Posted by: proregno | February 27, 2017

Preek: Laat jou troos ! Jeremia 31:16

LAAT JOU TROOS!

Plek en datum: GK Matlabas 2016-09-25

Teks: Jer: 31:16 So sê die HEREBedwing jou stem van geween en jou oë van trane.

Tema: Laat jou troos!

Psalms: 145:1,2; 145:8,9,10,11; 65:2,3; 65:4,5; 86:7,8.

Prediker: ds. Gustav Opperman

(Nota: hierdie en ander preke van ds. Opperman kan ook hier op youtube gekyk word: Woorde uit sy Woning)

Openingsgebed (getranskribeer na die erediens)

Kom ons bid saam!

Hemelse Vader, genadige God,

Die oë van die ganse skepping

smag in sterk verlange na U!

Al die wesens wat U geskape het, wag.

Hulle wag dat U hulle sal kos gee;

dat U hulle sal spysig.

 

Die diere daar buite in die veld,

die bome, die gras, alles wat U gemaak het,

is in afwagting op u genade

en dat U die wolke oor die see sal laat haal deur die wind

en dat U reën sal bring oor hierdie dorre aarde.

 

Maar ook ons wat hier bymekaar gekom het,

ons wag ook op U

en ons wag op die spyse

wat tot in die ewige lewe duur:

die Brood van die Lewe,

die Lewende Water.

 

U ken u kinders, Hemelse Vader

en orals waar hulle op hierdie aarde

vandag bymekaar gekom het

in Gees en waarheid.

Ja, ons bely daar is ook huigelaars

onder ons …

Maar U ken diegene wat met ‘n onverdeelde hart

hulle oë op U gerig hou

wagtend, wagtend op die genade

wat net kan kom

deur die verkondiging van die Woord!

 

Ons bid dat u kinders wat so wagtend

hulle hande na U uitsteek,

hulle oë op U gerig hou …

dat U hulle kragtig sal bystaan;

dat U hulle sal voed;

dat U hulle sal gee wat hulle nodig het,

want daar is groot hongerte

en groot dors in hierdie wêreld vandag

wat net deur U gevoed kan word

en wat net deur U Heilige Gees

gevoed kan word.

 

Ons bid dat U met die predikers sal wees

dat hulle hierdie Woord sal bring

in Gees en in waarheid.

 

En ons bid, Hemelse Vader,

dat daar waar die harte van u kinders

nog hard is en onbesnede is …

daar waar ‘n harde kors oor lê …

dat U dit sal verbreek

en dat ons dit sal hoor …

hierdie Woord wat teen ons natuurlike mens ingaan.

En ons bid dat ons genesing sal hê

en vrede en gevoed sal word!

 

Genadige God en Hemelse Vader

en dan bid ons vir vergifnis van die sonde

wat ons elke dag nog soveel las gee:

die sonde van gebedloosheid,

die sonde van argeloosheid,

die sonde van die minagting

van die genade van onse Here Jesus Christus;

die feit dat ons so traag is

om gehoorsaam te wees aan U Woord;

om te groei in heiligmaking;

om ons lewens te verander

en ons gedagtes te verander

en ons woorde te verander;

om ons ingesteldheid te verander.

 

Ons bely dat ons dikwels hier bymekaarkom

op ‘n Sondagoggend

en dan het ons die wêreld

hierbinne in met ons saamgebring

en dan is ons gedagtes daar

 

Ons bid vir die vergifnis van ons sonde

en ons bid dit in die Naam van onse Here Jesus Christus,

Hy wat ons eerste liefgehad het

en vir wie ons ook nou liefhet.

Amen.

 

Geliefdes,

Partykeer, partykeer … is die droefheid te groot.

Soms is die verlies te groot.

Die nag is dan te donker,

en die kruis te swaar.

 

Dan is ons ontroosbaar.

Dan verdrink al ons woorde in die dal van trane.

 

Die digter Totius het dit met die dood van sy kinders ervaar.

Na die Godsbesluit dat twee van sy kinders sou sterf,

skryf hy:

Bo al u donker bome, o Heer

groei daar vir my ‘n enk’le reusboom uit:

dit is die wag-‘n-bietjie-bos …

dis die wag ‘n bietjie bos van u besluit.

Van ver lyk hierdie bos só skoon,

 só groen, só blink,

maar hoe verward,

wanneer ek dieper kyk en dink …

dieper kyk en dink as wat ‘n sondaar pas

en ek steek dan my hande uit …

en ek steek dan my hande uit na u besluit,

dan gryp ek in die dorings vas ...

 

Dan is ons ontroosbaar.

Dan het ons nie woorde nie …

Dan staan selfs die mees ervare dominee dikwels woordeloos.

 

Nie dat God ooit woordeloos is nie.

Die God wat ons dien,

is ‘n sprekende God.

Hy het Homself nog nooit onbetuig gelaat nie.

 

Dis dalk net so

dat ons dan nie sy stem wil hoor nie.

 

En daarom kom Hy vandag met ‘n vermaning na ons toe …

‘n vermaning in die woorde van die profeet Jeremia:

bedwing jou stem van geween

bedwing jou oë van trane.

 

Die vroue van Betlehem het rede tot trane gehad.

Hulle was aan die skerp kant van Herodes se wreedheid.

Soos Herodes se soldate van huis tot huis gegaan het

en hulle swaarde in bababloed gewas het,

so het die rouklag en die geween en die gekerm

gegroei en gegroei

en oor die velde en rante van Efrata weerklink …

totdat dit uiteindelik,

ver, ver terug in die verlede ‘n weerklank gevind het.

 

Mattheus hoor nie net die rou snikke van hierdie moeders nie.

Hy hoor ook die smartlike kreet van Ragel …

Ragel van daar doer ver terug in die voortyd.

 

Ons onthou vir Ragel.

Ragel was die aardsvader Jakob se eerste keuse,

maar sy tweede vrou.

Sy was die kinderlose Ragel …

wat later die aardsmoeder van Israel sou word.

 

Lea was die eerste vrou

wat maklik kinders gehad het.

Ses van hierdie kinders was seuns.

Lea wat die tweede plek in Jakob se hart moes inneem,

sy is die een wat geseën was met seuns.

En toe Ragel sien,

(so lees ons)

En toe Ragel sien

dat sy vir Jakob geen kinders baar nie,

het Ragel jaloers geword op haar suster.

Ons lees ook van haar bomenslike worstelinge met Lea

Totdat Ragel later aan Jakob gesê het:

Gee vir my kinders of anders sterf ek! (Gen 30:1)

 

En toe sy uiteindelik ‘n kind het,

toe sien Ragel dit as ‘n oorwinning oor haar suster.

En sy het die kind Josef genoem en gesê:

Mag die HERE vir my ‘n ander seun daar byvoeg!

 

En dan lees ons verder:

Met die geboorte van haar tweede seun

het Ragel dit swaar gehad met die bevalling,

en sy het gesterwe.

 

Voor haar dood het sy die kind ‘n naam gegee:

Ben-Oni

Ben-Oni … seun van my smart,

maar sy vader het hom Benjamin genoem.

 

So het Ragel dan gesterwe;

(lees ons)

en sy is begrawe by Rama,

op die pad na Efrat,

dit is Betlehem.

 

By Rama lê die graf van Ragel,

vrou van trane,

Sy noem haar tweede seun: Ben-Oni,

seun van my smart.

 

Hoe tragies: Ragel … aardsmoeder van Israel,

die volk van die belofte,

maar in die naam van haar seun, Ben Oni

is daar geen geloofsbelydenis nie …

net ‘n smartbeblydenis.

 

Nou, hier in ons Skrifgedeelte,

hier in Mattheus 2

sien die Evangelis weer vir Ragel.

In die hartseer van die moeders van Betlehem,

sien hy die hartseer van Ragel self.

Mattheus hoor ook die woorde van die profeet Jeremia,

want die profeet Jeremia het ook

by Ragel se hartseer aansluiting gevind.

Jeremia sien hoe huil Ragel

vir die tweede maal in die volk se geskiedenis.

 

Nou verskuif die toneel verder in die geskiedenis.

Meer as ‘n duisend jaar na Ragel se dood,

na die val van Jerusalem,

na die verwoesting van die tempel,

toe die volk in ballingskap weggevoer sou word,

toe is hierdie patetiese skare Jode

by Rama naby Betlehem bymekaar gemaak.

Dit sou hulle laaste sien van die beloofde land wees.

 

Die profeet Jeremia sien in sy geestesoog by die geleentheid

hoe Ragel uit haar graf uit opstaan.

Op die hoogte

teenoor hierdie ellendige mense neem sy plaas

en sy begin weer ontroosbaar huil.

Haar gehuil weerklink oor alle eeue heen,

want sy sien hoe

haar kinders weggevoer word in ballingskap …

 

‘n Stem word gehoor in Rama,

geklaag,

bitter geween;

Ragel ween oor haar kinders;

sy weier om getroos te word oor haar kinders,

omdat hulle daar nie is nie.

 

Háár kinders,

tevergeefs het sy hulle in die lewe gebring …

tevergeefs het sy gely, gestry,

tevergeefs geboorte geskenk.

 

Nog is het einde niet.

 

Vir ‘n derde maal word Ragel se trane genoem.

Hierdie keer in die Evangelie van Mattheus,

na die wrede kindermoord.

By die geleentheid het Ragel se leed eers vol geword.

Toe het Ragel se wanhoop die hoogtepunt bereik,

Toe is vervul wat deur Jeremia, die profeet, geskryf is …

Ragel se kinders is nie meer daar nie.

O, die smartryke ontroosbare Ragel,

simbool van haar volk.

 

In Genesis het sy tevergeefs op haar sterfbed gebaar.

In Jeremia se dae het sy tevergeefs

kinders in die lewe gebring.

Uiteindelik is alles tevergeefs …

ook in Herodes se tyd.

 

Ragel se smart is verstaanbaar.

Elke ouer wat al ooit ‘n kind verloor het,

sal begrip hê daarvoor.

