HIERDIE KIND VAN U 

deur dr. JD Du Toit (Totius)

“Maar daar kan ‘n tweede rede gevind word vir die weglating van die woordjie “U”. Dít: daar is nie meer met die genadeverbond gereken nie. Hulle kon hulle nie meer voorstel dat ‘n kind wat nog nie bewus kan glo nie, ook ‘n kind van God genoem mag word nie. Ons kinders, so het hulle tog eintlik gedink, verskil by hulle geboorte nie veel van die heidenkinders nie. Daar kom eers by die bekering verskil.”

Ds. J. A. du Plessis vra vir ons:

“Sal u my inlig oor die volgende vraag: In sommige uitgawes van die Doopformulier staan in die voorgebed ‘dat U hierdie kind genadiglik wil aansien’, en in die uitgawe van dr. Kuyper: ‘dat U hierdie kind van U genadiglik wil aansien’.

(1) Is daar verskil met die oog op die inlywing in die verbond van die genade?

(2) Watter een is die korrekte lesing?”

Dit is goed dat die br. hierdie saak aanroer. Wysiging van die oorspronklike formulier het gewoonlik gepaard gegaan met ‘n verslapping van die genadeverbond.

Dat die lesing – “hierdie kind van U” – van die uitgawe van prof. Rutgers, met medewerking van drr. Kuyper en Bavinck, die regte is, glo ons is ‘n uitgemaakte saak. Prof. Rutgers het die uitgawe van 1611 met die opmerkings van die Dordtse Sinode noukeurig laat herdruk en het daarmee metterdaad die offisiële teks gegee, soos deur prof. H.H. Kuyper skitterend aangetoon is in sy strydskrif teen prof. M.A. Goosen, getiteld: De authentieke tekst der lithurgische schriften (Höveker en Wormser, 1901).

Vandaar dat dr. Wielenga reg gehad het om in sy Doopsformulier te skryf (sien die nota hier onder oor dr. Wielenga se belangrike boek wat weer beskikbaar is – slc):

“Die kerkrade moet dus toesien dat die predikante hierdie uitgawe op die kansel gebruik.”

Wat nou die punt in kwessie betref, kan twee redes opgegee word vir die weglating van die woordjie “U”.

Die eerste kry ons in die aantekening van prof. Rutgers. Hy sê:

“In die offisiële teks staan hier aan die kant aangeteken: of hierdie kinders, ter herinnering daaraan dat hier, en in die orige deel van die gebed, die enkelvoud soms in die meervoud verander moet word. Omdat net dit die bedoeling is, het die weglating van die voornaamwoord U (wat in die uitgawes van die 16de eeu gestaan het) in hierdie kant-tekening natuurlik geen betekenis nie; en daar kan allermins daaruit afgelei word dat hierdie voornaamwoord as daar meer kinders is, weggelaat moet word. In die gangbare redaksie wat ruim 2½ eeue bestaan, is die meervoud in die teks opgeneem; en daarby het die voor­naamwoord U heeltemal weggeval.”

Vir die lesing “hierdie kind” het hulle dus in die plek gestel die in die kant aangetekende “hierdie kinders” en die U eenvoudig wegge­laat. En so is reeds eeue lank die verkeerde lesing in swang.

Maar daar kan ‘n tweede rede gevind word vir die weglating van die woordjie “U”. Dít: daar is nie meer met die genadeverbond gereken nie. Hulle kon hulle nie meer voorstel dat ‘n kind wat nog nie bewus kan glo nie, ook ‘n kind van God genoem mag word nie. Ons kinders, so het hulle tog eintlik gedink, verskil by hulle geboorte nie veel van die heidenkinders nie. Daar kom eers by die bekering verskil.

Dat by so ‘n beskouing die betrokke uitdrukking in die voorgebed gehinder het, is maklik te verstaan. As ‘n ouer nie met sy hele hart die verbondsleer omhels nie, kan hy nie tot God vir sy kind bid as: “hierdie kind van U” nie.

Hieromtrent skryf dr. Wielenga dié skone woorde:

“Hierdie kind van U staan daar. En daardie klein voornaamwoordjie sou ons nie graag wil mis nie. Dit is nie ‘n goeie teken dat hierdie U nou al so ‘n lang tyd uit die meeste uitgawes weggelaat is nie, terwyl dit in die uit­gawes van die 16de eeu deurgaans daar gestaan het. Wie in die verbondsgedagte leef, voel dat hierdie U hier pas, en is bly dat hy dit hier mag bid.

“Die kind waarvoor die gebed in die gemeente opgaan, is nie die-selfde as die heidenkind nie. Hy is gebore op die terrein van die Woord, op die erf van die verbond, en daarom het hy ‘n betreklike reg op die doop.

“By die bespreking van die kinderdoop het ons gewys op die klag van die Here teenoor sy volk: Julle het my kinders gevat en hulle vir die Molog geoffer.

“As God die kinders van Oud-Israel sy kinders genoem het, sou Nieu-Israel, wat immers hoër staan, dan nie kan sê: Wil hierdie kind van U genadiglik aansien nie?

“Natuurlik beslis hierdie woord U nie oor die inwendige staat van die bepaalde kind nie. Daarmee word nie gesê dat die gemeente uit-spraak lewer of hierdie spesiale kind tot die ewige lewe uitverkies is nie.

“Wanneer dit die kinders van die gelowiges in die algemeen betref, dan weet en glo, ja, dank die gemeente dat God hulle tot lewende lidmate van Christus aangeneem het, maar van ‘n bepaalde kind mag en kan die gemeente nie sê: Hy is uitverkore nie. Hy kan tog ook ‘n Esau wees.

“Maar, met hierdie beperking vooropgestel, moet aan die ander kant vermaan word om die woord U in sy volle rykdom te laat geld. Dit is ‘n beroep op wat in die formulier voorafgegaan het in daardie heerlike pleidooi vir die kinderdoop. Dit is ‘n herinnering aan, ‘n samevatting van alles wat gesê is om die onderskeid tussen verbonds-kind en heidenkind in die lig te stel.

“Hierdie kind van U wil dus sê: Die kind vir wie U gesê het: Ek sal vir jou ‘n God wees. Van wie Petrus getuig het: Die belofte kom jou toe. Vir wie Christus sy priesterlike hande seënend opgelê het.”

Mag ons deur hierdie aanhaling opnuut die aandag van ons lesers vestig op hierdie belangrike boek, waarin elke woord van die formu­lier verduidelik en in sy oorspronklike krag herstel word. Die lees daarvan sal ‘n kragtige waarskuwing wees teen die gewoonte wat in ander kerke in ons land heers om nie alleen woorde nie maar ook hele sinne en gedeeltes uit hierdie kosbare aktestuk van ons vaders weg te laat.

Bron: Het Kerkblad, 1 September 1907.

______________________________

Totius haal in hierdie artikel met goedkeuring en aanbeveling aan uit dr. B. Wielenga se standaardwerk oor die doopsformulier:

Ons Doopsformulier (Nederlands)

Hierdie boek is ook onlangs vertaal in Engels deur die RFPA:

The Reformed Baptism Form

From the author’s preface: “The ardent desire of my heart is that by the publication of this writing many people reading this work learn to regard baptism more purely, appreciate it more warmly, and more zealously plead the covenantal promises on behalf of believers and their children, before the throne of him who calls himself I Am That I Am.”

Sien ook hierdie artikel:

The Importance of the Reformed Baptism Form

“It is also intensely practical, considering such matters as whether the officiating minister should sprinkle once or three times; whether it is proper to make of the administration of the sacrament an occasion for the gathering of relatives and friends; and, more significantly, whether parents and church are to regard and rear the baptized children of believers as regenerated, saved children of God, or as unsaved “little vipers”—in which (latter) case, of course, no rearing is possible.”

VERMANING OM DIE

DAG VAN DIE HERE TE ONDERHOU

“23 Laat ons die belydenis van die hoop onwankelbaar vashou, want Hy wat dit beloof het, is getrou; 24 en laat ons op mekaar ag gee om tot liefde en goeie werke aan te spoor; 25 en laat ons ons onderlinge byeenkoms nie versuim soos sommige die gewoonte het nie, maar laat ons mekaar vermaan, en dit des te meer namate julle die dag sien nader kom. 26 Want as ons opsetlik sondig, nadat ons die kennis van die waarheid ontvang het, bly daar geen offer vir die sondes meer oor nie, 27 maar ‘n verskriklike verwagting van oordeel en ‘n vuurgloed wat die teëstanders sal verteer.” – Hebreërs 10:25,26

Dit is erg as die Here se toorn die mens tref (Rom.1:18-32) … dit is nog erger as mense nie eers meer besef sy toorn is oor sonde en ongehoorsaamheid nie, en dat hul daarom nie bekering en geloof nodig het nie (Rom.3:8; 6:1,2; 1 Joh.1).

Een van die sake wat duidelik wys of ‘n mens, gesin, gemeente, volk of land nog die Here waarlik vrees, erken as Skepper (Ex.20:11) en dankbaar is vir sy verlossingswerk in Christus (Deut.5:15), is wat hul met sy skeppingsordinasie van die rusdag doen, wat Hy vir altyd verorden het (Gen.2:1-3; Ex.20:9-11; Luk.4;16; Hand.20:7; 1 Kor.16:2; Hebr.4; Op.1:10).

Luister gerus na die volgende audio uittreksel van dr. Willie Marais (“Sondag: die dag van die Here”) waar hy na Hebr.10:25 verwys.

Dit is veral die konteks waarbinne Hebr.10:25 staan, naamlik vers 26 (sien hierbo) wat ons elkeen saam met ons gesinne en families baie ernstig oor sal moet besin oor wat ons glo en doen elke Sondag wat die Here vir ons gee.  Ek weet daar is opnuut reformasie en bekering nodig in my lewe … hoe lyk dit met jou sondagheiliging tot eer van die Here?

