REFORMASIE 500

“ONS MOET ONS SALIGHEID OOK NIE BY DIE HEILIGES SOEK NIE”

deur dr. SJ van der Walt

“Want dit het die Vader behaag dat…. Hy deur Hom alles met Homself sou versoen nadat Hy vrede gemaak het deur die bloed van sy kruis ek sê deur Hom die dinge op die aarde sowel as die dinge in die hemele” — Kol. 1:19 en 20.

HK Vraag 30 : Glo die mense wat hulle saligheid en heil by die heiliges, by hulleself of iewers anders soek, ook in die enigste Verlosser, Jesus?

Antwoord: Nee, maar hulle verloën met die daad die enigste Verlosser as Heiland, Jesus, alhoewel hulle met die mond in Hom roem1. Slegs een van twee dinge is immers moontlik: of Jesus is nie ‘n volkome Verlosser nie, of die wat hierdie Verlosser met ‘n ware geloof aanneem, het in Hom alles wat vir hulle saligheid nodig is2.

Skriffundering: 1) 1 Korintiërs 1:13; 1 Korintiërs 1:30-31; Gal 5:4; 2) Jesaja 9:6; Kolossense 1:19-20; Kolossense 2:10; Hebreërs 12:2; 1 Johannes 1:7

__________________________

Christus is die versoening van ons sondes.

Deur Hom het ons vrede by God. En daarby kan niks meer bygevoeg word nie. Daar bly niks verder oor om te versoen nie. Hy het die ganse las van die toorn van God gedra, en niemand kan in sy plek intree om ons geheel of gedeeltelik salig te maak nie.

Daarom verskil ons van die Roomse, wat van die sg. heiliges en by uitstek van die maagd Maria verwag om vir hulle in te tree by God en vir hulle te pleit op grond van die soenverdienste van Jesus Christus. Wel verwerp hulle nie vir Christus as die Middelaar nie, maar hulle meen dat die heiliges vir hulle kan pleit en also help dat hulle die genade Gods in Christus mag ontvang.

Daarteenoor sê ons dat die Skrif ons nêrens meedeel dat die afgestorwe gelowiges vir ons intree en pleit, of dat hulle selfs weet wat presies met ons op aarde aangaan en wat ons nodig het nie. Verder is dit ook nie nodig vir hulle om vir ons te pleit nie, aangesien ons in die hemel ‘n groot Hoëpriester het wat al ons nood ken en verstaan en deur Wie ons met vrymoedigheid na die genadetroon kan gaan, aangesien Hy met sy eie bloed vir ons versoening teweeggebring het (Hebr. .4:14-16).

En ten slotte is die gevaar groot dat ons aan die sg. heiliges Goddelike verering sal toebring, soos die Rooms-Katolieke prakties inderdaad doen, veral met betrekking tot die maagd Maria. Hulle maak in werklikheid van haar veel meer as van die Here Jesus Christus. En so verval hulle naderhand prakties in die heidendom, wat naas die vadergod gewoonlik nog ‘n moedergodin ook het.

Die gevaar is daar dat ons op ‘n ander wyse ook in heiligesaanbidding of -verering kan val. Daarom het God dit so bewerk dat die graf van Moses onbekend gebly het. En so weet ons ook nie waar ‘n Calvyn begrawe lê nie. Ons is soms geneig om al te veel te maak van afgestorwe of selfs nog lewende kerkleiers of -leidsters. En dan dweep ons met hulle op ‘n wyse wat grens aan die verering van die Heiliges.

Die groot saak is dus dat ons wel ons voorgangers moet eer (Hebr. 13:7), maar dat ons tog sterk moet waak teen afgodiese verering van mense. Dit lê maar in ons verdorwe natuur dat ons op een of ander manier weer mense wil aangryp as ons redders of as hulp-redders. Ons kry so moeilik om te sê: Alles is net Gods genade. Van ons kant wil ons darem al te graag ook hand bysit en op ons groot manne ook staat maak. Ons kan maar nie besef dat ons tot niks in staat is nie en dat alleen God in Christus ons kan salig maak.

Die ware diensknegte van God sal die eerste wees om enige vorm van Goddelike verering vir hulself van die hand te wys, soos Paulus en Barabbas byvoorbeeld in Listre, toe die skare hulle afgodies wou vereer (Hand. 14:11-18). So het ook die engel vir Johannes skerp teëgespreek toe hy voor die voete van die engel neergeval het en hom wou aanbid (Openb. 22:8, 9). Christus, daarenteen, mag wel aanbid word, omdat Hy self God is, al het Hy ook die menslike natuur aangeneem. Thomas het hom aangespreek as “My Here en my God” (Joh. 20:28).

_____________________

Bron: Dr. SJ van der Walt Die Vaste Fondament: Dagboek uit die Heidelbergse Kategismus (15 Maart).

Preek: Onverklaarbaarhede op die weg van verlossing

deur prof. GPL van der Linde

Inleiding – S. Le Cornu

Ek plaas graag hierdie preek van prof. vd Linde as ‘n waarskuwing vir ons almal, om nie die Here se liefde en sorg vir sy kinders te meet aan “hoe goed of sleg” dit gaan met sy kerk nie, maar dat God se beloftes, die Here self ons lewens sal bepaal in die ‘voorspoed én teëspoed” (HK Sondag 9 en 10) van ons tye.  Ja, die Here tugtig ons in sy liefde ten goede, maar Hy sal die reddingswerk wat Hy in ons begin het voltooi tot op die laaste dag, Filp. 1:6. Hy sal ook die kerkvergaderende werk hier in ‘(geestelik) donker Afrika’ volbring, want verlossing is van die Here alleen, “Die ywer van die HERE van die leërskare sal dit doen.” (Jes. 9:6)

Die preek wil ons daaraan herinner om daarom te volhard in ons roeping en taak tot op die laaste dag, nie te vertrou op onsself of prinse nie (Ps. 146:3,4), maar op die Here alleen (Ps. 146:5-10), alles tot Sy eer en die heil van sy kinders onder al die volke (Op. 5:9,10). 

LEES: Eksodus 5

TEKS: Eksodus 5:22, 23

Toe gaan Moses weer na die HERE en sê: Here, waarom het U hierdie volk kwaad aangedoen? Waarom het U my tog gestuur? Want vandat ek na Farao gegaan het om in u Naam te spreek, het hy hierdie volk mishandel, en U het u volk glad nie verlos nie.

SING: Pss. 89:6; 72:2; 42:2 en 2; 3:1 en 2

_______________________

Geliefdes in Christus, 

“Here waarom …?”

Deur die eeue heen sou vromes ook soos onder andere die kneg van die Here, Job, en die profeet Habakuk, met hulle “waarom?” die aandag vestig op die onverklaarbaarhede op die weg van verlossing. Hier kla Moses dat die Here na hom gekom het met die verlossingsboodskap vir Israel en hom daarmee na Israel gestuur het met die opdrag en versekering dat hy hulle uit Egipte moet en sal lei “en U het U volk glad nie verlos nie”.

Die heerlike boodskap is met vreugde aangegryp; “die volk het geglo. En toe hulle hoor dat die HERE op die kinders van Israel ag gegee en hulle ellende aangesien het, het hulle in aanbidding neergebuig”.

Vol roepingsdurf het Moses en Aäron na Farao gegaan terwyl die volk in gespanne afwagting toegekyk het. Die uitslag van die sending is egter net die teenoorgestelde van die verwagtings wat gewek is! Brutaal antwoord Farao op die eis in die Naam van die HERE dat hy die volk moet laat trek:

Wie is die HERE na wie se stem ek moet luister om Israel te laat trek? Ek ken die HERE nie en ek sal Israel ook nie laat trek nie”!

In plaas van verlossing is die sending van Moses vir Israel nou oorsaak van verswaarde diens. Farao het gesê: “Laat die werk swaar druk op die manne, dat hulle daarmee besig kan wees en nie op leuenagtige woorde let nie”. Vir die opsigters van die kinders van Israel wat hulle saak by Farao wou bepleit en moes hoor: “Lui is julle, lui”, het dit ook gelyk of Moses en Aäron aan hulle leuens vertel het. Driftig roep hulle dan die oordeel van die Here oor die “leuenagtige” leiers uit! Al wat van hulle verlossingsboodskap gekom het, was dat hulle Israel gehaat gemaak het in die oë van Farao en sy dienaars “sodat julle ‘n swaard in hulle hand gegee het om ons om te bring”.

Swaarder diens; groter ellende!

Dit was al wat gebeur het toe Moses “na Farao gegaan het om in U Naam te spreek … en U het U volk glad nie verlos nie”.

Die werklikheid het Moses oorweldig!

Hy het geen verweer teen die bittere aanklag van die opsigters van Israel wat die woede van Farao moes trotseer, gehad nie! Dit verstaan Moses nie. Hy het tog net aan die volk die boodskap sowel as die opdrag van die HERE aan Farao om hulle te laat trek, deurgegee. Met verbystering moes hy self ook toekyk watter wending sake geneem het. Verward vra hy “HERE, waarom het U hierdie volk kwaad aangedoen? Waarom het U my tog gestuur?”

Moses verwyt die HERE eintlik met sy waarom?”

Waarom die goeie boodskap? Waarom my stuur as dit geen verlossing nie maar wel verdere mishandeling as gevolg het? ” … en U het u volk glad nie verlos nie”! Die kerk, elke roepingstroue ampsdraer, elke roepingstroue gelowige, staan vandag nog midde in hierdie werklikheid. Enersyds die heerlike troosryke Evangelie en andersyds die verswaarde diens onder ‘n ongeduldige en onbarmhartige “owerste van hierdie wêreld”. Dieselfde vrae; dieselfde “waarom?” — net onder ander omstandighede en in ander woorde, klim vandag ook uit die hart en mond van worstelende verbondskinders op in die ore van onse HERE.

