cropped-bible_open_glasses_347105246_rtyb.jpg

BEREA E-POS BYBELSKOOL

Ek begin vandag ‘n heel nuwe e-pos reeks wat uit 3 bene bestaan:

  1. Die geskiedenis van die OT
  2. Die geskiedenis van die NT
  3. Geloofsleer

Dit is ‘n soort van ‘n ‘Bybelskool’ kursus wat ons gaan doen per e-pos, wat ek noem “Bybelse Geskiedenis en Geloofsleer”.

Ons gaan deur die geskiedenis van die Bybel gaan om te leer wat daar staan (OT en NT), en dan saam met dit gaan ons kyk wat glo ons daardie geskiedenis vir ons leer aangaande wat ons moet glo en doen (sien bv. 2 Tim.3:15-17, dat die Heilige Skrif leer ons wat ons moet glo en doen).

Ons noem dit ook “Openbaringsgeskiedenis”, dus wat openbaar die Here vir ons, wat moet ons glo en doen volgens die OT en NT geskiedenis = die heilige Goddelike Skrif wat ons leer en lewe bepaal.  Maar ons moet die Bybel self, die geskiedenis ken, om die openbaring van God en sy wil daardeur te ken.

Die bronne wat ons gaan gebruik is:

  1. Handboek Bybelse Geskiedenis: Die Ou Testament, dr. JH Kroeze [afkorting: HBGOT]
  2. Handboek Bybelse Geskiedenis: Die Nuwe Testament, dr. EP Groenewald [afkorting HBGNT]
  3. Geloofsleer, dr. B. Duvenhage [afkorting: GL]

Lees asb die daaglikse ‘oordenkings/verklarings’ met ‘n oop Bybel (sien Hand.17:11) en biddend (Ps.119:18). U is welkom om enige vrae of verskille wat u het aan my te rig vir verdere besinning en bespreking.  Daarom die belangrikheid van Hand.17:11 vir enigiets wat ons lees en bestudeer, sien ook wat ons bely in NGB artikel 7.

In prof. Kroeze se ‘Woord vooraf’ stel hy dit self as volg:

“Die Bybel is as die Woord van God die enigste boek wat die betroubare bron is vir ons lewens- en wêreldbeskouing en rigsnoer vir ons lewensgedrag. Daarom wil ek hierby ook sê dat hierdie boek die Bybel nie moet vervang nie. Dit moet die leser juis daartoe bring om die Bybel self ter hand te neem. Die behandelde Skrifgedeeltes word met “vers en kapittel” aangedui en dikwels word na ander Skrifuitsprake verwys. Origens is die boek ook so geskryf dat dit die leser sal prikkel om die Skrif op te slaan en te kyk: Wat staan daar? Lees die Bybel self!”

Werksmetode: die drie bronne gaan elke dag afgewissel word, bv. dag 1: OT; dag 2: NT: dag 3: Geloofsleer.

Ek hoop u sal hierdie oordenkings/bybelstudie elke dag opbouend vind vir u geloof en u roeping in hierdie lewe tot eer van God (1 Kor.10:31; 2 Tim.3:15-17).

Indien u ook wil deel wees van hierdie reeks, stuur ‘n leë e-pos na:

berea-oordenkings-subscribe@yahoogroups.com

of gaan teken in by Berea-oordenkings se webadres:

https://groups.yahoo.com/neo/groups/berea-oordenkings/info

Stuur gerus ook hierdie inligting aan as u dink daar is ander mense wat ook graag hierdie e-pos bybelskool wil doen (die reeks sal later uitgebrei word na ander vakke, bv. Kerkgeskiedenis, Calvyn se Instituties, Totius se Versamelde Werke, ens.).

Donasies: besonderhede vir enige vrywillige donasies vir hierdie Skrifoordenking/Bybelskool projek kan hier gevind word: Pro Regno

Hier onder is dan die  ‘ten geleide’, ‘Woord vooraf’ en ‘Inleiding’ van HBGOT.

Ten Geleide

DIE SELFGETUIENIS van die Skrif vestig ons aandag telkens weer op die hoë belang van die Woord van God. “Dit sal nie leeg na My terugkeer nie,” spreek die Here, “maar doen wat My behaag en voorspoedig wees in alles waartoe Ek dit stuur” (Jes. 55:11). “Is My woord nie só, soos ‘n vuur, spreek die Here, en soos ‘n hamer wat ‘n rots vermorsel nie?” (Jer. 23:29). “Want die woord van God is lewend en kragtig en skerper as enige tweesnydende swaard, en dring deur tot die skeiding van siel en gees en van gewrigte en murg, en is ‘n beoordelaar van die oorlegginge en gedagtes van die hart” (Hebr. 4:12). “Die hele Skrif is deur God ingegee en is nuttig tot lering, tot weerlegging, tot teregwysing, tot onderwysing in die geregtigheid, sodat die mens van God volkome kan wees, vir elke goeie werk volkome toegerus” (2 Tim. 3:16, 17).

Hierdie waarheid het in bepaalde periodes van ons volksgeskiedenis vlees en bloed aangeneem, vir sover ons voorgeslagte tereg die volk met die Boek genoem is. Hoe het ‘n man soos president Kruger nie daaruit geput nie, en wat van hom gegeld het, is ook van toepassing op talle van ons voorgeslagte.

Waar ons rede het om te vrees dat die Bybel nie meer die sentrale plek onder ons inneem wat dit vroeër ingeneem het nie, is daar aan die ander kant tog ook weer ‘n oorsaak tot vreugde, vir sover daar in ons tyd ontsaglik veel gedoen word om die Skrif vir ons verstaanbaar te maak. Meer as dertig jaar gelede het ons die heuglike gebeurtenis van die ingebruikneming van die Bybel in Afrikaans beleef. Sedertdien is gearbei aan ‘n reeks populêre verklaringe veral van Nieu-Testamentiese boeke. In 1958-1959 het die belangrike Bybel met Verklarende Aantekeninge die lig gesien. Terselfdertyd het dit ons nie ontbreek nie aan allerlei boeke vir die Sondagskool en Katkisasie, waarin voortreflike oorsigte van die Bybelse geskiedenis gebied word. Verskillende uitgewers het ook gesorg vir die bewerking of vertaling van sogenoemde Kinderbybels. Ons het ook met belangstelling en dankbaarheid kennis geneem van die poging om geskikte handboeke vir Bybelse onderrig op die skole beskikbaar te stel. Ons kan dus nie kla oor die tekort aan materiaal om die Bybel nader aan elkeen van ons te bring nie.

Wat ons predikante en teologiese studente betref, beleef ons in sekere sin ‘n bloeitydperk op die gebied van die bestudering van die Skrif. Allerlei faktore is hiervoor verantwoordelik, maar miskien die meeste nog die verrassende resultate van die opgrawings-wetenskap. Deur die omvangryke en betekenisvolle argeologiese vondste het die kontoere van die lewe in die ou kultuurlande vir ons duideliker geword, en is dit vir ons moontlik om die gebeurtenisse, wat in die Bybel self beskryf word, beter in die omlysting van dié tye te verstaan. Die navorsing op die gebied van die Bybelse argeologie het dus vanself tot ‘n vernieude en verhewigde belangstelling in die bestudering van die Skrif gelei.

Hierdie omstandighede het vir ons meer wetenskaplike Skrifstudie implikasies na twee kante toe. Aan die een kant beteken dit dat kostelike handboeke van ‘n dertig, veertig jaar gelede op belangrike punte as verouderd beskou moet word. Aan die ander kant is nie alle moderne handboeke oor die Bybelse geskiedenis vir ons as Bybelgelowige Christene aanvaarbaar nie, omdat die gang van die Bybelse geskiedenis in dié handboeke in sommige opsigte aan ‘n vir ons ontoelaatbare rekonstruksie onderwerp word.

Op Suid-Afrikaanse bodem bly daar dus die behoefte aan ‘n handboek oor die Bybelse geskiedenis wat ten minste aan drie vereistes sal voldoen: dit moet “modern” wees in die goeie sin van die woord; dit moet nie onnodig ingryp op die beskrywing van die geskiedenis soos ons dit in die Bybel vind nie, en dit moet bevatlik en helder geskryf wees, sodat selfs diegene onder ons wat die Bybelse idioom nie meer ken nie, dit tog met vrug sal kan gebruik.

Ondergetekendes kan die onderhawige handboek van professor Kroeze met groot vrymoedigheid aanbeveel, juis omdat dit op voortreflike wyse aan die genoemde drie vereistes beantwoord. Professor Kroeze is ‘n deskundige op die gebied van die OuTestamentiese wetenskap, en daarom ook iemand wat homself op die hoogte gehou het met die nuwere ontwikkelinge op hierdie gebied. Daarby kom ons deurgaans onder die indruk dat hier ‘n man aan die woord is wat eerbied vir die Bybel en sy boodskap het. En ten slotte is professor Kroeze ‘n boeiende verteller, wat die kuns verstaan om die aandag van sy leser van die begin tot die einde te behou.

