Posted by: proregno | July 25, 2016

Preek: Josua 6 Die banvloek van die Here


Skriflesing: Lev.18:24-30; Deut.18:9-14; Josua 6

Preekteks: Josua 6

Preekopname (GK Carletonville, 2016-05-22):


Aflaai: Josua 6 


Preeknotas (let wel, dit is net notas, die volledige preek is die opname hierbo)

Geliefdes in Jesus Christus,

Ons is oppad na die nagmaalstafel volgende week, DV.

En alles wat die nagmaal beteken,

is ’n saak van lewe of die dood.

Ja, daar is baiemaal dinge in die lewe,

ook in ons geloof, die kerklike lewe waarmee ons worstel,

vrae wat onbeantwoord is.

Maar oor die wese van ons geloof, die Here self,

wat Hom openbaar in Jesus Christus,

deur die krag van die Heilige Gees,

en hoe ons gered word,

daaroor mag daar geen twyfel wees nie !

Ek is of vir of teen die Here,

ek is of vir of teen Christus,

Daar is net twee soorte mense op aarde,

hulle wat hul sondes ken en vlug na Christus,

en hulle wat wegvlug van Hom en in hul sondes sterwe.

Hulle wat glo in sy volkome werke, en gered word, en ewig lewe ontvang,

en hulle wat Hom ongehoorsaam is, en verlore gaan in die ewige dood (Joh.3:36).

En dit word ook geleer by die Nagmaal,

dat ons geloof, ons lewens ’n saak van die lewe of dit dood is.

In NGB art.35 bely ons dit as volg:

“… Verder, hoewel die sakramente én die sake waarvan hulle tekens is, bymekaar hoort, word nie beide deur alle mense ontvang nie. Die goddelose mens ontvang wel die sakrament tot sy verdoemenis, maar hy ontvang nie die waarheid van die sakrament nie. So het Judas en Simon die towenaar albei wel die sakrament ontvang maar nie Christus, wat daardeur voorgestel word nie; Hy word slegs aan die gelowiges gegee. …”

En daarom is dit nodig vir ons selfondersoek,

oppad na die Here se tafel, om opnuut te vra en te ondersoek:

Is ek nog onder die banvloek van die Here se regverdige oordeel,

of het ek uit genade, deur die geloof na Jesus Christus gevlug ?

Ons wil na hierdie vraag – lewe of die dood –

kyk in ons teksgedeelte vanoggend, uit Josua hoofstuk 6.

Ons let op die twee sake,

1 die werklikheid van die Here se banvloek teen die sonde, v.1-21

2 die werklikheid van die Here se redding van die banvloek, v.22-25

Read More…

Posted by: proregno | July 11, 2016

Islam evangelisasie (4)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):


 by Rev. Martyn McGeown

In the blog posts thus far on Islam we have noticed Islam’s confusion with—we might even say deliberate misrepresentation of—the Trinity and the Sonship of Jesus Christ. Next, we address Islam’s view of the Incarnation.

Quite simply, Islam denies the Incarnation. Indeed, the Incarnation is inconceivable for the Muslim.

The elements of the doctrine of the Incarnation are missing in Islam.

(1) Islam teaches that there is only one divine person—Allah. Therefore, there is no other divine person who can become incarnate.

(2). The very idea that Allah or God or a divine person could become a man is abhorrent to Islam. The concept of voluntary humiliation on the part of the Son of God is beyond a Muslim’s comprehension

(3). Islam denies that Allah has a Son—it denies that Jesus is the Son of God. If He is not the Son of God, He cannot become incarnate.

(4). If someone else (let’s say, Gabriel or some other creature) could assume flesh, that is, could become incarnate, it would not accomplish anything—for the Incarnation to be a saving work of God, the One who becomes incarnate must be very (true) God.

Islam agrees with Christianity on this point: there was a man called Jesus. But so different is the description of the “man called Jesus” that we simply cannot identify the Qur’an’s Jesus (Isa) with the biblical (true) Jesus.

In Islam, Jesus was a prophet or a slave of Allah, whom Allah created. “The similitude of Jesus before Allah is as that of Adam; He created him from dust, then said to him: ‘Be’: and he was” (Surah 3:59). Yet the Qur’an also teaches a virgin birth:

He [the angel] said, ‘Nay, I am only a messenger from thy Lord, (to announce) to thee the gift of a holy son.’ She said, ‘How shall I have a son, seeing that no man has touched me, and I am not unchaste?’ He said: ‘So (it will be) the Lord saith, ‘This is easy for Me: and (We wish) to appoint him as a Sign unto men and a Mercy from Us’: it is a matter (so) decreed.’ So she conceived him, and retired with him to a remote place (Surah 19:19-22).

Absent from the narrative of the birth of Jesus are all the tokens of Christ’s humiliation, for in Islam Allah’s favored prophets do not experience humiliation, which will become an issue when we discuss Islam’s view of the sufferings of Christ and the cross. The Qur’an denies that Jesus was born in Bethlehem, in a stable, and laid in a manger, and depicts Mary giving birth alone (Joseph is not mentioned) under a palm tree.

When Mary presents her son to the people of her city, they accuse her of sin. “O Mary! Truly a strange thing hast thou brought! O sister of Aaron! Thy father was not a man of evil, nor thy mother a woman unchaste!” (Surah 19:27b-28). Notice, by the way, that the Qur’an’s Mary is a sister of Aaron (of the tribe of Levi), and not a daughter of the tribe of Judah, and of the lineage of David. In her defense, Mary points to her baby, whereupon the baby speaks from the cradle to vindicate his mother!

I am indeed a servant of Allah: He hath given me revelation and made me a prophet; And He hath made me blessed wheresoever I be, and hath enjoined on me Prayer and Charity as long as I live; (He) hath made me kind to my mother, and not overbearing or miserable; So peace is on me the day I was born, the day that I die, and the day that I shall be raised up to life (again)!’ (Surah 19:30-33).

The Jesus of the Qur’an performs miracles, albeit “by Allah’s leave”:

And Allah will teach him the Book and Wisdom, the Law and the Gospel, and appoint him a Messenger to the Children of Israel (with this message): ‘I have come to you, with a Sign from your Lord, in that I make for you out of clay, as it were, the figure of a bird, and breathe into it, and it becomes a bird by Allah’s leave, and I heal those born blind, and the lepers, and I quicken the dead, by Allah’s leave; and I declare to you what ye eat, and what ye store in your houses. Surely therein is a sign for you if ye did believe.