 

Terselfdertyd is Ragel se smart ook sondig.

Hoekom?

Sy huil oor die kinders … haar kinders.

Sy huil terwille van haar kinders,

nie ter wille van God nie.

 

Was haar liefde en verlange na die kinders

dan nie goed en reg nie?

Ja, ja, seker,

want die krag van die HERE se belofte

aan Abraham, Isak en Jakob …

dit lê in die kinderseën …

God het beloof dat daar kinders sal wees.

 

Maar waarom?

Waarom het God beloof dat daar kinders sal wees?

Sodat Ragel kan kompeteer met Lea?

Sodat Ragel op haar kinders trots kan wees?

Sodat Ragel kan opgaan in haar kinders se prestasies?

Sodat Ragel kan veg vir haar seuns se geboortereg

soos Jakob se moeder Rebekka gemaak het?

 

Nee!

 

God het kinders beloof

om Christus ontwil.

Hy het die kinders beloof

ter wille van die Christus wat moes kom.

Al die geboortes in Jakob se tent moes God dien!

 

Die vleeslike Israel moet vir die geestelike Israel plek maak.

 

Maar by Ragel gaan dit nie daaroor nie.

By Ragel gaan dit oor haar stryd met haar suster,

haar worstelinge,

haar kinderloosheid …

en uiteindelik gaan dit oor haar vleeslike kinders.

 

Nee, so kan en mag dit nie wees nie.

Nie kinders ter wille van kinders nie,

maar kinders ter wille van Christus.

 

By Ragel gaan dit net oor haar kinders.

Daarom huil sy by haar sterfbed.

Daarom huil sy in Jeremia se dae.

Daarom huil sy na die kinderslagting in Herodes se tyd.

Daarom kan sy nie vertroos word nie.

 

En mag ek hierby voeg , Broeders en Susters,

daarom hoor ons ook die huilende stem van Ragel

deur die hele wêreldgeskiedenis heen tot vandag toe.

Ons sien veral Ragel se bitterheid na vore kom

nadat sy Christus voor Pilatus moes bely het,

maar toe eerder geskreeu het:

Kruisig Hom!

Kruisig Hom!

Laat sy bloed op ons en ons kinders kom!

 

Sedertdien kom Christus se bloed

op haar en haar kinders.

Eers met die verwoesting van Jerusalem

veertig jaar later deur die Romeine,

toe meer as ‘n miljoen Jode

deur die swaard en vlamme omgekom het.

Ons hoor ook Ragel se ontroosbare geween

na die vervolgings en die uitwissingskampe van Hitler en Stalin,

toe miljoene der miljoene Jode uitgemoor is.

Ons hoor die snikke van Ragel in die staat Israel vandag,

terwyl die selfmoordbomme in die strate van Tel Aviv afgaan.

 

Deur die geskiedenis loop die stroom van Ragel se trane.

Vir diegene wat die aardse Israel aanbid

en steeds die hemelse koninkryk miskyk …

Vir diegene die materiële, die stoflike,

die vleeslike bo die geestelike verkies.

 

In Openbaring 21 lees ons

dat God eendag alle trane van sy kinders se oë sal afvee.

Al sy kinders se trane …

behalwe Ragel se trane,

so lyk dit vir ons,

want Ragel, so het ons gelees,

wil nie getroos word nie.

 

Ragel wil nie die krane van haar trane toedraai nie.

 

Maar ook ons, buite die Jodedom,

kan aan Ragel se siekte ly …

 

Wanneer ons kinders ter wille van kinders het.

Wanneer ons kinders buite om Christus

ontvang en grootmaak …

Wanneer ons nie soldate in diens van Christus voortbring nie,

maar sporthelde in ons kinders soek,

akademiese sterre,

ekonomiese reuse.

 

My kinders, my gesin, my volk, my eer …

hulle prestasies, hulle talente!

 

Ragel beween haar kinders

en sy wil nie vertroos word nie.

Die nakomelinge van Ragel,

die moeders van Betlehem, is troosteloos.

 

En weet u, Broeders en Susters,

hier lê miskien die mees tragiese

van hierdie hele saak van

die Ragels in Israel

wat weier om vertroos te word,

die moeders in Betlehem se trane sonder einde …

 

Die mees tragiese van die hele saak lê daarin

dat hulle wel die troos ontvang het.

Al inwoners van Betlehem het die troos ontvang.

 

Ons lees in Lukas 2

dat die geboorte van Jesus aan hulle verkondig is.

‘n Goeie tyding van groot blydskap

wat vir die hele volk sou wees ( Luk 2:10ev).

Dis mos wat die engel vir die herders in die veld buite Betlehem gesê het:

Die goeie tyding dat vir hulle gebore is die Saligmaker

wat Christus die Here is.

En skielik was daar saam met die engel ‘n menigte van die hemelse leërskare.

Hulle het God geprys:

Eer aan God in die hoogste hemele

vrede op aarde, in die mense ‘n welbehae!

En die herders het met haas gegaan

en hulle het Maria en Josef gevind

en die kindjie wat in die krip lê.

En toe hulle dit gesien het,

het hulle oral die woord bekend gemaak

wat aan hulle van dié Kindjie vertel is.

En almal wat dit gehoor het,

was verwonderd oor wat deur die herders aan hulle vertel is

 

Die woord is oral oor bekend gemaak …

Die moeders van Betlehem het dit gehoor:

die Goeie tyding van groot blydskap

wat vir die hele volk sou wees.

 

Nou word die stemme gehoor in Rama,

geklaag, bitter geween;

Ragel en die ander moeders van Betlehem

ween oor haar kinders;

Hulle weier om getroos te word.

 

So sê die HERE:

Bedwing jou stem van geween

en bedwing jou oë van trane

 

Want jy het jou troos ontvang:

die Goeie tyding van groot blydskap.

 

Bedwing jou stem van geween

en bedwing jou oë van trane!

Aanvaar die troos wat aan jou gebied is.

 

Die vroue van Betlehem het die blye boodskap gehoor.

Hoeveel maal het hulle die goeie tyding ontvang?

Die een keer waarvan ons gelees het,

toe die herders dit aan hulle kom verkondig het …

 

En u, Broeders en Susters,

hoeveel maal het u al die blye boodskap gehoor?

Een keer? Of hoor u dit al ‘n leeftyd lank?

Ek self verkondig dit ‘n klompie jare lank al aan u

en voor my was daar ander.

Is u getroos?

Of weier u soos Ragel

en die ander ouers van Betlehem om getroos te word?

 

Om bedroef te wees, is nie sonde nie.

God verstaan ons hartseer.

Daarom word Hy ook

die Vader van alle ontferminge genoem. (2 Kor 1:3).

Daarom noem die Evangelie van Lukas vir Jesus

die vertroosting van Israel (Luk 2:25).

Daarom word die Heilige Gees self

die ander Trooster genoem … (Joh 14:16).

 

Maar om God se vertroosting te weier,

dis om Christus self te ontken!

 

Bedwing jou stem van geween

en bedwing jou oë van trane!

Aanvaar die troos wat aan jou gebied is!

Amen.

 

Kom laat ons dank!

Slotgebed (getranskribeer na die erediens)

Genadige God en Hemelse Vader,

Ja, ons sien soveel dinge wat verkeerd is

in hierdie wêreld en dit loop al hoe vinniger verkeerd!

 

En ons hou ons harte vas

vir ons kinders, die kinders wat U aan ons toevertrou het,

en ons kleinkinders.

Ons ervaar elke dag die onreg,

die geweld, die siektes en die plae,

wat dikwels die moderne mediese wetenskap

sonder antwoorde laat.

 

Maar ons kom vanoggend na U toe

en ons bid dat u troos

in ons lewens sigbare werklikheid sal word …

nie net daar waar ons fokus is ten opsigte van

die kinders wat U aan ons toevertrou het nie,

maar ook daar waar hulle ons dalk mag ontval;

daar waar hulle uit u genade uit wegraak;

daar waar hulle die prooi word

van ‘n bose wêreld.

Die apostel sê self ons as slagskape gereken,

maar in dit alles is ons meer as oorwinnaars

in die liefde wat ons in die Here Jesus Christus het.

 

Mag dit ons belydenis wees vandag!

Ons vra dit in sy Heilige Naam!

Amen.

DIE STREWERSVERENIGING EN DIE VERBOND

deur Totius

“Dat hierdie indeling van die gemeente nou volgens die geloof van die mens en nie volgens die belofte van God in die genadeverbond nie, vol­gens die wisselvalligheid van die menslike glo of nie glo nie en nie volgens die vastigheid van wat God doen nie, onbybels en ongereformeerd is, hoop ons om netnou aan te toon. …. Daardie verbond (Gen.17:7; Hand.2:39) bind dus nie alleen enkele persone nie maar ook families en geslagte; nie alleen die wat van hierdie verbond bewus is nie (Abraham en die Pinkstergelowiges), maar ook die wat daarvan nog onbewus is (die nageslag en die klein kindertjies).

Hierdie vereniging, meer bepaald bedoel vir die jongeres in die gemeente, het ons insiens sy ontstaan te danke aan die feit dat die heerlike Verbondsleer van ons vaders in vergetelheid geraak het. Om dit aan te toon is die doel van hierdie hoofstuk.

Ons gaan weer eers na die Metodisme terug, omdat hier al weer die oorsprong lê van wat in die metode en praktyk van die Strewers gesien word.

Wesley se optrede

Wesley se optrede was nie volgens die Gereformeerde opvatting van die genadeverbond nie. Almal wat nie bewus en beslis “bekeer” was nie, het hy beskou as “heidene gedoop of ongedoop” (Works, V, bl. 108).

Wat dus deur hom verlang is voordat iemand ‘n lid van sy vereniging kan word, was “ontwaking”, “bekommering”, “bekering” of ook “‘n begeerte om weg te vlug van die toorn wat aan die kom is”. As hy ‘n plek die eerste keer besoek en bevind het dat diegene wat (deur sy prediking) tot ontwaking gekom het, begeer het om by sy vereniging aan te sluit, was dit sy gewoonte om die doel daarvan duidelik te maak en hulle te ontvang wat gewillig was om lid te word (J. Telford: Life of Wesley, bl. 145). Die lede was dan die bekeerdes, die nie-lede die onbekeerdes.

