SIMPOSIUM – 31 JANUARIE 2017

REFORMASIE 500

GRONDTEKS EN BYBELVERKLARING

(Nota: vir enige verdere inligting en navrae oor die simposium, kontak die APA. Dankie.)

Vrae – daar is maar ‘n menigte! Nie net tussen geleerde vakkundiges word daar tydens die 500-jarige viering van die Reformasie in diepte oor die Bybel gepraat nie.

Gemeentelede wil ook vandag weet: “Watter grondteks van die Bybel is nou die regte?”

“Kan ons die verklarende aantekeninge vertrou wat deesdae in Afrikaans uitgegee word?”

“Is ons werklik beter af, as toe ons voorouers nog die Satebybel met verklarende aantekeninge gelees het?”

Die Simposium, Reformasie 500: Grondteks en Bybelverklaring, wil gemeentelede graag hieroor dien.

U word uitgenooi om te kom deelneem.

Datum: Dinsdag, 31 Januarie 2017

Tyd: 8:30 – 13:00

Plek: AP Kerk Pretoria-Oos, Glenwoodweg 48, Lynnwood Glen, PRETORIA

Aangebied deur die Fakulteit Teologie van Die Afrikaanse Protestantse Akademie NPC

Koste: Gratis

PROGRAM
8:30 – 8:45 AANKOMS
8:45 – 9:00 OPENING EN VERWELKOMING Prof. JAE (Koos) Adendorff

9:00 – 9:30 LESING 1: Luther se gedagtes oor die Bybel vir elke lidmaat. Prof. J (Johan) Bosman

9:30 – 10:30 LESING 2: ‘n Bybels-Reformatoriese model vir die grondteks van die Nuwe Testament. Prof. GDS (Gerrit) Smit

10:30 – 11:00 KOFFIE/TEE

11:00 – 12:00 LESING 3: Die Statevertaling met kantaantekeninge as Reformatoriese koersgewing.  GBS wetenskaplike medewerker: Christiaan Bremmer

12:00 – 12:50 WERKSESSIE: “Voedsel vir die Siel” – ‘n vergelyking met wat
vir gemeentelede vandag beskikbaar is. AP Kerk Direkteur Kerkadministrasie
Ds. JL (Johan) Schütte

12:50 – 13:00 SAMEVATTING EN AFSLUITING GBS bestuuslid
Ds. JA (Jan) Weststrate

RSVP voor of op 24 Januarie 2017 per e-pos na info@apa.ac.za

Hier is die PDF advertensie weergawe van die simposium:  APA Simposium

‘n (Post)moderne Sadduseër se verwerping

van die huwelik as instelling van God

“‘n Huwelik is die lewenslange verbintenis tussen een man en een vrou,” het die NG Kerk se algemene sinode onlangs “bevestig”. Dit laat die interessante vraag ontstaan: Waar kom hierdie opvatting vandaan? Want dit is gewis nie ’n Ou Testamentiese opvatting nie! … Op grond van hierdie geskiedenis kan ’n mens wel vra: Is die siening dat die huwelik ’n lewenslange verbintenis ­tussen een man en een vrou is regtig ’n Bybelse standpunt? Of is dit ’n sosiaal-politieke oortuiging ? En is die hedendaagse opkoms van die behoefte aan gay- en lesbiërhuwelik nie ook ’n soortgelyke maatskaplike verskynsel as die ontstaan van die liefdeshuwelik nie?” – Piet Muller

4 En Hy antwoord hulle en sê: Het julle nie gelees dat Hy wat hulle gemaak het, hulle van die begin af man en vrou gemaak het nie, 5 en gesê het: Om hierdie rede sal die man sy vader en sy moeder verlaat en sy vrou aankleef, en hulle twee sal een vlees wees; 6 sodat hulle nie meer twee is nie, maar een vlees? Wat God dan saamgevoeg het, mag geen mens skei nie. … 29 Toe antwoord Jesus en sê vir hulle: Julle dwaal, omdat julle die Skrifte nie ken nie en ook nie die krag van God nie. 30Want in die opstanding trou hulle nie en word ook nie in die huwelik uitgegee nie, maar is soos engele van God in die hemel. 31 En wat die opstanding van die dode betref—het julle nie die woord gelees wat tot julle deur God gespreek is nie: 32 Ek is die God van Abraham en die God van Isak en die God van Jakob? God is nie ‘n God van dooies nie, maar van lewendes.” – Jesus Christus (Matteus 19:4-6; 22:29-32)

In navolging van Neels Jackson en Chris Jones se verskillende aanvalle op die huwelik as instelling van God, het Piet Muller ook nou sy aanval geskryf in die Beeld van 26 November 2017, onder die titel:

Huwelik is nie rêrig ‘n Bybelse instelling

Bogenoemde aanhaling van Muller kom uit hierdie artikel.

In my artikel, As die huweliksfondamente (weer) omgegooi word, het ek reeds geantwoord op Jackson, Jones en nou Muller se verskillende aanvalle op die bybelse huwelik.  U is welkom om dit weer te gaan lees nadat u ook Muller se artikel gelees het.

Ek voeg hier ‘n paar opmerkings by, spesifiek na aanleiding van Muller se nuutste aanval:

1) In al drie die skrywers word daar baie verwys na die Ou Testament, die aartsvaders, die Israelitiese konings wat baie vrouens gehad het, ens., maar daar is geen verwysing na die Koning van die Kerk, Hy wat die wet kom vervul het en vir ons finaal leer wat reg en verkeerd is nie.  Sy woorde aangaande die huwelik soos ek hierbo aangehaal het uit Matteus 19 en 22 word verswyg ?

Hierdie drie skrywers gee voor dat hul baie respek het vir die mens Jesus, maar hoekom luister hul nie na sy lering oor die huwelik nie, hoekom ignoreer hulle sy baie duidelike woorde ?

2) Jesus se woorde in Matteus 22 is baie relevant, veral in Muller se geval. Jesus is in gesprek met die ‘Nuwe Hervormers’ geesgenote van sy dag, die Sadduseërs. Die Sadduseërs het o.a. die volgende sake verwerp, nie geglo nie:

  • die opstanding van die liggaam (Matt.22:23; Hand.24:1,2),
  • persoonlike onsterflikheid (Matt.22:23), en
  • die bestaan van engele en geeste (Hand.23:8).

En hierdie dwalinge van die Sadduseërs maak dat hul natuurlik ook ‘n bespotting maak van die hiernamaals/geestelike wêreld, deur hul verwysing na die huwelik tussen ‘n vrou en verskillende broers volgens Moses se wet vir die swaershuwelik (Deut.25:5) van toepassing te wil maak “in die opstanding” (v.28).

Jesus Christus antwoord dan in verse 29 tot 32 hul:

‘etiese’ probleem (v.30),

Want in die opstanding trou hulle nie en word ook nie in die huwelik uitgegee nie, maar is soos engele van God in die hemel.

‘leer’ dwaling (v.31,32),

31En wat die opstanding van die dode betref—het julle nie die woord gelees wat tot julle deur God gespreek is nie: 32Ek is die God van Abraham en die God van Isak en die God van Jakob? (Ex.3:6) God is nie ‘n God van dooies nie, maar van lewendes.

en wys op hul onderliggende wesentlike probleem:

‘n Skrifbeskouing probleem: hulle ken nie die Skrifte nie (v.29a)

Julle dwaal, omdat julle die Skrifte nie ken nie

hul ongeloofsprobleem: hul verstaan nie die Skrif deur die geloof, deur die Gees van God nie, hul aanvaar nie die gesag van God nie (v.29b)

en ook nie die krag van God nie.

3)  Van toepassing op Muller se aanval op die huwelik:

Muller se probleem is nie die huwelik nie, dit is Jesus Christus self.

Hy verwerp die Christus van die Skrif, en sal daarom die Skrif van die Christus verwerp.

Hy ken nie die Skrif nie, want hy ken nie die krag van God nie.

Muller is ‘n Nuwe Hervormer, hy is ‘n ongelowige wat nie meer die ongetwyfelde Christelike geloof aanvaar soos dit in die Apostoliese Geloofsbelydenis in navolging van die Skrif saamgevat word nie.

Vir hom is Jesus bloot ‘n spesiale tog gewone mens, nie ook God self:

  • wat uit die maagd Maria gebore is nie
  • wat vir ons die ewige lewe kom verwerf het nie
  • wat liggaamlik opgestaan het uit die dood en daardeur die ewige lewe en onsterflikheid vir ons verwerf het nie

In Muller se eie woorde (beklemtoning bygevoeg):

Mag ons ons nog self Christene noem as ons nie langer glo aan die maagdelike geboorte nie? Natuurlik mag ons. Paulus het nie eens geweet van die leerstelling oor maagdelike geboorte nie. Hy het geskryf dat Jesus uit ‘n “gyne” (‘n dood normale getroude vrou) gebore is.