Die skrywer sê in sy “Woord Vooraf” dat hierdie boek bedoel is vir mense wat ‘n studie wil maak van die Heilige Skrif, soos studente wat Bybelkunde neem, onderwysers wat Bybelonderrig op die skole moet gee, teologiese studente, predikante by hulle voorbereidingswerk vir preek en kategese. Verder hoop hy dat ook ander gemeentelede hierdie boek gaan gebruik om die Bybel beter te leer ken.

Ondergetekendes is daarvan oortuig dat die uitvoerige en grondige behandeling van die Bybelse geskiedenis in hierdie handboek, al die genoemde groepe in hul bestudering van die Skrif ten goede sal kom en hulle sal help om die Bybel en sy boodskap beter te verstaan.

Ons wens professor Kroeze van harte geluk met hierdie waardevolle publikasie, en wil die hoop uitspreek dat dit ook mag bydra om ons volk weer die volk van die Boek te maak!

PROF. P. A. VERHOEF, PROF. F. C. FENSHAM Stellenbosch, 21 Junie 1965.

DIT IS ‘N verheugende gebeure dat ons nou in Afrikaans ‘n oorsigtelike Bybelse geskiedenis van die hand van ‘n vakgeleerde kan begroet. Prof. Kroeze van Potchefstroom het die leeftyd bereik dat hy sy emeritaat aanvaar het, maar daarmee het sy werksaamhede nie opgehou nie; veeleer sou ons kan sê dat hy in hierdie werk die resultaat van sy lewenstudie saamgevat het en dit diensbaar gemaak het vir almal wat die Bybel lief het. Dat ‘n mens nog in die gryse ouderdom (al is prof. Kroeze nog nie so oud en grys nie) vrugte kan dra (Psalm 92:15) stem tot dankbaarheid.

Ons besit van die skrywer verskillende werke; as gevolg van sy vakbekwaamheid is prof. Kroeze besonder geskik om ‘n handboek te skryf oor die Bybelse geskiedenis en wel so te skryf dat ‘n wye leserskring daarvan voordeel kan trek. Juis omdat die Bybelse geskiedenis nie geskiedenis is in die gewone sin van die woord nie, maar wel heilsgeskiedenis, die geskiedenis van God se doen aan en spreek tot die mens, is dit geen gemaklike taak en opset nie. Tog slaag hy baie goed in die taak wat hy hom gestel het. As gevolg van ‘n lewenslange omgang met die Heilige Skrif en daarby die jare van rypheid, weet hy waar die Bybelleser worstel met uitsprake in die Skrif en steek hy juis daar die lig op waar dit vir ander dikwels donker is. Naas die beklemtoning dat die Skrif heils- of openbaringsgeskiedenis is, word eweseer die band gelê met die geskiedenis van die volke rondom Israel. Hy laat sien dat Israel kind van sy tyd was, maar dat Israel ook volk van God was, geroep deur God en met ‘n opdrag van God. Israel was een van die volke van die Midde-Ooste, dog tegelyk ‘n geheel enige volk.

Mag die verskyning van hierdie eerste deel van die Bybelse geskiedenis menigeen aanspoor om die Bybel self ook te gaan lees.

Pretoria, Junie 1965.

PROF. E. S. MULDER

Woord Vooraf

HIERDIE BOEK is bedoel vir mense wat ‘n studie wil maak van die Heilige Skrif, soos studente wat Bybelkunde neem, onderwysers wat Bybelonderrig op die skole moet gee, teologiese studente, predikante by hulle voorbereidingswerk vir preek en kategese. Verder hoop ek dat ook ander gemeentelede hierdie boek gaan gebruik om die Bybel beter te leer ken.

In verband met hierdie bestemming gaan hierdie boek uit van die Afrikaanse Bybelvertaling sonder om rekening te hou met moontlike ander vertalings, al of nie gegrond op ander lesings van die oorspronklike teks.

Die Bybel is as die Woord van God die enigste boek wat die betroubare bron is vir ons lewens- en wêreldbeskouing en rigsnoer vir ons lewensgedrag. Daarom wil ek hierby ook sê dat hierdie boek die Bybel nie moet vervang nie. Dit moet die leser juis daartoe bring om die Bybel self ter hand te neem. Die behandelde Skrifgedeeltes word met “vers en kapittel” aangedui en dikwels word na ander Skrifuitsprake verwys. Origens is die boek ook so geskryf dat dit die leser sal prikkel om die Skrif op te slaan en te kyk: Wat staan daar?

Lees die Bybel self!

DIE SKRYWER

Inleiding

IN DIE TITEL van hierdie boek is sprake van Bybelse geskiedenis. Die Bybelse geskiedenis is dié geskiedenisse, dié gebeurtenisse wat in die Bybel vermeld word. Daar het meer gebeur as wat in die Bybel staan (algemene geskiedenis), en in die Bybel staan meer as net geskiedenis (psalms, wysheidsboeke, ens.). Die geskiedenis wat in die Bybel staan, beskryf wat God gedoen het om Sy verlossingswerk in Christus Jesus voor te berei (Ou Testament) en te volbring (Nuwe Testament). In Sy voorsienigheid het God daarvoor gesorg dat dit opgeteken is en dat dit aan ons as openbaring, as getuienis, van Sy heil verkondig word.

Die openbaring van Sy heil is ryker as net dit wat in die Bybelse geskiedenis aan die lig tree, en word ook verkondig in profesieë en briewe. Die Bybelse geskiedenis is by wyse van vergelyking die bedding waardeur die stroom van die openbaring die eeue deur gevloei het. Die sistematiese bestudering hiervan is die taak van die openbaringsgeskiedenis. By die behandeling van die Bybelse geskiedenis kom ons egter ook in aanraking met die beskrywing van God se verlossingswerk, dus ook met openbaringsgeskiedenis.

Die voorbereiding van die heil sien ons in die geskiedenis van Israel, die volk waaruit Christus gebore is. Uiteraard maak die Bybelse geskiedenis in die Ou Testament melding van wat God met Israel self en met Israel in sy aanraking met die wêreld gedoen het. Tog vermeld die Bybel ook wat gebeur het, en wat God daarin met die oog op die heil gedoen het voordat Hy Sy volk Israel geformeer het.

So kom ons tot die volgende indeling:

I. Die voor-Israelitiese geskiedenis.

II. Die ontstaan en vorming van die volk Israel.

III. Die staat Israel, die ryke Juda en Israel.

IV. Die volk in ballingskap en sy terugkeer.

Bron: Handboek Bybelse Geskiedenis: Die Ou Testament, dr. JH Kroeze [afkorting: HBGOT]

Posted by: proregno | June 16, 2016

Wat moet ons leer uit die Orlando menseslagting ?

Sien die volgende artikel van ds. Al Baker, waarin hy wys op vier reaksies wat nodig is van die gelowige, om beide genade én waarheid te handhaaf en te spreek in sulke tye, met verwysing na Lukas 13:1-5,

Genade en Waarheid

Een aanhaling:

“And fourth, we must speak the truth in love (Ephesians 4:15, 25). John tells us that the Law was given through Moses; grace and truth were realized through Jesus Christ (John 1:17). Jesus had the remarkable ability to love the sinner with incomprehensible acceptance and compassion while at the same time to speak unmitigated truth to him. The Samaritan woman at the well comes immediately to mind (John 4:17,18). The natural tendency, in times of such sorrow and horror, is to take the edge off the word of God in certain areas. Some will allow their sense of compassion and justice to weaken their conviction that homosexuality is a perversion, an abomination before God. Prudence and wisdom are always necessary. “Like apples of gold in settings of silver is a word spoken in right circumstances,” (Proverbs 25:11).

The moments and days immediately following such tragedy may not be the prudent time to speak to homosexuals about their sin, but at some point we must pick up the mantle again of speaking truth as it is in Jesus. Namely, that neither fornicators, nor idolaters, nor adulterers, nor homosexuals, nor thieves, nor covetous, nor drunkards, nor revilers, nor swindlers, will inherit the kingdom of God. Such were some of you; but you were washed, but you were sanctified, but you were justified in the name of the Lord Jesus Christ and in the Spirit of our God (1 Corinthians 6:9-11).”

In my eie preek oor Lukas 13:1-5, stel ek dit as volg:

“Jesus leer ons dat ons ons tye reg moet ken en verstaan, die skokberigte van ons tyd mooi en goed moet oordink, dat wat ookal met wie gebeur, dit net nog ’n geleentheid is vir MY, vir ONS om te bekeer tot Hom, sodat ons nie sal omkom en ewig verlore sal gaan nie.

So ons tema vanoggend is:

Alle tragiese gebeure moet ons lei

tot bekering en geloof in Jesus Christus,

sodat ons nie verlore sal gaan nie. 