So is dit ongeveer nou nog in die Wesleyaanse Kerke. Op die vraag: Is die Wesleyaanse Metodistiese Kerk ‘n suiwer vrywillige (voluntary) vereniging? antwoord dr. Gregory (Handbook, bl. 262): “Ja. Niemand kan ten volle lid daarvan wees deur geboorte of deur die daad van ander (hetsy doopgetuies of predikante) nie maar deur sy eie uitdruklike toestemming.”

Die kinders, van wie so iets nie verwag kan word nie, is gevolglik nie volle lede nie. In ‘n sekere sin is hulle dit by die Gereformeerde ook nie, maar kyk nou hoe ‘n verskil tussen die Wesleyaanse en ons doops-beskouing [bestaan]. Die “Kategismus van die Wesleyaanse Metodiste” vra (hfst. II. IX § 2): “Is gedoopte kinders deelgenote van hierdie seëninge?” en antwoord: “Hulle het die uitwendige voordele van die Christelike kerk, en al die seëninge van die verbond word aan hulle verseker vir die toekoms as hulle aan die voorwaardes van die evangelie sal beantwoord!

Die deur ons gekursiveerde woorde gee te kenne dat die kinders van die Metodiste gedoop word nie omdat hulle “in Christus geheilig is” nie (soos ons Doopformulier sê), maar sodat hulle in die toekoms geheilig sou word. Die kind het volgens hierdie beskouing nie die seëninge van die verbond nie, maar sal dit nog ontvang as hy hom bekeer. In die statistieke vind ons dienooreenkomstig die indeling: (1) kerklede, (2) probationers (wat nog op die proef gestel word) en (3) Sondagskoolkinders (Telford: Life of Wesley, bl. 375).

Tereg het Julia Wedgwood daarom opgemerk dat die Christen se geboortedag deur die Metodis van sy doop na sy bekering verskuif is (Rigg: Churchmanship of Wesley, bl. 37). Of, om meer Gereformeerd te spreek, die aanvang van die nuwe lewe het nie meer in die vastigheid van God se verbond gelê nie maar in die wisselvalligheid van die mens se “bekering”.

Die Strewersvereniging

Die spreek van “bekeerdes” en “onbekeerdes” het, seker ook weens die optrede van die Strewers, in ons land algemene spraakgebruik geword.

Die Strewers beywer hulle “om kinders vir Christus te win” (Christian student, V. 2, bl. 2), sodat húlle, voordat hulle gewin is, deur hulle nie as die eiendom van die Here beskou word nie.

Self deel hulle hulle soos volg in: Werkende lede, medelede en erelede. Werkende lede is jongmense “wat glo dat hulle Christene is” ens. (kyk Modelkonstitusie, art. III), “wat die Heer gekies het”, wat dus bekeerd is en die gelofte van art. V (huishoudelike reglemente) kan onderteken. Medelede (in ‘n ander konstitusie word hulle “meegaande” lede genoem) is “jongmense van goeie beginsels wat nog nie as Christene beskou wil word nie”, en “die Vereniging sal altyd in die oog hou dat hulle mettertyd tot werkende lede behoort oor te gaan” (Mo­delkonstitusie, art. III). Húlle staan, sover ons kan uitmaak, nog tussen die bekeerdes en onbekeerdes in, en die wat hulle nog buite die vereniging bevind, moet as onbekeerdes beskou en behandel word.

Wie voel nie dat ons hier met dieselfde onderverdeling as by die Metodistiese Kerke te doen het nie? Daar is: (1) die wat glo dat hulle Christene is, (2) die wat dit byna glo maar nie as sodanig beskou wil word nie, en (3) die wat nog vir Christus “gewin” moet word.

Dat hierdie indeling van die gemeente nou volgens die geloof van die mens en nie volgens die belofte van God in die genadeverbond nie, vol­gens die wisselvalligheid van die menslike glo of nie glo nie en nie volgens die vastigheid van wat God doen nie, onbybels en ongereformeerd is, hoop ons om netnou aan te toon.

“Bekeerdes” en “onbekeerdes”

Nou bepaal ons ons tot die onderskeiding “bekeerdes” en “onbekeer­des”, want wie glo, is, volgens die tans gangbare spraakgebruik, “be­keerdes”, en wie nie glo nie, is nog “onbekeerd”.

Laat ons nou aan dr. A. Kuyper, die groot stryder vir die Gereformeerde leer in Holland, die woord gee (kyk Uit het Woord, II. 2, bl. 312 e.v.).

Onseker

Hy sê daarvan: “Die onderskeiding van alle mense in ‘bekeerdes’ en ‘onbekeerdes’ is onseker, hou ‘n ernstige gevaar in en is ongenoegsaam. Dit is onseker, want niemand op aarde besit ‘n toetssteen om die bokke van die skape te skei nie. Van jouself kan jy weet of jy bekeerd is. Wel nie altyd dadelik nie. Soms is daar selfs onvaste siele, wat tot by hulle doodsnik onseker bly. Maar afgesien van dié buitengewone gevalle is dit tog die reël dat God Almagtig op sy tyd sy uitverkorenes van hulle ewige heil verseker. Sodaniges vra nie meer angstig: Sou daar heil wees? nie maar bely ootmoedig en vreugdevol: ‘Ons dan geregverdig deur die geloof, het vrede by God deur ons Here Jesus Christus.’

Maar al hou ons met hand en tand vas dat die begenadigdes wel terdeë van hulle roeping verseker word, kan of mag ons nooit toegee dat ons die middel besit om die bekeerdes en onbekeerdes buite ons te onderskei nie.

Wel is daar kentekens van die kinders van God, maar eerstens kan dié kentekens soms só verduister wees dat ons hulle nie meer bespeur nie; ten tweede kan ons oog te vooringenome en beneweld wees om te sien wat daar is, en ten derde het die leuen nou eenmaal so fataal (noodlottig) in die hart van die mens ingedring dat hy ook dié kentekens naboots en so ‘n lewe voorwend wat daar nie is nie. Die geestelike komediante! Hoe noukeurig ‘n mens dus ook oplet – en ons erken dat die ernstiger Metodiste hulle metterdaad hierop toegelê het – tog moet elke splitsing in bekeerdes en onbekeerdes onverbiddelik afgewys word, omdat so ‘n skeiding óf volkome verseker moet wees of dit pleeg die verskriklikste onreg. Die onreg naamlik om die geknakte riet te breek en die indringer met ‘n ontsteelde kinderdeel te begiftig.

Gevaarlik

“Maar nie alleen is hierdie splitsing onseker nie, maar dit hou ook ‘n gevaar in, t.w. die geestelike gevaar van selfverheffing vir die bekeer­des.

“Elke tere kind van God weet uit ervaring hoe ontsettend groot dié gevaar is en hoe, as dié selfverheffing eenmaal deurbreek, alle geesteli­ke wasdom versteur word. Skeiding moet daar nou eenmaal wees. Wie uit die ryk van die duisternis oorgesit word in die koninkryk, kan of mag sy oë nie toemaak vir die groot feit dat daar ‘n sondige wêreld is, wat hy moet veroordeel nie, en ‘n heilige koninkryk, wat hy moet soek en moet loof. Daaraan kan nie ontkom word nie. Dit behoort tot ons geestelike roeping.

Maar nooit, nooit kan ons dit sonder selfverheffing doen nie, tensy daar aan hierdie dubbele voorwaarde voldoen is: (1) dat ons die wêreld in onsself op dieselfde oomblik die hardste veroordeel, en (2) dat ons, self uit die wêreld gered, aan redding van ander uit hierdie selfde wêreld glo.

En kyk, juis dit word by hierdie willekeurige skifting in bekeerdes en onbekeerdes byna onmoontlik. Die kring van bekeerdes staan dan soos ‘n heilige kring eenkant; beskou hulleself asof hulle ‘aan niks gebrek’ het nie, en het sodoende reeds meer as halfpad deur die poort van ‘geestelike hoogmoed’ gegly. Dit strem alle waaragtige lewe, hou die genade teë en verwarm ons gebed. En geen groter diens kan daarom aan die begenadigdes bewys word as dat u rusteloos vir hulle daardie gemaakte heiligheidsbeeld uit die nis van hulle hart wegneem nie.

Ag, daar is honderde en honderde wat die aanbidding van heiliges by Rome afkeur en in hulle eie hart, op nog aanstootliker manier, aan dieselfde sonde mank gaan.

Ongenoegsaam

“As ‘n splitsing in ‘bekeerdes en onbekeerdes’ derhalwe reeds om hierdie dubbele rede verwerp moet word, behoort dit nog meer teëgegaan te word as volstrek ongenoegsaam.

“Doel van so ‘n splitsing is tog – nie waar nie? – om die akker waar die saad van God in is, te onderskei van die akker wat met die saad van die sonde besaai is. Die grens moet dus só getrek word dat niks wat uit die saad van God is, daarbuite mag val nie. En daarvoor is die indeling in bekeerdes en onbekeerdes ten enemale ontoereikend en onbekwaam.

“Want tot die akker van God behoort nie alleen hulle wat nou reeds tot bewuste bekering gekom het nie, maar net so goed sodaniges in wie die genadewerk wel reeds begin het maar nog sonder dat hulle dit self agterkom, ja, selfs al sodaniges vir wie die genadewerk, hoewel nog nie in hulle persoonlik begin nie, tog reeds in die ewige besluit van God gereed lê.

“Van die werk van die versoening sê die apostel in Hebr. 4:3 dat al die werke van God wat die versoening teweegbring, hoeseer ook eers daarna geopenbaar, tog in die wese van die saak ‘reeds van die grondlegging van die wêreld afvolbring is‘.