One miracle stands out here, because it is not in the Bible. The miracle by which Jesus gives a clay bird life is found in the apocryphal Infancy Gospel of Thomas, which is a spurious gospel account and not part of the canonical Scriptures. Mohammed, however, must have come across it in his contact with heretical Christian sects (see also Surah 5:110).

For all of the respect and honor the Qur’an bestows upon Jesus (Isa), Islam denies that Jesus is anything more than a prophet, messenger, servant or slave of Allah:

“Christ the Son of Mary was no more than a Messenger; many were the messengers that passed away before him. His mother was a woman of truth. They had both to eat their (daily) food. See how Allah doth make his signs clear to them: yet see in what ways they are deluded away from the truth!” (Surah 5:75).

That is an interesting statement. Why would the Qur’an make reference to Mary and Jesus eating food? To the Muslim mind the fact that Jesus (forget about Mary for the moment, because Christians do not suggest that she is divine, but remember the confusion of the Qur’an in Surah 5:116) ate food proves that He could not be divine. God does not eat food. You see the “logic” of the Qur’an’s argument:

(1) God does not eat food.

(2) Jesus had to eat His daily food. Therefore,

(3) Jesus cannot be God.

Such an argument betrays a fundamental misconception about the Incarnation.

Quite simply, when Christians confess the Incarnation of the Son of God, they teach that the Son of God took upon Himself a human nature. They do not teach that He turned into a man—He did not cease to be God. He remained God while adopting a human nature. Part of adopting a human nature is the necessity to eat daily food. In fact, if Jesus had not had to eat daily food, we would have to conclude that He was not a true man. Jesus ate food both before and after His resurrection to prove that He was a true man. And He performed miracles to prove that He was true God.

The issue of the Incarnation is this—was the man (who had to eat His daily food) also God? To that question we turn next time, DV.


This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland. 


Die res van die reeks: Islam evangelisasie

Posted by: proregno | July 6, 2016

Die Christen en die digitale wêreld


‘n Onlangse Ligonier konferensie het as deel van hul konferensie, ook die belangrike saak van die Christen se gebruik van die digitale wêreld, tot eer van God, aangespreek. Tegnologie kan so maklik deur ons misbruik word, en skade veroorsaak in ons verhouding tot God en ons naaste, veral ons gesinslewens.

Ons moet as gelowiges daarteen waak dat die instrumente wat God ons gee, nie ons lewens oorheers nie, maar ons moet daaroor heers, dit beheer deur sy Gees en Woord (1 Kor.6:12).

Hier is die titels van die verskillende lesings om na te kyk en/of te luister, wat ons help om goeie selfondersoek te doen oor ons gebruik van die sosiale media:

Vanity in a Digital World

Productivity in a Digital World

Speech in a Digital World

Purity in a Digital World

Panel Discussion with Bingham and Challies

Die lesings is hier gratis beskikbaar: The Gospel: 2016 West Coast Conference

Sien ook die volgende artikels:

God se tegnologie 

Boekbekendstelling: Discipleship in the Age of the Spectacle

“In one sense, the most important space in a church is the space between people: that betweenness is the condition for meaningful personal interaction. There’s something sad about having to pass the peace of Christ electronically rather than by personal embrace. Face-to-face fellowship is necessary if members of a local church are to be really present to, for, and with one another. It is hard to partake of the one bread (1 Corinthians 10:17) unless we are sitting at the same Table. ….

Two anxieties drive much of what we do today: status anxiety (what will people think of me?) and the newer disconnection anxiety, which is tied to FOMO (fear of missing out). Put briefly: I connect, therefore I am. The question, however, is: connect to what? I’m afraid that, for many, the answer too often is the empire of the entertainment-industrial complex. We live in what has been described as an “attention economy,” and the Sunday morning sermon seems weak in comparison to a Safari surfing session. The latter enables us to ride the waves of popular culture and opinion. The sobering question for the disciple is whether our attention is being drawn to something worthwhile.” – Kevin vanHoozer


Lees: Hand.9:1-20

Preekopname (GK Carletonville, 2016-06-19):

Aflaai: Hand.9:1-20 (regs kliek en dan ‘save link as’)


Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Ons wil vanoggend kyk na 7 kenmerke van bekering,

soos dit tot openbaring kom, in die bekering van die apostel Paulus.

Ons wil daarna kyk vir 2 redes,

1 Die Skrif roep ons heeltyd op, om ons roeping en verkiesing vas te maak,

2 Pe.1:10, “Daarom, broeders, moet julle jul des te meer beywer om julle roeping en verkiesing vas te maak; want as julle dit doen, sal julle nooit struikel nie.” (2 Pe 1:10)

2 Omdat ons sonder bekering nie die Koninkryk van God sal sien nie.

Die Skrif maak dit baie duidelik hoe noodsaaklik ons bekering is,

en dat ons ’n lewe van bekering lei, dus vrugte dra wat by die bekering pas

Jesus se eie woorde,

“… Bekeer julle, want die koninkryk van die hemele het naby gekom.” (Mt 3:2)

Almal wat Ek liefhet, bestraf en tugtig Ek. Wees dan ywerig en bekeer jou.” (Re 3:19)

En in Luk.13:1-5, as ons ons nie bekeer nie, gaan ons ook omkom, ewig verlore gaan.

Paulus wat ook verkondig aan ‘alle mense’ (binne en buite die kerk),

God het dan die tye van onkunde oorgesien en verkondig nou aan al die mense oral dat hulle hul moet bekeer,” (Ac 17:30)

Regdeur die Skrif, OT en NT is die oproep baie duidelik, die mens moet hom bekeer van die sonde en onreg en boosheid, en vlug na die Here vir vergifnis en die lewe.

Hand.26:17,18 vat die bekering goed saam, in Jesus se woorde aan Paulus:

terwyl Ek jou verlos uit die volk en die heidene na wie Ek jou nou stuur, om hulle oë te open, dat hulle hul van die duisternis tot die lig kan bekeer en van die mag van die Satan tot God, sodat hulle deur die geloof in My vergifnis van sondes en ’n erfdeel onder die geheiligdes kan ontvang.” (Ac 26:17–18)

Bekering is om te verander van duisternis na lig in ons hele lewe, van harte, denke en dade.  Soos die HK So.32 dit stel ‘n afsterwe van die ou mens en ‘n opstanding van die nuwe mens (lees).

