sgp

Sien: http://www.sgp.nl/

Nou ja, mens hoef nie ‘n doktorsgraad in wiskunde te hê om te weet wie die verkiesing gaan wen nie. Met ‘n een-man (of is dit nou een mens?)- een-stem bedeling is dit vanselfsprekend wie gaan wen, die afgelope 2 dekades se verkiesings, en so gaan dit bly vir nog ‘n paar dekades.

Vanuit die Christelike oogpunt gesien, daar is gelowiges wat glo aan ‘n politieke bedeling gebaseer op:

1) individualistiese vryheid een man-een stem (bv. die ACDP) met min of geen inagneming van die vryheid van volke nie, en

2) dan is daar gelowiges wat glo in ‘n republikeinse vryheid, dus een volk-een stem, elke volk stem vir sy eie leiers (ek is nie seker of die VF hul nog hier bevind nie ?; dalk wel die Front Nasionaal ?).

Eersgenoemde het vrede gemaak met die nuwe bedeling gebaseer op die een nuwe nasie gedagte, wil geen vorm van volkskap hê nie, maar beywer hul wel vir ‘n nuwe SA gebaseer op Bybelse beginsels volgens God se wet vir die hele nasie.

Laasgenoemde groep wil die goeie van die vorige bedeling behou, die Christelike beskawingsidee, maar dan nie net individualisties en in gesin en kerk nie, maar ook op die volksterrein. Daarom die ideaal van ‘n volkstaat, ‘n vrye Calvinistiese republiek waar vir eie leiers volgens die Christelike geloof en beginsels gestem kan word.

So beide groepe stem saam oor die basis van ‘n land, nasie of/en volk, dit moet die Christelike geloof en lewensbeskouing wees, maar verskil oor die kwessie van nasieskap vs volkskap.  Nou sal ek natuurlik eersgenoemde verkies bo beide die huidige humanistiese nie-Christelike bedeling, maar ook bo ‘n ‘rassistiese’ blanke volkstaat wat God en sy gebod nie erken en respekteer nie.  Die 2de opsie glo ek is deel van die calvinistiese geskiedenis en lewensbeskouing van die Afrikaner gelowige deur die eeue, sien die artikel Die Calvinistiese wortel van ons volksbestaan, deur prof. dr. HG Stoker.

3) Daar is ook ‘n derde groep wat die Christelike geloof bely, maar meen die sosio-politiese terrein van die lewe is ‘n sogenaamde ‘neutrale’ terrein waar die gelowige nie volgens God se wet nie, maar volgens pragmatiese oorwegings aan die politiek deelneem. Op die politieke terrein geld die Koningskap van Christus nie, ook nie die oproep van Mark.8:38 nie. Daar word dan gewoonlik geredeneer mens stem vir die party wat die ‘sterktste is om teen die ANC’ te staan, of wat ‘ons regte’ die beste kan beskerm, stem sommer vir enige party solank dit net anti-ANC is, al is so ‘n anti(es)-party in stryd met die Bybelse beginsels en lewensbeskouing, solank jy net ‘teen’ die ANC stem. Iets van ‘n gogga maak vir baba bang politieke ‘anti’ pragmatiese strategie (soos sommiges sal sê: die DA het die ou negatiewe KP of NP geword)

Nou, ongeag waar mens as gelowige staan in enige van hierdie groepe, die feit is dat ‘n toekomstige Christelike staat of Christelike partye wat verkiesings wen, nie ‘n werklikheid sal word in ons land nie, ten minste nie vir die volgende paar dekades nie, soos dinge nou staan en lyk.

Hoekom nie ?

Wel, mens hoef nie deel van die Broederbond te wees om dit te besef nie …..

Hier is my 5 redes waarom Christelike politiek nie kan slaag nie, en die redes is ons as gelowiges se eie skuld (u kan in die ‘comments’ afdeling hier onder enige ander redes byvoeg):

1. Die Afrikaanse kerke het die huidige liberaal-demokratiese humanistiese bedeling heilig verklaar, pens en pootjies ingesluk, gedoop van kop tot tone, bo en onder, links en regs, in die middele, orals …. ironies, net soos met die vorige bedeling (daarom geen geloofs-antitese en sterk oproep tot bekering terug na Christus en sy goeie wet nie, Ps.2 …. ‘want die staat is mos neutrale menseregte terrein’ word daar geredeneer).  Daarom meen gelowiges daar is niks fout met die fondament en wese van ons nuwe samelewing nie, wat beweeg het van apartheidsdiskriminasie, na aborsie diskriminasie.

Ek wonder of die meeste gelowiges besef ons het die enigste ware God vir die mens se nuwe hoofgod verruil, want ons land se grondwet begin nou met … WE, the people … en nie meer met die Here se Naam en ons afhanklikheid aan Hom wat al ons lotgevalle bepaal nie.  En voor iemand begin met “ja, maar ons vorige bedeling was ook sondig … onthou dit gaan nie meer oor die verlede nie, dit gaan nou oor hier en nou en die toekoms …. gaan ons die sondes en foute van die verlede herhaal ?

2. Gelowiges stem daarom oor die algemeen glad nie volgens Bybelse beginsels nie maar volgens politieke pragmatisme.  Daarom dat – tot op hede – 85 persent van die stemme vir nie-Christelike partye gegaan het (ANC en DA) … dit alles terwyl 72 persent burgers beweer hulle is Christene ? As Christene gestem het volgens Bybelse beginsels, dan beteken dit die ANC en DA sou saam nou maksimum 28 persent stemme gehad het en was daar geen meer noodsaaklikheid vir enige Anti(e) partye nie ?

Sien die volgende artikel wat dit treffend uiteensit hoe Christene die hoofoorsaak is vir die oorwinnings van liberale nie-Christelike partye in ons land: Elections 2014 – A Christian perspective.

3. Gelowiges wat nie oorweldigend Christelike oueronderwys (tuisskole en privaatskole) ondersteun nie, maar staatskole wat die staat se nuwe godsdiens – liberale humanistiese demokrasie – bevorder en die kinders mee indoktrineer .  Dit is die toekomstige stemmers wat opgelei word om volgens pragmatisme en eie voorkeur te stem, nie volgens wat God se Woord vra en Koning Jesus van ons eis nie:

Luk.6:46 En wat noem julle My: Here, Here! en doen nie wat Ek sê nie?

4. Gelowiges wat hul vreugde soek in Mammon, besittings, selfgemak,  en eintlik net leef vir die aardse koninkryk, die oog glad nie gevestig op Christus en die hiernamaals nie. Daarom dat daar gestem word nie vir die Christelike partye nie, maar vir die ‘sterkste’ party wat MY besittings, MY veiligheid, MY beroep, MY gemak kan verseker hier op aarde.  Sodoende stel ons nie meer ons vertroue op ons hemelse Vader wat in Christus alles na gees en liggaam sal voorsien nie. Sien die volgende artikel:

Op Wie vertrou ons ? Die eerste gebod en die komende verkiesing

5. Hoe kan mens met ‘n leë pylkoker (Ps.127)  by die poorte (stembus) wil opdaag, dit is politieke selfmoord (Die GKSA het reeds in 1945 uitgewys dat die Afrikaner besig is met selfmoord, in die publikasie “Selfmoord van ‘n Nasie”). ?  As mens dan glo aan een man een stem, dan het jy getalle nodig, veral as jy die demokrasie omhels.  En tog, is die Afrikanervolk seker een van die volke wat hulself die meeste uitroei deur die kinderseën van die Here te verwerp, meestal weens rede 4 hierbo genoem ?  Mens kan amper sê die Christen Afrikaner is sy eie grootste vyand, nie die sogenaamde ‘bose’ ANC nie.  Ons sal aanhou skaam kry by die poorte (stembus) met ons minderheidsgroepies en doelbewuste eiewillige verwerping van die kinderseën van die Here.  Dit is pure ongeloof wat nie die Here op sy Woord wil vat nie, Ps.107:38. Sien die volgende artikels: Kinderseën

Dit alles gesê, onthou die ANC, gestig in 1912, het buite-parlementêr nog steeds gegroei vir dekades ….. en vandag regeer hul die land. Israel het vir eeue nie ‘n eie land gehad nie, maar nou het hulle.

So ja, wie weet ?

Maar menslik gesproke, in die huidige omstandighede lyk enige gedagte van ‘n sterk Christelike party (en/of Christelike volkstaat) onmoontlik weens bogenoemde redes, wel dalk as die Here gendadiglik wil, dalk in die toekoms, oor so 2 of 3 geslagte ?

Wat moet die gelowige Afrikaner dan nou doen ?

Ek plaas drie Skrifgedeeltes vir ons elkeen om oor te bid, te verootmoedig voor die Here en te besin:

1. Psalm 37:3-9 3 Bet. Vertrou op die HERE, en doen wat goed is; bewoon die aarde en beoefen getrouheid, 4 en verlustig jou in die HERE; dan sal Hy jou gee die begeertes van jou hart. 5 Gimel. Laat jou weg aan die HERE oor en vertrou op Hom, en Hy sal dit uitvoer; 6 en Hy sal jou geregtigheid laat voortkom soos die lig en jou reg soos die middag. 7 Dalet. Swyg voor die HERE en verwag Hom; wees nie toornig op hom wat voorspoedig in sy weg is nie, op die man wat listige planne uitvoer nie. 8 He. Laat staan die toorn en verlaat die grimmigheid; wees nie toornig nie: dit is net om kwaad te stig. 9 Want die kwaaddoeners sal uitgeroei word; maar die wat die HERE verwag, hulle sal die aarde besit.

2. Jer.29:4-7 4 So sê die HERE van die leërskare, die God van Israel, aan al die ballinge wat Ek uit Jerusalem na Babel in ballingskap weggevoer het: 5 Bou huise en woon, en plant tuine aan en eet die vrugte daarvan; 6 neem vroue en verwek seuns en dogters, en neem vroue vir julle seuns en gee julle dogters aan mans, dat hulle seuns en dogters baar; en vermenigvuldig daar, en moenie verminder nie; 7 en soek die vrede van die stad waarheen Ek julle in ballingskap weggevoer het, en bid daarvoor tot die HERE; want in die vrede daarvan sal julle vrede hê.

3. Matt.6:33 33 Maar soek eers die koninkryk van God en sy geregtigheid, en al hierdie dinge sal vir julle bygevoeg word.

‘n Paar gedagtes uit bogenoemde verse:

i. gelowiges moet voortgaan om op die Here te vertrou, in verootmoediging en belydenis van sondes voor die Here, die land te bewoon, huise bou en bewoon en getrouheid te beoefen, daar waar ons elkeen geroep en geplaas is. Die goddelose sal voortgaan van kwaad na erger, maar die regverdige sal eendag die land be-erwe, as dit nie in hierdie lewe is nie, wel definitief in die toekomstige in Christus (Matt.5:5; Rom.4:13; Op.11:15).

ii. gelowiges moet aanhou trou, die huwelik en gesinslewe eerbiedig en ‘n ryk en grote nageslag kry, soveel soos die Here skenk en wil. Ons moet vermenigvuldig en nie verminder nie (Jer.29:6; sien ook Ps.127 en 128).

iii. gelowiges moet wetgetroue burgers van die land wees wat waarlik die vrede van die land soek (ook met alle ander volke en kulture wat hier woon), bid vir enige owerheid wat oor ons geplaas is, maar altyd met die voorbehoud dat as iets wat van ons ge-eis word wat teen God se gebod ingaan, ons antwoord soos Petrus en Johannes: “Ons moet aan God meer gehoorsaam wees as aan mense.” (Hand.5:29)

iv. Soek bo alles die Koninkryk van God, soek Christus in alles in u lewe. Bid en beywer u daarvoor dat elkeen van u kinders en gesin, familie, gemeentelede, ens Christus as Koning en Verlosser mag ken (1 Kor.2:1,2), wees ywerig in sending en evangelisasie … dan sal die ander dinge van die hier en die nou (dalk ‘n volkstaat in die toekoms, dalk ‘n goeie bybelse regering in die nuwe SA?) vir ons bygevoeg word, DV ?

v. die kerk van Christus, gelowiges, is nié afhanklik van enige politieke bestel of regering om te kan funksioneer en bestaan nie. Ons lewe onder ons Koning Jesus Christus deur alle tye en plekke en omstandighede, en voer sy opdragte uit deur sy Gees en Woord (NGB art.27; HK v/a 54). Daar is sekerlik tog wel sekere sosio-politieke bedelings wat beter vir die kerk is as andere, maar ons is nie afhanklik in ons geloof van ‘n spesifieke staatsbestel nie, ons dien ons Koning en Verlosser deur dit alles, lees en besin opnuut oor Hab.3:17-19.

vi. ekself glo dat ‘n goeie Christelike staat, hetsy in die huidige bedeling of ‘n toekomstige volkstaat, moet die vrug wees van dekades lange vrugdraende Evangelie verkondiging, waarin individue, gesinne, gemeentes, gemeenskappe, volkere tot bekering kom en dan in dankbaarheid uitroep: Here, dankie vir die verlossing in Christus, gee dat ons nou hoe langer hoe meer ons hele lewens, ook ons politieke lewens en instansies reformeer volgens u Woord en goeie wette, deur die krag van die Heilige Gees, tot u eer (sien v/a 91 HK)

vii. en ja, natuurlik enige Christelike staat of volkstaat sal gebroke wees (soos die geskiedenis uitwys), onvolmaak, nog vol sonde en swakhede …… soos my eie lewe is, soos my gesinslewe is, soos my kerklike lewe is, ens ens ens., aan hierdie kant van die lewe. Daarom altyd semper reformanda (aanhou reformeer). Ons moet nie die baba saam met die vuil badwater uitgooi nie.

viii. daarom sal enige huidige poging tot ‘n Christelike staat nie baie goed gaan in die nuwe SA bedeling nie (baie sterkte aan die ACDP, maar as gelowiges ongelukkig klaar in hul hordes die DA ondersteun, is daar tragies nie veel hoop vir die huidige tye nie), want ons kerke word al meer afvallig, en as daar vanuit die kerk al meer vyandigheid en afkeur is teenoor ‘n Christelike staat/party, gaan dit nog minder help (sien punt 2 hierbo).

ix. laat die mense maar hul heil en hoop in die interfaith/godsdiensgelyke/neutrale humanistiese staatsidee aanhou soek en die hartseer gevolge dra, wat geen maar geen teenstand teen ‘n Islam staat gaan kan bied nie, want jy beveg nie ‘n bose godsdiens met sulke humanistiese foefies soos ‘skei staat en godsdiens nie’ of ‘daar is neutrale terreine in hierdie lewe waar God en sy wet en sy Evangelie nie regeer nie’, hulle gaan die humanistiese staatsidees een vir een vernietig.

x. jy beveg ‘n absolute totalitêre opeisende af-godsdienste soos Islam en die Humanisme alleen met ‘n godsdiens wat alles totalitêr van jou opeis (lees gerus HG Stoker se werke hieroor), naamlik die gereformeerd protestantse calvinistiese bybelse geloof en lewensbeskouing, gegrond in die volle Woord, met die wese die Evangelie wat dan vrug dra in ‘n dankbaarheidslewe op alle lewensterreine en denke, nie volgens net sommige nie maar al sy gebooie (sien HK v/a 114)… dus ook daardie wette wat geld vir die staat en samelewing).

Mag die Here ons help om sy Koninkryk, sy eer, sy Seun in alles in ons lewens te soek, wat ookal die toekoms inhou vir ons gesinne, gemeentes, volkere en land.

Mag die woorde van prof. HG Stoker, ook waar word in ons tye (beklemtonings bygevoeg):

Nieteenstaande hierdie agteruitgang glo ek nog dat daar ‘n kern van ons volk is wat aan sy verlede ten volle trou bly en in die regte rigting voortbou.  Ek glo nog dat daar ‘n tyd sal kom waarin God ons volk sal wakker skud tot ‘n stryd wat die so nodige antitese sal skep en die toegedekte antitese, die dubbelslagtige en dubbelhartige karakter van die sinkretisme, sal ontbloot en daardeur vernietig – ‘n stryd wat noodwendig op kerklike en godsdienstige terrein sal moet begin omdat die Calvinisme die geestelike wortel van ons volksbestaan is.  Ek glo dit omdat die taak wat God aan ons volk hier in Suid-Afrika en ten bate van die hele Afrika gestel het, nog lank nie afgehandel is nie, ‘n taak waarin die stryd tussen Oos en Wes ‘n sentrale rol gaan speel. Dat God ons volk roep, blyk duidelik uit die roeping van ons volk in die huidige wêreldverwarring.”

Sien die volledige artikel waaruit hierdie aanhaling kom, hier:

Calvinisme as wortel van ons volksbestaan 

Nota: Prof. Stoker noem dat die wese van alle reformasie begin by die kerklike en godsdienstige terrein. In ‘n volgende skrywe gaan ek daarop wys waar die deformasie van ons kerke begin, en waar die reformasie in ons kerke moet begin, wat dan ook die res van ons lewens moet raak.