En so behoort ‘n kind van God reeds tot die akker van God van voor die grondlegging van die wêreld af, ook al is dit dat die genade eers op ‘n later tydstip tot hom oorgaan en in hom openbaar word. Bekeerd of onbekeerd is dus volstrek nie die enigste kwessie waarmee rekening gehou moet word nie. Om jou dit in te beeld is om van die werk van God ‘n veels te geringe denkbeeld te koester.

Nee, die werk van God gaan deur ‘n goue ketting vanuit die ewige raad deur ‘n hele reeks van skakels na die eindelike heerlikheid toe, en in dié goue ketting is die bekering net een van die middelste skakels. Elke indeling wat op die bekering alleen gegrond word, moet dus altyd oppervlakkig en gebrekkig bly. Dit gee ‘n stuk van die saak maar kom nie tot die omvatting van die geheel nie.”

Die middelstaat

Ons hoop dat deur almal ten volle verstaan word wat dr. Kuyper bedoel.

Met die maatstaf van die “bekering” mag ons die gemeente nie meet nie,

(i) omdat dit [die maatstaf] onseker is, aangesien ons wel van ons eie bekering sekerheid kan hê maar nooit onfeilbaar van ander kan sê of hulle bekeerd is nie, en juis op die beoordeling van hierdie ander kom dit by ons arbeid in die gemeente van God;

(2) omdat dié bekering maklik diegene wat dit deelagtig geword het, tot geestelike hoogmoed verlei en hulle, soos die ondervinding, helaas! te duidelik leer, op die onbekeerdes uit die hoogte laat neersien, en

(3) omdat hierdie “beke­ring” (as dit van goddelike oorsprong is) slegs ‘n middelstuk is van die groot werk van God aan die siel, sodat as daarmee begin word, al die voorafgaande werk, reeds van ewigheid af begin, uit die oog verloor word.

Maar nou is daar nog ‘n middelstaat, naamlik van mede- of meegaande lede. Hulle is, sover ons dit verstaan, nie heeltemal wêrelds, soos die onbekeerdes nie, en ook nie heeltemal godsdienstig nie maar “half en half persone wat die wêreld laat vaar maar ook nog nie ‘n Jesus ontvang het nie”. Hulle moet dan “mettertyd” tot die staat van werkende lede oorgaan.

“Hierdie hele derde staat,” sê dr. Kuyper (t.a.p., bl. 322), “is ‘n suiwere versinsel en bowendien ‘n allerverderflikste versinsel…. Kyk, ‘n sogenaamde bekommerde siel is óf ‘n reeds gebore kind van God maar wat nog in die windsels lê en daar dus uitgehelp moet word, óf só ‘n bekommerde is ‘n vyand van God met ‘n sluier voor sy gesig en dus een wat homself en ander bedrieg en vir wie die sluier hoe gouer hoe beter voor die gesig afgeruk moet word.”

Op ‘n gegewe oomblik is ‘n mens ‘n kind van God of is jy nie ‘n kind van God nie. “Mettertyd” kan ‘n mens nie een van die twee wees nie. Weliswaar is daar oorgangstoestande – ‘n oorgaan van onbewuste tot bewuste vyandskap teenoor God en ‘n oorgaan van onbewuste tot bewuste kind-wees, maar hierdie toestande kom tot hulle reg in die genadeverbond, soos dadelik aangetoon sal word, sonder ‘n tussenstaat tussen kinders van die Here en van die duiwel te belewe.

Die uitverkiesing as maatstaf

Intussen kan die vraag gestel word: “Is dit nie moontlik om die uitver­kiesing as maatstaf te neem by ons werke in die gemeente nie ? – waarop deur ons met ‘n besliste nee! geantwoord word.

Van ons eie verkiesing kan ons in die binnekamer van die siel verseker wees, en dit is ons plig om ons roeping en verkiesing vas te maak (2 Petr. 1:10), sonder om daarmee in die wêreld te koop te loop.

Die verkiesing van ander is egter ‘n geheimenis waar ons nie mag indring nie.

Niemand mag die gemeente in twee gaan deel deur vir die een te gaan sê: Jy is verkies, en vir die ander: Jy is verlore, nie, om die eenvoudige rede dat God die mense nie met die name van die verkorenes en verworpenes bekend gemaak het nie.

Laat ons dan so die uitverkiesing nie los deur net met die verbond rekening te wil hou nie?

O nee! Juis “daardie laat skiet van die Verbond het die siele van die mense van die Verkiesing afkerig gemaak,” sê dr. Kuyper (bl. 823), en tereg.

As jy net die uitverkiesing preek, jaag jy die mense weg, of jy moet al die hoeke en kante van daardie leerstuk afslyp en dit heeltemal misvorm. Dan trek jy wel weer die mense maar begaan die verskriklike sonde dat jy hierdie heerlike waarheid van God misvorm het.

Nee, verbond en verkiesing is twee sterk pilare wat die gebou van ons saligheid dra, en nie een van die twee kan omgeruk word nie, of die gebou stort inmekaar.

Verkiesing en verbond behoort bymekaar, soos in Jesus se prediking. ,,Al wat die Vader My gee . . . sal Ek nooit uitwerp nie” – is die verbond, albei in een vers verbind (Joh. 6:37). Wie bekom is, het vastigheid nodig, ‘n fondament vir hulle saligheid, en juis dit bied die verkiesing: daardeur word die verbond ‘n verbond van die genade, ‘n vaste en ewige verbond. En wie moet kom, het ‘n band nodig waardeur hulle getrek kan word, ‘n band wat juis deur die verbond gaan werk, deur die lokkende en trekkende uitnodiging: “Kom, en Ek sal julle nooit uitwerp nie.”

Die genadeverbond

So is ons dan eindelik waar ons moet wees, en kan maklik verduidelik word wat eintlik onder die verbond verstaan moet word.

Dit is deur God met Abraham en sy nageslag opgerig:

“Ek sal my verbond oprig tussen My en jou en jou nageslag na jou in hulle geslagte” (Gen. 17:7).

Let nou goed daarop met wie hier gehandel word.

Ten eerste met ‘n persoon (Abraham);

ten tweede met sy nageslag (Isak en Jakob), en

ten derde met hulle geslagte (die 12 geslagte van Israel).

Daarom is hierdie verbond dan ook weer aan die voet van Sinai vernuut en bevestig.

Dieselfde belowe God aan sy volk sodra dit op die Pinksterdag gebore is. Dan roep Petrus uit:

“Want die belofte kom julle toe en julle kinders en almal wat daar ver is” (Hand. 2:39).

Al weer daardie selfde drie:

(1) persone (hulle wat op die Pinksterdag die Heilige Gees ontvang het),

(2) nageslag (julle kinders) en

(3) geslagte (almal wat daar ver is).

Daardie verbond bind dus nie alleen enkele persone nie maar ook families en geslagte; nie alleen die wat van hierdie verbond bewus is nie (Abraham en die Pinkstergelowiges), maar ook die wat daarvan nog onbewus is (die nageslag en die klein kindertjies).

Die werking van die verbond

Met hulle almal worstel die verbond van God nou. Met die grotes en die kleintjies, met die oues en die jonges, met die “bekeerdes en onbekeerdes”, met die geborenes en ongeborenes. Vandaar dat dit nie nodig is om die gemeente in onbekeerdes, bekommerdes en bekeerdes te verdeel en elke klas besonderlik te groepeer nie.

Hulle is almal in die verbond en word gelykop bewerk. Almal wat deur die doop in die gemeente ingelyf is (om dit kortheidshalwe so te stel), word beskou en aangespreek as “uitverkorenes, heiliges en geliefdes” (Kol. 3:12).

‘n Kind van die gemeente moet as die eiendom van die Here, as “in Christus geheilig” aangemerk word en kan gevolglik nie meer vir Christus “gewin” word soos die Strewers sê nie, of dit moet heeltemal oneintlik bedoel wees. ‘n Kind van die gemeente hoef hom nie deur “‘n gelofte” (kyk Modelkonstitusie) aan die Strewers te verbind nie, omdat hy al van voor sy geboorte af aan die Here verbonde is. En as hy tot die jare van onderskeiding gekom het, aanvaar hy met bewustheid daardie verbond en bely ook die leer van die verbond in die midde van die gemeente.

Die onbekeerdes

Maar daar is dan tog onbekeerde verbondskinders?

Alte seker.

En moet hulle nie van die ander afgeskei word nie?

Nee, hulle behoort ook tot die verbond.

Ons moet hulle as verbondskinders vermaan, aanhoudend vermaan so lank as hulle deur leer of wandel nie opsetlik met die verbond breek nie, en dan nog eers afsny deur middel van die kerklike tug, d.w.s. afsny as kind van die verbond!

So maak die Here.

Israel het afgewyk en het die afgode gedien, en nou kom roep Hy: “Keer terug, o afkerige kinders” (Jer. 3:22). Nie: Keer terug, julle heidene, julle ongelowiges, julle vreemdelinge van die verbond nie. Nee: wél “afkeriges” maar tog nog altyd “kinders“.

Ag, as hulle in ons dae die Here se vermaning as model geneem het, hoe anders sou die prediking wees?

“Om te doen wat nou gedurig gebeur, dat die gemeente van Christus toegespreek word as ‘n klomp wilde mense wat hier- en daarvandaan bymekaar gekom het, is deur en deur verkeerd. Dit mag ‘n evangelis, dit mag ‘n sendeling doen; maar nie ‘n bedienaar van die Woord wat voor die gemeente optree nie. En alle aandrang en vermaning tot bekering in hierdie gemeente moet altyd en onveranderlik hierdie veel skerper en heiliger karakter dra van te sê: ,U staan of sit hier in u hoedanigheid van bondgenote van die lewende God. Is u dit?‘ Nie maar net: ‘Wil u na Jesus toe kom?’ nie, maar veel deurdringender: U doen u voor asof u een van diegene is wat deur die Vader aan Hom gegee is. En nou, word dit in u gevind?” (Kuyper, bl. 346).

