die kerk van Christus] dit hoor [d.i. al die dreigemente], het hulle eendragtig die stem tot God verhef en gesê: Here, U is die God wat die hemel en die aarde en die see en alles wat daarin is, gemaak het.

 Die gelowige, die kerk van Christus, sal daarom midde tye van bedreiginge en dreigemente, aanhou bely:

Die Here is ons Skepper,

wat in alles voorsien,

midde hierdie lewe met al sy aanslae

Ons let op twee sake,

1. die bedreiginge wat die kerk van Christus se stem wil stil maak, en

2. wat die kerk van Christus, wat die gelowige se antwoord daarop moet wees.

 

Eerstens, die bedreiginge teen die gelowiges, die kerk van Christus

Ons teksvers begin met die woorde, “en toe hulle dit hoor”

Wat gelowiges gehoor het, die kerk wat daar saam was,

was alles wat Petrus en Johannes vir hul vertel het van die afgelope

2 dae se gebeure daar in Jerusalem.

Onthou,

- die Heilige Gees is met Pinkster uitgestort,

- Petrus het sy Pinksterpreek gelewer,

- en deur die Gees van God het 3000 mense tot bekering gekom,

- hul geloof in Christus Jesus bely en is hullegedoop.

 

So het die eerste gemeente in Jerusalem ontstaan,

met die opdrag van die Here om die Evangelie van Christus

orals te laat verkondig, mense op te roep om hul te bekeer,

En te glo in Christus as enigste Verlosser en Koning.

Daarvan lees ons meer in Hand.2 ….

 

In Hand.3 is Petrus en Johannes besig om hierdie opdrag uit te voer,

Hulle gaan na die tempel, en daar genees hul ’n man wat kreupel gebore is,

In die Naam van Christus.

Die wonderwerk trek baie aandag, die volk is verwonderd en kom luister

Na Petrus se wonderpreek, waarin hy die hele volk oproep

Tot geloof en bekering in Jesus Christus, 3:19,26.

Baie kom tot geloof, maar nie almal is bly daaroor nie.

Die vyande van Christus, die skrifgeleerdes, owerstes, priesters,

laat Petrus en Johannes in gevangenis neem, omrede,  v.2 (lees)

En dan volg al die dreigemente,

Die leiers van die volk beraadslaag saam teen die kerk van Christus

En hul dreig vir Petrus en Johannes om nie die Evangelie verder te verkondig nie,

Ons lees dit daar in vers 17, 18 en 21 (lees)

 

Onderliggend aan hierdie dreigemente, is natuurlik die Satan en al sy bose magte, wat nie:

- kon keer dat die Christus gebore word nie,

- Dat Hy vir al ons sondes gesterf het nie,

- dat Hy opgestaan het uit die dode, en

- opgevaar het na die hemel (soos Petrus gepreek het op Pinksterdag, Hand.2).

En nou is sy poging, daar in die eerste eeu, maar ook in elke eeu tot vandag,

ook in die 21ste eeu, ook in ons land, in hierdie stad en gemeenskap

DAT DIE WARE EVANGELIE VAN CHRISTUS EN SY VOLLE IMPLIKASIES NIE VERKONDIG WORD NIE.

En beide die valse staat en die valse kerk word gebruik om die ware Evangelie,

Die hele Woord van God te onderdruk,

Baiemaal op subtiele wyses, want so slinks is die Satan en sy magte

En nog erger,

Kyk wie is dit wat hier spesifiek die kerk vervolg, bedreig ….

Dit is die mede volksgenote, die godsdienstige leiers,

Die groot kerkleiers van die dag wat saamsweer teen die Here en sy Gesalfde,

Teen die Gesalfde en sy kerk om haar stem te probeer stilmaak !

 

Dit is wat ons dan ook hoor daar in verse 25-27, ‘n aanhaling uit Psalm 2,

wat ons gesing het, dit is nie net die heidene nie, maar ook die valse kerk

“owerstes” en volke van Israel het teen die Evangelie opgestaan

En dit is die aanslag deur die eeue, vandag nog dalk meer subtiel …

 

En geliefdes, let mooi daarop, want u sal dalk vra en dink

Maar … ons kan moes vir almal nog orals vertel van Jesus en dat Hy vir ons sondes gesterwe het ….

niemand keer ons nie, ons het vryheid !