Maar geliefdes,

Nou weet ons dat ons kan nie onsself bekeer nie,

dit bly ‘n opdrag, maar is in wese ‘n Goddelike ingrype van wedergeboorte,

die werk van die Gees is nodig om ons te bekeer,

sodat ons kan bekeer.

Die oproep en gebed van Klaagl.5:20,21

Bekeer ons tot U, Here, dan sal ons ons bekeer; vernuwe ons dae soos in die voortyd.” (La 5:21)

Ons lees ook later,

En toe die heidene dit hoor, was hulle bly; en hulle het die woord van die Here geprys; en daar het gelowig geword almal wat verordineer was tot die ewige lewe.” (Ac 13:48)

Maar geliefdes,

die oproep tot bekering, voortgaande lewe van bekering,

om vrugte van bekering te dra bly in die gelowige se lewe, bly lewenslank.

Johannes die Doper se oproep, Matt.3:8, dra dan vrugte wat by die bekering pas !

Daarom heeltyd deur die Skrif die oproep om ons heeltyd te bekeer,

aan te hou bekeer, te groei in liefde, kennis en heiligmaking.

En om ons daarmee te help, kyk ons na Paulus se bekering hier in Hand.9,

om die bekering en vrugte van bekering in sy lewe te sien.

Die sewe kenmerke is om ons te help,

natuurlik is dit nie die enigste kenmerke nie,

of is die doel nie om volledig te wees,

of te sê dat dit presies in ons lewens op dieselfde wyse as by Paulus tot openbaring sal kom nie.

Nee, Jesus leer ook op ‘n ander plek dat die vrug dra verskillend sal wees by sy kinders, “die een honderd, ander sestig die ander dertigvoudig, Matt.13:23

So kom ons kyk na daardie kenmerke van bekering, of die vrug van bekering:

Read More…



Skriflesing: Josua 5:1-6:5 en Efesiërs 6:10-20

Preekteks: Josua 5 (“13 En terwyl Josua by Jérigo was, slaan hy sy oë op en kyk, en daar staan ‘n man teenoor hom met ‘n ontblote swaard in sy hand; en Josua het na hom gegaan en hom gevra: Behoort U by ons of by ons vyande?
14 En Hy sê: Nee, maar Ek is die leërowerste van die HERE; Ek het nou gekom. Toe val Josua met sy aangesig op die grond en buig hom neer en vra Hom: Wat wil my Here aan sy dienskneg sê? 15 Toe sê die leërowerste van die HERE vir Josua: Trek jou skoene van jou voete af, want die plek waar jy op staan, is heilig. En Josua het so gedoen..”)

Preekopname (GK Carletonville, 2016-05-08):

Aflaai: Josua 5

Die preeknotas:

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Die eerste 4 hoofstukke van Josua gaan oor al die voorbereidings,

agtergrond en intog in die beloofde land,

volgens die belofte wat aan die aartsvaders gedoen is,

Abraham, Isak en Jakob (sien die vorige 4 preke in die reeks).

Vanaf hoofstuk 6 tot 12 gaan dit oor die werklike inname van die land,

deur stryd en oorlog !

Maar, voordat die volk kon oorgaan tot die stryd,

moet daar eers ’n heilige vernuwing en toewyding plaasvind,

tussen die volk en die Here van die verbond.

Daarsonder kan geen stryd plaasvind nie,

daarsonder is daar geen oorwinning vir die Here se volk nie,

ook nie vir ons, as sy kinders, sy volk vandag en in die toekoms nie.

En daarvan gaan ons vandag leer volgens ons teks, Josua 5.

Ons doen dit onder die tema:



Ons let op 2 sake:

  1. Die verbondshernuwing en toewyding aan die Here, v.1-12
  2. Die onderwerping aan die leërowerste van die Here, v.13-15

Read More…

Posted by: proregno | June 23, 2016

PRCA skrywers se artikels in Afrikaans beskikbaar

Covenant Protestant Reformed Church

PRCA skrywers se artikels in Afrikaans beskikbaar

In begin Junie 2016 het twee PRCA broeders ons besoek in Pretoria en verskillende lesings vir ons aangebied. Die inligting daaroor en die lesings is hier beskikbaar: PRCA sprekerstoer

Hierdie en ander broeders van die PRCA se artikels word in Afrikaans vertaal deur Nic Grobler en op die Covenant Protestant Church (CPRC) in Noord Ierland se webblad geplaas.  Die CPRC het ‘n afdeling wat hul afstaan aan die vertaling van christelike literatuur in ander tale, sien hier:

Foreign Language Resources

Die Afrikaanse afdeling: Afrikaans

En hier is spesifiek die Afrikaanse artikels van PRCA skrywers met erkenning aan die CPRC webblad:

Skrif (Scripture)

God (God)

Jesus Christus (Jesus Christ)

Verbond (Covenant)

Soewereine Genade (Sovereign Grace)

Die heilsorde (The Order of Salvation)

Seldsame Genade (Uncommon Grace)

Die Kerk (Church)

Kerklike Ampte (Church Offices)

Wêreldbeskouing (The Reformed Worldview)

Ander (Other)



Ek begin vandag ‘n heel nuwe e-pos reeks wat uit 3 bene bestaan:

  1. Die geskiedenis van die OT
  2. Die geskiedenis van die NT
  3. Geloofsleer

Dit is ‘n soort van ‘n ‘Bybelskool’ kursus wat ons gaan doen per e-pos, wat ek noem “Bybelse Geskiedenis en Geloofsleer”.

Ons gaan deur die geskiedenis van die Bybel gaan om te leer wat daar staan (OT en NT), en dan saam met dit gaan ons kyk wat glo ons daardie geskiedenis vir ons leer aangaande wat ons moet glo en doen (sien bv. 2 Tim.3:15-17, dat die Heilige Skrif leer ons wat ons moet glo en doen).

Ons noem dit ook “Openbaringsgeskiedenis”, dus wat openbaar die Here vir ons, wat moet ons glo en doen volgens die OT en NT geskiedenis = die heilige Goddelike Skrif wat ons leer en lewe bepaal.  Maar ons moet die Bybel self, die geskiedenis ken, om die openbaring van God en sy wil daardeur te ken.