As in ons dae so gespreek sou word, hoe anders sou die seën dan uitgespreek word; “veral daardie na Metodisme lykende ‘mag wees of mag bly’, waardeur hulle ook by hierdie slothandeling nog ‘n wenk [aanduiding?] wil gee dat daar wel in die vergadering [mense] kan wees wat nog nie tot die gemeente behoort nie, wil ons, hoe goed die bedoeling mag wees, ook omdat dit nie daar staan nie, afkeur” (Kruif: Liturgiek, bl. 139).

Met opset gee ons hierdie aanhalings, hoewel daarmee op kerklike terrein oorgegaan word.

Want, kyk, ons glo dat die Strewersverenigings nooit sou opgekom het as die kerke by die verbond gebly het en hulle lede as verbondskinders aangesien het nie.

‘n Bedenking

Een bedenking kan nog geopper word.

As almal dan, ook die wat later blyk verwerp te wees, in die verbond is en as sodanig in enige opsig daaraan deel het, dan is – so kan ‘n mens aflei – die verbond ook vir die verworpenes, terwyl die verkiesing net vir die uitverkorenes is.

Maar dit is ‘n verkeerde redenering.

“Bondgenoot in daardie verbond is niemand behalwe die wat genade ontvang het of vir genade bestem is nie.”

Kaf en koring sit wel nog aan mekaar vas solank daar nog nie gedors is nie, maar die grond, die mis, die water, die lug, die son is nie daar vir die kaf, wat wegwaai nie, maar vir die koring, wat in die skuur ingedra word. Die verbond werk in die tyd, in die sondige menslike geslag. Vandaar hierdie tydelike vermenging.

Tog is die verbond van die genade in die wese van die saak alleen vir die begenadigdes.

_______________________________

Bron: Versamelde Werke (1977 stel, deel 6, bl.251 tot 260). Sien Totius se volledige geskrifte teen verskillende sektes wat op verskillende maniere die genadeverbond met ons én ons kinders verwerp, asook die belangrikheid van die plaaslike kerk, in hierdie deel 6 van sy Versamelde Werke, onder andere:

– Die Metodisme (bl.129-214)

– Die Reveil in Nederland (bl.217-228)

– Die Strewersvereniging beoordeel vanuit Gereformeerde standpunt (bl.241-278)

– Die Christelike Strewersvereniging (C.S.V.) nog eens (bl.279-325)

– Die “Doop van die Gees” – Bestryding van die leerstellings van die AGS (bl.328-352).

– Spiritisme (bl.366-382)

Nota: Totius vermeld in die begin van sy artikel (bl.243) dat die amptelike naam van die “Strewersvereniging” is: “die Jongeliedevereniging vir Christelike Strewe”.

Sien ook hierdie artikel van Totius oor die gereformeerde doopsformulier vir kinders: Hierdie kind van U

Posted by: proregno | February 20, 2017

Die Kerk (10) – Die vervolging van die kerk

vermaak_church

DIE VERVOLGING

VAN DIE KERK

deur prof. WJ Snyman

(Sien die inleiding [nommer 1] en die res van die reeks hier.)

Heerlikheid en vernedering

Ons moet nog besondere aandag gee aan die lofsang van Simeon(Lukas 2:25-35). Uit hierdie lofsang kan ons ook leer hoe dit is met die Kerk. Simeon besing twee dinge van daardie Kind. Hy besing Sy heerlikheid en Sy vernedering. Die heerlikheid is so groot dat een volk alleen dit nie sal ontvang nie, maar dit sal wees vir alle volkere. Christus is ‘n lig tot verligting van die nasies (Lukas 2:32). Jesaja het dieselfde ook al geprofeteer, soos ons kan lees in Jes. 49:6.

Maar Simeon sing ook van die vernedering van die Kind. Daar kom ‘n skeiding. Sommige sal val en ander sal opstaan deur hierdie Kind. Christus bring skeiding tussen gelowiges en ongelowiges. Dit gebeur in Israel en wat in Israel gebeur, sal ook in elke volk gebeur. So bring die verkondiging die Kerk te voorskyn in alle nasies. Dit is nie Christus wat sy rug op die volk keer nie, maar dit is die volk wat Hom verwerp. En dit gebeur in elke nasie.

Wanneer ontstaan daar ‘n Kerk?

Die Kerk ontstaan as die Evangelie na ‘n volk gebring word, want dit gaan maar nie net om die enkeling nie, maar om die volk. En wanneer ontstaan daar nou ‘n Kerk? Die Kerk ontstaan as ‘n deel van die volk sy rug op Christus keer en as die res van die volk Hom aanneem. Daarom moet die Kerk hom rig tot die volk. God het sy uitverkorenes onder elke nasie. Dit weet ons uit die Openbaring van Johannes. En daarom moet ons met die Evangelie kom tot die volk. By Jesus se geboorte sien ons al die verteenwoordigers van alle nasies. Hulle is die wyse manne uit die Ooste wat gekom het om Christus hulde te bewys. Dit is al ‘n vervulling van Simeon se profesie.

Maar ook die donker kant van die profesie van Simeon gaan al gou in vervulling. In Openbaring 12 lees ons van die draak wat die Kind wil verslind. Koning Herodes trek sy swaard om die Kind te dood. Maar nou tref die swaard van Herodes nie die Kindjie nie, maar ander kinders. Ons kry die geskiedenis van die kindermoord te Betlehem. Daar vloei die eerste martelaarsbloed in die Nuwe Testament. Ons het lofsange gehoor, maar nou hoor ons geween. Hier word nie alleen bely nie, maar hier word ook gely. Ons moet ook bereid wees om vir ons belydenis te ly. Die weg van die Kerk, ook onder ‘n volk, is ‘n weg van lyding. Die Kerk groei juis deur lyding. In die Kerk word geloof en geprys, maar ook gely.

En dan sien ons in Matthéüs 2 dat die Kindjie vlug. Hy moet padgee vir die draak. Die engel het groot blydskap verkondig en nou is alles geklaag en geween. Die Verlosser moet verlos word. Sy ouers moet Hom neem en met Hom vlug. En wie sal glo in ‘n vlugtende Koning? Christus moet vlug na Egipte. En wat word dan deur Matthéüs gesê? Hy skrywe:

“Sodat die Woord vervul sou word wat die Here gespreek het deur die profeet: Uit Egipte het Ek my seun geroep” (Matt. 2:15).

Hier kom ons by ‘n diep saak. Hier kan ons sien wat die Kerk is. Uit Egipte het Ek my seun geroep. Dit kom uit die Ou Testament. Dit het ook in die Ou Testament gebeur.

Israel kom uit Egipte. Israel moes opstaan uit die dood. So moes van hom ‘n volk gemaak word.

Dit is God se weg met Sy Kerk. Dit leer ons by Calvyn. Hy verklaar Matt. 2:15 op hierdie manier: die roeping van Israel uit Egipte was nog maar ‘n profesie. Daardie verlossing uit die dienshuis van die sonde was nog nie die werklike verlossing nie. In Christus word die profesie vervul. Noudat Christus uit Egipte geroep word, gebeur daar ‘n werklike verlossing met Israel. Egipte was maar ‘n uiterlike diensbaarheid. Toe Christus uit Egipte geroep is, toe is Israel werklik verlos uit die slawerny van die sonde en van die dood. Dit kan ons ook leer by Paulus. Toe Christus opgestaan het uit die dode, toe het die Kerk opgestaan. Toe Christus uit die dood verlos is, toe is ons in Hom uit die dood verlos. En hier val die volle lig op die groot gedagte van Paulus: die Kerk is die liggaam van Christus. Wat met die Hoof gebeur het, het ook met die liggaam gebeur.

En hoe word ons nou salig?

Deur dit te glo. Deur te glo dat ons in Hom begrepe was toe Hy gesterf en opgestaan het. Dit is dieselfde wat ook met Adam gebeur het. Ons het met Adam geval. Nou is Christus die tweede Adam. Soos ons in die eerste Adam verlore gegaan het, so word ons verlos deur die tweede Adam. Uit Egipte het Ek my seun geroep, beteken dat ons almal in Christus uit die sonde en die dood geroep is. Die Kerk is daarom almal wat in Christus begrepe is. Hulle wat nie glo nie, is nie in Christus begrepe nie. Deur ons val in Adam was ons in Egipte, en daar kom Christus ons haal. As ons daarom praat van die Christelike Kerk, dan beteken dit nie dat daar ook nog ander kerke is nie, maar dan wys dit op die eenheid tussen Christus en die gelowiges. As ons die eenheid met Christus verstaan, dan verstaan ons al veel van die Kerk.

As ons hierdie wonderlike eenheid raaksien, dan kan ons ook die lyding van die Kerk, die vervolging van die Kerk verstaan. Die draak vervolg eers die Kind wat die vrou gebaar het, en daarna vervolg hy die vrou (Openbaring 12:13). Die Kerk kan met sy lyding die genade nie verdien nie. Hy glo dat Christus alles gedoen het en dat ons slegs een ding kan doen: dit is om te glo soos Abraham en Maria alleen kon glo. Maar die lyding en die vervolging van die Kerk kan ons alleen verstaan uit die diepe eenheid tussen die Liggaam en sy Hoof.

En hierdie lyn van Matthéüs 2 waarin geteken word dat dit wat met die Hoof gebeur het ook met die liggaam gebeur het, loop deur tot die Efesiërsbrief. Paulus trek daar die lyn van Matthéüs deur.

_________________________________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

_________________________________________________

vermaak_churchDIE BEGIN VAN DIE KERK IN DIE NUWE TESTAMENT 

deur prof. WJ Snyman

(Sien die inleiding [nommer 1] en die res van die reeks hier.)

Die Kerk is nie ‘n werk van die mense nie, maar ‘n wonderwerk van die Here. Ons kan dit vergelyk met ‘n boom. ‘n Boom is ook ‘n werk van God. Selfs ‘n kind kan dit sien en bewonder, hoewel hy dit nie kan begryp nie. So kan ons ook die Kerk nie begryp nie.