Nie te vinnig nie,

Want kyk wat is die Evangelie wat Petrus hier verkondig, die diepe inhoud:

a. ja, verlossing alleen deur Christus, v.12 … maar dan ook

verlos tot wat ? Antwoord:

b. ‘n lewe van bekering en ’n lewe van heiligmaking,

ons lees dit in 2:38 …. 3:19 … 3:26 … 4:2 … 4:18 … (lees)

 

Daarteenoor, hoor u dit vandag nog, baie ….

Ons soek ’n Evangelie verkondiging, Woordverkondiging

Wat my sondige lewe en afvallige leringe goedpraat

Die kerk moet my sonde van hoerery, egbreek, ontrou,

gay lewenswyse, ens. aanvaar en selfs goedpraat

Moenie van my verwag om op te hou die swartes te haat nie,

Julle moet my bitterheid oor die verlede goedpraat of ten minste akkomodeer

My leuens en oneerlikheid en diefstal akkomodeer …

En daarom ook die ‘dreigemente’ van ons tyd …

As die kerk nie aanpas by ons jeug se begeertes nie, dan is ons uit

As die kerk nie my sonde van onwettige egskeiding en hertrou aanvaar nie, is ek uit

As ek nie soetsappige kort prekies kan hoor wat net die helfte so lank is

As my daaglikse soapie wat ek met groot aandag en ontsag volg nie,

… dan is ek uit

Die kerk moet ook aanpas by die feministiese tydsgees en bv. vrou in die besondere ampte aanvaar ….

aangesien ons ‘n ampskrisis beleef ….

En ons dreig met getalle en finansies …. kom ons kyk hoe julle gaan

voortbestaan sonder geld en bydraes en getalle …

Ons sal die aanddiens van ontslae raak, en met die oggenddiens oor,

As die oggenddiens ook te lank raak, sal ons hom ook begin ‘boikot’ …

na ander kerke oorloop.

 

En hierdie bose satanisties-misleide aanvalle geliefdes, is niks nuuts nie,

Dit is baie tragies dat selfs baie gelowiges in hul onkunde val daarvoor.

Want hierdie soort bedreiginge het die kerk nog altyd getref, ook in die eerste eeue

Daarom lees ons dan juis die woorde van vers 32-36 in Hand.4 en verder in die boek ….

Die ware evangelie het groot opofferings in besittings en aansien gevra, en selfs hul lewens gekos.

Die eerste eeuse gelowiges moes mekaar bystaan omdat hul verdryf is deur ander, weens die Evangelie,

weens Christus en wat Hy vra.

 

En wat het die kerk gedoen met al hierdie bedreiginge ?

Dit sien ons in die tweede plek:

 

2) Tweedens, die ware kerk van Christus se antwoorde op al die bedreiginge

So wat doen die ware kerk dan as hul lewens, as hul gedreig word hul besittings kan wegval,

hul huise weggevat, hul geld en aansien (traktemente en pensioenfonds?)

Dat hulle nie meer deel is van die groot godsdientige bewegings van hul tyd nie,

nie meer deel gaan wees van die groot meerderheid kerke in hul afvalligheid nie ?

 

Wat doen die ware gelowige met sy gesin en gemeente ?

 

Die antwoord geliefdes hoor ons in die 2de deel van vers 24, en wat volg,

En toe hulle dit hoor, het hulle eendragtig die stem tot God verhef en gesê:

Here, U is die God wat die hemel en die aarde en die see en alles wat daarin is, gemaak het,

 

Die ware kerk bely eendragtig (d.i. met een stem, eenparigheid, eensgesindheid, saamstaan en saamdink)

wat ons hier in Sondag 9 en 10 bely as gereformeerde gelowiges, as gereformeerde kerke …

Ek glo, ons glo in God die Vader, die Almagtige , die Skepper van die hemel en die aarde ….”