Die Evangelie word gepreek en die Satan en sy magte meteens aangesê om die volk wat die Here na sy voorneme roep, los te laat. Nog steeds laat Satan en sy aardse helpers hoor: “Wie is die HERE dat ons na Hom sal luister om die wat Hy roep los te laat?” Die Evangelie en die verkondiging daarvan hou aan die mense leuenagtige woorde voor. Dit word gesê dat aan die mense allerlei beloof word, veral met die oog op ‘n lewe na die dood sodat hulle die verdrukking onder huidige strukture sal duld.

Wat bied die Christendom nou eintlik aan die wêreld? Die prediking van die Evangelie was grotendeels maar ‘n dekmantel vir die koloniale beleid van die Westerse lande. Veral Afrika is deur die sendelinge uitgebuit — so beweer selfs mense wat hulleself as kerkleiers van verskillende wêrelddele voorstel. Slawerny, armoede, hongersnood en siekte was steeds in Afrika die agterryers van die Evangelieprediking. Ook in S.A. is die massas arm en die wat die Goeie boodskap aan hulle gebring het, verdruk hulle en leef self in weelde.

“Ons het lank genoeg,” sê hulle, “gelet op die leuenagtige woorde van die Westerse Christendom”. Weliswaar hoor ons in die verband twee stemme. Eerstens die van die brutale antichristendom in samewerking met die openlike heidendom, wat minagtend soos Farao sê “Wie is die HERE na wie se stem ek moet luister …? Ek ken die HERE nie?” En dan word uit die oord alles gedoen om dit vir die voortbestaan van die kerk onmoontlik te maak. Dink maar watter maatreëls deur die kommunistiese owerhede al vir tientalle jare geneem word om die Woord van die Here stil te maak en om die bestaan van die volk van die Here so swaar as moontlik te maak.

Die gelowiges moet al hoe meer hoor dat dit vermetel is om voor te gee dat hulle alles opeis in die Naam van hulle God. Daar is tog vir ander mense ook ander gode, selfs geen gode nie. Christene is vermetel en moet op hulle plek gesit word. Tweedens is daar die wat beweer dat hulle optrede teen die kerk juis genoodsaak word deur die Evangelie. Die Westerse Christendom sou die boodskap van die verlossing vervals het.

Hulle bring nou die ware boodskap en hef die rewolusiekreet saam met die antichristendom en heidendom aan. Hulle gaan stilswyend ‘n bondgenootskap aan met die magte van die duisternis. Die Woord van die Here word in die proses aangepas en selfs so omgevorm dat dit ‘n boodskap uit die hart van die mens tot die mens is wat verseker dat sy begeertes en behoeftes bevredig sal word. Hulle streel die mens in sy gehoor. In sy lis kry Satan dit sover dat hulle onder die dekmantel dat hulle die boodskap van die Here deurgee, eintlik die leuen wat in die paradys losgelaat is bevorder. Hulle sluit teen wil en dank so aan by die geroep: “Wie is die HERE …? Ek ken Hom nie”.

Dit lyk asof die eis om die wat die HERE na sy voorneme roep, los te laat ook vandag die wrewel van die Satan en sy aardse helpers so opwek dat hulle die gelowiges in die wêreld eerder swaarder gebuk laat gaan onder die verdrukking as wat hulle verlos word!

U mag sê dat die bedreiging terwille van die Evangelie wel daar is vir ons, maar dat ons nog nie die wrewel aan die lyf voel soos dit wel gebeur met die gelowiges in sommige wêrelddele nie. Dit is so, maar ons moet daarop let dat dit nie by blote dreiginge bly nie. Ons ervaar die verswaarde diens reeds in die verhewigde druk deur ‘n antichristelike wêreld om aan hulle eise te voldoen of te doen te kry met hulle wraak! Op geestelike gebied is dit nie meer ‘n kwessie van toekomstige optrede nie.

Die eis om te breek met die outydse sedes en lewenspraktyke word reeds op allerlei maniere onverbiddelik aan ons gestel. Hoe meer die profetiese Woord oproep tot ‘n breuk met die wêreld, hoe meer word die samelewing en die alledaagse lewe gedwing tot die Antichristelike omverwerping van alle Christelike waardes en sedes.

In geskrif, film en gesproke woord word die vir hulle, ou verslete lewensbeskouing aangaande ‘n wêreld wat uit God, deur Hom en tot Hom is, afgekraak. In die lewenspraktyk word die sedeloosheid en godslastering van popgroepe, alternatiewe Afrikaanse musiekgroepe, ongehude saamwoners, skoonheidskoninginne en soveel ander wat die Woord van die Here minag, die gewone. Die stryd van ouers wat hulle kinders ooreenkomstig die doopbelofte moet opvoed, die gelowiges wat as mense van God, die beeld van Christus wil openbaar, word nie alleen gehoon en bespot nie, maar al hoe meer ‘n plek in die samelewing ontsê.

Dit is inderdaad nie meer so ‘n vreemde gedagte dat mens, om enigsins deur die wêreld geduld te word, die merkteken van die dier sal moet vertoon nie! Die leefwyse of die bereidheid om te leef volgens die voorskrifte van hulle wat die Here nie ken of wil ken nie, is alreeds die sleutel tot die samelewing vir jongmense. Die jongmens wat die sleutel nie het nie, word eensaam en verstote in ‘n hoek gedring en moet bereid wees dat die gemeenskapslewe by hulle verbygaan! In ons persoonlike lewe storm die eise van Satan nie alleen in versoekinge nie maar ook in aanvegtinge op ons aan.

Innerlike bedreigings en angste wil jou aandryf in die diens van Satan en die wêreld, met die spotstem in die ore: waar is jou God?

Inderdaad, die resultaat van soveel eeue van die prediking van die Evangelie aan die wêreld; aan Suid-Afrika en aan ons persoonlik is ontsettend! “Want vandat ek na Farao gegaan het om in u Naam te spreek, het hy hierdie volk mishandel, en U het U volk glad nie verlos nie”. Juis ons roepingsvervulling in die wêreld verswaar ons stryd teen die Sataniese magte; so dat daar in die donker uur voor ons oog geen tekens meer van die verbond van onse Here is nie! Roepingsvervulling maak die aardse lewe vir jou moeilik en weldra haas onmoontlik.

Moses en Aäron moes saam met Israel onder verswaarde diens kwyn “en nie op leuenagtige woorde let nie”. Toe Jesus gekom het om die wil van die Vader te doen, was daar geen plek vir Hom nie — Hy is minder geag as die jakkalse wat gate en die voëls wat neste het! En uiteindelik is Hy gekruisig omdat die owerste van hierdie wêreld sy onderdane in boosaardigheid teen Hom aangehits het. En, gemeente, die dienskneg is nie meer as die Here nie!

Hoe kan ons dan verwag dat die Bose ons sal toelaat om uit sy greep die nuwe lewe in te stap, waartoe die Here ons na sy voorneme roep? Die Heilige Gees leer ons hier deur Moses se klagte die werklikheid wat Jesus ons voor oë hou met die woorde: “Gaan in deur die nou poort, want breed is die poort en wyd is die pad wat na die verderf lei… want die poort is nou en pad is smal wat na die lewe lei . . “.

As ons die werklikheid eers begryp, sal ons nie so maklik onbarmhartig laat hoor dat die kerk, wat in ‘n doodsworsteling gewikkel is, dood en die geloof kragteloos is nie! Dan sal ons self ten bloede toe stry en begryp dat elke worstelaar teen Satan en sy helpers vlees en bloed is! Vlees en bloed wat in die ervaring van die oormag van die brullende leeu, Satan, wat op jou afspring uit die dieptes roep: “Here, waarom het U hierdie volk kwaad aangedoen? Waarom het U my tog gestuur? … en U het u volk glad nie verlos nie!”

Hierdie dieptes is ons reeds in die Paradys voorgehou toe die Here die vyandskap tussen die vrou en die slang en hulle saad gestel het! Wie na die voorneme van onse Here geroep en so deur die Heilige Gees die gawe van die geloof toebedeel word, sweef na die hoogtes van die vrede by God en jubel in die verlossing, maar tegelyk word ons deur sataniese geweld in die dieptes ingeslinger terwyl hy God se werk aan en in ons wil verydel!

Hy wil sy greep op ons behou. Israel moes vir Farao bly werk! Die Evangelie, gemeente, bied geen blye boodskap aangaande ‘n vreugdevolle, probleemlose, gelukkige aardse lewe nie! Dit is nie die evangelie as gesê word: “Glo in Jesus en al jou probleme is opgelos en daar sal vrede en geluk op aarde wees terwyl al ons begeertes vervul sal word nie!” Nee, die Evangeliewoord spel stryd! Jesus sê Hy het nie gekom om vrede op aarde te bring nie, maar die swaard! Die verlossingswerk van God in Christus het die Satan met krag laat toeslaan. Die kindermoord deur Herodes, toenemende duiwel besetenheid, die kruisiging van Jesus en daarna die bloedige vervolging van die gelowiges wat weer verhewig soos die dag van die Here naderkom, is deel van die verlossingsweg waarop ons geroep is.

Die Evangelie, die verlossingsboodskap is waaragtig. Dit bring die vrede by God in ons Here Jesus Christus nou reeds op aarde. Maar dit ontketen ook vyandskap van die Satan en hy het die wêreld aan sy kant in sy desperate poging om God se werk te verydel.

Moses het die Here verwyt dat Hy Israel kwaad aangedoen en hulle glad nie verlos het nie — hy waag om dit kwyt te raak teen die Heilige wat Homself kort tevore in ‘n vuurvlam aan hom openbaar het! Die verset teen sy roeping, die ongeloof waardeur hy die verkiesing en verbond feitlik as waardeloos bestempel, moes hom eintlik die lewe kos!

Maar gemeente, die Here ken ons. Hy weet dat ons vlees en bloed is en Hy is barmhartig en lankmoedig teenoor die wat Hy kragtens sy roeping in die stryd ten bloede toe, werp! Hy straf nie die worstellende twyfelaar in ongenade nie. Hy antwoord in tere ontferming dat Hy sy volk nie kwaad aandoen nie. Teen alle skyn in is Hy besig om hulle te verlos. “Nou sal jy sien wat Ek Farao sal aandoen. Want deur ‘n sterke hand sal hy hulle uit sy land uitdrywe”.