Ons het hier nie gekom om die Kerk te verstaan nie, maar om die Kerk te bewonder soos ons dit sien in Psalm 122:2 en 3. Die gelowige digter bewonder die Kerk wat gebou is soos ‘n stad wat goed saamgevoeg is. Mag ons deur hierdie lesings oor die Kerk ook gebring word tot aanbidding, en mag ons seker weet dat ons ook ‘n tak van daardie boom is, ‘n lewende lidmaat van die Kerk.

In die Bybel lyk die leer oor die Kerk soos ‘n rivier waarvan ‘n mens die loop byna nie kan volg nie, maar wat uitloop in die oseaan. In hierdie lesings oor die Kerk sal ons dan ook hier en daar langs die oewer gaan staan om hierdie rivier te bewonder. In Openbaring 12 sien ons duidelik die begin van hierdie rivier. Die begin van die Kerk in die N.T. is die krip van Christus. By die begin van die Kerk in die N.T. is daar niks vir die oog om te sien nie, maar daar is des te meer om te hoor. Ons hoor lofsange. Ons hoor mense wat God loof en prys. Daar begin die Kerk.

Die Kerk begin met dinge wat God gedoen het en wat met lofsange van mense beantwoord word. By die krip van Christus hoor ons die Kerk. Dit herinner ons wat die Kerk moet wees en wat die Kerk moet doen. Hierdie lyn loop dwarsdeur die N.T. Ons kan dit byvoorbeeld hoor in Efese 1 waar ook gesing word tot eer van God.

Ons moet ‘n singende Kerk wees.

Nou kan ons die lofsange nader bekyk. Daar is mense wat God loof, want Hy het heerlike dinge tot stand gebring. Ook al verstaan ons nie alles van die Kerk nie, as ons maar hierdie een ding doen: God loof en prys, dan doen ons al ‘n groot ding. Die mense loof God vanweë die verbondstrou van die Here en ook vanweë Sy almag en genade. Dit is die eerste lofsang van die Kerk. En hierdie eerste lofsang van die Kerk in die N.T. is meteens ‘n belydenis.

Daarom kry ons hier die eerste belydenis van die Kerk in die N.T. Belydenis is lofsegging. Nou sien ons daardie belydenis groei. Dink maar aan die Twaalf Artikels waarin ook die Kerk bely word. Ook in die drie Formuliere van Enigheid sien ons ‘n uitbreiding van die belydenis oor die Kerk. Ons moet hierdie belydenis bewaar. En as ons bely dan moet ons jubel. Dan is ons werklik Kerk.

Wanneer ons nou luister na die lofsang van Maria, dan kan ons hoor hoe groot die Kerk is. In Lukas 1:48 sien ons die loop van die Kèrk wat soos ‘n rivier deur die historie kronkel. Die Kerk loop deur alle geslagte. Die geslagte word opgeneem in die Kerk. En dan tref dit ons in hierdie teks dat Maria nie heilig genoem word nie, maar sy word salig genoem. Maria is net deur geloof salig. Maria se geloof bestaan daarin dat sy God nie teenspreek nie. Sy het geglo soos Abraham.

En almal wat glo, sal ook salig geprys word.

En vervolgens is daar die herders. Hulle het gehoor van die geboorte van die Kindjie (Lukas 2:11). Hierdie Jesus wat gebore is, is die Christus, die Seun van God. Hoe weet hulle dit? Hulle het dit gehoor. Die engele het hulle dit verkondig. Die eerste verkondiging kom van God. En die eerste verkondigers in die Kerk in die N.T. was engele. ‘n Engel is ‘n boodskapper. Daarom word in die Openbaring van Johannes die predikante ook engele genoem.

Ons as predikante mag dan ook nie ons eie boodskap verkondig nie, maar ons mag alleen die boodskap bring wat ons ontvang het. Hier in Lukas 2 kan ons sien hoe heerlik dit is om ‘n verkondiger te wees.

Na die engele word die herders ook verkondigers (Lukas 2:17). Die eerste predikante in die Kerk van die N.T. was herders. Dit beteken nie dat ons sommer uit die veld gevang moet word om te predik nie. In die N.T. is daar ‘n duidelike aanwysing dat daar predikante moet wees wat die waarheid moet verdedig en wat dieper in die waarheid ingelei moet word om ander gelowiges ook dieper in die waarheid te kan inlei. Maar dit beteken wel dat alle gelowiges getuies moet wees. Alle mense moet verkondig aan hulle naaste. Ons het in die Kerk mondige lidmate nodig wat teenoor die ander mense van Christus kan getuig.

In die lofsang van die engele hoor ons ook iets oor die omvang van die Kerk. In die oudste handskrifte staan in Lukas 2:14: In mense van sy welbehae. Dit laat ons duidelik die omvang van die Kerk sien. Die Kerk is nie maar net Israel nie. Hier hoor ons van die uitverkiesing. Dit is die vergadering van die Kerk. Die sendelinge is nog steeds besig om die mense van die welbehae te haal. Ons moet egter nie te gou sê as iemand nie glo nie: jy is nie van God se welbehae nie.

Die engele sing ook van vrede op aarde. Dit gaan hier om ‘n innerlike vrede. Op die nuwe aarde sal daar ook ‘n uiterlike vrede wees. Die vrede waarvan die engele sing, begin in die hart. Dit is ‘n vrede met God, ‘n vrede met sy lot en ‘n vrede met sy medemens. God het alles gedoen, ons kan net antwoord en loof.

Die Kerk is die vergadering van gelowiges en lowendes uit alle volkere, tale en nasies, van die begin van die wêreld tot die einde.

Die Kerk is die gelowiges wat God loof.

_________________________________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

_________________________________________________

DR JOHN BYL SPREKERSTOERDr. John Byl - Reformation International Doctoral Committee

Potchefstroom – program

8 tot 10 Maart 2017

Wetenskaplikes kies hul teorieë gebaseer op hul onderliggende voorveronderstellings. Die Bybel is die Woord van God, is een van die onderliggende voorveronderstellings van Christene.” – dr. John Byl


 Donderdag 9 Maart, 9:00 – 10:00
Onderwerp: Informele bespreking by Fisika oor verskeie implikasies van lang tydskale wat deur sekere astrofisiese verskynsels geimpliseer word.
Plek: Seminaarkamer, Eerste vloer, Gebou G5.

Kontakpersoon: Johan van der Walt, 018 299 2408

Donderdag 9 Maart, 12:00 – 13:00

Onderwerp: “A Christian Perspective of Physics”
Plek: Seminaarkamer, Eerste vloer gebou, G5.

Kontakpersoon: Johan van der Walt, 018 299 2408

Donderdag 9 Maart, 15:00 – 16:30

Onderwerp: “Has Science killed God? Naturalism versus Christianity”
Plek: Skool vir Filosofie, Gebou F13.

Kontakpersoon: Michael Heyns, 018 299 1564


Vrydag 10 Maart, 10:00

Gesprek met Prof. Kobus van der Walt, Fakulteit Natuurwetenskappe.

Kontakpersoon vir Potch program: Johan van der Walt

E-pos: djohan.vanderwalt@gmail.com

Sien hier vir meer inligting oor dr. Byl, sy boeke en artikels, en sy sprekerstoer in SA: Dr Byl sprekerstoer 2017
Posted by: proregno | January 30, 2017

Dr. John Byl sprekerstoer: Pretoria program, 5-7 Maart 2017

DR JOHN BYL SPREKERSTOERDr. John Byl - Reformation International Doctoral Committee

Pretoria – program

5 tot 7 Maart 2017

Wetenskaplikes kies hul teorieë gebaseer op hul onderliggende voorveronderstellings. Die Bybel is die Woord van God, is een van die onderliggende voorveronderstellings van Christene.” – dr. John Byl


Sondag, 5 Maart: GK Wonderboompoort 

Tema: “Weerspreek wetenskaplike feite die Bybel?”

Tyd: 19h00-20h00

Prof John Byl besoek GK Wonderboompoort en sal tussen 19:00-20:00 ‘n toespraak lewer oor “Weerspreek wetenskaplike feite die Bybel”.

Dr John Byl is in Den Haag in Nederland gebore in 1949 en het as jongeling
na Kanada geëmigreer. Hy het sy BSc in Wiskunde aan die Universiteit van
British Colombia in 1969 verwerf en sy PhD in Sterrekunde in 1973. Hy is
tans ‘n afgetrede professor van Trinity Western Universiteit waar hy in
1978 begin het en die hoof van Wiskundige Wetenskappe geword het in 1980 en sy volle professorraatskap in 1985. Hy het verskeie studies oor
Sterrekunde, Fisika en Wiskunde gepubliseer.

Onlangs het sy fokus verskuif na die Filosofiese en Teologiese aspekte rakende Wiskunde, Fisika en Kosmologie en gelei tot die publikasie van die boeke: God and Cosmos: A Christian View of Time, Space and the Universe; The Devine Challenge: On Matter, Mind, Math and Meaning; How should Christian Approach Origins?

Hy is gelukkig getroud en die vader van ses kinders en 8 kleinkinders. Hy is
‘n aktiewe lidmaat van die Kanadese Gereformeerde Kerke en dien as ‘n
ouderling.

Verdere navrae: francoisvandeventer@gmail.com


Dinsdag, 7 Maart 2017: Aros-kampus

Plek: Aros-kampus, Dickensonlaan 1180, Waverley, Pretoria.

Program vir die dag:

8:45-9:00       Opening

9:00-9:10        Inleiding

9:10-10:00      Lesing 1: Has science killed God? Christianity versus Naturalism

I shall examine various claims about science disproving Christianity, discussing the nature of science, data versus theory, and the role of worldviews. Then I will compare the worldviews of Christianity and naturalism, examining their presuppositions, and implications.

10:00-10:20 Vrae en antwoorde

10:20-10:45 Tee & koffie

10:45-12:00 Lesing 2: The Reformed Worldview and origins

I shall discuss a Reformed worldview (with reference to the Reformed standards), and its implications regarding origins. This will involve examining “God’s two books”, general revelation, common grace, and the anti-thesis. I shall discuss also various forms of theistic evolution, and their theological implications.

