Posted by: proregno | August 31, 2017

REFORMASIE 500 FEES, 3-5 NOVEMBER 2017

REFORMASIE 500 FEES, 3-5 NOVEMBER 2017

DIAMANTVALLE LANDGOED

500 jaar gelede het Maarten Luther die wêreld verander deur sy 95 stellings teen die kerkdeur in Wittenberg te spyker. Soos wat Max Weber in sy boek uitwys het dit verreikende positiewe sosiologiese en ekonomiese gevolge gehad vir die Protestantse Noord Europa… en later ook die res van die wêreld.
Ons vier vanjaar hierdie gebeurtenis in die vorm van ‘n fees te Diamantvallei, oos van Pretoria, vanaf 3 tot 5 November 2017. Daar gaan wees:
  • ‘n Reformasie orkes en kooruitvoering
  • Vier werkswinkels
  • Toesprake/preke
  • Psalmsang
  • Kuier
  • Flieks
  • Stalletjies
Sprekers/predikers wat gaan optree sluit in : Dr Morne Diedericks (AROS), Ds S le Cornu (GK Carletonville), Dr H Breytenbach (Vrye Geref Kerk), Ds J Schutte (AP Kerk), Ds S vSchalkwyk (BCVO), Eugene Viljoen (Reformatoriese Studie Sentrum) en Prof Mare (AP Kerk Rayton).
Luister na Ds Hannes Noëth se uiteensetting: https://youtu.be/hNB5t58UqTQ

Program by Diamantvallei 3-5 November

Vrydag 3 NovemberPamflet2

14:00 Kampeerders daag op

17:45 Opening : Luther se 95 stellings en lewenslange bekering – Eugene Viljoen

18:30 Psalms samesang

18:45 Wat is die Bybelse Evangelie volgens die Reformasie – Ds S le Cornu
♦ Die Oorspronklike Bybelse Evangelie
♦ Ondergang onder die Rooms Katolieke
♦ Herstel van die Evangelie tydens die Reformasie

20:00 Filmvertoning

22:00 Afsluiting

Saterdag 4 November

08:00 Opening

09:00 – 11:00 Werkswinkel 1 & 2

Werkswinkel 1 :  ICO : Dr Morne Diedericks
Reformasie & Deformasie in Onderwys

Werkswinkel 2 : Dr J Breytenbach :
Reformasie en Interpretasie van Vaderlandse Geskiedenis

11:00 Tee / Koffie

11:30-13:30 Werkswinkel 3 & 4

Werkswinkel 3 : AP Akademie : Ds Johan Schütte
Staan ons nog by Sola en Tota Scriptura na 500 jaar

Werkswinkel 4 : BCVO : Ds Willem van Schalkwyk
Onderwys as Reformatoriese hulpmiddel

16:00 Die Reformasie van die Reformator

Die Kunstefabriek orkes en koor bied vir ons ‘n werk oor Luther se geestelike stryd wat begin in ‘n donderstorm, wat hom in ‘n klooster dryf, wat hom op ‘n Pelgrimstog stuur. Maar steeds het die man geen rus vir sy siel nie. Eers nadat hy die Skrif begin ondersoek as Priester wat sy kudde versorg, kom hy in aanraking met die Evangelie. Die ware Evangelie van God, waar jy slegs deur God se Genade gered word…

Die musiek bevat werke van Luther self, asook Bach en Mendelssohn, komponiste wat deur Luther beïnvloed is. Daar is ook nuwe toonsettings van Psalms en ander tekste. Dit beloof om ‘n aangrypende reis te wees, en ons weer bewus te maak waarom die Reformasie plaasgevind het.

18:00 Psalmskyfievertoning

20:00 Filmvertoning

22:00 Afsluiting

Sondag 5 November

09:30 Erediens : Prof Roelof Marè

10:30 Psalm Samesang

11:00 Afsluiting

12:00 Gemeenskaplike ete.
Elkeen bring koue vleis en slaai. Ons geniet dan die gemeeskap van die gelowiges deur saam te eet.


Daar sal stalletjies wees vir :

  • Uitstallings van boeke en ander nuttige items
  • Kos en versnapperings

Registreer ‘n stalletjie by https://reformasie500.wordpress.com/stalletjie-registrasie/.

Posted by: proregno | August 30, 2017

Die Afrikaner se demografiese probleem

Image result for bouwe van der eems

Die Afrikaner se demografiese probleem

deur

Bouwe van der Eems

Op Solidariteit se Facebook blad plaas Flip Buys op 28 Augustus ‘n artikel waarin hy verduidelik dat die Afrikaner, soos meeste Westerse volke, demografies in die moeilikheid is. Die geboortesyfer onder Afrikaners is te laag om die langtermyn voortbestaan van die gemeenskap te verseker.

Hierdie nuus is al ou nuus. In 1945 het ‘n deputaatskap van die Gereformeerde Kerke ‘n verslag gepubliseer met die titel “Selfmoord van ‘n Nasie“, waarin gewaarsku is teen die gevolge van die dalende geboortesyfer onder Afrikaners. In 2001 publiseer Pat Buchanan die boek met die titel “Death of the West” waarin uiteengesit word hoe die Westerse volke besig is om uit te sterf. Die Kanadese skrywer Mark Steyn vertel op sy Youtube kanaal  dat die demografiese uitwissing van Europa die grootste storie van ons tyd is, maar totaal deur die hoofstroom media geïgnoreer word.

Ons kan dankbaar wees dat Flip Buys, 77 jaar na die verslag van die Gereformeerde Kerk, nie meer hierdie storie ignoreer nie. Verder onderneem die Flip Buys die volgende in sy artikel :

Daarom gaan Solidariteit en AfriForum voor die jaareinde meer inligting bekendmaak oor die demografiese werklikhede van die land, en moeilike maar praktiese oplossings voorstel.

Die oorsaak van die demografiese probleem is ten diepste ‘n Godsdienstige probleem. Die waardes van die Westerse volke is deur die Christelike Godsdiens gevorm. In die eerste hoofstukke van die Bybel word die huwelik ingestel en aan die eerste egpaar word die opdrag gegee om te vermeerder en die aarde te vul. Verder word in Deuteronomium 6 aan ouers die opdrag gegee:

Daarom moet jy die HERE jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met al jou krag. En hierdie woorde wat ek jou vandag beveel, moet in jou hart wees; en jy moet dit jou kinders inskerp en daaroor spreek as jy in jou huis sit en as jy op pad is en as jy gaan lê en as jy opstaan.”

Omdat kinders en opvoeding ten diepste ‘n Godsdienstige saak is, het die Westerse volke gegroei en daardeur het die Christelike Godsdiens oor die hele wêreld versprei.

Soos die Westerse volke sekulêr geword het, het die redes om uit te brei of te bly voortbestaan verdwyn. Die enigste doel wat oorgebly het, is om gerieflik te leef en af te tree. Omdat opvoeding nie meer ‘n Godsdienstige doel gehad het nie, het ouers daardie taak oorgedra aan die sekulêre staat. Die sekulêre staat het daardie taak met vreugde oorgeneem om daardeur te verseker dat die volgende generasie sal stem vir die huidige regering.

As die demografiese probleem ten diepste ‘n Godsdienstige oorsaak het, sou mens verwag dat hierdie sake hoog op die agenda van kerke sal wees. As mense egter na die webwerwe en Facebook blaaie van die Afrikaanse susterskerke kyk, is daar egter geen teken daarvan nie. Soos in die hoofstroom media, word die probleem ook in die kerke geïgnoreer. Dis ‘n tragiese situasie dat die organisasie wat besluit het om nie die probleem te ignoreer nie, ‘n vakbond is.

_____________________________

Sien ook hierdie artikels wat sake aanspreek in hierdie verband: Kinderseën

Pro Regno nr. 13 – Kinderseën

Posted by: proregno | August 29, 2017

Totius die “vroue vergruiser” ?

TOTIUS DIE VROUE VERGRUISER ? 

Skets: Hanlie Malan (netwerk24)

Dit lyk my daar is die laaste paar weke weer ‘n intensiewe heksejagtery teen al wat calvinisme is.
 
Laasweek was daar ‘n artikel in die Beeld oor Totius se suster, ‘n feminis (Marie du Toit), wat natuurlik onderdruk is deur alles wat haar broer voorgestaan het (calvinisme, afrikaner nasionalisme, ens).
 
Die titel: “ ‘Wat ‘n vrou moet wees’ – Die 1ste Afrikaner-feminis”
 
Die skrywer in daardie artikel gebruik sterk terme teen Totius en die “Afrikaner nasionalisme” en dan seker teen ‘ons’ wat nie vroue in die besondere ampte voorstaan nie. Hier is ‘n paar aanhalings:
 
“ (Marie) Du Toit vat “vroueverguisers” aan wat meen dat feminisme ’n “vreemde invloed” is en stel haar eis om vryheid: “vrouens wat nou ywer vir nog meer vryheid en regte (is nie) ‘gekweek’ onder vreemde invloede nie, soos hier gesê word deur vroueverguisers, maar dat ons soos alle kreature gebore is met ’n sterk vryheidsgevoel.”
 
“Totius het gedigte geskryf in bundels met titels soos Uit Donker Afrika en met reëls soos: “Trekker met sy roer, sy os, sy wa, sy Boek/wat in die binneland sy dure vryheid soek.” Totius se Afrikaner is duidelik manlik en beweeg in ’n manlike wêreld. Gegewe die trant van die gedig, verwag ’n mens dat die trekker se lys van besittings ook “sy vrou” sou insluit. Tog nie. Klaarblyklik mag vroue nie eens in daardie kapasiteit Totius se nasionalistiese missie binnedring nie. Uiteraard was hy dan ook destyds daarteen gekant om vroue die stemreg te gee, en het ’n kommissie in die Gereformeerde Kerk gelei wat in 1920 ’n aanbeveling daarteen gemaak het, skryf Christina Landman.”
 
“Sy konfronteer die gesin as sentrale instelling in Afrikaner-nasionalisme: vroue word met die gesin vereenselwig terwyl dit ’n instelling is waarin hulle as mindere geposisioneer word. Daarteenoor kan mans identiteite skep wat afsonderlik van die gesin staan. Vroue moet hul eie lewe kan lei en verantwoordelikheid daarvoor kan neem, eis sy.”
 
Hier is die volledige artikel: http://www.netwerk24.com/Stemme/Menings/feminisme-in-afrikaner-nasionalisme-20170822 (let ook op die ‘comments’ daarna, wat baie sê van hoe mense ‘dink’ in ons tye = chaos)
 
Nou is dit seker so dat die Here die plaag van die feminisme dalk gestuur het om sy kinders opnuut te tugtig om – daar waar daar wel ongehoorsaamheid aan sy wil was en is – weer ons vrouens met waardigheid, liefde en respek te bewandel, om wel daar waar vroue misbruik plaasgevind het, oftewel ‘chauvinisme’ teen te werk sodat ons terugkeer na die ware reformasie van die huwelik en gesin. Maar dit lyk my nou wil baie die baba (wat leer die Woord oor man en vrou) saam die vuilwater (chauvinisme) uitgooi, wat natuurlik ook nie die antwoord is nie.
 
Totius se antwoord destyds al teen die feminisme is duidelik. In 1935 skryf Totius nog in ‘n artikel waarin juis tekste soos o.a. 1 Kor.11 en 14 asook 1 Tim.2 vermeld word dat:
 
“Ons glo nie dat enige Gereformeerde vrou teen die duidelike uitsprake van die Woord van God in verset wil kom nie. Selfs deur die feministiese praktyke van ons dae sal sy haar nie uit haar koers laat dryf nie.” (Versamelde Werke, deel 3, 1977: 197; kursief bygevoeg).
 
Ek wonder of iemand al ‘n studie gedoen of artikel geskryf het oor Totius se ‘huwelik en man/vrou beskouing’?

Die roeping en toekoms van die huisgesin

Hier is wat Totius oor die gesin geskryf het, in sy artikel “Roeping en Toekoms”, kontra sy feministiese suster se anti-gesin standpunt:

“Die huisgesinne is die “ogies” waaruit die kerklike stroom gevoed word. Dit het die Gereformeerdes altyd besef. Vandaar dat die huis­like saamlewe by ons nog altyd hoog geskat is, ja, selfs die kerklike lewe hom vir ‘n groot deel daarin teruggetrek het.Gereelde openbare Godsverering op Sondag het mens onder die Voortrekkers en selfs onder hulle seuns nie aangetref nie. Hoogstens vier maal per jaar het hulle vir die Nagmaalsviering saamgekom, en verder het dit gelyk of die sigbare kerk van die aarde af verdwyn het. Nee, nie verdwyn nie: dit het stil-stil voortgetier op die land in die eensame boerehuise.

Daar is die Statebybel met kanttekeninge en die Gereformeerde skrywers ernstig bestudeer, die huisgodsdiens getrou waargeneem en het vurige gebede uit die binnekamer en van die huisaltaar tot God opgeklim. Hierin het daar egter ‘n verandering ten kwade gekom. Die nougesette huisbesoek oortuig ons meer en meer dat die huis­godsdiens dikwels ydele vorm is, soms baie gebrekkig en ongereeld waargeneem word en partykeer heeltemal nagelaat word.

Daar­mee gaan dan gepaard die wegkwyning van die persoonlike gods­vrug. Onder sulke toestande kan die kerk nie bloei nie. Te minder omdat dit nie alleen in die volwassenes ly nie maar ook in die kinders, wat die saad van die kerk is.

Vroeër, toe die teenswoordige skoolwese onbekend was, is al die nadruk op die huislike opvoeding gelê, wat deur die vader en die moeder self ten hand geneem is, en wat die huisonderwyser, wat vir ses maande of ‘n jaar gehuur is, gedoen het, was meer van tegniese aard.

Daardie werk het God merkbaar geseën. Ons kan gerus sê dat ons beste kerkmanne nou nog diegene is wat nooit ‘n staatskool gesien het nie maar net geleef het uit dit wat van vader of moeder geleer is, aangevul deur die onderrig in lees en skryf, wat van die huisonder­wyser ontvang is.

En daardie werk seën God nou nog. Ons beste katkisante kry ons uit die huise waar vader en moeder in staat is om hulle kinders ‘n Gereformeerde opvoeding te gee. Ja, selfs die aanwesigheid van ‘n nie so slegte staatskool kan in hierdie opsig die gebrek van die ouers nie aanvul nie. Die getroues word egter min.