Ons let op 2 sake:

1 Hoe ons nie ons tye moet lees en verstaan nie

2 Hoe ons wel ons tye moet lees en verstaan

… Christus leer almal wat na Hom luister, ook vir ons vandag, dat alles wat gebeur om my, en met ander, en met my, my moet oproep om te dink aan my eie lewe, my eie ewige geluksaligheid, of ek werklik bekeerd is, of ek gaan lewe, of ek gaan omkom, d.w.s. ewig verlore gaan of nie.

Dit herhaal Jesus ook in die verwysing daar in vers 4 en 5, Hy verwys na die geval van agttien wat gesterf het in ’n fratsongeluk klaarblyklik, die toring van Siloam het op hul geval en hul is dood.

Beteken dit die 18 was meer skuldig, groter sondaars as die res van Jerusalem? En dan antwoord Jesus weereens met die woorde van v.3 in vers 5 (lees), d.w.s. Bekeer en lewe, weier om te bekeer, dan gaan jy ewig verlore ! …

Geliefdes, hoor u die erns van die saak, die Woord wat tot ons kom, ook nou, vandag ?

Hoe lyk dit met u lewe ?

Is u bekeerd, glo u werklik in die Jesus (van die Skrifte), of nog nie, onthou die woorde wat ons gesing het, VANDAG as ek sy stem hoor ….. bekeer na Hom (Ps.95)!

As u glo, dra u nog goeie vrugte wat by die bekering pas, sien Luk. 12:43 (Matt.3:8), sien u dit in u lewe ?

Groei u kennis en liefde vir die Here, sy Woord, sy kerk ?

As u tragedies om u sien en lees, regverdig u uself (“ek is darem nie so nie”), of vlug opnuut na die Here,

na sy genadetroon, na sy beskerming,

watter woorde is op u mond en in u hart,

die tollenaar of fariseër s’n, lees Lukas 18:9-14 ?

Maar geliefdes, daar is ook die wonderlike troos en uitkoms:

Hoe wonderlik is ons Here Jesus ook, VANDAG, wat ons verlossing en redding soek, wat ons in liefde oproep tot geloof en bekering.

Kyk na die woorde daar van ons Tuinier, Jesus Christus in Lukas 13:8, (lees)

Dit verwys eerstens na die tydperk tot en met Jesus se dood aan die kruis, die volk het Hom verwerp, en die Here het toe die volk verwerp en geoordeel, 70 AD, maar dit geld ook vandag vir ons tye, vir my tye.

Vir elkeen wat nog nie waarlik bekeer het totaal na Jesus nie,

hoor u sy stem vandag, bekeer en glo in Jesus Christus, en jy sal gered word !

Vir elkeen wat dalk begin het en twyfel, bekeer jou en doen weer jou eerste liefdeswerk (sien Op.2:4,5)!

Maar, vir hulle wat weier om te bekeer, onthou die woorde van Luk.13:3,5,

“… maar as julle jul nie bekeer nie, sal julle almal net so omkom.”

Daarom, bekeer na Christus, of gaan verlore ! Amen.”

Luister of lees die volledige preek hier: Bekeer na Christus of gaan verlore ! 

Luister en lees ook hier: a Christian response to terrorism

Product Details

Deel 7: Johannes 1:14

In deel 5 van hierdie reeks – met verwysing spesifiek na Joh.3:16 – is daar gewys op die probleme van die Direkte Vertaling se vertaling van die Griekse woord monogenes, nl. ‘enigste’ teenoor die OAV se ‘eniggebore’, sien hier:

Opmerkings oor die “NT en Psalms: ‘n Direkte Vertaling” (deel 5: Johannes 3:16)

Met toestemming van prof. Gert Jordaan (professor in Nuwe Testament en Grieks by die Teologiese Skool van die GKSA in Potchefstroom) plaas ek ook sy opmerkings oor Johannes 1:14 hier:

Johannes 1:14 (ook 1:18; 3:16, 18; vgl. ook 1 Joh 4:9)

deur prof. GJC Jordaan 

In die proefvertaling word μονογενής παρὰ πατρός in Joh 1:14 vertaal met die enigste Seun van die Vader.

Die vertaling enigste is m.i. egter nie in orde nie.

Motivering:

1) Die Griekse woord wat gebruik word om die begrip “enigste” aan te dui, is die b.nw. μόνος (bv. Rom 11:3 “Ek is die enigste (μόνος) een wat oorgebly het). Die bedoeling is dan: Daar is net die een en geen ander nie.

2) Sodra daar egter van kinders sprake is, word die b.nw. μονογενής gebruik. So verwys Lukas in Luk 7:12 na die enigste (μονογενής) seun van die weduwee en in Luk 8:42 na die enigste (μονογενής) dogter van Jaïrus

3) Dit lyk egter of μονογενής nie maar net ’n sinoniem vir μόνος nie, maar dat dit veral gebruik word om na spesifiek eie kinders verwys. In die lig van die destydse prak­tyk van aanneming van kinders, het die b.nw. waarskynlik gedui op kinders wat uit jouself gebore/verwek is. So gesien is die woord ’n same­stelling van μόνος (alleen, enigste) + die stam γεν-, van γεννάω (ge­boor­te skenk, genereer, verwek) of van γίγνομαι (ontstaan, gebore word). Waar die konteks dit vereis, sou μονογενής dus met enigste eie (kind) vertaal kon word of met enigste verwekte (kind).

4) Die woord kan egter in ’n nog meer toegespitse betekenis gebruik word. In Hebreërs 11:17 word Isak die μονογενής van Abraham genoem. Ons weet egter uit die geskiedenis dat Isak nie die enigste of selfs die enigste verwekte seun van Abraham was nie. Daar was tog ook Ismael. Maar Isak was uniek in dié opsig dat hy Abraham se enigste seun was wat volgens die belofte van God gebore is. So beskou, is die woord μονογενής ’n same­stelling van μόνος (alleen, enigste) + γενός (klas, soort ) en kan dit uniek-gebore vertaal word.

5) In Johannes se geskrifte word μονογενής spesifiek (en slegs) met betrekking tot Jesus gebruik. Tot so ’n mate dat dit byna die plek van ’n eienaam inneem in Joh 1:14: μονογενὴς θεὸς ὁ ὢν εἰς τὸν κόλπον τοῦ πατρὸς ἐκεῖνος ἐξηγή­σατο (Die μονογενὴς, God [self], wat uit die skoot van die Vader is ..). Hier in Joh 1:18 word die uniekheid van Jesus benadruk: Hy is, anders as enige mens, nie deur ’n man verwek nie, maar deur God die Vader. Tegnies sou μονογενὴς hier ten beste in Afrikaans weergegee kon word as “die uniek-gegenereerde.” Ek weet dat die vertaling in Afrikaans vreemd sal voorkom, maar dit beskryf ’n unieke saak waarvoor daar geen ander woord in Afrikaans bestaan nie. Dalk kan die taal-guru’s ’n haas uit die hoed ruk.

Voetnoot:

uniek verwek: In die bronteks word ’n woord gebruik wat dui op die unieke manier waarop Jesus verwek is, anders as enige gewone mens (vgl. vers 13).  Dit word ook as <eniggebore> vertaal.


Nota: Op die Bybelgenootskap se webblad, waar die nuutste proefvertalings gevind kan word, blyk dit dat hierdie opmerkings van prof. Jordaan ter harte geneem is (die opmerkings van my reeks is gebaseer op die 2014-proefuitgawe van die Direkte Vertaling, dus nie die nuutste veranderings nie): Direkte Vertaling: proefvertalings.

Ander dele in die reeks van vertaling opmerkings oor die DV is hier beskikbaar: Direkte vertaling opmerkings

Posted by: proregno | June 13, 2016

Islam evangelisasie (3)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

ISLAM (3)

 by Rev. Martyn McGeown

If you read the Qur’an, you will learn very little about Jesus Christ.

The New Testament presents Jesus as the incarnate Son of God, true God and true man. It records details concerning His birth, His childhood, His public ministry, His miracles and His teachings, and it devotes a lot of attention to His sufferings, His death, and His glorification (especially His resurrection from the dead). The Qur’an, on the other hand, contains very scant details about Jesus. It seems that Mohammed had very limited knowledge (and perhaps no knowledge at all) of the New Testament scriptures. Never does he interact with the New Testament scriptures, for example.

This in itself is striking, for the Qur’an speaks of something called the Injil, which is the gospel: “We sent after them Jesus, the son of Mary, and bestowed on him the gospel [Injil]” (Surah 57:27). “It is He Who sent down to thee (step by step), in truth, the Book, confirming what went down before it; and He sent down the Law (of Moses) and the Gospel [Injil] (of Jesus) before this, as a guide to mankind, and He sent down the Criterion (of judgment between right and wrong” (Surah 3:3). If the Qur’an itself recommends the gospel [Injil], why is Mohammed ignorant of the gospel, and why does the Qur’an not interact with the clear teachings of the New Testament?