 

Net in daardie woorde, daardie belydenis alleen is die oorwinning van die gelowige,

van die kerk Christus reeds verborge,

teenoor die Satan, my eie sonde, en die wêreld se aanslae midde hierdie jammerdal !

In hierdie woorde van v.24 bely die kerk

1. “Here, U is die God” (oorspronklike taal word ‘U’ beklemtoon, dus al die fokus op die Here, nie ‘ons’ nie)

Die woord ‘Here’ is gewoonlik afkomstig van ‘kurios’ in die Grieks wat aandui op die Here se verbondsnaam in die NT, en/of (afhangende van konteks) – dat Hy Koning/Meester is.

Hier in v.24 word die woord ‘despota’ gebruik, despoot,

en dit wil sterk beklemtoon die absolute heerskappy van die Here,

Sy groot almagtige soewereiniteit, Meesterskap oor alles en dat Hy alles in sy Hand hou en bepaal !

Dit wat ons presies bely daar in Sondag 9, van die HK (lees) !

Maar nie net het God alles geskape nie, dit beteken ook dat Hy alles regeer en bepaal,

dit bely die ware kerk ons ook in verse 28, lees

Ja, ook die verwerping van Christus,

dit wat nou met Petrus en Johannes en die kerk gebeur (vervolging en dreigemente),

Ja, OOK WAT MET U EN MY AS SY KERK VANDAG GEBEUR IN ONS LAND EN ONS STAD

DIE LEWE MET SIEKTE EN SWAARKRY, VOOR EN TEESPOED, GOEIE éN SLEGTE TYE

Dit is alles bepaal en in die hand van die Here !

Dit is ons groot troos !

Kyk hoe bely ons dit daar in antw. 27 van die Kategismus …. (lees)

So geliefdes, die kerk van Christus antwoord nié die dreigemente

van my eie sonde, wêreld en Satan, deur:

- die Woord van God aan te pas by ons sondige begeertes en planne nie,

- of deur angsbevange te raak,

- of die geloof te kompromeer nie.

Wat moet die gelowiges en die kerk dan konkreet doen midde ons tye ?

Die antwoord hoor ons daar in v.29 -31 (lees)  ….

Ons moet alle dreigemente voor Hom neerlê, dat Hy ons voorspraak sal wees, die regverdige Regter,

wat alles raaksien en regverdig beoordeel.

En bid vir die Heilige Gees vir die vrymoedigheid om sy Woord,

sy hele Woord te verkondig, tydig en ontydig, kyk vir Petrus verse 13 en 19, sy vrymoedigheid !  (lees)

Petrus het vrymoedigheid gehad, omdat hy bekeerd was en vol van die Gees was

Geliefdes,

die Evangelie bring ware genesing, ware bekering en omkeer van die lewe (v.30) !

Daarom dat die leiers verwonderd was, v.13 omdat Petrus so omgekeer het,

ware omkering = ware bekering en terugkeer na die hele raad van God (Hand.20:27).

En wat is die sleutel van Petrus se ommekeer … bekering ?,

wat is die sleutel van ware kerkwees in alle tye ?

Ons lees die antwoord in v.13, die laaste woorde: dat “hulle … metgeselle van Jesus” was ….

Daar is dit, daar staan letterlik ‘om (met Hom) te wees’, om tyd te spandeer saam met Christus !

Is jy ‘n ware metgesel van Jesus, deur sy Gees en Woord ?

Spandeer jy tyd met Christus, deur self Bybel te lees, saam huisgodsdiens/bybelstudie te hou,

die eredienste op te soek, die ware kerk van Christus op te soek (NGB artikel 28).

 

Want, as ‘metgesel van Jesus’ is,

dan kan al die dreigemente en aanslae maar kom,

kan my geld, besittings, kerkgebou, finansies, mooi toekoms, weggevat word, maar my geloof,

die ewige lewe, vrede met God,

Christus, KAN NOOIT VAN MY WEGGENEEM WORD NIE.