Mag ons onsself nog Christene noem as ons nie glo aan die letterlike opstanding uit die dood nie? Natuurlik kan ons, want daar is geen teken dat die eerste Christene Jesus se opstanding beskou het as die resussitering van ‘n lyk nie. Kan ‘n bygebringde lyk deur ‘n toe deur loop? Kan ‘n bygebringde lyk in ‘n oogknip verskyn of weer verdwyn?

Hy het die koninkryk van God verkondig, nie vir ‘n lewe na die dood nie, maar vir hierdie wêreld. Hy het vir ons ‘n leerplan vir geestelike groei opgestel, sodat ons stap vir stap kan leer om ons self meer deernisvol en vergewensgesind te wees.

4) En as Christus se Persoon verwerp word, sy wese as beide God en mens, dan is dit ook nie vreemd as Christus se leer, sy gesag, oor ander sake verwerp sal word nie, veral ook Christus se leer oor die huwelik, hiernamaals, ewige lewe, ens.

Ons lees na die gesprek met die Sadduseërs oor die huwelik en opstanding:

“En toe die skare dit hoor, was hulle verslae oor sy leer.”

Die konkrete feit dat Muller (en ook nie Jackson en Jones) na Christus se woorde wil luister in Matteus 19 en ander plekke nie, bevestig van hulle wat Jesus vir die Sadduseërs eksplisiet maar ook implisiet sê in Matt.22:29,

  • in hul blinde ywer ken hul bloot nie die inhoud van die Skrif nie, en
  • veral wat ons onderwerp betref: kan hul nie deur die Gees van God (die krag van God) die Woord van God reg sny vir die tyd waarin ons nou leef nie, dus nie die Skrif in sy geheel en finale openbaring verstaan en toepas nie.

In Muller se skrywe sien ons dit dat hy nie eers die basiese inhoud van die Skrif ken nie.  Hy skryf in sy artikel op ‘n ander plek:

“Trouens, deur die hele Bybelse tydperk word vroue van so min waarde geag dat hulle instemming nie eens nodig was om ’n huwelik aan te gaan nie. Die huwelik is gewoon tussen die twee betrokke pa’s gereël, dikwels om familie­belange te beskerm of uit te brei.”

Maar, as Muller die Skrifte self werklik gelees het, en nie net sy propagandistiese hedendaagse “sosio-historiese” bronne oor of teen die Bybel nie, sou hy dalk die volgende ook raakgelees het in een van die Bybelse tydperke, een van die ‘streng patriargale tydperke’ toe Rebekka as vrou vir Isak gevra is (Genesis 24):

55 Maar haar broer en haar moeder sê: Laat die dogter ‘n dag of tien by ons bly; daarna kan jy heengaan. 56 Maar hy antwoord hulle: Moet my nie ophou nie aangesien die HERE my weg voorspoedig gemaak het; laat my trek, dat ek na my heer kan gaan. 57 Toe sê hulle: Laat ons die dogter roep en haar self vra. 58 En hulle het Rebekka geroep en haar gevra: Wil jy met hierdie man saamgaan? En sy antwoord: Ja.” 

Jesus sê vir die Sadduseërs se maats, die Fariseërs, wat ook die OT se tydelike wet oor egskeiding verdraai het om hul eietydse losbandige “behoeftes” van herhaaldelike egskeidings en hertroues te akkomodeer:

“Het julle nie gelees … ” (Matt.19:4a)

Ja, het al die anti-bybelse huwelik yweraars van ons tyd nie die hele Skrif gelees nie ?

Verder het Muller en kie nie die krag van God om met die nodige respek, eerbied en ontsag God se hele heilige Woord te nader en toe te pas vir ons tye nie (Spr.1:7; Jes.66:2; 2 Tim.2:15; 3:14-4:5).

Die Sadduseërs weens hul sondige onkunde en verdraaiing van God se woord oor die kwessie van die huwelik in die opstanding kon dit ook nie doen nie, en die Nuwe Hervormers, die Sadduseërs van ons dag kan dit ook nie doen nie.

  • Hulle kan nie die Godgegewe bybelse huwelik tussen een man en een vrou “van die begin af” raaksien, as God se wil vir alle tye nie, soos Jesus dit daar stel in Matt.19:4 nie.
  • Hulle kan nie en wil nie besef dat die huwelik tussen een man en een vrou God se geopenbaarde wil “van die begin af” was vir beide die “Ou en Nuwe Testament” tydperke tot die laaste dag was nie, ongeag dat baie van sy kinders deur sonde en gebrokenheid verval het in poligamie, egbreek, hoerery, onwettige egskeidings, ens., wat Hy in sy genade verdra het, deur wetgewing gereguleer het, maar nooit goedgekeur het nie (sien my artikel hierbo genoem vir verdere verduideliking, asook hierdie artikel: Poligamie in die lig van Christus se koms.)
  • Hulle kan en wil nie leer dat Christus juis gekom het om sy Vader se skeppingsordening en wil van die huwelik tussen een man en een vrou tot die dood toe te kom handhaaf en herstel nie.
  • Hulle kan en wil nie leer dat ons nie die sondige bedeling of gebrokenheid van hierdie wêreld mag gebruik om God se bevelswil vir ons ongedaan te maak nie (1 Thess.4:1-8).

5) Die motief van hierdie (huweliks)bande van die Here wat hul afruk (Ps.2), is sodat die mens in sy welluste sy sondige begeertes kan navolg, in die wêreld, maar nou nog erger, in die sigbare kerk van die Here (Jak.4:1-14; 2 Tim.4:3,4).

In beide ‘heteroseksuele’ en ‘homoseksuele’ sondes moet die Skepper se bande afgeruk word, moet die waarheid vir die leuen verruil word (Rom.1:18-32), moet geleer word dat Jesus ons nie kom verlos van alle seksuele sondes nie (soos Paulus leer in 1 Kor.6:9-11), maar ons sondes akkommodeer en aanvaar.

Muller erken dit eintlik self, en daarom skryf hy waarna hy begeer en wat sy norm eintlik is: uit die Mens, deur die Mens, en tot die Mens is al die dinge (contra Rom.11:36):

“En is die hedendaagse opkoms van die behoefte aan gay- en lesbiërhuwelik nie ook ’n soortgelyke maatskaplike verskynsel as die ontstaan van die liefdeshuwelik nie?”

Ja, inderdaad, die huidige sodomitiese seksuele rewolusie, saam met die 20ste losbandige ‘heteroseksuele’ seksuele rewolusie is ‘n produk van ons tydsgees se wellustige behoeftes, ‘n maatskaplike verskynsel wat uit die sondige hart, nie die Woord van God gebore is nie, waarvan ons reeds ook in die Bybel lees (2 Tim.3):

1 Maar weet dit, dat daar in die laaste dae swaar tye sal kom. 2 Want die mense sal liefhebbers van hulleself wees, geldgieriges, grootpraters, trotsaards, lasteraars, ongehoorsaam aan hulle ouers, ondankbaar, onheilig, 3 sonder natuurlike liefde, onversoenlik, kwaadsprekers, bandeloos, wreed, sonder liefde vir die goeie,

4 verraaiers, roekeloos, verwaand, meer liefhebbers van genot as liefhebbers van God;
5 mense wat ‘n gedaante van godsaligheid het, maar die krag daarvan verloën het. Keer jou ook van hierdie mense af. 

En weë hulle, leer die Skrif, wat “die dinge nie alleen self doen nie, maar ook hulle goedkeuring skenk aan die wat dit doen.” Dus weë daardie geleerdes en leiers wat sonde goedpraat en ander so leer (Rom.1:32, sien ook Matt.5:19; 18:6).

Daarom:

Enige teologiese opleiding, kerk, kerkverband, leraar wat die dwaalleringe van Jackson, Jones, Muller en ander oor die huwelik leer, aanbeveel én akkomodeer, moet vermy word, vlug daarvan weg, terwille van jou en jou gesin en geliefdes se sieleheil, soos Paulus dit ook duidelik stel (1 Kor.6:18-20; sien ook 1 Tim.6:1-5; 2 Tim.4:1-5).

Is u besig om u en u gesin en geliefdes te beskerm en te bewaar teen hulle wat “iets anders leer en nie instem met die gesonde woorde van onse Here Jesus Christus en met die leer wat volgens die godsaligheid is nie” (1 Tim.6:3) ?

Posted by: proregno | November 28, 2016

Die Kerk (7) – Kerk in universele sin

KERK IN UNIVERSELE SIN

deur prof. WJ Snyman

(Sien die inleiding [nommer 1] en die res van die reeks hier.)