Bron: http://www.eeds.co.za/

Ek plaas ook hier ‘n deel van Totius (dr. JD du Toit) se preek oor Jes.58:13,14, wat handel oor ‘hoe’ ons die rusdag deurbring, in aanbidding en dankbaarheid vir sy groot verlossingwerk in Christus:

Die sabbatsviering

deur Totius

“Die profeet stel twee sake naas mekaar. Hy sê: as iemand die sabbat ‘n verlustiging noem, dan verlustig hy hom in die HERE. … “Wat ook al bygevoeg of weggelaat word, sorg dat julle die rusdag hou, want dis ‘n uitdruklike ordinansie van God; geen dag mag daarmee gelykgestel word nie. Ons voel dus dat die sabbat of rusdag in die besonder ingestel is ter wille van die Here en ter wille van sy diens.”

Die profeet het die vormdiens van sy tyd veroordeel (Jes.58:1-8), maar daarmee sê hy nog niks van die vorme self nie. Hy trek op teen die vas van die Jode, omdat daaraan liefdeloosheid en onderdrukking van die naaste verbande was. Maar die vas self is goed. Die woorde: “Is dit die vas wat Ek verkies” (vs. 5), veronderstel dat daar gevas word. Die profeet veroordeel net die manier waarop die Jode dit gedoen het.

Hy gaan selfs verder. Hy beëindig sy rede nie voordat hy ‘n bepaalde vorm aanbeveel het nie. En hierdie godsdienstige vorm is die onderhouding van die sabbat. Ons lees in vers 13 en 14:

“As jy jou voet terughou van die sabbat – om nie jou sake op my heilige dag te doen nie, en as jy die sabbat ‘n verlustiging noem en die heilige dag van die HERE hoog hou; en as jy dit eer deur nie jou gewone gang te gaan nie, nie geleentheid vir jou sake of ydele taal spreek nie; dan sal jy jou verlustig in die HEIRE, en Ek sal jou laat ry oor die hoogtes van jou vader Jakob; want die mond van die HERE het dit gespreek”.

Waarom word die sabbat so besonder aanbeveel? Die oorsaak is dat die eerste gedeelte van ons hoofstuk aangetoon is dat daar met die vas verbonde moet wees ‘n dien van die naaste.

Maar hiermee kan ons nie volstaan nie.

Godsdiens moet veral wees die dien van God. Daarom is die onderhouding van die sabbat nodig.

Ons lees teenswoordig baie van die broederskap van alle mense. Kongresse word gehou om vyandskap tussen die nasies uit die weg te ruim; planne word beraam om armoede te beteuel en aan almal ‘n menswaardige bestaan te verseker. Dis alles baie goed, maar dit bly ongelukkig daarby. Vergeet word dat die diens van die mens nooit die diens van God kan vervang nie. Naas die tweede tafel van die wet stel die profeet as hoofsaak die eerste tafel: die liefde tot God.

Let op die twee woorde verlustiging en verlustig in vers 13 en 14. Die profeet stel twee sake naas mekaar. Hy sê: as iemand die sabbat ‘n verlustiging noem, dan verlustig hy hom in die HERE.

Ons voel dus dat die sabbat of rusdag in die besonder ingestel is ter wille van die Here en ter wille van sy diens.

‘n Sabbat wat in ledigheid deurgebring word, het iemand tereg genoem: ‘n sabbat van osse en esels. En ‘n sabbat waarop wilde losbandigheid die botoon voer, word deur dieselfde persoon gebrandmerk as: ‘n sabbat van die goue kalf, toe die volk gaan sit het om te eet en te drink en opgestaan het om te speel.

Die sabbat kan nie ‘n enkele oomblik van die diens van God afgeskei word nie. ‘n Skrifverklaarder druk dit só uit: “Wat ‘n mens aan die sabbat doen, dit doen jy aan God”.

In ons tyd waai daar glad ‘n ander wind. Natuurlik was daar altyd mense wat die rusdag ontheilig het ter wille van hulleself. Maar teenswoordig word die ontheiliging stelselmatig en openbaar geëis en voorgestaan. Die rusdag word opgevorder vir die diens van die mens en daarvoor alleen.

In een van ons Engelse dagblaaie kon ‘n mens nog onlangs lees hoe namens die publiek by die munisipaliteite aangedring is dat op die rusdag meer geleentheid vir pIesier verskaf moet word; daar moet meer trems loop, daar moet ruimer gesorg word vir “sport”, sport op land en op die water; niemand moes vir ‘n oomblik met sy Sondag opgeskeep sit nie.

Dis die kenmerk van ons tyd: offisieel en publiek word daarop aangestuur om die sabbat ‘n dag van pret en vrolikheid te maak. Nouwel, dis die sabbat van die goue kalf. Op dié manier gaan die sabbat as dag van die Here verlore en het dit nie meer enige wesenlike betekenis nie.

Daarom pas dit ons om noukeurig daarop te let hoe ons ons rusdae deurbring. Ons Gereformeerde vaders het by die vermenigvuldiging van die sg. kerklike feesdae altyd gesê:

“Wat ook al bygevoeg of weggelaat word, sorg dat julle die rusdag hou, want dis ‘n uitdruklike ordinansie van God; geen dag mag daarmee gelykgestel word nie”.

Die sg. Engelse sabbat, ‘n oorlewering van die Puriteine, beskryf dr. Kuyper soos volg:

“Ken u die Engelse sabbat, daardie Sondag soos hy in Engeland, Skotland en Amerika gevier word (is?)? “Maar dan het u mos ook in die huisgesinne daardie sagte, weldadige indruk ontvang, wat die stilheid en soberheid van die lewe aan u gegee het. Daar is nie ‘n gehardloop op die trappe nie; nie ’n haastige geloop deur die gange nie; in en buite die huis is die pas so rustig en so stil. Die deurklokkie het amper nie gelui nie. Die kombuis skaars in beweging, die skoorsteen rook hoogstens effentjies, en op die gemeenskaplike tafel is presies genoeg van die eenvoudigste voedsel om ‘n mens sonder dat jy geëet het, nie honger te laat voel nie”.

Die sabbat is deur ons ou vaders gebruik om die siel voor God te stel. Die dag was ‘n geestelike verlustiging. Hulle het gevoel dat Christus ons deur sy bloed van sonde en sonde-angs verlos het, sodat die sabbat inderdaad vir ons ‘n dag van vrede en rus kan wees; vrede met God en rus in God.

Deur die genade van Christus kan ons op die dag van ons bose werke rus, die Here deur sy Gees in ons laat werk en die ewige sabbat in hierdie lewe laat begin. En, as die eersteling heilig is, dan is al die dae van die week Godgewyd. Dan is daar nie moegheid, gejaagdheid of onrus nie.

Die goddelose het geen vrede nie – so eindig Jesaja elke keer die drie onderdele van sy tweede boek, sy troosboek (48: 22; 57: 21; 66: 24). Namate die wêreld dan ook in goddeloosheid toeneem, na die mate sal ook ‘n see van onrus sy golwe oor die mensheid uitstort. Die wêreld het geen sabbat nie, dit het geen rus nie. Dit is ‘n voortgejaagde see.

Mag dit dan aan ons gegee word om, te midde van klimmende onrus en storm, ons des te vaster te klem aan die groot en positiewe gebod van die rusdag.

Leser, gee daar noukeurig op ag hoe u die rusdag deurbring.

Dis ‘n ordinansie van God.

Weë hom wat dit oortree. Sy oordeel is: “Geen vrede !”

Maar wel hom wat die ordinansie hou.

Die Here sal hom laat geniet die erfenis van vader Jakob en sal hom oor die hoogtes van die aarde laat ry.

Sabbatsonderhouding was ‘n verbondsteken en -voorwaarde; daarom volg daarop so ‘n uitmuntende verbondseën (vs. 14).

Bron: Het Kerkblad, no. 428, 1 Oktober 1919.

_________________________

Sien ook die volgende artikels oor die rusdag van die Here:

https://proregno.com/category/sondag/

https://proregno.com/category/sabbat-sondag/

Posted by: proregno | January 9, 2017

Islam evangelisasie (11)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

ISLAM (11)

 by Rev. Martyn McGeown

A Review of the Differences

In our study of Islam, we have noticed that the two religions are diametrically opposed to one another.

First, Islam arose after Christianity—Mohammed was born in 570 AD, centuries after the Trinitarian and Christological controversies of the early church (c. 325-451 AD). In a certain sense, Islam can be called a truly anti-Christian religion, in that it developed in opposition to Christianity (although, as we have noted, Mohammed in his Qur’an was really attacking a caricature of Christianity).

Second, Islam’s Theology, or doctrine of God, is diametrically opposed to Christianity—the Islamic god Allah is a Unitarian deity, transcendent above the creation, and lacking the eternal fellowship of life and love of the triune God of sacred scripture. The cardinal doctrine of Islam is tawhid or the absolute, indivisible oneness of Allah, and the cardinal, unforgivable sin of Islam is shirk, the sin of joining or associating others with Allah. Christianity teaches God’s oneness (there is one God or one divine being or essence) and God’s eternal threeness (for He exists or subsists in three, distinct persons, the Father, the Son, and the Holy Spirit. Those three persons are co-equal, co-eternal, and co-essential or consubstantial).

Third, Islam’s Anthropology, or doctrine of man, is diametrically opposed to Christianity—Islam views man as essentially good, albeit prone to evil, and rejects the doctrine of original sin or inherent depravity, whereas Reformed, biblical Christianity views man as totally depraved, needing divine grace to deliver him from sin and death. In many ways, therefore, Islam is close to Pelagianism, which also teaches the inherent goodness of mankind without the need of divine grace, a heresy rejected by the church roughly a century before Mohammed’s birth.

Fourth, Islam’s Christology, or doctrine of Christ, is diametrically opposed to Christianity—Islam views Jesus Christ as one of Allah’s greatest prophets, second only to Mohammed. The Islamic Jesus (called Isa in the Qur’an) is virgin born and he performed miracles (even as a child). The Islamic Jesus is in no sense divine, but is a creature subject to the lordship of Allah. Therefore, Islam has no concept of the Incarnation or of the two natures (human and divine) of Jesus Christ. Moreover, Islam repudiates any notion that Jesus is the Son of God, for Allah cannot have a son according to Islam’s understanding of God. Since Islam rejects a divine, incarnate Savior, Islam also rejects the atonement of Christ (both the need for it and the possibility of it), and the resurrection of Christ from the dead. Most Muslims believe that Jesus was not crucified, but a switch occurred at the last moment to spare Jesus the indignity of the cross. Christianity teaches that Jesus willingly suffered for the sins of his people in order to deliver them from sin and death, which sufferings are efficacious for the salvation of God’s church.