Die bronne wat ons gaan gebruik is:

  1. Handboek Bybelse Geskiedenis: Die Ou Testament, dr. JH Kroeze [afkorting: HBGOT]
  2. Handboek Bybelse Geskiedenis: Die Nuwe Testament, dr. EP Groenewald [afkorting HBGNT]
  3. Geloofsleer, dr. B. Duvenhage [afkorting: GL]

Lees asb die daaglikse ‘oordenkings/verklarings’ met ‘n oop Bybel (sien Hand.17:11) en biddend (Ps.119:18). U is welkom om enige vrae of verskille wat u het aan my te rig vir verdere besinning en bespreking.  Daarom die belangrikheid van Hand.17:11 vir enigiets wat ons lees en bestudeer, sien ook wat ons bely in NGB artikel 7.

In prof. Kroeze se ‘Woord vooraf’ stel hy dit self as volg:

“Die Bybel is as die Woord van God die enigste boek wat die betroubare bron is vir ons lewens- en wêreldbeskouing en rigsnoer vir ons lewensgedrag. Daarom wil ek hierby ook sê dat hierdie boek die Bybel nie moet vervang nie. Dit moet die leser juis daartoe bring om die Bybel self ter hand te neem. Die behandelde Skrifgedeeltes word met “vers en kapittel” aangedui en dikwels word na ander Skrifuitsprake verwys. Origens is die boek ook so geskryf dat dit die leser sal prikkel om die Skrif op te slaan en te kyk: Wat staan daar? Lees die Bybel self!”

Werksmetode: die drie bronne gaan elke dag afgewissel word, bv. dag 1: OT; dag 2: NT: dag 3: Geloofsleer.

Ek hoop u sal hierdie oordenkings/bybelstudie elke dag opbouend vind vir u geloof en u roeping in hierdie lewe tot eer van God (1 Kor.10:31; 2 Tim.3:15-17).

Indien u ook wil deel wees van hierdie reeks, stuur ‘n leë e-pos na:

of gaan teken in by Berea-oordenkings se webadres:

Stuur gerus ook hierdie inligting aan as u dink daar is ander mense wat ook graag hierdie e-pos bybelskool wil doen (die reeks sal later uitgebrei word na ander vakke, bv. Kerkgeskiedenis, Calvyn se Instituties, Totius se Versamelde Werke, ens.).

Donasies: besonderhede vir enige vrywillige donasies vir hierdie Skrifoordenking/Bybelskool projek kan hier gevind word: Pro Regno

Hier onder is dan die  ‘ten geleide’, ‘Woord vooraf’ en ‘Inleiding’ van HBGOT.

Ten Geleide

DIE SELFGETUIENIS van die Skrif vestig ons aandag telkens weer op die hoë belang van die Woord van God. “Dit sal nie leeg na My terugkeer nie,” spreek die Here, “maar doen wat My behaag en voorspoedig wees in alles waartoe Ek dit stuur” (Jes. 55:11). “Is My woord nie só, soos ‘n vuur, spreek die Here, en soos ‘n hamer wat ‘n rots vermorsel nie?” (Jer. 23:29). “Want die woord van God is lewend en kragtig en skerper as enige tweesnydende swaard, en dring deur tot die skeiding van siel en gees en van gewrigte en murg, en is ‘n beoordelaar van die oorlegginge en gedagtes van die hart” (Hebr. 4:12). “Die hele Skrif is deur God ingegee en is nuttig tot lering, tot weerlegging, tot teregwysing, tot onderwysing in die geregtigheid, sodat die mens van God volkome kan wees, vir elke goeie werk volkome toegerus” (2 Tim. 3:16, 17).

Hierdie waarheid het in bepaalde periodes van ons volksgeskiedenis vlees en bloed aangeneem, vir sover ons voorgeslagte tereg die volk met die Boek genoem is. Hoe het ‘n man soos president Kruger nie daaruit geput nie, en wat van hom gegeld het, is ook van toepassing op talle van ons voorgeslagte.

Waar ons rede het om te vrees dat die Bybel nie meer die sentrale plek onder ons inneem wat dit vroeër ingeneem het nie, is daar aan die ander kant tog ook weer ‘n oorsaak tot vreugde, vir sover daar in ons tyd ontsaglik veel gedoen word om die Skrif vir ons verstaanbaar te maak. Meer as dertig jaar gelede het ons die heuglike gebeurtenis van die ingebruikneming van die Bybel in Afrikaans beleef. Sedertdien is gearbei aan ‘n reeks populêre verklaringe veral van Nieu-Testamentiese boeke. In 1958-1959 het die belangrike Bybel met Verklarende Aantekeninge die lig gesien. Terselfdertyd het dit ons nie ontbreek nie aan allerlei boeke vir die Sondagskool en Katkisasie, waarin voortreflike oorsigte van die Bybelse geskiedenis gebied word. Verskillende uitgewers het ook gesorg vir die bewerking of vertaling van sogenoemde Kinderbybels. Ons het ook met belangstelling en dankbaarheid kennis geneem van die poging om geskikte handboeke vir Bybelse onderrig op die skole beskikbaar te stel. Ons kan dus nie kla oor die tekort aan materiaal om die Bybel nader aan elkeen van ons te bring nie.

Wat ons predikante en teologiese studente betref, beleef ons in sekere sin ‘n bloeitydperk op die gebied van die bestudering van die Skrif. Allerlei faktore is hiervoor verantwoordelik, maar miskien die meeste nog die verrassende resultate van die opgrawings-wetenskap. Deur die omvangryke en betekenisvolle argeologiese vondste het die kontoere van die lewe in die ou kultuurlande vir ons duideliker geword, en is dit vir ons moontlik om die gebeurtenisse, wat in die Bybel self beskryf word, beter in die omlysting van dié tye te verstaan. Die navorsing op die gebied van die Bybelse argeologie het dus vanself tot ‘n vernieude en verhewigde belangstelling in die bestudering van die Skrif gelei.