[Nota: indien daar iemand is wat die Duitse aanhalings vir my kan vertaal in Afrikaans, sal ek dit baie waardeer. Kontak my by proregno@gmail.com. Dankie]

So kom die woord kerk 16 keer voor, buite die geskrifte van Paulus slegs drie keer,[1] en by Paulus buite die gevangeskapsbriewe (Efésiërs, Kolossense) slegs twee keer.[2][3] In hierdie sin word die Kerk by Paulus veral beskryf as Liggaam van Christus en as Gebou van God.

Die Kerk is die Liggaam van Christus (Ef. 1:22, 23; Kol. 1:18, 24). Om aan die Kerk en aan Christus te behoort, is nie twee aparte sake nie.[4] Die Kerk en die Liggaam van Christus is een en dieselfde.[5] In liggaam sit ook weer verskillende gedagtes opgeslote.

Die eerste is rekapitulasie, samevatting onder een Hoof (Ef. 1:10), nl. van gelowiges uit die Jode en heidene tot een liggaam (Ef. 2:16, 3:4-6).

Die Kerk is dus ‘n samevatting van die menslike geslag tot ‘n nuwe geslag teenoor Jodedom en Heidendom (1 Kor. 10:32).[6] So is die Kerk ekumenies. Ekumenies wil sê: “Wêreldwyd in Christus een”. Nie gemeentes nie, maar die menslike geslag omvattend.

Die tweede gedagte in liggaam is die van ‘n groeiende organisme. Die Hoof is ook die Begin.[7] Hoof van die gemeente moet dan ook verstaan word in organiese sin, sodat die gemeente Sy liggaam is wat uit Hom groei.[8] Die Kerk is dus geen assosiasie van persone wat buite die Kerk tot geloof kom en hulle verenig nie.

Dis ‘n organisme met die geheel voor die dele. So gaan die algemene ekklêsia aan die partikuliere vooraf.[9] “Die Gläubigen im Sinne der Urkirche schufen nicht die Kirche durch Zusammentreten als gleichberechtigen Menschen, sondern ‘fanden sie vor’, ‘traten in sie ein’. Nicht die Individuen sind die Konstituante der Kirche; vielmehr ist die Kirche jedem eine Vorangegebenheit, eine tranzendentale supra-naturale Gemeinschaft, für die Menschen als Einzelne von allen Anfang eine ‘vorhandene’ stiftunggeistlich (himmlische) Art”.[10]

Vgl. ook die gedagte van inenting by Paulus (Rom. 11:19, 23) en die Doopsformulier waar sprake is van inlywing. “Begin” in Kol. 1:18 is egter nie ‘n geestelike beginsel nie. Dit word nader beskryf as Christus “die Eersteling uit die dode”. Kerk is dus ‘n groeiende organisme met ‘n historiese aanvang. Dit rus op die feite van Dood en Opstanding.[11] Daar sit waarheid in as Kattenbusch sê: die kerk is Christus op aarde “als sarx fortlebend”, ‘n “Geistgrosse” in liggaamlike vorm.[12]

Beter: Die voortsetting op aarde van wat met die vleeswording van Christus begin is. Die Kerk is op aarde deur Christus geplant en bestem om te bly (Matt. 16:18b). ‘n Derde gedagte opgeslote in liggaam is die van plêroma (Ef. 1 :23), nl. dit wat (deur Christus) vervul word.[13] Die volheid Gods woon in Christus liggaamlik (Kol. 2:9) en so deur Christus in die gemeente deur die kennis van die kennis-te-bowegaande liefde (Ef. 3:19).

Hoe is dit moontlik?

Dit is nie gegee aan die individuele gelowige nie. Dit is die taak van die Kerk van alle eeue (Ef. 3:21).[14] Vir die verkryging van die kennis het die een gelowige die ander nodig; slegs in samehang en samewerking met alle ander gelowiges, ook uit vroeëre eeue, is dit moontlik om die kennis te bekom, meer en meer,[15] so is die Kerk ekumenies. Nie net “wêreldwyd”, alle nasies nie, maar ook “deur die eeue heen” alle geslagte omvattend.

Die Kerk is ‘n groeiende organisme, wat hom histories verwesenlik. Die voorstelling is organies-histories.[16] Ook nog op ‘n ander wyse word die volheid van Christus in verband gebring met die ekklêsia. Christus stort sy volheid nie alleen oor in die gelowiges as sodanig nie, maar in hulle in al hulle lewensbetrekkings. Dit word uitgewerk in die laaste gedeelte van die brief, die praktiese vermanings (Ef. 4-6). Die noodsaaklikheid waarom die Kerk moet optree op aarde lê hierin dat die organiese lewe van die menslike geslag moet wedergebore word.[17]

Ook die lewensvorme het Jesus nie kom ontbind nie, maar kom vervul. “Es bietet auch das Wort für Sonderart der Mitbeteiligung an Familie (Haus) und Staat (Obrigkeit), für Beëinflüssung, eigenartige Umgestaltung, der naturhaft allgemeinen Lebensformen, die Gott in Christo nicht verwirft, sondern erneuern will und kann”.[18]

Ekumenies wil dan sê: Die ganse mensheid in volkere en geslagte, maar ook heel die menslike lewe omvattend. Die Kerk staan in organiese samehang met die lewe. Dit is die volk van God op aarde “mit Aufgaben, Kraften, ja auch Betätigungen in der Welt, d.h. ausserhalb ihrer Versammlungen… die neue Gesamtform der Menschheit.”[19] Die Kerk is egter nie net organisme nie maar ook organisasie. Dit is die vierde gedagte wat met liggaam verbind word (Ef. 5:22-33).[20]

Met liggaam word hier verbind die gedagte van die huwelik. Die Kerk is die Bruid van Christus. Die huwelik bring reeds op institutêre terrein. Die verbinding met die Liggaam van Christus vind plaas deur die Doop (Ef. 5:26).[21] Hier sluit Paulus aan by Johannes die Doper, die Vriend van die Bruidegom,[22] wat deur die Doop die gemeente vergader vir Christus, en deur die Doop Christus verbind met die gemeente. Die Nuwe-Testamentiese Kerk begin met die Doop.

Deur die Doop moet die gelowiges afgesonder word uit al die nasies.[23] “Daarom moet de doop met die oecumenische kerk in rapport gebracht: ze lijft niet in een particuliere kerk in … De particuliere kerk bedient wel den doop, maar als representerende de oecumenische kerk”.[24] Dit is een liggaam… een Here … een Doop (Ef. 4:4, 5). Die ekumeniese Kerk is dus ook georganiseerd.

Dit is georganiseerd in die Doop. Organisasie word egter nie alleen in verband gebring met die liggaam nie, dit sit ook in “liggaam” opgeslote (1 Kor. 12:27, 28). As die kerk hier vereenselwig word met die Liggaam van Christus gaan dit nie om ‘n groeiende organisme nie, maar teen die gelykheidsbeginsel.[25] Daar is in die Kerk ‘n heilige rangorde.[26] Hoof-liggaam wil hier sê: Volksverband onder ‘n Heerser.[27]

Die eerste plek in die Kerk word ingeneem deur die Apostels, die manne wat reëlreg deur Christus geroep is om sy getuies te wees, en wie se amp van grondleggende betekenis is vir die Kerk van alle tye.[28]

So bring die gedagte van Liggaam vanself op die van Gebou. Hier staan organisasie voorop. Die Apostels is nie net die grondleggers van die kerk om dan te verdwyn nie, hulle is self die fondament van die kerk (Ef. 2:20).[29] Hulle getuienis waarop die hele Kerk rus is egter ‘n getuienis van die Here Christus, en so rus die gemeente in werklikheid op Hom.[30]

Die belangrike hier is dat Christus, die Apostels nie net stigters (grondleggers) van die Kerk is nie, só dat hulle daar self bo en buite staan nie. Hulle vorm self ‘n deel van die Kerk. Die ekklêsia is dus ‘n eenheidsgebou, rustend op Christus en die Apostels. Gebou, fondament, hoeksteen sê organisasie. So word die gelowiges uit alle volke tot ‘n hegte, sierlike eenheid in Christus versamel, so word die wêreldkerk ‘n werklikheid[31] nl. as eenheidsinstituut. “De geheele Kerk rust op den arbeid der hier eerstgenoemde drie groepen van ambten”.[32]

Daar is maar één Kerk, die Apostoliese, die enigste amp regstreeks deur Christus ingestel.[33] “De Apostelen… droegen een ambt, dat tot heel de kerk, ja tot de gansche wêreld zich uitstrekte”.[34] “De instelling van het apostolaat is vooral een krachtig bewijs voor het institutair karakter, dat Christus aan Zijne Kerk op aarde gaf”.[35] Die ekumeniese kerk is dus ‘n Instituut, sentraal gegee in die Apostolaat, en afgegrens na buite deur die Doop.