Posted by: proregno | May 6, 2014

Die Christelike geloof vs die Demokratiese geloof

Die Christelike geloof vs Demokrasie

[Nota: ek plaas weer hierdie artikel op my blog, wat ek in 2010 reeds hier geplaas het. Dit is aktueel vir ons tye en omrede die sondige aard van die hedendaagse demokrasie, as ek uit my artikel kan aanhaal: "Die wesentlike probleem met hedendaagse demokrasie is juis dit: die mens word self die wetgewer, is self die bron van wet, probeer God self wees deur te bepaal wat is reg en verkeerd (Gen.3:1-5), in plaas van dat dit bloot ‘n middel/wyse is waarop mense verkies word om die volk te verteenwoordig.]

Dr. Norman de Jong, in sy boek ‘Christianity and Democracy’[1], skryf: ‘democracy represents a subtle, deadly, and formidable alternative to orthodox Christianity …’[2]

De Jong wys daarop dat elkeen omtrent sy eie definisie het van ‘demokrasie’, en haal o.a. die volgende twee skrywers aan in sy beskrywing van demokrasie:[3]

Sidney Mead: “ the idea that sovereignty … lies in ‘the people’ and is delegated by them to rulers responsible to them.”

Thomas Jefferson: “democracy was to be found ‘not in our constitution certainly, but merely in the spirit of our people.’ ”

Wat die eerste aanhaling betref, meen De Jong dat demokrasie nie verwar moet word met die republikeinse vorm van regering deur verteenwoordiging nie (wat goed is),[4] want demokrasie is baie meer as ‘n blote wyse van regering (een mens-een stem gedagte vandag). In wese is demokrasie ‘n geloof, ‘n ideologie, ‘n sekere lewens- en wêreldbeskouing, soos hy aantoon deur verskillende aanhalings deur sy boek:[5]

“At the heart of democracy there must be faith, the same kind of which attributed to Abraham when he went forth …” (Benjamin S. Winchester)

“In this context one can understand why it is that the religion of many Americans is democracy – why their real faith is the ‘democratic faith – the religion of the public school.’ ” (Sidney Mead)

“You … are the final, ultimate judges of what is best for you. You are the ones to establish policy – no minority, no super-authority, no special-interest group –only you. Thus you must have faith not only in yourself but in your fellow citizens. If you possess this faith, you believe in democracy; if you do not possess it, you do not believe in democracy regardless of the words you use.” (Theodore Brameld)

“Real democracy is the resultant of forces which are within the life of the individual, forces which are spiritual and religious in nature.” (Benjamin Winchester)

In die volksmond beteken demokrasie iets soos ‘almal mag maar stem’, wat eintlik ook nie waar is nie, want (bv) kinders onder 18 mag nie stem nie, so ook nie misdadigers nie, ook nie almal wat in ‘n land woon nie. Diskriminasie sal daar altyd wees, die vraag is natuurlik of dit bybels regverdige diskriminasie is ? 

Die ‘demokratiese evangelie’ volgens de Jong, is in stryd met die tradisionele Christendom, ‘simply a secularized version of the kingdom of God’[6], en behalwe vir ‘n paar uitsonderings (dit is nou voor die 1980’s), was dit altyd die liberale vleuel van Protestantisme wat die Christelike geloof en demokrasie gelyk gestel het.[7] 

In die volgende tabel wys de Jong op die kontras tussen die Christelike geloof en demokrasie (p.159):

Christelike geloof Demokrasie
1. God alleen is soewerein Die Mens is soewerein
2. Geloof in God Geloof in die Mens
3. Wetsgehoorsaamheid gaan wetgewing vooraf Wetgewing gaan wetsgehoorsaamheid vooraf
4. God is die oorsprong van die wet Die Mens is die oorsprong van wet
5. Die mens se doel is gehoorsaamheid en vryheid in Christus Die Mens se doel is vryheid en geluk
6. Die owerhede is verordineer deur God. Regeerders en presidente is ‘dienaars van God’. Regering is van, deur en vir die mense.  Verkose leiers is dienaars van die meerderheid.
7. Die stem van God word verkondig of verdraai deur die volk Die stem van die volk is die stem van God
8. Jesus is God se Seun en Koning van die heelal Jesus was ‘n groot demokraat wat die broederskap van alle mense verkondig het
9. Die mens behoort aan sy getroue Verlosser, Jesus Christus Die Mens behoort aan homself
10. Die mens se einde is deur die Here verordineer. Die Mens bepaal sy eie lot
11. Die mens buig in onderwerping aan Christus as Here Die Mens buig voor niemand nie
12. Die hemel word belowe aan hulle wat glo Die hemel word geskep hier op aarde deur die Mens

 

As ‘n mens die nuwe SA Grondwet neem, asook die voorgestelde SA Handves van Godsdiensregte en Vryhede, is dit  mooi in lyn met die demokrasie kolom hierbo … ‘soos by al die nasies’ (1 Sam.8:5) om ons in die afvallige humanistiese intergeloof westerse wêreld waarin ons woon.  Die SA grondwet se ‘toring van Babel’ (Gen.11:4) aanhef bevestig hierdie ‘demokratiese geloof’,

“ONS DIE MENSE VAN SUID-AFRIKA … Die grondslag te lê vir ’n demokratiese en oop samelewing waarin regering gegrondves is op die wil van die bevolking en elke burger gelyk deur die reg beskerm word; Die lewensgehalte van alle burgers te verhoog en die potensiaal van elke mens te ontsluit; en ’n Verenigde en demokratiese Suid-Afrika te bou wat sy regmatige plek as ’n soewereine staat in die gemeenskap van nasies kan inneem.”[8]

Dieselfde gedagtes vind ons in die Handves vir Godsdiensregte en Vryhede, bv.

“AANGESIEN mense die inherente waardigheid, vermoë en behoefte het om te glo en hulle oortuigings in ooreenstemming met hulle basiese geloofstekste, -leerstellings of -tradisies te organiseer; en AANGESIEN hierdie vermoë en behoefte mense se lewens bepaal en waardig is om beskerm te word …”[9]

Baie duidelik praat hierdie Handves nie van die ware Christelike geloof nie, want geen mens het die ‘behoefte’ om in die enigste ware Drie-enige God te glo nie.  Wel om sy eie afgode te skep wat Homself sal dien (waarvan die grootse afgod ‘Ekself’ is) (Rom.1:18-32), maar “daar is niemand wat verstandig is nie, daar is niemand wat God soek nie” (Rom.3:11), ja, daar is niemand wat ‘waardig’ is, of die ‘vermoë’ besit om waarlik te glo nie.  Geen mens kan glo as dit nie vir hom as genadegawe, as ‘n geskenk van God, gegee is nie (Ef.2:8; Filp.1:26)

Die demokratiese geloofsbelydenis, soos weerspieël in die Grondwet en Handves, is:

Uit die Mens, deur die Mens, en tot die Mens is alle dinge. Aan hom/haar/dit(?) al die lof en die eer tot in ewigheid”.

Daarteenoor ontvang die gelowige die geskenk van God om te glo en te leef: 

“Want uit Hom en deur Hom en tot Hom is alle dinge. Syne is die heerlikheid tot in ewigheid. Amen.” (Rom.11:36)

Let op die ‘alle dinge’, soos in Aan My is gegee alle mag in die hemel en op aarde.  19 Gaan dan heen, maak dissipels van al die nasies, en doop hulle in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees; en leer hulle om alles te onderhou wat Ek julle beveel het.  20 En kyk, Ek is met julle al die dae tot aan die voleinding van die wêreld. Amen.” (Matt.28:18-20)

Almal, insluitende ‘konings en regters’ moet buig voor die HERE en sy Gesalfde,

10 Wees dan nou verstandig, o konings; laat julle waarsku, o regters van die aarde!  11 Dien die HERE met vrees, en juig met bewing.  12 Kus die Seun, dat Hy nie toornig word en julle op die weg vergaan nie; want gou kan sy toorn ontvlam. Welgeluksalig is almal wat by Hom skuil! (Ps.2)

Die grootste krisis van die tyd is egter nie die samelewing, die ‘konings en regters’ wat nie buig voor Christus nie, maar kerke wat deur ‘demokrasie’ regeer word, en nie meer Christokraties dienend van aard is nie (Matt.16:18; 17:5; 28:19; Ef.1:22).   

RP Swierenga skryf:

“In 1999 James Bratt observed that the CRCNA has a “new way of doing business.” In the sixties the professionals debated the theological issues while the laity stood by confused and apathetic. But by the nineties “the issues were not even noticeably Reformed in origin or argument.” The denomination and its administrative arms had become politicized, just like society at large, and it took stands on gender roles, cultural diversity, and individual rights, on similar grounds as society at large. The conservative remnant stood on Scripture, plain and simple, while the progressive majority insisted on living in the “world.” This new way of doing business in the church was really the adoption of the ideals of democracy that had been enshrined in the previous two hundred years.” (Sien ook ‘Demokrasie in die kerk?’: http://proregno.wordpress.com/2010/02/05/demokrasie-in-die-kerk/)

Vandag is dit algemene gebruik dat leersake op kerklike vergaderings deur demokrasie bepaal word, en nie konsensus op grond van Skrif en belydenis nie.

In die GKSA word daar by implikasie gesê na ‘n (demokratiese) besluit geneem is op ‘n vergadering van die kerke op nasionale vlak teen die vrou in die besondere ampte van predikant en ouderling, dat ‘n volgende keer kan die demokrasie (god?) dalk weer anders bepaal wat is reg en verkeerd oor wie in die besondere ampte mag dien of nie. 

Die kern van de Jong se kritiek teen demokrasie is as volg:[10]

“Those “forces” come to clearest expression in the principle of “governing by consent,” which translates successively into “self government” or human “autonomy.” This natural human desire to be self-directing rather than other-directed is nothing new to the Christian. He finds that autonomous attitude written large on the pages of Holy Writ ever since Adam and Eve first declared their presumed independence from God. That same rebellious inclination was expressed in print recently by R. S. Peters. In his book, Ethics and Education, he asserts, “The very notion of government itself, implying the placing of some man in authority over others, is prima fade an affront to a rational man.”

Democracy, said Bode and Dewey, was an “ideal” to be worked toward. It, for some unexplained reason, always seemed just beyond their grasp and incapable of attainment. For those who believe in the truth of Romans 13, though, the answer is obvious: God has instituted government in which He places some persons in authority over others. The authority which comes to expression, then, is not derived from the consent of the governed but is delegated by the God who is omnipotent. From Him comes all power and authority. Man’s re quired response is obedience and submission, both of which are prerequisite to lawmaking.

Judged from a Christian perspective, democracy is that ideal or urge of sinful man whereby he seeks to become a lawmaker rather than law-abider. It is the attempt to claim authority and power for oneself while rejecting the power and authority of others. It is the spirit or religious attitude which claims sovereignty for man while denying the sovereignty of God.

Jefferson, Dewey, Bode, and Brameld all breathed that spirit. For them democracy was not compatible with orthodox Christianity, but the antithesis of it.”

Die wesentlike probleem met hedendaagse demokrasie is juis dit (Gen.3:1-5): die mens word self die wetgewer, is self die bron van wet, probeer God self wees deur te bepaal wat is reg en verkeerd, in plaas van dat dit bloot ‘n middel/wyse is waarop mense verkies word om die volk te verteenwoordig.

Daar is net een Wetgewer, en sy Woord is reg, en sy wette is regverdig vir alle mense. Die mens moet sy verstand gebruik om sy Woord reg te verstaan en goed toe te pas, en nie om self die wetgewer of standaard te probeer wees nie.  Die mens moenie soos God probeer wees nie (Gen.3:22).

Een is Wetgewer, Hy wat mag het om te red en te verderf.” (Jak.4:12)

De Jong se konklusie van sy studie:

“For the committed Christian, however, joint allegiance to the democratic faith and the faith demanded by the God of Scriptures is an impossibility. To hold jointly to such contrasting positions is to embrace an antithesis which can only tear us apart.”[11]

En laasgenoemde, is presies wat ons in die Westerse samelewing en kerke, ook in die nuwe SA en sy kerke vind: veelgodery = vele wette = vele moraliteit = chaos in beide kerk en staat. 

As die HERE die huis nie bou nie, tevergeefs werk die wat daaraan bou; as die HERE die stad nie bewaar nie, tevergeefs waak die wagter. – Ps.127

Niemand kan twee here dien nie; want òf hy sal die een haat en die ander liefhê, òf hy sal die een aanhang en die ander verag. Julle kan nie God én Mammon dien nie! – Matt.6:24

 

[1] Craig Press, 1978.

[2] Preface, vii.

[3] Ibid., p.15.

[4] Ibid.,p.10.

[5] Ibid., p.157-162.

[6] Sien hoe dit gestalte gekry het in SA: Christianity and Democracy: A Theology for a Just World Order, John W. de Gruchy – http://findarticles.com/p/articles/mi_hb3244/is_n1_39/ai_n28687113/

[7] Ibid., p.157.

[8] Beklemtonings bygevoeg. SA grondwet kan hier verkry word:  http://www.constitutionalcourt.org.za/site/theconstitution/thetext.htm

[11] Ibid., p.159.

SA Voters Guide

In die besonder opgedra aan my broers in die geloof, Neels Malan en Gert Kruger:

In die Heidelbergse Kategismus bely ons volgens die Skrif as volg (beklemtonings bygevoeg):

94. Vr. Wat gebied God in die eerste gebod?

Antw. Ek moet, ter wille van my sieleheil,

- alle afgodery, towery, waarsêery, bygeloof, aanroeping van die heiliges of van ander skepsele vermy en daarvan wegvlug, en

- die enige ware God reg leer ken, Hom alleen vertrou,

- in alle ootmoedigheid en lydsaamheid my aan Hom alleen onderwerp,

- van Hom alleen alles wat goed is verwag,

- Hom van ganser harte moet liefhê, vrees en eer,

sodat ek eerder van alle skepsels sal afsien en dié laat vaar as dat ek in die allerminste teen sy wil sal handel.

Ons is almal besorg oor die situasie in ons land, en tog is hierdie belydenis vir ons ‘n belangrike vermaning maar ook troos (sien HK Sondag 1 waar ons werklike Troos lê in liggaam en siel, lewe en sterwe).

Ons onderwerp ons in ‘ootmoedigheid en lydsaamheid’ aan ‘Hom alleen’, Hy wat ook alle owerhede en tye in sy Hand dra, soos ons bely volgens die Skrif in HK Sondag 9 en 10:

Sondag 9

26. Vr. Wat glo jy met hierdie woorde: Ek glo in God die Vader, die Almagtige, die Skepper van hemel en aarde?

Antw. Dat die ewige Vader van ons Here Jesus Christus wat hemel en aarde, met alles wat daarin is, uit niks geskape het, wat ook deur sy ewige raad en voorsienigheid dit nog onderhou en regeer ter wille van sy Seun Christus my God en my Vader is; op wie ek so vertrou dat ek nie twyfel nieof Hy sal my met alles wat nodig is vir liggaam en siel versorg en ook al die kwaad wat Hy oor my in hierdie jammerdal beskik, my ten beste bestuur, omdat Hy dit kan doen as ‘n almagtige God en ook wil doen as ‘n getroue Vader.

Sondag 10

27. Vr. Wat verstaan jy onder die voorsienigheid van God?

Antw. Die almagtige en alomteenwoordige krag van God, waardeur Hy hemel en aarde en al die skepsele as met sy hand nog onderhou en so regeer dat lower en gras, reën en droogte, vrugbare en onvrugbare jare, spys en drank, gesondheid en krankheid, rykdom en armoede en alle dinge nie by toeval nie, maar uit sy vaderlike hand ons toekom.

Ons moet nie vergeet nie, dat in watter bedeling ons ookal leef, dat ons ‘van Hom alleen alles wat is moet verwag’, ook wat ons toekoms betref. Ons lewe deur die geloof, deur en volgens sy Woord en Gees en nie wat pragmaties ´haalbaar of nie haalbaar is nie.´ En, dit is geen ‘droomwêreld’ idee nie, geen ‘blinde geloof wat nie met die sogenaamde ‘politieke werklikheid tred hou nie’, dit is die ware geloof wat konkreet elke dag beleef moet word, sien die getuienis van Hebr.11, ons wandel waarlik ‘deur die geloof’ en nie aanskouing nie.

Die groot werklikheid wat ons lewe bepaal en moet bepaal – is nie die ANC of DA of watter party ookal se korrupsie, wanorde en chaos nie – die groot werklikheid is dat ons ‘Hom van ganser harte moet liefhê, vrees en eer’, en dit in ons dade wys, ook ons politieke dade dat ons Hom werklik vertrou vir alles in ons lewe:

 “…. sodat ek eerder van alle skepsels sal afsien en dié laat vaar as dat ek in die allerminste teen sy wil sal handel

So orals waar ek teen sy gebod ingaan ter wille van die ´praktyk´, waar ek sy Woord opsy skuif, is ek besig om teen sy wil te handel, en vertrou Hom nie.