12:00-12:30 Vrae en antwoorde

12:30-13:30 Middagete

13:30-14:30 Lesing 3: Teaching Math from a Christian Perspective

What does Christianity have to say about Math? I shall argue that worldview plays a major role also in math. Is math invented or discovered? Math and the scientific revolution. Relating matter, mind, and math. Christianity provides a better basis for math than naturalism. Applications to teaching math.

14:30-15:00 Vrae en antwoorde

15:00-15:10 Afsluiting

Verderde navrae: info@aros.ac.za

Hier is die advertensie van Aros: Spreker – dr John Byl 


Kennisgewing: dr. Byl is nog beskikbaar vir een lesing in Pretoria, Maandag die 6de Maart, as iemand hom wil gebruik vir daardie dag. Kontak my daarvoor: proregno@gmail.com


Potchefstroom program: 8-10 Maart 

Dr. Byl sal ook as spreker optree in Potchefstroom, sodra die program daar gefinaliseer is sal dit deurgegee word.

Sien hier vir meer inligting oor dr. Byl, sy boeke en artikels, en sy sprekerstoer in SA: Dr Byl sprekerstoer 2017

Posted by: proregno | January 30, 2017

Islam Evangelisasie (12)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

ISLAM (12)

 by Rev. Martyn McGeown

We interrupt the series of blog posts on Islam. If you have been following, and if you have comprehended the blog posts so far, you, and hopefully your Muslim contacts, should be able to answer these questions. Quiz yourselves and your families, especially your teenagers in Heidelberg/Essentials catechism class. How well do you understand the Christian faith? Could you prove these important teachings from scripture?

Part 1: the Trinity

TRUE OR FALSE?

  1. Christians believe in three gods?
  2. Christians believe that the Son of God is a creature?
  3. Christians believe that there are three Creators?
  4. Christians believe that the Father, the Son, and the Holy Spirit are one person?
  5. Christians believe that the Father, the Son, and the Holy Spirit are three beings?
  6. Christians believe that the Father, the Son, and the Holy Spirit are each one third of God?
  7. Christians believe that when Jesus was on the earth, there was no God in heaven?
  8. Christians believe that Mary is a god?
  9. Christians believe that the Father came before the Son and the Holy Spirit?
  10. Christians believe that the Father and the Holy Spirit have physical bodies?
  11. Christians believe the Father first created the Son, who then helped him create the world?
  12. Christians believe that the Father and the Son created the Holy Spirit?
  13. Christians worship only the Father, and do not worship the Son or the Holy Spirit?
  14. Christians believe that the Father adopted the Son at his baptism in the river Jordan, at which point he became God’s Son?
  15. Christians believe that Jesus became the Son of God when he was born into the world?
  16. Christians believe that to become a father, God took a wife through whom he bore a son?

Part 2: The Incarnation

TRUE OR FALSE?

  1. Christians believe that when the Son of God became a man he was no longer God’s Son?
  2. Christians believe that during his life on earth the Son possessed no divine attributes?
  3. Christians believe that the Son of God was always human, even before the incarnation?
  4. Christians believe that because Mary is the mother of Jesus, she should be worshipped?
  5. Christians believe that the human nature of Jesus consists only of a human body, but not of a human soul?
  6. Christians believe that because Jesus is human and divine, he is or has two persons?
  7. Christians believe that Jesus has one nature?
  8. Christians believe that the qualities of one nature also belong to the other nature in Jesus? For example, Christians believe that the body of Jesus is omnipotent and omnipresent, like his divine nature?
  9. Christians believe that, because Jesus was hungry, thirsty and tired, he was not really God?
  10. Christians believe that, because Jesus suffered and died, he was not really God?
  11. Christians believe that, because Jesus performed miracles, understood the secret thoughts of men, and was worshipped, he was not really human?
  12. Christians believe that Jesus did not really have a human nature; he just seemed to?
  13. Christians believe that the human nature of Jesus was corrupted with sin?
  14. Christians believe that Jesus lived a perfect life of obedience and that he never sinned?
  15. Christians believe that, as a human being, Jesus was obligated to keep God’s Law?
  16. Christians believe that the Son of God on earth prayed to God?

Part 3: Sin and Salvation

TRUE OR FALSE?

  1. Christians believe that God tolerates sin and turns a blind eye to it?
  2. Christians believe that God only punishes “serious” sins such as murder or adultery?
  3. Christians believe that the penalty for sin is death?
  4. Christians believe in total depravity, which means that man is totally corrupt, unable to do anything good, and inclined to all evil?
  5. Christians believe that the sin which Adam committed in the Garden affected only Adam?
  6. Christians believe that all human beings are born good, but they become sinful because of their environment?
  7. Christians believe that it is possible to do enough good works in order to earn salvation?
  8. Christians believe that God accepts a work as truly “good” if it is sincere?
  9. Christians believe that a truly good work must be done out of faith to God’s glory?
  10. Christians believe that, because sinners could not save themselves, the Son came to be the Savior?
  11. Christians believe that Jesus obeyed the Law of God in the place of his people because they could not perfectly obey it themselves?
  12. Christians believe that Jesus carried the penalty of the Law of God in the place of his people because they could not carry that penalty themselves?
  13. Christians believe that the penalty that Jesus carried is the wrath (anger) and curse of God?
  14. Christians believe that the Father forced Jesus to carry that penalty against his will?
  15. Christians believe only Jesus was qualified to carry that penalty because he is God in human flesh?

________________

For the answers to these questions, visit the Islam 11 blog post.

________________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland. 

________________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie 

Posted by: proregno | January 26, 2017

‘n Sabbat vir die land – Totius

ps-65-header

‘N SABBAT VIR DIE LAND

deur Totius 

“Om boer te wees is ‘n hoë, goddelike roeping. Ter wille van die Here moet ons die aarde liefhê en dit liefderyk versorg. ‘n Boer wat sy perd liefhet, sal dit nie ooreis nie.”

[Nota: In tye van reën én droogte in Suid-Afrika, plaas ek graag hierdie artikel van Totius om oor biddend te besin, veral vir ons boere in hierdie tyd.]

Vanweë die Here het Moses die Israeliete beveel dat hulle ses jaar lank die land moet besaai, die wingerd moet snoei en die opbrings daarvan moet insamel. Die sewende jaar egter sou, volgens bevel van die Here, ‘n jaar van volkome rus vir die land wees, “‘n sabbat vir die Here”. Dan mag nie gesaai of gesnoei word nie. Wat van die oes opslaan, mag nie afgeoes en die druiwe van die ongesnoeide stok nie afgesny word nie. Wat die aarde vanself voortbring in die rusjaar, moet die voedsel wees van die Israeliet, van sy slaaf en slavin, van sy huurling en bywoner, van sy vee en die wilde diere (Lev. 25:1-7).

En as gevra word: Wat moet ons eet in die sewende jaar as ons nie mag saai en die oes nie mag insamel nie, dan lui die Goddelike antwoord:

“In die sesde jaar gebied Ek my seën vir julle, en dit sal die oes vir die drie jare oplewer.”

Eers in die agtste jaar moet hulle saai en van die ou opbrings eet tot die negende jaar toe. Totdat die opbrings hiervan inkom, moet hulle die oue eet (Lev. 25:20-22). Dit is dus duidelik dat eers in die derde jaar na die sabbatjaar alles weer sy gewone loop sal hervat. Intussen sal die Here deur sy wonderdadige beskikking vir die volk sorg.

Dié rusjaar “vir die land” hoef egter nie in niksdoen te verloop nie. Soos Bush in sy kommentaar opmerk, kon voortgegaan word met visvangs en jag, met versorging van kuddes en bye, met die herstel van geboue en meubels, met die maak van klere en die voortsetting van die handelsbedrywigheid. Die rus was besonder vir die bodem bedoel.

Hoe belangrik hierdie aankondiging is, blyk uit Lev. 26, waar die Here spreek oor die ballingskap wat die volk sal oorkom weens sy menigvuldige sondes:

“Dan sal die land vir sy sabbatte vergoeding kry, al die dae van sy verwoesting, terwyl julle in die land van julle vyande (nl. in Babel) is . . . Al die dae van sy verwoesting sal dit rus — die rus wat dit nie gehad het in julle sabbatte toe julle daarin gewoon het nie” (vs. 34 en 35).

Belangrik is ook dat die Heilige Skrif nadruklik melding maak van hierdie profesie in sy vervulling. Die wegvoering na Babel het geskied, so staan dit daar:

“sodat die woord van die Here deur die mond van Jeremia vervul sou word: totdat die land vir sy sabbatte ver­goeding gekry het; al die dae van die verwoesting het dit gerus om sewentig jaar vol te maak” (2 Kron. 36:21).

Die profesie van Jeremia vind die leser in hoofst. 25:11.

Wat wil dit alles sê?

Toe ons in die vorige artikel oor Agab en Nabot gehandel het, waar dit gegaan het oor die erfbesit van ‘n wingerd, kon vasgestel word dat die grondbesit in Israel van verreikende betekenis was. Dit was nie bloot ‘n kwessie van myn en dyn nie. Maatskaplik, politiek en godsdienstig sou die optrede van Nabot ‘n spoorslag wees om in die weë van die Here te wandel.

Dit kan ook gesê word van die sabbatjaar.

Wat het die maatskaplike lewe daardeur ‘n ander aansien verkry vir slaaf en slavin, vir huurling en bywoner, vir ryk en arm, ja, selfs vir die vee en die wilde diere van die veld! Ook aan die wild het die Here gedink. Die Bybel is dan ook geen boek van geestelike afgetrokkenhede nie. Die onophoudelike geswoeg, die benoude kommernis — dienaangaande sou daar verligting kom. Die lewensdoel van Israel sou nie bestaan in voortdurende, met sure arbeid verbonde bewerking van die aarde nie (Gen. 3:17, 19) maar ook in die genieting van die opbrings wat die Here sonder arbeid aan Israel gee as die volk die verbond van sy God onderhou.