Stry hard, ook onder verswaarde aanvalle en ‘n byna hopelose verwagting in, en u sal sien wat Hy Satan sal aandoen! Hy, Jesus die Christus, sal as Hy kom, die Satan en al sy aanhangers en helpers in die poel van swawel en vuur gooi en sy volk die ewige Kanaan inlei!

Amen.

________________________________________________

Bron: Maak julle roeping en verkiesing vas: preke oor Eksodus 1-24.

________________________________________________

Nuwe onderwys wetgewing beoog staatsinmenging in tuisonderwys: wat kan daaraan gedoen kan word?

Ek plaas met die nodige toestemming, ‘n skrywe hier van Karin van Oostrum, uitvoerende beampte van die Pestalozzi Trust, oor nuwe wetgewing wat deur die Staat beoog word, wat die vryheid van tuisonderwys kan bedreig: 

Die Trust het Woensdag ‘n brief aan die DBO gestuur om te uitstel te vra vir die afsnydatum vir kommentaar op die BELA Bill. Dit is die eerste stap in die geveg. Soveel versoeke as moontlik moet Advokaat Rudman bereik. Voorstelle vir ‘n brief verskyn op die webblad van die Trust by dieselfde skakel.

Alhoewel die meeste van ons al lank geweet het dat nuwe voorgestelde wetgewing op pad is, was dit steeds ‘n skok toe dit vir kommentaar gepubliseer is op die 13de Oktober. Vrees gryp die hart aan: Wat moet ek doen? Sal my kinders veilig wees? Sal die DBO my uitsnuffel en in die tronk gooi?

Jy het twee opsies:

(1)   Kruip weg en ignoreer dit. Wat dan sal gebeur, is die volgende: die Wetsontwerp sal aanvaar word, en sal aggressief toegepas word. Registrasie onder die nuwe wet sal staatsinmenging in jou tuisonderwys toelaat, tot so ‘n mate dat jy nie toegelaat sal word om jou kind volgens sy beste belange, volgens wat hy eintlik nodig het, te onderrig nie. Nie-registrasie sal 6 jaar tronkstraf beteken.

(2)   OF JY KAN SAAM VEG: Weerstaan die BELA Bill en tree in die bresse vir jou gesin. Jy sal eendag vir jou kinders kan vertel dat jy IETS gedoen het in die geveg om hulle regte te beskerm. Die eerste stap in hierdie geveg is die volgende: Skryf ‘n brief wat uitstel vra. Lig jouself in – stel vas wat die wetsontwerp sê, doen moeite om dit te lees, en te vergelyk met die wet wat dit wysig (ons sal ‘n feiteblad oor die BELA Bill verskaf); doen dan ‘n voorlegging (ons sal later riglyne verskaf).

Dis nou die tyd om op jou regte te staan: Jy het ‘n REG om jou kind op te voed (volgens talle internasionale regsinstrumente, wat deel uitmaak van SA se reg); verder het jy ‘n PLIG om in alle opsigte vir jou te kind te SORG, insluitend sy onderwys. Hou in gedagte: Jou heel beste verweer, in ALLE omstandighede, is as jy kan bewys dat dit wat jy doen in die beste belang van jou kind is – jy as ouer weet die beste, en is die HEEL BESTE gekwalifiseer om daardie besluit te neem. Wees stil, en vertrou die Here; Hy beskerm ons en hou ons in Sy hand.

* Lede van die Trust: Voor iemand jou kan opsluit, moet hy eers verby die Trust kom. As jy ‘n lid is, gebruik jou noodnommer, en bel ons dadelik as die DBO of welsyn jou lastig val. Verder mag jy enigiemand toegang tot jou huis weier.

* Anonimiteit: Baie dankie aan almal wat hul uitstelbrief met ons gedeel het! Die briewe stroom in! Tog is baie mense baie huiwerig om hulle besonderhede aan die DBO bekend te maak. Die Trust se regspan en professionele adviseurs werk aan ‘n oplossing daarvoor, en ons sal julle op hoogte hou. Intussen sal dit baie help as julle asseblief Adv Rudman kan bel (skakel net jou “caller ID” af) en net noem dat jy asseblief uitstel vra, maar dat jy bang is om jou besonderhede te gee, en graag anoniem kommentaar wil lewer op die BELA Bill.

* Onthou: Dit is ‘n spesiale tyd hierdie, waarna jy en almal saam met wie jy nou veg, eendag sal terugkyk in die dae wat kom, en dan sal jy vir jou kinders en kleinkinders daarvan vertel. Moet dit nie misloop nie!

Groete

Karin van Oostrum

(Uitvoerende Beampte/Executive Officer: Pestalozzi Trust)
Pestalozzi Trust (IT6377/98)  Support the Trust: us on facebook!

die regsfonds vir tuisonderwys         the legal defence fund for home

en burgerlike onderwys                    and civil education

Posbus/ PO Box 12332 Queenswood Pretoria 0121  Tel: (012) 330 1337  Faks/ Fax: (011) 5075997

E-pos/ E-mail: defensor@pestalozzi.org  Web: http://www.pestalozzi.org

Bank: Pestalozzi Trust ABSA 4048112677 Hatfield 335545

__._,_.___

Nuwe beoogde wetgewing: BELA Bill

Posted by: proregno | October 16, 2017

Islam Evangelisasie (17)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

 ISLAM (17)

 by Rev. Martyn McGeown

In the last blog post on this subject, we studied the Bible’s teaching on Abraham, Isaac, and Ishmael, and we took note of the significance of the sacrifice of Isaac for the gospel of Jesus Christ. Thousands of years after the book of Genesis was written, Mohammed wrote the Qur’an (c. 609-632 AD), which makes very different claims about Abraham, Isaac, and (especially) Ishmael.

Ishmael the Prophet

First, in Islam, Abraham, Isaac, and Ishmael are revered prophets:

Say ye: “We believe in Allah, and the revelation given to us, and to Abraham, Ishmael, Isaac, Jacob, and the Tribes, and that given to Moses and Jesus (Joshua), and that given to (all) prophets from their Lord: we make no difference between one and another of them; and we bow to Allah” (Surah 2:136).

We have sent thee inspiration, as we sent it to Noah and the Messengers after him. We sent inspiration to Abraham, Ishmael, Isaac, Jacob and the Tribes, to Jesus (Joshua), Job, Jonah, Aaron, and Solomon, and to David we gave the Psalms (Surah 4:163).

Also mention in the Book (the story of) Ishmael: he was (strictly) true to what he promised, and he was a messenger (and) a prophet. He used to enjoin on his people prayer and charity, and he was most acceptable in the sight of his Lord (Surah 19:54-55).

Notice that Ishmael is equal in his status of prophet with the other prophets, although the Bible nowhere indicates that Ishmael was a prophet. In fact, the Bible barely recognizes Ishmael as a believer. (Theologians are divided on whether Ishmael was an elect child of God or a reprobate, a discussion of which would distract us from the main point of this article).

The Sacrifice of Ishmael

Second, most Muslims teach that Abraham did not sacrifice Isaac, but Ishmael. (Although Ishmael is not named in the pertinent passages of the Qur’an, most Muslims believe that the Bible is wrong when it teaches that Isaac is the subject of Genesis 22). Two passages of the Qur’an are relevant at this point:

He [Abraham] said, “I will go to my Lord. He will surely guide me!” “O my Lord! Grant me a righteous (son)!” So we gave him the good news of a boy ready to suffer and forbear. Then, when the son reached (the age of) (serious) work with him, he said, “O my son! I see in vision that I offer thee in sacrifice: now see what is thy view!” (The son) said, “O my father! Do as thou art commanded: thou wilt find me, if Allah so wills, one practicing patience and constancy!” So when they had both submitted their wills (to Allah), and had laid him prostrate on his forehead (for sacrifice), we called out to him, “O Abraham! Thou hast already fulfilled the vision!” Thus indeed do we reward those who do right. For this was obviously a trial. And we ransomed him with a momentous sacrifice. And we left (this blessing) for him among generations (to come) in later times: “Peace and salutation to Abraham!” Thus indeed do we reward those who do right, for he was one of our believing servants. And we gave him the good news of Isaac, a prophet, one of the righteous. We blessed him and Isaac: but of their progeny are (some) that do right, and (some) that obviously do wrong, to their own souls (Surah 37:99-113)

Surah 37 does not give the name of the “righteous son” for whom Abraham prayed. Most Muslims assume that the son is Ishmael, but that is an interpretation, not what the text explicitly teaches. The Qur’an presents Abraham and his son (supposedly, Ishmael) as cooperating in the sacrifice: Abraham tells his son (supposedly, Ishmael) about the vision, and (supposedly) Ishmael agrees to be sacrificed. In the Bible, Isaac seems not to know what is going to happen, at least not until they reach the top of the mountain: “Behold the fire and the wood: but where is the lamb for a burnt offering?” (Gen. 22:7). In both accounts (Gen. 22 and Surah 37) the sacrifice does not take place and Abraham’s son is ransomed (see Genesis 22:13, where a ram in a thicket is sacrificed). The Qur’an’s account specifies that the son to be sacrificed will have reached “the age of serious work,” which would make him a young teenager or older.

The son in Surah 37 could be Isaac, not Ishmael. Nothing in Surah 37 demands that we identify the son as Ishmael. In Surah 37:101, for example, God announces “good news” concerning a son, but the same expression, “good news,” is used of Isaac in Surah 37:112. Could not the “good news” of Surah 37:101 and 112 be the same “good news,” i.e., the “good news” of Isaac? (In the Bible, God does not announce good news concerning Ishmael, for Ishmael is not the promised child).