Nou moet elkeen homself deeglik ondersoek en afvra, as ek partye/aksies/bewegings ondersteun of voor stem wat uitdruklik teen God se Woord, in die besonder teen sy wet ingaan, die goeie bande van sy goeie wet stukkend ruk in hul beleidsdokumente (so die saak is duidelik, nie onduidelik nie, of ‘n dilemma nie), is ek dan nie besig om moedswillig ‘teen sy wil (te) handel’ nie ?

Wandel ek dan nog waarlik deur die geloof en nie deur aanskouing nie ?

Bepaal sola Scriptura (die Skrif alleen) of sola Practica (die Praktyk alleen) my lewe en keuses ?

Wys my optrede, ‘my praktiese stem’ vir die party wat die ‘ANC die seerste kan maak’ (maar wat die liefde tot God en ons naaste nie eerbiedig nie, bv. toelaat dat die Here se Naam gelaster word, aborsie-moord goedkeur, doodstraf verwerp, gay huwelike goedpraat, ens.), dalk nie dat ek verval het in politieke afgodery nie …. ongeag my mooi belydenis ?

Ja, dat ek wel met die mond bely dat ek my aan ‘Hom alleen onderwerp’, van Hom ‘alleen alles wat goed is moet verwag’, ek afsien van alle skepsels ….. maar met my dade, ‘my stem’ wys ek dat ek:

- tog maar op prinse vertrou (Ps.146:3),

- tog maar vertrou op die ‘’krag van die perd … (en) die bene van ‘n man” (die sogenaamde ‘sterktste party?’ teen die ‘bose ANC’, Ps.147:10), en

- daarom eintlik moedswillig en eiewillig ‘teen sy wil’ soos geopenbaar in sy Woord optree ?

Is die sogenaamde groot ‘praktiese politieke werklikheid’ groter as die Almagtige God en hemelse Vader waarvan ons lees in Psalm 2, dat Hy lag en spot met elkeen – ook die ‘magtige’ politieke leiers en politieke partye – wat sy Seun verwerp en sy goeie gebooie verag ?

Die Spreukeboek wil ons wysmaak:

“Die wat die wet verlaat prys die goddelose, maar die wat die wet onderhou, word vererg oor hulle.” – Spr.28:4

“Wie sy oor wegdraai om nie na die wet te luister nie, selfs sy gebed is ‘n gruwel.” – Spr.28:9

Dit is ons almal se gevaar, dat ons bang en bevrees raak vir die tye waarin ons lewe, die magte wat saampak teen die Here en sy Gesalfde, en dan ons ons vertroue op mensemagte begin stel, op politieke verlossers, en nie op Christus alleen nie.

Laat ons eerder bid om, met die oog gevestig op Christus, die regte pad te bewandel, en te stem volgens die Here se Woord, as iemand dan besluit om wel te gaan stem, soos ons ook bely in HK v/a 91:

Wat is goeie werke?

Antw. Net die wat uit ‘n ware geloof (a), volgens die Wet van God (b), alleen tot sy eer gedoen word (c) en nie die wat op ons goeddunke of op insettinge van mense gegrond is nie (d).

Dus, ‘n ‘goeie stem’ is nie net uit ‘n ware geloof en tot sy eer nie, maar om God te behaag moet dit ‘volgens die Wet van God’ wees, en nie ons eie pragmatiese politieke goeddunke of planne nie.

So leer die Skrif ons ook:

Psalm 1:1-2 Welgeluksalig is die man wat nie wandel in die raad van die goddelose en nie staan op die weg van die sondaars en nie sit in die kring van die spotters nie; 2 maar sy behae is in die wet van die HERE, en hy oordink sy wet dag en nag.

Psalm 2:10-12 10 Wees dan nou verstandig, o konings; laat julle waarsku, o regters van die aarde! 11 Dien die HERE met vrees, en juig met bewing. 12 Kus die Seun, dat Hy nie toornig word en julle op die weg vergaan nie; want gou kan sy toorn ontvlam. Welgeluksalig is almal wat by Hom skuil!

En as ons dit begin doen, dan het ons die troos van Matt.6:33, dat as ons Christus en sy wet (geregtigheid) soek, ‘al die dinge’ wat ons nodig het, vir die ewige maar ook tydelike lewe, vir ons genadiglik bygevoeg sal word, deur Hom op wie ons alleen vertrou, terwyl ons van “alle skepsels sal afsien en dié laat vaar as dat ek in die allerminste teen sy wil sal handel.”

“Maar soek eers die koninkryk van God en sy geregtigheid, en al hierdie dinge sal vir julle bygevoeg word.”

Sien die volgende dokumente om u daarmee te help:

The 2014 Voters’ Guide is downloadable from www.SAvotersguide.org in English, Afrikaans, Xhosa and Zulu. Contact us for quantities to distribute to your congregation, friends, family, or colleagues.

Biblical Principles for the Elections Biblical Principles Which God Would Bless In Any Country

Listen to the Biblical Principles for the Elections presentation by Dr. Peter Hammond on sermonaudio.com here.

Photo: Kerkgebou op Vanstadensrus / Church building at Vanstadensrus

Gustav Opperman Fotografie (Facebook)

Lees Gen 4:1-8; Neh. 8:1-12; Fil. 4:1-9

Teks Neh. 8:10(b) Wees dan nie bedroef nie, want die blydskap in die HERE … dit is julle beskutting.

Tema: Blydskap as beskutting

Prediker: Ds. Gustav Opperman (GK Matlabas)

Psalms: 100:1,2, 100:3,4; 66:7,8; 31:5,15,16; 31:17,18,19

 

Geliefdes van die HERE,

Die Gees van God het ons vandag weer hier byeen gebring

om sy boodskap te hoor,

dit wat bekend staan as “die blye boodskap”.

Ja, dis die opvallende van die Nuwe Testamentiese geskiedenis,

die opvallende in die boek Handelinge,

toe daardie Evangelie, daardie blye boodskap vir die eerste keer aan die mense verkondig is.

Toe daardie Evangelie in Samaria

onder die ellendige Samaritane verkondig was,

was daar groot blydskap in daardie stad

(so lees ons).

 

‘n Blydskap en ‘n vreugde wat hier uit die hart uit opborrel,

by die mond uit.

‘n Blydskap en ‘n vreugde

wat hier uit die hart uit skyn

wat deur my oë die wêreld om my verlig.

‘n Blydskap en ‘n vreugde

wat soos heerlike salfolie

my klere deurdrenk

my liggaam deurdrenk

en ‘n aangename geur versprei

waar ek my ook bevind.

Meer dikwels lyk dit nie so nie.

Nê, Broeders en Susters?

Meer dikwels sing ons hierdie wonderlike lofpsalms,

maar hier binne lê ‘n swaar klip in ons gemoed.

Miskien is ons harte swaar belaai met meer as een klip.

 

Wees dan nie bedroef nie,

sê die HERE vanaf Esra se preekstoel.

Wees nie bedroef nie,

sê die HERE vanaf hierdie preekstoel,

want die blydskap in die HERE …

dit is julle beskutting.

 

Waarom was die volk bedroef in Esra en Nehemia se tyd?

Daar kon baie redes aangegee word.

Dit was maar ‘n klein klompie van die volk wat teruggekeer het uit die ballingskap.

Daar was maar min

wat bereid was

om skouer aan die wiel te sit

om ‘n vervalle Jerusalem weer op te bou,

om moeisaam die rommel klip vir klip op te ruim

en weer die tempel van voor af te bou.

Groot moeite … baie groot moeite

en die hande was maar min.

Genoeg om enigiemand moedeloos te maak,

genoeg om die klompie getroues tot trane te dryf.

 

Voel u ook partykeer so, geliefde gemeente

diegene van u wat vandag die roeping voel

om te help bou aan Jerusalem se mure …

Voel u ook ietwat moedeloos?

Gedaan?

So baie werk … so min gewillige hande …

 

En dan was daar nog die teenstand van die Samaritane.

Hulle was openlik daarop ingestel

om die werk te saboteur, te ondermyn, te ondergrawe

sodat die min wat daar is

om te werk

sodat hulle uiteindelik moes werk met die troffel in die een hand

en die spies in die ander …

Hoe is dit moontlik om onder

om onder sulke omstandighede enigiets te vermag?

 

Ek dink u ken daardie gevoel in hierdie land ook, Broeders en Susters,

dat u moet werk …

daar is werk

om te doen …

maar om elke hoek en draai,

tuis by die huis …

op die pad, in die stad …

moet u paraat wees.

Enige tyd, enige dag kan die goddeloses toeslaan.

Die kommer is altyd daar.

Werk en waak,

die kommer is altyd daar.

 

Uiteindelik is die tempel fondamente weer gelê.

Ons lees dit in Esra 3.

Uiteindelik was daar rede

om te juig …

om die HERE te loof.

 

Maar baie van die oues,

baie van die oues wat die eerste tempel, Salomo se tempel gesien het,

hulle het hardop gehuil

toe die fondament van hierdie huis voor hulle oë lê (Esra 3:12).

So klein, so pateties klein en afgeskaal teenoor die glorie

wat daar eens was.

 

Nog ‘n rede om te huil

(en ek is seker baie van u ken ook daardie rede)

Nog ‘n rede om te huil was oor die verbondsvolk se teleurstelling in hulle eie mense.

Volksgenote het mekaar uitgebuit,

het toegelaat dat broeders en susters in armoede verval,

het toegelaat

dat broeders en susters se kinders tot slawerny verneder word (Neh. 5:5).

 

Jou eie mense se optrede kan jou tot trane dryf.

Daar was priesters

wat kamers in die HERE se tempel vir die Samaritane ingerig het,

wat ‘n kamer vir Tobia, die Ammonitiese kneg ingerig het.

 

Geen wonder

dat baie uiteindelik maar met die Samaritane begin vermeng het nie,

dat baie met die goddeloses ondertrou het nie.

Dis ‘n groot hartseer,

dis ‘n baie groot hartseer, Geliefdes

wanneer die kinders van die verbond,

dalk jou eie kinders, dalk jou kleinkinders,

wanneer hulle onder die Samaritane verval,

wanneer hulle saam met die goddeloses in die juk sak.

 

O die pyngedagte,

het die digter Totius geskryf,

my kind is dood.

O, die pyngedagte

my kind is geestelik dood,

‘n drenkeling in die diep en donker en breë stroom van hierdie wêreld.

 

Ja, Geliefdes, daar is baie redes tot droefheid.

In Nehemia se tyd was daar

en in ons tyd is daar baie … baie rede tot droefheid.

 

En toe die sewende maand aankom,

het die hele volk soos een man bymekaargekom

en aan Esra, die skrifgeleerde, gesê

om die boek van die wet van Moses,

te bring.

 

En Esra, die priester, het die wet voor die vergadering gebring,

manne sowel as vroue en almal wat met verstand kon luister,

en die ore van die hele volk was op die wetboek gerig.

En hy het op ‘n houtverhoog gestaan

wat die volk vir die geleentheid gemaak het.

 

Dominee Esra op die preekstoel,

leer ons die HERE se wet,

sy heilige, sy absoluut heilige wet …

en laat dit ons ontbloot in ons naaktheid.

 

Waarom het die volk die dag gehuil, Broeders en Susters?

Van al die redes wat ons reeds van weet

wat was die rede vir hulle droefheid … op daardie dag?

 

Dis die HERE se wet.

 

Daar’s geen groter oorsaak van droefheid in hierdie lewe as die HERE se wet nie.

En as u my nie wil glo nie, Geliefdes,

gaan lees die apostel Paulus se brief aan die Romeine.

Die HERE se wet kan my baie vertel

oor die diep donker stroom van die wêreld

en sekerlik ook van die goddelose Samaritane in hierdie land,

maar eerstens vertel dit my alles … alles oor myself.

 

Die Wet vertel my alles van my patetiese afgodjies,

al my verslawings … mense en dinge wat ek naas die HERE

of selfs bo die HERE verkies.

 

Dit vertel my alles van nou die dag in die fliek

toe die HERE se naam ydellik gebruik was

en ek maar net bly sit het.

 

Vertel dit my alles van my hunkering na die vreemde vlees

en hoe my oog hierdie of daardie vrou of man gestreel het.

Dit vertel my alles van die haat teenoor ander mense

haat wat ek dag vir dag in my gemoed ronddra.

 

Die eintlike klip in my gemoed is my sonde.

 

Sondag drie van die Heidelbergse Kategismus vra

Waaruit ken jy jou ellende?

en dan staan daar die eenvoudige verskriklike antwoord

Ek ken my ellende uit die wet van God.

 

En nou roep ek saam met Dawid uit:

Ontferm, o God, ontferm U tog oor my!

Ontsluit die bron van u barmhartighede;

wis uit die smet wat kleef aan al my lede,

en maak my siel van sondeskuld weer vry!

 

Esra hulle het uit die boek, uit die wet van God, duidelik voorgelees

en dit verklaar,

sodat die volk verstaan het

sodat hulle dit wat voorgelees was, verstaan het.

en die hele volk het geween

hulle het geween toe hulle die woorde van die wet hoor.

 

Mea Culpa … o mea culpa …

my skuld … my skuld …

 

Maar nou …

ja, dis twee belangrike woorde,

wat saam met elke preek moet gaan …

Maar nou, sê die HERE …

 

Wees dan nie bedroef nie,

want die blydskap in die HERE …

dit is julle beskutting.

 

Hoekom mag ons dan nie bedroef wees nie?

As ons soveel sonde het,

dan moet ons bedroef wees,

dan behoort ons die heel dag in sak en as sit.

 

Dominee Esra se woord is ook ‘n woord te midde van die volk se nood

en as hy vir ons lees uit Moses se boeke:.

Genesis, Eksodus, Levitikus, Numeri, Deuteronomium,

dan hoor ons nie net die wet nie,

maar dan hoor ons ook van die HERE se neerbuigende neerdalende genade

en hoe Hy sy volk in hulle ellende raakgesien het

en hulle innig jammer gekry het.

Ons hoor dan ook van die HERE

wat sy volk uit Egipteland gelei,

uit die slawehuis uitgelei het.

 

Ons hoor ook van die bloed van die Paaslam,

die bloed wat die verskriklike toorn van die almagtige God afgeweer het.

 

En ons, Geliefdes, ons wat die volle Bybel besit,

ons wat al die boeke van God se Woord besit …

ons hoor die Evangelie.

En ons sien God se Lam bloeiend aan die kruis,

daar by Jerusalem,

die Jerusalem wat Nehemia en sy mense weer opgebou het ….

God se Lam bloeiend aan die kruis …

ter wille van ons,

ter wille van my

om met sy bloed my skuld te bedek …

 

Dominee Esra op die preekstoel,

leer ons die HERE se Wet,

sy heilige, sy absoluut heilige Wet.

Ontbloot ons in ons naaktheid

sodat die HERE ons weer kan beklee met sy hemelse heerlikheid.

 

Nou kan ek saam met die profeet Jeremia uitroep:

Toe u woorde gevind is,

het ek hulle opgeëet,

en u woord was vir my vreugde

en vrolikheid vir my hart;

want u Naam is oor my uitgeroep,

HERE, God van die leërskare! (Jer. 15:16).

 

Wees dan nie bedroef nie,

maar wees bly.

Wees bly op hierdie dag.

Dis die dag deur God verkore

die feesdag aan Hom toegewy.

Kom ons sing ons Psalms uit vreug gebore.

Laat ons ons in die God van heil verbly (Ps. 118:12).

 

Hy het ons op hierdie Sondagsabbat geseën,

soos Hy destyds daardie klompie moedeloses daar in Esra se tyd geseën het.

 

Trouens, ons mag nie bedroef wees nie …

want ons blydskap in die HERE …

dit is nou ons beskutting.

 

Die Hebreeuse woord beskutting kan ook vertaal word met vesting

of ‘n woord soos bolwerk.

Vesting teen wat?

Beskutting teen wie?

 

Teen die moedeloosheid, Geliefdes,

teen die vrees wat die Samaritane ons wil inboesem,

teen die teleurstelling van ons eie mense,

wat ons so lelik in die steek laat,

teen die depressie wat lê en loer,

wie se begeerte na ons is

hy wat oor ons wil heers.

 

Onthou u nog, dis hoe die HERE destyds vir Kain gewaarsku het?

Kain, die eerste mens wat sy hoof laat hang het,

Kain, die eerste mens wat onvergenoegd was.

Kain was die eerste mens

wat ooglopend geen blydskap in die HERE gevind het nie.

 

Sonder die blydskap in die HERE se wonderlike genade,

sonder daardie blydskap stel ons onsself wawyd oop vir die vyand.

 

Trouens, dit staan in soveel woorde in die vyfde boek van die HERE se wet, Deu 28:

Omdat jy die HERE jou God nie met vreugde en vrolikheid van hart

weens die oorvloed van alles gedien het nie,

sal jy jou vyand dien … in honger en in dors en in naaktheid

en in gebrek aan alles (De. 28:47ev.).

 

Omdat jy die HERE jou God nie met vreugde en vrolikheid van hart

weens die oorvloed van alles gedien het nie,

sal jy jou vyand dien.

 

Die blydskap in die HERE … dit is julle beskutting.