The Qur’an presents Jesus Christ as a creature, as a mere man, who is a prophet or messenger of Allah. Time and time again, the Jesus of the Qur’an denies that he is anything more than a messenger. “Christ the Son of Mary was no more than a Messenger; many were the messengers that passed away before him. His mother was a woman of truth. They had both to eat their (daily) food. See how Allah doth make his signs clear to them: yet see in what ways they are deluded away from the truth!” (Surah 5:75). “The similitude of Jesus before Allah is as that of Adam; He created him from dust, then said to him, ‘Be’ and he was” (Surah 3:59). “Christ Jesus the Son of Mary was (no more than) a messenger of Allah, and His Word which He bestowed on Mary, and a Spirit proceeding from Him … far (Exalted is He) from having a son” (Surah 4:171). “They say: ‘Allah hath begotten a Son!’—glory be to Him! He is self-sufficient! His are all things in the heavens and on earth! No warrant have ye for this! Say ye about Allah what ye know not” (Surah 10:68).

The Qur’an clearly rejects the truth that Jesus is the Son of God, but does the Qur’an give any evidence that Mohammed understood what Christianity means by the confession, “Jesus is the Son of God”? Sadly, we have another example of a “straw man fallacy” in Islam’s “holy book.”

Consider these texts from the Qur’an: “To Him is due the primal origin of the heavens and the earth: how can He have a son when He hath no consort? He created all things, and hath full knowledge of all things” (Surah 6:101); “Exalted is the Majesty of our Lord: He hath taken neither a wife nor a son” (Surah 72:3). A consort is the spouse of a king or queen. Clearly, the writer of the Qur’an understands begetting a son to require a husband and a wife; and since Allah has not taken to himself a female consort (wife), he could not have begotten a son.

However, Christians do not have any carnal conception of the Sonship of Jesus. This is something that we must explain to our Muslim neighbor when we witness to him. No Christian has ever taught, for example, that Mary is the consort of Allah, or even of God the Father. The Christian church taught in her historic creeds, centuries before Mohammed allegedly received the revelations that make up the Qur’an, what the Bible means when it calls Jesus “the Son of God” or “the only begotten Son of God.” Between 325-381 AD, the Councils of Nicea and Constantinople defined that Jesus is the Son of God in this sense: “the only begotten Son of God, begotten of the Father before all worlds, God of God; Light of Light, true God of true God; begotten, not made, being of one essence with the Father; by whom all things were made…” In 451 AD, the Council of Chalcedon defined the orthodox Christian position in these words: “begotten before all ages of the Father according to the Godhead…”

Jesus is the eternal, only begotten, uncreated Son of God.

By the term “Son of God” the Bible does not mean merely that Jesus is like God. The term “Son of God means that Jesus has the same essence as the Father and the Spirit (recall the word homoousion from the last blog post on this subject), the same attributes as the Father and the Spirit, performs the same works as the Father and the Spirit, and receives the same worship as the Father and the Spirit. Indeed, He has the same life as God. In other words, if Jesus is the Son of God, He is God.

The Bible says some wonderful things about the relationship between the Father and the Son: According to Hebrews 1:3, the Son of God is “the brightness of [God’s] glory and the express image of [God’s] person.” Colossians 1:15 calls Jesus “the image of the invisible God.” John 1:1 says, “In the beginning was the Word and the Word was with God and the Word was God.”

Another reason why this is difficult to understand is our experience of fathers and sons. Would not God the Father be “older” than God the Son? And if God is the Father of Jesus, does He not need a wife or a consort, in order to “beget a son”? And if God is the Father of Jesus, does that not make God the Creator of Jesus, and does that not make Jesus a creature, like an angel? Many religious groups reject or corrupt the teaching that Jesus is the Son of God with such misconceptions.

First, the Bible is clear that Jesus is the eternal Son of God—which means that He does not have a beginning. He is not younger than God the Father. He is eternal. About God, scripture says, “From everlasting to everlasting thou art God” (Ps. 90:2). About the Son of God, scripture says, “Out of thee [Bethlehem] shall he come forth unto me that is to be ruler in Israel, whose goings forth have been of old, from everlasting” (Micah 5:2). Jesus says, “Verily, verily, I say unto you, Before Abraham was, I AM” (John 8:58). The Son of God has no beginning or ending. He has no eternal mother, only an eternal Father. He always was. He always is. He always shall be.

Second, the Bible calls Jesus the only begotten Son of God. That term “begotten” needs explanation.

A person might be the son of his father in different senses. A person might be his father’s son biologically—a DNA test would verify the biological parentage. A person might be his father’s son legally—by the act of adoption, a man could bestow the rights and privileges upon one who is not biologically related to him.

Similarly, the Bible uses the term “son of God” in different senses. The angels, for example, are the created sons of God. Jesus is not the created Son of God. Believers are the adopted sons of God. Jesus is not the adopted Son of God.

Jesus is begotten, indeed, only begotten. The verb “beget” describes the activity of a father in bringing forth a son. In begetting a son, a man brings forth one who is of the same being as himself but who is personally distinct from himself. When a human father begets a son, for example, he does not beget a horse or a cat—he begets another human person. Since God the Father is spiritual, He does not beget a physical Son—He begets the Son in an eternal, spiritual act. Within the infinite spiritual being of God, the Father begets the Son, who is the image of the Father, and the object of the Father’s eternal love and delight. And no consort or divine mother is involved.

Thus, the Father brings forth the Son eternally within His own being. Never is the Father without the Son. Never is the Son without the Father. The Bible says of Jesus, “He is in the bosom of the Father” (John 1:18). Let us not have any carnal conception of this great wonder!

Next time, DV, we will explain what we mean by the Incarnation of the Son of God, something about which Muslims have many misconceptions.

_________________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland. 

__________________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie

Sien ook: Muslims Turning to Christ 

Product Details

Deel 6: Romeine 1:17

Die ‘NT en Psalms: ‘n Direkte Vertaling’ (afkorting: DV) se vertaling van Rom.1:17 is as volg:

“Want daarin word geopenbaar dat God se geregtigheid geheel en al op geloof berus, soos daar geskryf staan: “Wie op grond van geloof geregverdig word, sal leef.”

[nota: my opmerkings is gebaseer op die eerste 2014 uitgawe van die DV. Sien gerus die verskillende proefvertalings van die DV hier, aangesien daar aanpassings gemaak word: Direkte Vertaling: proefvertalings.]

Die 1933/53 vertaling (OAV) is as volg:

“Want die geregtigheid van God word daarin geopenbaar uit geloof tot geloof, soos geskrywe is: Maar die regverdige sal uit die geloof lewe.”

Die 1983 vertaling (NAV) is as volg:

“In die evangelie kom juis tot openbaring dat God mense van hulle sonde vryspreek enkel en alleen omdat hulle glo. Dit is soos daar geskrywe staan: “Elkeen wat deur God vrygespreek is omdat hy glo, sal lewe.”

Ons bely:

HK, 61.  Vraag: Waarom sê jy dat jy slegs deur die geloof regverdig is? Antwoord: Nie dat ek op grond van die waarde van my geloof vir God aanneemlik is nie, maar omdat slegs die genoegdoening, geregtigheid en heiligheid van Christus my geregtigheid voor God is (a). En dit kan ek nie anders as slegs deur die geloof aanneem en my eie maak nie (b).  (a)1 Kor 1:30; 2:2. (b) 1 Joh 5:10.

Dit gaan oor die vertaling van die Griekse woorde ek pisteuos wat so verskillend hierbo vertaal word, sien al die beklemtoonde gedeeltes in die verse hierbo (vergelyk dit ook met al die verskillende ander vertalings in Engels, ens.).

Met die hulp van ds. Cobus Rossouw, het ek reeds in die volgende artikel ‘n paar opmerkings gemaak oor die vertaling van hierdie gedeelte in beide die NAV en die beplande Direkte Vertaling, soos dieselfde frase ook in Galasiërs 3:7,8,11 gevind word:

Deur/uit die geloof of op grond van die geloof ?

OAV (1933/53 vertaling) Galatians 3:7, 11 Julle verstaan dan dat die wat uit die geloof is, hulle is kinders van Abraham. … En dat niemand deur die wet by God geregverdig word nie, is duidelik; want die regverdige sal uit die geloof lewe.

BDV (Bybel: ‘n direkte vertaling): Gal.3:7,8,11: So moet julle besef: Die mense wat op geloof staatmaak, is kinders van Abraham. 8 En omdat die Skrif dit vooruit gesien het dat God die heidene op grond van geloof sou vryspreek, het die Skrif die evangelie reeds vooraf aan Abraham verkondig: “In jou sal al die nasies geseën word.” … 11   En dat niemand op grond van die wet voor God vrygespreek word nie,* is duidelik, want: “Wie vrygespreek is op grond van geloof, sal lewe.”

Lees asb. eers hierdie genoemde artikel, wat die belangrikheid en begronding van hierdie saak verwoord.