Baie ouers gee die aan hulle deur God toevertroude taak heeltemal aan die onderwysers oor, so selfs dat hulle nie eens meer die moeite doen om te vra wat daar in die skool geleer word nie. Asof die onderwyser (soms ‘n ongelowige of halfgelowige man) die belofte vir die kinders afgelê het en vir die belofte verantwoordelik is!

Geen wonder dat ons, sedert die staatskool die septer oor ons kinders swaai, die kerk vol lidmate kry wat dikwels maar ‘n flou besef het van wat Gereformeerd is. Hierdie wantoestand moet opgehef word. Selfs al bestaan daar goeie skole, dan is die ouer nog verplig om sy kind by die huisgodsdiens te leer en te ondervra en in alle opsigte te sorg dat hy in die huis ‘n Gereformeerde opvoeding kry.

Die geskiedenis bewys dat as die huisgesin gesond is, beide kerk en staat bloei. Die huisgesin is die bron van die menslike samelewing. Gee ons dus Gereformeerde huisgesinne, en die Gereformeerde Kerk sal bloei. Anders gaan ons gewis ‘n donker toekoms tegemoet.”

Lees hier die volledige artikel.

_____________________________

Gebruik gerus die boekie van ds. MJ Booyens vir u huisgodsdiens, lees meer daaroor hier:

Huwelik en Gesin in die Skrif

Ek plaas die ‘woord vooraf’ van ds MJ Booyens (ook ‘n sogenaamde calvinistiese ‘vroue vergruiser’?), asook twee hoofstukke wat hy skryf oor die man se roeping om ‘in die Here’ sy vrou lief te hê, en die vrou se roeping om ‘in die Here’ aan haar man onderdanig te wees :

Woord vooraf

In hierdie boek probeer ek met die leser gesels oor die huwelik en gesin soos ons dit in die Bybel teëkom – van die begin af. Die Bybel bly die bron en grondslag van ons hele lewe.  Daarom is dit nodig om in alles – ook die huwelik en gesin – eers te luister na wat die Bybel te sê het, voordat ons na allerlei ander stemme luister. Dit gaan vir my ook om vermeerdering van Bybelkennis in die algemeen, daarom kan die boek ook diens doen vir persoonlike of groepbybelstudie oor hierdie onderwerp. My diepste begeerte is dat ons vandag die stem van die Skrif duidelik mag hoor en begryp, en vanselfsprekend ook daarna lewe.

M. J. Booyens

Heilbron 1981

45. “Mans julle moet julle vrouens liefhê”

“Mans julle moet julle vrouens liefhê soos Christus die kerk liefgehad en sy lewe daarvoor afgelê het” (Ef. 5:25).

Soos Christus

Op Golgota is Jesus van Nasaret gekruisig.

Daar het Hy sy lewe gegee vir sy bruid, sy kerk op aarde.

Dit was selfs meer as wat ons “lewe” sou noem, want Hy het sy bruid losgekoop uit die hel …

Daartoe moes Hy die helse smarte en pyne dra, wat sy sou moes dra.

“Mans, julle moet julle vrouens liefhê soos Christus die kerk liefgehad en sy lewe daarvoor afgelê het.” Daarby kom geen man ooit nie.

Maar dit verwag die Here ook nie van ons nie.

Ons kan immers nie doen wat Hy gedoen het nie, maar ons moet doen soos Hy gedoen het.

Al sou ons duisend maal vir ons geliefde vrou sterwe, dan sou ons haar nimmer uit die hel kan loskoop nie.

Dit kon Christus alleen doen.

Maar elke man, wat sy vrou liefhet, kan homself oorgee vir sy vrou.

Hoeveel mans het al inderdaad in die loop van die geskiedenis hulle lewe afgelê vir die behoud van vrou en kind?

En tog is dit dikwels nie so maklik om elke dag jou lewe af te lê vir jou vrou nie.

Dit beteken dat jy jou “ek” ter wille van haar kruisig.

Jy vergeet jouself en dink aan haar eer as vrou, haar belange as mens, haar swakheid teenoor jou, die sterke, wat kan maak en breek as jy dit sou wil doen.

Jy ontsien haar en beskerm haar en dra haar desnoods in jou sterk arms.

Hoof maar geen tiran nie

Jy is deur God bo haar geplaas, nie as tirannieke heerser nie, maar as liefhebbende eggenoot.

Sy besit jou hart as man – háár man.

En jy gee as man die liefde van jou hart alleen aan haar.

Jy sien jou vrou met ‘n geheiligde hart en verligte oë, asof deur die oë van Jesus.

Jy ken haar swakhede en help haar daaroor heen.

Wanneer sy struikel is jy byderhand om haar op te help met teerheid en begrip, want jy het haar lief.

Jy oorlaai haar smal skouers nie met oormatige eise en onbillike laste nie.

Jy weet waartoe sy in staat is en wat bo haar kragte na liggaam en gees uitgaan, en jy verwag nie meer as wat sy kan gee nie.

Sy sal gewis dikwels in jou oë faal en teen jou sondig.

En tog bly sy jou enigste geliefde, en jy vergewe met ‘n blymoedige hart …

Wanneer leed en verdriet haar deel is, huil sy op jou skouer en stort aan jou hart haar nood uit.

Jy is vir haar ‘n toevlug by wie sy met vrymoedigheid alles kan uitkerm wat haar druk of haar seermaak.

Jy leef en werk vir haar

‘n Man wat so liefhet dat hy homself vir sy vrou kan oorgee, kan nie moeilik en bitter en hard wees nie.

Praat van aanpassingsprobleme, waaroor in ons tyd gedurig gepraat en geskryf word . . .!

Dit is vir jou gering, want jy ken geduld en jy neem haar in ag.

Jy benader haar met teerheid en liefde en jy ontlok die rykste gawes aan haar, wat ‘n vrou maar kan gee.

Jy werk vir haar en ter wille van haar.

Jy voed en koester haar, want sy is vir jou soos jou eie liggaam.

“Die mans behoort hulle vrouens so lief te hê soos hulle eie liggame.  Wie sy vrou liefhet, het homself lief, want niemand het ooit sy eie liggaam gehaat nie. Inteendeel, hy voed en versorg dit, soos Christus dit met sy kerk doen omdat dit sy liggaam is . . .” (28, 29).

Waarlik hier was Paulus se pen gedoop in die ink van die Heilige Gees.

Hier is die Here Jesus self aan die woord; Hy wat Homself vir sy bruid oorgegee het.

Hy kan dit van elke man eis en Hy gee dit ook aan elkeen wat uit Hom lewe.

Die Heilige Gees leef en werk in jou

Met die ink van die Heilige Gees skryf Hy sy wet op ons harte:

“Ek sal hulle my wette in die verstand gee, op hulle harte sal Ek dit skrywe” (Hebr. 8:10).

Ook die wet:

“Jy moet jou vrou liefhê soos jouself.”

Jy het immers met God en met jouself tot klaarheid gekom:

“Ek sal hulle God wees, en hulle sal my volk wees” (Hebr. 8:10).

Jy het jouself lief, omdat God jou liefhet.

Jy ken jouself en het selfrespek ontvang, omdat God jou liefhet.

Jy lei nie aan ‘n minderwaardigheidskompleks en moet daarom jou vrou byt en opeet, om jouself teen haar te kan handhaaf nie.

Het jy jouself gevind in God – opgevang in sy liefde – dan het jy ook die vermoë om vrou en kinders te respekteer en lief te hê soos jouself.

Dan eers vloei die besef, wat jy in haar en jou kinders ontvang het, jou hart binne.

Die geheimenis vir jou

Ook dit maak die huwelik ‘n geheimenis wat die wêreldmens nie ken nie.

Jy kan veel van die sielkunde leer, maar by die diepte kom jy alleen deur die genade van Christus.

So alleen vind die geheimenis in jouself plaas, want jy sien jouself, jou vrou en jou kinders met ‘n geheiligde hart en verligte oë.

My geluk en vreugde as man in die huwelik is om my vrou altyd opnuut te verras met die varsheid van my liefde en blydskap om haar te kan hê as die hulp wat by my pas.

46. “Vrouens, wees aan julle mans onderdanig”

“Vrouens, wees aan julle mans onderdanig, net soos julle aan die Here onderdanig is” (Ef. 5:22).

Emansipasie

Nee! Hoor ek uit duisend vroue-kele.

Ons is gelyke vennote met ons mans in die huwelik!

Ons is nie meer slavinne wat binne-in die huis opgesluit sit nie.

Ons is nie net daar om aan die mans kinders te gee en groot te sukkel nie.

Ons is vrygemaak van die bande en staan oog-in-oog teenoor ons mans.

Ons is selfs “beroepsvrouens” en kan alles doen wat die man doen.

Ons hoef vir geen man agteruit te staan nie.

Geheimenis raak soek

Ja, die vrou is gelyk aan die man en kan alles doen wat die man doen.

Maar kan sy egter nog doen wat ‘n vrou moet kan doen?

Kan sy nog dit doen waarvoor sy geestelik en liggaamlik gemaak is?

Het die vrou met haar emansipasie nie ook baie van haar vroulikheid verloor nie?

Die “geheimenis”, waarvan Paulus hier praat, ken sy ook veelal nie meer nie.

“Die man is die hoof van die vrou, soos Christus die Hoof van die Kerk is. Christus is ook die Verlosser van die liggaam, sy kerk.  Soos die kerk aan Christus onderdanig is, moet die vrouens in alles aan hulle mans onderdanig wees” (Ef. 5:23, 24).

Afvallig

Wat gebeur wanneer die kerk “emansipeer”? Wat word van die kerk, indien “sy” sou sê:

Ek wil nie meer aan Christus, my Verlosser, onderdanig wees nie! Ek gaan teenoor Hom staan en eis van Hom dat ek sy gelyke is. Ek wil nie meer aan Hom gehoorsaam wees nie!

Dan word die kerk die “afvallige”. Dan word sy “Babilon, die groot hoer” (Openb. 17-19).

Die oog op Christus en sy gemeente

Die man moet soos Christus homself vir sy vrou oorgee.

Dit is die kern van die uiting van die manlike liefde teenoor sy vrou.

En die vrou moet aan die man onderdanig wees, soos die gemeente aan Christus onderdanig is. Dit is die kern van haar liefde vir die man.

In die onderdanigheid kry die vrou se liefde haar gestalte.

Daarin sien ons die “geheimenis” van die vroulike liefde.

Dit is mos nie vir ons as Christene te veel gevra om onderdanig en gehoorsaam aan ons Bruidegom, Jesus Christus, te wees nie!

Hy het ons immers so liefgehad dat Hy Homself vir ons oorgegee het.

En wanneer my man my so liefhet dat hy homself vir my oorgee, is dit tog ook nie te veel gevra van my as vrou om aan hom gehoorsaam en onderdanig te wees nie.

Ek het êrens gelees van ‘n vrou wat gesê het:

My man het my so lief dat ek bly en dankbaar is om die kans te kry om aan hom gehoorsaam te wees.

Die gelukkige Christenvrou

So moet jy jouself sien as Christenvrou:

My man is nie my baas nie, maar hy is as hoof oor my gestel deur die Here.

Ek is die koningin binne my koninkrykie in ons gesamentlike huis en gesin.

Vir my man is ek die hawe waarheen hy kan terugkom na ‘n dag van arbeid en moeite en stryd om aan my hart uit te rus.

Ek eer hom en gee aan hom die mooiste skatte wat ek besit, en waarvoor hy alles oorhet.

En hy het my so lief dat dit alles vir my louter vreugde is om hom te gehoorsaam en te dien met die gawes na liggaam en gees, waarmee die Here my toegerus het.

Die geheimenis ken die geëmansipeerde vrou nie.

Die “unisex”-aanhangers begryp hiervan niks nie.

Die “beroepsvrou”, wat alles kan doen wat die man doen, verloor dikwels haar eie roeping as vrou.

Nimmer kan ons die wette van die Here uitdaag, sonder om wesenlik skade te ly aan die diepste geheimenis wat die Here in ons harte as vrouens geweef het nie.

Bewaar jou selfrespek as vrou

Ons vrouens se grootste lewensvreugde lê juis in die geheimenis opgesluit.

Ons is so geskape – om ‘n hulp vir ons mans te wees – ‘n hulp wat by hulle pas.

Dit hou geen vernedering vir enige vrou in om aan haar man onderdanig te wees nie.

Dit bewaar haar juis in haai’ selfrespek as vrou.

Die beginsel geld ook vir die vrou dat sy haar eie waarde voor God moet begryp.

Hy is ook haar God wat haar liefhet, sodat sy ook haarself mag liefhê.

Dit maak van haar ‘n gebalanseerde mens wat nie aan ‘n minderwaardigheidskompleks ly nie.

Sy is nie minderwaardig, omdat sy haar man as hoof erken en aanvaar nie, maar juis dan is sy ‘n volwaardige Christin.

Ontdek skatte in jou huwelik

Dan het sy haar man so lief soos sy haarself het, en die Here eis niks meer as dit van enige mens nie.

So leef jy nie alleen jou roeping uit nie, maar ontvang jy die grootste vreugde denkbaar in jou huwelik.

Dan leer jy die geheimenis van die huwelik in Christus begryp en belewe.

En jy verwonder jou steeds weer opnuut oor die rykdomme aan geestelike en liggaamlike vreugdes, wat in jou huwelik ontsluit word.

Ek lees van ‘n man en vrou wat mekaar so liefgehad en gerespekteer het. Die vrou is pas veertig en het bloedkanker:

Hulle is, sedert sy siek geword het, meer as ooit op mekaar ingestel. Die kontak wat altyd reeds in ruime mate tussen hulle aanwesig was, het in hierdie maande uitgegroei tot ‘n byna volmaakte aanvoeling van elkeen se stille wens en elke stemmingsnuanse van die ander een.

Dit is die geheimenis van die huwelik op sy mooiste.

In alles wat reg en billik is

Die Here verwag nie van jou as vrou om soos ‘n “jellievis” te wees nie.

Hy verwag nie dat jy moet toegee en buig voor al jou man se grille, al is hy ook al hoe onredelik nie.

Daarom sê ons huweliksformulier juis:

“U moet u man liefhê en eer en aan hom gehoorsaam wees in alle sake wat reg en billik is . . .”

As Christen staan die vrou tog ook selfstandig teenoor haar man as sondaar.