 

Verbly julle in die Here,

so skryf die apostel Paulus aan die Filippense,

verbly julle altyd in die Here!

Dis ‘n ou man wat hierdie woorde geskryf het, Geliefdes,

‘n verhoorafwagtende gevangene van keiser Nero.

Die swaard van die Romeinse soldaat hang oor sy nek,

een flits … en dit was alles verby …

en dis ook inderdaad hoe dit gebeur het.

 

Maar eers moes hy skryf,

eers moes sy laaste opdrag aan die Filippense rig:

Verbly julle altyd in die Here!

ek herhaal: verbly julle! (Fil. 4:4 ev)

 

Ons is verlostes, Geliefdes.

Ons is die bevrydes.

Ons is saam met Esra en Nehemia bevry uit ballingskap …

en ons waardig bevind

om Jerusalem se mure te herbou

om saam met Paulus in die Koning se diens te wees.

 

Verbly julle in die Here.

 

Laat julle vriendelikheid aan alle mense bekend word

(so gaan die apostel se brief verder).

Laat julle vriendelikheid aan alle mense bekend word

met ‘n blydskap en ‘n vreugde …

wat hier uit die hart uit skyn

wat deur julle oë die wêreld om hulle verlig

te midde van ‘n krom en verdraaide geslag

onder wie julle skyn

skyn soos ligte in die wêreld.

 

Verbly julle altyd in die Here!

 

En die vrede van God

daardie vrede wat alle verstand te bowe gaan,

sal julle harte en sinne bewaar in Christus Jesus

 

Die blydskap in die HERE …

dit is julle beskutting!

Amen.

Posted by: proregno | April 28, 2014

Hoe lank moet ‘n preek wees ?

HOE LANK MOET ’N PREEK WEES ?

deur ouderling Coen de Beer van die GK Daspoort

Inhoud:

  1. Wat leer die Woord ons oor die lengte van ‘n erediens?
  2. Wat leer die Woord ons oor die Sabbat?
  3. Mag die lengte van die erediens konformeer na mense se voorkeure?
  4. Is die besware oor die lengte van die erediens geldig?
  5. Waarom bly hierdie kwessie ‘n probleem vir lidmate?
  6. Indien mens ‘n RIGLYN van een uur op ‘n erediens plaas, is die huidige oorskryding in tyd wesenlik?

1. Wat leer die Woord ons oor die lengte van die erediens?

Ek dink nie die Skrif gee vir ons ‘n klinkklare riglyn oor die lengte van ‘n erediens nie en daarom glo ek het ons hier vryheid in Christus om die lengte van ‘n erediens, natuurlik binne redelike perke, self te bepaal. Daarom glo ek mens behoort nie die klem te plaas op die lengte van die erediens nie, maar meer op die elemente van die erediens wat bydra tot die lengte van ‘n erediens.

Wanneer ‘n prediker ‘n kort en bondige preek lewer kan mens maklik die beswaar opper dat die erediens te kort was. Maar as die boodskap duidelik oorgedra is en daar geen afbreuk gemaak is aan die volledigheid van die tema wat gepreek is nie, op grond waarvan teken ons dan beswaar aan? Indien die prediker egter sekere areas van sy preek afgeskeep het, terwyl mens redelik sou kon verwag, dat hy dit moes behandel, of indien die prediker op verskeie kere ‘n saak meer breedvoerig kon verduidelik, maar vanweë sy kort en bondige preek meer verwarring geskep het, dan is daar geldige besware, want die Woordbediening ly daaronder.

Dieselfde kan sekerlik ook gesê word van ‘n preek wat langdradig is en nooit by die punt uitkom nie, of as die prediker homself onderbreek en gedurig van die onderwerp afwyk en daardeur veroorsaak dat die gemeente die tema of kerngedagtes van die preek uit die oog verloor, dan is daar weereens geldige redes vir besware. So as u hierdie paragraaf weer mooi deurlees, sal u sien dat ek hiermee bedoel dat ons die fokus meer moet plaas op die prediking self as die lengte van die preek.

Maar wat van die ander elemente van die erediens. Moet ons minder sing? Moet die prediker die geloofsbelydenis vinniger lees, moet ons eerder net die Wet uit Eksodus 20 lees om die paar ekstra sinne in Deuternomium 5 te vermy? Moet die prediker korter teksgedeeltes lees? Al hierdie vrae is duidelik absurd en ek kan regtig nie sien hoe ons enige element van die erediens korter kan maak nie. Al wat dus oorbly is die prediking en hieroor is ek ook huiwerig om enige veranderings voor te stel, want al sou ek voorstel dat ons die prediking korter maak, op grond van wat?

As ek dink aan preke uit die Woord, dan dink ek aan Paulus se preke in Handelinge. Sy preek op pinksterdag (Hand 2:14-36), sy preek in die tempel (Hand 3:12-26), die preek in Antiochië (Hand 13:16-41),  sy preek op die Areopagus (Hand 17:22-31). Sommige van die perikope is kort en bondig en ander is aansienlik langer as mens bv die preek van Hand 13 vergelyk met die preek in Hand 17.

Maar vir my is die duidelikste gedeelte Hand 20:7-12. Ons lees in vers 7 dat Paulus sy rede gerek het tot middernag, omdat hy die volgende dag sou trek. Sekere kommentare gee hier die rede dat die gemeente (en moontlik Paulus self) nie geweet het wanneer hulle weer vir Paulus gaan sien nie en daarom graag vir Paulus die geleentheid gegun het om soveel as moontlik van sy kennis oor God se Woord aan hulle oor te dra, terwyl hy nog met hulle was. Moontlik was dit ook Paulus se rede, hy wou die gemeente behoorlik toerus met die bietjie tyd wat hy nog tot sy beskikking gehad het. Ons lees dan in vers 9 dat ‘n sekere jongman, Eútichus, in ‘n diepe slaap geval het terwyl Paulus nog lank gepreek het. God se Woord maak hier duidelik melding dat sy preek lank was. Kommentare gee hier weer verskeie redes waarom die seun aan die slaap geraak het nl. die dampe van die lampolie, omdat dit al laat was, hulle het klaar aandete gehad, Paulus se preek was lank en as ‘n kind het hy meer slaap nodig gehad as die ouer mense en dus ook makliker aan die slaap geraak. Ons almal ken die res van die gebeure. ‘n Diepe slaap het oor die seun gekom, hy het uit die venster geval en hom doodgeval, drie verdiepings hoog. Paulus het hom weer, deur ‘n wonderwerk van God, lewendig gemaak.

Matthew Henry se kommentaar oor hierdie gebeure is baie interessant. Natuurlik kan mense hiervan verskil en dit is aannames wat hy maak asook ander mense se aannames wat hy aanhaal, maar ek is van oordeel dat dit toepaslike aannames is. Ons moet na hierdie gebeure kyk as ‘n teken van hoe laag ons dikwels God se Woord ag, dat ons selfs onder die erediens aan die slaap raak en ons nie dwing om op te let na God se Woord nie. Mens kan dit seker ook verder vat en selfs ons gedagtes wat so maklik dwaal, ook toepaslik maak op hierdie gebeure. God wys vir ons hierdeur hoe ernstig Hy is oor ons diens aan Hom.

Selfs na al hierdie gebeure gaan die gemeente weer op na die bovertrek, hulle het brood gebreek en daarna lyk dit asof hulle iets in die lyn van ‘n preekbespreking gehou het tot dagbreek toe. Hierdeur sien ons hoe verknog hierdie klein gemeentetjie was aan die verkondiging van God se Woord. Hulle kon net nie genoeg daarvan kry nie. Mens sal maklik kan dink dat die mense Paulus kwalik kon neem vir hierdie ongeluk, as hy tog nie so langdradig gepreek het nie, sou die arme kind nie uit die venster geval het nie. Maar ons lees niks hiervan nie, ons lees tog dat die mense ontsteld was oor die ongeluk (ons sien dit in vers 10), maar nêrens lees ons dat die gemeente vir Paulus kwalik geneem het nie.

Waarom het die kind so naby aan die venster gaan sit as hy so moeg was? Weereens kan ons hierdie gedeelte op ons van toepassing maak. John Gill reken in sy kommentaar dat die slaap die kind skielik oorval het en hy nie doelbewustelik so naby aan die venster gaan sit het nie. Of die kind nou onverantwoordelik was of nie, ons behoort weer selfondersoek te doen as ons beswaar het teen die lengte van die preek.

Waarom het ons ‘n probleem met die lengte van die preek. Omdat ons sukkel om wakker te bly (probeer dan vroeër gaan slaap op Saterdae), omdat ons so sukkel om te konsentreer (luister na preke by die huis en oefen jouself om beter te konsentreer), of omdat ons een of ander kwaal het? Sekerlik het hierdie jong seun ook ‘n kwaal gehad, al die elemente het teen hom getel. Dit was al laat na sy bedtyd, sy maag was moontlik vol, Paulus se preek was ontsaglik lank, maar was dit Paulus se skuld dat hy aan die slaap geraak het. Nee. Was dit die seun se skuld. Nee, mens is gemaak om moeg te word teen middernag. So wie se skuld was dit dan? Niemand s’n, so as dit niemand se skuld was nie, waarom sou hulle gaan staan en torring het aan die lengte van Paulus se preek. Inteendeel, na die gruwelike voorval, blyk dit asof hulle in ‘n baie opgeruimde gemoed was en geen verwyte gehad het nie, God het ‘n wonderwerk in hul midde gedoen. Mens sou reken dat dit tyd was om huis toe te gaan, voordat nog iemand uit die venster val, maar hulle was nog steeds honger vir die Woord van God.

Natuurlik was hulle eredienste nie altyd so lank soos hierdie een nie, maar ek glo tog dit wys vir ons daar is geen vaste reël oor die lengte van ‘n erediens nie en daarom moet ons ook nie ‘n prediker onredelik inkort en beperk en op die einde skade doen aan die bediening van die Woord nie. Ons moet tog die tyd uitkoop, ons moet die geleenthede wat God ons bied, ten volle benut. Dis tog genade dat daar geen beperkings is op ons eredienste nie, waarom wil ons dan self beperkings daarop gaan plaas?

2. Wat leer die Woord ons oor die Sabbat?

Gedenk die sabbatdag dat jy dit heilig. Ses dae moet jy arbei en al jou werk doen; maar die sewende dag is die sabbat van die HERE jou God; dan mag jy geen werk doen nie – jy of jou seun of jou dogter, of jou dienskneg of jou diensmaagd, of jou vee of jou vreemdeling wat in jou poorte is nie. Want in ses dae het die HERE die hemel en die aarde gemaak, die see en alles wat daarin is en op die sewende dag het Hy gerus. Daarom het die HERE die sabbatdag geseën en dit geheilig. (Ex 20:8-11)

Hoe loop ‘n werksdag normaalweg deur die week? Dis ‘n malle gejaag, sperdatums en spertye om te haal, druk van alle kante, beperkings op die hoeveelheid tyd wat ons aan ‘n spesifieke taak kan spandeer want alles moes gister al klaar gewees het. Ons word ingekort en ingeperk want daar is net nie genoeg ure in ‘n dag om alles klaar te kry nie. Ongelukkig loop hierdie mentaliteit oor op ons sabbatdag ook. Ons skakel nie af nie, ons is steeds in daardie gekompartementele “mode” van ons. Ons Sondag is klaar beplan, ons wekker lui 6 uur die oggend, of as ons so bietjie later wil slaap, 7 uur. Ons staan op, ons stort, ons eet dalk iets, borsel tande, trek netjies aan vat die karsleutels en JAAG na die kerk om betyds te wees.

As ons daar is, hou ons die horlosie die heeltyd dop, want oor ‘n uur moet ons weer ry, want ons eet vanmiddag by die familie, of ons gaan Spur toe, of ons moet gou ry om roomys te koop sodat ons iets het vir nagereg, of ons wil gaan fliek of ons gaan Johannesburg toe om ‘n konsert te kyk. Dan na die pret van die middag, pak ons weer ons goedjies op, miskien vang ons ‘n middagslapie en dan miskien trek ons weer ons kerkklere aan om betyds te wees vir die aand-erediens.

Maar dit moet ook nie te lank vat nie, want ons moet voor 8 weer by die huis wees sodat ons toebroodjies kan maak vir die kinders vir die skool môre, die kinders moet gebad en in die bed gesit word (hulle is soos Eútichus, hulle sukkel om so laat wakker te bly), daar is nog ‘n paar goed wat gedoen moet word voor Maandag se vergadering, so ek sal dit gou Sondag-aand doen, of ek skryf Maandag-oggend ‘n baie belangrike eksamen en daar is nog hope leerwerk om af te handel, want ek wou nie my vriende Saterdag-aand in die steek gelaat het nie, dis die Rugby eindstryd gewees en ek kon dit nie mis nie.

Daar is natuurlik niks fout met van hierdie dinge nie (daar is natuurlik ‘n probleem met handel dryf op ‘n Sondag, maar dit is weer ‘n onderwerp op sy eie). Dis nie sonde om saam met jou vriende te kuier en rugby te kyk nie. Daar is niks fout om hard te leer vir ‘n eksamen of om vir jou kinders te sorg nie. Daar is niks verkeerd daarmee om jou kinders vroeg in die bed te sit nie, dis nie sonde om werk huistoe te bring nie, daar is niks fout daarmee om saam met familie te kuier nie.

Maar as hierdie dinge ons begin oorheers sodat ons nie die sabbat kan deurbring soos ‘n rusdag nie, dan is ons besig om afgode te maak van hierdie goed. As ons lewensstyl gedurig inmeng met ons sabbatsrus, is ons besig om ons lewensstyl bo God te plaas. Ons kan nie afskakel op ‘n Sondag nie, want ons is nog steeds in daardie 6-dae-work-mode. Dit loop natuurlik oor in ons erediens. Omdat ons lewens in kompartemente ingedeel is, wil ons, ons Sondag ook kompartementeer, ons het net ‘n uur om af te staan vir die erediens, enigiets langer as dit maak inbreuk op die res van my dag. Dit is ‘n sondige mentaliteit waarvan ons, ons moet bekeer. Sondag is nie karwas-dag nie, Sondag is nie grassny- of tuinmaakdag nie, Sondag is die dag van die HERE! Hy het vir ons ‘n dag van rus gegee (en nie ‘n dag wat ons kan omslaap nie), ‘n dag waarop ons moet rus van ons fisiese werk maar ook van ons sondes. ‘n Dag waar ons die week wat verby is in oënskou neem, nadink oor wat God vir ons gedoen het gedurende die week, hoe ons God teleurgestel het gedurende die week en dan nadink oor wat ons gaan doen om dit beter te doen in die week wat kom.

Maar ons kan dit nie op ons eie doen nie, ons het pitkos nodig, ons het nodig om gevoed te word met die Woord van God, sodat ons krag het vir die nuwe week wat voorlê, want ons kan ons stryd teen ons eie sonde en die sondige wêreld daarbuite nie op ons eie voer nie, ons het God se lig en leiding nodig om vir ons die weg te wys.

God gee vir ons een dag om te rus, waarop ons nie nodig het om te werk nie, maar ons moet ons verlustig in Sy Woord, afsien van die dinge van die wêreld en ons weer toespits, ja ons fokus weer plaas op Sy Woord, want deur die week verloor ons tog so maklik fokus, ontspoor ons as ons verstrengel raak in die gejaagdheid van die wêreld. In Mal 3:10 hoor ons dat ons God daarin moet toets deur ons volle tiende vir Hom te bring en kyk of hy nie die vensters van die hemel sal open met oorvloedige seën nie.

Ons kan dit verder vat, toets God daarin, maak jou besigheid se deure toe op ‘n Sondag en kyk of die HERE nie die winsgewendheid van jou besigheid oorvloedig seën gedurende die 6 dae wat jy behoort te werk nie. Toets God daarin en leer hard deur die week en al het jy nie by alles uitgekom soos jy wou nie, toets God daarin en kyk of hy jou nie sal laat slaag in die eksamen wat jy op Maandag-oggend moet aflê nie. Jy het mos hard geleer deur die week, daarom kan jy mos op God staatmaak vir Sy hulp. Gebruik die rusdag wat die HERE aan jou gee om te rus van jou bose werke en laat die res in Sy hande as jy hard gewerk het in die 6 dae wat die HERE ook aan jou gegee het, jy het dan mos Sy opdrag nagekom, jy het vir ses dae gearbei en al die werk gedoen wat jy moet, so rus dan op die sewende dag, want dit is ‘n dag deur God ingestel, dis ‘n dag wat geheilig is.

Is ons besware teen die lengte van die erediens nie diep gegrond in ons ontheiliging van Sy sabbat nie? Omdat ons nie wil rus nie, wil ons ook nie langer as ‘n uur in die kerk sit nie. Wil ons nie langer as 20 minute wag vir die kind om klaar te maak met katkisasie nie, want daar is dinge om te doen en plekke waar ons moet wees. Of dit nou ‘n lang les is wat langer as 20 minute gaan vat om te behandel, dit maak nie saak vir my nie, die hulp-kategeet moet maar ‘n manier kry om dit alles in 20 minute in te pas.