Matt. 16:18, een van die mees besproke plekke in die N.T., lewer na die voorgaande weinig moeilikheid. Leerlinge word hier belyers, volgelinge tot aanbidders,[36] m.a.w. dit is die aanvang van die N.T. Kerk. Jesus lê self die grondslag. Die Apostels[37] is die fondament, die gelowiges die stene.[38] Die besondere hier is die mag van die Kerk. Die saligheid word daarmee verbind. Die formele, waar dit veral vir ons op neerkom is dat die Apostoliese Woord bindend gemaak word.

Die Apostoliese Woord is vasgelê in die Heilige Skrif. “De Apostelen in hunne geschriften geperpetueerd zijn de blijvende getuigen van Christus. Zoo blijft dus tot het einde toe de kerk een Apostolische, gebonden aan het getuiegenis der Apostelen, die nu nog evengoed getuigenis afleggen dan ze eenmaal mondeling deden”.

“Toen het God behaagde eenen meer luisterrijken vorm Zijner Kerk daar te stellen, zoo heeft Hij gewild dat Zijn Woord te boek gesteld en door geschrift als verzegeld worden zou”.7[39][40][41][42][43]

“Zij ons dan dit tot een vasten regel: dat men geen ander Woord van God moet hebben of in de Kerk moet plaats geven, dan hetgeen vooreerst in de Wet en Profeten, en daarna in de Schriften der Apostelen is begrepen”.[44] Die Ekumeniese Kerk is georganiseerd, en wel in die een ekumeniese evangelie wat verkondig word aan die ganse mensdom,[45] en in die Doop van die wat glo.[46]

Hieruit volg dat die onderskeiding sigbare en onsigbare Kerk nie saamval met die van lokale en universele Kerk nie, want die universele Kerk het ook ‘n sigbare kant, nl. as organisme. Die onderskeiding sigbare en onsigbare Kerk val ook nie saam met instituut en organisme nie, want die Universele Kerk is ook geïnstitueer in die Apostoliese amp, waaraan die Kerk van alle eeue gebonde is. Dit bring by die vraag na die verband tussen die universele en lokale Kerk.

[1] Matt. 16:18; Hand. 9:31; Hebr. 12:23.

[2] 1 Kor.10:32

[3] 1 Kor. 12:28.

[4] Vgl. Bavinck, a.w., p. 356.

[5] In Grieks uitgedruk met die lidwoord by die predikaat.

[6] “Sie waren sich ein Geschlecht für sich das triton genos neben Juden und ethnê, den beiden bisherigen Menschengattungen”. F. Kattenbusch: Der Quellort der Kirchenidee, Festgabe für Adolf van Harnack, Tübingen 1921, p. 146.

[7] “Archê”. Kol. 1:18.

[8] Dr. S. Greydanus: De Brief van den Apostel Paulus aan de Epheziërs, opnieuw uit den Grondtekst vertaald en verklaard. J. H. Kok, Kampen, 1925, p. 44.

[9] H. Bavinck, a.w., p. 301.

[10] F. Kattenbusch: Die Selbstauffassung und Gestalt der Urkirche. Zu O. Lintons Schrift. Studien und Kritiken, 1933 (1), p. 105.

[11] Vgl. die Doop as inlywing in die gemeenskap met die dood en wederopstanding van Christus (Doopsformulier).

[12] F. Kattenbusch: Der Quellort der Kirchenidee, p. 157.

[13] Dr. J. A. C. van Leeuwen: Paulus Zendbrieven aan Efeze, Colosse, Filemon en Thessalonika —

  1. A. van Bottenburg, Amsterdam 1926, p. 46, en nie “aanvulling”, soos Kattenbusch: “Konkrete wechselseitige Ergänzung”, a.w., p. 157.

[14] “The whole of the saints may know as a whole, what must forever transcend the knowledge of the isolated individual.”

[15] Vgl. dr. S. Greydanus, a.w., p. 77. So kom Paulus uit by die Kerk i.p.v. by die mistiek.

[16] J. A. C. van Leeuwen, a.w., p. 87.

[17] A. Kuyper, a.w., p. 48.

[18] Kattenbusch: Die Selbstauffassung und Gestalt der Urkirche, p. 116.

[19] Kattenbusch: Der Spruck über Petrus und die Kirche bei Matthäus, Theol. Studien und Kritiken, 1922 (1/2), pp. 115, 116.

[20] In hierdie hoofstuk kom die woord Kerk ses keer voor, altyd in universele sin.

[21] Die waterbad deur die Woord, vgl. Greydanus, a.w., p. 122.

[22] Joh. 3:29.

[23] Matt. 28:19.

[24] Kuyper, a.w., p. 133.

[25] Juis in Korinthe, waar die neiging bestaan om gesag te verwerp, vgl. F. Godet: Kommentaar op Paulus eersten Brief aan de Corinthiërs, J. H. Kok, Kampen, 1904, p. 496.

[26] In die eerste plek — ten tweede — ten derde beteken nie volgorde nie maar rangorde, vgl. Godet, a.w., p. 597.

[27] Kattenbusch: Die Selbstauffassung und Gestalt der Urkirche, p. 108.

[28] Dr. F. W. Grosheide: Paulus eersten Brief aan de Kerk te Korinthe opnieuw uit den Grondtekst vertaald en verklaard, J. H. Kok, Kampen, 1922, p. 157.

[29] “Die fondament van die Apostels” wil sê: die fondament wat deur die Apostels en profete gevorm word, wat hulle self is. Greydanus, a.w., t.p. Vgl. P. A. E. Sillevis Smit: De Organisatie van de Christelijke Kerk in den Apostolischen Tijd, Rotterdam, 1910, p. 132: “niet… een door de Apostelen en profeten gelegden grond…, maar henzelf, als vormende het fundament”.

[30] Die hoeksteen. Ef. 2:20.

[31] Dr. H. L. N. Joubert: Die Roeping, Sending en Sendingbewussyn van die Nuwe-Testamentiese Apostel, Amsterdam, 1939, p. 180.

[32] Greydanus, a.w., p. 89.

[33] Vgl. H. Bavinck, a.w., p. 365.

[34] A.w., p. 394.

[35] A.w., p. 359.

[36] Dr. H. N. Ridderbos: Het Evangelie van Mattheüs opnieuw uit den Grondtekst vertaald en verklaard II, J. H. Kok, Kampen, 1946, p. 9.

[37] Petrus tree hier op in naam van die ander.

[38] 1 Petr.2:5

[39] 1 Petr. 2:5.

[40] “Sleutels van die koninkryk van die hemele.”

[41] “Apostel” beteken nie “sendeling” nie, maar gesant, 2 Kor. 5 :20, “plaasbekleder”. So het

Calvyn dit reeds gesien “hen stellende tot zijn plaats bekleders”, a.w., p. 55. Tans word dit weer sterk benadruk, vgl. Gerhard Kittel: Theol. Wörterbuch zum Neuen Testament I, Stuttgart, 1933, p. 414.

[42] Kuyper, a.w., p. 100.

[43] Calvyn, a.w., p. 173.

[44] Calvyn, a.w., p. 176.

[45] Kol. 1:23.

[46] Mark. 16:16.

________________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

Posted by: proregno | November 24, 2016

Maar Here, ek is te besig ….

MAAR HERE, EK IS TE BESIG …. 

HThe Christian in Complete Armour   -     By: William Gurnall oe maklik maak ons verskonings ?

Maar Here, ek is net te besig om:

  • u Woord te lees (Ps.1:2; Hand.17:11)
  • persoonlik te bid en U te aanbid (Rom.12:1,2; 1 Kor.10:31)
  • om saam my gesin huisgodsdiens te hou (Deut.6:4-9; Ef.6:1-4)
  • om van Sondag tot Sondag u huis op te soek om U te aanbid, U Woord aan te hoor, die sakramente te gebruik en gemeenskap van die heiliges te be-oefen (Ps.122; Luk.4:14-21; Hebr.10:25)

En dit is gewoonlik ‘goeie’ verskonings wat ons gebruik:

  • maar Here … ek is so besig om ‘goeie dinge’ te doen in die gemeenskap, daarom het ek nie tyd om u persoonlik te aanbid deur gebed, Psalmsang en die Woord te lees nie.
  • maar Here … die ‘kids’ het soveel ‘goeie programme’ by die kerk en skool, daarom het ons nie genoeg tyd om nog saam as gesin ook huisgodsdiens te hou nie.
  • maar Here … my kinders en kleinkinders kom kuier Sondag, daarom kan ek nie kerk toe gaan nie, U gaan my mos nie mis nie ?
  • maar Here … dit is ‘my‘ enigste afdag, daarom kan ek nie saam ander gelowiges gaan aanbid nie, ek moet ‘ontspan’ en na myself kyk.
  • maar Here … dit is die ‘enigste’ dag wat ek inkopies kan gaan doen en in die ‘mall’ kan gaan ‘chill’ [Ma – Vry is werk, werk, werk … en Saterdag is sport …]
  • maar Here … ons kan nie in die aand nog ‘n erediens bywoon nie, want dit bots met die ‘blockbuster’ fliek wat ek net nie kan mis nie …. want dit is waaroor almal Maandag by die werk gaan gesels … nie oor gister se preke of oor Christus nie …
  • en Here … as die predikant nog langer as 10 minute preek …..