Abraham and Sarah also receive “good news” (or “glad tidings”) in Surah 51, where the reference is surely to Isaac, not Ishmael (the parallels with Genesis 18 are clear):

They [the angelic messengers] said, “Fear not,” and gave him glad tidings of a son endowed with knowledge. But his wife came forward (laughing) aloud: she smote her forehead and said: “A barren old woman!” They said, “Even so has thy Lord spoken, and He is full of wisdom and knowledge” (Surah 51:28-30).

The angels’ announcement, Sarah’s unbelieving laughter, and the reference (in Surah 51:31-37) to the angelic messengers’ errand to Sodom are clear parallels with Genesis 18, where the reference is to Isaac, not Ishmael. In both Surah 37 and 51, the Qur’an references “good news” or “glad tidings” concerning the birth of a son: that son is Isaac, not Ishmael.

One Muslim apologist seeks to discredit the Biblical account of Ishmael’s expulsion in Genesis 21, for if Ishmael was not cast out, then he could certainly qualify as the son who was sacrificed. (This would also contradict the apostle Paul in Galatians 4). His main objection to the story is that Ishmael is presented as a child in Genesis 21, whereas we know that he was a teenager (considered an adult in that day). The Hebrew word translated “child” (Gen. 21:14-20), however, is not specific to young children: the word is used of Joseph (who was seventeen years old) in Genesis 37:30, Naomi’s adult sons in Ruth 1:5; and Rehoboam’s immature advisors in I Kings 12:10. It is also not unusual for Ishmael not yet to have been married, since Isaac did not marry until he was forty years old (Gen. 25:20). Esau was also forty years old when he married his first wife, Judith (Gen. 26:34). Therefore, to insist that Ishmael should have been married in his teens is mere conjecture.

Ishmael and the Kaaba

Third, Abraham is supposed to have journeyed to Mecca, where he and his son, Ishmael, (not Isaac) established the Kaaba, which is a stone structure in the center of Islam’s most holy mosque. To this mosque, every Muslim is required to make a pilgrimage at least once in his life, as one of the Five Pillars of Islam. The devout Muslim faces this Kaaba when he prays five times a day.

We covenanted with Abraham and Ishmael that they should sanctify my House for those who compass it round, or use it as a retreat, or bow, or prostrate themselves (therein in prayer) … And remember Abraham and Ishmael raised the foundation of the House (with this prayer): “Our Lord! Accept (this service) from us: for thou art the All-Hearing, the All-Knowing” (Surah 2:125, 127).

While Surah 2 does not specify the location of the house of worship that Abraham and Ishmael supposedly built, Surah 3:96 makes reference to Bakka (or Makkah), which is (probably) Mecca in Saudi Arabia: “The first house (of worship) appointed for men was that at Bakka (Makkah), full of blessing and of guidance for all kinds of beings” (Surah 3:96). Another passage mandates pilgrimage to this “sacred house”:

Behold, we gave the site to Abraham, of the (sacred) House, (saying), “Associate not anything (in worship) with me; and sanctify my house for those who compass it round, or stand up, or bow, or prostrate themselves (therein in prayer). And proclaim the pilgrimage among men: they will come to thee and (mounted) on every kind of camel, lean on account of journeys through deep and distant mountain highways” (Surah 22:26-27).

If Abraham and Ishmael made a journey to Mecca to build a sacred house, the Bible is silent about it. In fact, such a journey is impossible to reconcile with the book of Genesis. God called Abraham out of Ur of the Chaldeans (modern day Iraq) and commanded him to dwell in the land of Canaan. The Bible records two forays outside of the Promised Land, both of which were examples of Abraham’s spiritual weakness, not his faith. In Genesis 12:10, Abraham travelled without divine sanction to Egypt to escape a famine. In Egypt, Abraham sinned grievously by deceiving the Egyptians about his wife. In Genesis 20:1-2, again without divine sanction, Abraham journeyed to the land of Gerar, where he committed the same sin. Clearly, it was God’s will that Abraham remain in the land of Canaan as a pilgrim and stranger.

The distance between Ur and Jerusalem is approximately 2,900 km (or 1,800 miles). Since God commanded Abraham to dwell in Canaan, not to leave that land, the land that God promised to give him and his seed, why would Abraham leave Canaan in order to travel some 1,700 km (or 1,055 miles) southwards to Mecca in order to set up the “house of God,” and then return to live out his days in Canaan? Why would he do that when the Bible clearly teaches that Abraham erected altars in Canaan and when eventually God mandates his house to be built in Jerusalem, not in Mecca? (In the New Testament, of course, there is no fixed place for the worship of God: “The hour cometh,” said Jesus, “when ye shall neither in this mountain, nor yet at Jerusalem, worship the Father” [John 4:21]).

Conclusion

The Word of God is clear—God called Abraham out of Ur of the Chaldeans (and out of idolatry) and commanded him to sojourn in Canaan, which, apart from two brief departures from the land, he did. In Canaan, God promised Abraham a son, a son who would not be born as a result of the efforts of either Abraham or Sarah, but as a result of a miracle. Abraham believed God’s promise:

And being not weak in faith, he considered not his own body now dead, when he was about an hundred years old, neither yet the deadness of Sara’s womb: he staggered not at the promise of God through unbelief, but was strong in faith, giving glory to God: and being fully persuaded that, what he had promised, he was able to perform. And therefore it was imputed to him for righteousness (Rom. 4:19-22).

Ishmael was born as the carnal seed, not as the spiritual seed of promise. Therefore, when Ishmael expressed his enmity against Isaac, he had to be sent away, lest he share in Isaac’s inheritance: “the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac” (Gen. 21:10). With Ishmael gone, Abraham was tested to the limit, for God commanded him to sacrifice his only (remaining) and his only (truly legitimate) son, the child of the promise, even Isaac, the one through whom God would realize his promise of salvation for all nations. Abraham, having sustained the examination of his faith, was strengthened, and Isaac went on to be the one through whom Jesus Christ would come.

And all those who believe in Jesus Christ, as he is set forth in the gospel, are the seed of Abraham, Isaac, and Jacob; and they partake of all the spiritual blessings of salvation that are found in Christ alone.

Christ hath redeemed us from the curse of the law, being made a curse for us: for it is written, Cursed is every one that hangeth on a tree: that the blessing of Abraham might come on the Gentiles through Jesus Christ: that we might receive the promise of the Spirit through faith (Gal. 3:13-14).

One final point: the Muslim will object that the Qur’an is true and that the Bible (Genesis, Romans, Galatians, Hebrews, etc.) has been corrupted. Nevertheless, to corrupt the Bible in this way would require a corruption of the entire text of the Old Testament, for God is consistently called “the God of Abraham, of Isaac, and Jacob” and never “the God of Ishmael.” In addition, for a Muslim to believe that the text of the Bible is hopelessly and irretrievably corrupt requires him to reject the Qur’an, for the Qur’an teaches that Allah gave the law and the gospel and even encourages the reader to find the truth in those sources:

It is he who sent down to thee (step by step), in truth, the Book, confirming what went before it; and he sent down the Law (of Moses) and the Gospel (of Jesus) before this, as a guide to mankind, and he sent down the criterion (of judgment between right and wrong)(Surah 3:3).

Let the people of the gospel judge by what Allah hath revealed therein. If any do fail to judge by (the light of) what Allah hath revealed, they are (no better) than those that rebel. To thee we sent the Scripture in truth, confirming the scripture that came before it, and guarding it in safety: so judge between them by what Allah hath revealed, and follow not their vain desires, diverging from the truth that hath come to thee (Surah 5:47-48).

If Allah sent the law (including the book of Genesis) and the gospel (the four gospels accounts were written centuries before Mohammed’s birth), and “guarded [them] in safety,” how could they be corrupt—how could they be corrupt already in Mohammed’s day (c. 609-632)? And if they were (already) corrupt, how could the people of the gospel “judge by what Allah hath revealed therein”? If, on the other hand, the (alleged) corruption took place later, we have plenty of ancient manuscript sources of the text of the Old and New Testaments of the Bible, which date to centuries before Mohammed. Either way, the Qur’an compels the reader to consult the Bible for truth!

That is what we urge the reader of this blog to do—seek in the Bible, which is the word of God, for the truth concerning Abraham, Isaac, Ishmael, and, most importantly, Jesus Christ!

______________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland. 

_____________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie 

Posted by: proregno | October 10, 2017

Twee van ds GBS Pasch se bekeringspreke

Lêer:Ds GBS Pasch by die hoeksteen van die Gereformeerde kerk Potgietersrus, deur hom gelê op 17 Mei 1952.jpg

Bron: Wikipedia

TWEE BEKERINGSPREKE

VAN DS GBS PASCH

Ek wil graag twee van ds. GBS Pach se preke by u as leser aanbeveel, met erkenning aan die bron. Dit het my opnuut aangespreek, en dit is ook opnuut aktueel vir ons tyd.

Die een preek, “Die besondere erns van gewone dinge” (Luk. 13:6-9) wys op die noodsaakik om die ‘gewone dinge’ wat die Here geskenk en beveel het ernstig op te neem, veral die prediking van die Woord wat deur dekades en baie jare na ons kom.

Ons leef in ‘n tyd waarin baie mense, ongelukkig ook kerkgangers opsoek is na sogenaamd iets ‘nuuts’, of iets ‘anders’, dalk gaan die charismatiese en/of pinksterbewegings my help daarmee om iets ‘nuuts te ontdek’ ? Die ‘gewone kerkwees’ is net meer genoeg nie…

Maar dalk is alles wat ek nodig het, deur sy Gees en Woord reeds al die jare daar maar ek het dit nog nie deur die geloof in Christus omhels en in woord, daad en gedagtes erns daarmee gemaak nie (HK v/a 20,21)?