Hierdie omstandighede het vir ons meer wetenskaplike Skrifstudie implikasies na twee kante toe. Aan die een kant beteken dit dat kostelike handboeke van ‘n dertig, veertig jaar gelede op belangrike punte as verouderd beskou moet word. Aan die ander kant is nie alle moderne handboeke oor die Bybelse geskiedenis vir ons as Bybelgelowige Christene aanvaarbaar nie, omdat die gang van die Bybelse geskiedenis in dié handboeke in sommige opsigte aan ‘n vir ons ontoelaatbare rekonstruksie onderwerp word.

Op Suid-Afrikaanse bodem bly daar dus die behoefte aan ‘n handboek oor die Bybelse geskiedenis wat ten minste aan drie vereistes sal voldoen: dit moet “modern” wees in die goeie sin van die woord; dit moet nie onnodig ingryp op die beskrywing van die geskiedenis soos ons dit in die Bybel vind nie, en dit moet bevatlik en helder geskryf wees, sodat selfs diegene onder ons wat die Bybelse idioom nie meer ken nie, dit tog met vrug sal kan gebruik.

Ondergetekendes kan die onderhawige handboek van professor Kroeze met groot vrymoedigheid aanbeveel, juis omdat dit op voortreflike wyse aan die genoemde drie vereistes beantwoord. Professor Kroeze is ‘n deskundige op die gebied van die OuTestamentiese wetenskap, en daarom ook iemand wat homself op die hoogte gehou het met die nuwere ontwikkelinge op hierdie gebied. Daarby kom ons deurgaans onder die indruk dat hier ‘n man aan die woord is wat eerbied vir die Bybel en sy boodskap het. En ten slotte is professor Kroeze ‘n boeiende verteller, wat die kuns verstaan om die aandag van sy leser van die begin tot die einde te behou.

Die skrywer sê in sy “Woord Vooraf” dat hierdie boek bedoel is vir mense wat ‘n studie wil maak van die Heilige Skrif, soos studente wat Bybelkunde neem, onderwysers wat Bybelonderrig op die skole moet gee, teologiese studente, predikante by hulle voorbereidingswerk vir preek en kategese. Verder hoop hy dat ook ander gemeentelede hierdie boek gaan gebruik om die Bybel beter te leer ken.

Ondergetekendes is daarvan oortuig dat die uitvoerige en grondige behandeling van die Bybelse geskiedenis in hierdie handboek, al die genoemde groepe in hul bestudering van die Skrif ten goede sal kom en hulle sal help om die Bybel en sy boodskap beter te verstaan.

Ons wens professor Kroeze van harte geluk met hierdie waardevolle publikasie, en wil die hoop uitspreek dat dit ook mag bydra om ons volk weer die volk van die Boek te maak!

PROF. P. A. VERHOEF, PROF. F. C. FENSHAM Stellenbosch, 21 Junie 1965.

DIT IS ‘N verheugende gebeure dat ons nou in Afrikaans ‘n oorsigtelike Bybelse geskiedenis van die hand van ‘n vakgeleerde kan begroet. Prof. Kroeze van Potchefstroom het die leeftyd bereik dat hy sy emeritaat aanvaar het, maar daarmee het sy werksaamhede nie opgehou nie; veeleer sou ons kan sê dat hy in hierdie werk die resultaat van sy lewenstudie saamgevat het en dit diensbaar gemaak het vir almal wat die Bybel lief het. Dat ‘n mens nog in die gryse ouderdom (al is prof. Kroeze nog nie so oud en grys nie) vrugte kan dra (Psalm 92:15) stem tot dankbaarheid.

Ons besit van die skrywer verskillende werke; as gevolg van sy vakbekwaamheid is prof. Kroeze besonder geskik om ‘n handboek te skryf oor die Bybelse geskiedenis en wel so te skryf dat ‘n wye leserskring daarvan voordeel kan trek. Juis omdat die Bybelse geskiedenis nie geskiedenis is in die gewone sin van die woord nie, maar wel heilsgeskiedenis, die geskiedenis van God se doen aan en spreek tot die mens, is dit geen gemaklike taak en opset nie. Tog slaag hy baie goed in die taak wat hy hom gestel het. As gevolg van ‘n lewenslange omgang met die Heilige Skrif en daarby die jare van rypheid, weet hy waar die Bybelleser worstel met uitsprake in die Skrif en steek hy juis daar die lig op waar dit vir ander dikwels donker is. Naas die beklemtoning dat die Skrif heils- of openbaringsgeskiedenis is, word eweseer die band gelê met die geskiedenis van die volke rondom Israel. Hy laat sien dat Israel kind van sy tyd was, maar dat Israel ook volk van God was, geroep deur God en met ‘n opdrag van God. Israel was een van die volke van die Midde-Ooste, dog tegelyk ‘n geheel enige volk.

Mag die verskyning van hierdie eerste deel van die Bybelse geskiedenis menigeen aanspoor om die Bybel self ook te gaan lees.

Pretoria, Junie 1965.


Woord Vooraf

HIERDIE BOEK is bedoel vir mense wat ‘n studie wil maak van die Heilige Skrif, soos studente wat Bybelkunde neem, onderwysers wat Bybelonderrig op die skole moet gee, teologiese studente, predikante by hulle voorbereidingswerk vir preek en kategese. Verder hoop ek dat ook ander gemeentelede hierdie boek gaan gebruik om die Bybel beter te leer ken.

In verband met hierdie bestemming gaan hierdie boek uit van die Afrikaanse Bybelvertaling sonder om rekening te hou met moontlike ander vertalings, al of nie gegrond op ander lesings van die oorspronklike teks.

Die Bybel is as die Woord van God die enigste boek wat die betroubare bron is vir ons lewens- en wêreldbeskouing en rigsnoer vir ons lewensgedrag. Daarom wil ek hierby ook sê dat hierdie boek die Bybel nie moet vervang nie. Dit moet die leser juis daartoe bring om die Bybel self ter hand te neem. Die behandelde Skrifgedeeltes word met “vers en kapittel” aangedui en dikwels word na ander Skrifuitsprake verwys. Origens is die boek ook so geskryf dat dit die leser sal prikkel om die Skrif op te slaan en te kyk: Wat staan daar?

Lees die Bybel self!