Dan, as jy Christus het, kan jy van harte, saam jou gesin, saam jou gemeente, hoe groot of klein, glo en vertrou (v/a 28 HK):

Dat ons in alle teëspoed geduldig, en in voorspoed dankbaar is

en in alles wat nog oor ons kan kom,

‘n vaste vertroue stel op ons getroue God en Vader,

dat geen skepsel ons van sy liefde sal skei nie,

aangesien alle skepsels (ook die valse kerk en valse staat)

só in sy hand is dat hulle teen sy wil hulle nie kan roer of beweeg nie.

WANT, U IS DIE GOD WAT DIE HEMEL EN DIE AARDE EN DIE SEE EN ALLES WAT DAARIN IS GEMAAK HET.

Hy sal in alles voorsien … wat nodig is.

Amen.

Posted by: proregno | July 15, 2014

Neem en Lees: 15 Julie 2014

1. Dr. Joe Pipa en GPTS in Suid-Afrika

Wycliffe & the Lollards

Laasjaar Maart was dr. Pipa se sprekerstoer hier in Suid-Afrika. Deur hierdie geleentheid waarin ons baie van dr. Pipa kon leer, is verskillende kontakte opgebou tussen GPTS en Suid-Afrika.  Een van hierdie kontakte het dit daartoe gelei dat dr. Pipa komende Augustus by John Wycliffe Theological College gaan klas gee komende Augustus.  Hy gaan begin met ‘n lesing, “Introduction to Reformed Theology“.

Lees meer hieroor hier: GPTS in South Africa

2.  Nucklear Physicist (dr. Jim Myson) on ministry tour in South Africa

KZN Ministry Tour

“Exposing Evolution’s Fatal Flaws” Dr Jim Mason in the Western Cape and Gauteng”

“Make use of this opportunity to ‘firm up your faith’ and hear from a Christian and experienced nuclear physicist why we should put our faith and trust in God’s infallible Word, the Bible, rather than in the fallible opinions of fallen man. Find out: Why this is vitally important to the church today. How to help others understand the importance of this issue too. Also get answers to: If there is a loving and all-powerful God, why all the death, pain and suffering in the world? Why traditional forms of evangelism are not as successful as they once were. Why so many think that science has somehow disproved the Bible.”

Lees hier oor dr. Jim Myson se program in Suid-Afrika: Dr Jim Mason in the Western Cape and Gauteng

3. Sola Scriptura Seminaar, 24 September 2014

Hou solank hierdie datum (‘n vakansiedag) oop om hierdie belangrike onderwerp oor Skrifbeskouing by te woon in Pretoria. Volledige besonderhede sal later bekend gemaak word.

4. 18 Things ….

Lees gerus die volgende reeks oor dinge om te doen om ons verhoudings met ons geliefdes te verbeter:

18 Things I Will Not Regret Doing With My Kids

18 Things I Will Not Regret Doing With My Wife

18 Things I Will Not Regret Doing With My Husband

5. Jesus and the Church 

“How many times does Jesus mention the church? I’ve asked that question in a number of forums (Reformed University Fellowship, Sunday school, Drug Court Bible Study, the pulpit, and so on), and have received answers ranging from thirty-six to six. Surprise is the typical response when I reveal that Jesus mentions the church, the ekklēsia, only twice.

Initially, this seems to confirm the bias of those who say they admire Jesus but have little regard for the church. The church, they say, is man’s invention. Jesus said little about the church. He didn’t intend to found a church. We’ve built an ecclesiastical mountain out of an exegetical molehill, they insist. We follow Jesus, they claim, but have discarded the millstone that the church has become around His message.

What should we say about this? Simply, that Jesus’ words about the church must be weighed, not merely counted. Essentially, Jesus says two things….”