Die ander preek is vir my ‘n pragtige voorbeeld om die sogenaamde karkikatuur aan te spreek dat ‘doppers preek nie bekering nie’, of die sogenaamde cliche ‘doppers is ge-arriveerd’ aan te spreek.  Ek wonder baie keer oor hierdie algemene stellings (‘sweeping statements’?) wat gemaak word oor die prediking, is so iemand elke Sondag in al 300 kerke om te hoor wat daar gepreek word, is dit werklik so ? Daarmee sê ek nie daar is baiemaal dooie prediking of prediking wat nie die Woord suiwer en met krag uitlê, toepas en oproep tot bekering en geloof nie. Daar is seker, maar ek is maar versigtig met die veralgemenings.

Ds. Pasch se tweede preek, “Die kerk van Christus in die krisis van slapende of wakende” (Op. 3:1-6), wys egter die ‘ou doppers’ het van harte geglo in bekering en dit gepreek. Dit het my goed aangespreek. Elke prediker, elke gelowige kan dit maar aanhou hoor, dit is goed vir elke mens om opgeroep te word tot die eerste bekering, maar ook vir gelowiges om opnuut opgeroep te word tot verdere of deurgaande bekering, ons lewe lank (HK Sondag 32,33, 52): terug na ons eerste liefde, terug na Christus, terug na sy hele Woord deur die krag van die Heilige Gees.

Ek hoop hierdie twee preke is voedsel vir u honger siele, soos dit vir my was.

Oor ds. Pasch, sien hierdie bronne as agtergrond:

Gerrit (Rabbo) Pasch (Wikipedia artikel)

Roeping en stryd in die kerklike bediening van H.Ph.J. Pasch en G.B.S. Pach (ThM studie deur ds. Petrus J Venter)

____________________________

Preek 1: “Die kerk van Christus in die krisis van slapende of wakende” (Op. 3:1-6), deur ds. GBS Pasch

Lees: Matteus 24 : 36 – 47

Teks: Openbaring 3 : 1 tot 6

Sing:  Ps. 36 : 2; Ps. 128 : 4; Ps.  134 : 1 of 3; Ps.  22 : 11

Gewoonlik, as daar oor een van die briewe van Christus aan die gemeentes van klein-Asië gepreek word, word daar eers iets gesê oor die stad waarin die gemeente lewe.

Uit die geskiedenis weet ons nie iets besonders van Sardis nie. Ja . . . . . ‘n ou stad . . . . ‘n veelbewoë geskiedenis, geleë aan die kant van ‘n vrugbare vlakte, met wol en skaapboerdery as die vernaamste bedrywe. Tog was daar enkele dinge wat lig laat val het op die mentaliteit van die bevolking.

Sardis . . . . ‘n stad van vervalle grootheid, met baie, baie dapper voorsate, maar nou nie meer dapper nie. Tweemaal oorval as gevolg van hulle onwaaksaamheid. Hulle teer op die mooi verlede, maar presteer self nie meer iets nie. En toe in 17 n.C. ‘n aardbewing die stad uitmekaar ruk, het keiser Tiberius help bou, maar die inwoners self herstel hulle stad nooit weer ten volle nie. Al staan daar dan nou ‘n klompie nuwe geboue, bly dit ‘n stad van vergane grootheid. Geen nuwe geesdrif . . . . geen besielende aksie nie. Hulle lewe maar so van dag tot dag voort sonder hoë momente van ywer en daadkrag.

En dit wat die stad van Sardis geld, geld ook in ‘n hoë mate van die kerk aldaar. Nogtans is dit moeilik om die probleme en die sonde van hierdie gemeente in ‘n preek raak te vat, want daar is so min wat konkreet, tasbaar verkeerd is. Dit bly so vaag en algemeen. Efese byvoorbeeld het daadwerklik te doen met die Nikolaïete. Pergamus is die tuiste van Satan met sy baie afgode. Die vinger word by hierdie kerke op die sweer en die ontsteking gedruk. Maar by Sardis word daar in die algemeen net gesê dat die gemeente dood is, dat hulle slaap, maar hoe hulle dood is en waarom hulle slaap word kwalik gesê.

Wat is ‘n dooie gemeente?

Ons dink dan gewoonlik aan ‘n gemeente van gewoonte en verstarring. As die dominee preek omdat dit nou maar eenmaal Sondag is en ‘n preek by Sondag en ‘n predikant hoort. As die ouderling gereeld huisbesoek doen en maar oor koeitjies en kalfies gesels of op hulle beste so ‘n outomatiese vraagmasjien geword het wat op ‘n ry ‘n klomp vrae aframmel en tevrede is met elke dooie antwoord. As die diakens kerkportrette is stewig in ‘n ry op die voorste banke, maar verder prakties niks meer nie. As die lidmate Sondae tweemaal stewig in die kerk sit, maar in die week rustig saam spoel in die donker stroom hel toe.

As nooit iets opvallends gebeur nie. As daar nooit ‘n preek soos ‘n sweepslag weerklink wat wakker maak nie. As die dominee maar ou afgesaagde sinne gebruik wat gesellig soos koel water op ‘n warm dag oor ‘n lui baaier val . . . . maar niemand tot sy fondamente ruk of raak nie. Geen bekering, geen heiligmaking, van Sondag tot Sondag beweeg soos ‘n ou karperd wat van huis tot huis loop en staan, loop en staan. Nooit ‘n tuggeval nie . . . . almal vriende met die ouderling en predikant . . . . nooit iemand vir hulle kwaad nie.

Maar laat ek maar dadelik sê: So ‘n gemeente of kerk was Sardis nie.

Hier het die kerk ‘n uitstekende naam gehad . . . . ver buite sy grense.  Een van die lewendigste en beste kerke in die klassis. Christus Self sê: Julle het die naam dat julle leef. ‘n Uitstekende reputasie. Alles so pragtig in orde. Die dominee van Sardis het vol kerke . . . . hy staan bekend as ‘n vurige en talentvolle spreker. Hulle ingenomenheid met hulleself maak dat hulle nie tevrede is met ‘n man sonder talente nie.

Die kerkraad was ook hoog in aansien. Die ouderlinge voer met huisbesoek ‘n geestelike gesprek. Ouderlinge van ander plekke jaloers op hierdie ywerige swartspan. Die ander het gesukkel met ketters en afwykers in hulle wyke . . . . Nikolaïete, Bileamsmense, Isabeliete. Elke huisbesoek ‘n geveg, ‘n worsteling. Maar kom kyk bietjie na Sardis. Geen vervolging van buite, geen dwaalleer van binne. En met kerkvisitasie kry hulle ‘n pragtige, salige rapport: pragtige dominee, voortreflike kerkraad, werkende diakonie.

Maar Christus sê: Julle is dood op ‘n paar na. Verskriklik so ‘n uitspraak na ‘n kostelike visitasierapport. Julle is dood.

Wat skort dan?

Hier is net ‘n paar wat hulle klere nie besoedel het nie. Mens kan die paar op jou vingers tel. Net ‘n paar wat hulle klere nie besoedel het nie. En wat die res betref moet mens nie dink aan uitspattighede nie. Maar die blinkende wit van die kleed was tog by die meeste dof en vuil geword en goed gekreukel. Nou kan ‘n mens miskien sê: Dit kan tog nie anders nie. Wie is volmaak? Mens kan tog nie onmoontlike eise stel nie. Was die klere in Pergamus of Thiatire miskien smetteloos wit? Waarom dan die skerpe oordeel van Christus: Julle is dood? Waarom soveel lof vir Pergamus en Thiatire vir hulle trou en hulle werke?

Al antwoord: Sardis is doodtevrede met die peil wat eenmaal bereik is. Die gemeente het dieselfde mentaliteit as die stad – Selfvoldaan. Teer op die glorie van die verlede en hulle jaag nie die noodsaaklike wedloop na die volmaaktheid nie. Hier was geen reaksie omdat daar geen aksie was nie. As ‘n kerk ‘n sterk en prinsipiële aksie van stapel stuur . . . . . moet daar ook reaksie wees. – by die lidmate, by die rondom die gemeente.

Maar hier geen aksie en daarom geen reaksie nie. In die ander kerke van Klein Asië was daar aksie en die aksie werk reaksie en nou moes die kerk sterk en groeiend stelling inneem teen die reaksie – hom staal teen aanvalle van buite wat gewek is deur hulle aksie. Almal wat hand-om-die-nek met die wêreld wandel is gedwing na ‘n kant toe . . . . hulle moes hulle teen die sterk aksie en prediking verdedig . . . . . hulle standpunt stel. Maar in Sardis was dit nie nodig nie. Die slap broeders bly slap omdat die kerk hulle nie aanval nie.

Die predikant preek vurig en warm, maar al om die punt . . . . . die vinger nooit op die abses nie. Die hoere en die dansers en baster-gelowiges in die kerk hoor die predikant van Sardis graag. Hy maak nooit iemand seer nie. En die ouderlinge met hulle vroom praatjies het so oor Christus gepraat dat die duiwel nooit geprikkel is tot ‘n aanval of geveg nie. Dit was Sardis se dood. Niemand praat absoluut nie.

Altyd om die punt . . . . . niemand word tot teenspraak geprikkel nie. Gisteraand op ‘n dans in die stadsaal van Sardis en vanmôre salig in die kerk met geen woord uit die predikant se mond wat enigsins die gewete kwel nie. Sardis daarom is jy dood. En behalwe die wandel wat buite orde was . . . . . ook die leer was verkeerd. Die ganse massa van gelowiges moet ons aflei was ontrou in hulle taak om Christus te belei. Hier swaai die gevangenisdeure nooit oop ter wille van die Evangelie nie. Hier word geen fakkel in die brandstapel gesteek ter wille van Christus nie. Geen martelare soos Antipas in Smirna nie.

Die andersdenkendes van die stad kom luister graag na die dominee omdat hy so niemand seermaak nie. Geen wrewel, geen aksie teen hom nie. Maar met Paulus was dit tog heeltemaal anders. Nêrens kon Paulus praat of hy word opgesluit, geslaan en die hele stad jaag hom die poorte uit – juis omdat Paulus ‘n absolute Evangelie bring. Hy bring iedereen voor die keuse van dood of lewe . . . . van die mes insteek onder die sweer en gered word, of sterwe. Nooit kon die mense onder sy prediking dieselfde bly nie . . . dit breek uit na ‘n kant toe . . . . bekering of haat. Redding of opstand en moord en dreiging.