Dis reg, ons het nie net ‘n probleem met die lengte van ons erediens nie, ons het ook ‘n probleem met die lengte van die katkisasie. Dit behoort juis vir ons te wys waar die kern van die probleem lê. Die probleem lê nie primêr in die lengte van ons erediens nie, maar in die sonde waarvan ons ons moet bekeer. Die sonde dat ons nie wil rus op die dag wat God vir ons gee om te rus nie. Ons moet een ding besef, alhoewel die sabbat ‘n genadegawe van God is, bly dit primêr ‘n gebod. Dis nie ‘n keuse nie, dit is ‘n opdrag, want God is alwetend, Hy weet ons kan nie 24/7 aanhou werk nie, ons het rus nodig, maar soos Adam en Eva in die paradys dink ons gedurig dat ons beter weet as God. Dan vind ons met ‘n skok uit, ons is nie gemaak vir 24/7 se werk nie. Ons het maagsere, ons het bloeddrukprobleme, ons lei aan stresverwante siektes ons probeer hierdie probleme bedek met ons klere van vyeblare.

Tog is ons pogings om die druk te verlig onsuksesvol en vrugteloos. Wil ons nie tog maar Sy genade aangryp en die rokke van vel uit Sy hand neem en dra nie. God gee vir ons die oplossing, gebruik tog die rusdag wat Hy vir ons gegee het!

3. Mag die lengte van die erediens konformeer na mense se voorkeure? Nee nooit nie! Want dan staan die mens in die middelpunt en nie God nie. Net omdat mense nie lank genoeg kan sit nie, of lank genoeg kan konsentreer nie, of lank genoeg kan wakker bly nie, of ‘n kalkoen in die oond het nie, beteken dit nie dat God moet inval daarby en Sy erediens korter maak nie. As iemand nie meer kan sit nie, is dit sy/haar volste reg om op te staan en ‘n draai te loop. Ek verstaan daar is mense wat om mediese redes net vir ‘n sekere tyd lank kan sit, ek het ten volle begrip vir sulke mense, ons ken almal mense wat allerhande kwale en probleme het, maar as ons by iemand se huis kuier en die gesit raak te lank, dan neem niemand aanstoot as jy ‘n draai loop of bietjie opstaan om bene te rek nie.

Natuurlik is dit nie iets wat nou moet kop uitsteek dat almal kan opstaan en bene rek na ‘n half-uur se prediking nie, ons is mos almal mense met gesonde verstand en gun mense hierdie vryheid wat werklik nie vir ‘n uur aaneen kan sit nie. Maar in dieselfde asem gesê is daar mense wat werklikwaar baie swaarkry om lank te sit, tog bly hulle sit vir die volle erediens. Hulle mag dalk ‘n opmerking maak dat dit vir hulle swaar was om so lank te sit, maar hulle dring nie daarop aan dat die erediens verkort moet word nie, want hulle plaas hul voorkeure op die agtergrond en stel hul diens aan God eerste. Beteken dit, dat as ek ouer word en allerhande kwale ontwikkel, ek nou kan begin aandring daarop dat die erediens korter gemaak moet word? Is dit ‘n voorreg wat jy ontvang as ‘n bejaarde lidmaat? Is ek dalk bevooroordeeld teenoor ons bejaardes omdat ek nog jonk en gesond is?

Nee glad nie, inteendeel, soos ek alreeds gesê het, ek het totale begrip vir ons ouer lidmate wat om mediese redes nie meer so lank kan sit nie ek staan ook met respek en eerbied teenoor my bejaarde broeders en susters, want God eis dit van my in 1 Tim 5:1+2 om dieselfde respek aan my bejaarde broers en susters te toon as wat ek teenoor my eie ouers toon. Maar hierdie eise wat gestel word van ‘n korter erediens kom nie net van ons bejaarde lidmate nie, ons jonger lidmate wat bv. getroud is en kinders het, kla weer dat dit moeilik is om die kinders stil te hou vir die volle duur van die erediens. Jonk en oud het redes vir ‘n korter erediens, maar dit bring ons by die 4de punt, is hierdie redes almal geldig?

4. Is die besware oor die lengte van die erediens geldig?

Daar is verseker meriete in die mediese redes wat mense aanvoer waarom hulle nie so lank kan sit nie en ons moet ook luister na hierdie redes en nie net sommer hard staan teenoor hierdie lidmate en hulle afmaak as mense wat die heeltyd net kla nie. Ons moet ag slaan op die las wat sommige van ons lidmate moet dra en ook aan hulle dink in ons gebede, maar is hierdie redes genoeg dat God se Woordverkondiging ingekort moet word? Is daar ‘n oplossing vir hierdie lidmate se probleme sonder om die lengte van die erediens te verkort. Wel, met al die redes wat ek al gehoor het waarom mense nie vir die volle duur van die erediens kan sit nie, het ek nog nie een rede gehoor waarvoor daar nie ‘n maklike oplossing is nie.

As mense te skaam is om op te staan en bene te rek, dan moet ons ons skaamheid laat staan want ons is mos broers en susters van mekaar. Ons is moes nie skaam om in ons eie huise op te staan en ‘n draai te loop nie, ons familie byt mos nie ons koppe af as ons nie vir ‘n volle uur in geselskap kan sit nie, so waarom sal ons dan veroordelend staan teenoor lidmate wat regtig nodig het om op op te staan en ‘n draai te loop. Nie eens die hek wat gesluit is, behoort ‘n verskoning te wees nie, as jy moet ry, dan sal daar iemand wees wat vir jou kan oopsluit, niemand word gedwing om vir die volle tydsduur van die erediens daar te bly nie. So as ons na alles kyk wat alreeds bespreek is, kom ons nou by die 5de punt, waarom bly die lengte van die erediens ‘n probleem vir van ons lidmate?

5. Waarom bly hierdie kwessie ‘n probleem vir lidmate?

Ek dink ek het die antwoord op hierdie vraag alreeds vooruit geloop in die laaste paragraaf van punt 2. Dit bly ‘n probleem want ons wil ons nie bekeer van ons sonde van sabbatsontheiliging nie. Ek glo die meeste van ons besware kan opgelos word as ons die sabbat begin deurbring soos wat God dit bedoel het. As ons afskakel van die week se werk en probleme en ons aandag op God vestig, ja die oog gevestig hou op Christus (Heb 12:1-2) dan sal ons dit makliker vind om meer tyd af te staan vir God en Sy Woord op SY heilige sabbatdag!

6. Indien mens ‘n RIGLYN van een uur op ‘n erediens plaas, is die huidige oorskryding in tyd wesenlik?

Ek wil die woord RIGLYN beklemtoon. Nêrens vind ons ‘n vaste reël in God se Woord van hoe lank ‘n erediens moet wees nie. Tog moet ons ook nie hard en koud staan teenoor die kwale en probleme van ons lidmate nie, MAAR…. as die erediens 10:00 moet klaarmaak en ons maak eers teen 10:20 klaar, “oorskrei” ons die tyd met ‘n derde van ‘n 1-uur erediens. D.w.s. ons erediens is dan 30% langer as ‘n ‘normale’ 1-uur erediens. In daardie lig gesien is dit nogal ‘n wesenlike aantal minute, maar hoeveel is 20 minute teenoor die 24 uur se rus wat God ons gee op ‘n sabbatdag? Onthou dit is Sy tyd wat Hy vir ons gee, waartydens ons kan rus. Daardie 20 minute behoort nie aan ons nie, dit behoort aan God. So dit is slegs 1.38% van jou dag wat jy ekstra afstaan aan die erediens.

Is dit regtig so baie gevra, nadat God ‘n hele dag vir jou gegee het om op te rus? Jy het in elk geval 24 uur gratis uit Sy hand ontvang, wat verloor jy dan? Gaan jy 20 minute later moet eet? Gaan jy 20 minute minder hê om te slaap op ‘n Sondagmiddag? As ons somtyds 10:05 klaar maak met ‘n erediens en ander kere 10:15 en ander kere 10:25, waarom is dit dan so ‘n groot probleem om tyd af te staan vir die erediens tot 10:30? Ek kan regtig nie sê tot hoe laat ons gewoonlik erediens hou nie, want ek kyk selde op my horlosie as die erediens klaar is, want dit maak net doodeenvoudig nie vir my saak nie en hierin is ek doodeerlik. Daarna is dit katkisasie vir ‘n half-uur of so en dan kan mense huiswaarts keer vir middagete. Intussen kan mens mos kuier na die erediens, maar ons kan gewoonlik nie vinnig genoeg by ons karre kom om huis toe te gaan nie.

Ek is self skuldig aan baie van die dinge wat ek hier genoem het. Ek is ook geneig om te vinnig in my kar te spring en huiswaarts te keer na die erediens. My gedagtes dwaal ook onder die preek, ek raak ook soms aan die slaap onder die erediens, dit voel ook soms asof die sit te lank raak. Die rede waarom ek vinnig in my kar spring is omdat daar dikwels iets is wat my jaag na kerk, die rede waarom my gedagtes dwaal onder die erediens is omdat ek sukkel om af te skakel van al die werk wat deur die week gedoen is of wat gedoen moet word in die komende week, of dis iets onder die preek wat ‘n sekere gedagte aan die gang sit juis omdat die week se werk, of selfs my ontspanning nog in my kop rondmaal.

Ek raak aan die slaap onder die erediens as ek te min geslaap het deur die week en nie my patroon probeer breek het oor die naweek nie, of net ten minste probeer het om Saterdag-aand vroeg in die bed te kom. Ek dink ons almal kan redes opnoem waarom die erediens vir ons al op ‘n tyd te lank geword het, maar nie een van my redes dra naastenby genoeg gewig om die erediens korter te maak nie, die oplossing vir my probleem is, ek moet my van my sondes bekeer!

Ek wil glad nie veroordelend staan teenoor enigiemand nie en dit is ook nie die bedoeling van my skrywe nie, ek is van harte oortuig dat ons nie moet beperkings instel op die tydsduur van ons eredienste nie. Ek glo die predikant hou by ‘n redelike riglyn as dit kom by die lengte van sy preke, dit kom ook duidelik na vore tydens die prediking as hy noem hoe hy die preek korter gemaak het, of as hy agtergekom het die preek raak te lank en dus ‘n gedeelte van die teksgedeelte laat oorstaan het na ‘n volgende preek. Daar word duidelik moeite gedoen om die preke nie te lank te maak nie en as ons verdere beperkings op die prediking plaas is ek bevrees gaan ons skade doen aan die Woordverkondiging en dit moet ons ten alle koste vermy.

Ek wil graag my e-pos afsluit met die woorde van 2 Tim 4:2-4

Verkondig die woord; hou aan tydig en ontydig; weerlê, bestraf, vermaan in alle lankmoedigheid en lering; want daar sal ‘n tyd wees wanneer hulle die gesonde leer nie sal verdra nie, maar, omdat hulle in hul gehoor gestreel wil wees, vir hulle ‘n menigte leraars sal versamel volgens hulle eie begeerlikhede, en die oor sal afkeer van die waarheid en hulle sal wend tot fabels. 

Posted by: proregno | April 23, 2014

Skrifoordenking: Joh.14:1 Ons Nood … Ons Anker

  vermaak_church

Ons Nood
Lees: Openb. 13:1-10

“Laat julle hart nie ontsteld word nie; glo…” (Joh. 14:1)

Waarom sou die dissipels ontsteld wees? Dink aan wat verby is. ‘n Verraaier in hulle kring… Jesus self sê dat Hy weggaan… Simon Petrus sou Hom driemaal verloën voordat die haan kraai…

‘n Mens sien die skrik en ontsteltenis op hulle gesigte. Hulle eie swakheid is aan die kaak gestel. Hulle rustige samesyn met hul Meester is versteur… Hy gaan weg… Hulle sal na Hom soek en Hom nie kry nie. En hulle het alles verlaat en Hom gevolg… Daar is vir hulle geen teruggang moontlik nie… Wat wag? Wat is hulle vooruitsigte… Terug na die owerpriesters en Fariseërs…? Terug na die sinagoge en Joodse wette en voorskrifte? Dit is onmoontlik … En sonder hulle Meester? Nooit!

En as Petrus Hom sou verloën, wat dan van die ander? Hulle sien op na Petrus. Hy is onder hulle die leidende persoon en… die sterk man.

Ja, alle vastigheid is onder hulle voete uitgeslaan. Hulle hart – hulle diepste innerlike – is ontsteld. Dit is uit sy voeë geruk… Voor hulle is nie meer die ligtende en lokkende uitsig van die Messiasryk nie… Hulle sit nie meer op trone saam met hulle Meester om oor die stamme van Israel te regeer nie… Hulle ideale lê in skerwe… Hulle lugkastele het in die niet verdwyn…

En ons? Ons is in die wêreld. Ons sien hoe die kerk van die Here afgetakel word. Ons het al gewoon geraak aan die idee dat daar nie meer groei nie, maar verval is. Uit ons eie kring, in ons eie familie – soms ons eie kinders en kleinkinders – het die juk van die Here afgewerp… Ja, ons sien hoe die Satan mensekinders in die modder werp… Ons kan nie meer lag en spottend verwys na hippies en dwelmslawe en terroriste en kommuniste nie… Die dreiging lê aan ons eie deure . ..

En wie is onsself altemit? Ons eie lafheid en ontrou het grootliks daartoe bygedra dat doodsheid en verval allerweë insluip. Ons eie kringetjie is besig om te krimp…

Die kerk staan in die branding… Rook en puin lê op die pad van die rewolusie van die twintigste eeu… Die vyand lag… Die kommunis spog!

Het ons op al hierdie ontstellende omstandighede ‘n antwoord?

Die enigste antwoord is: “Glo!” Dit is die een ding wat ons vyande nooit begryp nie… Ook ons staan voor die wonder dat ons nog glo, al kan ons nie sien nie. Ons glo nog, al loop ons teen ‘n muur vas. Waarom? Omdat God ons die geloof gee. Hy hou ons vas.

Ons Anker
Lees: Hebr. 11:1-13

“Glo!” (Joh. 14:1)

“Laat julle harte nie ontsteld word nie; glo…”

Die antwoord op die ontsteltenis van die dissipels is: “Glo…” Ons kan selfs sê dat hulle ontsteld is, omdat hulle nie reg glo nie.

Ons is gelowiges. Ons glo. Dit is vir ons die een antwoord op alles wat ons harte kan ontstel. Waarom is die geloof dan so besonders? Hou die geloof nie ‘n element van onsekerheid in nie? Wanneer ‘n mens bv. sê: “Ek glo dat dit gaan reën”, dan is dit duidelik dat jy nie seker daarvan is nie. Mense maak selfs die stelling: “In die wetenskap weet ‘n mens, maar in die kerk glo ‘n mens.” Hulle wil daarmee te kenne gee dat die wetenskap sekerder van sy saak is as die kerk.

Hoe kan die Here dan vir ons as antwoord op ons diepste nood alleen maar sê: “Glo”? Dit moet ons van harte erken dat ‘n mens die dinge wat jy glo i.v.m. God en Christus nooit met jou sintuie kan bewys nie. Dit wil egter hoegenaamd nie sê dat die dinge wat jy met jou sintuie kan waarneem en proefondervindelik kan bewys, alleen seker en vas is nie.

“Die geloof dan is ‘n vaste vertroue op die dinge wat ons hoop, ‘n bewys van die dinge wat ons nie sien nie” (Hebr. 11:1). Só omskryf die Bybel die woordjie: “glo”. Dit is ‘n vaste vertroue en ‘n bewys van die onsienlike dinge. Dit is selfs sekerder as enigiets op aarde. Die mens is beperk van vermoë en insig. Sy eie sintuie kan hom bedrieg. Vanweë die sonde is hy selfs verduister in sy verstand. Ondanks al sy tegniese prestasies, mis hy nog die wesenlike – naamlik die wysheid – om in vrede en geluk op aarde te woon. Met die weten­skap is dit selfs so dat elke nuwe ontdekking ons weer stel voor duisend vrae wat om beantwoording roep.

Waarom is die geloof so seker?

Luister hoe stel die apostel Paulus dit: “Want uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit is nie uit julleself nie: dit is die gawe van God” (Ef. 2). Geloof is die gawe van God. Waar kan jy iets kry wat sekerder as dit is? Hy gee die geloof deur die werking van die Heilige Gees. Daarmee gryp Hy ons vas in sy almagtige hand. In sy diepste wese beteken “glo” dat God my vashou en nie dat ek aan Hom vashou nie.

Bron: ds. MJ Booyens, Elke dag in die Lig, dagstukkies uit die Evangelie volgens Johannes

 

Product Details

Vorige opmerkings:

Deel 1: Die Messiaanse Psalms

Deel 2: Brontekste

Deel 3: VIDA

_____________________________

“Die NT en Psalms: ‘n Direkte vertaling” (afkorting: BDV = Die Bybel: Direkte Vertaling) is beskikbaar by Amazon om afgelaai te word.Dit is ‘n proefvertaling en nog nie die finale vertaling nie.