Lees hier verder: Jesus and the Church

6.  Boekresensie: Hughes Oliphant Old, Holy Communion: In the Piety of the Reformed Church.

(Powder Springs: Tolle Lege Press, 2013. Hardback. 919 pp. $39.95, by dr. John Fesko)

OldHolyCommunion93.jpg

“When I was in seminary I was introduced to what is perhaps the standard taxonomy of the different views of the Lord’s Supper: Zwingli’s memorialism, Luther’s consubstantiation, Calvin’s spiritual presence, and Roman Catholic transubstantiation. Every time that I have sat in on a licensure or ordination exams, I hear candidates rattle off these different views as if there are only four ways of looking at the Lord’s Supper. Rarely, if ever, do I hear questions that delve into related questions of how these different views shape the worship liturgies that attend them. I suspect that with the latest entry from Hughes Oliphant Old, things might change. Old is arguably the foremost authority on the history of Reformed worship, which began with his published doctoral dissertation, The Patristic Roots of Reformed Worship, continued through numerous essays and books, and most recently hit a pinnacle with his seven volume, The Reading and Preaching of the Scriptures in the Worship of the Christian Church. Old has put his pen to paper once again and produced a large volume on the Lord’s Supper in the Reformed church.”

Lees hier verder: Holy Communion

7.  Gratis boek oor Evangelisasie

“Rev. Richard D. Phillips digs into the early chapters of the Gospel of John to discover principles you can use for Christian outreach that were modeled by witnesses for Jesus and by Jesus Himself. Phillips unfolds biblical principles for evangelism by examining the ministry of John the Baptist and the calling of the first of Jesus’ disciples. Then, through a brief study of the Lord’s encounter with the Pharisee Nicodemus, he presents us with a theology of the gospel. Finally, he focuses in on Jesus’ stirring encounter with the Samaritan woman to show exactly how Christ shared the good news.

Phillips’ clear and concise handling of these key stories will both motivate and instruct you in your witness on behalf of Christ. An appendix looks at the relationship between God’s sovereignty and evangelism.”

Die boek kan gratis hier afgelaai word: Jesus The Evangelist

bet el des 2012 1

By my !

By pa en ma wat met voorbeeld moet lei by die huis.

Dit begin met die daaglikse huisgodsdiens saam in die Woord van die Here, waar gebid, Psalms gesing en Bybel gelees word.

Dit is by die huisgodsdiens waar die kinders begin leer om ‘stil te sit in die kerk’.

Dit begin met ons as ouers wat – hoe gebroke en onvolmaak ookal – hoe langer hoe meer self daadwerlik leef uit die geloof in Jesus Christus.

Wat vir ons kinders sê: volg my, want ek volg Christus, ek gryp na Christus, gryp saam my (Filp.3:12-14) !

Liewe ouers, pa en ma, of dalk eerder, ma én pa, dit help nie ons dink omdat ons Sondag almal bloot kerk toe gaan,

of dat ek as ouer bloot sorg dat my kinders in ‘n christelike skool of tuisskool is,

of dat ek bloot sorg dat hulle getrou katkisasie klasse toe gaan,

maar by die huis elke dag volg ons Hom nie,

my kinders outomaties Christus gaan volg nie,

hulle gaan begin ‘stilsit’ in hul lewens nie.

As ek is nie self getrou is in die erediensbywoning nie,

as my eie hart nie passievol vir Christus is nie,

as ek en my vrou nie voorloop in die navolging van Christus in my huwelik en gesinslewe nie,

gaan hul nie wil volg nie, gaan hul nie wil stilsit wanneer dit nodig is nie.

Ons moet ophou skuil agter die slegte verskoning van “ag, julle is maar nou net gelukkig om ‘gehoorsame’ kinders te hê wat ‘stilsit’, maar arme ons het nou maar ‘ongehoorsame’ kinders ge-erf, ons kan niks daaraan doen nie, daarom bly ons weg uit die eredienste en meelewing in die gemeente.”

Ons as ouers moet opnuut diepe selfondersoek doen, en ja, daar is wel gevalle van ouers wat alles doen en gedoen het om hul kinders in leer en lewe na Christus te lei, en tog rebelleer daardie kinders nog, weier hul nou nog as volwassenes om ‘stil te sit’ in die lewe … hartseer maar waar.