Ook in die opsig is sy ‘n hulp wat by hom pas.

Juis sy kan met liefde en vroulike takt hom oor baie swakhede en sondes heenhelp, indien sy as “mens van God” haar roeping uitleef.

Die vrou het juis in die opsig die besondere toerusting en gawes om haar eie man op die beste manier te help en hom teen homself, sy “eie ek” te beskerm.

Sien saam op na die Here en buig voor Hom:

“As een van julle wysheid kortkom, moet hy dit van God bid, en Hy sal dit aan hom gee, want God gee aan almal sonder voorbehoud en sonder verwyt”  (Jak. 1:5).

Die man met ‘n wyse vrou het ‘n baie kosbare gawe van die Here ontvang.

REFORMASIE 500

Wat moet ons alles glo in die Bybel,

net sekere dele of alles ?*

Sien die volgende oordenking (24 Februarie) van dr. SJ van der Walt in sy boek Die Vaste Fondament: Dagboek uit die Heidelbergse Kategismus:

“ONS MOET ALLES GLO WAT IN DIE EVANGELIE BELOOF WORD” — HK Sondag 7, Vr. 22.

“Die hele Skrif is deur God ingegee en is nuttig tot lering, tot weerlegging, tot teregwysing, tot onderwysing in die geregtigheid, sodat die mens van God volkome kan wees, vir elke goeie werk volkome toegerus” — 2 Tim. 3:16 en 17.

Wat moet ons glo om salig te word?

Dié vraag sal nog breedvoerig behandel word as ons ingaan op die artikels van ons Christelike geloof, Hier kan ons alleen instem met die Kategismus as hy verklaar dat ons alles moet glo wat in die Evangelie beloof word. Dit beteken prakties alles wat in Heilige Skrif of die Bybel staan. Immers die Evangelie bevat nie net ‘n vae belofte van redding nie maar fundeer die belofte in die werklike lewe en bestaan van die mens en van die skepping, wat in sonde en ellende geval het.

Alles wat in die Bybel beskrywe word, staan in verband met die groot belofte van die Saligmaker van die wêreld en toon ons die agtergrond, die inhoud en die vervulling van daardie belofte van God.

Dit alles kom dus hierop neer dat ons nie net aan die Bybel moet glo nie maar dat ons die Bybel self, in sy geheel, moet glo. En dit kan ons dan ook doen, omdat die Bybel deur God ingegee is, d.w.s. geïnspireer is, sodat dit die onfeilbare waarheid van God bevat en met absolute gesag spreek. God het die Bybelskrywers so met sy Gees vervul en beheers dat hulle alleen gespreek en geskryf het wat God wou laat neerskrywe.

Dit beteken nie dat hulle meganies geskryf het sonder om te weet wat hulle doen nie. Maar God het hulle by hul denke en handele so gelei en gebruik dat hulle sy Woord neergeskryf het. Die gevolg is dat, alhoewel die Bybel deur talle skrywers in die loop van baie eeue geskryf is, dit die stempel dra van eenheid en net één boodskap bring van begin tot end. Eintlik is nie die Bybelskrywers nie maar Gods Gees die Outeur van die Bybel.

Die Bybel moet dus in alles geglo word, ook in sy beskrywing van wondere. Ja, selfs waar die Bybel skynbaar bots met moderne wetenskaplike teorieë, moet die Bybel vir ons meer gesag hê as die gedurig wisselende subjektiewe beskouinge van mense. Die wetenskap kon nog nooit op een enkele punt bewys dat die Bybel nie waar is nie. Wel het die wetenskap al dikwels bewys die onbetroubaarheid van alle menslike wysheid.

Die Bybel was daarom Die Boek van ons volk, en dit was hulle troos en krag en besieling. Sonder die Bybel sal ons nooit in hulle voetspore kan volg nie. Laat ons onvoorwaardelik buig voor die Heilige Skrif! Dan staan ons op ‘n vaste en onwankelbare fondament. Alleen wanneer ons sê: “U woord is ‘n lamp vir my voet en ‘n lig vir my pad” (Ps. 119:105), sal ons bewaar bly vir struikeling of afdwaling.

As ons die gesag van die Bybel verwerp, sny ons die hartaar van ons geloof af. Dan weet ons ten slotte niks van God en sy Raad af nie. Dan dryf ons soos ‘n skip sonder roer op die waters van menslike spekulasie en agitasie. Dis omdat die Bybel nie meer in baie kerke, huise en in ons skool die fondament van die opvoeding is nie dat ons beskawing so aan die verval is, dat ons nou al moet begin met opvoeding vir volwassenes. Maar sonder die Bybel sal ook dit nie slaag nie.
______________________
* die opskrif is bygevoeg

Reformasie 500

Kom ons lees Romeine saam met Luther en Calvyn

Image result for die boek romeine

Romeine 1:26-32

26 Daarom het God hulle oorgegee aan skandelike hartstogte, want hulle vroue het die natuurlike verkeer verander in dié wat teen die natuur is; 
27 en net so het ook die manne die natuurlike verkeer met die vrou laat vaar en in hulle wellus teenoor mekaar ontbrand: manne het met manne skandelikheid bedrywe en in hulleself die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang. 
28 En omdat hulle dit nie die moeite werd geag het om God in erkentenis te hou nie, het God hulle oorgegee aan ‘n slegte gesindheid, om te doen wat nie betaam nie: 
29 hulle is vervul met allerhande ongeregtigheid, hoerery, boosheid, hebsug, ondeug; vol nydigheid, moord, twis, bedrog, kwaadaardigheid; 
30 nuusdraers, kwaadsprekers, haters van God, geweldenaars, trotsaards, grootpraters, uitvinders van slegte dinge, ongehoorsaam aan die ouers; 
31 onverstandig, ontrou, sonder natuurlike liefde, onversoenlik, onbarmhartig, 
32 mense wat al ken hulle die verordening van God goed, dat die wat sulke dinge doen, die dood verdien dié dinge nie alleen self doen nie, maar ook hulle goedkeuring skenk aan die wat dit doen.

Notas:

1 Sien die inleiding op die leesreeks hier, en die res van die reeks hier.

Die doel van die reeks is nie om ‘n eie verklaring te gee van die boek Romeine nie, of om vir u die leeswerk en verklaarwerk te doen nie. Die doel is soos dit sê, om ‘saam’ met Luther en Calvyn Romeine deur te lees, deur hul kommentare/lesings daarop te raadpleeg, om te sien hoe hul met hierdie boek omgegaan het wat wesentlik sentraal gestaan het in die Protestantse Reformasie van die 16/17de eeu.

3. Ek gee wel hier en daar ‘n raamwerk of opmerkings, en gee ‘n paar aanhalings uit Luther en Calvyn se kommentare, maar net hier en daar wat my opval en wat ek met julle wil deel. So die vertrekpunt is altyd: ad fontes! = terug na die bronne, d.w.s. lees die Skrif (Romeine) en Luther en Calvyn se kommentare self.

4. Enige opmerkings oor ons Romeine lees saam Luther en Calvyn (RLC), kan hier onder of by die facebook inskrywing geplaas word.

5. Hier is Luther en Calvyn se kommentare gratis aanlyn:

Luther

Calvyn 


LUTHER OOR ROMEINE 1:26-32

1 ) Omdat sondaars die Here nie erken vir wie Hy is nie, gee Hy hulle oor aan sonde, v.28.

On account of this guilt they are given up to various vices, i.e., there are various and many vices to which or to some of which God has given them up and, if not to all of them, then to some of them. For not all of them are implicated in murder or in all the other vices. And God does not punish and give them all up in the same way, although they all have sinned somehow in the same way. If you ask why this is so, we answer: God wants it so according to his hidden judgment and because he wants all presumptuous talk to be stopped in view of the fact that one man, though a sinner, does at the same time something good, while another does nothing of the kind or, in case he does, does less of it.

Nobody has the right to define the rule by which God punishes sins or rewards the good. Accordingly, therefore, when he lets men fall into sin, he nevertheless has mercy on the one and forgives him, while he hardens another and condemns him. Similarly, he lets people live a good life and yet he reproves and rejects the one and accepts and crowns another.

2) Luther verduidelik by vers 29 die verskil/onderskeid tussen verskillende sondes.

“Being filled with unrighteousness” (Rom. 1:29); for so reads the Greek text, and not “with iniquity.”

In the Holy Scriptures the following distinction is made between unrighteousness and impurity (if one compares the translation with the Hebrew text): unrighteousness is the sin of unbelief or the absence of that righteousness which comes from faith, for, as we read in Rom.1:17; Mark 16: 16, and in many other passages, righteous is he who believes and unrighteous he who does not believe. A man who does not believe is disobedient, and a man who does not obey is unrighteous. For the very character of disobedience is unrighteousness and sin, according to a word of Ambrose, who says: “Sin is disobedience of the divine commandments.”

“Iniquity,” however, is the name for the sin of self-righteousness, which men choose for themselves out of a foolish zeal for piety. Thus it is said in Matt. 7:23: “Depart from me, all you that work iniquity,” precisely with reference to the mighty works they claim to have done in the name of Christ. We can therefore make the following simple definition: iniquity consists in this, that you fail to live up to what you are bound to do, and do instead what seems right to you, while uprightness, by contrast, consists in this, that you do what you ought to do, regardless of what seems right to you. Lawyers, of course, define the same terms differently. Iniquity is then to be taken as a relative or comparative term, specifically in comparison with true righteousness, on the one hand, and self-righteousness, on the other.

Malice (Rom. 1:29) is that perverse tendency in man to do evil despite the good he has received, indeed, the tendency to use for evil purposes all the goods he has received from God or man. Goodness, by contrast, is the tendency in man to do the good even though his effort is hindered and checked by some wrong done to him; it makes evil serve for good. Yet, in contrast to worldly goodness, a man is not good in the spiritual sense of goodness if he does the good only as long as he prospers and no one opposes him. In German, the accurate meaning of bonus is fromm and of malus, hose. This is the sense also of the saying of Matt. 7:18: “A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can an evil tree bring forth good fruit/’ This is said against the foolish people who shift their own guilt upon others and say: “It would not be difficult for me to be good if I could live among good people or could get rid of the bad ones that trouble me.”

In similar contrast stand the terms: benignity and malignity. Benignity is a friendly readiness to live together with others; it is kindness, i.e., the tendency of mind to do good to others and to be indulgent toward them. It is of two kinds: there is the perfect, or Christian, benignity, which remains the same in the face of gratitude or ingratitude; and there is human, or worldly, imperfect benignity, which remains constant only as long as it finds a response but ceases when it encounters ingratitude or some evil. “You shall be perfect as your father in heaven is perfect” (Matt.5:48), and “You shall be the sons of the Most High, for he is kind toward the unthankful and evil” (Luke 6:35).

Malignity, by contrast, is the perverse and harsh tendency to do ill to others and to be vindictive toward them. It, too, is of two kinds: there is that malignity which is the opposite of that heroic and catholic or Christian kindness: from a perverseness of the heart it inflicts injury upon the grateful and the good, not only upon the evil (and it does not make a halt even before benefactors). This is brutal unkindness. The other sort of malignity is the opposite of human and imperfect benignity: it seeks to harm others and to do them ill but it makes a halt before benefactors. In this light we can
understand the saying of the apostle in Gal. 5:22: “The fruit of the spirit is goodness and kindness.”

Wickedness (Rom. 1:29) is that mental perverseness which causes one to avoid intentionally an opportunity to help his fellow man and to protect him from evil. In this sense Blessed Augustine seems to interpret it in his book On Order,68 for he states there that the word “nequitia” (which translated means “wickedness”) is derived from nequire (to be unable), so that one (who has nequitia) is unable to do good, namely, from maliciousness. Others behave in this way out of envy or from sheer insolence.

Dissolute (Rom. 1:31) are those who are coarse in their speech, action, and dress, live in dissolute license, and do as they please.

A whisperer (Rom. 1:29) differs from a detractor (Rom. 1:30) in this, that a detractor tries to undermine another’s reputation, while the whisperer sows discord by secretly suggesting this to the one and that to the other. Every whisperer is double-tongued, but a detractor is not (Ecclus. 28:15).


CALVYN OOR ROMEINE 1:26-32

1) Homoseksualisme is ‘n verskriklike misdaad van onnatuurlike dierlike wellus, v.26

After having introduced as it were an intervening clause, he returns to what he had before stated respecting the judgment of God: and he brings, as the first example, the dreadful crime of unnatural lust; and it hence appears that they not only abandoned themselves to beastly lusts, but became degraded beyond the beasts, since they reversed the whole order of nature.

2) Paulus se sondelys is sondes waaraan die mensdom oor die algemeen skuldig is.

It is not to the purpose to say, that every one was not laden with so great a mass of vices; for in arraigning the common baseness of men, it is proof enough if all to a man are constrained to acknowledge some faults. So then we must consider, that Paul here records those abominations which had been common in all ages, and were at that time especially prevalent everywhere; for it is marvelous how common then was that filthiness which even brute beasts abhor; and some of these vices were even popular. And he recites a catalogue of vices, in some of which the whole race of man were involved; for though all were not murderers, or thieves, or adulterers, yet there were none who were not found polluted by some vice or another. He calls those disgraceful passions, which are shameful even in the estimation of men, and redound to the dishonoring of God.

3) Die oordeel oor sondaars is weens hul besluit om God nie erkenning te gee en Hom te volg nie, v.28

28. And as they chose not, etc. There is an evident comparison to be observed in these words, by which is strikingly set forth the just relation between sin and punishment. As they chose not to continue in the knowledge of God, which alone guides our minds to true wisdom, the Lord gave them a perverted mind, which can choose nothing that is right. [53] And by saying, that they chose not, (non probasse – approved not,) it is the same as though he had said, that they pursued not after the knowledge of God with the attention they ought to have done, but, on the contrary, turned away their thoughts resignedly from God. He then intimates, that they, making a depraved choice, preferred their own vanities to the true God; and thus the error, by which they were deceived, was voluntary.

4) Calvyn verduidelik in vers 30 die verskillende soorte sondes.