Maar in Sardis het die kerk die simpatie van die wêreld met hulle binnkamergodsdiens wat nooit meer agressief na buite optree nie. En so ‘n kerk het die naam, hy is populêr, hy lewe skynbaar skitterend, maar is inteendeel dood, dood, dood.

Maar nog is dit nie al rede dat Sardis dood is nie. Ons moet nog dieper delf. En dan kan daar geen ander antwoord wees nie: In Sardis het die spanning van die koms van Christus op die wolke, verlore gegaan. Hulle het die uitsig oor die jongste dag verloor. Want ons moet daarop let met watter naam Christus Holmself hier noem.

Dit sê Hy wat die Sewe Geeste van God en die sewe sterre het. Met ander woorde Ek spreek hier wat dit Pinkster laat word het, wat toe die volheid van die Heilige Gees uitgestort het. Maar met hierdie uitstorting van die Heilige Gees begin die einde, want Petrus sê: dit is wat gespreek is deur die profeet Joël: Dit is die laaste dae. Pinkster beteken dat alles nou gedryf en gepers word na die einde – na die voltooing van die eeue. En omdat Christus op Pinkster jaag na die einde en daarvoor Sy Sewe Geeste Stuur, daarom hou hy ook die sewe sterre.

Dit wil sê Hy roep in sy kerk die ampte in aansyn . . . . . apostels, profete, herders, leraars sodat die heiliges volmaak kan word. Met die Gees en met die ampsdraers is daar uitgestort die kragte van die einde . . . . . die kragte wat moet voortstu en voortdrywe na die einde toe. En so het Christus ook gaan werk in Sardis. In die gemeente het Hy ontketen die kragte van die jongste dag. En hulle is geroep om te werk en te bely in al die spanning, die hoogspanning van die einde en om hulle uit te strek na die volmaaktheid van die gelowiges.

Maar Sardis weet van die jongste dag niks meer nie. Hulle weet nie meer dat hulle die Heilige Gees nie ontvang het vir ‘n stigtelike lewe en om dit te geniet en rustig en veilig te hê nie, maar om in die brandpunt te staan en om hierdie wêreld aan die brand te steek sodat die vlamme soos van vuur oral uitslaan. Hulle het ‘n kerkraad en ‘n predikant maar hulle weet self nie meer dat hulle die gemeente moet voortjaag na die volmaaktheid en heiliging toe nie.

Pragtig en prettig vind hulle dit dat hulle geen moeilikhede het nie. Maar dat dit die laaste dae is weet en besef hulle nie. Besef nie dat hulle met hulle belydenis moet indring in die wêreld om die wêreld te dring na die einde toe nie. Om die halwes in die kerk om te smelt tot bekeriing of tot verharding. En omdat die spanning gemis word preek die dominee so swak.

Sondae steek hy ‘n gesellige vuurtjie aan die brand waarby elke Jan Rap hom warm maak, maar nie die vuur van die Heilige Gees waardeur die slappes of gered of uitgedryf word nie. So gaan die Sondae en die jare in Sardis verby. Daar is aksie, maar in die aksie word die spanning van die einde gemis. Hulle vorder niks nie . . . . . word nie heiliger nie, word nie meer volmaak nie en dit spel een woord: Jy is dood . . . . . Sardis.

In Matteus 24 skets Christus die dienskneg of die predikant wat preek en werk onder die spanning van die jongste dag. Dit is die man wat voedsel gee op die regte tyd . . . . . die man wat op die horlosie kyk en die wysers sien voortbeweeg 12 uur toe, en dienooreenkomstig die regte spyse bied.

Maar Sardis se dominiee preek die een jaar soos die ander jaar. Hy sien nie God se horlosie nie. Hy die ouderlinge besef nie hulle moet die gemeente met elke diens en elke huisbesoek opvoer en aanvuur na die einde toe nie. Om aktueel en waaragtig te preek beteken om te besef dat met elke preek die preektyd korter word, elke preek bring die einde nader. Preek beteken die slappes wakker ruk en die volharde slappes hulle dood verkondig, en hulle die kerk uitdrywe en die wêreld in reaksie bring teen die kerk.

Hoe skiet ons tog nie hieraan te kort nie.

En broeder en suster dat die sonde van Sardis in alle waarheid gelê het in die feit dat hulle die lewe losmaak uit die spanning van die jongste lê ook daarin dat Christus aan die kerkraad en gemeente beveel: Wees wakker, wees wakende. En om wakende te wees beteken in die Bybel nooit dat mense moet oppas vir een of ander sienlike gevaar nie, maar dit is altyd die verwagting van die koms van Christus. Elke dag lewe in die verwagting van die einde en daarom ook elke dag werk in die spanning van die einde.

Word wakker: Dit beteken vir die predikant hou die mense nie langer gesellig besig nie, maar preek onder die hoogspanning van die einde. Hy mag hulle nie trakteer op nagereg nie, maar op die vaste spyse dat hulle volwasse word in die geloof, liefde, heiligmaking. Word wakker: Dit beteken vir die ouderling nie ‘n gesprekkie oor ditjies en datjies nie maar ondersoek ernstig wat daar nog aan lidmate ontbreek aan die volmaaktheid in hoeverre hulle nog nie gereed is om Christus te ontmoet nie.

Word wakker: Dit beteken vir die hele gemeente, moenie langer ‘n binnekamergodsdiens daarop nahou nie, want Christus kom en dan moet die wêreld gereed wees. En hulle moet gereed word deur elkeen se tong. . . . . ook u tong en lewe.  Vertel ‘n slag vir die mense langs u van Christus . . . . . praat van Hom in die publieke lewe. Dan kry ‘n mens moeilikheid. Dit storm op jou af . . . . . . jy word gehaat. Maar jy dring die wêreld na die einde toe.

En as jy wakende is, let jy gespanne op en mens sien die tekens van Christus se koms . . . . . . jy is altyd bereid. En die dag kan jou nie oorrompel soos ‘n dief in die nag nie. En ten slotte . . . . . . hier is niks wat mens kan prys in die gemeente as geheel nie en tog is daar ‘n belofte vir hulle wat getrou bly. Wit klere sal hulle dra . . . . . . hulle wat wakker was onder die geklank van God se Woord. Wat geleef het vir een saak. Die koms van Christus op die wolke. Hulle wat bekommerd was oor die stadige groei na die volmaaktheid toe. Hulle name staan geskrywe in die Boek van die lewe.

Broeder en suster, dit was ‘n eienaardige preek . . . . . ‘n preek sonder ‘n toepassing. Maar die preek is bedoel vir u en my van die gemeente. God wil ook vanmiddag ‘n spieël voor ons ophang. Sy Gees dra hierdie brief deur die eeue en eeue heen tot by ons en lewer dit vanmiddag af aan ons adres af. Hoor wat sê die Gees van God tot hierdie kerk: ‘n mooi gemeente, ‘n goeie kerkraad, ‘n redelike predikant. Daar word gewerk.

Maar ons durf nie roem nie. Het ons nie dalk die naam dat ons lewe, terwyl ons dood is nie? Is dit nie ‘n vraag om baie, baie ernstig oor te besin nie. Waar is die spanning van die einde, wat ons dwing, opjaag, verteer? As ons maar nie slaap nie . . . . . . en wat my betref as ek u maar net nie doodpreek nie. God bewaar ons daarvan. Maar ons moet in die spieël kyk. Ernstig kyk . . . . . . voor dit te laat is. Wie ‘n oor het, laat hom hoor wat die Gees aan die Gemeentes sê.

Amen.

_____________________________

Preek 2: Die besondere erns van die doodgewone dinge (Lukas 13:6-9), deur ds. GBS Pasch

Lees: Luk. 13: 1 — 9

Teks:  Luk. 13: 6 — 9

Sing:  1) Ps. 92: 1 en 5 (Ps. 9: 1, 5 en 7)

2)Ps. 119: 31

3)Ps. 65: 2

4)Ps. 32: 5

5)Ps. 100; 104; 116

Ons teksverse praat van gewone en alledaagse dinge. Want die eienaar kom al vir die derde jaar kyk. En as iets drie jaar lank geduur het, dan is dit beslis nie meer iets buitengewoon nie. Tog kry hierdie woorde besondere betekenis as ons let op die moment waarop Jesus Christus hierdie gelykenis uitspreek.

Daar het ‘n skokkende ding gebeur. Ek wou nie praat hoe ons koerante dit sou uitgebuit het nie. Jesus Christus het so pas met die skare gepraat oor die tekens van die tye en hulle vermaan om daarop ag te gee. En toe storm sornmige op hom af wat Hom ‘n berig bring van ‘n ontsettende ramp in Jerusalem. Pilatus het ‘n klompie Galileërs wat gekom het om hulle offers in die tempel te bring, tydens hierdie heilige handeling laat doodslaan. Met ontsetting het ooggetuies gekonstateer dat hulle gesien het hoedat die Galileërs se bloed meng met die bloed van hulle offerdiere. En dit was die tweede ramp in ‘n kort tydjie.

Daar is agtien dooies betreur by ‘n ongeluk in Siloam. Hierdie twee gebeurtenisse het die mense baie laat skrik. En tog – die skrik het ook maar nie baie lank geduur nie. Hulle het in daardie tyd hulle eie teologie gehad, wat ook baie van ons teologie is, waarmee hulle hierdie tragiese gebeurtenisse verklaar het — so naamlik: die Here het hierdeur laat blyk sy groot en ernstige toorn en daaruit kon mens aflei dat die slagoffers op een of ander manier baie ernstig teen Hom gesondig het. Daarmee het hulle dan God se optrede geregverdig:

Ek dank U Here dat ek nie is soos die agtien by Siloam en die ongelukkige Galileërs nie. ‘n Dankgebed wat ook aan ons nie vreemd is as ‘n ramp ander mense tref nie. Maar die ware roepstem en bedoeling van God in hierdie gebeure feite het die skare nie meer verstaan nie. Daarom moet Christus met alle klem tot hulle spreek van die erns van hierdie besondere dinge sodat hulle hulle kan bekeer: indien julle nie bekeer nie, wag daar vir julle dieselfde lot.