Maar, in die oorweldigende meerderheid gevalle is dit dat ons as ouers nie voor wil loop nie, nie self met ‘n passie Christus volg nie, maar verwag ons kinders moet dit doen,

en dan is ons skielik verbaas as ons kinders opstandig en rebels raak, die geloof begin verloën, hipokriete word …… soos ons ?

Ek kan nie met my kind iets deel as ek dit nie self van harte besit nie.

Ek kan nie Christus deel as Hy nie eerstens in my eie hart is nie.

Deut.6:4-9 4 Hoor, Israel, die HERE onse God is ‘n enige HERE. 5 Daarom moet jy die HERE jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met al jou krag. 6 En hierdie woorde wat ek jou vandag beveel, moet in jou hart wees; 7 en jy moet dit jou kinders inskerp en daaroor spreek as jy in jou huis sit en as jy op pad is en as jy gaan lê en as jy opstaan. 8 Ook moet jy dit as ‘n teken bind op jou hand, en dit moet as ‘n voorhoofsband tussen jou oë wees. 9 En jy moet dit op die deurposte van jou huis en op jou poorte skrywe.

Al die kinders inskerp wat reg is, met hulle spreek (raas ?), al die lê en opstaan (besig wees!), al die gesinslewe en gemeenskap lewe, skole ondersteun, kerk toe gaan, besig-besig wees …. baat ons niks, as die liefde van God in Christus nie in my eie hart met ‘n passie brand nie.

Om Sondag na Sondag na die huis van die Here op te trek,

om my gesin saam met my te laat optrek,

begin by myself, ek en my vrou, vader en moeder,

wat dag na dag optrek na die Here se genadetroon,

in die binnekamer ….  om die etenstafel …. saam voor die Here.

Vaders en moeders, hoekom wil ons kinders dalk nie stilsit in die kerk nie ?

Ongehoorsame kinders ? ja, dalk ….

maar dalk nog meer, ongehoorsame ouers wat self nog nie waarlik stilsit en stil geraak het voor die Here, met ons hele lewens nie.

Nog nie self werklik voor Jesus Christus gebuig het en stil geraak het voor die Here nie?

Hou op die leuen en verskonings glo dat daar te min tyd is !

Daar is altyd genoeg tyd, ons hemelse Vader het ons genoeg tyd gegee,

dit is ons wat die tyd verkeerd aanwend.

Hou op weghardloop, Adam en Eva.

Daarom my gebed vir my, vir ons almal as ouers, kom ons raak opnuut stil voor die Here, nie net Sondae nie, maar elke dag met huisgodsdiens, met my eie stiltetyd.

Skakel af al die geraas, hou op hardloop na nietige dinge, maak tyd vir wat werklik saakmaak, vir Christus en mekaar.

Vir Christus wat nie ‘te besig’ was om sy hele lewe vir ons te gee nie.

Wat in alles ons Voorloper is (Hebr.12:1-3).

Maak tyd vir jou dierbare kinders wat soekend is,

wat Christus nodig het,

wat jou tyd nodig het,

wat jou nodig het,

en nie jou geld nie.

Deel met jou kinders ook jou eie gebrokenheid en soeke na Christus,

dat ons saam op weg is na die volmaakte ewigheid,

dat ons saam die goeie stryd vir sy eer moet stry,

dat ons saam sy Koninkryk en geregtigheid (Christus) sal soek (Matt.6:33) !

dat ons saam na die wil van Christus soek vir ons lewens, Rom.12:1-2.

Laat ons soos Maria die “goeie deel”, Jesus Christus uitkies wat nie van ons en ons kinders weggeneem kan word nie, laat ons elke dag, saam as gesin, “aan die voete van Jesus sit en na sy woord luister”,

en dan word die Sondag erediens ‘n groot hoogtepunt om na uit te sien, om te gaan stilsit en luister, en te antwoord met ‘n gejubel tot eer van die Here:

Psalm 122:1,2 Ek was bly toe hulle vir my gesê het: Laat ons na die huis van die HERE gaan … om die Naam van die HERE te loof!