30. The word theostugeis, means, no doubt, haters of God; for there is no reason to take it in a passive sense, (hated of God,) since Paul here proves men to be guilty by manifest vices. Those, then, are designated, who hate God, whose justice they seem to resist by doing wrong. Whisperers (susurrones) and slanderers (obtrectatores) [58] are to be thus distinguished; the former, by secret accusations, break off the friendships of good men, inflame their minds with anger, defame the innocent, and sow discords; and the latter through an innate malignity, spare the reputation of no one, and, as though they were instigated by the fury of evilspeaking, they revile the deserving as well as the undeserving We have translated hubristas, villanous, (maleficos;) for the Latin authors are wont to call notable injuries villanies, such as plunders, thefts, burnings, and sorceries; and these where the vices which Paul meant to point out here. [59]

I have rendered the word huperephanous, used by Paul, insolent, (contumeliosos;) for this is the meaning of the Greek word: and the reason for the word is this, — because such being raised, as it were, on high, look down on those who are, as it were, below them with contempt, and they cannot bear to look on their equals. Haughty are they who swell with the empty wind of overweeningness. Unsociable [60] are those who, by their iniquities, unloose the bands of society, or those in whom there is no sincerity or constancy of faith, who may be called truce-breakers.

5) Die toppunt van volharding in sonde, as jy geen meer skaamte het nie, dus nie erken dat jy gesondig het nie, v.32

For it is the summit of all evils, when the sinner is so void of shame, that he is pleased with his own vices, and will not bear them to be reproved, and also cherishes them in others by his consent and approbation. This desperate wickedness is thus described in Scripture:

“They boast when they do evil,” (Proverbs 2:14.)

“She has spread out her feet,
and gloried in her wickedness,” (Ezekiel 16:25.)

For he who is ashamed is as yet healable; but when such an impudence is contracted through a sinful habit, that vices, and not virtues, please us, and are approved, there is no more any hope of reformation. Such, then, is the interpretation I give; for I see that the Apostle meant here to condemn something more grievous and more wicked than the very doing of vices: what that is I know not, except we refer to that which is the summit of all wickedness, — that is, when wretched men, having cast away all shame, undertake the patronage of vices in opposition to the righteousness of God.

_______________________________

Die hele reeks is hier beskikbaar: Reformasie 500: LRLC

CHARLOTTESVILLE, DIE OBAMA/MANDELA HUMANISTIESE MENSBESKOUING, EN DIE BYBELSE MENSBESKOUING AS ANTWOORD DAAROP

Ek lees in die media dat die volgende twitter van die oud-president van die VSA, Barack Obama (oor die Charlottesville onluste gebeure), waarin hy oorlede oud-president Nelson Mandela aanhaal, die twitter is wat die meeste ‘gelike’ is ooit in die geskiedenis:

No one is born hating another person because of the color of his skin or his background or his religion…” Obama tweeted on Saturday, quoting former South African President Nelson Mandela.

People must learn to hate, and if they can learn to hate, they can be taught to love … For love comes more naturally to the human heart than its opposite,” he added in two subsequent tweets.

Hierdie aanhaling van Mandela en woorde van Obama kan positief en negatief verstaan en beoordeel word:

Positief, aangesien geen mens mag redeneer – soos baie wil doen, veral die gay agenda – dat die Here hul geskape het om sondig te wees en nie anders kan as om te sondig en verkeerd te doen nie. In hierdie spesifieke geval van rassehaat en bitterheid teenoor die naaste by Charlottesville en regoor die wereld, is dit nie my omstandighede of agtergrond of die politiek of ekonomie of mense wat ‘n ander velkleur as ek het, of wie ookal se skuld nie.

Ek is en bly verantwoordelik voor God en mense, vir my woorde en dade, ongeag my maklike of moeilike tye en omstandighede.  Ek moet reg doen ten alle tye teenoor my naaste, ophou verskonings orals soek.

Negatief, aangesien die Mandela/Obama aanhalings beteken die mens is eintlik van nature goed, is van nature lief vir hul naaste, en is dus nie in sonde ontvang en gebore en tot alle kwaad geneig nie, maar het net ongelukkig weens ‘slegte omstandighede’ aangeleer om te haat en nie lief te he nie.  En dit lyk my is die Obama/Mandela (en ons huidige wêreld) se siening van die mens, ons tye se ‘die mens is van nature goed’ mensbeskouing.

En jou mensbeskouing – dus wie en wat die mens is, en wat reg of verkeerd van die mens is – sal jou verlossingsbeskouing bepaal, en ten einde jou Godsbeskouing (of wat jy afgodies in God se plek plaas of skep – sien HG Stoker se werke).

En daarom is die Mandela/Obama oplossing vir die mensdom se probleme: die ‘goeie’ mens moet nou net weer (deur politiek, ekonomie, opvoeding, positiewe denke, ens.?) geleer word om weer lief te hê, volgens sy oorspronklike ‘goeie hart’.

Hierdie wesentlike nie-Christelike humanistiese mensbeskouing beteken: die mens se krisis/probleem/sonde is buite homself, maar die antwoord oftewel redding van die mensdom lê binne homself, by die mens self wat homself sal red deur politiek, ekonomie, onderwys, filosofieë, die staat, groot leiers, ens.

Ten minste word hiermee erken die mens is weer leerbaar en veranderbaar (in aansluiting by die positiewe beoordeling hierbo), maar die wese van die probleem van die mens word nie erken of raakgesien nie (dit word eintlik onderdruk in die dwase eiewillige gemoed van die mensdom, wat hul net al meer verhard hoe erger die tye raak, sien Rom.1:18-32).

Daarteenoor leer die Skrif ons dat alle mense, alle volke, wat van Adam afkomstig is – wat almal uit een bloed is, ongeag of hul nou ‘n ligter of donkerder pigment velkleur het (Hand.17:26) – word weens die sondeval deur een mens, deur een bloed (Rom.5:12), in sonde ontvang en gebore, en is almal afsonderlik en gesamentlik skuldig aan die sondeval (en die gevolglike erfsmet) asook elkeen se eie persoonlike sonde wat daaruit vloei, en het daarom redding en hulp van buite die mens nodig.

Dooie mense, dooie volke kan hulself en mekaar nie red nie, inteendeel, hul vernietig mekaar en hulself (Ps.2; Ef.2:1-3). 

Dit word – volgens die Skrif – duidelik en helder saamgevat in Sondag 2-4 van die Heidelbergse Kategismus (en so ook die res van die belydenis, lees ook elke Skrifbewys hier onder deeglik, moet dit nie ‘skip’ nie):

1 Van nature het ons almal, alle volke en groepe, nie God en/of ons naaste lief nie, kontra wat die Obama-Mandela mensbeskouing leer.

HK Sondag 5. Vr. Kan jy dit alles (die wet van God wat eis ons moet God en ons naaste liefhê) ten volle onderhou?

Antw.   Nee (a), want ek is van nature geneig om God en my naaste te haat (b).

(a)

Rom. 3:10   soos geskrywe is: Daar is niemand regverdig nie, selfs nie een nie.

Rom. 3:20   aangesien uit die werke van die wet geen vlees voor Hom geregverdig sal word nie, want deur die wet is die kennis van sonde.

Rom. 3:23   want almal het gesondig en dit ontbreek hulle aan die heerlikheid van God,

1 Joh. 1:8   As ons sê dat ons geen sonde het nie, mislei ons onsself en die waarheid is nie in ons nie.

1 Joh. 1:10   As ons sê dat ons nie gesondig het nie, dan maak ons Hom tot ‘n leuenaar en is sy woord nie in ons nie.

(b)

Rom. 8:7   omdat wat die vlees bedink, vyandskap teen God is; want dit onderwerp hom nie aan die wet van God nie, want dit kan ook nie.

Ef. 2:3   onder wie ons almal ook vroeër gewandel het in die begeerlikhede van ons vlees toe ons die wil van die vlees en van die sinne gedoen het; en ons was van nature kinders van die toorn net soos ook die ander.

Tit. 3:3   Want ons was ook vroeër onverstandig, ongehoorsaam, op ‘n dwaalweg, verslaaf aan allerhande begeerlikhede en singenot; ons het in boosheid en afguns gelewe; ons was haatlik en het mekaar gehaat.

Gen. 6:5   Toe die HERE sien dat die boosheid van die mens op die aarde groot was en al die versinsels wat hy in sy hart bedink, altyddeur net sleg was.

Gen. 8:21   En die HERE het die lieflike geur geruik, en die HERE het in sy hart gesê: Ek sal die aarde verder nie meer vervloek ter wille van die mens nie, want die versinsels van die mens se hart is sleg van sy jeug af. En Ek sal verder nie meer al die lewende wesens tref soos Ek gedoen het nie.

Jer. 17:9   Bedrieglik is die hart bo alle dinge, ja, verdorwe is dit; wie kan dit ken?

Rom. 7:23   maar ek sien ‘n ander wet in my lede wat stryd voer teen die wet van my gemoed en my gevange neem onder die wet van die sonde wat in my lede is.

2 Die mens, alle mense, is goed geskape na die beeld van God, om geregtigheid te moet en kan doen, om God en ons naaste lief te he en te dien, kontra al die dwalinge wat leer mense is geskape om te sondig en verkeerd te doen van nature.

Sondag 3

  1. Vr. Het God die mens dan so boos en verkeerd geskape?

Antw.  Nee; maar God het die mens goed (a) en na sy ewebeeld (b) geskape, dit is, in ware regverdigheid en heiligheid, sodat hy God sy Skepper reg kan ken, Hom van harte kan liefhê en met Hom in die ewige saligheid kan lewe om Hom te loof en te prys (c).

(a)

Gen. 1:31  Toe sien God alles wat Hy gemaak het, en – dit was baie goed. En dit was aand en dit was môre, die sesde dag.

(b)

Gen. 1:26-27  En God het gesê: Laat Ons mense maak na ons beeld, na ons gelykenis, en laat hulle heers oor die visse van die see en die voëls van die hemel en die vee en oor die hele aarde en oor al die diere wat op die aarde kruip. En God het die mens geskape na sy beeld; na die beeld van God het Hy hom geskape; man en vrou het Hy hulle geskape.

(c)

Ef. 4:24  en julle met die nuwe mens moet beklee wat na God geskape is in ware geregtigheid en heiligheid.

Kol. 3:10  en julle jul met die nuwe mens beklee het wat vernuwe word tot kennis na die beeld van sy Skepper,

2 Kor. 3:18  En terwyl ons almal met onbedekte gesig soos in ‘n spieël die heerlikheid van die Here aanskou, word ons van gedaante verander na dieselfde beeld, van heerlikheid tot heerlikheid, as deur die Here wat die Gees is.

3 Dit is deur die sondeval dat ons – alle mense, kop-vir-kop – van nature verdorwe geraak het en alle mense van alle volke, stamme, tale, kleure, ens. in sonde ontvang en gebore word.

  1. Vr. Waar kom dié verdorwe aard van die mens dan vandaan?

Antw.  Uit die val en die ongehoorsaamheid van ons eerste voorouers, Adam en Eva, in die paradys (a) waar ons natuur so verderwe is, dat ons almal in sondes ontvang en gebore word (b).

(a)

Gen. 3

Rom. 5:12  Daarom, soos deur een mens die sonde in die wêreld ingekom het en deur die sonde die dood, en so die dood tot alle mense deurgedring het, omdat almal gesondig het

Rom. 5:18-19  Daarom dan, net soos dit deur een misdaad vir alle mense tot veroordeling gekom het, so ook is dit deur een daad van geregtigheid vir alle mense tot regverdigmaking van die lewe. Want soos deur die ongehoorsaamheid van die een mens baie tot sondaars gestel is, so sal ook deur die gehoorsaamheid van die Één baie tot regverdiges gestel word.

(b)

Ps. 51:7 Kyk, in ongeregtigheid is ek gebore, en in sonde het my moeder my ontvang.

Gen. 5:3  Toe Adam honderd en dertig jaar oud was, het hy ‘n seun verwek na sy gelykenis, na sy ewebeeld, en hom Set genoem.

4 Die enigste manier waarop enige mens weer waarlik goed kan doen, om God en ons naaste waarlik lief te hê, en haat te verwerp en te bestry, is dat die mens se natuur radikaal verander moet word deur die wonder van die wedergeboorte

  1. Vr. Maar is ons so verdorwe dat ons heeltemal onbekwaam is tot enige goed en geneig tot alle kwaad?

Antw.  Ja (a), tensy ons deur die Gees van God wedergebore word (b).

(a)

Gen. 8:21  En die HERE het die lieflike geur geruik, en die HERE het in sy hart gesê: Ek sal die aarde verder nie meer vervloek ter wille van die mens nie, want die versinsels van die mens se hart is sleg van sy jeug af. En Ek sal verder nie meer al die lewende wesens tref soos Ek gedoen het nie

Gen. 6:5  Toe die HERE sien dat die boosheid van die mens op die aarde groot was en al die versinsels wat hy in sy hart bedink, altyddeur net sleg was,

Job 14:4  Ag, kon maar ‘n reine voortkom uit ‘n onreine – nie een nie!

Job 15:14  Wat is die mens, dat hy rein sou wees? En hy wat uit ‘n vrou gebore is, dat hy regverdig sou wees?

Job 15:16  hoeveel minder die afskuwelike en ontaarde, die mens wat onreg drink soos water!

Job 15:35  Hulle is swanger van moeite en baar onheil; en hulle skoot bring bedrog voort.

Joh. 3:6  Wat uit die vlees gebore is, is vlees; en wat uit die Gees gebore is, is gees.

Jes. 53:6  Ons almal het gedwaal soos skape, ons het elkeen sy eie pad geloop; maar die HERE het die ongeregtigheid van ons almal op Hom laat neerkom.

(b)

Joh. 3:3  Jesus antwoord en sê vir hom: Voorwaar, voorwaar Ek sê vir jou, as iemand nie weer gebore word nie, kan hy die koninkryk van God nie sien nie.

Joh. 3:5  Jesus antwoord: Voorwaar, voorwaar Ek sê vir jou, as iemand nie gebore word uit water en Gees nie, kan hy in die koninkryk van God nie ingaan nie.

1 Kor. 12:3  Daarom maak ek julle bekend dat niemand wat deur die Gees van God spreek, Jesus ‘n vervloeking noem nie; en niemand kan sê dat Jesus die Here is nie, behalwe deur die Heilige Gees.

2 Kor. 3:5  Nie dat ons uit onsself bekwaam is om iets as uit onsself te bedink nie, maar ons bekwaamheid is uit God.

Die Bybelse mensbeskouing hou die mense ten volle verantwoordelik om God en sy naaste lief te hê en te dien, ongeag of jy wedergebore is of nie.  God eis dit op van alle mense kragtens die skeppingsverbond (Gen.1,2).