By hierdie artikel voeg ek dan die volgende twee opmerkings by, spesifiek met verwysing na Romeine 1:17: :

1. Die Direkte Vertaling wil ‘n meer brontaal georiënteerde (dus letterlike) vertaling wees, maar in hul vertaling van ek pisteuos, ook by Rom.1:17, gaan hul baie vry om met die teks, hul parafraseer eintlik meer.  Ja, ons stem saam met die goeie bedoeling, nl. wat ‘beteken’ die teks, maar dit moet nie ten koste wees van die beste en mees akkurate vertaling daarvan uit die grondteks nie, veral nie met ‘n brontaal georiënteerde fokus nie. Is dit nie juis die plek van voetnotas, kommentare, preke, katkisasie onderrig ens. om die teks verder te verduidelik nie ?

2. Sien hierdie verklaring van prof. Willie Jonker, in sy kommentaar op die boek Romeine, by hfst.1:16,17.  Die klem wat hy plaas op die aard van die geloof, en die plek van geloof in ons redding bevestig op nuut dat dit die beste en veiligste is om te bly by die vertaling van ‘uit/deur’ die geloof, en nie ‘op grond van’ of ‘omdat’ ek/ons glo nie, wat soveel misverstand kan veroorsaak. Dit is veral nodig met die herdenking van die Reformasie volgende jaar, 500 jaar later, dat ons redding is en was altyd: uit genade, deur/uit die geloof, sonder die werke, alles tot eer van God in Christus, sien Efesiërs 2:8-10.

Hier volg prof Jonker se verklaring, sien veral vers 17 (beklemtonings bygevoeg):

16 Dat Paulus nog nie in Rome was nie, is nie daaraan te wyte dat hy hom oor die evangelie skaam voor die mense van die groot en beroemde stad nie. Immers, die evangelie wat hy verkondig, is juis ’n krag tot redding.

Oral waar dit verkondig word, is Gods krag teenwoordig om mense te red. Die prediking van die evangelie is ’n dinamiese gebeurtenis waardeur mense bevry word van die skuld en die mag, die oordeel oor en die vloek van die sonde. Dit is die evangelie vir alle mense sonder onderskeid, of hulle Jode of Grieke is. As Paulus sê dat dit in die eerste plek vir die Jood, maar ook vir die nie-Jood geld, dink hy aan die weg wat God in die geskiedenis met die mense gegaan het: Hy het die Jode uitgekies as die volk van die verbond wat eerste in die heil gedeel het en uit wie die Christus gebore is. Die heil in Christus is eerste aan die Jode geopenbaar en ook Paulus het in sy prediking eerste na die Jode gegaan (vgl. Hd 13:46). Maar dit was nooit die bedoeling om die res van die wêreld (die nie-Jode of Grieke) verby te gaan nie.

Die redding is wel uit die Jode (Jh 4:22), maar dit is daar vir alle mense. Paulus sal in hfst. 9–11 uitvoerig hierop ingaan. Die evangelie is werklik daar vir elkeen. Die elkeen word egter gekwalifiseer deur die woorde: wat glo. Met die woord glo val daar weer ’n begrip van beslissende betekenis in Paulus se verkondiging (naas die begrip genade, vgl. vs 5). Die evangelie blyk immers nie vir alle mense daadwerklik ’n krag tot redding te wees nie, maar slegs vir dié wat glo. Die universaliteit van die verlossing wat in die begrippe Jood en nie-Jood uitgedruk word, word nader begrens deur die woorde: elkeen wat glo. Die verlossing kan alleen deur die geloof ontvang word. Die feit dat Paulus die geloof hier ter sprake bring, bring vanself ’n wending in sy betoog mee. Dit is asof sy hele brief op hierdie punt op ’n skarnier draai. Dit open die weg vir die uiteensetting van die weg van verlossing in die volgende hoofstukke as ’n verlossing uit genade en deur die geloof alleen, sonder die werke van die wet. Daarom word vs 16–17 ook dikwels as die tema van die hele brief beskou.

17 Reeds in hierdie vers verduidelik Paulus nader waarom die evangelie ’n krag van God tot redding is. Dit is die geval omdat die evangelie openbaar dat God mense van hulle sonde vryspreek enkel en alleen omdat hulle glo.

Om gered te word, moet ’n mens in die gerig van God vrygespreek word. Dit het die Jode goed geweet. Hulle het egter gemeen dat ’n mens deur die wet en al die voorskrifte daarvan te onderhou, ’n graad van geregtigheid kan bereik wat jou voor die gerig van God as regverdig kan laat kwalifiseer, sodat jy dan op grond daarvan vrygespreek kan word. Dit sou dan ’n vryspraak op grond van jou eie verdienste of van jou eie inherente kwaliteite wees. Paulus sê egter dat dit totaal onmoontlik is.

In die volgende hoofstukke verduidelik hy dit in besonderhede (vgl. veral hfst. 3–4). Die evangelie wat hy preek, is juis dat dit in Christus geopenbaar is dat ’n mens sonder verdienste gered word, enkel en alleen omdat God jou in sy gerig ter wille van die verdienste van Christus vryspreek en regverdig verklaar. Maar dan moet ’n mens dit glo.

Geloof is die enigste wyse waarop ’n mens deel kan ontvang aan die vryspraak in Gods gerig, omdat jy daardeur jou plek in Christus inneem en deur sy geregtigheid en heiligheid toegedek word. Dit gaan in die vryspraak op grond van die versoeningswerk van Christus dus nie om die verdienste van die mens nie, maar enkel en alleen, of anders uitgedruk: van voor tot agter, uitsluitend om die geloof. Daarvoor beroep Paulus homself op Hab 2:4.

Vir die leser van die Nuwe Afrikaanse Vertaling van die Bybel sal dit baie moeilik wees om hierdie verwysing van Paulus te verstaan, omdat ’n vergelyking van hierdie vers in sy huidige vertaling met Hab 2:4 in die NAV so ver verskil. Die verskil hang daarmee saam dat dieselfde woord in Hebreeus vir geloof en getrouheid gebruik word. Die Joodse lesers van Hab 2:4 het dit so verstaan dat ’n mens wat deur sy onderhouding van die wet getrou bly, sal lewe. Blykbaar sluit die NAV se weergawe van Hab 2:4 daarby aan. Maar Paulus verstaan Hab 2:4 anders. Hy lees daarin dat die mens wat op God vertrou, sal lewe. Dit bevestig vir hom die waarheid dat ’n mens slegs langs die weg van vertroue op God, dit is: die weg van die geloof, die ware lewe deelagtig kan word.

Geloof is vir Paulus die vertroue op Gods genade alleen, die vertroue waardeur die mens hom- of haarself volledig verlaat op Gods evangelie dat Christus vir al ons sondes betaal het. Geloof is nie ’n prestasie van die mens nie. Dis vertroue op Christus alleen. Die wyse waarop hierdie vers in die NAV vertaal word, laat hierdie karakter van die geloof nie genoegsaam na vore kom nie. Die formulering dat God mense van hulle sonde vryspreek “enkel en alleen omdat hulle glo” asook die woorde “elkeen wat vrygespreek is omdat hy glo” kan die indruk wek dat die geloof die grond vir God se vryspraak is, terwyl Paulus bedoel dat die versoening in Christus en nie die geloof nie, die grond van die vryspraak is. Die geloof is die weg waarlangs die vryspraak ontvang word. Dit sou beter gewees het as die vertaling hier ook soos elders die woord deurdat gebruik het: enkel en alleen deurdat hy glo (vgl. 4:9, 11, 22–23 en 5:1). Jonker, W. D. (1998). Die brief aan die Romeine (Ro 1:16–17). Kaapstad: N G Kerk-Uitgewers.

En ongelukkig, veroorsaak die Direkte Vertaling se ‘op grond van’ geloof net soveel en dalk nog meer misverstand as die NAV se ‘omdat hul glo’.

Ons moet daarom bly by die klassieke vertaling van ‘uit/deur’ die geloof, soos ons dit ook bely (sien die verduideliking daarvan in bovermelde artikel):

NGB atikel 22 – Ons regverdiging deur die geloof 

Ons sê daarom tereg saam met Paulus dat ons deur die geloof alleen of deur die geloof sonder die werke geregverdig is (Rom 3:28). Om presies te wees: Ons bedoel nie dat die geloof self ons regverdig maak nie, want die geloof is slegs die middel waardeur ons Christus, ons Geregtigheid, omhels, maar wel dat Jesus Christus ons Geregtigheid is. Hy reken ons sy hele verdienste toe en ook al die heilige werke wat Hy vir ons en in ons plek gedoen het, terwyl die geloof die middel is wat ons in die gemeenskap aan al sy weldade aan Hom verbind. En as die weldade ons eiendom geword het, is hulle meer as genoeg om vryspraak vir ons sondes te verkry. Ps. 51:8; Ef. 1:17,18; 1 Tess. 1:6; 1 Kor. 2:12; Gal. 2:21; Jer. 23:6; 1 Kor. 1:20; Jer. 51:10; 1 Kor. 15:3; Matt. 1:21; Rom. 8:1; 3:20,28; Gal. 2:16; Heb. 7:19; Rom. 8:29,33; Hand. 13:28; 1 Pet. 1:4; Rom. 10:3,5,9; Luk. 1:77; Tit. 3:5; Ps. 32:1; Rom. 4:5; 3:24,27; Filip. 3:9; 2 Tim. 1:9; Ps. 115:1; 1 Kor. 4:7; Rom. 4:2.