Lees en besin saam as ouers die volgende Skrifoordenking van ds. MJ Booyens, oor die moeders wat hul kinders na Jesus gebring het, ‘n belangrike les wat ons as vaders ook moet leer:

Aan moedershand na Jesus

“Laat die kindertjies na My toe kom en moet hulle nie verhinder nie . ..” (Mark. 10: 14).


Moeders met kindertjies
Die ernstige gesprek oor die huwelik en egskeidings, en die kinderellende wat dikwels daaruit volg, is pas afgehandel.
Dan beskik die Here dit so dat daar iets sonnigs plaasvind wat die ander kant van die huwelik belig.

Onder Jesus se volgelinge is ook moeders met kindertjies. Die moeders het die Here lief.
En hulle het ook hulle kindertjies lief.
Hulle het waarskynlik onder mekaar daaroor gepraat en besluit om saam hulle kindertjies na die Here toe te bring, sodat Hy hulle kon aanraak.
Hierby is beslis meer betrokke as blote moedertrots wat aan die Here die trots van hulle harte, hulle dierbare en oulike kindertjies, wil wys.
Nee, hulle wil hulle kleintjies laat deel in die gawes van die Here. Hoe dit bewerkstellig sou kon word, weet hulle nie mooi nie.
Spontaan en impulsief kom hulle egter met die kindertjies op die arms en aan die handjies na die Here toe.
Dit is asof hulle verleë by Hom staan met hulle kindertjies. Wat verwag hulle eintlik van Hom?

Hy kan tog nie vir hulle preek nie – dit sou die kleintjies nie begryp nie.
Dan vra hulle maar dat Hy hulle moet aanraak, waarom sou hulle moontlik nie kon sê nie.

Wat begryp kindertjies tog?
Jesus se dissipels kan ten minste hierdie vrouelogika nie verstaan nie. Wat verstaan die kindertjies tog?
En waarom moet die Here hulle juis aanraak. Hy is geen towenaar nie?
Boonop is Hy besig met ernstige grootmenssake, waarvan die kinders niks begryp nie. Hulle pla die Here onnodig deur die klein kindertjies aan Hom op te dring.
Ons hoor hulle driftige teregwysing:
Wat maak julle hier met die kinders? Vat hulle weg – julle val die Here net lastig!

Laat die kindertjies na My toe kom
En die Here Jesus?
Maar toe Jesus dit sien, was Hy verontwaardig en Hy het vir hulle gesê: “Laat die kindertjies na My toe kom en moet hulle nie verhinder nie, want die koninkryk van God is juis vir mense soos hulle.”
Gelukkig is die kindertjies welkom by die Here.
Daarom is hulle ook welkom in die kerk, by die erediens.
Ek het my jare gelede al voorgeneem om dit nie vir moeders met kindertjies in die kerk moeilik te maak nie.
Ek wens altyd dat kerkgangers hulle nie so gou deur lastige kindertjies laat steur nie. Hulle hoort in die kerk en ons moet hulle verdra.
‘n Mens moet jou maar inspan om te luister – al is daar ‘n woelige kindjie in jou omgewing.

Hy lê sy hand op hulle
Vanselfsprekend moet ouers hulle kindertjies leer om stil te sit. Dit leer hulle baie gou, indien ouers gereeld huisgodsdiens hou.
Hulle vind gou uit dat ‘n mens eerbied moet hê vir die Bybel en die Here, en dit is klaar die fondament van die godsdiens.
Bring die kinders na die Here toe, al verstaan hulle nog nie.
Die Here doen wel iets aan hulle, al weet of begryp hulle dit nie.

“Hy het sy arms om die kindertjies gesit, hulle die hande opgelê en hulle geseën.”

Soos altyd met die Here, ontvang die moeders veel meer as wat hulle verwag het.
Jesus raak hulle nie alleen aan nie, maar druk hulle aan sy hart. Daarmee sê Hy duidelik aan moeders en kindertjies:

“Hulle behoort aan My . . . Ek het hulle lief! Ek ken hierdie kleintjies by die naam.”