Elkeen van ons kan seker by hierdie lys nog baie ‘goeie verskonings’ byvoeg hoekom ons dink ons het nie tyd vir ons Here Jesus Christus en Sy Woord nie, waarom ons as gesinne nie by ons gemeentes se eredienste gereeld kan uitkom nie ?

En ons word baiemaal mislei om te dink dit is onsself wat hierdie ‘wyse besluite’ neem in ons besige lewens, of dat dit bloot ‘n ‘praktiese probleem’ is, dat daar nie genoeg tyd is nie (weet ons beter as ons Skepper en goeie Vader hoeveel tyd ons werklik nodig het? As Hy bepaal het dat 6dae werk en een dag rus is genoeg, weet ons van beter?).

Miskien is daar meer agter ons baiemaal goedbedoelde besluite as wat ons dink, miskien word ons mislei om te dink daar is nie genoeg tyd vir die Here en sy Koninkryk nie, en vergeet ons dat my tyd ook in diens van God moet staan soos Hy openbaar in sy Woord deur sy Gees ?

“Soek allereers die Koninkryk van God en sy geregtigheid, en al hierdie dinge sal vir julle bygevoeg word.” (Matteus 6:33)

Ons kan baie mooipraatjies maak oor ons is lief vir die Here en sy Woord, maar as ons geloofsdade van dankbaarheid vir ons groot verlossing in Christus alleen – bv. in Bybellees, gebed, huisgodsdiens, getroue erediensbywoning, bydraes, ens. – dit nie openbaar of wys nie, dan soek ons dalk ons eie koninkryke en verwag die Here moet dit seën ?

Dan vra Jesus ons:

“En wat noem julle My: Here, Here! (Koning, Koning! of Meester, Meester!) en doen nie wat Ek sê nie? (Lukas 6:46; lees gerus verse 47-49 ook!)

En Jakobus sê dan vir ons:

“En word daders van die woord en nie net hoorders van die woord nie. Maar wil jy weet o nietige mens, dat die geloof sonder die werke dood is” (Jak.1:22; 2:20)

Mag ons lewens wys dat ons in Christus geplant is (Joh.15:1-5), en daarom dankbaarheidswerke sal toon wat by die geloof en bekering pas, “want dit is onmoontlik dat ‘n mens wat deur ‘n ware geloof in Christus ingeplant is, nie vrugte van dankbaarheid sal voortbring nie (Matt.7:18; Joh.15:5)” [HK Sondag 24, v/a 64] .

Lees gerus saam met my die kort oordenking hier onder, geneem uit William Gurnall se klassieke boek: The Christian in Complete Armour.

Ek plaas met erkenning die verwerkte weergawe soos dit verskyn het onder die volgende titel: Daily Readings from The Christian in Complete Armour (March 29), wat ek ook sal aanbeveel om te lees omdat die oorspronklike uitgawe se Engels, veral vir die Afrikaanse leser, moeilik gaan wees:

SATAN’S INTERFERENCE 

Let those who will, mock and scorn your faith. What is heaven worth if you cannot bear a little shame?

When Pharaoh observed the Israelites’ thoughts turning back to God, he knew it was a dangerous sign. He supposed he could hinder their spiritual deliverance by increasing their physical bondage, so he intensified their workload.

Satan does the same with his slaves, keeping them too busy to think of heaven or hell. He never leaves them, always working to intercept any thoughts of grace, mercy, peace, or repentance sent by the Holy Spirit.

Satan interferes with God’s messengers. When God sent Moses to deliver Israel, Satan sent Jannes and Jambres to resist him (Exodus 7: 11; cf. 2 Timothy 3: 8).

When Paul preached truth to the deputy, Elymas countered with lies (Acts 13: 8).

Satan has spies on every corner, watching the activities of the saints.

When God sends His children on an errand of mercy to a sinner, these spies race to beat them and block their way.

Sinner, be especially wary of carnal friends and relatives when you decide to follow Christ. Resolve that if your own children grab you by the ankles and try to hold you back from Him, you will drive them away.

And if your father and mother throw themselves in front of you, you will step over their backs if you must, to get to Christ.

Let those who will, mock and scorn your faith. What is heaven worth if you cannot bear a little shame? If they spit on your face, Christ will wipe it off. They may laugh at you now, but not later. The final outcome has already been declared, and you have sided with the victor.

Satan distracts sinners with delays. He does not fear fleeting thoughts of repentance. I doubt there are many in hell who did not at one time or another give some thought to repenting, but Satan was always able to carry them away on some more urgent business.

Sinner, if you ever hope to escape, run for your life— away from Satan, away from your lusts, away from your present joys if they are the handiwork of Satan.

The devil says, “Tomorrow.”

God says “Today.”

Whom will you obey?

59 En Hy sê aan ‘n ander een: Volg MyMaar hy antwoord: Here, laat my toe om eers my vader te gaan begrawe.

60 En Jesus sê vir hom: Laat die dooies hul eie dooies begrawe; maar gaan jy en verkondig die koninkryk van God.

61 En ‘n ander een het ook gesê: Here, ek sal U volg, maar laat my eers toe om afskeid te neem van die wat in my huis is.

62 En Jesus antwoord hom: Niemand wat sy hand aan die ploeg slaan en agtertoe kyk, is geskik vir die koninkryk van God nie. – Lukas 9

12 Sorg daarvoor, broeders, dat daar nie miskien in een van julle ‘n bose en ongelowige hart is deurdat hy van die lewende God afvallig word nie.

13 Maar vermaan mekaar elke dag so lank as dit vandag genoem word, sodat niemand van julle deur die verleiding van die sonde verhard word nie.

14 Want ons het deelgenote van Christus geword, as ons net die begin van ons vertroue tot die einde toe onwrikbaar vashou;

15 omdat daar gesê word: Vandag as julle sy stem hoor, verhard julle harte nie soos in die verbittering nie. – Hebreërs 3

___________________________

Sien ook hierdie artikel,

Vadersdag, Moedersdag of die Here se dag?

wat die volgende twee artikels bevat:

‘n Dosyn redes om wel kerk toe te gaan, ds. Lammert Stavast

Die belangrikheid van die weeklikse rusdag en erediensbywoning, prof. Paul de Bruyn

ONS HERE JESUS SAL NIE

‘N GEKNAKTE RIET VERBREEK NIE !

Skriflesing: Jesaja 42:1-7 en Matteus 12:9-21

Preekteks: Matteus 12:20

‘n Geknakte riet sal Hy nie verbreek nie, en ‘n lamppit wat rook, sal Hy nie uitblus nie, totdat Hy die reg tot oorwinning uitbring.

Preekopname (GK Carletonville, 2016-11-13):

Aflaai: Matteus 12:20 (regs kliek en dan “save ….”)

Preeknotas (let wel, dit is net notas, die volledige preek is die opname hierbo):

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Ek verkondig vanoggend aan u die evangelie, die goeie nuus

dat ons Here Jesus Christus

nie ’n geknakte riet sal breek nie,

en dat Hy nie ’n lamppit wat rook, sal uitblus nie.

Hierdie wonderlike belofte lees ons in ons teksgedeelte,

daar by Matt.12:20 (lees).

Die beelde van ’n geknakte riet en ’n rokende lamppit wil wys

op die gelowige wat gebroke, nederig is van hart voor die Here,

met sy hele lewe.

Dit wys op ons swakheid en worstelinge as kinders van God,

dit wys op ons nietigheid en verganklikheid,

op ons gebrokenheid en broosheid,

ja, die nog onvolmaakte kind van die Here se pelgrimspad

oppad na die volmaakte hemelse heerlikheid.

Read More…

Posted by: proregno | November 17, 2016

As die huweliksfondamente (weer) omgegooi word (Ps.11:3)

AS DIE HUWELIKSFONDAMENTE (WEER)

OMGEGOOI WORD

Die nuutste aanslag, na die onlangse spesiale sinode van die NG Kerk, is deur dr. Chris Jones (Fakulteit Teologie, Universiteit Stellenbosch), onder die opskrif, Daar is nie ‘n Bybelse huwelik nie.