Fifth, Islam’s Soteriology, or doctrine of salvation, is diametrically opposed to Christianity—Islam views man as imperfect, but savable. Salvation in Islam is by the performance of good deeds, whether almsgiving, prayer, fasting, and pilgrimage. In Islam, salvation depends on the outcome of the “scales” on the great Day of Judgment: “Then those whose balance (of good deeds) is heavy, they will attain salvation: But those whose balance is light, will be those who have lost their souls; in Hell will they abide” (Surah 23:102-103). Christianity teaches that man is lost and undone, and that Jesus came to seek and to save those who were lost. Therefore, salvation is by grace alone, a concept altogether foreign to Islam. In Christianity, salvation from the beginning (regeneration) to the end (glorification) is entirely the work of God. The Christian does not trust in good works, because his best works are imperfect. Instead, he trusts in the works of Jesus (his obedience, suffering, and death on his behalf), and he performs good works out of a thankful heart, which has been renewed through the work of the Holy Spirit. Therefore, the Muslim’s Soteriology drives him to seek to accrue sufficient good works for the Day of Judgment. Nevertheless, the Muslim can never have assurance of the favor of Allah, for who can know whether his “scales” will balance on the Last Day? The Christian’s Soteriology causes him to enjoy peace with God because he knows that all of his sins have been forgiven through the shedding of Christ’s blood.

Given the stark differences between the two religions on the most basic and fundamental issues of truth (Who is God? Who is man? Who is Christ? What is salvation?), it is astounding that many teach today that Islam and Christianity are basically the same. They are not, and we do our Muslim neighbor no favors by pretending that they are. However, we also do not vilify or demonize our Muslim neighbor—he is as lost in his sin as our unbelieving atheist, Jewish, or even nominally Christian neighbor. Instead, in love, we seek gently and patiently to explain to him the only way of salvation in Jesus Christ.

Jesus: The Only Substitute

In our last blog post on Islam (November 28, 2016), we ended with the following “dilemma” (a dilemma for us, not a dilemma for God. God does not experience dilemmas):

The sinner cannot pay the penalty for his own sin. If he does, he perishes everlastingly.
God will not clear the guilty. If he did, he would be unjust.

Is there, then, anyone who can pay the penalty of sin for the sinner?

The answer, we said, was that God provides a substitute, his own Son, the Lord Jesus Christ.

A substitute is one who stands in the place of another and does for another what he cannot do for himself. A biblical term similar to substitute is the idea of “surety.” A surety is one who assumes the responsibilities and duties of another. If the other person fails in his obligations, the surety fulfills the obligations for him. Jesus is called the surety in Hebrews 7:22: “By so much was Jesus made a surety of a better testament.”

The obligation that comes to every human being is to love God with the whole heart, soul, mind, and strength, and to love the neighbor as oneself. That is a summary of the whole law of God. Or, to express it differently, the obligation that comes to us as creatures is perfect, lifelong obedience. The law of God says to us, “Cursed is everyone that continueth not in all things which are written in the book of the law to do them” (Gal. 3:10). Elsewhere, James writes, “For whosoever shall keep the whole law, and yet offend in one point, he is guilty of all” (James 2:10). Therefore, our “best efforts” (whatever they are) are not good enough.

As the substitute or surety, Christ says to his people, whom he came to save, “I have taken the obligation of perfect obedience upon myself. Where you have not obeyed God, I have obeyed God for you. Where you have not loved God with a perfect heart, I have loved Him on your behalf.” Paul explains it this way, “But when the fullness of the time was come, God sent forth his Son, made under the law, to redeem them that were under the law, that we might receive the adoption of sons” (Gal. 4:5).

What a wonder—the Son of God, the Lawgiver, becomes subject to the law of God (“under the law”), and willingly, and perfectly, obeys it for miserable, sinful, rebellious lawbreakers!

Since mankind has not kept the first obligation, he becomes subject to a second obligation, which is punishment. As sinners, we are liable to the wrath and curse of an offended, holy God, a God who will by no means clear the guilty. God’s wrath is perfectly just and holy, and that wrath issues in the sinner’s death. Unless God is propitiated with respect to man’s sin, the sinner’s end is eternal punishment in hell.

As the substitute or surety, Christ says to his people, whom he came to save, “I have taken the obligation of punishment upon myself. Where you deserve in God’s just judgment to be punished for your sins, I have been punished in your place. I have taken upon myself the wrath and curse of my Father, so that you are received into my Father’s favor as his beloved sons and daughters.” Peter writes, “For Christ also hath once suffered for sins, the just for the unjust, that he might bring us to God” (I Peter 3:18). Paul writes, “He that spared not his own Son, but delivered him up for us all, how shall he not with him also freely give us all things?” (Rom. 8:32).

What a wonder—the Son of God, who is perfectly righteous, holy, and without sin, is punished for the sins of his people, so that his people, who deserve to perish, are saved!

In order to qualify as the substitute or surety, Jesus must fulfill three requirements.

First, he must be a true man. Since human beings have sinned against God, a human being must fulfill the obligations of lifelong obedience and atoning sufferings and death. Therefore, an angel was not qualified to be the substitute or surety of God’s people. God did not send the angel Gabriel to perform the work of salvation. And we have seen, in considerable detail, that the Son of God, in the incarnation, took to Himself a real human nature, consisting of body and soul.

Second, he must be a righteous man. Any would-be substitute cannot himself be guilty of sin. Otherwise, he would be obligated to satisfy for his own sins, which he could not do. There are no specimens of humanity who are perfectly righteous and sinless—even the greatest of men, whether prophets, religious leaders, scientists, philosophers, kings, or artists, are sinners, and, therefore, guilty before God. None of them is qualified to be the Savior.

Third, he must be God. Consider the work that the Savior must perform, and you will understand that only divine omnipotence and perfect wisdom could accomplish it. The Savior must bear in his own body the sins of all his people, which is a burden that would crush a mere man. The Savior must suffer the terrible weight of the wrath and curse of God, which would destroy a mere man. And the Savior must be personally God so that his obedience, sufferings, and death have infinite value in the sight of God. None of the sufferings of men and angels can be compared with the sufferings of the Son of God in our flesh.

That is why Jesus Christ is the only Savior—he is the only one qualified to be the Savior. Others can teach us about salvation, as God’s true prophets and apostles have done. But only the Son of God, who is eternally and unchangeably God, and who, in the incarnation, became truly and completely man, and who is perfectly righteous and holy, can be the Savior.

And God, knowing our need for such a Savior, in great love for his people sent exactly that Savior whom we need. Our calling is to believe in that Savior, to trust in Him alone, and to love and to serve Him forever out of gratitude for his salvation. Listen to the good news proclaimed by the angels: “And the angel said unto them, Fear not: for, behold, I bring you good tidings of great joy, which shall be to all people. For unto you is born this day in the city of David a Saviour, which is Christ the Lord” (Luke 2:10-11). “And she shall bring forth a son, and thou shalt call his name Jesus: for he shall save his people from their sins” (Matt. 1:21).

__________________________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland. 

__________________________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie 

Posted by: proregno | January 6, 2017

Van die seksuele na die geslagsrewolusie

VAN DIE SEKSUELE NA DIE GESLAGSREWOLUSIE

“Yes, today Western civilization is undergoing a dramatic cultural shift. In just a few short years our society has fundamentally altered the meaning of marriage, embraced the notion that men can become women, and is now promoting the idea that grown men should be welcome to share a bathroom with women and young girls. Not unexpectedly, we’re also seeing movement toward the normalization of polygamy, pedophilia, and incest.” – Eric Metaxas

Baie mense besef nie in watter groot tye van rewolusie ons leef nie. En daardie aanslag is regoor die wêreld op verskillende maniere. In ‘n sekere sin is dit niks nuuts nie (Romeine 1:18-32).

Sien die paar artikels hier onder om te lees daaroor, veral die eerste een wat handel oor die wêreldbekende tydskrif, National Geographic, se nuutste uitgawe oor ‘Gender Revolution’.  Behalwe hierdie artikels, sien gerus ook dr. Peter Jones se webblad om op hoogte gehou te word van die aanslag teen die Here en sy Gesalfde (Psalm 2), want onderliggend aan al hierdie rewolusies en opstande, is die Satanistiese poging om God se skeppingsorde en wil vir die mens omver te werp, en te ontken dat Jesus Christus die enigste Verlosser en Koning is (Filp.2:1-11; Kol.1; Op.1,12).

Gelowiges oor die algemeen, veral ouers en kerke sal opnuut vanuit die Skrif moet bestudeer en weet:

Wat is ‘n man/seun, ‘n ware man/seun in Christus ?

Wat is ‘n vrou/dogter, ‘n ware vrou/dogter in Christus ?

En dit begin alles om te vra, wie is God, wie is Christus, wat leer die Woord van God, wat is die Evangelie, ens ?

Weet u … en leer u dit u kinders, u gemeente ?

_________________

GENDER REVOLUTION 

by Rev. Joshua Engelsma

(Ek plaas die artikel met erkenning aan die bron: RFPA)

National Geographic magazine is ushering in the new year with a special issue devoted entirely to “Gender Revolution” (link). Although this may be hard to read, it is necessary to know what is taking place in the rapidly-changing world in which we live.

One of the two “historic” covers has a picture of a boy with pink clothes and long, pink hair who identifies as a girl. He is quoted as saying “The best thing about being a girl is, now I don’t have to pretend to be a boy.” On the other cover is a group of teenagers who identify themselves as “bi-gender,” “androgynous,” “intersex nonbinary,” and other of the multitude of new categories that have been created.

As the covers indicate, the issue is especially focused on the place of children in the gender revolution. There is even a discussion guide for parents and teachers to use in working through these issues with their children (link).

Throughout the issue there are pictures and stories of transgender children—boys who want to be girls, and girls who want to be boys; children who aren’t quite sure what they want to be, and children who are quite sure they don’t want to be put into any category. Some are receiving “puberty suppressants.” Others are undergoing “sex-reassignment surgeries.” Boys are having genitalia removed. Girls are removing their breasts and doing what they can to eliminate menstrual cycles.