Hierdie proefvertaling bestaan uit:

1. Die Voorwoord

2. Nuwe Testament

3. Die Psalms

4. Woordelys

Ek plaas hier ‘n skrywe wat ek van ds. Danie Haasbroek ontvang het, vir u aandag.  Sien ook veral die deeglike bespreking van ds Willem Rabie oor die BDV waarna ds. Haasbroek verwys in sy skrywe:

Geagte vriende,

Soos u bewus is, gaan daar naas die kleinletter-uitgawe van die nuwe Bybel, ook ʼn hoofletter-uitgawe verskyn waarin die Name van Christus in die Messiaanse profesieë in die Ou Testament met hoofletters geskryf sal wees. Daar is sover vyf kerke wat die hoofletter-uitgawe gaan gebruik, naamlik die AGS, VEK en PPK (al drie Pinsterkerke), asook die APK en Afrikaanse Baptiste Kerk. ʼn Sesde kerk, die EG Kerk, ondersteun wel hoofletters, maar hulle het besluit om met die 1953-Vertaling te volstaan omdat dit die Textus Receptus as grondteks het.

Hierdie vyf kerke het ʼn komitee gevorm wat moet besluit watter woorde in die vertaling met hoofletters geskryf moet word, in teenstelling met die kleinletters in die ander uitgawe. Op 9 April het prof Combrink, die leier van die Bybelvertalingsprojek, aan my genoem dat hierdie komitee reeds ʼn paar keer onder sy voorsitterskap vergader het en dat dit in Julie vanjaar waarskynlik sy finale sitting sal hê.

Dit bring die noodsaaklikheid na vore dat ons in hierdie laaste drie maande, tot Julie, ons stem duidelik moet laat hoor ten gunste van hoofletters.

Graag bring ek onder u aandag dat die Here my gelei het om oor ʼn tydperk van jare my op hierdie onderwerp in te studeer en daaroor te skryf. Hierdie skryfwerk verskyn in ʼn reeks dokumente wat geplaas is op die webwerf: www.2016vertaling.co.za. In een van hierdie dokumente, getitel: Verse Voorgestel, verskyn byvoorbeeld ʼn lys Name van Christus, in die Ou Testament, wat met kleinletters geskryf is in ons 1953-Vertaling, maar met hoofletters geskryf is in sommige Engelse Bybelvertalings.

Aangeheg aan hierdie brief is ʼn dokument, opgestel deur Willem Rabie, ʼn uitgetrede predikant van die NG Kerk (sien hier onder). Dit bevat nuttige stof oor hierdie onderwerp. Elke vertaler en alle belangstellendes behoort dit te lees.

Nou ʼn dringende versoek:  Sal u asseblief hierdie brief stuur aan ander belangstellendes.

Baie dankie vir u vriendelike aandag hieraan.

Beste groete

Ds Danie Haasbroek

Sel: 076 689 3079

Ontleding en kommentaar op uitsprake van die vertalers van die bybelvertaling wat in 2016 of later gaan verskyn, deur ds. Willem Rabie

Inhoud:

1. ‘n Verwagting

2. Die vertalers se ywer vir ʼn saak wat geen evangelie is nie

3. Ongevraagde inmenging vanaf die kantlyn

4. Die redenasie van die vertalers: Die Hebreeus gebruik nie hoofletters nie

5. Wie is die Messias in die Drie-eenheid?

6. Wie is die Engel van die Here in die Ou Testament?

7. Die vertalers se Skrifbeskouing

8. Die terminologie van die vertalers – Christus wel in gedrang!

9. Die vertalers se onnodige worsteling met ʼn selfopgelegde probleem

10. Hosea 11:1

11. Voetnote by Messiaanse gedeeltes is geen onskuldige saak nie

12. Direkte vertaling

13. Die standpunt:  Vertaal soos wat die bronteks vir die eerste lesers bedoel was, maar ook soos wat hulle die bedoeling waarskynlik sou verstaan het

14. Fyn semantiek

15. Die eerste belofte

16. Afrikaanse vertalings

Bylaag 1: Personaal-, inter-testamentêre (globale)-, grammatikale vertaling

Bylaag 2: Skrifinspirasie

Ek plaas hoofstuk 7 en 16 van ds. Rabie se werk hier:

Hoofstuk 7: Die vertalers se Skrifbeskouing

“Die verstaan van die eenheidsverhouding tussen die twee testamente is in ʼn vertalingsproses van uiterste belang. Soos wat ons weet, is daar in die Bybel vanaf Genesis 1:1 tot aan die einde van Openbaring ontwikkeling in die openbaring wat openbaringshistoriese voortgang genoem word.In die begin egter, was die Woord reeds daar (Johannes 1). Hy is dus van ewigheid af die openbaringsmiddelpunt en die Middelaar tussen God en die mense. Dit is Hy wat die openbaring van God in die geskiedenis soos ʼn blom ontvou.

Toe die Ou Testament in wording was, was daar vanselfsprekend nog nie ʼn Nuwe Testament nie. Nou is sommige teoloë soos die vertalers van mening dat die Ou Testament geheel op sy eie geneem moet word en in elke stadium van sy ontwikkeling volledig vanuit homself direk verklaar moet word (direkte vertaling op ʼn verkeerde manier aangewend!)  Die standpunt lei daartoe dat bv. Genesis 1 – 11 as ʼn afsonderlike eenheid geneem word en vanuit die gedeelte self as mitologie (stories van mense en nie die Woord nie) verklaar moet word. Uiteindelik moet die hele Ou Testament dan as on-Nuwe-Testamenties verstaan, verklaar en vertaal word – op so ʼn manier asof daar geen Nuwe Testament bestaan wat die voortgaande vervulling van die Ou Testament is nie. Dit is Judaïsme en nie Bybelse Christendom nie. Vir ons is die hele Bybel die Christelike Bybel.  [Dit erken die Bybelvertalers “in beginsel” wel.]

Die Messias kom nie eers in die Nuwe Testament na vore nie. Die vertalers redeneer seker ook soos in Die Bybel in Praktyk dat die Messias vanuit Nuwe Testamentiese inligting in die Ou Testament ingelees moet word – so asof Hy nie vanself daar is nie. Dit veronderstel ook dat die Heilige Gees wat in die profete gewerk het, nog nie in die Ou Testament van die Messias geweet het nie. Het Hy ook maar gedink dat die Gesalfde (wat Hy van ewigheid af tot Verlosser gesalf het) een of ander koning, dalk Israel self of een of ander seun van ʼn koning was? Selfs die ware gelowiges in die Ou-Testamentiese tyd het uit die geskrifte van die profete geweet wat die Messias in die toekoms gaan doen – al het hulle nie al die besonderhede geken nie. Met die inligting wat óns nou oor Hom het, kan ons Hom selfs uit Genesis 1:1 uitlees en nie daar inlees nie.

Die Gesalfde is van ewigheid af gesalf en was van ewigheid af die Tweede Persoon in die Goddelike Drie-eenheid. Die Raad van God wat van ewigheid af bestaan, is nie in los eenhede van twee testamente opdeelbaar nie. Die Nuwe Testament is nie ʼn nuwe begin met ʼn nuwe inhoud wat nog nooit in die Raad van God bekend was nie. Beide testamente is één Godsopenbaring soos wat Sy Raad in die geskiedenis deur die Drie-enige God gaandeweg ontvou. Die Woord van God is van altyd af ʼn eenheid. Dit wat Hy van ewigheid af tot in alle ewigheid bedoel het, is Sy één Woord wat vóóraf in sy geheel sonder menslike taal bestaan het. In die begin was die Woord – en die woorde wat gehoor sal word.

Met die verloop van tyd het God Sy bedoeling in gebrekkige mensetaal ooreenkomstig menslike bevatlikheid in ʼn bepaalde tyd weergegee en in die geskiedenis soos ʼn roosknop laat ontvou. God het immers nie eers in die tyd van Josef en Maria besluit dat daar Iemand soos Jesus Christus moet wees nie. Die Bybel leer duidelik dat Hy reeds in God se ewige Raad was.  Daarom tree die Messias in die Ou Testament as die Here op – of eerder, ís Hy die Here. Christus (die Woord) was by die skepping betrokke. Paulus skryf dat God deur Hom al die sienlike en onsienlike dinge geskep het. Dwarsdeur die geskiedenis van die skepping en daarná, tree Hy op.

 Die beste metode om Sy bedoeling in die Bybel te vind, is om die ganse Skrif soos sonlig deur ʼn brandglas te stuur en telkens elke vers of gedagte op sy beurt afsonderlik in die branding te skuif om sodoende die lig van die ganse geopenbaarde spreke van God op daardie enkelheid te laat val. So sal die Messias reeds in Genesis 1:1 in die meervoudsnaam Elohim te sien wees – daar waar Hy nog altyd was as die Woord deur Wie alles geskep is.”

 Hoofstuk 16: Afrikaanse vertalings

“Mense soos o.a. doktore JD du Toit (Totius), JD Kestell en HCM Fourie wat vir die 1933/53-Vertaling verantwoordelik was, was bekende figure en is deur die Afrikaanse kerkvolk vertrou. Die vertalers van die 1983-Vertaling is minder algemeen bekend. Dit het seker ook maar daarmee te doen dat iets groots in die volkslewe net een keer die verbeelding aangryp. Die vertaling het verdeeldheid veroorsaak.

Die gebruik van voetnote op groot skaal in die te wagte 2016-Vertaling kan maak dat mense die “nuutjie” interessant sal vind en dat die vertaling aanvanklik goed sal verkoop. Hoofletters in die moontlike alternatiewe uitgawe sal ook nie kan regstel wat deur ʼn foutiewe vertaling verbrou is nie. As die Messias ʼn “koning” of ʼn “verhewe wese” genoem word, gaan hierdie twee afgewaterde begrippe met hoofletters geskryf word? Die afgewaterde kool is die hoofletter-sous nie werd nie. Daarom moet daar net één korrekte vertaling wees.

Wat ons nodig het, is vertalers wat vertrou kan word. Hulle sal vertrou word as hulle nie allerlei ongegronde argumente teen hoofletters vir die Godheid uitstrooi nie en kinderlik begerig sou wees om die eer van Jesus Christus in die Ou Testament te erken en weer te gee. Dit gaan om Hom in Wie al die verborge skatte van wysheid en kennis te vind is (Kolossense 2:3).

Die Christendom in Suid-Afrika is seker nie op so ʼn lae vlak dat dit die “nuwe teologie” wat in die 2016-Vertaling uitslaan, sal wil verduur nie. Die inleidende kommentaar vooraan Genesis en dus die hele Bybel, naamlik dat Genesis 1–11 ʼn poging van die mense van Bybelse tye is om die ontstaan van die mensdom te verklaar, getuig van die gees waarin die vertaling aangebied word. ʼn Mens hoef nie te raai of hierdie vertaling nog groter verdeeldheid onder Afrikaanssprekende Bybellesers en in die Kerk gaan veroorsaak nie.

Dit gaan!

Dit kan en moet vermy word, anders sal daar gou weer die begeerte na ʼn ware vertaling wees, maar wie sal daarmee vertrou word as die vertroue al twee keer geskend is?

Na alles is dit vreemd dat die vertalers so erg beswaar maak teen beskuldigings wat húlle en die vertaling verdag sou maak. Wanneer die vertalers hulself en die vertaling met ooglopend ongegronde redenasies en wegvertaling van die Messias benadeel, kan hulle die beskuldigers verkwalik?

Dit is nie aangenaam om hierdie dinge te skryf en die vertalers direk te konfronteer nie, maar die saak op die spel is duisende male groter as die wil en strewe van vertalers.

Daar moet ʼn beroep op meewerkende kerke gedoen word om fyn op die semantiek van die Bybelgenootskap en die vertalers te let. Hulle het op grond van twyfelagtige en onlogiese redenasies die gebruik van voetnote in die plek van hoofletters baie goed laat klink.

Dank moet ook uitgespreek word teenoor vertalers wat moontlik onder moeilike omstandighede tog hulle bes doen en voortreflike werk lewer. Van hulle het baie agtergrondstudie gedoen wat in vertaling van die Bybel handig te pas kan kom.

Ander moet hulself afvra:  Waarmee is ons besig?”

Posted by: proregno | April 14, 2014

Die oproep tot kerklike eenheid

Martyn Lloyd-Jones.png

“The ultimate question facing us these days is whether our faith is in men and their power to organize, or in the truth of God in Christ Jesus and the power of the Holy Spirit. Let me put it another way: Are we primarily concerned about the size of the church or the purity of the church, both in doctrine and in life? Indeed, finally it comes to this: Is our view of the church Roman Catholic (inclusivist, organizational, institutional, and hierarchical) or Reformed, emphasizing the universal priesthood of all believers and the need for keeping the church herself constantly under the judgment of the Word?” – dr. Martyn Lloyd Jones

Hier is ‘n reeks artikels om biddend te bestudeer oor hierdie belangrike onderwerp, wat gelowiges en kerke ook baie hoor vandag.

Is eenheid die belangrikste roeping van die kerk ?

Is die sigbare kerk die basis van christelike eenheid ?

Wat is die waarheid wat christelike eenheid moet produseer ?

Wat moet die kerk doen met valse eenheid ?

Moet die fundamentele waarhede van ons geloof in die kerk gedebateer word ?

Is kerklike eenheid gebaseer op getalle ?

Wat gedoen moet word as die oproep vir eenheid gebaseer op die waarheid op dowe ore val ?

Antwoorde op hierdie en ander vrae kan hier gelees word:

Church – Christian Unity

Joh. 17:17-21 17 Heilig hulle in u waarheid; u woord is die waarheid. 18 Soos U my gestuur het in die wêreld, het Ek ook hulle in die wêreld gestuur. 19 En Ek heilig Myself vir hulle, sodat hulle ook in waarheid geheilig kan wees. 20 Maar Ek bid nie vir hulle alleen nie, maar ook vir die wat deur hulle woord in My sal glo — 21 dat almal een mag wees net soos U, Vader, in My en Ek in U; dat hulle ook in Ons een mag wees, sodat die wêreld kan glo dat U My gestuur het.

Product Details

Vorige opmerkings:

Deel 1: Die Messiaanse Psalms

Deel 2: Brontekste

_____________________________

“Die NT en Psalms: ‘n Direkte vertaling” (afkorting: BDV = Die Bybel: Direkte Vertaling) is beskikbaar by Amazon om afgelaai te word.Dit is ‘n proefvertaling en nog nie die finale vertaling nie.

Hierdie proefvertaling bestaan uit:

1. Die Voorwoord

2. Nuwe Testament

3. Die Psalms

4. Woordelys

Hier is my paar opmerkings oor die vertalingkeuses by 1 Tim.2:11-14 in die BDV, wat deel maak van die sentrale teksgedeeltes in die VIDA (vrou-in-die-amp) debat:

1. Eerstens die BDV se vertaling (kursief en onderstrepings bygevoeg):

11 ‘n Vrou moet haar stilweg laat onderrig in volle gehoorsaamheid. 12 Ek laat nie toe dat ‘n vrou onderrig gee of haar man domineer nie; sy moet haar stil gedra. 13 Adam is immers eerste geskep, daarna Eva. 14 En Adam is nie verlei nie, maar die vrou is verlei en het ‘n oortreder geword.

2. Hier is ‘n paar ander vertalings om die BDV mee te vergelyk:

OAV: Die vrou moet haar in stilte laat leer in alle onderdanigheid. 12 Ek laat die vrou egter nie toe om onderrig te gee of oor die man te heers nie, maar sy moet haar stil hou. 13 Want Adam is eerste gemaak, daarna Eva. 14 En Adam is nie verlei nie, maar die vrou het haar laat verlei en het in oortreding gekom.

NAV: 11’n Vrou moet in die erediens stil en onderdanig wees en haar laat leer. 12 Ek laat haar nie toe om daar onderrig te gee of oor die man gesag uit te oefen nie; sy moet stil wees. 13 Adam is immers eerste gemaak, Eva daarna. 14 Dit is ook nie Adam wat verlei is nie, dit is die vrou wat haar laat verlei het en die gebod oortree het.

KJV: 11 Let the woman learn in silence with all subjection. 12 But I suffer not a woman to teach, nor to usurp authority over the man, but to be in silence. 13 For Adam was first formed, then Eve. 14 And Adam was not deceived, but the woman being deceived was in the transgression.

NIV: 11 A woman should learn in quietness and full submission. 12 I do not permit a woman to teach or to have authority over a man; she must be silent. 13 For Adam was formed first, then Eve. 14 And Adam was not the one deceived; it was the woman who was deceived and became a sinner.

ESV: 11 Let a woman learn quietly with all submissiveness. 12 I do not permit a woman to teach or to exercise authority over a man; rather, she is to remain quiet. 13 For Adam was formed first, then Eve; 14 and Adam was not deceived, but the woman was deceived and became a transgressor.