Dr. Jones skryf onder andere:

“Daar is nie ‘n enkele woord in die Bybel wat die toegewyde verbondsliefde van selfdegeslag-paartjies wat begeer om ‘n familie te word, eksplisiet verbied nie. Om jouself in liefde vir iemand te gee, is Godgegewe. En dit moet gerespekteer word deur sulke mense toe te laat om hulleself in die huwelik (of verbintenis) te verenig, waarbinne hulle kinders kan grootmaak en laat doop. As ons gays nie hierdie lewensmoontlikheid gun nie, wat guns hulle dan?”

Ek vermoed omdat sosioloë en antropoloë soos Jones en andere die gedagte van die verbond verloor het, daarom kan (en wil?) hul nie meer die huweliksverbond tussen een man en een vrou in die Skrif in sy geheel raaksien nie, maar lees net kieskeurig daarin raak wat hul wil hoor vir vandag se sosiale ‘issues’ en (homoseksuele) agendas wat gedien moet word. Die Bybel moet gebuig en aangepas word vir vandag om ons sondige begeertes en eiewilligheid te akkomodeer (2 Tim.4:3,4).

Dit is ook niks nuuts nie, in plaas van dat ons bid dat die Here ons sal verlos van ons sonde, en ons die krag gee om ons lewe lank teen dit te stry en dit te bely, wil dwaalleraars soos Jones hê dat ons moet bid dat die Here ons sondes goedkeur, en sy seën daaroor moet uitspreek deur sy gemeentes (Rom.1:32).  

Hierdie sondige versugtiginge is ook niks nuuts nie (Jak.4): 

1 Waarvandaan kom oorloë en vegterye onder julle? Kom hulle nie hiervandaan, van julle welluste wat in julle lede stryd voer nie? 2 Julle begeer en julle het nie, julle pleeg moord en is naywerig en julle kan niks verkry nie. Julle veg en maak oorlog, en julle het nie, omdat julle nie bid nie. 3 Julle bid en julle ontvang nie, omdat julle verkeerd bid, om dit in julle welluste deur te bring. 4 Egbrekers en egbreeksters, weet julle nie dat die vriendskap van die wêreld vyandskap teen God is nie? Wie dan ‘n vriend van die wêreld wil wees, word ‘n vyand van God.

Teenoor die skielike ‘onkunde’ oor die bybelse huwelik, skryf dr. Jay Adams (beklemtoning bygevoeg): 

“All these facts (verwysende na Gen.1 en 2) make it as clear as can be that marriage is fundamentally a contractual arrangment (called in Mal.2:14 a marriage ‘by covenant’) and not a sexual union. Marriage is a formal covenantal arrangment between two persons to become each other’s loving companions for life. …  

That covenant, we have seen, is made at the time of engagement by contract (not by sexual union), but the two begin to fulfill all the terms of the covenant only after the wedding ceremony and celebration when they actually begin to live together.” (Marriage, Divorce and Remarriage in the Bible, Zondervan, 1980: 13,15,16)

Ek het Adams se skrywe gebruik in ‘n artikel wat ek ‘n paar jaar gelede geskryf het in antwoord op Neels Jackson se destydse pro saamwoon buite die eg – standpunt in die lig van die poligamie van die Bybelse tyd.

Die sosial-historiese raamwerk oftewel ideologie waarmee Jackson die Bybel lees is dieselfde wat by Jones ook in sy artikel voorkom.

Ek plaas daarom die artikel weer hier onder (met hier en daar klein byvoegings en veranderinge), want dit antwoord ook Jones se dwalinge oor wat die Skrif leer aangaande die huwelik in sy geheel deur die Skrif, en veral wat ons nou moet glo en bely aangaande die huwelik. 

(Byvoeging: sien ook die artikel van die Nuwe Hervormer, Piet Muller, Huwelik is nie rêrig ‘n Bybelse instelling, wat in dieselfde trant as Jackson en Jones se artikels geskryf is. Baie insiggewend dat nie een van die drie Jesus se woorde aanspreek in Matt.19 oor die huwelik nie.)

Read More…

Posted by: proregno | November 14, 2016

Islam evangelisasie (9)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

ISLAM (9)

 by Rev. Martyn McGeown

In our last blog post on this topic, we examined the Qur’an’s denial of the crucifixion of Jesus Christ:

That they said (in boast). ‘We killed Christ Jesus the son of Mary, the Messenger of Allah’—but they killed him not, nor crucified him, but so it was made to appear to them, and those who differ therein are full of doubts, with no (certain) knowledge, but only conjecture to follow, for of a surety they killed him not—Nay, Allah raised him up unto Himself; and Allah is Exalted in Power. Wise” (Surah 4:157-158).

Apart from that textual stumbling block—the text of the Qur’an denies that Jesus was crucified—the Muslim stumbles over another matter: it is not fitting that God’s holy prophet should suffer such terrible shame by being crucified. What the Muslim needs to understand is that the sufferings of Jesus Christ were voluntary and necessary.

Voluntary Sufferings

The idea that Jesus was a tragically misunderstood moral leader whose life was cut off in his prime by the malice of His enemies is false. Yes, Jesus had cruel and malicious enemies, who desired His death. Certainly, many conspired against Him to destroy him, but Jesus was never a helpless victim.

Jesus makes it very clear throughout the gospels that he came to perform his Father’s will. Throughout His life, He operated according to a divine, and not a human, plan and timetable. As early as twelve years old, Jesus declares, “I must be about my Father’s business” (Luke 2:49). Throughout the gospel according to John, reference is made to His “hour,” an hour that had not yet come (John 2:4; 7:30; 8:20), but which at the end of His life had finally come (John 12:23, 27; 13:1; 17:1). In John 5:19, Jesus declares, “The Son can do nothing of himself,” which means that the Son cannot act independently of the Father or in opposition to the Father, for they are one. In John 6:38, He explains, “I came down from heaven, not to do mine own will, but the will of him that sent me.” The Father’s will was for the sufferings, death, and resurrection of His Son, something Jesus clearly knew and understood.

Therefore, Jesus was not forced against His will—either by men, or by His heavenly Father—to suffer and die on the cross. He willingly embraced the cross as the way of obedience. He steadfastly resisted anyone and anything that would deflect Him from that purpose. When Peter tried to persuade Jesus not to go to the cross, Jesus sternly rebuked him: “Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men” (Matt. 16:23). As the time of the end drew near, Jesus “stedfastly set his face to go to Jerusalem” (Luke 9:51), knowing full well what awaited Him there. When Peter attempted to prevent Jesus’ arrest, Jesus rebuked him again, “Put up thy sword into the sheath: the cup which my Father hath given me, shall I not drink it? (John 18:11). Even when Jesus was on the cross, He refused to come down and rescue Himself, despite His ability to do so, because He willingly gave His life.

In all of this, Jesus is unique. Only Jesus, as the Son of God, has power (authority) over His own life and death. As creatures, we cannot determine the moment of our death—and the sixth commandment forbids us to try. Listen to what Jesus declares, “Therefore doth my Father love me, because I lay down my life, that I might take it again. No man taketh it from me, but I lay it down of myself. I have power to lay it down, and I have power to take it again. This commandment have I received of my Father” (John 10:17-18).

Jesus willingly laid down His life on the cross out of love—love for the Father and love for His people. “Greater love,” says Jesus, “hath no man than this, that a man lay down his life for his friends” (John 15:13). “The Son of God … loved me, and gave himself for me” is the confession of the Apostle Paul in Galatians 2:20. “Christ also loved the church and gave himself for it,” declares Paul in Ephesians 5:25 In Titus 2:14, Paul describes the Savior this way, “Who gave himself for us, that he might redeem us from all iniquity, and purify unto himself a peculiar people, zealous of good works.”

Notice the constant refrain of the New Testament—He gave Himself; He offered Himself; He laid down His own lifefor those whom He loved. That is the Christian gospel of salvation.

Necessary Sufferings

The sufferings and death of Jesus Christ were necessary. If they were not necessary, the infinitely wise and good God would not have ordained them for His Son; and the infinitely wise and good Son of God would not have willingly submitted to them.

Jesus knew from the beginning that they were necessary. In Matthew 16:21, just after Peter made the famous confession that Jesus is the Christ, the Son of the living God (v. 16), Jesus confessed the necessity of His sufferings: “He must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.” When His enemies came to arrest Him, He declared, “Thinkest thou that I cannot now pray to my Father, and he shall presently give me more than twelve legions of angels? But how then shall the scriptures be fulfilled, that thus it must be?” (Matt. 26:53-54). He added in verse 56, “But all this was done, that the scriptures of the prophets might be fulfilled.” Later, after His resurrection, Jesus explained the necessity to His disciples: “Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory” (Luke 24:26) and “Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day” (v. 46).