According to the revolutionaries, the whole “gender identity” topic is a “shifting landscape.” Happily, children are being “freed” from the oppressive “binary of boy and girl.”

National Geographic is correct in labeling this a “revolution.” By definition, a revolution is a conscious, concerted effort to overthrow an established order. The established order is the division of the sexes into male and female. The radical revolution is trying to overthrow this basic distinction.

This gender revolution follows hard on the heels of the sexual revolution, with its “victory” in the landmark Obergefell v. Hodges decision by the U.S. Supreme Court. With the sexual revolution, the revolutionaries are trying (and apparently succeeding) to overthrow the established order of marriage as one man with one woman.

The new revolution refuses to accept that our gender is defined by our physical anatomy. Gender is rather a social construct, one which in the past has been largely shaped by a bunch of misogynistic pigs. Now there is freedom from those outdated ideas. A child’s gender is based on their feelings. If their feelings tell them they are a boy, then that’s what they should be, no matter that they have the physical anatomy of a girl. In fact, they have every right to mutilate their body through pills and surgeries to match their feelings.

In the end, what this revolution seeks to overthrow is the established order of God. On the sixth day of creation, God made mankind, the pinnacle of his creation. Gen. 1:27 says, “Male and female created he them.” He made a male out of the dust of the ground (Gen. 2:7), and he made a female out of the rib of the male (Gen. 2:20-23). They were the same in that they were both humans, but they were different in very obvious, anatomical ways. This is the basic division of the human race that God ordained for all time.

The gender revolution seeks to overthrow this most basic distinction that God has made.  This is the spirit of the Antichrist, who seeks “to change times and laws” (Dan. 7:25).

Parents who allow their children to choose what gender they would like to be based on their feelings are hardly fit to be called parents. Foolishness is bound in the heart of every child (Prov. 22:15). Every child has sinful thoughts and desires. But it is not the calling of parents to allow the child to indulge those lusts. The parent must instruct and correct the child, even when this upsets the child and brings him to tears. “Let not thy soul spare for his crying” (Prov. 19:18). But the parent who leaves his child to himself to do whatever he wants will be brought to shame (Prov. 29:15).

This is not to deny that there may be difficult situations that parents face with regard to the gender of their children. There is evidence in rare instances of chromosomal issues and ambiguous body parts among children. We live not in paradise, but in a world under the curse. In those situations parents—with the combined wisdom of a multitude of counselors—ought not be guided by personal choice but should seek to determine as best they can the God-given gender of their child.

Aside from these very rare cases, the matter is clear-cut.

Will we honor the god of self with the attitude, “I will do what I want because this is how I feel”? And in so doing will we cave to the lawless, Antichristian spirit of the age?

Or will we honor the wise Creator and his handiwork in our bodies? And in so doing oppose with might and main the “gender revolution” afoot?

__________________

This post was written by Rev. Joshua Engelsma, pastor of Doon Protestant Reformed Church in Doon, Iowa. If you have a question or comment for Rev. Engelsma, please do so in the comment section.

__________________

Sien ook hierdie artikels:

“The Christian worldview brought a revolution to the Roman culture of sexual licentiousness. There’s certainly no reason to revisit that page in history, so as Eric said, let’s demonstrate to our own culture God’s beneficial plan for human sexuality. For further reading, click on the link below to get a copy of Matthew Rueger’s book “Sexual Morality in a Christless World.”

Progressively Regressive Sexuality

“According to scripture, this is the ultimate, spiritual reason for sexual distinctions. We do not define God nor do we self-define. In the creation of human sexuality God, as Creator and Redeemer, reveals something of himself as both different from us, yet intimately related to us. In revealing himself, he defines us. Thus our great cosmic human task is faithfully to carry that image throughout our lives and to bear witness in the world, in particular, through our sexuality, to the One who made us after his image, and will one day, through the cross of Christ, save us and thereby reconcile the world to himself.”

TruthxChange

“The main threat against which a man must protect his wife is his own sin.”

Father Hunger 

“In this teaching session on Biblical manhood, Paul Washer shows how our society has drifted from a right understanding of what a man is.”

What Man is not

vermaak_church

VERBAND TUSSEN ECCLÊSIA

UNIVERSALIS EN PARTICULARIS

deur prof. WJ Snyman

(Sien die inleiding [nommer 1] en die res van die reeks hier.)

Dit is verskillend ingedink:

1) Die dele gaan op in die geheel. So die Katolisisme. Daar is maar een Kerk, die Katolieke. Die plaaslike gemeentes gaan as parochieë op in die geheel, soos die priester in die biskop, en die biskop in die pous.

2) Die geheel gaan op in die dele. So bv. R. Sohm. Die geheel is in elke deel aanwesig,[1] sy sigbare afbeelding.[2] So kom die plaaslike kerke los te staan van mekaar, elk ‘n geslote afbeelding van die geheel. Alle vergeesteliking van die universele kerk lei onvermydelik op die weg van independentisme.

3) Die dele teenoor die geheel. So Harnack wat die ontstaan van kerkorganisasie sien as ‘n gewone sosiologiese probleem. “Zentral Organisation und Lokal Organisation sind in steten Streit wider ein ander… die Evolution vom Ganzen zum Teil, und eine Summation der Teile zum Ganzen”,[3] soos in elke groot organisasie. Die Roomse Kerk het dan ontstaan deurdat die sentrale (apostoliese) oorgegaan het op die lokale (biskoplike). Dit gaan hier dus ten koste van die dele. Anders by Weizsacker. Hy gaan uit van die Missie (Apostolaat). “Die Gemeinden sind aus der Mission für das Reich Gottes hervorgegangen”.[4] Maar, waar die Apostoliese Woord in die lewe van die Einzelgemeinde ingryp kan hulle maar net raad gee.[5] Die selfstandigheid van die dele gaan hier ten koste van die geheel. Troeltsch neem twee sosiologiese tipes: Freiwilligheits-kirche (Sekte) en Anstaltskirche (Kerk), naasrnekaar aan as die twee pole waarom die kerkorganisasie sig beweeg, en wat op mekaar inwerk.[6] 

4) Die samestelling van die geheel uit die dele, soos ons dit vind by die Kollegialisme. “Dieses System erklärt die äussere, sichtbare Kirche als entstanden aus der Vereinigung einzelner Gemeinden, ecclesiae, solcher die im gleichen Glauben und gleicher Religionsübung verbunden sind zu einer universalis ecclesia”.[7]

Wat leer die N.T. hieromtrent?

In die Evangelies is daar twee keer sprake van ekklêsia, een keer Matt. 16:18 en die ander keer in Matt. 18:17. In albei gevalle is dit Jesus wat spreek van die ekklêsia. Die eerste keer gaan dit oor die ecclêsia universalis soos gebou op die Apostolaat. Die tweede keer is dit die plaaslike gemeente. Van belang is: Matt. 18:17 volg op en volg uit Matt. 16:18. Ons kry dus nie ‘n inmekaar of teenmekaar of naasmekaar nie maar ‘n na mekaar. “De ecclêsia universalis gaat aan de ecclêsia particularis en aan de afzonderlijke fideles vooraf”.[8] Hieruit lei ons die volgende af:

a) Die plaaslike kerk (gemeente) is nadere organisasie van die universele. Dit toon ook die verband tussen die twee. Die plaaslike kerk is die algemene, wat hom op elke plek organiseer, en daarom heet dit ook kerk, want dit is altyd die één Kerk van Christus, wat sig hier en daar openbaar.[9] En dit, as gelyksoortige dele van die een ongeskonde geheel, wat is die oor die hele wêreld verdeelde Kerk, of as onderdele van die Een Algemene Kerk.[10] Hierdie nadere organisasie van die Kerk is omdat op die manier die maklikste op mekaar toegesien kan word tot opskerping van die liefde en goeie werke (Hebr. 10:24), om mekaar aan te spoor en te troos (1 Thess. 5:11), en wel daagliks (Hebr. 3:15),[11] en veral ook met die oog op tugoefening.[12] 18:17 (plaaslike kerk) volg ook nie maar vanself op Matt. 16:18 (eccl. univ.) nie, maar as uitgesproke deur Jesus. Plaaslike organisasie is ‘n uitdruklike voorskrif van Jesus vir die gelowiges.[13] Dit is nie ‘n vrye daad nie, maar gehoorsaamheid. “Ze moeten institueeren”.[14] 

b) Soos met die gelowiges, so ook met die gemeentes. Soos die gelowiges hulle moet verbind tot ‘n gemeente, so moet die gemeente hulle verenig in kerkverband.[15]

Egter nie om een te word nie, maar omdat hulle een is. Die ecclêsia universalis voorop.[16] Hulle is geestelik een en ook histories een en daarom verplig om gemeenskap te onderhou met die wat dieselfde geloof deelagtig is.[17] Paulus maak daar dan ook ‘n bevel van (1 Kor. 16:1). Dit gaan hier nie om armversorging nie, maar om die hulpbehoewende gemeente van Jerusalem. Die gemeentes uit die heidene is verplig om te sorg.[18] 

c) Die Kerk wat hom so verbind is ekumenies.[19] Daarom moet die kerkverband ook ekumenies wees.[20] “Juist daarom echter mag deze eisch niet beperkt tot de kerken van een zelfde land, maar gaat door voor alle kerken op aarde, en het ideaal zou dan eerst bereikt zijn, indien alle kerken op aarde in een Confederatie samenleefden, in een Concilie de kerkelijke macht konden saam brengen: en in eenzelfde Confessie zich konden uitspreken”.[21]

Ekumeniese kerkverband beteken egter iets anders as Internasionale kerkverband, d.w.s. verband tussen “nasionale kerke”. Die nasionale begrip van kerk ontbreek in die N.T. ten enemale, soos reeds aangetoon. Dit beteken ook nie interkerklike verband nie, d.w.s. ‘n verband wat verskillende kerkegroepe omvat nie. Ook hierdie denominasionele kerkbegrip ontbreek in die N.T. Kerkverband beteken altyd verband tussen kerke (gemeentes). Omdat die Kerk wat hom so organiseer in klassikaal en sinodaal verband, ekumenies is, daarom moet die nasionale Sinode gevolg word deur ‘n ekumeniese Sinode.