Hierdie Christelike mensbeskouing leer dat die mensdom se krisis/probleem/sonde is van binne, in die sondige hart, in die mens self, en dat sy verlossing en hoop van buite homself moet kom: God Drie-enig: Vader, Seun en Heilige Gees.

Politiek, ekonomie, onderwys, omstandighede, die uiterlike dinge van die lewe kan uiterlike dinge tydelik help en verbeter, maar kan ons nie red en wesentlike verander nie. Dit kan ons wesentlike krisis en oorsaak van haat en boosheid in ons harte – die sondeskuld en smet – tussen mense nie verander nie, dit kan nie ‘aangeleer’ word in ‘n humanistiese sin van die Obama/Mandela mensbeskouing nie.

Nee, alleen God in Christus deur die krag van die Gees kan my as bittere hater van Hom en van my naaste wesentlik verander om Hom en my naaste nie meer te haat nie, maar lief te hê volgens sy wet, om begrip te toon vir mekaar, mekaar se verskil te verstaan, om mekaar nie te vernietig nie maar mekaar in liefde te verdra, ja, ook hulle wat anders as ek lyk en ‘n ander velkleur het en van ‘n ander groep en kultuur is.

Ons redding in Christus raak ons totale lewe, ja die enigste troos in Christus van die ewige lewe, sondeverginis en die Heilige Gees, maar ook al my verhoudinge hier en nou, teenoor God, teenoor my naaste, almal  (sien v/a 4 van die HK, God eis liefdte tot Hom en ons naaste).  Dit leer die Skrif ons, as God my liefhet, en ek deur die wedergeboorte en geloof Hom weer liefhe, dan volg die liefde vir my naaste, in die besonder my broer, ongeag watter taal, volk, kultuur en groep hy behoort:

19 Ons het Hom lief, omdat Hy ons eerste liefgehad het. 
20 As iemand sê: Ek het God lief—en sy broeder haat, is hy ‘n leuenaar; want wie sy broeder wat hy gesien het, nie liefhet nie, hoe kan hy God liefhê wat hy nie gesien het nie? 
21 En hierdie gebod het ons van Hom dat hy wat God liefhet, ook sy broeder moet liefhê. – 1 Joh.4

Daarom, solank die humanistiese mensbeskouings van die Obamas en Mandelas van ons wêreld gewild is, die meeste ‘gelike’ word deur ons lande en volke, en ook so orals geleer en verkondig word, is daar geen hoop vir mense en volke nie. Al die humanistiese politieke, ekonomiese, opvoedkundige planne is verdoem sonder die Here en sy Gesalfde (Psalm 2). Dan gaan die Charlottesville en baie ander gebeure van haat, bitterheid, boosheid en oorlog van alle kante – van regses en linkes – net nog meer en meer word.

Ja, as die HERE die huis nie bou nie, tevergeefs werk die wat daaraan bou …. (Ps.127:1)

Die antwoord op alle vorme geestelike en fisiese humanistiese rewolusies deur ‘linkses en regses’ is en bly nog altyd: die Evangelie van Jesus Christus, wat ‘n krag is, die krag is, “tot redding vir elkeen wat glo, eerste vir die Jood, en ook vir die Griek, dus vir alle mense en alle volke, elkeen wat hul bekeer en in Hom glo as die enigste weg, waarheid en die lewe (Rom.1:16; Joh.14:6).

14 Want Hy is ons vrede, Hy wat albei een gemaak en die middelmuur van skeiding afgebreek het
15 deurdat Hy in sy vlees die vyandskap tot niet gemaak het, naamlik die wet van gebooie wat in insettinge bestaan; sodat Hy, deur vrede te maak, die twee in Homself tot een nuwe mens kon skep,
16 en albei in een liggaam met God kon versoen deur die kruis, nadat Hy daaraan die vyandskap doodgemaak het.
17En Hy het die evangelie van vrede kom verkondig aan julle wat ver was en aan die wat naby was;
18want deur Hom het ons albei die toegang deur een Gees tot die Vader.
19So is julle dan nie meer vreemdelinge en bywoners nie, maar medeburgers van die heiliges en huisgenote van God,
20gebou op die fondament van die apostels en profete, terwyl Jesus Christus self die hoeksteen is,
21in wie die hele gebou, goed saamgevoeg, verrys tot ‘n heilige tempel in die Here,
22in wie julle ook saam opgebou word tot ‘n woning van God in die Gees. – Efesiërs 2

Posted by: proregno | August 15, 2017

Fundamentalisme: naam of brandmerk ?

Fundamentalisme: naam of brandmerk?

deur prof.dr. A. Th. van Deursen

Geneem met erkenning uit De Eeuw in ons Hart: Negenentwintig opstellen oor geschiedenis, geschiedschrijving en geschiedbeleving (Franeker: Van Wijnen, 1991), p.218-221. Vertaal deur Slabbert Le Cornu.

Inleiding – S Le Cornu

Daar word gereeld uitgevaar teen sogenaamde “fundamentaliste, veral Christen-fundamentaliste”, wat sogenaamd “onverdraagsaam en liefdeloos is.”  Dit wil voorkom asof woord-etikette oftwel brandmerke soos: ‘fundamentalis’, ‘biblisis’, ‘wettisis’, ‘nasionalis’, en watter -iste daarook mag wees, ‘n belangrike retoriese tegniek geword het om mee vandag in debat te gaan, om sodoende die anderkant se saak aan iets sogenaamd ‘skeef of gevaarlik’ te koppel, en hom dan in daardie negatiewe lig te beoordeel.

Vir die onkundige of lui hoorder of leser, wie se enigste bron van kennis net die TV,  koerante en die Huisgenoot is, is die koppeling wat gemaak word, dan reeds genoegsame ‘bewys’ om niks met daardie persoon of beweging of kerk te doen te wil hê nie.

Sodoende word daar baiemaal nie eers moeite gedoen met die inhoud van argumente nie, nee, die ideologiesgelaaide etiket of smeulende brandmerk verseël die saak as afgehandel: ons weet nou duidelik wie vriend of vyand is!

Met hierdie artikel van dr. van Deursen, is dit nou nie die doel om op die verskynsel van ‘fundamentalisme’ of enige ander -isme opsigself in te gaan nie, maar om die leser se aandag te vestig op die sofistiese retoriek wat baiemaal ingespan word met die gebruik of misbruik van sekere woorde in ‘n debat.

Sodra ‘n rigting of party ‘n naam kry, of hy hom die naam self gee en of ander hom die naam gee, het die naam twee betekenisse – een betekenis, waarin die party of rigting dit self gebruik, en een betekenis, waarin sy vyand of teenstander hom besig. – Perold

Ek stel vir dr. van Deursen aan die woord [opmerkings tussen hakies is bygevoeg – slc]:


Fundamentalisme: naam of brandmerk ?

Nuwe woorde kom meestal ongemerk ons taal binne. Jy weet nie wanneer jy dit die eerste keer gehoor het nie, maar plotseling is dit daar, die houdings, die beelde, die trendvolgers … Soms is die nuwe woord nodig om iets te benoem wat vroeër nie bestaan het nie, soos die ‘chip’ en die ‘CD’. Maar dit gebeur ook wel dat so ‘n woord geen nuwe begrip in die taal invoer nie, tog alleen bedoel is om ons oordeel [siening of interpretasie – slc] oor ‘n bestaande begrip te verander. …

Dan is daar ook nuwe woorde wat juis die teendeel mee beoog word. Dit wil sê dat die saak of die begrip waarvoor daardie woord gebruik word, iets bedenkliks is, waarmee die beskaafde Nederlander hom nie mee moet inlaat nie.

So ‘n woord is fundamentalisme.

Ek herinner my nog wanneer ek daardie woord die eerste keer gehoor het. Dit was in 1953, op ‘n internationale kongres van calviniste. Die enigstes wat hierdie term gebruik het, was die Amerikaanse deelnemers, en hulle bedoel daarmee iets wat alleen in hul land bestaan. Baie duidelik het hulle dit nie omskryf nie.  Die hoofkenmerk van fundamentaliste blyk wel te wees dat hulle nie rook nie. Hulle wys ook Skrifkritiek af, maar dit kon geen ware kenmerk wees nie, want dit doen ons almal wat op die kongres was, terwyl tog niemand van die aanwesiges hul fundamentaliste noem nie.

Later het ek begryp dat die rokery niks en tog weer baie daarmee te maak  het. Niks, omdat dit by die fundamentaliste in die eerste plek gaan om die handhawing van die Skrifgesag; baie, omdat die Amerikaanse fundamentalisme dikwels sy krag soek in bysake, wat tot hoofsake gemaak word. Daarom het die woord fundamentalisme byklanke van beperktheid, van  anti-intellektualisme, van twyfelagtige regsinnigheid. Daar blyk geen rede te bestaan om hierdie term oor te neem vir Nederlandse gebruik. Ouer woorde soos ortodoks en gereformeerd was duidelik genoeg.

Tog het die woord ook hier in de jare sestig opgeduik, as ‘n ongevraagde geskenk van die wetenskap. Wetenskap besorg ons wel gereeld met sulke verrassings. Veral die teologie is goed daarin, en hul dra ook baiemaal die eerste verantwoordelikheid daarvoor. In die (sinodaal) Gereformeerde Kerke kry die teoloë nuwe opvattings oor die gesag van de Skrif.  So ‘n opvatting moet dan ‘n naam hê, en jy het natuurlik die duidelikheid die beste deur ‘n geheel nuwe naam uit te dink. Dit doen hierdie teoloë nie. Hulle bly hulself gereformeerd noem, asof daar geen verskil was met Bavinck of met Calvyn nie. Maar vir hulle wat nie van mening verander het nie, en werklik eens gebly het met Bavinck en Calvyn, voer hul ‘n nuwe naam in: hulle is nou die fundamentaliste.

Dit is nie die eerste keer in die geskiedenis dat so ‘n kunsgreep toegepas word nie. Ook in die agtiende eeu het ‘n nuwe teologie in de kerke opgekom, en ook hulle kies ‘n naam uit vir hulle wat aan die ou teologie vashou: dit was die dwepers. Dit klink heelwat onvriendeliker as fundamentalis, en roep nog direkter die gedagte van fanatisme en bekromptheid na vore.  Maar die woorde is van dieselfde familie, en het ook dieselfde bedoeling. Dit wil wys op ‘n gebrek aan kwaliteit. Dit etiketeer nie net nie, maar spreek veral ook ‘n veroordeling uit.

Het ons dit nie nou oor so iets erenstig nie, sou ek sê dat ons hier te doen het met ‘n skeldnaam: jy noem iemand anders ‘n naam wat hyself nie gekies het nie, om daardeur te wil aanwys wat met hom makeer. Dit is nie te erg om met ‘n skeldnaam saam te leef nie.  Dit is seker geen skande om te staan op die Fondament nie.  Die smaad van die naam is nie te swaar om te dra nie.  Maar dit is ook nie ongevaarlik nie.  Die geskiedenis kan ons vertel hoe die dwepers vergaan het. Toe dit in die Afskeiding van 1834 tot ‘n volslae breuk kom tussen die ou en die nuwe teologie, moes die dwepers nie alleen net die Hervormde Kerk verlaat nie, maar moes hul ook die gevangenis ingaan.  Dit is mede moontlik gemaak deur die naam wat hul dra, want ons moet ons nie laat vergis oor 1834 nie.  Wat daar plaasgevind het is ongelooflik.  In ‘n beskaafde en verligte land, wat al eeue lank trots was op sy verdraagsaamheid, gaan mense gevangenis toe vir iets so onskuldigs soos om godsdiensoefeninge te hou.

Hoe kon dit nou gebeur?

Dit kon, omdat mense jarelank dwepers genoem is. Alleen die woord gee dan al duidelik aan dat hulle nie deug nie. Mense wys dit af, sien dit as iets agterliks en gevaarlik.  Daar was geen belangriker bewys nodig nie, die woord was genoeg. Met die vervolging teen sulke dwepers het die publieke opinie geen moeite nie.  Kan ons in hierdie tyd dieselfde van die fundamentalisme sê? Is hul posisie vergelykbaar met die van die dwepers aan die begin van die 19de eeu? Daar is ooreenkomste en verskille.

Die ooreenkoms is dat in beide gevalle dit die teoloë was wat die aanval geloods het. Moderne teologie is bereid om alles te verdra. Verskille tussen kerke het geen betekenis meer nie, en selfs verskille tussen godsdienste is nie meer van wesenlike belang nie: Jupiter, Wodan en Baäl is name van een en dieselfde Opperwese. Maar onverdraagsaam is die sogenaamde fundamentalisme. Fundamentalisme, soos ek eens in ‘n boek van ‘n (sinodaal) gereformeerde predikant lees, gee ‘n valse getuienis oor die Heilige Skrif, en is dus sonde teen die negende gebod. So ‘n uitspraak vind ek skrikwekkend, tog is dit wel kenmerkend vir die afkeer wat die term fundamentalisme by die moderne teoloë wek.

In koerante wat hierdie teologie ondersteun, word die fundamentalisme ook week vir week bestry. Die sogenaamde fundamentalisme mag daarin nie meer eers self aan die woord kom nie, behalwe in betaalde familie advertensies.

Maar bestryding is nie die ergste nie. Dit is selfs nuttig, as dit help om die verskille duideliker aan die kaak te stel.  Dit word bedenkelik wanneer daar nie meer sprake is van bestryding nie, omdat ons gearriveer het.  Dat fundamentalisme nie deug nie, so word geredeneer, kan elkeen langsamerhand uitvind.  Waar dit nou op neerkom is om die fundamentaliste op te voed.  Laat my ‘n kontemporêre teoloog as getuie inroep:

“In ‘n moderne beskawing moet ook godsdienste wat profetiese ideale verkondig, bewaar word van fanatisme en fundamentalisme,” aldus Walter Goddijn in die NRC/Handelsblad van 8 Maart 1989. Goddijn spraat hier van godsdienste in die meervoud, want sy woorde het ook betrekking op die jodedom en die islam. Hiermee kom ons dan by die groot verskil tussen die negentiende-eeuse dwepers en twintigste-eeuse fundamentaliste. Die eerste was uitsluitend ‘n variasie van die christendom, die tweede kom in alle godsdienste voor, of selfs ook in alle politieke strominge.  Hierdie woordgebruik is taamlik nuut, nie ouer as die jare tagtig van hierdie eeu nie [20ste eeu – slc], maar dit het onuitroeibaar geword.