The sufferings and death of Christ, therefore, were necessary, first, because God decreed them as part of His eternal purpose; and, second, because the Scriptures prophesied them.

There is a third necessity. The sufferings and death of Christ were necessary for our salvation. Without the sufferings and death of Christ, we cannot be forgiven, and we must perish. But because of the sufferings and death of Christ, all those who believe in Him are saved.

To that subject we turn next time, DV.

__________________________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland.
__________________________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie

Posted by: proregno | November 9, 2016

Die Kerk (6) – Kerk in die plaaslike sin

KERK IN PLAASLIKE SIN

deur prof. WJ Snyman

(Sien die inleiding [nommer 1] en die res van die reeks hier.)

Die woord ekklêsia word verbind met plekname: Die ekklêsia (kerk, gemeente) in Jerusalem (Hand. 5: H; 8:1; 11:22; 12:5; 15:4), van Antiochië (Hand. 11:26; 13:1; 14:27; 15:3) van Cesaréa (Hand. 18:22), van Efese (Hand. 20:17; Openb. 2:1), van Kenchreë (Rom. 16:1), Laodicéa (Kol. 4:16; Openb. 3:14), Smirna (Openb. 2:8), Pergamus (2:12), Thiatire (2:18), Sardis (3:1), Filadelfia (3:7).

Iets besonders is hier: “die ekklêsia van God, wat in Korinthe is” (1 Kor. 1:2; 2 Kor. 1:2), en “die kerk van die Thessalonicense, wat in God die Vader en in Jesus Christus is” (1 Thess. 1:1; 2 Thess.1:1).

Dit sê vir ons: elke plaaslike gemeente is verbonde met God, en ook met Jesus Christus, vgl. Matt. 18:19, waar Christus sy teenwoordigheid toesê aan twee of drie wat vergader in sy Naam.

Te meer geld dit dan van die samekoms van die gemeente.

Alle plaaslike kerke (gemeentes) staan dus gelyk, omdat almal regstreeks en volstrek van Christus afhanklik is, en aan sy Woord gebonde.

Hier is nog iets: in Hand. 20 :28 vermaan Paulus die ouderling van Efese om as herders die gemeente van God[1] te versorg[2], wat Hy deur sy eie bloed verkry het. Die gekursiveerde woorde is aanhaling uit Ps. 74:2, m.a.w.: elke plaaslike gemeente is ook die voortsetting van die O.T. Israel, die volk van God. Dit verteenwoordig die volk van God op daardie plek.

By hierdie plaaslike gebruik van ekklêsia is daar nog ‘n belangrike verbesondering, nl. in die sin van kerklike samekoms.

Paulus wil dat die vroue in die ekklêsia sal swyg (1 Kor. 14:23), d.i. nie juis in die kerkgebou, of in enige samekoms van die gemeente nie, maar in die erediens.19

In 1 Kor. 11:18 sê Paulus: “As julle saamkom in ekklêsia”. Ons vertaling het “as julle saamkom in die gemeente”. ‘n Presieser weergawe sou wees: “As julle kerklik saamkom”.

Van besondere belang in hierdie verband is 1 Kor. 14:23: “As die hele gemeente dan saam[3] vergader het”.

Twee dinge kan hieruit afgelei word.

Die eerste is dat daar dus ook aparte samekomste was op verskillende plekke. Dit bied die oplossing van die sg. huisgemeentes.

Ons lees van die gemeente in die huis van Nimfas (Kol. 5:15), van Archippus (Fm:2), albei in Kolosse, van Priscilla en Aquila ens., in Rome (Rom. 16:3), later in Efese (1 Kor. 16:19). Dit was samekomste om daar kerk te hou, waaraan as deel van die Kerk die naam kerk gegee word.[4]

Dit beteken nie dat die eenheid van die plaaslike gemeente opgebreek word nie, want al kom die gelowiges vanweë hulle groot getal in verskillende wonings saam, tog vorm hulle een ekklêsia.[5] Dit was veral die geval in die groot stede. Van eie kerkgeboue op Romeinse bodem voor die derde eeu weet ons nie.[6]

Die tweede punt in 1 Kor. 14:23 is dit: Kerk is kerk nie alleen as samekoms nie, maar ook iets wat saamkom, en dus bestaan,[7] al is dit nie juis saam nie.[8] Dit is dus ‘n organisasie wat bestaan, afgesien van die kultus.[9] Dit is ook verder duidelik uit die gebruik. Paulus sê: “Ek het die ekklêsia vervolg” (1 Kor. 15:9; Gal. 1:13; Fil. 3:6).

Is dit die samekoms? Seker nie.

Hy het die dissipels gaan opsoek in hulle huise (Hand. 8:1). Paulus wou die gelowiges uitroei en die organisasie vernietig. “Uitwerp uit die ekklêsia” (3 Joh. 10) kan nie beteken uitwerp uit die samekoms nie, maar uitsluiting uit die organisasie.

Dat ekklêsia dus uitsluitend sou gebruik word vir die samekoms[10] is onjuis, en nie in ooreenstemming met die gebruik van die woord in die N.T. nie. Kerk is ‘n plaaslik georganiseerde gemeenskap wat amptelik fungeer, al is dit nie byeen nie, en wel in huisbesoek (Hand. 20:28), in diens van barmhartigheid (1 Tim. 5:16), in tugoefening (Matt. 18:17).

Ons moet nog let op die meervoudige gebruik van ekklêsia (kerke, gemeentes) in die N.T. Paulus spreek van die kerke (gemeentes) van Galásië (1 Kor. 16:1; Gal. 1:2), van Asië (1 Kor. 16:19), van Macedónië (2 Kor. 8:1), van Judéa (Gal. 1:22), van Sirië en Cilïcië (Hand. 15:41).

Hier het ons dan “provinsiale” en “landskerke”.

Nooit word hiervoor die woord kerk in die enkelvoud gebruik nie. Daar is in die N.T. geen enkele voorbeeld van dat kerke (gemeentes) van een land of provinsie ‘n kerk genoem word nie.

Ook nie eens die gelowiges van een land nie.[11]

Die Christelike Kerk was verder verdeel in twee groot groepe, die Joods-Christelike en die Heiden-Christelike Kerk.

Maar hierdie gangbare terme gebruik Paulus nie.

Die Heiden-Christelike Kerk is “al die kerke onder die heidene” (Rom. 16:4), en die JoodsChristelike Kerk is “die kerke van Judéa wat in Christus is” (Gal. 1:22; vgl. 1 Thess. 2:14).

Ons vertaling het “Christelike gemeentes in Judéa”. Dit is reg.

Dit onderskei die Kerke van Christus van die Joodse. Ons het hier dus so iets as die teenswoordige “denominasionele” onderskeiding van kerke. Ook in hierdie sin word die woord kerk (enkelv.) nie gebruik nie. Dit kom nie voor om een kerkegroep van ‘n ander kerkegroep te onderskei nie.

Wat van die kerke van die wêreld?

Vorm dit nie saam ‘n Kerk nie?

Ook hier hou Paulus vas aan sy spraakgebruik: “Al die kerke van Christus groet julle” (Rom. 16:16).[12]

Ons konklusie is:

Nooit kan ons uitkom van ‘n gemeente by ‘n kerk nie, hetsy in provinsiale, nasionale, denominasionele of selfs universele sin nie.

Gemeentes saam maak nie ‘n kerk uit nie.

Of: ‘n Kerk bestaan nie uit gemeentes nie,[13] maar uit gelowiges, en wel (1) in plaaslike verband, d.i. kerk in lokale sin, (2) oor die hele wêreld, d.i. in universele sin.

__________________________

[1] Ten onregte deur Greydanus vereenselwig met die kerk in sy geheel. Vgl. dr. S. Greydanus: De Brief van den Apostel Paulus aan de Gemeenten in Galatië, H. A. van Bottenburg, Amsterdam,

[2] , p. 50. 19

Hier straal die oorspronklike betekenis van kerk by ons nog deur, bv. “kerk hou”. Dink ook aan die verskil wat ons maak tussen gemeentelike en kerklike samekoms. Kerk beskryf die gemeente meer van sy offisiële kant. Daarom is dit jammer om kerk geheel te vervang met gemeente.

[3] Volgens die oorspronklike beteken dit “op dieselfde plek”.

[4] Vgl. Gysbertus Voetius: Verhandeling over De Zichtbare en Georganiseerde Kerk, uit het Latijn vertaald door R. J. W. Rudolph en dr. F. F. C. Fischer, J. H. Kok, Kampen 1902, p. 154.