HK 60.  Vraag: Hoe is jy regverdig voor God?

Antwoord: Slegs deur ‘n ware geloof in Jesus Christus (a); so dat al kla my gewete my aan dat ek teen al die gebooie van God swaar gesondig het en nie een daarvan gehou het nie (b) en dat ek nog gedurigdeur tot alle kwaad geneig is (c), God nogtans (d) aan my sonder enige verdienste van my kant (e), uit louter genade (f) die volkome genoegdoening (g), geregtigheid en heiligheid van Christus skenk (h). Dit reken Hy my toe asof ek nooit sonde gehad of gedoen het nie, asof ek self al die gehoorsaamheid volbring het wat Christus vir my volbring het (i). Aan hierdie weldaad het ek deel vir sover ek dit met ‘n gelowige hart (j) aanneem.

    (a)Rom 3:21, 22, 24; 5:1, 2; Gal 2:16; Ef 2:8, 9; Fil 3:9. (b) Rom 3:9. (c) Rom 7:23. (d) Rom 4:4; 2 Kor 5:19. (e) Tit 3:5; Deut 9:6; Eseg 36:22. (f) Rom 3:24; Ef 2:8. (g) 1 Joh 2:2. (h) 1 Joh 2:1. (i) 2 Kor 5:21. (j) Rom 3:22; Joh 3:18. 

HK 61.  Vraag: Waarom sê jy dat jy slegs deur die geloof regverdig is?

Antwoord: Nie dat ek op grond van die waarde van my geloof vir God aanneemlik is nie, maar omdat slegs die genoegdoening, geregtigheid en heiligheid van Christus my geregtigheid voor God is (a). En dit kan ek nie anders as slegs deur die geloof aanneem en my eie maak nie (b).

    (a)1 Kor 1:30; 2:2. (b) 1 Joh 5:10.

Laaste opmerking: die Direkte Vertaling se vertaalkeuse van dieselfde frase (ek pisteuos) by ander plekke in die boek Romeine:

Romeine 3:26, 30; 9:30; 10:6 = ‘deur die geloof’

Romeine 4:16; 5:1; 9:32 = ‘op grond van die geloof’


Ander dele in die reeks van vertaling opmerkings oor die DV is hier beskikbaar: Direkte vertaling opmerkings

Posted by: proregno | June 6, 2016

PRCA sprekerstoer (1-4 Junie 2016) lesings beskikbaar

prca by apa

PRCA sprekerstoer (1-4 Junie) lesings

Tydens die eerste week in Junie het prof. Ron Cammenga en prof. Barry Gritters van die Protestant Reformed Churches in America en die Protestant Reformed Theological School ons besoek in Pretoria en vir ons ‘n paar lesings aangebied oor verskillende onderwerpe by die Afrikaanse Protestantse Akademie en GK Bet-el.

Hier is die lesings se opnames (om af te laai, regs klik op die titel by die aflaai opsie, en dan ‘save as’ of ‘save link as’):

PROF. RON CAMMENGA:

Aflaai: Calvin’s life – prof R Cammenga

1) Lessons from the life of Calvin



Aflaai: Calvin’s theology – prof R. Cammenga

2) Distinctive features of Calvin’s theology


Lectures on the Covenant:


Aflaai: The Covenant God – prof. R. Cammenga

1) ‘Let Us….’: A Covenant God in Himself



Aflaai: Covenant of Grace – prof. R. Cammenga

2) ‘Between Me and Thee’: Covenant and Election



Aflaai: Children in the Covenant – prof. R. Cammenga

3) ‘Thee and Thy Seed’: With Believers and their Children (en die vraag en antwoord sessie)


PROF. BARRY GRITTERS: 


Aflaai: HC preaching – prof. B. Gritters

1) The Reformed Heritage of Heidelberg Catechism Preaching



Aflaai: HC preaching 2 – prof B. Gritters

2) The Reformed Method and Blessing of Heidelberg Catechism Preaching (en vraag en antwoord sessie)



Aflaai: What is Reformed – prof. B. Gritters

1) On the Definition of “Reformed.”  What makes a church “Reformed”?



Aflaai: What is Reformed – prof. B. Gritters

2) What is the Kingdom? Neo-Calvinism and the Mission of the Church



Nota: die lesings wat by die APA gehou is sal in video formaat hier beskikbaar wees in die toekoms: http://www.apa.ac.za/

IETS MEER OOR DIE SPREKERS

Prof. Ron Cammenga en prof. Barry Gritters is van die Protestant Reformed Churches in America en die Protestant Reformed Theological School, Grandville, Michigan, VSA.

Prof. Ron Cammenga
Ontvang sy voorgraadse opleiding by Calvin College, Grand Rapids, Michigan en studeer af aan die Protestant Reformed Seminarium in 1979. Hy bedien die Protestant Reformed kerke te Iowa, Colorado, en Michigan voordat hy in 2005 die benoeming as dosent opvolg by die Protestant Reformed Seminarium. Hy doseer Gereformeerde Dogmatologie, asook Ou Testament. Prof. Cammenga is getroud met Rhonda, en hulle is geseënd met elf kinders en dertig kleinkinders.

Prof. Barry Gritters
Oftewel Barrett Gritters is Professor Nuwe Testament, asook Diakoniologie by dieProtestant Reformed Seminarium. Voor sy benoeming in 2003 bedien hy tweeProtestant Reformed gemeentes vir sowat 20-jaar. Die afgelope 13 jaar is hy dosent. Hy dien ook as een van die redakteurs van die Standard Bearer, kerkblad van dieProtestant Reformed kerke. Dis ʼn blad wat al bykans 92 jaar bestaan. Prof. Gritters is getroud met Lorinda en hulle is geseënd met 6 kinders wat algar getroud is en daar is sommer baie kleinkinders.

prca ossewa

Die PRCA proffies het ook ‘n uitstappie na die Voortrekkermonument geniet saam ‘n paar gesinne.

KONFERENSIE OOR DIE VERBOND

Die Verbond is die wese van die ware godsdiens” – Herman Bavinck

U word elkeen hartlik uitgenooi na ons konferensie oor die Verbond:

Spreker: prof. Ron Cammenga

Prof. Cammenga het sy MTh gedoen oor die verbond.  Sien hier onder die inhoudsopgawe, die ‘abstract’ asook ‘n resensie artikel oor sy studie.

U is baie welkom om saam te kom luister, leer en vrae te vra oor hierdie baie belangrike onderwerp.

Program:

08h30-08h45: Opening en verwelkoming

08h45-09h30: ‘Let Us….’: A Covenant God in Himself

09h30-10h15: ‘Between Me and Thee’: Covenant and Election

10h15-10h45: Koffietyd

10h45-11h30: Thee and Thy Seed’: With Believers and their Children

11h30-12h15: Vrae, bespreking en afsluiting

Biography: “Professor Cammenga did his undergraduate work at Calvin College and graduated from the Protestant Reformed Seminary in 1979.  He served Protestant Reformed churches in Iowa, Colorado, and Michigan before accepting the appointment to teach in the Seminary in 2005.  He teaches Reformed Dogmatics and Old Testament studies.  He is married to his wife Rhonda, and together they have eleven children and thirty grandchildren.”

Adres van GK Bet-el

31ste Laan 415, Villieria, Pretoria

Aanwysings: https://gkbetel.wordpress.com/kontak/

GPS: http://bit.ly/1QZNWWl

Verdere navrae

– Slabbert Le Cornu: proregno@gmail.com of 082 770 2669

– Joseph Oosthuizen: jeoosthuizen@googlemail.com of 074 338 5002

God of Friendship:

Herman Hoeksema’s Unconditional Covenant Conception

Review article:

It is a timely thesis.

It is a thesis well done.

The thesis to which we refer is that of Prof. Ronald Cammenga, a thesis submitted to the faculty of Calvin Theological Seminary in 2013, and now revised and enlarged in 2014, to complete the requirements for his Master of Theology Degree. The thesis is entitled God of Friendship: Herman Hoeksema’s Unconditional Covenant Conception. Prof. Cammenga sat for the defense of his thesis in May of 2013, which oral defense was approved, and he was granted his Th. M.

Interestingly, Dr. John Bolt was one of the two faculty members who served to ‘interrogate’ Cammenga on his thesis and then signed his ‘parchment.’ The other was Dr. Richard Muller, Prof. Cammenga’s faculty supervisor.

In his introduction Prof. Cammenga informs us that he found their examination to be an enjoyable experience.