Die woord fundamentalisme het daarmee ‘n andere betekenis gekry.

Dit verwys nie alleen na ‘n klassiek gereformeerde skrifbeskouing nie, maar dit het betrekking op alle moontlike godsdienstige en politieke ooortuigings. Daar is protestantse en rooms-katolieke, maar ook islamitiese en marxistiese fundamentaliste. Wat hul met mekaar in gemeen het, is hul onverdraagsaamheid. Fundamentalisme is dan niks meer as ‘n ander woord vir fanatisme nie. Dit is woorde wat gebruik word vir vliegtuigkapers, vir bomplanters, vir alle moontlike soorte van terroriste; en ook vir christene wat sê dat die Bybel die Woord van God is, en wat dus sê dat ons volgens die bybelse gebod moet lewe.

Noem jy al hierdie mense fundamentaliste, dan is die beroep op God se  gebod by voorbaat van sy krag ontneem. Na fundamentaliste hoef jy nie te luister nie. Sê Walter Goddijn dan nie dat alle godsdienste van fundamentalisme bewaar moet word nie? Die fundamentalis mag aan die diskussie nie meedoen nie. Die naam het sy brandmerk geword.

Daarom is die gebruik van dié woord meer as onsuiwer en onoukeurig. Natuurlik kan so ‘n woord nie deug, as dit geen onderskeid maak tussen Khomeini en Hendrik de Cock nie, en wanneer dit net so goed gebruik kan word vir Libanese terroriste en vir Nederlandse calviniste [… en bv. vir fariseërs én vir teonomiste … vir anabaptistiese individualisme én vir gereformeerde tuisskolers … vir wettisisme/legalisme én vir gereformeerde voorstanders van die regulerende beginsel … vir nazi’s/Israelvisie én vir gereformeerde afrikaners … vir Hitler én vir Totius, ens. – slc.]

So ‘n woord is daarom ontoereikend, dat dit om daardie rede uit die taal moet verdwyn.  Word dit wel gehandhaaf, dan is dit nie ongevaarlik nie. Dan sal die gelykstelling van hierdie vorme van ‘fundamentalisme’ veroordeling en verwerping kragtig bevorder.  Wie dit wil, moet dit maar duidelik sê, en dan liewers in onbedekte terme.  Wie dit nie wil nie, moet die woord liewers ongebruik uitlos.

‘n Naam behoort geen brandmerk te wees nie.

Fundamentalisme is dan niks meer as ‘n ander woord vir fanatisme nie. Dit is woorde wat gebruik word vir vliegtuigkapers, vir bomplanters, vir alle moontlike soorte van terroriste; en ook vir christene wat sê dat die Bybel die Woord van God is, en wat dus sê dat ons volgens die bybelse gebod moet lewe.  Noem jy al hierdie mense fundamentaliste, dan is die beroep op God se  gebod by voorbaat van sy krag ontneem. Na fundamentaliste hoef jy nie te luister nie.

________________________

Sien ook die volgende artikels: Fundamentalisme

Reformasie 500

Kom ons lees Romeine saam met Luther en Calvyn

Image result for die boek romeine

Romeine 1:18-25

18 Want die toorn van God word van die hemel af geopenbaar oor al die goddeloosheid en ongeregtigheid van die mense wat in ongeregtigheid die waarheid onderdruk, 
19 omdat wat van God geken kan word, in hulle openbaar is, want God het dit aan hulle geopenbaar. 
20 Want sy onsigbare dinge kan van die skepping van die wêreld af in sy werke verstaan en duidelik gesien word, naamlik sy ewige krag en goddelikheid, sodat hulle geen verontskuldiging het nie; 
21 omdat hulle, alhoewel hulle God geken het, Hom nie as God verheerlik of gedank het nie; maar hulle het dwaas geword in hul oorlegginge, en hul onverstandige hart is verduister. 
22 Terwyl hulle voorgee dat hulle wys is, het hulle dwaas geword 
23 en die heerlikheid van die onverganklike God verander in die gelykvormigheid van die beeld van ‘n verganklike mens en van voëls en viervoetige en kruipende diere. 
24 Daarom het God hulle ook in die begeerlikhede van hulle harte oorgegee aan onreinheid, om hulle liggame onder mekaar te onteer 
25 hulle wat die waarheid van God verruil het vir die leuen en die skepsel vereer en gedien het bo die Skepper wat geprys moet word tot in ewigheid. Amen. 

Notas:

1 Sien die inleiding op die leesreeks hier, en die res van die reeks hier.

Die doel van die reeks is nie om ‘n eie verklaring te gee van die boek Romeine nie, of om vir u die leeswerk en verklaarwerk te doen nie. Die doel is soos dit sê, om ‘saam’ met Luther en Calvyn Romeine deur te lees, deur hul kommentare/lesings daarop te raadpleeg, om te sien hoe hul met hierdie boek omgegaan het wat wesentlik sentraal gestaan het in die Protestantse Reformasie van die 16/17de eeu.

3. Ek gee wel hier en daar ‘n raamwerk of opmerkings, en gee ‘n paar aanhalings uit Luther en Calvyn se kommentare, maar net hier en daar wat my opval en wat ek met julle wil deel. So die vertrekpunt is altyd: ad fontes! = terug na die bronne, d.w.s. lees die Skrif (Romeine) en Luther en Calvyn se kommentare self.

4. Enige opmerkings oor ons Romeine lees saam Luther en Calvyn (RLC), kan hier onder of by die facebook inskrywing geplaas word.

5. Hier is Luther en Calvyn se kommentare gratis aanlyn:

Luther

Calvyn 


LUTHER OOR ROMEINE 1:18-25

1) Dit is veral die filosowe en magtiges van die wêreld wat die kruis verwerp, wat die waarheid van die evangelie onderdruk.

Moreover, in his opinion it was they who most strongly opposed the gospel and the word and the life of the cross and incited others to opposition against it. Therefore, he imputes guilt and sin seemingly to these alone and proclaims the wrath of God upon them. For to no one the preaching of the cross appears so foolish as to the philosophers and the men of power, because it goes contrary to all they are and feel.

2) Paulus spreek hierdie woorde nie net tot die Romeine nie, maar tot alle mense, omdat alle mense kollektiefs skuldig is aan die sonde.

For the sake of a clearer understanding we must note that the apostle rebukes in these words not the Romans only, as many believe. He addresses himself, not to certain persons, but to all people, including the Romans. This can be seen clearly in the words of the apostle below in ch. 3:9 of this letter: “We laid to the charge both of Jews and Greeks, that they are all under sin.”

He therefore excepts none, because he says “all.” One must imagine that, while speaking, the apostle has the entire world before his eyes as if it were one whole body. The members of this body are different; individually they have therefore not done all the apostle charges them with, but altogether they have done all of it (some by committing one fault, and others by committing another), so that he can attribute all these faults to the whole body and not to the head alone. For there can be no doubt that neither all Romans nor all Gentiles were guilty of all of this. But because as nonChristians they were members of this body, they are rebuked one with another. Such is the usage of the Scripture according to the second and fourth rule of Scriptural interpretation, i.e., it passes from a part to the whole and, conversely, from the species to the genus.

3) Predikers moet eerstens prominente leiers aanspreek waar hul in stryd met die evangelie optree en lewe.

The lesson he teaches here is that the preachers of the gospel must first of all rebuke the prominent leaders among the people, not, to be sure, in their own words produced from their own sick and perturbed minds, but in the words of the Gospel; i.e., they must show how and when they act and live counter to the gospel. …

So the letter of Paul is (as all preaching of the word of God must be) like a river that springs from Paradise and like the Nile that inundates all of Egypt. Yet such an inundation must start somewhere. So also the flood which the Lord releases through the apostle Paul covers the whole world and all peoples, but it makes its entry from the heads and leaders of this world and gradually overflows all others. This must be carefully noted. Otherwise, if we follow Lyra and those who agree with him, it will be very difficult to understand the letter, as there will then be no connection between what follows and what precedes, in view of the fact that he sees in the first chapter only the Romans criticized (which opinion also his Prologue supports) and yet what follows must be understood with respect to all nations, indeed the whole mass of the lost human race.

For it is the purpose of the apostle to demonstrate Christ as the savior of all men and not only of the Romans or of the Jews at Rome, though, to be sure, he shows him primarily to them—but then together with them also to others.

4) Die hele skepping getuig van die kennis van God, selfs die afgodedienaars bevestig dit deur die afgode wat hul maak in die plek van God.

That, as we read here, the knowledge of God was open to all men, and especially to idolaters, so that they are without excuses when it is proved to them that they had known the invisible things of God, namely, his very divinity and eternity and power, can plainly be demonstrated by the fact that all who made idols for themselves worshiped them and called them gods or God, believing that God was immortal (i.e., eternal) and also capable and able to help, thereby giving clear evidence that they had the knowledge of God in their hearts. …

And without a doubt, they have it because God gave it to them, as our text says. Their error was that in their worship they did not take the Godhead for what it is in itself, but changed it by fitting it to their own needs and desires. Everyone wanted the Godhead to be in him whom he happened to like, and thus they turned the truth of God into a lie.

5) Die afgodedienaars aanbid nie die ware God nie, maar ‘n verdigsel van hul verstand wat hulself geskep het.

If they did not “glorify him as God” (“ut Deum”) or as if he were God (sicut Deum), did they then glorify something else than God? He obviously seems to indicate this, and what follows has the same meaning: and changed the glory, etc. (Rom. 1:23), i.e., they did not worship him as God but as if he were the likeness of an image, and thus they did not worship God but a figment of their own making. This interpretation I readily accept. The Children of Israel, too, were rebuked for having worshiped Baal and calves, and yet they obviously intended to worship the true God in these symbols and idols, and this they were forbidden to do.

6) Die stappe van verderf is as volg wat lei tot afgodery: ondankbaarheid, nietige denke, duistere hart, dwalinge 

Now, take note of the order of the stages of perdition. The first is ingratitude or the failure to be grateful. Thus, Lucifer before the Fall was ungrateful to his Creator. It is the result of self-complacency: forgetting the giver, one delights in accepting gifts as if one had not received them.

The second is vanity: one feeds on one’s own self and all that is created and enjoys that which lets itself be used, and so one becomes necessarily vain “in his own thoughts,” i.e., in all one’s plans, efforts, and undertakings. For whatever one looks for and seeks is altogether vain, because one seeks only himself, i.e., his own glory, delight, and advantage.

The third is deluded blindness: deprived of the truth and immersed in vanity, one necessarily becomes blind in one’s whole feeling and thinking because one is blocked in upon himself. Thus confined to darkness, what else can one undertake but what one who blindly wanders about looks for in his ignorance? For a blind man easily falls into error; indeed, in a way, he is always in error.

Therefore the fourth is to be in error toward God, and this is the worst because it leads to idolatry. To have come this far means to have come to the abyss. For to one who has lost God, nothing is left but to be exposed to every kind of turpitude that the devil invents. The result is that deluge of evils and bloodshed of which the apostle speaks below.

7) Subtiele geestelike afgodery is wanneer ons God aanbid nie soos Hy is nie, maar wat ons uitdink en begeer Hy moet wees.

By the same stages, people even today come to commit spiritual idolatry of a more subtle kind, and it is quite frequent: they worship God not as he is but as they imagine and desire him to be.

Ingratitude, namely, and the love of vanity (i.e., the sense of selfimportance
and of self-righteousness or, as one says, of “good intentions”) delude people terribly, so that they become incorrigible, unable to believe anything else but that they behave splendidly and are pleasing to God. Thus, they make themselves a gracious God, though this does not correspond to reality. And so they worship the product of their own imagination more truly than the true God himself, who they believe resembles this product of their fancy.

Here now “they change him into the likeness of their own imagination” (Rom. 1:23), which exists only in their corruptible minds that know only carnal desires. See, then, how great an evil ingratitude is: it produces a love of vanity, and this results in blindness, and blindness in idolatry, and idolatry brings about a whole whirlpool of vices.

Gratitude, however, keeps the love for God and thus holds the heart directed toward him. Because it is thereby also illumined, it worships, once it is illumined, only the true God, and to this worship there soon attaches itself the whole chorus of virtues.

8) Die ‘oorgee aan hulself’ is ‘n opdrag, ‘n bevel van God. Die Here gebruik die duiwel en bose geeste om sy oordele uit te voer oor hulle wat Hom verwerp. 

This “giving up” is not so much a permission as a commission, a command, of God. This is plainly shown in the last chapter of the first book of Kings (I Kings 22:2,2, f.), where the Lord says to the lying spirit that he should entice Ahab, the King of Israel: “Thou shalt entice him, and shalt prevail also; go forth and do so.” Then follows the word of the prophet addressed to the same king: “Now, therefore, behold, the Lord has put a lying spirit in the mouth of all thy prophets.” So also David said of him who cursed him (II Sam. 16:10): “Because the Lord has said unto him, Curse David, … let him alone, and let him curse; for the Lord has bidden him.” In the same way the Lord orders also the devil or the flesh to tempt and overwhelm a man who deserves before God that this should happen to him because of his impiety. …

9) Die Here beveel nie die mens om boosheid te doen nie, of dat sonde sy wil is nie.

For it is not correct to say that God orders man to do evil—no, one must rather say that he deserts him so that he cannot resist the devil, who now goes into action by the command and will of God. We may twist and turn the matter as much as we want: we must assert that it is God’s will that a man be overwhelmed by sin; moreover, he wills this by his good pleasure in so far as he lets him be overcome by that which he [God] hates most, causing him to become enslaved to that which He intends to punish most. For this is the greatest severity: to deliver someone into the hands of him whom he hates most.

It does not follow from this that God wills sin, even though it is done by his will; but what follows is that he does not will it at all and that he hates it. For he lets it be done by his will in order that a man be subjected to what he hates most so that this man may know what a terrible judgment hangs over him; and so God by his will lets that become a fact which he hates most only for the purpose of punishing him, for there is nothing more base than sin. Therefore, in order to let a man who is already covered with shame become subject to sin, He lets that be done which he consistently forbids. Therefore, God lets sin be done, not for sin’s sake, but for the sake of penalty and punishment. Just as a man who sins does not will to sin for the sake of sinning (for he would rather that there were no sin) but for the sake of a good which he pursues, so also God wills sin, not for the sake of sin (for he, too, would rather that it were not and he hates all that is sin), but for the sake of punishment and the ill that is contained in it so that he may have regard for the punishment rather than the sin.