3. Vier opmerkings oor die BDV vertaling:

1. Hoekom ‘onderdanigheid’ (Grieks: hupotage) in vers 11 vervang met ‘gehoorsaamheid’?

Ek kon nie een vertaling, oud of modern, kry wat dit al reeds so vertaal nie ? Daar is dalk iewers een, maar van die bekendes wat ek geraadpleeg het, het almal ‘submission’, nie ‘obedience’ nie (sien bv. KJV, NASB, NIV, NKJV, NAV). ‘Gehoorsaamheid’ is deel van ‘onderdanigheid’, maar behels nie alle aspekte daarvan nie. ‘Onderdanigheid’ in die konteks is juis wat sin maak, omdat Paulus in v.13 hom beroep op die skeppingsordening van God tussen man en vrou – manlike leierskap en vroulike onderdanigheid (Gen.1 en 2), asook die katastrofiese gevolge as hierdie skeppingsordening aangaande man en vrou omver gewerp word deur die sondeval (v.14).  Dit is juis daardie wesentlike aspekte (v.13 en 14) wat verlore gaan deur die BSAV se keuse vir die beperkende woord, ‘gehoorsaamheid’.

2. Waarom verkies die BDV om die unieke Griekse woord authentein in die NT met ‘domineer’ te vertaal in vers 12?

Die ander vertalings en baie ander verkies die woord ‘heers’, ‘om gesag uit te oefen’ (Engels: excercise authority), dus ‘n neutrale algemene woord wat impliseer dit geld vir alle tye en kerke.

Die Afrikaanse woord ‘domineer’, veral in ons tye, het definitief ‘n uitsluitlike negatiewe (sondige?) konnotasie, daarom die vraag: waarom verkies die BDV hierdie spesifieke woord ?

Die OAV verkies ‘heers’ wat nie inherent as negatief, sondig of verkeerd beskou word nie, maar saam met die KJV se vertaling nog nie die beste vertaling is nie.  Ek meen die NAV se vertaling van die woord, in aansluiting by sekere van die engelse vertalings hierbo genoem (NIV, ESV), die beste weergawes is: “om gesag uit te oefen”, wat nie wys op ‘n sondige daad nie.

Dr. George W. Knight, wat een van die beste eksegetiese verklarings op die Pastorale Briewe geskryf het,  wys daarop dat (beklemtonings bygevoeg):

“Contrary to the suggestion of KJV’s ‘usurp authority’ and BAGD’s alternative, ‘domineer’ (so also the NEB), the use of the word shows no inherent negative sense of grasping or usurping authority or of excercising it in a harsh or authoritative way, but simply means ‘to have or excercise authority’ … Paul refers, then, with authentein to excercise of a leadership role or function in the church (contextual setting), and thus by specific application the office of episkopos/presbuteros, since the names of these offices (especially episkopos) and the activities associated with them (cf., e.g., 3:4,5; 5:17; Tit.1:9ff.; Acts 20:17, 28ff.) indicate exercise of authority …

It is the activity that he prohibits, not just the office (cf. again 1 Cor.14:34,35). … Some have suggested that Paul is only ruling out teaching or excercise of authority apart from a man’s oversight, or just a certain type (‘dominerende’? – slc) type of authoritative teaching. The insistence here on silence seems to rule out all these situations (“maar sy moet haar stil hou/gedra”).” (p.141,142)

Ek haal ook graag vir Wayne Grudem aan oor authenteo waarin hy bevestig dat die woord oorwegend en primêr ‘n positiewe betekenis het (Evangelical Feminism: A New Path to Liberalism?, Illinois: Crossway, 2006: 202-204):

“The most complete study of this word shows that its meaning is primarily neutral, “to exercise authority over.” In 1995 H. Scott Baldwin published the most thorough study of the verb authenteo that had ever been done. Several earlier studies had looked at a number of occurrences of this verb, but no one had ever looked at all the examples that exist from ancient literature and ancient papyrus manuscripts (H. Scott Baldwin, “A Difficult Word: Authente6 in 1 Timothy 2:12,” in Women in the Church: A Fresh Analysis of 1 Timothy 2:9-15, ed. Andreas Kostenberger, Thomas Schreiner, and H. Scott Baldwin (Grand Rapids, Mich.: Baker, 1995), 65-80 and 269-305. Baldwin updated his analysis in light of more recent evidence in his 2005 essay, “An Important Word: Authente6 in 1Timothy 2:12,” in Women in the Church, 2nd ed., ed. Andreas K6stenberger and Thomas Schreiner (Grand Rapids, Mich.: Baker, 2005), 39-51. In that same volume, K6stenberger updated his study of the grammatical structure of 1Timothy 2:12, interacting with both sympathetic and critical reviews of his earlier study (see “A Complex Sentence: The Syntax of 1Timothy 2:12,” on pages 53-84).

In addition, several earlier studies were flawed by with the verb examples of two different nouns with the same spelling (authentes).

Baldwin correctly limited his examples to the verb that is found here in 1 Timothy 2. He found eighty-two occurrences of authenteo in ancient writings, and he listed them all with the Greek text and English translation in a long appendix. He found that in all uses of this verb, “the one unifying concept is that of authority.” He found only one example in which the verb seemed to take a negative sense, but because language changes and meanings of words change over time, even that one Chrysostom quotation from A.D. 390, coming more than three hundred years after Paul wrote 1 Timothy, is of limited value in understanding the meaning of what Paul wrote.

What is most striking about Baldwin’s exhaustive study is the complete absence of some of the other meanings that have been proposed for authenteo, meanings that are unrelated to the idea of using authority. These meanings turn out to be speculation without any demonstrated basis in actual examples of this verb.

Two additional reasons also support the positive meaning (“exercise authority”) of the verb authenteo.

First, the grammatical structure of 1Timothy 2:12 rules out any negative meaning (such as, “to misuse authority, to domineer, or to murder”) and shows that the verb must have a positive meaning (such as “to exercise authority”) [Note especially Andreas Kostenberger's study, A Complete Sentence Structure in 1 Timothy 2:12," in Kostenberger et al., Women in the Church: A Fresh Analysis of 1 Timothy 2:9-15, 1995: 81-103.]

Second, a recent extensive and remarkably erudite study of cognate words now confirms that the meaning of authenteo is primarily positive or neutral (Al Wolters, “A Semantic Study of authentes and Its Derivatives,” Journal of Greco-Roman Christianity and Judaism 1 (2000): 145-175).”

Dit lei tot die tweede opmerking.

3. Die woord ‘immers’ wat deur beide NAV en BDV gebruik word om voegwoord gar te vertaal in vers 13 is nie verkeerd nie, maar hoekom afwyk van die eenvoudige baie meer duidelike ‘want’ (OAV, in engels ‘for’, KJV, NIV, ESV) ? 

Gar is ‘n redegewende voegwoord hier, so dit verduidelik of gee redes vir wat vooraf gesê is in v.11-12, en bevestig ook hoekom ‘domineer’ nie ‘n goeie vertaling is van authentein nie, aangesien ‘domineer’ slegs ‘n bepaalde betekenisveld van die woord uitlig, en nog belangriker, nie die volle konteks van v.13 en 14 in ag neem nie.

In vers 13 word die positiewe rede gegee waarom vrou nie mag leer of gesag uitoefen/regeer oor die man nie, nl. God se skeppingsorde waarvan ons lees in Genesis 1 en 2 (spesifiek 1:26-28; 2:7,22), en

in vers 14 word die negatiewe rede gegee, nl, wat gebeur as die vrou nie haar besonderse rol vervul nie van om die leierskap van die man te volg nie, en dat sy dan oor die man begin domineer, wat dus in stryd is met God se wil.

God se skeppingsorde en wil vir man en vrou in hul onderskeie take en rolle word dus omver gewerp as die vrou oor die man leer en regeer/gesag uitoefen in die kerk van Christus.

Met die BDV se vertalingskeuse van ‘domineer’ blyk dit dus dat hul kies vir ‘n bepaalde interpretasie van  daardie Skrifgedeelte, en dit is dat die vrou mag nie sondig domineer oor die man in die kerk nie, maar sy kan wel op ‘n regte manier en/of gesindheid wel regeer en/of leer oor die man.

Ons vind hierdie lyn van interpretasie reeds in die Bybel in Praktyk se verklarende notas by hierdie Skrifgedeelte (beklemtonings bygevoeg):

“Daar is reeds genoem dat hierdie beperkende opdragte van Paulus slegs teen die agtergrond van die vrou se gediskrimineerde posisie in die samelewing reg verstaan kan word. Paulus het nie geleer dat ’n vrou glad nie in die kerk onderrig mag gee nie, so asof hy geglo het dat mans nooit by vroue kon leer nie. Die groot prediker Apollos is immers deur Priscilla, een van Paulus se medewerkers, onderrig (Hand 18:24–26). Paulus maak ook gereeld melding van vroue wat verantwoordelike posisies in die kerk beklee het. Febe was ’n diaken (Rom 16:1), Maria, Trifena en Trifosa was werkers vir die Here (Rom16:6,12), en so ook Euodia en Sintige (Fil 4:2). Daar was dus spesifieke omstandighede in Efese wat Paulus genoodsaak het om hierdie uiters beperkende opdrag aan die vroue te gee. So kan daar vandag ook samelewingsomstandighede wees waar dit onwys sal wees dat vroue onderrig-posisies en/of gesagsposisies in ’n gemeente beklee. (Prof. Fika Janse van Rensburg, in Vosloo, W., & van Rensburg, F. J. (1993). Die Bybel in Praktyk (Nuwe Vertaling) (1 Ti 2:12). Vereeniging: Christelike Uitgewersmaatskappy.)

Dus, volgens hierdie interpretasie is God se bevel deur Paulus teen die vrou in die besondere ampte nie begrond in die skeppingsorde nie en is nie geldig vir alle tye nie.  Dit is bloot ‘n tydelike reëling vir Paulus se tyd weens die ‘sosio-historiese’ omstandighede van daardie tyd.

Die BDV se vertaalkeuses blyk vir my om in hierdie rigting te wys.

Dit bring my by ‘n laaste opmerking.

4. Waarom vertaal die BDV andros (man) hier as “haar man?”

Die ander vertalings het almal gebly by die generiese vertaling van of ‘die man’ of ‘ ‘n man’, om daarmee aan te dui dit behels mans in die gemeente oor die algemeen, veral dan ook wat ons onderwerp betref, wat in die besondere ampte dien, soos wat ons ook lees van God se skeppingsorde in 1 Kor.11:3,

“Maar ek wil hê dat julle moet weet dat Christus die hoof is van elke man, en die man die hoof van die vrou, en God die hoof van Christus.”

Waarom dan ‘haar man’ by die BDV, wat dalk grammaties moontlik is, maar hoekom vir daardie vertaling kies in stryd met baie ander vertalings asook die teksgedeelte se spesifieke konteks?

Die hele konteks van die Timoteus briewe is primêr die gemeentelike lewe, die erediens sake wat natuurlik ook gevolge het vir die res van die lewe, onder andere die huwelik en gesin, sien 1 Tim.3:15.

Die BDV se opskrif by hoofstuk 2 bevestig dit dan ook self: “Voorskrifte aan die gemeente”.

God se skeppingsorde (1 Tim.2:13) het praktiese gevolge vir beide die gemeente en gesinslewe, die gesinslewe midde die gemeente.

Die BDV se vertalingskeuse van ‘haar man’ wil dus, blyk dit vir my, die moderne verklaring navolg wat min of meer leer:

“Die vrou mag wel oor die man regeer en leer by die kerk maar nie by die huis nie. In die gemeente waar sy wel regeer en leer moet dit dan nie op ‘n ‘dominerende wyse’ wees nie, maar op so ‘n wyse dat sy nie ‘haar man’ se gesag daardeur ondermyn nie.”

Sy kan dus wel in die besondere ampte dien, want Paulus se uitsprake in 1 Tim.2:11-14 was ‘tydsgebonde/kultuurgebonde’ en geld nie meer vir vandag nie, vandag het vrou ander rolle in die samelewing en daarom moet die kerk ook daarby aanpas.

Ons leer meer van hierdie feministiese sosio-historiese interpretasie in die Bybellenium (beklemtonings bygevoeg):

“Die voorskrifte in hierdie gedeelte is al tot verontregting van baie gelowige vroue ernstig misverstaan. Dit is glad nie Paulus se doel om hier wette neer te lê vir alle gelowige vroue in alle gemeentes deur al die eeue nie. Paulus wil eenvoudig aantoon hoe die vroue van Efese ’n bydrae kan lewer tot die rustige en stil lewe in Efese (2:2). Hierdie rustige en stil lewe is die getuienis van die herstelde verhouding met God wat in die Efese van ongeveer 63 nC vertoon moet word, sodat mense gered kan word. Dit gaan oor hoe die gelowige vroue van Efese, op ’n manier wat deur die mede-inwoners van Efese verstaan sal word, met hulle gedrag openlik kan bely dat hulle God dien (2:10). Die destydse persepsies oor die vrou speel dus die deurslaggewende rol in die verstaan van hierdie voorskrifte.   ….

Paulus leer die Christenvroue van Efese om nie teen hierdie beperkende voorskrifte in opstand te kom nie, maar om eerder uit te munt in die dinge wat in daardie tyd van hulle verwag is. Hulle moet vrywillig hulle menseregte prysgee, sodat God se doel (die redding van alle mense) gedien kan word.

Daarom moet die gelowige vroue van Efese volgens destydse norme uitblink as eggenote en moeders, en juis op hierdie manier hulle geloof, liefde en heilige lewe sigbaar maak (2:15). Vandag is die rolverwagting oor vroue anders. Hulle maak hulle geloof, liefde en heilige lewe sigbaar as medebroodwinners, as aktiewe en bekwame lede van die samelewing, en as gelyke vennote in die huwelik.”  (dr. Wim Vergeer, in: Vosloo, W., & van Rensburg, F. J. (1999). Die Bybellennium Eenvolumekommentaar die Bybel uitgele vir eietydse toepassing (1 Ti 2:9). Vereeniging: Christelike Uitgewersmaatskappy.)

Dit is jammer om te sien dat die BDV se vertaalkeuses ook deur die tydsgees bepaal word, en nie deur die Teks alleen nie.

Dr. George W. Knight, wat een van die beste eksegetiese verklarings op die Pastorale Briewe geskryf het,  wys daarop dat (beklemtonings bygevoeg):

“As in vv.9 and 11, so also here (v.12 – slc) gune refers generally to any ‘woman’, and this is probably highlighted by the use of anarthrous forms (sonder lidwoord – slc) for both gune and aner (man – slc). Just as it was womanhood that required silence and submission in v.11, so here it is womanhood (vis-a-vis men) that is view in the prohibition. … aner is used here, as in v.8, to refer to ‘man’ in distinction from woman, not in its more restricted sense of ‘husband.’ The singular refers to men in general, just as gune refers here and in v.11 to women in general. The genitive case of andros agrees with the nearer infinitive, which like other verbs of ruling and governing takes the genitive (BDF 177; Robertson, Grammar, 510), though the noun qualifies not only the second infinitive, authentein (gesag uitoefen/regeer – slc), but also the first, didaskein (om te leer – slc), in accordance with normal Greek usage.” (p.140, 142)

D.w.s. nie net ‘n sekere getroude vrou mag nie oor ‘haar man’ (BDV) regeer/gesag uitoefen nie, maar die vroulike geslag oor die algemeen mag nie in die kerk/eredienste oor die manlike geslag oor die algemeen regeer/gesag uitoefen nie, wat heeltemal in lyn is met die skeppingsordelike bepaling van die Here, soos Hy dit deur Paulus bevestig in 1 Kor.11:3,

“Maar ek wil hê dat julle moet weet dat Christus die hoof is van elke man, en die man die hoof van die vrou, en God die hoof van Christus.”

 

Posted by: proregno | March 31, 2014

3 Preke oor die 7de gebod en ons heiligmaking

 th

1. Dissipelskap en ons huwelik, ds. Cobus Rossouw (GK Daspoort)

Teks: Markus 10:1-12

“Geliefdes by Mark 10:1-12 kan mens dit nie mis nie.
Dit gaan hier oor iets wat in kerk en samelewing baie gebeur.
Want dit gaan oor egskeiding-en-weer-trou.

Die Fariseërs begin daaroor praat in vers 2.
En in vers 10-12 praat Jesus en sy dissipels weer daaroor.
En elke keer sê Jesus: Dit mag nie.

En dadelik is ons by een van daardie dele in die Bybel,
wat ons ongemaklik maak en baie keer erg hartseer maak.
Party word selfs woedend ….

Maar in ons vers-vir-vers prediking deur Markus het ons nou hier gekom.
En biddend-nederig moet ek Mark 10:1-12 nou verklaar en toepas.

So kom ons vra die HERE vir sagte harte sodat ons hierdie Woord sal kan aanneem.
En sodat ons met geloofsgehoorsaamheid uit genade alleen dissipels van Jesus sal kan wees.
Ook in dit wat Jesus hier in Mark 10:1-12 leer.
Want dis waaroor dit gaan in Mark 10:1-12.
Dit gaan hier daaroor dat oppad na die kruis en te midde van Fariseër-vyandigheid,
Jesus ons oor dissipel-wees leer ook in ons huwelike.