[5] Bavinck, a.w., p. 301.

[6] F. Godet: Kommentaar op Paulus eersten Brief aan de Corinthiërs uit het Fransch vertaald door dr. G. Keizer. J. H. Kok, Kampen, 1904, p. 882.

[7] Die gemeente wat in Jerusalem is (Hand. 11:22), wat in Antiochië is (Hand. 13:1), ens., d.w.s. die daar bestaande gemeente. Dit dui die Kerk aan as gevestigde, waarin ook ampsdraers gevind word. Vgl. dr. F. W. Grosheide: De Handelingen der Apostelen, opnieuw uit den Grondtekst vertaald en verklaard, J. H. Kok, Kampen, 1941, p. 194.

[8] Vgl. 1 Kor. 14:23 met 1 Kor. 11:18.

[9] Om hierdie onderskeiding sterk te beklemtoon, is nog nodig, afgesien van die teorie van Sohm. Ook teenswoordig word weer die nadruk verlê na die kultus.

[10] “Es gibt keine Gemeinden innerhalb der Christenheit mit irgendwelcher die einzelnen bindenden, zusammenfassenden rechtlichen Organisation. Es gibt viel mehr nur Versammlungen (Ekklesien) bald grosse, bald kleine… gewissermassen nur Wellen, auf und wieder steigend, kommend und gehend in dem grossen Strom der Christenheit. Hat die Versammlung sich aufgelöst, so ist ihre Spur nich mehr zu finden. Vor ihr, wie in ihr und nach ihr besteht nur eine einzige Grösse, die ganze Christenheit auf Erden”. R. Sohm, Kirchenrecht I, 1923, p. 66.

[11] Die voorbeeld het ons gehad in 2 Kor. 2:1.

[12] Vgl. ook 1 Kor. 7:17; 1 Kor. 11:16; 1 Kor. 14:23; 2 Kor. 11:28; 2 Thess. 1:4. [Hierdie voetnoot se plek word nie in die gedrukte teks aangedui nie. Dit word hier geplaas sodat dit nie verlore gaan nie – Willem Swanepoel]

[13] “Alle plaatselijke gemeenten of kerken vormen één geestelijk geheel, het lichaam van Christus”, Greydanus, a.w., p. 83.

__________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Volgende keer: Kerk in die universele sin

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

Die Here wat ons verlos stry ook vir ons!

Skriflesing: Josua 10:1-15 en Markus 4:35-41

Preekteks: Josua 10:1-15

Preekopname (GK Carletonville, 2016-10-23):

Aflaai: Josua 10 (regs kliek en dan ‘save link as’)

Preeknotas (let wel, dit is net notas, die volledige preek is die opname hierbo):

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Daar is blydskap en vreugde in die hemel oor een sondaar wat hom bekeer (Luk.15:7),

maar so is daar haat en woede en vrees in die hel as daardie sondaar hom bekeer.

Die Satan en sy bose magte verag elkeen wat oorloop van duisternis na die lig,

en sal alles probeer doen om dit te verhoed.

En as die Satan nie kan keer dat ’n mens vrede maak met God in Christus nie,

sal hy, soos ons lees in Op.12 (v.17), oorlog maak teen daardie kind van God,

om hom te vernietig, te verdelg, uit te roei, al is dit net in hierdie lewe.

Die wonderlike troos is egter, dat dieselfde Here wat ons verlos van

die sonde, die wêreld en die Satan, dieselfde Here is wat vir ons stry,

wat ons ons sal help en verlos teen die bose aanslag van die hel.

Dit hoor ons ook in ons teksgedeelte vandag, vers 14:

…. want die HERE het vir Israel gestry ….

Dit wil ons vandag leer uit ons teks gedeelte, Jos.10, besonder v.1-15,

en daarom is ons tema:

Die Here wat ons verlos

stry ook vir ons! 

Ons let op 2 sake,

  1. Hoe die Here antwoord op die Gibeoniete se angsroep om hulp, v.1-8
  2. Hoe die Here vir Israel stry en oorwin, v.9-15

Read More…

WAAROM DIT SO MOEILIK IS

VIR ORDENTLIKE MENSE OM GERED TE WORD

deur dr. Willie Jonker en dr. Flip Theron 

Lees: Lukas 18:9-14 en Romeine 4:1-8

Wie probeer om deur die werke van die wet geregverdig te word – deur sy eie gehoorsaamheid, gestrengheid, nederigheid of wat ook al – is per definisie hooghartig, omdat hy op homself vertrou dat hy sy eie saak met God reg kan maak.

Hy is die gesonde wat die geneesheer nie nodig het nie.

Wat hom betref, is die hele evangelie van die genade van God tevergeefs geskrywe.

Hy verwerp immers die hart van die evangelie:

dat God die goddelose regverdig, die goddelose vir wie Christus gesterf het, en nie die regverdige wat meen dat hy in sy eie krag voor God kan staan nie. …

Maar aan hom wat werk, word die loon nie na guns toegereken nie, maar na verdienste; aan hom egter wat nie werk nie, maar glo in Hom wat die goddelose regverdig, word sy geloof tot geregtigheid gereken. – Romeine 4:4,5

Net goddeloses kan geregverdig word.

As ‘n mens gered wil word, moet jy as ‘n goddelose voor God kom, moet jy glo dat jy niks anders het om voor Hom te bring nie, as net maar jou goddeloosheid.

Solank ‘n mens nog dink dat jy darem beter is as andere, dat jy nie die bekering en die vreemde geregtigheid van Christus so nodig het as die uitvaagsels, die skuim van die samelewing, die straatvroue en die boewe nie, kan jy nie gered word nie.

Dit is wat dit so moeilik maak vir ordentlike mense om gered te word:

  • die middestandsmens met sy middestandswaardes en -fatsoenlikheid,
  • die akademici met hulle waardigheid en prestasies,
  • die algemene kerkmens met sy kerklike getrouheid.

Hulle almal vind dit moeilik om te glo dat hulle net so verlore is as die eerste die beste tollenaar van ons dag, tensy hulle ongekwalifiseerd tot die genade van God vlug.

Ons het hier met die geheimenis van Gods genade te doen, dat hierdie tollenaar homself in sy sonde ontdek en tot God vlug.

Hoe het dit gebeur?

Waar kom dit vandaan?

In die gelykenis self vind ons nie die antwoord op hierdie vrae nie. Maar uit die res van die Skrif weet ons dit:

– dit gebeur as God ons in sy genade aanraak en ons tot die innerlike verbryseling bring wat gepaard gaan met die insig in ons hopelose posisie voor Hom.

– wanneer God ons deur sy Woord en Gees tot ‘n goddelose maak in die ontdekking van ons skuld, bevry Hy ons van die behaaglikheid van valse sekerheid, en

– dryf Hy ons uit tot die nood wat ten hemel roep – om genade !

En wie homself so verneder voor God, sal verhoog word (Jak.4:8-10).

Niemand roep tevergeefs uit sondenood tot God nie. … (en dan):

… Geloof is lewend, of dit is nie.

Geloof sonder werke is nie werk-lik geloof nie.

Geloof as sodanig kan ‘n mens natuurlik nie sien nie; lewe as sodanig ook nie.

Tog kan jy baie goed sien of ‘n persoon leef en of jy met ‘n lyk te make het. Kom jy iemand tee wat praat, sing, asemhaal, ensovoorts, kan jy my woord daarvoor neem: hy lewe.

So ook geloof.

Kom jy ‘n geloof tee wat geen beweging maak tot die leniging van die nood van ‘n medegelowige nie (vs. 15,16), kan jy Jakobus se woord daarvoor neem: só ‘n “ geloof ” is dood (vs. 17).

En Paulus verskil ook nie op die punt van Jakobus nie.

Hy staan wel skerp afwysend teenoor die wetswerke waardeur jy jouself probeer red, maar dan weet hy ook van geloofswerke wat juis die vrug is van die afsien van eie reddingspogings.

Paulus praat dan ook van “die geloof wat deur die liefde werk” (Gal. 5:6).

Heidelbergse Kategismus 64 Vraag: Maar maak hierdie leer nie mense onverskillig en roekeloos nie?

Antwoord: Nee, want dit is onmoontlik dat ‘n mens wat deur ‘n ware geloof in Christus ingeplant is, nie vrugte van dankbaarheid sal voortbring nie (a).

(a) Matt 7:18; Joh 15:5.

______________________

Nota: verwerk uit Vreemde geregtigheid – oor die regverdiging uit genade alleen (dr. W.D. Jonker & dr. P.F. Theron, NG Kerk – Uitgewers, Kaapstad, 1983, p.14,15,63).

« Newer Posts - Older Posts »

Categories