‘n Substituut hiervoor is gegee in korrespondensie. Dit is bedoel om oor die afstand en grense heen die eenheid van belydenis, broederlike gemeenskap, te bevorder, en oorgang van ‘n lidmaat van die een na die ander kerk moontlik te maak.[22] Dit moet dus nie soseer gesien word as ‘n losser verband, maar as ‘n vergoeding vir die Sinodale verband.[23] Kerke wat in korresponderende verband leef, staan dus in een kerkverband.

Dat nasionalisering van die Kerk nie ‘n denkbeeldige gevaar is, waar ‘n werksame ekumeniese verband nie bestaan nie blyk uit die moontlikheid dat ‘n nasionale Sinode verandering sou kon bring in ‘n gemeenskaplike konfessie, sodat kerke ook konfessioneel uitmekaar sou dryf. Ekumeniese verband is nodig ter wille van die eenheid van die belydenis.

Die vraag moet nog gestel word na die verband met Kerke-groepe. Hier kan uit die aard van die saak nie sprake wees van Sinodale verband nie, omdat dit kerke (gemeentes) is wat nie in een kerkverband staan nie. Hier is die verband losser.98 Waar geen punte van kontak meer bestaan nie bly die Doop as band van die ekumeniese Kerk bestaan.99 Deur gebroke kerkverband word egter die eenheid nie opgehef nie. Kerkverband bring nie eenheid nie, maar rus op eenheid. Kerkverband is ‘n roeping op grond van eenheid. Waar dit nie is nie, mag daar dus nie sonder meer by berus word nie. Waar dit nog onvolkome is, moet dit gebring word tot groter volkomenheid.  

_________________________________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

_________________________________________________

 

[1] “Der Glaube der Christen sieht in jede Christenversammlung im Geiste versammelt die ganze Christenheit… die Gesamtgemeinde”. Rudolph Sohm, a.w., p. 20.

[2] “Es gibt nur eine Ekklesia, die Versammlung der ganzen Christenheit”, maar dit het “unzähliche Erscheinungsformen”, a.w., p. 21.

[3] A. von Harnack: Entstehung und Entwicklung der Kirchenverfassung und des Kirchenrechts in den zwei ersten Jahrhunderten, nebst einer Kritik der Abhandlung R. Sohms. Wesen und Ursprung der Katholizismus, und Untersuchungen über “Evangelium”, Wort Gottes, und das Trinitarische Bekenntnis. Leipzig, 1910, p. 32 v.

[4] Carl Weizsacker: Das Apostolische Zeitalter der Christlichen Kirche. Tüb. und Leipzig, 1902, 3, p. 584.

[5] A.w., p. 590.

[6] Ernst Troeltsch: Die Soziallehren der Christlichen Kirchen und Gruppen, Tübingen, 1923,p. 375.

[7] O. Linton: Das Problem der Urkirche in der neueren Forschung, eine kritische Darstellung, Uppsala, 1932, p. 27.

[8] H. Bavinck, a.w., p. 357.

[9] Vgl. dr. A. Kuyper, a.w., p. 172.

[10] Vgl. Voetius, a.w., p. 134.

[11] Voetius, a.w., p. 91.

[12] Matt. 18:17.

[13] “De noodzakelijkheid van het voorschrift, niet van de kerk als middel. Niet het staan buiten de kerk is het dat veroordeelt, maar het verachten der kerk”. Voetius, a.w., p. 18.

[14] Kuyper, a.w., p. 184.

[15] “Geen enkele kerk, en geen enkel levend lidmaat dankt zijn ontstaan aan eigen wil of aan het werk van menschen”. Bavinck, a.w., p. 409.

[16] “Niet eerst door het leggen van dezen band komen bijeen te hooren, maar omdat ze bijeen hooren moet ook deze band uitwendig aangelegd”. Kuyper, a.w., p. 252 (§ 12).

[17] Bavinck, a.w., p. 408 e.v.

[18] Grosheide, a.w., p. 211.

[19] “Catholica, ter aanduiding van haar tegenstelling met het nationale leven, en dus met het…

begrip volkskerk”. Kuyper, a.w., p. 80 (§4).

[20] “De protestanten deden het Katholieke begrip der kerk te loor gaan en richten volkskerken op”. Kuyper, a.w., p. 93.

[21] Kuyper, a.w., p. 252—253 (§12).

[22] Kuyper, a.w., p. 365.

[23] Vgl. Joh. Jansen: Korte Verklaring van die Kerkenordening, J. H. Kok, Kampen, 1923, p. 214

_________________________________

WAAR IS EK MôRE OGGEND ?

17 Daarom moet julle nie onverstandig wees nie, maar verstaan wat die wil van die Here is. 18 Moenie dronk word van wyn nie—daarin is losbandigheid; maar word met die Gees vervul. 19 Spreek onder mekaar met psalms en lofsange en geestelike liedere; en sing en psalmsing in julle hart tot eer van die Here, 20 terwyl julle God die Vader altyd vir alles dank in die Naam van onse Here Jesus Christus, 21 en aan mekaar onderdanig is in die vrees van God. – Efesiërs 5

Wat ek vandag/vanaand op oujaarsdag doen, openbaar iets van my geloof …. of ongeloof … of dat ek God en Mammon, dus twee here probeer dien (Matt.6:24).  En dit sal iets openbaar vir die jaar wat voorlê, op wie Ek my vertroue, geluk en hoop stel, in die woorde van Ps.121:1, van wie/wat ek glo my hulp vandaan gaan kom in die nuwejaar.

Gaan ek in dronkenskap en losbandigheid verkeer, dus my eie redder en koning wees, want die lewe is ‘fun’ en ek het so hard gewerk deur die jaar, ek ‘verdien’ so bietjie om ‘kop uit te hak’, al is dit net vir een aand, ons moet nou nie te wetties wees nie, of hoe?

Wel, dan openbaar ek daardeur dat ek ongelukkig nie deur die Gees van God nie, maar deur ‘n ander gees, die gees van die wêreld gelei en mislei word, dat ek my geluk en hoop soek in dit wat eintlik my ware god is (dinge van hierdie wêreld), want die Here se Woord sê tog duidelik:

“Moenie dronk word van wyn nie—daarin is losbandigheid; maar word met die Gees vervul.” – Efesiërs 5:18

Ek word nié met die Gees van God vervul as ek myself oorgee aan die dinge van die wêreld nie, maar word met die Gees vervul deur gebed, die Woord te lees, die eredienste by te woon, ens.

(Lees ook: Are you too drunk to pray ?)

Ander meen weer, ek hoef nie môre op te trek na die huis van die Here nie, ek is mos tussen familie en vriende, en dit is mos ‘n goeie ding, die ‘Here sal verstaan’ dat ek sy huis nie besoek op die dag wat Hy bepaal het nie.

Maar daardeur openbaar ek dalk wie my eintlike god is, nie die Here Jesus self nie, maar my man of vrou of kinders of famlie of vriende, en dat ek ‘n Jesus geskep het wat moet inpas by my en my gesin en vriende se lewenswyse, anders moet Hy buite bly. Hy kan my Verlosser wees, maar nie my Koning nie !

Daarteenoor sê Jesus:

“Wie vader of moeder bo My liefhet, is My nie waardig nie; en wie seun of dogter bo My liefhet, is My nie waardig nie.” – Matteus 10:37

En:

En wat noem julle My: Here, Here! en doen nie wat Ek sê nie? Elkeen wat na My toe kom en na my woorde luister en dit doen Ek sal julle wys soos wie hy is.  Hy is soos ‘n man wat ‘n huis bou, wat gegrawe en diep ingegaan en die fondament op die rots gelê het; en toe die vloedwater kom en die stroom teen daardie huis losbreek, kon hy dit nie beweeg nie, omdat sy fondament op die rots was.

Maar wie dit hoor en dit nie doen nie, is soos ‘n man wat ‘n huis sonder fondament op die grond bou, en die stroom het daarteen losgebreek en dit het dadelik geval, en die instorting van daardie huis was groot.” – Lukas 6:46-49

Een skrywer stel dit as volg oor wie ons eerste moet liefhê:

“The fact that these other things have not been added to us, the fact that we live in fatherless times, reveals our attitudes toward God the Father. Father hunger is one of the chief symptoms of our idolatry. It is the basis for our political follies, our cultural follies, our technological follies, and so on. But the solution is not to schedule numerous family retreats.

The solution is to announce, preach, and declare that the kingdoms of this world have become the kingdom of God, and of His Christ. Another way of saying this is that men must seek to be Christians first. If they love Jesus Christ more than mother or father, or wife, or sons, or daughters, then they will be in fellowship with the source of all love. If they make an idol out of any one of their family members, then they are out of fellowship with the source of all love — meaning that the “idol” is short-changed.

A man’s wife receives far more love when she is number 2 after God than she would if she were number 1. A man’s children will be fathered diligently when they are loved in the context of a much greater love.”

Ware liefde teenoor ons gesinne en familie is dat hul altyd tweede moet kom in ons lewens, anders het ons die Here én hulle nie waarlik lief nie:

Maar Ek het teen jou dat jy jou eerste liefde verlaat het. Onthou dan waarvandaan jy uitgeval het, en bekeer jou en doen die eerste werke. Anders kom Ek gou na jou toe en sal jou kandelaar van sy plek verwyder as jy jou nie bekeer nie.” – Openbaring 2:4,5

Maar, dit is nie genoeg om ons nie oor te gee aan drank of enige ander ding in die skepping om ons te red of beter te laat voel nie, nie vandag of in die jaar 2017 nie.

Na die waarskuwing en oproep van Ef.5:18 volg wat ons moet doen:

19 Spreek onder mekaar met psalms en lofsange en geestelike liedere; en sing en psalmsing in julle hart tot eer van die Here, 20 terwyl julle God die Vader altyd vir alles dank in die Naam van onse Here Jesus Christus, 21 en aan mekaar onderdanig is in die vrees van God.