IN DIE TITEL van hierdie boek is sprake van Bybelse geskiedenis. Die Bybelse geskiedenis is dié geskiedenisse, dié gebeurtenisse wat in die Bybel vermeld word. Daar het meer gebeur as wat in die Bybel staan (algemene geskiedenis), en in die Bybel staan meer as net geskiedenis (psalms, wysheidsboeke, ens.). Die geskiedenis wat in die Bybel staan, beskryf wat God gedoen het om Sy verlossingswerk in Christus Jesus voor te berei (Ou Testament) en te volbring (Nuwe Testament). In Sy voorsienigheid het God daarvoor gesorg dat dit opgeteken is en dat dit aan ons as openbaring, as getuienis, van Sy heil verkondig word.

Die openbaring van Sy heil is ryker as net dit wat in die Bybelse geskiedenis aan die lig tree, en word ook verkondig in profesieë en briewe. Die Bybelse geskiedenis is by wyse van vergelyking die bedding waardeur die stroom van die openbaring die eeue deur gevloei het. Die sistematiese bestudering hiervan is die taak van die openbaringsgeskiedenis. By die behandeling van die Bybelse geskiedenis kom ons egter ook in aanraking met die beskrywing van God se verlossingswerk, dus ook met openbaringsgeskiedenis.

Die voorbereiding van die heil sien ons in die geskiedenis van Israel, die volk waaruit Christus gebore is. Uiteraard maak die Bybelse geskiedenis in die Ou Testament melding van wat God met Israel self en met Israel in sy aanraking met die wêreld gedoen het. Tog vermeld die Bybel ook wat gebeur het, en wat God daarin met die oog op die heil gedoen het voordat Hy Sy volk Israel geformeer het.

So kom ons tot die volgende indeling:

I. Die voor-Israelitiese geskiedenis.

II. Die ontstaan en vorming van die volk Israel.

III. Die staat Israel, die ryke Juda en Israel.

IV. Die volk in ballingskap en sy terugkeer.

Bron: Handboek Bybelse Geskiedenis: Die Ou Testament, dr. JH Kroeze [afkorting: HBGOT]

Posted by: proregno | June 16, 2016

Wat moet ons leer uit die Orlando menseslagting ?

Sien die volgende artikel van ds. Al Baker, waarin hy wys op vier reaksies wat nodig is van die gelowige, om beide genade én waarheid te handhaaf en te spreek in sulke tye, met verwysing na Lukas 13:1-5,

Genade en Waarheid

Een aanhaling:

“And fourth, we must speak the truth in love (Ephesians 4:15, 25). John tells us that the Law was given through Moses; grace and truth were realized through Jesus Christ (John 1:17). Jesus had the remarkable ability to love the sinner with incomprehensible acceptance and compassion while at the same time to speak unmitigated truth to him. The Samaritan woman at the well comes immediately to mind (John 4:17,18). The natural tendency, in times of such sorrow and horror, is to take the edge off the word of God in certain areas. Some will allow their sense of compassion and justice to weaken their conviction that homosexuality is a perversion, an abomination before God. Prudence and wisdom are always necessary. “Like apples of gold in settings of silver is a word spoken in right circumstances,” (Proverbs 25:11).

The moments and days immediately following such tragedy may not be the prudent time to speak to homosexuals about their sin, but at some point we must pick up the mantle again of speaking truth as it is in Jesus. Namely, that neither fornicators, nor idolaters, nor adulterers, nor homosexuals, nor thieves, nor covetous, nor drunkards, nor revilers, nor swindlers, will inherit the kingdom of God. Such were some of you; but you were washed, but you were sanctified, but you were justified in the name of the Lord Jesus Christ and in the Spirit of our God (1 Corinthians 6:9-11).”

In my eie preek oor Lukas 13:1-5, stel ek dit as volg:

“Jesus leer ons dat ons ons tye reg moet ken en verstaan, die skokberigte van ons tyd mooi en goed moet oordink, dat wat ookal met wie gebeur, dit net nog ’n geleentheid is vir MY, vir ONS om te bekeer tot Hom, sodat ons nie sal omkom en ewig verlore sal gaan nie.

So ons tema vanoggend is:

Alle tragiese gebeure moet ons lei

tot bekering en geloof in Jesus Christus,

sodat ons nie verlore sal gaan nie. 

Ons let op 2 sake:

1 Hoe ons nie ons tye moet lees en verstaan nie

2 Hoe ons wel ons tye moet lees en verstaan

… Christus leer almal wat na Hom luister, ook vir ons vandag, dat alles wat gebeur om my, en met ander, en met my, my moet oproep om te dink aan my eie lewe, my eie ewige geluksaligheid, of ek werklik bekeerd is, of ek gaan lewe, of ek gaan omkom, d.w.s. ewig verlore gaan of nie.

Dit herhaal Jesus ook in die verwysing daar in vers 4 en 5, Hy verwys na die geval van agttien wat gesterf het in ’n fratsongeluk klaarblyklik, die toring van Siloam het op hul geval en hul is dood.

Beteken dit die 18 was meer skuldig, groter sondaars as die res van Jerusalem? En dan antwoord Jesus weereens met die woorde van v.3 in vers 5 (lees), d.w.s. Bekeer en lewe, weier om te bekeer, dan gaan jy ewig verlore ! …

Geliefdes, hoor u die erns van die saak, die Woord wat tot ons kom, ook nou, vandag ?

Hoe lyk dit met u lewe ?

Is u bekeerd, glo u werklik in die Jesus (van die Skrifte), of nog nie, onthou die woorde wat ons gesing het, VANDAG as ek sy stem hoor ….. bekeer na Hom (Ps.95)!

As u glo, dra u nog goeie vrugte wat by die bekering pas, sien Luk. 12:43 (Matt.3:8), sien u dit in u lewe ?

Groei u kennis en liefde vir die Here, sy Woord, sy kerk ?

As u tragedies om u sien en lees, regverdig u uself (“ek is darem nie so nie”), of vlug opnuut na die Here,

na sy genadetroon, na sy beskerming,

watter woorde is op u mond en in u hart,

die tollenaar of fariseër s’n, lees Lukas 18:9-14 ?

Maar geliefdes, daar is ook die wonderlike troos en uitkoms:

Hoe wonderlik is ons Here Jesus ook, VANDAG, wat ons verlossing en redding soek, wat ons in liefde oproep tot geloof en bekering.