See the rest of the article here: A Welcome Master’s Thesis

__________________________________

TABLE OF CONTENTS

ABSTRACT ………………………………………………………………………………. vi

CHAPTER

  1. THE COVENANT AS A BOND OF FRIENDSHIP ……………………. 1
  1. Introduction: Covenant as the Structure of Revelation ……………… 1
  1. The Contemporary Resurgence of Interest in Covenant ………….. 14
    1. Herman Hoeksema and Covenant Theology …………………………. 19
    2. The Covenant as Grounded in the Divine Being ……………………. 23
    3. God of Friendship …………………………………………………………… 27
    4. Biblical Words for “Covenant” and Word Roots …………………… 34
    5. The Superiority of the Divine Covenant of Grace ………………….. 39
    6. Covenant and Marriage…………………………………………………….. 48
    7. Man Created as God’s Covenant Friend ………………………………. 54
  1. ELECTION APPLIED TO THE COVENANT …………………………. 60
  1. Introduction: Who Belong to God’s Covenant? …………………….. 60
  2. Election and the Covenant: Early Writings …………………………… 64
  3. Election and the Covenant: From the Beginning of the PRCA …. 68
  4. The Schilder Factor ………………………………………………………… 73
  5. Election and the Covenant: In the Heat of Controversy …………… 76
  6. The Declaration of Principles ……………………………………………. 80
  7. Reaction and Analysis of Others ………………………………………… 91
  8. In the Seminary Classroom ………………………………………………. 95
  9. With Appeal to Romans 9-11 ……………………………………………. 97
  10. Christ the Head of the Covenant ………………………………………. 101
  1. WITHIN THE TRADITION ……………………………………………….. 106
  1. Introduction: Placed Outside the Tradition ………………………… 106
  2. Calvin and the “Substance of the Covenant”………………………. 112
  3. Other Evidence from Calvin ………………………………………….. 122
  4. Late Sixteenth- through Eighteenth-Century Reformed

Orthodoxy   ……………………………………………………………… 141

  1. A Glance at Presbyterians and Puritans …………………………….. 160
  2. The Afscheiding and the Doctrine of the Covenant ……………… 187
  3. Abraham Kuyper and Herman Bavinck ……………………………. 194
  4. The Christian Reformed Church and the Covenant:

The Early Years …………………………………………………………. 198

  1. The Christian Reformed Church and the Covenant:

Special Attention to Geerhardus Vos …………………………..203

  1. The Christian Reformed Church and the Covenant:

The Twentieth Century ……………………………………………….. 212

  1. Surprising Omissions from Hoekema’s Survey …………………. 216
  1. THE UNCONDITIONAL COVENANT……………………………….. 226
  1. Introduction: A Historical Survey of Hoeksema’s

Covenant Debates …………………………………………………………. 226

  1. Advocate of a Conditional Covenant: William Heyns …………… 232
  2. Advocate of a Conditional Covenant: Klaas Schilder …………… 235
  3. Advocates of a Conditional Covenant within the PRCA ……….. 248
  4. Hoeksema’s Rejection of the Heynsian View of the Covenant .. 252
  5. “As to Conditions”: Hoeksema’s Rejection of the Liberated

View of the Covenant ………………………………………………… 266

  1. Use of “Condition” by Calvin and Others ………………………….. 270
  2. “Condition” in Reference to “Our Part” in the Covenant ……….. 276
  3. With Appeal to the Reformed Confessions and the Reformed

Fathers …………………………………………………………………….. 297

  1. Conclusion: Always His View …………………………………………. 307

BIBLIOGRAPHY ……………………………………………………………………. 318

Abstract

            This thesis is a study of the doctrine of the covenant of grace as developed by the Protestant Reformed theologian Herman Hoeksema (1886-1965).   In this thesis I will focus on Hoeksema’s unconditional covenant conception. I will demonstrate that already in the early 1920s, while yet a minister in the Christian Reformed Church, Hoeksema’s understanding of the covenant was framed by his convictions concerning election. As he developed his covenant conception, Hoeksema was influenced by others in the Reformed tradition, particularly the Dutch Reformed theologian Herman Bavinck, whose views he shared in important respects.   Throughout his lifetime he never wavered from his fundamental view of the covenant of grace in its relationship to God’s sovereign, gracious decree of election.

Hoeksema formulated his views already in the early years of his ministry in the Christian Reformed Church, especially in connection with his writing for the rubric “Our Doctrine” in the denominational magazine of the Christian Reformed Church, the Banner.   Hoeksema served as editor of this department and wrote regularly—nearly every week—for four years, from September 1918 through September 1922.   In these articles, in which he traced the historical development of the kingdom of God, kingdom and covenant often intersect. Soon after he was terminated as an editor of the Banner, Hoeksema became one of the founders of a new religious periodical, the Standard Bearer, of which he was editor-in-chief for some forty years.

In the book De Geloovigen en Hun Zaad, Hoeksema set forth his unconditional covenant view. The contents of this book first appeared as a series of articles in the Standard Bearer in 1927. Later this book was translated into English and published under the title Believers and their Seed: Children in the Covenant.

Hoeksema’s position that fellowship with God is the essence of the covenant, that membership in the covenant is limited to the elect, and that the covenant is established and maintained unconditionally, represented divergence from at least some of the instruction he had received in his seminary training, as well as the prevailing opinion among both Dutch and American Reformed theologians.   This is not to say that there is no support for Hoeksema’s unconditional covenant view within the tradition; there is, as I will indicate. In addition, and more importantly as far as Hoeksema was concerned, he was convinced that his position was supported by Scripture and the Reformed confessions.

Hoeksema faced a significant challenge to his position in the controversy over the covenant that raged—not too strong a word—in the Protestant Reformed Churches in the 1950s. This controversy was precipitated by those in the PRCA who wanted to receive into the denomination the post-World War II immigrants to the United States and Canada who had left the Reformed Churches in the Netherlands (Liberated). These immigrants and their supporters agreed with Dr. Klaas Schilder, who taught that the covenant is conditional and includes all the natural children of believers, and thus, more than only the elect.

Throughout his ministry Hoeksema remained committed to the same doctrine of the covenant. Steadfastly he maintained that the essence of God’s covenant of grace is friendship, that membership in the covenant is limited to the elect, and that the covenant is unconditional. As I will demonstrate, although Hoeksema developed in his understanding of the covenant throughout his nearly fifty-year career as minister of the gospel, professor of theology, and editor of a leading Reformed periodical, he did not deviate from the main lines of the covenant conception that he articulated already in the early years of his ministry.

Posted by: proregno | June 1, 2016

PRCA lesings vir Donderdag, 2 Junie 2016

PRCA LESINGS: DONDERDAG 2 JUNIE 2016

AFRIKAANSE PROTESTANTSE AKADEMIE

14:00-15:30 – Onderskeidende kenmerke van Calvyn se Teologie (Prof. Cammenga)

Breek

16:00-17:30 – Die gereformeerde metode en seën van kategismusprediking (Prof. Gritters)

GEREFORMEERDE KERK BET-EL

19h00: Opening

19h15: What is the Kingdom? Neo-Calvinism and the Mission of the Church, prof. Barry Gritters

20h00: Bespreking

20h30: Afsluiting en koffie !

Sien die volledige program en inligting hier: PRCA sprekerstoer

Posted by: proregno | May 31, 2016

PRCA lesings vir Woensdag, 1 Junie 2016

PRCA LESINGS: WOENSDAG 1 JUNIE 2016

AFRIKAANSE PROTESTANTSE AKADEMIE

14:00-15:30 – Lesse uit die lewe van Calvyn (Prof. Cammenga)

Breek

16:00-17:30 – Die gereformeerde erfenis van Heidelbergse Kategismusprediking (Prof. Gritters)

GEREFORMEERDE KERK BET-EL

19h00: Opening

19h15: On the Definition of “Reformed.”  What makes a church “Reformed”?, prof. Barry Gritters

20h00: Bespreking

20h30: Afsluiting en koffie !

Sien die volledige program en inligting hier: PRCA sprekerstoer

Product Details

Deel 5: Johannes 3:16

Die ‘NT en Psalms: ‘n Direkte Vertaling’ (afkorting: DV) se vertaling van Joh.3:16 is as volg:

“Want so lief het God die wêreld gehad dat Hy sy enigste Seun gegee het, sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore gaan nie, maar die ewige lewe kan hê.”

[nota: my opmerkings is gebaseer op die eerste 2014 uitgawe van die DV. Sien gerus die verskillende proefvertalings van die DV hier, aangesien daar aanpassings gemaak word: Direkte Vertaling: proefvertalings.]

Die 1933/53 vertaling (OAV) is as volg:

“Want so lief het God die wêreld gehad, dat Hy sy eniggebore Seun gegee het, sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê.”

Die DV is in lyn met die 1983-vertaling (‘enigste’) en een van die nuutste engelse vertalings, die ESV (‘only’), terwyl die OAV in die lyn staan van die KJV (‘only begotten’), Statevertaling (‘eniggeboren’) en die 20ste eeuse NKJV (‘only begotten’).