Teen die agtergrond van hierdie gebeurtenisse kry die gelykenis van die onvrugbare vyeboom uit ons teksverse ‘n baie duidelike omlyning. Die Here het nou drie jaar lank besondere sorg en moeite bestee aan sy wingerd, aan die Vyeboom of Israel. Johannes die Doper het gepreek en gedoop. Na hom het Christus gekom om die Evangelie aan die sondaars te verkondig en Hy het die prediking bewys en bekragtig met baie wonders. Nou mag die Here tog vrugte verwag. In die hele periode tussen Maleagi en Johannes het God sy vyeboom bykans onbewerk laat lê.

Maar as Johannes kom dan spaar hy nie krag of moeite om die wingerd vrugte te laat dra nie. En as Johannes wegval is Christus besig met nog ‘n intensiewer arbeid en bewerking. God soek tevergeefs na vrugte en daarom wil Hy die vyeboom uitroei. Want dit is die ontsaglike erns van die gewone dinge. Die optrede van Johannes en van Jesus Christus het aanvanklik ewe veel belangstelling getrek, maar na ‘n rukkie het die belangstelling en entoesiasme gedaal. Na ‘n rukkie vind hulle dit al weer baie gewoon dat Johannes doop.

By Christus duur dit ietwat langer. Tog vind dit op duur nie ingang nie. En netnou keer baie van sy dissipels die rug op Hom. Dit het nou drie jaar geduur. Wat! Daar word gepreek, baie gewoonweg gepreek. Maar daarom des te ernstiger. Want dit staan vas. Gewone dinge is baie, baie ernstiger as besondere dinge. Gewone preke, gewone nagmaal, gewone huisbesoek — is eintlik God se manier.

Ja, die bloedbad in die tempel het ‘n paniek veroorsaak, en die ongeluk by Siloam het hulle diep geskok  agtien dooies. Maar wat Christus preek. Ag, nou ja – gister het Hy op ‘n ander plek presies dieselfde gedoen en more is Hy êrens anders. Hulle raak daaraan gewoond. Hy het so pas ‘n duiwel uit iemand gedrywe —haai die hoeveelste is dit nou al?

Die besondere dinge laat ons tenminste nog bietjie skrik, maar die gewone dinge aanvaar hulle sonder skrik, of sonder bewussyn. Ons maak ook so. ‘n Vliegramp, ‘n orkaan, ‘n sikloon — verskriklik. Maar God se Woord wat praat van Ewige, Ewige heil en ewige hel en hitte — en verknersing — geen indruk — gewone dinge. Om nie eers te praat van die nagmaal waarin niks minder as die DOOD VAN GOD SE SEUN gedenk word nie. Gewone dinge wat nie meer tot ons raak of spreek nie.

Die Jode sê: 18 dooies by Siloam en die bloed van die mense tussen die bloed van die offerdiere — verskriklik. Maar God sê: Drie jaar lank is die Evangelie verkondig. Ek het julle nie drie jaar lank, daeliks laat skrik deur besondere rampe nie — maar drie jaar het Ek daeliks gesoek en getrag om julle te beweeg tot geloof en tot bekering en tot gehoorsaamheid van die verbond.

Ons sê: Verskriklike ongeluk, tragiese moord — hoe vol is ons koerante. God sê: Twintig, vyftig, tagtig jaar het julle nagmaal gebruik, die Evangelie is aan julle verkondig – Ek het julle nie daeliks laat skrik deur besondere daelikse rampe nie, maar gesoek gesmeek om julle te beweeg tot ware bekering en tot ware skuldbelydenis onder die nagmaal.

Waarom gaan Israel verlore? Omdat hulle die besondere dinge nie na waarde skat nie? 0 nee. Maar omdat hulle die besondere dinge nodig gehad het, nodig gekry het juis omdat hulle aan die gewone dinge geen geloof en gehoor en bekering gee nie.

Israel gaan verlore, nie omdat hulle die skrik van die Here, die toorn van die Here maar flou opmerk in die drama van die tempel nie, maar omdat hulle die skrik van die Here, die toorn van die Here, glad nie gehoor het in die gewone prediking oor drie jaar nie.

Ons leef in ‘n dramatiese tyd. Ons wag op besondere dinge — selfs op besondere, donderende preke, maar vergeet dat hulle dikwels nie red nie, maar kom as ‘n bewys dat ons nie geluister het na die gewone jarelange prediking en nagmaalsvierings met sy lieflike Evangelieverkondiging nie. Wag u vir ‘n besondere saak of weg om u weer ‘n slag goed te laat luister, u weer in die suiwer sin van die woord nagmaal te laat gebruik. Moet tog nie.

Die besondere dinge kan dalk dit wees wat vir u die weg van bekering en opregte meelewing totaal afsny. U lê dalk onder die toring van Siloam. U bloed meng dalk met die bloed van die offerdiere.

Die bloedbad en die ongeluk met die toring, hulle sou onder ander omstandighede gewone ongelukke gewees het. As dit tien jaar vroeër gebeur het — hulle sou net so tragies wees vir familielede van die slagoffers maar Christus sou dit nooit gebruik het as stof vir ‘n preek nie. Maar nou kom hulle as Johannes en Jesus Christus drie jaar tevergeefs gepreek het. Nou word die ongevalle opeens alarmseine van God, vol van helse dreiging.

Die besondere dinge ontvang hulle erns van die ernstige gewone dinge. Ons is ontroerd oor baie dinge — ons sal nog oor baie dinge ontroerd raak soos wat dit meer raak. Ons skrik almal en sal skrik vir die besondere gebeurtenis as God se toorn oor ons heen dreun. Ons het op die gewone dinge geen ag gegee nie — nou volg God dit op met besondere dinge.

Maar hoeveel van ons besef dat hierdie dinge hulle werklike en eintlike diepste erns ontleen aan baie gewone nagmaalsvierings en nog meer Evangelieverkondigings oor baie jare.

Ja — ons belewe altyd ernstiger wordende tye — hoekom al meer besondere dinge, omdat die erns van die gewone dinge gewoon geword het en nie meer tot ons spreek nie — ons nie meer gryp in ons sondige hart en lewe tot waaragtige bekering en heiliging nie.

O ja — ons wil graag sê: dit is hier nie net gerig en oordeel nie. Ek lees hier ook van die gebed van Christus: Here laat hom nog hierdie jaar staan. Maar dit beteken nie dat die erns minder word nie.

As die gewone bewerking van die boom nie meer help nie — prediking, nagmaalsviering – dan kom die besondere dinge – die kaphoue, vreeslike kaphoue aan die boomwortels.

Ons eredienste gaan voort – ons nagmaalsvierings ook — maar juis daarom word dit gevaarliker – as dit nie die nodige uitwerking het nie, moet ons iets anders verwag – besondere dinge — God se byl se kaphoue.

Daar is nog hoop al het die byl al twee, drie wortels verbrysel -Hy wat pleit vir verdere uitstel is nog daar: Jesus Christus pleitende, pleitende om lankmoedigheid by God, ter wille van ons.

Maar moet tog nie dat hierdie gewone nagmaal en Woordverkondiging u so min raak dat dit God se lankmoedigheid verander in toorn en dat dit roep om die besondere ding van God se oordeel en gerig nie.

Ag — Broeder en suster — as die finale bylhoue moet val, dan sal dit niks help om te sê: Ag het ek die gewone dinge, ook hierdie nagmaal aangegryp nie. Dan is dit te laat. Dan is ook die besondere dinge die vreeslike oordeel van God.

Amen.

Posted by: proregno | October 5, 2017

Islam Evangelisasie (16)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

ISLAM (16)

 by Rev. Martyn McGeown

It has been several months since I addressed Islam on the blog (blog post Islam 15 dated May 25), so it is time to pick up the subject again. In this blog post, I intend to address the differences between Christianity and Islam with respect to Abraham, Isaac, and especially Ishmael. I will divide the material into two blog posts: first, I will explain the Bible’s teaching; and, in the next blog post (DV), I will contrast this with the teaching of Islam.

Isaac and Ishmael

We begin with what the Bible teaches on this subject, before we contrast this with the teaching of the Qur’an. God called Abraham, who at that time was named Abram, and his wife Sarah (or Sarai) out of Ur of the Chaldees in Genesis 12:1-2. Over the course of many years, God repeatedly promised a son to childless Abraham (and to his barren wife); indeed, God promised him numerous descendants, centered on a promised seed (Gen. 12:2, 7; 13:15; 15:4-6, 18; 17:1-7, 15-17, 21; 18:9-15; 21:1-8).

Notice two things about God’s promise to Abraham. First, God had a definite son in mind, a son whose father would be Abraham (“he that shall come forth out of thine own bowels shall be thine heir” [Gen. 15:4]), and whose mother would be Sarah (“I will certainly return unto thee according to the time of life; and, lo, Sarah thy wife shall have a son” [Gen. 18:10]). Second, although Abraham did have other sons, namely Ishmael (Gen. 16:16), born when Abraham was 86 years old, and the sons of Keturah, born after the death of Sarah (Gen. 25:1-4), only Isaac was the son of the promise, the true heir, and the one in whom God established his covenant:

And Abraham said unto God, O that Ishmael might live before thee! And God said, Sarah thy wife shall bear thee a son indeed; and thou shalt call his name Isaac: and I will establish my covenant with him for an everlasting covenant, and with his seed after him (Gen. 17:18-19).

But my covenant will I establish with Isaac, which Sarah shall bear unto thee at this set time in the next year (Gen. 17:21).

… in Isaac shall thy seed be called (Gen. 21:12).