Die gelowige en sy gesin en sy familie soek saam die gemeenskap van die heiliges op, om ook daardeur vervul te word met die Gees. Hulle soek die huis van die Here op, hulle trek saam op na die huis van die Here, om daar:

  • tot lof en eer van die Here te sing, dus te aanbid (v.19), die wese van ons bestaan (as ek dus Sondag oggend nog in my bed is, of te kopseer het om kerk toe te gaan, dan wys dit wie of wat ek waarlik aanbid?)
  • om dankbaar te wees vir God as ons Vader wat vir alles gesorg het in 2016 en nog sal sorg in die nuwejaar (v.20a),
  • om opnuut ons te verbind tot ons Here Jesus Christus, wat ons verlos en gekoop het met sy kosbare bloed (v.20a), en dit bepaal nie net ons lewe in die hiernamaals nie, maar hier en nou, en
  • saam onderdanig te wees aan die Here, dus volgens sy Woord deur die Gees te lewe (v.21, sien v.18), ook in al ons verhoudinge en die verskillende gesagsinstellings wat die Here daargestel het (lees Ef.5:23-6:9).

So, hoe eindig jy hierdie jaar, en hoe begin jy hierdie jaar ?

Kyk laastens na die vers net voor Ef.5:18 (lees dit asb.)

Wees daarom vandag en vanaand en môre-oggend ‘verstandig’ en soek die wil van die Here, ter wille van jou en jou gesin !

Mag ons almal, saam ons gesinne en families môre waarlik bly wees, nie die valse hopelose ligsinnige blydskap van die wêreld wat vergaan nie, maar die ewigdurende vredevolle blydskap van redding, liefde, hoop en vrede in Jesus Christus, en laat ons dit wys (openbaar) deur wat ons vandag en môre oggend gaan doen:

“Ek was bly toe hulle vir my gesê het: Laat ons na die huis van die HERE gaan!” (Ps.122:1)

En onthou vandag en môre en elke dag:

“En die wêreld gaan verby en sy begeerlikheid, maar hy wat die wil van God doen, bly vir ewig.” – 1 Johannes 2:17

_______________________________________

In aansluiting by hierdie oordenkings, plaas ek ook die volgende gedeelte uit Daily Readings from The Christian in Complete Armour (April 30 en May 1)

USE EARTHLY GOODS FOR HEAVEN

If you are a prominent member of your community, how do you use your influence— for good or for evil?

For selfish or selfless ends?

A true saint will be zealous in his daily affairs, but all his energies will be tuned to heaven. While his hands are busy at his tasks, his heart and head will be taken up with higher matters— how to please God, grow in grace, enjoy more intimate fellowship with Christ.

The carnal man, in contrast, spends long, hard hours in his shop and then goes home and spends half the night plotting how to get ahead in business. He sweats in the shop, but grows cold in the prayer closet. No weather is bad enough to keep him from market, but if the road to church is a little slippery or there is a chill in the air, he begs his leave from the services. No inconvenience is too great if it fattens his pocket, but let the preacher keep him a minute or two past the hour, and he complains.

In short, at work he keeps his eyes on the till; at church, he keeps them on his watch. If anything I have said speaks to you, go quickly to God and petition for a thorough change of heart.

Perhaps you have a heavenly spirit in getting earthly things. But do you have the same spirit when you use them? The good wrestler uses his earthly estate for heavenly ends. What do you do with the fruits of your labor? Do you bestow them on your own overstuffed paunch— or do you share them with the poor? If you are a prominent member of your community, how do you use your influence— for good or for evil? For selfish or selfless ends?

To pray for “things” without a heavenly end in mind is close to idolatry. Use your material wealth with a holy fear, dear saint, lest earth should rob heaven, and your temporal enjoyments endanger your heavenly interests. As Job sanctified his children by offering a sacrifice out of fear that they might have sinned, so the Christian must continually sanctify his earthly enjoyments by prayer. In this way He will be delivered from the snare of them.

INDIFFERENCE TO EARTHLY THINGS

You cannot labor for heavenly possessions if your hands and heart are loaded down with earthly pursuits. The Christian must practice the same indifference in keeping his earthly possessions as he did in getting them. God never signs the title of anything over to us, but merely gives us things to keep in trust. All will be left behind when He calls us home.

If He sees fit to let us keep them until then, we bless and thank Him for His generosity; and if He takes them away sooner, we bless Him still. God never intended, by His providence in bringing Moses to Pharaohs’ court, to leave him there in worldly pomp and grandeur. A carnal heart would have reasoned that Moses could best help his people— slaves under Pharaoh— by using his position and power to influence the king, or perhaps even by aspiring to the throne.

But when Moses renounced his place of privilege, his faith and self-denial were made more eminently conspicuous. It is for this obedient faith that Moses is given such honorable mention in the New Testament (Hebrews 11: 24– 25).

Sometimes God lavishes us with things, not so we can hang on to them, but so we will have something to let go of to show our love for Him. Was there anything better in the whole world Mary could have done with her precious oil than to anoint her Lord? What enterprise will pay more lasting dividends than to invest what you possess in the cause of Christ? Christian, keep a loose grip on the material possessions you value most highly.

Be ready at a moment’s notice to throw them overboard, rather than risk the shipwreck of your faith. You cannot labor for heavenly possessions if your hands and heart are loaded down with earthly pursuits. In the end, if you can save anything, it will be your soul, your interest in Christ and heaven.

If you should lose all your worldly goods, you should still be able to say with Jacob, “I have enough [all things]” (Genesis 33: 11).

Posted by: proregno | December 27, 2016

Bybel leesplanne & Berea e-pos Bybelskool vir 2017

cropped-bible_open_glasses_347105246_rtyb.jpg

BYBEL LEESPLANNE & BEREA BYBELSKOOL VIR 2017

1) Bybel leesplanne vir 2017

Sien die volgende nuwe Bybel leesplan om te volg (asook ‘n paar oues aan die einde van die artikel):

My Favorite Bible Reading Plan for 2017

Sien ook hierdie twee artikels:

Resolved to Read the Bible

“It takes about 70 hours to read the Bible from cover to cover. That’s less time than the average American spends in front of the television every month. In other words, if most people would exchange their TV time for Scripture reading, they’d finish reading the entire Bible in four weeks or less.”

The One Must-Read This Year

“The truth of God, rising continually through the roots of faith planted in God’s word, is the way God keeps Christians alive and enables them to bear the faith-authenticating fruit of love, so that they will not be castaways in the last day. This is the essence of why I say the Bible is a “must-read” — the only must read.”

2) Berea Bybelskool 2017 (begin weer 2 Januarie 2017, DV)

Ek het reeds begin om in Junie 2016 daaglikse dagstukkies uit te stuur (behalwe Sondae) vanuit 3 bronne wat die volgende behels:

  • OT geskiedenis
  • NT geskiedenis
  • Geloofsleer

Enigiemand is welkom om enige tyd aan te sluit deur ‘n leë boodskap te stuur na:

berea-oordenkings-subscribe@yahoogroups.com

of gaan teken in by Berea-oordenkings se webadres:

https://groups.yahoo.com/neo/groups/berea-oordenkings/info

Gaan lees gerus die inleidende artikel wat meer agtergrond gee asook die nodige inligting verskaf van die verskillende bronne wat gebruik word:

Berea e-pos Bybelskool

Daar is geen inskrywingsbedrag nie, maar enige donasies sal verwelkom word om hierdie projek asook die Pro Regno webblad in stand te hou en verder uit te brei. Baie dankie

Besonderhede vir die inbetaling van enige vrywillige donasies kan hier gevind word: Pro Regno

Groete

Slabbert Le Cornu

“Open my oë, dat ek kan sien die wonders uit U wet.” – Ps.119:18.

Posted by: proregno | December 5, 2016

Islam evangelisasie (10)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

ISLAM (10)

 by Rev. Martyn McGeown

In our last blog post on this topic, we showed that the sufferings and death of Jesus Christ were voluntary and necessary, necessary because God ordained them for His Son; voluntary because Jesus willingly endured them for His people.

But why would the merciful Father of our Lord Jesus Christ ordain such dreadful sufferings for His beloved Son? Why would He not spare Jesus? The answer lies in another necessity, the necessity of our salvation.

The Dreadful Cup

Jesus wrestled with this necessity in the Garden of Gethsemane shortly before His arrest. After the Last Supper with His disciples, Jesus made His way to a garden on the outskirts of Jerusalem. In that garden, Jesus prayed. In His prayer, we get a glimpse into the soul of Jesus as He contemplated the path that He must take to the cross. Jesus describes how He felt: “My soul is exceeding sorrowful, even unto death” (Matt. 26:38). What could have so oppressed the soul of Jesus that He became “sorrowful and very heavy” (v. 37)? What could have caused Him to be “in an agony,” so that “His sweat was as it were great drops of blood falling down to the ground” (Luke 22:44)?

The answer is found in one word—the “cup.” In the Bible, a cup describes the allotted portion of something. Sometimes a cup is a cup of blessedness and salvation. The Psalmist sings, “The LORD is the portion of mine inheritance and of my cup” (Ps. 16:5) and “my cup runneth over” (Ps. 23:5). Elsewhere, the Psalmist vows, “I will take the cup of salvation, and call upon the name of the LORD” (Ps. 116:13). Often, however, a cup is a cup of punishment, cursing, and wrath: “Upon the wicked he shall rain snares, fire, and brimstone, and an horrible tempest: this shall be the portion of their cup” (Ps. 11:6); “For in the hand of the Lord there is a cup, and the wine is red; it is full of mixture; and he poureth out of the same: but the dregs thereof, all the wicked of the earth shall wring them out, and drink them” (Ps. 75:8).

Jesus knew that God had appointed a cup for Him to drink, but when He saw the contents of the cup, He shuddered. The cup contained the wrath of God, the fullness of His Father’s fury against sin. Only by the drinking of that cup could the sins of God’s people be forgiven! Understandably, Jesus looked for another way—could, perhaps, salvation be accomplished even if He did not drink the cup? Listen to His prayer: “O my Father, if it be possible, let this cup pass from me: nevertheless not as I will, but as thou wilt” and “O my Father, if this cup may not pass away from me, except I drink it, thy will be done” (Matt. 26:39, 42).