En dit gaan ook ons tema wees vanoggend.
Ons staan stil by:
• Jesus se pad na die kruis
• Die Fariseër-vyandigheid
• Hulle dwaling
• Hulle krisis
• En Jesus se onderrig oor dissipel-wees.

Lees die volledige preek hier: Mark 10,1-12

2. Die omvattendheid van die sewende gebod, ds. Cobus Rossouw (GK Daspoort)

Teks: Eks 20:14; Lev 18; Eseg 36:16-28 (HK Sondag 41)

“Geliefdes in ons Here Jesus,
in ons aand-prediking kon ons van einde verlede jaar af meer leer oor die wet van die HERE.
En ons het nou al gekom by die 10de gebod.
Maar die sewende een het ons oorgeslaan.

Nou in ons prediking uit Markus het ons toe ons in Januarie-maand by Mark 10:1-12 was, by die baie belangrike saak van huwelik-en-egbreek stil gestaan.

Want daar in Mark 10:1-12 gee Jesus onderrig oor of ‘n mens mag skei of nie.
En dit is mos waaroor dit ook in die 7de gebod gaan: “Jy mag nie egbreek nie.”

So dis nie asof ons sommer net niks oor die 7de gebod geleer het nie.
Maar weet u: Nou gaan dit in die 7de gebod nie net oor owerspel en skei en egbreek nie.
Dit gaan nie net om die onwettige opbreek van die huwelik-eenheid wat die HERE daar gestel het nie.

Nee! Wanneer die HERE in Eks 20:14 sê: “Jy mag nie egbreek nie”,
dan gaan dit verseker oor die verkeerdheid van owerspel en egbreek,
maar dit gaan ook oor veel meer.

Ja die HERE se 7de gebod van: “Jy mag nie egbreek nie”, is ontsaglik omvattend.
En hieroor wil ons vanaand meer leer.

Daarom is ons tema: Die omvattendheid van die 7de gebod

En dan gaan ons stilstaan by:
• Die 7de gebod en die wese van God
• Die konsekwensie daarvan vir ons lewens
• Die krisis wat dit bring
• Die verlossing daaruit
• En ons radikaal nuwe-lewe ook volgens die 7de gebod

Lees die volledige preek hier: HK Son 41 cr

3. God se wil vir ons lewens is heiligmaking, ook in die huwelik, ds. Slabbert Le Cornu (GK Carletonville)

Teks: 1 Thess.4:1-8

Preeknotas

Geliefde heiliges in Christus,
In Ps.11:3 lees ons dat die fondamente omgegooi word,
kan die regverdige niks doen nie.
Van toepassing op ons onderwerp vir vandag:
Die sentrale fondament van beide kerk en samelewing,
is die huwelik en gesin.
Vernietig die huwelik en gesinslewe,
gooi dit omver,
dan val beide kerk en samelewing inmekaar.

Totius het reeds in 1909 geskryf,
Die geskiedenis bewys dat as die huisgesin gesond is, beide kerk en staat bloei. Die huisgesin is die bron van die menslike samelewing. Gee ons dus Gereformeerde huisgesinne, en die Gereformeerde Kerk sal bloei. Anders gaan ons gewis ‘n donker toekoms tegemoet.

En, as ons kyk na die wêreld om ons,
die tye waarin ons lewe,
egskeiding wat toeneem, hoerery en buite-egtelike verhoudings, voorhuwelikse saamwoon, sodomie, ens.,
dan lyk dit of hierdie woorde van Totius ook vir ons tye waar word,
… ons wêreld is en gaan ‘n donker toekoms tegemoet.

En tragies, die aanslag tref die kerk van Christus ook.

Ons eie gemeente se fondamente is ook geskud die afgelope paar weke,
toe dit vir ons bekend geword het,
dat ‘n broeder en suster ‘n buite-egterlike verhouding aangegaan het,
dat hul dit vir jaar en ‘n half gedoen het,
dit terwyl hul nog steeds na die Here se tafel kom,
en lewe asof niks fout is nie …

En nou het hulle hul ook self verwyder uit die kerk van Christus,
deur te kies om voort te bly lewe in egbreek, in sonde en deur God se duidelike wil te verwerp.

Ons glo dat niks per toeval gebeur nie,
dat ook ons wat hier is, wat oorbly in sy gemeente,
uit hierdie gebeure opnuut moet leer,
met die nodige nederigheid, vrees en bewing,
soos Paulus ons dan ook vermaan in 1 Kor.10:12,
12 Daarom, wie meen dat hy staan, moet oppas dat hy nie val nie. 

So, ons wil opnuut leer vanoggend uit God se Woord,
sodat ons gewaarsku is, dat ons nie ook val nie.
En laat ek dit hier maar weer noem geliefdes,
Onthou, u dink ek preek nou dalk vir die koor,
vir die wat getrou is, maar onthou,
lidmate wat ons verlaat het weens ontrou,
was dalk op ‘n tyd ook eers getroue lidmate,
maar hulle het ons verlaat,
omdat hul nie meer die wil van God vir hul lewens wil volg nie.

Dit kan met elkeen van ons gebeur,
daarom hoor ons die woord vanoggend opnuut onder die tema:

Die HERE roep ons op tot ‘n lewe van heiligmaking
ook in die huwelik en al ons verhoudings

Ons kyk na 3 sake:
1. Ons moet die Here se duidelike wil ken
2. Ons moet mekaar oproep en vermaan om binne die Here se wil te lewe.
3. Die verskriklike oordeel as ons die Here se wil vir ons lewens verwerp.

1. Ons moet die Here se duidelike wil ken
Paulus skryf deur die Gees aan die gemeente in Thessalonika.
Baie mense het tot geloof gekom, uit ‘n heidense wêreld van afgodery, hoerery,tempelprostitusie en immoraliteit in die destydse Romeins-Griekse wêreld.

En nou openbaar Paulus vir hulle wat God se duidelike wil vir hul lewens is,
Ons lees dit in vers 3 …… (lees)

Die wil van God beteken 2 dinge:
a. sy raadswil, alles wat Hy laat geskied, wat nie vir ons alles ge-openbaar is nie,
b. die ge-openbaarde wil, die Skrif, wat opgeteken is.

Paulus bedoel hier laasgenoemde, dit wat God duidelik ge-openbaar het,
En Hy vat dit saam met een woord, ‘heiligmaking’
Die gelowige moet anders wees as die sondige heidense wêreld,
Die gemeente in Thess moet anders wees (wat die woord heilig beteken),
Afgesonder vir die Here se diens, afgesonder van sonde en onreg.
Dit wat Paulus in v.1 skryf : “julle moet wandel en God behaag, nog oorvloediger”
Hulle moet groei in heiligmaking, wat hul in Christus ontvang het,hoe langer hoe meer as God se kinders.

En dan pas Paulus dit spesifiek toe aangaande die mens se seksualiteit en sy verhoudings.
God se wil is baie duidelik, negatief en positief gestel:

Negatief:gelowiges moet hul onthou van ‘hoerery’ (Grks.: pornea),
Alle seksuele omgang wat plaasvind buite die huwelik, of dit nou
egbreek, hoerery, homoseksualiteit, onreine gedagtes, voorhuwelikse seks is.
Die gelowige moet daarvan afgesonder wees.

In HK Sondag 41 bely ons dit:
108. Vr. Wat leer die sewende gebod ons?
Antw. Dat alle onkuisheid deur God vervloek is en dat ons daarom van harte vyande daarvan moet wees en kuis en ingetoë moet lewe, in die heilige huwelikstaat of daarbuite.

Positief: elke man moet sy ‘eie vrou’ verkry, in heiligheid en eer
dus, binne die huwelik, een vrou en een man vir altyd
Nie vroue meervoud nie, dus nie ‘n lewe van egskeiding en hertrou nie,
Die monogame huwelik is God se wil, en Christus bevestig en leer dit in Matt.19.

En tog, vind ons dat baie mense, selfs kerkmense nie bly by die wil van God nie,
Daarom juis die sterk waarskuwing van v.5 (lees)

Geliefdes, die wil van God, nié die heidene en hul lewenswyses wat God nie ken nie,
is wat ons lewe moet bepaal, ook ons verhoudinge, ons huwelike, alles wat ons doen.

Hoekom is die egskeiding, egbreek en hoerery besig om te groei selfs in kerkmense se lewens ?
Omdat ons soos die wêreld begin lyk en lewe, omdat ons Romeine 12:1,2 nie ernstig opneem nie.
Ons begin ongelowiges volg in kleredrag, modegiere, begeertes, ens.
Omdat ons nie meer ‘anders’ = heilig wil wees nie, soos ons teks ons oproep nie.

Hier wil ek elke ouer, myself ingesluit oproep en waarsku:
- as jy en jou kinders na enige soapies, films, internet kyk
- wat egbreek en hoerery en saamwoon buite die eg goedpraat en bevorder, glansryk voorstel,
- moenie eendag verbaas wees as jy en/of jou kinders dit self begin doen en goedpraat nie.
Jy word wat jy lees en kyk !!!

En aan ons jongmense, aan ongetroudes, die roeping tot heiligmaking,
seksuele reinheid geld nie net vir getroudes of ‘ou mense’,
dit geld vir alle mense, ook jongmense, ongetroudes, weduwee en wewenaar.
Die woorde in v.4 ‘sy eie vrou te verkry’,
kan ook vertaal word as ‘dat elkeen sy eie liggaam beheer’,
dus dissipline oor jou eie dade en begeertes.
Die HK wat ook sê dat ons binne en buite die huwelikstaat
heilig en ingetoë sal lewe, dit is die WIL VAN GOD.

Dit bring ons by ons tweede punt.

2. Ons moet mekaar oproep en vermaan om binne die Here se wil te lewe, volhard tot die einde toe
Hierdie is die moeiliker saak, geliefdes
Die gemiddelde lidmaat, behalwe hulle wat hul openlik volhard in sonde,
sal nog sê: Natuurlik ja. die huwelik is God se wil, egbreek en hoerery is sonde.
Maar dan, bly dit daar …
Selfs sommige kerkmense redeneer … as iemand, selfs ‘n mede-lidmaat
verval in egbreek en onwettig wil skei en hertrou ….
‘dan is dit hulle saak’, ek ‘verkies’ dit nie, maar los ander maar uit, moenie in hul lewens ‘inmeng’ nie …

O geliefdes, dit is verskriklik liefdeloos, dit is nié wat die Skrif leer nie.
Hier in ons teks sien ons juis waartoe Paulus die gemeente oproep,
Om mekaar op te roep en te vermaan in binne die wil van God te lewe
…. om die heiligmaking na te jaag
…. om te vlug van die hoerery
… om jou eie vrou te verkry of enkel rein te lewe
… om nié soos die heidene in wellus en hartstog te lewe nie.
Daarom geliefddes, enige volhardende egbreek en onwettige egskeiding en hertrou wat daaruit vloei,
is nie ware liefde nie, maar wellus, om soos die heidene jou sondige begeertes te verafgod.

En wat doen Paulus ?

Akkomodeer hy maar die gebroke sondige situasie ? Wil nie as ‘liefdeloos’ beskou word nie ?

Nee, hy spreek die sonde aan in ware liefde:
vers 1 – vermaan ons julle ….
vers 2 – wys hulle op die bevele van die Here Jesus …
vers 6 – wys Paulus die gemeente daarop dat die sonde van die egbreker en hoereerder in die gemeente nie ‘n ‘persoonlike saak’ is nie, want onreinheid bedrieg en benadeel jou broeder, medelidmaat, gemeentelewe, ens.

Huwelike word vernietig.
Gesinne verbrokkel.
Gemeentes word getref, vriende, die gemeenskap.
In 1 Kor.5 lees ons van Paulus wat die gemeente in Korinthe vermaan het,
omdat hul nie ‘n man en vrou wat buite die eg saamgewoon het wou tug nie,
en wys hul ook daarop dat as hul nie die liefdevolle tug toepas nie,
daardie verkeerde leer en lewe die hele gemeente tot ‘n val sal bring, die sondige suurdeeg beinvloed die hele gemeente ten kwade.
En die Here se oordeel word dan oor die gemeente sal bring.

Nou geliefdes, hierin het ons ook baie te leer.
Ja, ons mag nie valse getuienis en ‘stories’ en skindery inbring nie,
die 9de gebod is ook sonde soos 7de gebod.
Maar as ek weet en duidelike getuienis het van mede lidmatewat openlik in openbare sondes volhard, dan moet ek in die amp van gelowige hul persoonlik vermaan om terug te keer na God se wil.
En as hul hul nie wil bekeer nie, die stappe volg van Matt.18:15-20,
wat ook later die kerkraad insluit indien benodig (sien gerus HK Sondag 31, asook Kerkorde artikels 71-81).

So geliefdes, almal moet mekaar onderling en saam in liefde vermaan om
te volhard in die wil van God ons heiligmaking, vir ons hele lewe.

Wat dan nou, as iemand die weg van heiligmaking verwerp ?
As iemand hul onttrek van die Here se gemeente, van die liefdevolle kerklike tug ?
En dan dink hulle gaan bloot by ‘n ander kerk aansluit om te volhard in hul sonde,

Dit bring ons by die laaste punt.

3. Die verskriklike oordeel as ons die Here se wil vir ons lewens verwerp
Hoor wat sê verse 7 en 8 (lees)
Hy wat dit (heiligmaking, dus God se wil oor huwelik en seksualiteit) verwerp,
wat volhard in egbreek en hoerery,
verwerp nie ‘n mens nie (ds Slabbert, ouderling, kerk) nie,
maar God, “wat ook sy Heilige Gees aan ons gegee het” (v.8b).

Ons moet daaroor sidder.

In Hebr.10:26-29 het ons gelees,
as iemand opsetlik volhardend sondig, het reeds God se wil ken
maar wil boos volhard in die sonde, dan is daar geen meer offer nie,
dan vertrap hul Christus se bloed, ‘n swaarder straf sal hul tref,
as hulle hul nie in sak en as bekeer voor die Here nie.

Kyk ook wat sê vers 6 (lees)
Die Here is ‘n wreker oor egbreek en hoerery,
selfs dit wat ons nie kan sien of aanspreek nie.
Ons kan dalk vir kerkraad en mekaar wegsteek,
maar die Here sien alles.
Hebr.13:4 Laat die huwelik in alle opsigte eerbaar wees en die bed onbesmet; want God sal hoereerders en egbrekers oordeel.

So geliefdes, dit is ‘n dodelike saak van erns, ons heiligmaking
Hebr.12:14 wat sê dat sonder heiligmaking ons die Here nie sal sien nie.

Besef u die groot erns om daarom mense wat volhard in egbreek en hoerery,
Op te roep tot geloof en bekering,
Want, iemand openlik volhard in (ons geval) egbreek en hoerery, sê die Skrif (1 Kor.6:9-10), sal die Koninkryk nie be-erwe nie.

Is daar enige troos en hoop, vir verlore sondaars, vir egbrekers en hoere, vir ons wat so maklik struikel ?
Vir enige van ons wat dalk vandag ook aangespreek is ?

1 Kor.6:11 gaan voort, na v.9 en 10 se waarheid, en sê en wys op die uitkoms,

En dit was sommige van julle; maar julle het jul laat afwas, maar julle is geheilig, maar julle is geregverdig in die Naam van die Here Jesus en deur die Gees van onse God.

Daar is altyd hoop en redding in Christus,
Deur die belydenis van ons sonde, deur te stry teen ons sonde,
Deur dit te bely teenoor die Here en ons naaste.

Daarom dat ons belydenis dan ook die volgende stel,
waarmee ek afsluit, waarvoor ons ook moet bid vir hulle wat van ons
Afgedwaal het en onder ons uitgegaan het:

HK 85. Vr. Hoe word die hemelryk toegesluit en oopgesluit deur die Christelike tug?
Antw. Só dat, volgens die bevel van Christus, die wat onder die Christelike naam hulle onchristelik in leer of lewe openbaar, as hulle nadat hulle verskeie male broederlik vermaan is, van hul dwalinge of hul skandelike lewe geen afstand wil doen nie, by die gemeente of die wat deur die gemeente daarvoor aangewys is, aangegee moet word; en, as hulle hul aan die vermaning nie steur nie, dan word die sakramente hulle deur dié persone verbied en hulle uit die Christelike gemeente en deur God self uit die Ryk van Christus uitgesluit; terwyl hulle weer as lede van Christus en van sy gemeente aangeneem word wanneer hulle waaragtige verbetering beloof en bewys (a).

Geliefdes,
Die HERE se duidelike wil vir ons is ons heiligmaking, ons hele lewe lank deur sy Woord en Gees.

Laat ons mekaar daartoe oproep en vermaan om op daardie weg te bly.
Laat ons die waarskuwing van God ernstig waarneem, wat regverdig oordeel maar ook genadig is vir hulle wat met al hul sondes na Hom vlug.
Laat ons daarom na Christus vlug vir ware vergifnis sodat ons weer
deur sy krag en genade volgens sy wil kan lewe, in ons huwelike en al ons verhoudings.

Want, dit is die wil van God: julle heiligmaking !

Amen.

« Newer Posts - Older Posts »

Categories

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 417 other followers