This, to be sure, God alone may will. For he is not bound not to will that there be sin, although by his nature he necessarily can neither will nor love it, but he can will and love it, not in so far as it is sin, but in so far as it is punishment. Just so, a father hates to see his son dirtied and stained, yet when the son commits a grave offense, he elects to stain him not in order thereby to please himself but in order to soil the son. Those, therefore, who want to infer from this that God loves and wills evil think in much too simple terms, but still more simple-minded are those who deny that God wills evil only in order that they be not forced to the conclusion that he allows sins to happen.

Therefore, God measures justly when he elects what is evil in sin for the purpose of punishing man, for thereby he elects what is good in sin. For punishment consists (not, as Lyra thinks, in sinning itself per accidens, but) in the vileness of sin. For it is something painful to be or have been subject to a vile sin. The apostle clearly indicates this when he says: “Wherefore God gave them up to sin, that their bodies should be dishonored among themselves” (Rom. 1:24). For no other punishment is so ignominious as that which one receives when one is cast into sin. For it is more shameful to be cast into a vile sin than to bear any kind of penalty.

Hence, it is not correct to say, as Lyra does, that because God withholds his grace and thus makes sin possible, sin is per accidens also the penalty for sin. No, no! Sin, or rather the shame which is connected with sin, is in itself the penalty. The fact that grace is withheld is not the punishment. God intends it to be so; he despises sin, to be sure, yet because he cannot bring about shame except in connection with sin, he wills that a man commit sin in order that this shame should overwhelm him. If it were at all possible that such ignominy could become a fact without sin, God would bring this about and he would prohibit sin. But this cannot be.

10) Luther se beskrywing van onreinheid en om die liggaam te onteer. ‘n Lewe van gebed hou ons rein, na gees en liggaam.

The apostle identifies this kind of dishonor as uncleanness and effeminacy. In I Cor. 6:9 f., he says: “Be not deceived: neither fornicators, nor adulterers, nor the effeminate, nor abusers of themselves with men, etc., shall inherit the Kingdom of God.” And in Eph. 5:3: “All uncleanness or covetousness, let it not even be named among you, as becomes saints.” And in II Cor. 12:21: “They have not repented of the uncleanness and fornication and lasciviousness which they committed.” He calls it also a contumely and a disgrace. For as the glory of the body (at least in this connection) lies in chastity, continence, and, at least, its proper use, so its disgrace consists in its unnatural abuse. Just as a golden vessel is ennobled when it is used as a container of a noble wine, and disgraced when it is used as a container of excrement and filth, so our body (in this respect) is ordained to an honorable marriage and to chastity which is still more honorable. But it is most disgraced and humiliated, not by adultery and unchastity, but by being polluted by an even worse turpitude.

Now “uncleanness,” or effeminacy, is every intentional and individual
pollution that can be effected in various ways, as by the passionate incitement of lascivious thoughts or by the rubbing of the hands or by the petting of another’s body, especially that of a woman, or by obscene movements, etc. I call this kind of uncleanness “intentional” in order to except that pollution which may happen during the night, or even the day, and during waking hours but, as many experience it, is involuntary because it is not brought about intentionally. I call it “individual” because when it happens in sexual intercourse with a person of the same or the other sex it is called by a different name.

Rule: I hardly believe that a young person is chaste if he has no spark of devotion to God in his heart but goes about freely without a concern for God. As he must live either by the flesh or the spirit, either his flesh or his spirit must become inflamed. And there is no better victory over the ardor of the body than the flight and aversion from it by means of devout prayer. For when the spirit is filled with fervor, the body soon cools off and becomes cold, and conversely.

11) Sonder die Gees kan niemand reg dink oor God nie (dus ware teo-logie beoefen nie).

In their presumptuousness they dare assert that God’s nature, his righteousness, and his mercy are what they think they ought to be, as if they were filled and, indeed, drunk with the spirit that searches the deep things of God, which in fact they completely lack. Of this sort are the heretics, the Jews, the folk of spiritual pride, and all who are outside God’s grace. For no one can think rightly about God unless the Spirit of God is in him. Apart from him, he will speak and judge wrongly about whatever may come under his judgment—God’s righteousness or mercy, himself or others. For the Spirit of God must give testimony to our spirit.


CALVYN OOR ROMEINE 1:18-25

1) Goddeloosheid en ongeregtigheid wys op die ondankbaarheid van die mens. God word daardeur van sy eer gestroop.

But by these two words one thing is designated, and that is, ingratitude towards God; for we thereby offend in two ways: it is said to be asebeia, impiety, as it is a dishonoring of God; it is adikia, unrighteousness, because man, by transferring to himself what belongs to God, unjustly deprives God of his glory. The word wrath, according to the usage of Scripture, speaking after the manner of men, means the vengeance of God; for God, in punishing, has, according to our notion, the appearance of one in wrath. It imports, therefore, no such emotion in God, but only has a reference to the perception and feeling of the sinner who is punished. Then he says that it is revealed from heaven; though the expression, from heaven, is taken by some in the sense of an adjective, as though he had said “the wrath of the celestial God;” yet I think it more emphatical, when taken as having this import, “Wheresoever a man may look around him, he will find no salvation; for the wrath of God is poured out on the whole world, to the full extent of heaven.”

2) Die skepping getuig van God, en alle mense behoort deur daarna te kyk die Outeur van die skepping te erken.

By saying, that God has made it manifest, he means, that man was created to be a spectator of this formed world, and that eyes were given him, that he might, by looking on so beautiful a picture, be led up to the Author himself.

3) Weens die sonde is die mens blind om God reg te ken, daarom het hy geloof nodig om God weer reg te ken.

So that they are inexcusable. It hence clearly appears what the consequence is of having this evidence — that men cannot allege any thing before God’s tribunal for the purpose of showing that they are not justly condemned. Yet let this difference be remembered, that the manifestation of God, by which he makes his glory known in his creation, is, with regard to the light itself, sufficiently clear; but that on account of our blindness, it is not found to be sufficient. We are not however so blind, that we can plead our ignorance as an excuse for our perverseness. We conceive that there is a Deity; and then we conclude, that whoever he may be, he ought to be worshipped: but our reason here fails, because it cannot ascertain who or what sort of being God is.

Hence the Apostle in Hebrews 11:3, ascribes to faith the light by which man can gain real knowledge from the work of creation, and not without reason; for we are prevented by our blindness, so that we reach not to the end in view; we yet see so far, that we cannot pretend any excuse. Both these things are strikingly set forth by Paul in Acts 14:16-17, when he says, that the Lord in past times left the nations in their ignorance, and yet that he left them not without witness (amarturon,) since he gave them rain and fertility from heaven. But this knowledge of God, which avails only to take away excuse, differs greatly from that which brings salvation, which Christ mentions in John 17:3, and in which we are to glory, as Jeremiah teaches us, Jeremiah 9:24

4) Deur die dwaasheid van die gemoed skep die sondige mens ‘n fiktiewe nuwe god.

Having feigned such a God as they could comprehend according to their carnal reason, they were very far from acknowledging the true God: but devised a fictitious and a new god, or rather a phantom. And what he says is, that they changed the glory of God; for as though one substituted a strange child, so they departed from the true God. Nor are they to be excused for this pretense, that they believe that God dwells in heaven, and that they count not the wood to be God, but his image; for it is a high indignity to God, to form so gross an idea of his majesty as to dare to make an image of him. But from the wickedness of such a presumption none were exempt, neither priests, nor statesmen, nor philosophers, of whom the most sound-minded, even Plato himself, sought to find out some likeness of God.

5) Die Here gee die goddelose oor aan hul dwalinge en afvalligheid, wat hul verdien het.

God therefore gave them up, etc. As impiety is a hidden evil, lest they should still find an evasion, he shows, by a more palpable demonstration, that, they cannot escape, but must be held fast by a just condemnation, since such fruits have followed this impiety as cannot be viewed otherwise than manifest evidences of the Lord’s wrath. As the Lord’s wrath is always just, it follows, that what has exposed them to condemnation, must have preceded it. By these evidences then he now proves the apostasy and defection of men: for the Lord indeed does so punish those, who alienate themselves from his goodness, that he casts them headlong into various courses which lead to perdition and ruin. And by comparing the vices, of which they were guilty, with the impiety, of which he had before accused them, he shows that they suffered punishment through the just judgment of God: for since nothing is dearer to us than our own honor, it is extreme blindness, when we fear not to bring disgrace on ourselves; and it is the most suitable punishment for a reproach done to the Divine Majesty. This is the very thing which he treats of to the end of the chapter; but he handles it in various ways, for the subject required ample illustration. …

6) Die oorsaak van sonde is nie van die Here nie.

As to the manner in which God gives up or delivers men to wickedness, it is by no means necessary in this place to discuss a question so intricate, (longam — tedious.) It is indeed certain, that he not only permits men to fall into sin, by allowing them to do so, and by conniving at them; but that he also, by his equitable judgment, so arranges things, that they are led and carried into such madness by their own lusts, as well as by the devil. He therefore adopts the word, give up, according to the constant usage of Scripture; which word they forcibly wrest, who think that we are led into sin only by the permission of God: for as Satan is the minister of God’s wrath, and as it were the executioner, so he is armed against us, not through the connivance, but by the command of his judge. God, however, is not on this account cruel, nor are we innocent, inasmuch as Paul plainly shows, that we are not delivered up into his power, except when we deserve such a punishment. Only we must make this exception, that the cause of sin is not from God, the roots of which ever abide in the sinner himself; for this must be true,

“Thine is perdition, O Israel; in me only is thy help.” (Hosea 13:9) [51]

By connecting the desires or lusts of man’s heart with uncleanness, he indirectly intimates what sort of progeny our heart generates, when left to itself. The expression, among themselves, is not without its force; for it significantly expresses how deep and indelible are the marks of infamy imprinted on our bodies.

_______________________________

Die hele reeks is hier beskikbaar: Reformasie 500: LRLC

WEES GEWAARSKU!

Plek en datum: GK Matlabas 2017-07-17

Lees: Psalm 1 en 2

Teks: 2:10 Wees dan nou verstandig, o konings; laat julle waarsku, o regters van die aarde!

Tema: ‘n Waarskuwing teen die grondwet.

Psalms: 92:1,2; 92:3,4; 1:1,2; 2:1,2; 2:5,6.

Prediker: ds. Gustav Opperman

(Nota: hierdie en ander preke van ds. Opperman kan ook hier op youtube gekyk word: Woorde uit sy Woning)

________________________________

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

So was die skole nou weer in die nuus …

meer spesifiek die hofsaak rondom godsdiens in skole …

So het die regter die uitspraak gelewer,

heeltemal korrek volgens die land se grondwet,

dat daar wel godsdiens op skool mag wees …

dat die staat se skole wel

die Christelike geloof mag verkondig,

maar hulle mag nie Jesus

as die enigste weg en die waarheid

en die lewe verkondig nie.

Dit sou diskriminerend teenoor ander gelowe wees.

 

Volgens die land se grondwet is dit heeltemal korrek …

en u weet,

so word daar gesê:

Suid-Afrika het een van die beste grondwette in die wêreld.

 

Hoe moet die geloofsgemeenskap hierop reageer?

Die Tussenkerklike Raad,

bestaande uit die NG Kerk, die Hervormde kerk

en ook ons kerkverband, die GKSA

het ‘n verklaring uitgereik

wat sy verligting uitspreek

dat ons eintlik maar kan aangaan

soos ons nog altyd aangegaan het.

 

Een koerantopskrif lui:

Bly koelkop en sien dat almal wen.

Dis geskryf deur ‘n voormalige redakteur van die Kerkbode.

 

Bly koelkop, moenie opgewonde raak nie.

Almal kan wen in die situasie.

Dis ‘n wen-wen situasie.

Liewe Jesus wen, Allah wen, Krishna wen,

Boeddha wen, die Ateïs wen,

die Voorvaders wen, almal wen.

 

Is die nie wonderlik nie?

Ons het darem nog ‘n grondwet

wat nie soos die Amerikaanse grondwet

heeltemal téén godsdiens is nie.

 

Maar sê nou, broeders en susters,

sê nou ek dien ‘n HERE, ‘n jaloerse God,

‘n HERE wat vir sy volk gesê het:

Hoor, Israel, die HERE onse God is ‘n enige HERE.

 

‘n HERE wat nie van ‘n wen-wen situasie deel wil wees nie,

maar Een wat die eindes van die aarde

as sy besitting opeis?

Een wat nie koelkop gaan bly nie,

Een Wie se toorn gou kan ontvlam,

soos ons in Psalm 2 gelees het?

 

As dit my HERE is,

dan moet ek soos Dawid die mense waarsku,

die owerhede, bewindhebbers en meningsvormers waarsku:

Wees dan nou verstandig, o konings;

laat julle waarsku, o regters van die aarde

Julle is besig

om op die rand van die vulkaan te speel.

 

Kom ons kyk in meer besonderheid na Psalm een en twee.

Volgens baie verklaarders kan die twee psalms

as ‘n inleiding tot die hele Psalmbundel gesien word.

Hulle moet dan ook as ‘n eenheid beskou word.

Hulle behoort saam gelees te word.

 

Psalm 1 begin met die welgeluksaliges

en Psalm 2 word met dieselfde welgeluksaliges afgesluit.

Die welgeluksaliges is die mense

wat nie net wel is nie,

wat nie net gelukkig is nie,

maar boonop nog salig is.

Beter kan jy nie kry nie.

 

Teenoor hulle is daar ‘n ander soort mens:

goddeloos …

nie noodwendig sonder godsdiens nie,

maar wel sonder die ware God,

sonder die beskerming van God se Seun, die Gesalfde,

Goddeloos.

Ellendiger kan jy nie kry nie.

 

Dis die uitwerking van die verskriklike kloof

wat dwarsdeur die Bybel loop …

van Genesis 3 af

waar die Saad van die vrou

teenoor die saad van die Slang gestel word

tot die laaste verse in die boek Openbaring

waar die regverdiges

tot die poorte van die heilige stad toegelaat word.

 

Hulle geniet die vrugte van die boom van die lewe,

geplant by die hemelse waterstrome …

Die boom van die lewe en die vrugte daarvan …

is hulle s’n.