The Father answered by His silence—there is no other way. Either Jesus drinks the cup, or we must drink the cup. If we drink the cup, we will perish, because we must drink the cup forever in hell if Jesus does not drink the cup for us.

Having understood that, Jesus willingly went forth to embrace suffering and death. The Son of God in our flesh submitted His human will to His Father’s will. The next time that Jesus mentions the cup is at His arrest. Peter attempts to save Jesus with the sword, whereupon Jesus, rebuking Peter, exclaims, “Put up thy sword into the sheath: the cup which my Father hath given me, shall I not drink it?” (John 18:11).

The Necessary Cup

That leads us to another question—why is such a cup necessary? Why does anyone have to drink the cup? Could the cup not simply pass away so that no one—not Jesus, and not we—drinks it? Or to express it in different words, could not God simply forgive sins without the need for the suffering and death of His Son?

The answer to that question is the justice of God.

God’s justice is that perfection of His being according to which all of His activity is in perfect harmony with His holiness. As the holy God, He hates sin, which is rebellion against His Law; as the just God, He punishes sin. God revealed this in the Garden of Eden, where He declared, “In the day that thou eatest thereof [of the forbidden fruit] thou shalt surely die” (Gen. 2:17). Throughout scripture, God has revealed that the penalty for sin is death: “The soul that sinneth, it shall die” (Ezekiel 18:20); “They that commit such things are worthy of death” (Romans 1:32); “The wages of sin is death” (Romans 6:23). Every pious Jew understood this, for God has ordained a system of animal sacrifices to teach him this important truth.

Moreover, death in the Bible is not merely physical death, but spiritual death, which is the corruption and ruin of man’s nature; and eternal death, which is eternal torment in the lake of fire.

Therefore, as the righteous judge, God will punish sinners with death (physical, spiritual, and eternal death), and God must punish sinners with death (physical, spiritual, and eternal death). Not to punish sinners with death would be for God to be unjust.

The Bible, however, teaches that God forgives sins. But He will not forgive sin at the expense of His justice. God declares to Moses, “The LORD, the LORD God, merciful and gracious, longsuffering and abundant in goodness and truth, keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty…” (Ex. 34:6-7). The true God of the Bible is merciful—rich in mercy, abundant in mercy and truth—but He will not clear the guilty. He has always revealed that in order to forgive sins He requires satisfaction of His justice. Anything less would be injustice, or a denial of His justice.

Islam teaches forgiveness without atonement, for Islam teaches that Allah forgives sin without payment for sin. At the same time, the Qur’an claims that Allah is just: “Allah is never unjust in the least degree: if there is any good (done), He doubleth it, and giveth from His own presence a great reward” (4:40). If Allah is not unjust, how can Allah forgive sins without satisfaction of his justice? The Qur’an offers no answer to this.

Atonement is necessary.

The sinner cannot pay the penalty for his own sin. If he does, he perishes everlastingly.

God will not clear the guilty. If He did, He would be unjust.

Is there, then, anyone who can pay the penalty of sin for the sinner?

The answer is that God provides a substitute, His own Son, the Lord Jesus Christ.

To that we turn next time, DV.

_________________________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland.
__________________________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie

 

SIMPOSIUM – 31 JANUARIE 2017

REFORMASIE 500

GRONDTEKS EN BYBELVERKLARING

(Nota: vir enige verdere inligting en navrae oor die simposium, kontak die APA. Dankie.)

Vrae – daar is maar ‘n menigte! Nie net tussen geleerde vakkundiges word daar tydens die 500-jarige viering van die Reformasie in diepte oor die Bybel gepraat nie.

Gemeentelede wil ook vandag weet: “Watter grondteks van die Bybel is nou die regte?”

“Kan ons die verklarende aantekeninge vertrou wat deesdae in Afrikaans uitgegee word?”

“Is ons werklik beter af, as toe ons voorouers nog die Satebybel met verklarende aantekeninge gelees het?”

Die Simposium, Reformasie 500: Grondteks en Bybelverklaring, wil gemeentelede graag hieroor dien.

U word uitgenooi om te kom deelneem.

Datum: Dinsdag, 31 Januarie 2017

Tyd: 8:30 – 13:00

Plek: AP Kerk Pretoria-Oos, Glenwoodweg 48, Lynnwood Glen, PRETORIA

Aangebied deur die Fakulteit Teologie van Die Afrikaanse Protestantse Akademie NPC

Koste: Gratis

PROGRAM
8:30 – 8:45 AANKOMS
8:45 – 9:00 OPENING EN VERWELKOMING Prof. JAE (Koos) Adendorff

9:00 – 9:30 LESING 1: Luther se gedagtes oor die Bybel vir elke lidmaat. Prof. J (Johan) Bosman

9:30 – 10:30 LESING 2: ‘n Bybels-Reformatoriese model vir die grondteks van die Nuwe Testament. Prof. GDS (Gerrit) Smit

10:30 – 11:00 KOFFIE/TEE

11:00 – 12:00 LESING 3: Die Statevertaling met kantaantekeninge as Reformatoriese koersgewing.  GBS wetenskaplike medewerker: Christiaan Bremmer

12:00 – 12:50 WERKSESSIE: “Voedsel vir die Siel” – ‘n vergelyking met wat
vir gemeentelede vandag beskikbaar is. AP Kerk Direkteur Kerkadministrasie
Ds. JL (Johan) Schütte

12:50 – 13:00 SAMEVATTING EN AFSLUITING GBS bestuuslid
Ds. JA (Jan) Weststrate

RSVP voor of op 24 Januarie 2017 per e-pos na info@apa.ac.za

Hier is die PDF advertensie weergawe van die simposium:  APA Simposium

‘n (Post)moderne Sadduseër se verwerping

van die huwelik as instelling van God

“‘n Huwelik is die lewenslange verbintenis tussen een man en een vrou,” het die NG Kerk se algemene sinode onlangs “bevestig”. Dit laat die interessante vraag ontstaan: Waar kom hierdie opvatting vandaan? Want dit is gewis nie ’n Ou Testamentiese opvatting nie! … Op grond van hierdie geskiedenis kan ’n mens wel vra: Is die siening dat die huwelik ’n lewenslange verbintenis ­tussen een man en een vrou is regtig ’n Bybelse standpunt? Of is dit ’n sosiaal-politieke oortuiging ? En is die hedendaagse opkoms van die behoefte aan gay- en lesbiërhuwelik nie ook ’n soortgelyke maatskaplike verskynsel as die ontstaan van die liefdeshuwelik nie?” – Piet Muller

4 En Hy antwoord hulle en sê: Het julle nie gelees dat Hy wat hulle gemaak het, hulle van die begin af man en vrou gemaak het nie, 5 en gesê het: Om hierdie rede sal die man sy vader en sy moeder verlaat en sy vrou aankleef, en hulle twee sal een vlees wees; 6 sodat hulle nie meer twee is nie, maar een vlees? Wat God dan saamgevoeg het, mag geen mens skei nie. … 29 Toe antwoord Jesus en sê vir hulle: Julle dwaal, omdat julle die Skrifte nie ken nie en ook nie die krag van God nie. 30Want in die opstanding trou hulle nie en word ook nie in die huwelik uitgegee nie, maar is soos engele van God in die hemel. 31 En wat die opstanding van die dode betref—het julle nie die woord gelees wat tot julle deur God gespreek is nie: 32 Ek is die God van Abraham en die God van Isak en die God van Jakob? God is nie ‘n God van dooies nie, maar van lewendes.” – Jesus Christus (Matteus 19:4-6; 22:29-32)

In navolging van Neels Jackson en Chris Jones se verskillende aanvalle op die huwelik as instelling van God, het Piet Muller ook nou sy aanval geskryf in die Beeld van 26 November 2017, onder die titel:

Huwelik is nie rêrig ‘n Bybelse instelling

Bogenoemde aanhaling van Muller kom uit hierdie artikel.

In my artikel, As die huweliksfondamente (weer) omgegooi word, het ek reeds geantwoord op Jackson, Jones en nou Muller se verskillende aanvalle op die bybelse huwelik.  U is welkom om dit weer te gaan lees nadat u ook Muller se artikel gelees het.

Ek voeg hier ‘n paar opmerkings by, spesifiek na aanleiding van Muller se nuutste aanval:

1) In al drie die skrywers word daar baie verwys na die Ou Testament, die aartsvaders, die Israelitiese konings wat baie vrouens gehad het, ens., maar daar is geen verwysing na die Koning van die Kerk, Hy wat die wet kom vervul het en vir ons finaal leer wat reg en verkeerd is nie.  Sy woorde aangaande die huwelik soos ek hierbo aangehaal het uit Matteus 19 en 22 word verswyg ?

Hierdie drie skrywers gee voor dat hul baie respek het vir die mens Jesus, maar hoekom luister hul nie na sy lering oor die huwelik nie, hoekom ignoreer hulle sy baie duidelike woorde ?

2) Jesus se woorde in Matteus 22 is baie relevant, veral in Muller se geval. Jesus is in gesprek met die ‘Nuwe Hervormers’ geesgenote van sy dag, die Sadduseërs. Die Sadduseërs het o.a. die volgende sake verwerp, nie geglo nie:

  • die opstanding van die liggaam (Matt.22:23; Hand.24:1,2),
  • persoonlike onsterflikheid (Matt.22:23), en
  • die bestaan van engele en geeste (Hand.23:8).

En hierdie dwalinge van die Sadduseërs maak dat hul natuurlik ook ‘n bespotting maak van die hiernamaals/geestelike wêreld, deur hul verwysing na die huwelik tussen ‘n vrou en verskillende broers volgens Moses se wet vir die swaershuwelik (Deut.25:5) van toepassing te wil maak “in die opstanding” (v.28).

Jesus Christus antwoord dan in verse 29 tot 32 hul:

‘etiese’ probleem (v.30),

Want in die opstanding trou hulle nie en word ook nie in die huwelik uitgegee nie, maar is soos engele van God in die hemel.