Kyk na die woorde daar van ons Tuinier, Jesus Christus in Lukas 13:8, (lees)

Dit verwys eerstens na die tydperk tot en met Jesus se dood aan die kruis, die volk het Hom verwerp, en die Here het toe die volk verwerp en geoordeel, 70 AD, maar dit geld ook vandag vir ons tye, vir my tye.

Vir elkeen wat nog nie waarlik bekeer het totaal na Jesus nie,

hoor u sy stem vandag, bekeer en glo in Jesus Christus, en jy sal gered word !

Vir elkeen wat dalk begin het en twyfel, bekeer jou en doen weer jou eerste liefdeswerk (sien Op.2:4,5)!

Maar, vir hulle wat weier om te bekeer, onthou die woorde van Luk.13:3,5,

“… maar as julle jul nie bekeer nie, sal julle almal net so omkom.”

Daarom, bekeer na Christus, of gaan verlore ! Amen.”

Luister of lees die volledige preek hier: Bekeer na Christus of gaan verlore ! 

Luister en lees ook hier: a Christian response to terrorism

Product Details

Deel 7: Johannes 1:14

In deel 5 van hierdie reeks – met verwysing spesifiek na Joh.3:16 – is daar gewys op die probleme van die Direkte Vertaling se vertaling van die Griekse woord monogenes, nl. ‘enigste’ teenoor die OAV se ‘eniggebore’, sien hier:

Opmerkings oor die “NT en Psalms: ‘n Direkte Vertaling” (deel 5: Johannes 3:16)

Met toestemming van prof. Gert Jordaan (professor in Nuwe Testament en Grieks by die Teologiese Skool van die GKSA in Potchefstroom) plaas ek ook sy opmerkings oor Johannes 1:14 hier:

Johannes 1:14 (ook 1:18; 3:16, 18; vgl. ook 1 Joh 4:9)

deur prof. GJC Jordaan 

In die proefvertaling word μονογενής παρὰ πατρός in Joh 1:14 vertaal met die enigste Seun van die Vader.

Die vertaling enigste is m.i. egter nie in orde nie.


1) Die Griekse woord wat gebruik word om die begrip “enigste” aan te dui, is die b.nw. μόνος (bv. Rom 11:3 “Ek is die enigste (μόνος) een wat oorgebly het). Die bedoeling is dan: Daar is net die een en geen ander nie.

2) Sodra daar egter van kinders sprake is, word die b.nw. μονογενής gebruik. So verwys Lukas in Luk 7:12 na die enigste (μονογενής) seun van die weduwee en in Luk 8:42 na die enigste (μονογενής) dogter van Jaïrus

3) Dit lyk egter of μονογενής nie maar net ’n sinoniem vir μόνος nie, maar dat dit veral gebruik word om na spesifiek eie kinders verwys. In die lig van die destydse prak­tyk van aanneming van kinders, het die b.nw. waarskynlik gedui op kinders wat uit jouself gebore/verwek is. So gesien is die woord ’n same­stelling van μόνος (alleen, enigste) + die stam γεν-, van γεννάω (ge­boor­te skenk, genereer, verwek) of van γίγνομαι (ontstaan, gebore word). Waar die konteks dit vereis, sou μονογενής dus met enigste eie (kind) vertaal kon word of met enigste verwekte (kind).

4) Die woord kan egter in ’n nog meer toegespitse betekenis gebruik word. In Hebreërs 11:17 word Isak die μονογενής van Abraham genoem. Ons weet egter uit die geskiedenis dat Isak nie die enigste of selfs die enigste verwekte seun van Abraham was nie. Daar was tog ook Ismael. Maar Isak was uniek in dié opsig dat hy Abraham se enigste seun was wat volgens die belofte van God gebore is. So beskou, is die woord μονογενής ’n same­stelling van μόνος (alleen, enigste) + γενός (klas, soort ) en kan dit uniek-gebore vertaal word.

5) In Johannes se geskrifte word μονογενής spesifiek (en slegs) met betrekking tot Jesus gebruik. Tot so ’n mate dat dit byna die plek van ’n eienaam inneem in Joh 1:14: μονογενὴς θεὸς ὁ ὢν εἰς τὸν κόλπον τοῦ πατρὸς ἐκεῖνος ἐξηγή­σατο (Die μονογενὴς, God [self], wat uit die skoot van die Vader is ..). Hier in Joh 1:18 word die uniekheid van Jesus benadruk: Hy is, anders as enige mens, nie deur ’n man verwek nie, maar deur God die Vader. Tegnies sou μονογενὴς hier ten beste in Afrikaans weergegee kon word as “die uniek-gegenereerde.” Ek weet dat die vertaling in Afrikaans vreemd sal voorkom, maar dit beskryf ’n unieke saak waarvoor daar geen ander woord in Afrikaans bestaan nie. Dalk kan die taal-guru’s ’n haas uit die hoed ruk.


uniek verwek: In die bronteks word ’n woord gebruik wat dui op die unieke manier waarop Jesus verwek is, anders as enige gewone mens (vgl. vers 13).  Dit word ook as <eniggebore> vertaal.

Nota: Op die Bybelgenootskap se webblad, waar die nuutste proefvertalings gevind kan word, blyk dit dat hierdie opmerkings van prof. Jordaan ter harte geneem is (die opmerkings van my reeks is gebaseer op die 2014-proefuitgawe van die Direkte Vertaling, dus nie die nuutste veranderings nie): Direkte Vertaling: proefvertalings.

Ander dele in die reeks van vertaling opmerkings oor die DV is hier beskikbaar: Direkte vertaling opmerkings

Posted by: proregno | June 13, 2016

Islam evangelisasie (3)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):


 by Rev. Martyn McGeown

If you read the Qur’an, you will learn very little about Jesus Christ.

The New Testament presents Jesus as the incarnate Son of God, true God and true man. It records details concerning His birth, His childhood, His public ministry, His miracles and His teachings, and it devotes a lot of attention to His sufferings, His death, and His glorification (especially His resurrection from the dead). The Qur’an, on the other hand, contains very scant details about Jesus. It seems that Mohammed had very limited knowledge (and perhaps no knowledge at all) of the New Testament scriptures. Never does he interact with the New Testament scriptures, for example.