Dieper lê die meer godsdienstige waarde van die rusjaar. Dit is ‘n sabbat vir die Here (Lev. 25:2). Die sabbatdag, sabbatjaar en jubeljaar wys heen na die Goddelike rus waarin alle dinge eenmaal hul einddoel sal vind (vgl. Gen. 2:1-3).

Die hele inrigting van Israel se samelewing moes dan ook dien om dié hoë bestemming te bereik. Ook die aarde onder ons voete is heilig aan die Here en moet aan sy salige rus deel hê. Die felle skeiding van hemel en aarde, godsdiens en lewe, genade en natuur wat die Metodisme onder ons volk ingang laat vind het, vind ons in die Woord van God nie, allermins onder die ou Bondsvolk.

Maar elkeen voel dat die bepaling aangaande die sabbatjaar ook ‘n sterk natuurlike, die aarde betreffende, drangrede in hom dra.

“Die aarde behoort aan die Here en die volheid daarvan” (Ps. 24:1).

Hy het die bodem waaruit ons lewe, nie gegee dat die mens daarmee kan maak wat hy wil nie. Ook die bewerkte grond mag nie verwaarloos word nie.

Nou het manne wat ‘n studie maak van landbou en bodemvrugbaarheid aan ons verduidelik dat in die bewerkbare laag grond miljoene, vir die blote oog onsigbare wesens woon. Hulle word mikrobes genoem en is altyd besig om oorblyfsels van plante, grassoorte en dergelike te verwerk, sodat weer ander plante in dié bodem kan groei.

Wanneer dus die grond voorsien word van kraalmis, blare, gras ens., word dit vrugbaar; terwyl die grond wat hierdie voorrade nie ontvang nie en nietemin besaai en beplant word, in ‘n toestand van onvrugbaarheid geraak. Die mikrobes sterwe dan by miljoene. Dan word gespreek van roofbou.

Wat ‘n troostelose gesig is dit dan ook om ‘n mielieland te sien wat jaar na jaar geploeg en besaai word sonder om die bodem van die vrugbaarmakende stowwe te voorsien. Alleen die allersterkste grond is enigsins teen so ‘n uitbuiting bestand. Die einde is gewoonlik dat die boer sy land moet laat lê – ‘n prooi van skadelike gewasse en onkruid, en dat hy op ‘n ander plek die uitbuitingsproses moet voortsit. In so ‘n land is ‘n moord op groot skaal gepleeg. Die mikrobes het gesterwe.

Die mikrobes moet lewe van mineraalsoute én organiese voedsel (oorblyfsels van plante, ens.). As ‘n boer net die oog het op groot insamelings, maak hy die mikrobes en sy plaas gedaan.

Daarom moet roofbou en ook oorbeweiding teëgegaan word. Die natuur beskerm en wreek hom dan ook self deur by oorbeweiding steekgras voort te bring, en deur by oorproduksie naderhand die opbrings te weier.

Natuurlik spreek die Bybel nie van mikrobes nie. As dit die geval was, sou in die verlede, eeu na eeu, die mense die Bybel op hierdie punt nie verstaan het nie. Die mikroskoop en die mikrobes is eers eeue later ontdek. Die Bybel spreek die taal van die daaglikse ervaring, en elke boer het van eeue her maar alte goed geweet dat die grond uitgeput kan word. Vandaar dat die bemestingstowwe aangewend is. Dit het dus gegaan om die saak self.

‘n Boerdery mag nie in ‘n goudmyn omgeskep word nie. Elke ons goud wat uit ‘n myn gehaal word, is weg. Dit kan nie weer met goudstippels vervang word nie. ‘n Goudland word ‘n arm land as die goudopbrings nie andersins tot verryking van die land gebruik word nie. Suid-Afrika weet om daaroor saam te praat.

Die hele saak kom hierop neer dat aan die akkeraarde geen rus gegun word nie. Die grond word aangedrywe en is naderhand soos ‘n flou perd wat nie meer die verlangde arbeid kan lewer nie. Die einde is by albei uitputting en ineenstorting.

Om boer te wees is ‘n hoë, goddelike roeping

Ter wille van die Here moet ons die aarde liefhê en dit liefderyk versorg. ‘n Boer wat sy perd liefhet, sal dit nie ooreis nie.

Rus vir die aarde – dit is wat die sabbatjaar proklameer. En hierdie goddelike wysheid kan nooit verouder nie. As die landbouers maar meer hul Bybel wou bestudeer!

Hoe die beginsel van die sabbatjaar in besonderhede toegepas moet word – dit is nie ons saak om daaromtrent bepalinge op te stel nie. Alleen was dit nodig om die hoofsaak weer duidelik na vore te bring en daarin die goddelike wysheid te eer en dankbaar te erken.

Bron: Die Kerkblad, 6 Augustus 1943.

Posted by: proregno | January 24, 2017

Pro Regno is 7 jaar oud ! Januarie 2017

 

Geagte Pro Regno lesers,

Die Pro Regno blog is hierdie maand 7 jaar oud (ons het begin in Januarie 2010), waarvoor ons baie dankbaar is vir die Here se seëning in hierdie tyd.

Met hierdie skrywe wil ek opnuut – soos ek eenmalig jaarliks doen – vra vir enige vrywillige donasies vir die onderhouding van hierdie webblad.

Ek is dankbaar teenoor die individue en instansies wat Pro Regno in die verlede al finansieël ondersteun het, opnuut dankie. Enige donasies vir die jaar 2017 deur die lesers sal baie waardeer word (sien die inligting hier onder.)

In die jaar 2016,

– is 86 artikels/inskrywings gepubliseer van verskillende skrywers en onderwerpe (670 in totaal vanaf 2010).

– was daar  35 244 besoeke gewees teen ‘n gemiddeld 96 per dag (193 000 in totaal vanaf 2010).

– die besigste maand was Januarie 2016, met 8368 besoeke.

Die skrywes/artikels wat die meeste besoeke ontvang het deur die jare, is:

Dans en kleredrag

Begrafnispreek: Tannie Anna Malan

Preke en lesings

Die Belhar belydenis

DIE GKSA SE AMPTELIKE STANDPUNT OOR HOMOSEKSUALISME

Probleme met die Nuwe Afrikaanse Vertaling (1983 & 2016)

Preek: Psalm 23 (Die Here lei met genade)

Besoekers kom van 91 lande, die meeste natuurlik van SA, gevolg deur Suidwes en die VSA.

Die doel van die blog word saamgevat in die naam, ‘Pro Regno’ (die Latynse woorde wat: ‘vir die Koninkryk’, beteken), en poog om artikels beskikbaar te stel oor verskillende onderwerpe ter bevordering van ons dienswerk in die Koninkryk van God in Christus.  Alle artikels word deur die uwe geskryf, tensy anders vermeld.

Tydens Pro Regno se verjaarsdag jaarliks in Januarie, vra ek vir enige vrywillige donasies vir die opbou en bevordering van hierdie blog.  Dit is ‘n gratis blog om te lees, daar is egter wel eenmalige jaarlikse kostes om die blog in stand te hou en verder uit te bou, en daar gaan ook heelwat tyd en kragte in om die artikels beskikbaar te stel.

Enige donasies vir Pro Regno se roepingstaak sal met groot dank baie verwelkom word en kan hier in betaal word:

Rekening naam: S. Le Cornu

Absa tjekrekening: 010 951 90673

Takkode: 632005

Merk u donasie-inbetaling asb. met: pro regno

Baie dankie vir u ondersteuning.

Groete

Slabbert Le Cornu

SIMPOSIUM – 31 JANUARIE 2017

REFORMASIE 500

GRONDTEKS EN BYBELVERKLARING

(Nota: vir enige verdere inligting en navrae oor die simposium, kontak die APA. Dankie.)

Vrae – daar is maar ‘n menigte! Nie net tussen geleerde vakkundiges word daar tydens die 500-jarige viering van die Reformasie in diepte oor die Bybel gepraat nie.

Gemeentelede wil ook vandag weet: “Watter grondteks van die Bybel is nou die regte?”

“Kan ons die verklarende aantekeninge vertrou wat deesdae in Afrikaans uitgegee word?”

“Is ons werklik beter af, as toe ons voorouers nog die Statebybel met verklarende aantekeninge gelees het?”

Die Simposium, Reformasie 500: Grondteks en Bybelverklaring, wil gemeentelede graag hieroor dien.

U word uitgenooi om te kom deelneem.

Datum: Dinsdag, 31 Januarie 2017

Tyd: 8:30 – 13:00

Plek: AP Kerk Pretoria-Oos, Glenwoodweg 48, Lynnwood Glen, PRETORIA

Aangebied deur die Fakulteit Teologie van Die Afrikaanse Protestantse Akademie NPC

Koste: Gratis

PROGRAM
8:30 – 8:45 AANKOMS
8:45 – 9:00 OPENING EN VERWELKOMING Prof. JAE (Koos) Adendorff

9:00 – 9:30 LESING 1: Luther se gedagtes oor die Bybel vir elke lidmaat. Prof. J (Johan) Bosman

9:30 – 10:30 LESING 2: ‘n Bybels-Reformatoriese model vir die grondteks van die Nuwe Testament. Prof. GDS (Gerrit) Smit

10:30 – 11:00 KOFFIE/TEE

11:00 – 12:00 LESING 3: Die Statevertaling met kantaantekeninge as Reformatoriese koersgewing.  GBS wetenskaplike medewerker: Christiaan Bremmer

12:00 – 12:50 WERKSESSIE: “Voedsel vir die Siel” – ‘n vergelyking met wat
vir gemeentelede vandag beskikbaar is. AP Kerk Direkteur Kerkadministrasie
Ds. JL (Johan) Schütte

12:50 – 13:00 SAMEVATTING EN AFSLUITING GBS bestuuslid
Ds. JA (Jan) Weststrate

RSVP voor of op 24 Januarie 2017 per e-pos na info@apa.ac.za

Hier is die PDF advertensie weergawe van die simposium:  APA Simposium

« Newer Posts - Older Posts »

Categories