‘leer’ dwaling (v.31,32),

31En wat die opstanding van die dode betref—het julle nie die woord gelees wat tot julle deur God gespreek is nie: 32Ek is die God van Abraham en die God van Isak en die God van Jakob? (Ex.3:6) God is nie ‘n God van dooies nie, maar van lewendes.

en wys op hul onderliggende wesentlike probleem:

‘n Skrifbeskouing probleem: hulle ken nie die Skrifte nie (v.29a)

Julle dwaal, omdat julle die Skrifte nie ken nie

hul ongeloofsprobleem: hul verstaan nie die Skrif deur die geloof, deur die Gees van God nie, hul aanvaar nie die gesag van God nie (v.29b)

en ook nie die krag van God nie.

3)  Van toepassing op Muller se aanval op die huwelik:

Muller se probleem is nie die huwelik nie, dit is Jesus Christus self.

Hy verwerp die Christus van die Skrif, en sal daarom die Skrif van die Christus verwerp.

Hy ken nie die Skrif nie, want hy ken nie die krag van God nie.

Muller is ‘n Nuwe Hervormer, hy is ‘n ongelowige wat nie meer die ongetwyfelde Christelike geloof aanvaar soos dit in die Apostoliese Geloofsbelydenis in navolging van die Skrif saamgevat word nie.

Vir hom is Jesus bloot ‘n spesiale tog gewone mens, nie ook God self:

  • wat uit die maagd Maria gebore is nie
  • wat vir ons die ewige lewe kom verwerf het nie
  • wat liggaamlik opgestaan het uit die dood en daardeur die ewige lewe en onsterflikheid vir ons verwerf het nie

In Muller se eie woorde (beklemtoning bygevoeg):

Mag ons ons nog self Christene noem as ons nie langer glo aan die maagdelike geboorte nie? Natuurlik mag ons. Paulus het nie eens geweet van die leerstelling oor maagdelike geboorte nie. Hy het geskryf dat Jesus uit ‘n “gyne” (‘n dood normale getroude vrou) gebore is.

Mag ons onsself nog Christene noem as ons nie glo aan die letterlike opstanding uit die dood nie? Natuurlik kan ons, want daar is geen teken dat die eerste Christene Jesus se opstanding beskou het as die resussitering van ‘n lyk nie. Kan ‘n bygebringde lyk deur ‘n toe deur loop? Kan ‘n bygebringde lyk in ‘n oogknip verskyn of weer verdwyn?

Hy het die koninkryk van God verkondig, nie vir ‘n lewe na die dood nie, maar vir hierdie wêreld. Hy het vir ons ‘n leerplan vir geestelike groei opgestel, sodat ons stap vir stap kan leer om ons self meer deernisvol en vergewensgesind te wees.

4) En as Christus se Persoon verwerp word, sy wese as beide God en mens, dan is dit ook nie vreemd as Christus se leer, sy gesag, oor ander sake verwerp sal word nie, veral ook Christus se leer oor die huwelik, hiernamaals, ewige lewe, ens.

Ons lees na die gesprek met die Sadduseërs oor die huwelik en opstanding:

“En toe die skare dit hoor, was hulle verslae oor sy leer.”

Die konkrete feit dat Muller (en ook nie Jackson en Jones) na Christus se woorde wil luister in Matteus 19 en ander plekke nie, bevestig van hulle wat Jesus vir die Sadduseërs eksplisiet maar ook implisiet sê in Matt.22:29,

  • in hul blinde ywer ken hul bloot nie die inhoud van die Skrif nie, en
  • veral wat ons onderwerp betref: kan hul nie deur die Gees van God (die krag van God) die Woord van God reg sny vir die tyd waarin ons nou leef nie, dus nie die Skrif in sy geheel en finale openbaring verstaan en toepas nie.

In Muller se skrywe sien ons dit dat hy nie eers die basiese inhoud van die Skrif ken nie.  Hy skryf in sy artikel op ‘n ander plek:

“Trouens, deur die hele Bybelse tydperk word vroue van so min waarde geag dat hulle instemming nie eens nodig was om ’n huwelik aan te gaan nie. Die huwelik is gewoon tussen die twee betrokke pa’s gereël, dikwels om familie­belange te beskerm of uit te brei.”

Maar, as Muller die Skrifte self werklik gelees het, en nie net sy propagandistiese hedendaagse “sosio-historiese” bronne oor of teen die Bybel nie, sou hy dalk die volgende ook raakgelees het in een van die Bybelse tydperke, een van die ‘streng patriargale tydperke’ toe Rebekka as vrou vir Isak gevra is (Genesis 24):

55 Maar haar broer en haar moeder sê: Laat die dogter ‘n dag of tien by ons bly; daarna kan jy heengaan. 56 Maar hy antwoord hulle: Moet my nie ophou nie aangesien die HERE my weg voorspoedig gemaak het; laat my trek, dat ek na my heer kan gaan. 57 Toe sê hulle: Laat ons die dogter roep en haar self vra. 58 En hulle het Rebekka geroep en haar gevra: Wil jy met hierdie man saamgaan? En sy antwoord: Ja.” 

Jesus sê vir die Sadduseërs se maats, die Fariseërs, wat ook die OT se tydelike wet oor egskeiding verdraai het om hul eietydse losbandige “behoeftes” van herhaaldelike egskeidings en hertroues te akkomodeer:

“Het julle nie gelees … ” (Matt.19:4a)

Ja, het al die anti-bybelse huwelik yweraars van ons tyd nie die hele Skrif gelees nie ?

Verder het Muller en kie nie die krag van God om met die nodige respek, eerbied en ontsag God se hele heilige Woord te nader en toe te pas vir ons tye nie (Spr.1:7; Jes.66:2; 2 Tim.2:15; 3:14-4:5).

Die Sadduseërs weens hul sondige onkunde en verdraaiing van God se woord oor die kwessie van die huwelik in die opstanding kon dit ook nie doen nie, en die Nuwe Hervormers, die Sadduseërs van ons dag kan dit ook nie doen nie.

  • Hulle kan nie die Godgegewe bybelse huwelik tussen een man en een vrou “van die begin af” raaksien, as God se wil vir alle tye nie, soos Jesus dit daar stel in Matt.19:4 nie.
  • Hulle kan nie en wil nie besef dat die huwelik tussen een man en een vrou God se geopenbaarde wil “van die begin af” was vir beide die “Ou en Nuwe Testament” tydperke tot die laaste dag was nie, ongeag dat baie van sy kinders deur sonde en gebrokenheid verval het in poligamie, egbreek, hoerery, onwettige egskeidings, ens., wat Hy in sy genade verdra het, deur wetgewing gereguleer het, maar nooit goedgekeur het nie (sien my artikel hierbo genoem vir verdere verduideliking, asook hierdie artikel: Poligamie in die lig van Christus se koms.)
  • Hulle kan en wil nie leer dat Christus juis gekom het om sy Vader se skeppingsordening en wil van die huwelik tussen een man en een vrou tot die dood toe te kom handhaaf en herstel nie.
  • Hulle kan en wil nie leer dat ons nie die sondige bedeling of gebrokenheid van hierdie wêreld mag gebruik om God se bevelswil vir ons ongedaan te maak nie (1 Thess.4:1-8).

5) Die motief van hierdie (huweliks)bande van die Here wat hul afruk (Ps.2), is sodat die mens in sy welluste sy sondige begeertes kan navolg, in die wêreld, maar nou nog erger, in die sigbare kerk van die Here (Jak.4:1-14; 2 Tim.4:3,4).

In beide ‘heteroseksuele’ en ‘homoseksuele’ sondes moet die Skepper se bande afgeruk word, moet die waarheid vir die leuen verruil word (Rom.1:18-32), moet geleer word dat Jesus ons nie kom verlos van alle seksuele sondes nie (soos Paulus leer in 1 Kor.6:9-11), maar ons sondes akkommodeer en aanvaar.

Muller erken dit eintlik self, en daarom skryf hy waarna hy begeer en wat sy norm eintlik is: uit die Mens, deur die Mens, en tot die Mens is al die dinge (contra Rom.11:36):

“En is die hedendaagse opkoms van die behoefte aan gay- en lesbiërhuwelik nie ook ’n soortgelyke maatskaplike verskynsel as die ontstaan van die liefdeshuwelik nie?”

Ja, inderdaad, die huidige sodomitiese seksuele rewolusie, saam met die 20ste losbandige ‘heteroseksuele’ seksuele rewolusie is ‘n produk van ons tydsgees se wellustige behoeftes, ‘n maatskaplike verskynsel wat uit die sondige hart, nie die Woord van God gebore is nie, waarvan ons reeds ook in die Bybel lees (2 Tim.3):

1 Maar weet dit, dat daar in die laaste dae swaar tye sal kom. 2 Want die mense sal liefhebbers van hulleself wees, geldgieriges, grootpraters, trotsaards, lasteraars, ongehoorsaam aan hulle ouers, ondankbaar, onheilig, 3 sonder natuurlike liefde, onversoenlik, kwaadsprekers, bandeloos, wreed, sonder liefde vir die goeie,

4 verraaiers, roekeloos, verwaand, meer liefhebbers van genot as liefhebbers van God;
5 mense wat ‘n gedaante van godsaligheid het, maar die krag daarvan verloën het. Keer jou ook van hierdie mense af. 

En weë hulle, leer die Skrif, wat “die dinge nie alleen self doen nie, maar ook hulle goedkeuring skenk aan die wat dit doen.” Dus weë daardie geleerdes en leiers wat sonde goedpraat en ander so leer (Rom.1:32, sien ook Matt.5:19; 18:6).

Daarom:

Enige teologiese opleiding, kerk, kerkverband, leraar wat die dwaalleringe van Jackson, Jones, Muller en ander oor die huwelik leer, aanbeveel én akkomodeer, moet vermy word, vlug daarvan weg, terwille van jou en jou gesin en geliefdes se sieleheil, soos Paulus dit ook duidelik stel (1 Kor.6:18-20; sien ook 1 Tim.6:1-5; 2 Tim.4:1-5).

Is u besig om u en u gesin en geliefdes te beskerm en te bewaar teen hulle wat “iets anders leer en nie instem met die gesonde woorde van onse Here Jesus Christus en met die leer wat volgens die godsaligheid is nie” (1 Tim.6:3) ?

« Newer Posts - Older Posts »

Categories