 

En die goddeloses

almal wat leuens liefhet en dit doen (Op 22:15)?,

Hulle sal buite gelaat word…

Hulle is nie te vinde

in die vergadering van die regverdiges nie.

 

Dis die verskil tussen die koring en die kaf,

waarna Johannes die Doper ook verwys het.

 

Net nog iets oor die Psalms

en hulle rol in die Bybel.

Ons moet verstaan

dat toe die meeste van die psalms geskryf was,

was daar eintlik nog net vyf boeke van die Bybel beskikbaar …

die eerste vyf boeke van Moses

of die Pentateug, soos dit bekend staan.

 

Nie dat dit baie saak maak nie,

want die Pentateug of die Wet,

soos dit ook genoem word,

bevat die kern van dit

wat in elk geval in die res van die Bybel staan.

Die verlossingsboodskap is daar.

Die waarskuwinge en die oordele …

dis alles reeds daar.

 

So, wanneer Dawid die gelowiges oproep

om die HERE se wet te oordink,

dag en nag te bepeins

wanneer hy daardie onderskeid tref tussen

die kring van die spotters en die regverdiges,

dan verwys hy eintlik na diegene

wat erns maak met die HERE se woord.

wat erns maak met die Bybel van destyds,

die eerste vyf boeke van Moses.

 

In daardie boeke lees ons reeds genoeg

van die mens se opstand teen die HERE,

van die mensdom se hoogmoed,

van hulle planne en hulle samesweringe.

Hulle samesweringe

om die bande van God se wet stukkend te ruk,

om die toue van God se verbondsbepalinge

van hulle af te werp.

 

Van Adam af na Kain na sy nageslag

tot die konings van Kanaän tot die toringbouers van Babel

tot die Sodomiete tot die Egiptiese Farao’s

tot die Amalekiete tot die Moabiete

tot die sameswering van Balak en Bileam …

Die konings van die aarde staan gereed,

en die vorste hou saam raad teen die Here

en teen sy Gesalfde [en sê:]

Laat ons hulle bande stukkend ruk

en hulle toue van ons afwerp.

 

Hulle hou saam raad.

Die raad van die Goddeloses van Psalm een

brei uit tot die raad van konings

en vorste en regters in Psalm twee.

Dis nie net meer gewone Goddeloses

wat hulself bokant God se wet stel nie,

dis nie net die simpel sondaars

wat neersien op die HERE se woord nie,

dit is ook die maghebbers, die meningsvormers, die ikone,

die professore, die kenners …

en hulle kom saam,

hulle hou saam kodesa

hulle vorm alliansies …

hulle skryf hulle eie grondwette …

hulle stel hulle eie manifeste op …

 

Ons het nie die HERE se wette nodig nie,

sê hulle.

Ons gaan ons nie deur die Tien Gebooie

of wat ookal laat bind nie.

 

Maar meer nog, hierdie opstand is persoonlik …

dis nie net gerig teen die wetboek nie …

dis ook gerig teen die heilige Wetgewer self.

 

Die vorste hou saam raad teen die HERE

en teen sy Gesalfde.

Dis gerig teen die HERE se Gesalfde, teen sy Christus.

Dis die gerig teen die Een

wat die Vader aangestel het

om alles wat in die wetboek staan,

uit te voer.

 

Dis gerig teen die Lam van God.

Hulle sê,

net soos Farao gesê het:

ons het nie hierdie HERE nodig nie.

Ons het ons eie gode …

die gode van die Nyl sorg vir ons,

die Songod sorg vir ons …

Trouens ons Farao’s is self gode.

Kyk hoe ongelooflike indrukwekkend is die piramides

wat vir hulle gebou is!

 

Daarom,

terwyl die Israeliete met heilige ontsag besig was

om hulle huise met die bloed van die Pasgalam beveilig,

gaan Farao en sy mense hulle gewone gang …

Toe,

terwyl die Israeliete bewend

agter hulle bebloede deurkosyne skuil,

kom God se oordeel oor die land …

en daar was nie ‘n Egiptiese huis,

wat nie deur die dood getref was nie.

 

En dit was die Tiende plaag,

nadat daar al nege ander was,

nege ander plae

om die Egiptenare en Israel te waarsku:

moenie met die HERE se genade speel nie.

 

Daarna het die Farao en al sy manne in die Rooi see verdrink.

 

Die bloed van die Pasgalam red, broeders en susters.

Die bloed van die God se Gesalfde red.

Dis wat God se heilige wet vir ons sê.

Hoor wêreld, luister mensdom.

Wees dan nou verstandig, o konings;

laat julle waarsku, o regters van die aarde.

 

Hierdie was die ook belangrikste les,

wat die kinders in Israel moes leer,

met die instelling van die Pasga moes leer.

Met die paasfees en elke ander dag moes die kinders leer …

dis wat die HERE gedoen het,

dis wat die HERE vir ons gedoen het,

dis wat die HERE vir my gedoen het

toe ek uit Egipteland getrek het …

 

En dit moet vir jou as teken wees op jou hand

en ‘n gedenkteken tussen jou oë,

(met ander woorde

dit moet jou doen en jou denke oorheers)

sodat die wet van die HERE in jou mond mag wees;

want met ‘n sterke hand

het die HERE jou uit Egipte uitgelei (Eks 13:8,9).

 

Welgeluksalig is die man

wie se behae in die wet van die Here is,

en hy oordink sy wet dag en nag …

en hy vertel dit vir sy kinders en kleinkinders,

skerp dit vir hulle in

en spreek daaroor

as jy in jou huis sit

en as jy op die pad is

en gaan lê

en as jy opstaan (Deu 6:7).

 

Om Psalms een en twee op te som:

ons leer uit die boeke van Moses

en uit die res van die Bybel:

God se Gesalfde is die Een wat redding bring,

maar God se Gesalfde is ook die Een

wat oordeel bring …

die verskriklike oordeel.

 

Die boek Openbaring is tog te duidelik daaroor.

Daar is dit die geslagte Lam

wat telkens die plae en die oordele oor die mensdom laat kom.

 

Van al die erdepot mense

van al die erdepot konings sal daar skaars skerwe oorbly

nadat die Gesalfde se ysterstaf deur hulle geswaai het.

 

Die Goddelose sal nie bestaan in die oordeel nie.

 

Wat is die kosbaarste les

wat ‘n kind kan leer,

oor en oor kan leer,

belangriker as enigiets anders?

My kind, my dierbaarste kind,

ons kan nie

niemand kan

vir Christus wegkruip nie,

niemand kan Hom ontvlug nie,

maar ons kan by Hom skuil,

ons kan agter sy bloed skuil.

 

Welgeluksalig is diegene

wat dit dag en nag oordink.

 

Welgeluksalig is almal wat by Jesus, die Gesalfde skuil!

U sien, die skuilplek, wat die mensdom nodig het,

is nie ‘n skuiling teen ander mense nie,

is nie teen die magte van chaos en anargie

wat besig is om ons land

en die wêreld oor te neem nie,

nie teen die Islamiete

wat besig om die weste te verower nie …

Ons het skuilplek nodig teen God se Gesalfde,

wat aan die kom is …

Hy wat kom

om die dooies en die lewendes te oordeel.

 

Daarom, geliefdes dien die HERE,

maar doen dit met vrees, met ontsag.

Wees bly oor julle verlossing,

juig daaroor …,

maar juig daaroor met bewing.

Dis mos wat ons in Psalm 2 vers 11 gelees het …

juig met bewing.

 

Dis ‘n woord vir die kinders van Sion,

vir die kerk, vir die geloofsgemeenskap.

Dis ‘n waarskuwing vir die geloofsgemeenskap

en hulle leiers.

 

U weet

hulle het ook die waarskuwing nodig,

is dit nie so nie?

Moses was mos self ongehoorsaam aan die HERE

en hy het nie die Beloofde Land binnegegaan nie.

Sy broer Aaron, het ‘n Goue Kalf gebou.

Hulle suster Miriam was opstandig

en daarvoor was sy met melaatsheid getref …

So kan ek aangaan …

 

In sy eerste brief skryf Paulus aan die Korintiërs:

God het in die meeste van hulle geen welgevalle gehad nie,

want hulle is neergeslaan in die woestyn (1 Kor 10:5)

 

So waar staan ons vandag, geliefdes,

ons wat tans besig is

om die een plaag van God na ander in hierdie land te ervaar?

 

Waar staan ons?

Ons staan daar

waar die Suid-Afrikaanse geloofsgemeenskap

sedert 1992 gestaan het …

toe daar vir die opstel van ‘n nuwe grondwet saam gebid was …

saam met die ander gelowe gebid was …

Ons staan presies daar in Kempton Park

toe die Rabbi en die Biskop en die Imam

en die Hindu en die Dopper Professor saam gebid het

dat elkeen se god die nuwe grondwet sal seën.

 

Ons staan presies daar waar ‘n ander Dopper Professor

verlede maand hand om die lyf met ‘n Allah aanbidder gestaan het …

ook nadat daar op die voormalige PUK kampus saam gebid was.

Dis die universiteit

wat eens bekend gestaan het

as die Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys.

Hulle leuse het destyds uit die boek van die Psalms gekom:

In u lig.

Psalm 36 vers 10

By die HERE is die fontein van die lewe,

in sy lig sien ons die lig.

 

Toe die professor oor hierdie saambiddery uitgevra is,

het die hy geantwoord:

“die universiteitsowerheid moet die werklikheid bestuur

waarin hulle staan”.

 

Dis nou maar hoe dit is.

 

So moet die onderskeie skoolgemeenskappe

ook maar nou die werklikheid bestuur

waarbinne hulle staan.

Dis die werklikheid van die land se grondwet.

Ons moet koelkop bly

en sien dat almal wen.

 

Dit beteken die dominee of die pastoor nog welkom is

om die skool te kom open.

Hy mag maar vir kinders sê

dat Liewe Jesus almal lief het,

dat Liewe Jesus wil hê

dat hulle hul bes moet doen,

dat hulle die bal vir Jesus moet skop,

dat hulle tot alles in staat is

deur Jesus wat vir hulle krag gee …

 

Hy mag hulle maar hulle aanmoedig

om alles vir die Egiptiese roeispan uit te haal.

Hulle mag hulle maar aanspoor

dat as hulle baie hard werk

hulle ook eendag ‘n piramide sal kan bou,

maar Psalm 2,

mag die dominee nie voor die kinders oopmaak nie.

Dit sal teen die grondwet wees.

 

Psalm 2 sê:

Wees dan nou verstandig, o konings;

laat julle waarsku, o regters van die aarde.

Julle staan onder die oordeel van die Gesalfde.

Amen.

REFORMASIE 500

KAN ALLEEN VOLWASSENES GLO,

OF OOK KLEIN KINDERTJIES ?

Sien die volgende oordenking (19 Februarie) van dr. SJ van der Walt in sy boek Die Vaste Fondament: Dagboek uit die Heidelbergse Kategismus:

“ONS WORD IN CHRISTUS INGELYF, MAAR NEEM SY WELDADE AAN” — Vr. 20.

“En sonder geloof is dit onmoontlik om God te behaag; want hy wat tot God gaan, moet glo dat Hy is en ‘n beloner is van die wat Hom soek” — Hebr. 11:6.

Die geloof het twee kante, nl. ‘n passiewe en ‘n aktiewe kant. Die geloof is iets wat in ons gewerk word deur die wederbarende werking van die Heilige Gees. Deur die sonde het ons die vermoë verloor om te kan glo. Al hoor ons Gods Woord duisend maal en sien ons al sy wondere dag na dag, sal ons nogtans nie in God glo nie tensy Hy ons die geloof skenk. So lees ons byvoorbeeld in Efesiërs 2:8: “Want uit genade is julle gered,’ deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: die is die gawe van God”.

En hierdie genadegawe van God is nie beperk tot diegene wat volwasse is nie, maar selfs die kindertjies van verbondsouers kan dit in hul hartjies besit, al weet hul self nie daarvan nie. Hulle besit dit as ‘n vermoë of aanleg of onbewuste gerigtheid van hul sielsvermoëns. Hulle besit die geloof in kiem, al sluimer dit nog daarbinne in hul harte. ‘n Kind kan dus ook wedergebore en daarom gelowig wees, al besef hy nog niks daarvan nie. En daarom kan hulle ook deur die geloof salig word as hulle sterwe. Hulle sterf dan nie as ongelowiges nie maar as gelowiges. Hulle is deur die geloof in Christus ingelyf en word daarom deur Hom gered.

Die wederdopers beroep hulle dan ook ten onregte op ‘n teks soos Markus 16:16. Daar word wel gesê: “Hy wat glo en hom laat doop, sal gered word…. “, maar die woorde is deur Jesus gespreek toe Hy sy dissipels uitgestuur het om die Evangelie te gaan verkondig onder die heidendom.

En dit spreek vanself dat by die sending onder die heidene alleen die volwassenes wat tot bekering kom en gelowig word, gedoop kan word. Waar ons egter te doen het met verbondskinders van gelowige ouers, is dit heeltemal ‘n ander saak. Hulle word beskou as geheilig in Christus en ontvang die teken van die verbond, nl. die doop, in die Nuwe Testament en die besnydenis onder die Ou Testament. Ons sal hierop egter later terugkom.

Alhoewel ons niks kan doen aan ons wedergeboorte nie, net so min as aan ons geboorte, beteken dit egter nie dat ons soos ‘n klip is wat gedra moet word nie. Die wedergeboorte verwek die geloof in ons, en die vrug van die geloof is dat ons dan Christus aanneem as ons persoonlike Saligmaker. Sodra ons ‘n bewuste lewe begin lei, groei die geloofsbewussyn in ons ook op en ons besef al duideliker wat ons eers net vaag gevoel het, nl. dat ons Verlosser leef en ons sal lewe. En so neem ons Christus dan aan van ganser harte en wy ons hele lewe aan Hom toe. Hy word vir ons alles in die lewe, en ons kleef Hom aan as ons hoogste goed.

Ons kry hom hartlik lief en laat ons deur Hom lei en regeer. Ons kan nie meer sonder Hom lewe nie, en as Hy ons sou verlaat, sou ons sterwe. Dit kan egter nie gebeur nie, omdat Hy ons ook aangeneem het en sy lewe vir ons afgelê het.

« Newer Posts - Older Posts »

Categories