En dan lê Hy sy hande op hulle en seën hulle.

Geseënde kindertjies!

Op julle koppies het die hande van Jesus gelê!

Julle is gedoop in sy Naam omdat Hy julle liefhet!

Moeders en vaders, bring tog julle kindertjies na Jesus toe!

Bron: Huwelik en Gesin in die Skrif, ds MJ Booyens

Kyk hier vir hulp met huisgodsdiens: Huisgodsdiens

Posted by: proregno | June 19, 2014

Skrifoordenking: Onverliesbare Blydskap (Joh.16:22)

cropped-dsc5091.jpg

Onverliesbare Blydskap

ds MJ Booyens

Lees: Ps. 103

“… julle hart sal bly word, en niemand neem julle blydskap van julle weg nie.” (Joh. 16:22)

Om ‘n Christen te wees, beteken om bly te wees.

Die Christen se blyd­skap kan deur niemand van hom weggeneem word nie.

Die blydskap teken Jesus met ‘n sprekende beeld: “‘n Vrou het droefheid wanneer sy baar, omdat haar uur gekom het; maar wanneer die kindjie gebore is, dink sy nie meer aan haar benoudheid nie, om die blydskap dat ‘n mens in die wêreld gebore is.”

Moedervreugde moet ‘n mens ervaar om te weet wat dit is. Net so moet ‘n mens die vreugde in Christus eers self ondervind om te begryp wat dit waarlik beteken.

“Julle het dan ook nou droefheid, maar Ek sal julle weer sien en julle hart sal bly word, en niemand neem julle blydskap van julle weg nie.”

Die dissipels is bedroef omdat Jesus praat van weggaan. Hy het pas vantevore gesê:

“‘n Klein tydjie, en julle sal My nie sien nie; en weer ‘n klein tydjie, en julle sal My sien.”

Die afskeid lê swaar in die gemoed van die dissipels. Dit sal inderdaad vir hulle nog baie swaarder word. Dink aan hulle droefheid toe Hy aan die kruis hang en eindelik in die graf lê .. . Hy is dood… Alles is verby .. . Nooit weer sal hulle Hom sien nie…

Maar sy woord bly waar … Op die derde dag sien hulle Hom weer. Hy staan op. Hy verskyn aan hulle vir veertig dae. Dan is dit weer afskeid… Maar die afskeid is nou só anders … In hulle harte is daar nou nie droefheid nie, maar verwagtinge… Hulle sien uit na die Trooster wat sou kom. En die tiende dag is Hy weer daar… Want in die Heilige Gees is Jesus weer by hulle… Voortaan vervul Hy hulle lewe. Hy woon en werk binne in hulle. Hulle kan met Paulus sê:

“Ek leef nie meer nie, maar Christus leef in my.”

Só maak Jesus sy woord waar: “en weer ‘n klein tydjie, en julle sal My sien.”

Hulle het Hom weer gesien in sy opstanding en in die koms van die Heilige Gees … En hulle belewe nou die blydskap wat niemand van hulle kan wegneem nie.

Wie kan ‘n mens beroof van die vreugde van die opstanding uit die dood?

Wie kan ons skei van die liefde van Christus?

Waar is iemand wat ons kan beroof van die Heilige Gees? H

Hy is net soos die Vader en die Seun ewig en waaragtig God en Hy is ook aan my gegee om my te troos en ewig by my te bly…

Die Here gee vreugde om dit nooit weer weg te neem nie. Dit is vir ewig onverliesbaar.

Indien ons bedroef sou wees, is onsself per slot van sake alleen daarvoor te blameer.

Dit is die gevolg van kleingeloof en twyfel.  Geen uitwendige omstandigheid of skepsel kan ons van die vreugde beroof nie. Ons moet alleen maar leer om die Here op sy woord te neem.

Ons sit self ons hand voor ons oë en dan sien ons nie…

Bron: Elke dag in die Ligdagstukkies uit die Evangelie volgens Johannes, ds. MJ Booyens

« Newer Posts - Older Posts »

Categories

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 424 other followers