This in itself is striking, for the Qur’an speaks of something called the Injil, which is the gospel: “We sent after them Jesus, the son of Mary, and bestowed on him the gospel [Injil]” (Surah 57:27). “It is He Who sent down to thee (step by step), in truth, the Book, confirming what went down before it; and He sent down the Law (of Moses) and the Gospel [Injil] (of Jesus) before this, as a guide to mankind, and He sent down the Criterion (of judgment between right and wrong” (Surah 3:3). If the Qur’an itself recommends the gospel [Injil], why is Mohammed ignorant of the gospel, and why does the Qur’an not interact with the clear teachings of the New Testament?

The Qur’an presents Jesus Christ as a creature, as a mere man, who is a prophet or messenger of Allah. Time and time again, the Jesus of the Qur’an denies that he is anything more than a messenger. “Christ the Son of Mary was no more than a Messenger; many were the messengers that passed away before him. His mother was a woman of truth. They had both to eat their (daily) food. See how Allah doth make his signs clear to them: yet see in what ways they are deluded away from the truth!” (Surah 5:75). “The similitude of Jesus before Allah is as that of Adam; He created him from dust, then said to him, ‘Be’ and he was” (Surah 3:59). “Christ Jesus the Son of Mary was (no more than) a messenger of Allah, and His Word which He bestowed on Mary, and a Spirit proceeding from Him … far (Exalted is He) from having a son” (Surah 4:171). “They say: ‘Allah hath begotten a Son!’—glory be to Him! He is self-sufficient! His are all things in the heavens and on earth! No warrant have ye for this! Say ye about Allah what ye know not” (Surah 10:68).

The Qur’an clearly rejects the truth that Jesus is the Son of God, but does the Qur’an give any evidence that Mohammed understood what Christianity means by the confession, “Jesus is the Son of God”? Sadly, we have another example of a “straw man fallacy” in Islam’s “holy book.”

Consider these texts from the Qur’an: “To Him is due the primal origin of the heavens and the earth: how can He have a son when He hath no consort? He created all things, and hath full knowledge of all things” (Surah 6:101); “Exalted is the Majesty of our Lord: He hath taken neither a wife nor a son” (Surah 72:3). A consort is the spouse of a king or queen. Clearly, the writer of the Qur’an understands begetting a son to require a husband and a wife; and since Allah has not taken to himself a female consort (wife), he could not have begotten a son.

However, Christians do not have any carnal conception of the Sonship of Jesus. This is something that we must explain to our Muslim neighbor when we witness to him. No Christian has ever taught, for example, that Mary is the consort of Allah, or even of God the Father. The Christian church taught in her historic creeds, centuries before Mohammed allegedly received the revelations that make up the Qur’an, what the Bible means when it calls Jesus “the Son of God” or “the only begotten Son of God.” Between 325-381 AD, the Councils of Nicea and Constantinople defined that Jesus is the Son of God in this sense: “the only begotten Son of God, begotten of the Father before all worlds, God of God; Light of Light, true God of true God; begotten, not made, being of one essence with the Father; by whom all things were made…” In 451 AD, the Council of Chalcedon defined the orthodox Christian position in these words: “begotten before all ages of the Father according to the Godhead…”

Jesus is the eternal, only begotten, uncreated Son of God.

By the term “Son of God” the Bible does not mean merely that Jesus is like God. The term “Son of God means that Jesus has the same essence as the Father and the Spirit (recall the word homoousion from the last blog post on this subject), the same attributes as the Father and the Spirit, performs the same works as the Father and the Spirit, and receives the same worship as the Father and the Spirit. Indeed, He has the same life as God. In other words, if Jesus is the Son of God, He is God.

The Bible says some wonderful things about the relationship between the Father and the Son: According to Hebrews 1:3, the Son of God is “the brightness of [God’s] glory and the express image of [God’s] person.” Colossians 1:15 calls Jesus “the image of the invisible God.” John 1:1 says, “In the beginning was the Word and the Word was with God and the Word was God.”

Another reason why this is difficult to understand is our experience of fathers and sons. Would not God the Father be “older” than God the Son? And if God is the Father of Jesus, does He not need a wife or a consort, in order to “beget a son”? And if God is the Father of Jesus, does that not make God the Creator of Jesus, and does that not make Jesus a creature, like an angel? Many religious groups reject or corrupt the teaching that Jesus is the Son of God with such misconceptions.

First, the Bible is clear that Jesus is the eternal Son of God—which means that He does not have a beginning. He is not younger than God the Father. He is eternal. About God, scripture says, “From everlasting to everlasting thou art God” (Ps. 90:2). About the Son of God, scripture says, “Out of thee [Bethlehem] shall he come forth unto me that is to be ruler in Israel, whose goings forth have been of old, from everlasting” (Micah 5:2). Jesus says, “Verily, verily, I say unto you, Before Abraham was, I AM” (John 8:58). The Son of God has no beginning or ending. He has no eternal mother, only an eternal Father. He always was. He always is. He always shall be.

Second, the Bible calls Jesus the only begotten Son of God. That term “begotten” needs explanation.

A person might be the son of his father in different senses. A person might be his father’s son biologically—a DNA test would verify the biological parentage. A person might be his father’s son legally—by the act of adoption, a man could bestow the rights and privileges upon one who is not biologically related to him.

Similarly, the Bible uses the term “son of God” in different senses. The angels, for example, are the created sons of God. Jesus is not the created Son of God. Believers are the adopted sons of God. Jesus is not the adopted Son of God.

Jesus is begotten, indeed, only begotten. The verb “beget” describes the activity of a father in bringing forth a son. In begetting a son, a man brings forth one who is of the same being as himself but who is personally distinct from himself. When a human father begets a son, for example, he does not beget a horse or a cat—he begets another human person. Since God the Father is spiritual, He does not beget a physical Son—He begets the Son in an eternal, spiritual act. Within the infinite spiritual being of God, the Father begets the Son, who is the image of the Father, and the object of the Father’s eternal love and delight. And no consort or divine mother is involved.

Thus, the Father brings forth the Son eternally within His own being. Never is the Father without the Son. Never is the Son without the Father. The Bible says of Jesus, “He is in the bosom of the Father” (John 1:18). Let us not have any carnal conception of this great wonder!

Next time, DV, we will explain what we mean by the Incarnation of the Son of God, something about which Muslims have many misconceptions.


This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland. 


Die res van die reeks: Islam evangelisasie

Sien ook: Muslims Turning to Christ 

« Newer Posts - Older Posts »