Ek plaas hier met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n artikel wat hierdie vertalingkwessie aanspreek, met ‘n klomp vrae, wat netso gevra kan word aan die vertalers van die komende DV (veral omdat die DV vertalers daarop aanspraak maak dat hul ‘n meer brontaal georiënteerde vertaling, d.w.s. ‘letterlike’ vertaling probeer wees). Die vraag is dus: waarom het die DV verkies om weg te beweeg van die meer volledige baie belangrike woord ‘eniggebore’ as beste vertaling van die Griekse woord monogenes, soos wat die kerk van Christus deur die eeue dit vertaal het, veral in daardie spesifieke konteks van die HERE se grootste geskenk aan die wêreld (Joh.3:16)?:

THE ONLY-BEGOTTEN SON OF GOD … Begotten, not Made

by rev. Clayton Sponk

Ligonier Ministries and its founder, R. C. Sproul, and at least one of its contributing writers have some explaining to do. The May 16, 2016 edition of Tabletalk, published by Ligonier ministries is devoted to John 3:16 which is quoted on the front cover of the issue.

FOR GOD SO LOVED THE WORLD, THAT HE GAVE HIS ONLY SON, THAT WHOSOEVER BELIEVES IN HIM SHOULD NOT PERISH BUT HAVE ETERNAL LIFE.

The word begotten is missing.

No explanation is given why this translation of John 3:16 that omits the word was chosen. Writer Scott Swain, appointed to write about the portion of the text that refers to Jesus as God’s Son, entitled his article “His Only Son” instead of “His Only-Begotten Son.” Swain also makes no mention of the eternal begetting of the Son by the Father in the body of his article. Again no explanation is given for this omission. But the omission of begotten may not go unnoticed or unexplained. Those who would elide begotten from John 3:16 (or any of the other passages that traditionally include the word) need to answer the following questions.

  • Why do they translate only one part of a Greek word that has two parts?

The translation of the Bible that the May issues of Tabletalk used for John 3:16 translates the Greek word monogenes as ‘only.’ The first part of the word, mono, indeed means ‘only.’ But the second part of the word, genes, is derived from the Greek verb that means ‘to beget.’ The only way to translate monogenes accurately is to render it as ‘only begotten.’

  • How can the meaning of John 3:16, namely the greatness of God’s love, be understood without identifying God’s gift as his only-begotten Son?

In John 3:16 the greatness of God’s love corresponds to the greatness of the gift he has given for the salvation of his people. The greatness of the gift is not adequately expressed as God’s giving of his “only Son.” Swain tries to explain God’s gift of Jesus as a great gift without referring to his begetting by the Father. He mentions “Jesus’ filial relationship to the Father as the second person of the Trinity.” He describes the relationship between the Father and Son as “eternal” and says “the only Son’s relationship to the Father is a relationship of equality.”

That the Son is co-eternal and co-equal with the Father is true. But one cannot say that John 3:16 teaches us these truths if it merely says Jesus is the “only Son” of God. He does not have to be co-eternal and co-equal with God to be his only Son. An only Son could be a mere creature. And if God’s gift is merely a unique creature, then his gift is not as great as John 3:16 intends to teach, and his love is also minimized. One might say that comparing John 3:16 to other parts of scripture confirms that Jesus is not merely a unique creature. This is true. But John 3:16 itself teaches God’s great love is displayed in the great gift of one who is himself God by using the word begotten. Leaving begotten out attacks the teaching of scripture in John 3:16 about the greatness of God’s love and gift in the giving of Jesus Christ.

  • Why do they choose a translation that obscures one of the ways that scriptures teaches the divinity of the Son?

This question is similar to the one above, but it deserves separate attention. Satan loves to attack the truth that Jesus is God. Under his direction the enemies of the truth of the Trinity attack the term begotten. They hate the idea that the Son is of the same essence as the Father because he is eternally generated by the Father. So they favor the idea that the Son was created or made by the Father as the first creature. Since the truth that the Son is begotten by the Father and therefore co-equal and co-essential with the Father and the Spirit, why would anyone who professes to believe in the doctrine of the Trinity want to give up the term?

  • Why do they choose a translation that threatens the threeness of God?

The church of Jesus Christ confesses one God who is three in person. The Belgic Confession explains it this way in Article 8, “we believe in one only God, who is one single essence, in which are three persons, really, truly, and eternally distinct, according to their incommunicable properties; namely, the Father, and the Son, and the Holy Ghost.” The Article goes on to teach us what some of the incommunicable properties of the three Persons are. The Son is the Word. The Father and the Spirit are not the Word. The Spirit proceeds from the Father and the Son. The Father and the Son do not proceed from any of the other persons of the Godhead. Article 10 speaks of the personal property of the Son that he is “begotten from eternity, not made nor created.”

Article 11 teaches that the Holy Spirit “from eternity proceeds from the Father and Son; and therefore is not made, created, nor begotten, but only proceedeth from both.” That the Father alone begets and that the Son alone is begotten is one of the important ways that the three Persons of the Godhead are distinguished from each other. To deny that the Son is begotten by the Father raises the question of how the Father and Son actually differ from each other. If the Arians are on one side rooting against the idea that the Son is begotten so as to deny his divinity, the Sabellians are on the other side rooting against the term to erase the distinction between the Father and the Son. For the sake of maintaining the truth that God is three in person it is necessary to confess that the Son’s personal incommunicable attribute is that he is begotten by the Father.

  • Why do they choose to translate John 3:16 in a way that makes an incorrect statement, when the traditional translation accurately and clearly teaches the truth?

Jesus is not the only son of God. Swain understands this. He explains that the relationship of the Son to the Father is “unique” in comparison to the relationship that saved sinners have with God. He is the only “natural” Son of God while they are “adopted” sons. But the translation Swain uses of John 3:16 does not indicate that this is the difference between Jesus and others who are also the children of God. The translation he uses unnecessarily teaches that God has no other children besides Jesus.

And it will not help to change the word only to “unique.” That does not help us to understand what the difference between Jesus and the other children of God is. There is one term that helps us understand that the difference is indeed between a natural Son and adopted sons—BEGOTTEN. Calling Jesus the only-begotten Son is not only completely true but it is also comforting. That Jesus is the only-begotten Son does not give saved sinners any reason to doubt that they are also the children of God.

  • Why do they not feel compelled by the Church’s Creeds to interpret scripture as teaching that Jesus is the only-begotten Son of God?

That Ligonier, Sproul, and Swain have some explaining to do does not mean they need to explain themselves to me or to any other individual. They must explain themselves to the church of Jesus Christ. Begotten is part of the church’s vocabulary in her creeds. The apostolic church has officially interpreted scripture to teach that Jesus is the only-begotten Son of God. The Nicene Creed is especially of importance regarding this truth. The church confesses to believe “in one Lord Jesus Christ, the only-begotten Son of God, begotten of the Father before all worlds…begotten, not made, being of one substance with the Father.”

Theologians may not treat begotten as if it is one of their own words to accept or reject as they wish. It is not a term they may choose to criticize in or ignore in their writings. If they believe the term needs to be rejected, they need to bring their sentiments to the church, and until they do so they may not write or teach anything contrary to the church’s confession.

APPENDIX

Nicene Creed

And in one Lord JESUS CHRIST, the only-begotten Son of God, begotten of the Father before all worlds…begotten not made.

The Symbol of Chalcedon

We, then, following the holy fathers, all with one consent, teach men to confess one and the same Son, our Lord Jesus Christ, the same perfect Godhead and also perfect in manhood…begotten before all ages of the Father according to the Godhead.

The Athanasian Creed

The Son is of the Father alone: not made, nor created: but begotten.

Luther’s Small Catechism

I believe that Jesus Christ, true God, begotten of the Father from eternity…is my Lord.

2nd Helvetic Confession

“…we believe…the Father has begotten the Son from eternity, the Son is begotten by an ineffable generation.”

The Heidelberg Catechism

Question 33. Why is he called God’s only-begotten Son, since we are also the children of God? Answer. Because Christ alone is the natural Son of God; but we are children of God by adoption through grace for his sake.

Belgic Confession

We believe that Jesus Christ, according to his divine nature, is the only-begotten Son of God, begotten from eternity, not made nor created.

Westminster Confession of Faith

The Father is of none, neither begotten nor proceeding; the Son is eternally begotten of the Father; the Holy Ghost eternally proceeding from the Father and the Son.

____________________

This post was written by Rev. Clayton Spronk, pastor of Faith Protestant Reformed Church in Jenison, Michigan.

_____________

Sien ook deel 7 wat aansluit by hierdie deel: Opmerkings oor die “NT en die Psalms: ‘n Direkte Vertaling” (deel 7: Prof. GJC Jordaan se opmerkings oor Joh.1:14)

Ander dele in die reeks van vertaling opmerkings oor die DV is hier beskikbaar: Direkte vertaling opmerkings

« Newer Posts - Older Posts »

Categories