Ishmael, therefore, is not the promised son with whom God establishes his covenant. This is true for two reasons. First, Ishmael is not the offspring of Abraham and Sarah, but of Abraham and Hagar, Sarah’s Egyptian maidservant. Second, and more seriously, Ishmael is the product of the foolish and sinful impatience of Abraham and Sarah: instead of waiting for the promised miracle, the aged couple attempt to produce the promised child by a work of the flesh. This is unacceptable to God because God must receive the glory by fulfilling his promise in his time. The birth of a child in such a sinful manner leads to tension in Abraham’s household with the result that Hagar flees with the child from the wrath of Sarah (see Gen. 16:4-7).

After the birth of Isaac, who is the promised child, Ishmael, who is not the promised child, is cast out of the household because Sarah sees him mocking Isaac on the day that Isaac’s weaning is celebrated (Gen. 21:9). If Isaac was weaned at about two years of age, Ishmael was a teenager at the time. (Abraham was 86 years old when Ishmael was born; Abraham was 99 years old when Ishmael was circumcised at thirteen years of age; Abraham was 100 years old at the birth of his son Isaac, which means that Ishmael was fourteen years old at the time; therefore, when Isaac was aged two, Ishmael was sixteen or so).

After Hagar and Ishmael were cast out of Abraham’s house, Genesis 21 describes how God miraculously supplied their needs in the wilderness, and relates God’s promise to Hagar to make of Ishmael “a great nation” (Gen. 21:18). Ishmael grew up away from Abraham’s household (“in the wilderness of Paran”) and married an Egyptian. Later in Genesis 25, the Bible relates the generations of Ishmael as “twelve princes” (Gen. 25:12-17), and records Ishmael’s death at the age of 137 years (Gen. 25:17). The rest of the history of the Bible, however, focuses on Isaac’s, and not Ishmael’s, descendants: Jacob (Israel) and his children, through whom the promised Messiah, Jesus Christ, came.

Therefore, while it is true that Ishmael was a son of Abraham, and even blessed by God (Gen. 27:20), although God did not bless Ishmael’s generations, Ishmael was not the promised seed. After Ishmael was cast out, Abraham had no further dealings with him (except that Ishmael was present at his father’s burial).

The Sacrifice of Isaac

This is important to remember when we consider the history recorded in Genesis 22. We do not know how much time elapsed between the expulsion of Ishmael (Gen. 21:10-13) and the sacrifice of Isaac, but the Bible does mention “many days” (Gen. 21:34). It is very likely that years, perhaps even decades, had passed before Abraham was put to the test to sacrifice Isaac. The Bible calls Isaac a “lad” (Gen. 22:5, 12), but the word so translated has a wide range of meaning. Certainly, Isaac was old enough to have a conversation with his father (Gen. 22:7-8) and old enough to carry a substantial amount of wood for the burnt offering (Gen. 22:6). He was not a two-year old or a toddler, but a teenager or older.

In Genesis 22 God commands Abraham to sacrifice Isaac, whom God calls Abraham’s “only son” (vv. 2, 16), as a burnt offering. To this the Muslim objects, “Isaac was not Abraham’s only son. Abraham had another son, his firstborn, Ishmael.” (In fact, as we shall see, Muslims generally believe that Ishmael, not Isaac, was sacrificed some years before Isaac was even born!). Nevertheless, Isaac is rightly called Abraham’s only son for two reasons. First, Isaac was the only son left in Abraham’s household. Ishmael, although he was still alive, lived away from Abraham. Therefore, it was obvious to Abraham that, when God spoke of his “only son,” de did not have Ishmael in mind. God did not tell Abraham to seek out Ishmael and sacrifice him. (Ishmael would have been a married man by then with children of his own living in the wilderness). In fact, Abraham might well have been relieved if that had been God’s meaning, for then he could have sacrificed Ishmael and spared Isaac (whom he loved). Second, and more importantly, Isaac, not Ishmael, was the son of the promise, the true heir, and the one through whom Christ should come. That is what made God’s command so painful, and that is why it was such a difficult trial for the aged patriarch:

And he said, Take now thy son, thine only son Isaac, whom thou lovest, and get thee into the land of Moriah; and offer him there for a burnt offering upon one of the mountains which I will tell thee of (Gen. 22:2).

This is also the New Testament perspective of Isaac. In Romans 9 the apostle Paul explains that God’s promise to save “Israel” does not mean the salvation of every single Israelite, for “they which are the children of the flesh, these are not the children of God: but the children of the promise are counted for the seed” (Rom. 9:8). Therefore, to use Paul’s language, Ishmael, or his descendants, did not count. In verse 7, the apostle writes, “Neither, because they are the seed of Abraham, are they all children: but, in Isaac shall they seed be called.” Therefore, God did not call Ishmael, or, at least de did not call Ishmael’s descendants, to salvation. This is good news for the Gentiles because physical descent from Abraham neither guarantees salvation nor excludes a person from salvation. The issue is not, “Are you a physical descendant of Abraham?” but “Are you in Christ?” And, praise be to God, one can be “in Christ” even if one has no Jewish blood whatsoever, for the Gentiles are included in the salvation of Christ!

In Galatians 3, Paul identifies the “seed of Abraham” not as Ishmael, not even as Isaac, but as Jesus Christ: “Now to Abraham and his seed were the promises made. He saith not, and to seeds, as of many; but as of one, and to thy seed, which is Christ” (Gal. 3:16). Since Christ is Abraham’s seed, all those who are “in Christ” (whether Jew or Gentile, male or female, bond or free) are also Abraham’s seed: “And if ye be Christ’s, then are ye Abraham’s seed, and heirs according to the promise” (Gal. 3:29). In chapter 4, Paul contrasts Ishmael and Isaac—Ishmael, the son of the “bondwoman” (slave), is “born after the flesh” (Gal. 4:23), while Isaac, the son of the “freewoman” (Sarah), is “by promise” (Gal. 4:23). The one “born after the flesh” (Ishmael) persecuted the one “born after the Spirit” (Isaac), which, says Paul, is still the case today—unregenerate, unbelieving people (even unregenerate, unbelieving,religious people) persecute God’s regenerate, believing children (see Gal. 4:29). Therefore, concludes Paul, the Galatians (Gentiles who believe in Jesus Christ, and, therefore, Christians in all ages) “as Isaac was, are the children of promise” (Gal. 4:28).

The Significance of the Sacrifice

Given the importance of Isaac—and not Ishmael—as the promised son through whom the Messiah, Jesus Christ, came, the writer to the Hebrews writes the following about the events in Genesis 22:

By faith Abraham, when he was tried, offered up Isaac: and he that had received the promise offered up his only begotten sonof whom it was said, That in Isaac shall thy seed be called, accounting that God was able to raise him up, even from the dead; from whence also he received him in a figure (Heb. 11:17-19).

Isaac was not merely the beloved son of a doting father, the son of his old age. Isaac was much more significant—in Isaac Abraham had all the promises of salvation. In Isaac Abraham saw Jesus Christ! When he laid Isaac on the altar, he sacrificed (and showed himself willing to sacrifice) all hope of salvation, and he prefigured what God himself would do in giving his Son on the cross for the sins of his people. The main difference is, of course, that for Jesus there was no substitute. A voice cried from heaven to spare Isaac, but no voice cried from heaven to spare Jesus. Instead, Jesus willingly bore the wrath and curse of God against the sins of his people on the cross, the punishment that Abraham, Isaac, and all of God’s people deserve to bear.

What shall we then say to these things? If God be for us, who can be against us? He that spared not his own Son, but delivered him up for us all, how shall he not also with him freely give us all things? Who shall say anything to the charge of God’s elect? It is God that justifieth. Who is he that condemneth? It is Christ that died, yea rather, that is risen again, who is even at the right hand of God, who also maketh intercession for us (Rom. 8:31-34).

Next time, DV, we shall examine what Muslims believe about Abraham and his sons—they believe that Abraham sacrificed Ishmael, and not Isaac!

______________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland. 

______________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie 

Posted by: proregno | September 25, 2017

Islam Evangelisasie (15)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

ISLAM (15)

 by Rev. Martyn McGeown

In our last blog post on April 21 (blog post: Islam 14), we compared the soteriology of Islam with Christianity, that is, we looked at Islam’s doctrine of salvation. Like all religions, Islam offers its adherents salvation from this world of sin and misery. Some religions offer a “better place,” while others offer a higher form of consciousness. Buddhism, for example, offers the idea of nirvana, which is release from the endless cycles of reincarnation through which believers must pass on the way to full enlightenment.

Islam offers “paradise” (or heaven) and warns against “hellfire,” although Islam’s offer is conditional and uncertain. Since works are required to enter paradise, and since entrance into paradise depends ultimately on the (somewhat capricious) will of Allah on the Day of Judgment, no Muslim knows whether he or she shall enter paradise or hellfire. Assurance of salvation is, therefore, impossible. Such is the misery of all who trust in some form of salvation by works.

We noticed last time that Islam’s way of salvation is to follow, more or less faithfully, the way of the five pillars of Islam, the chief pillar of which is the shahada, or the confession that Allah is the only true God and Mohammed is his messenger or prophet. We also explained that the shahada is false, for the triune God of scripture is the only true God, while Mohammed is a false prophet. Therefore, the whole superstructure of Islam, which rests on that one central pillar, falls, much as the temple of Dagon fell when Samson leaned upon its pillars (Judges 16:29-30).

Of course, to attack the shahada in one’s first conversation with a Muslim is unwise and counterproductive, as it will close the door to any further interaction and simply offend the Muslim. We have not done so until blog posts 14-15, because we took the time to lay out very carefully the Christian confession concerning the Trinity, the deity and sonship of Christ, the incarnation, the two natures of Christ, the nature and necessity of the atonement, and the bodily resurrection of Jesus. An aggressive, iconoclastic form of witnessing might work on the internet where you want to impress your friends, but it will not help you win a hearing from a coworker or neighbor. And if your motive in witnessing (online or elsewhere) is to impress your friends, then please do not try to witness to a Muslim neighbor. Your motive in witnessing should be the glory of God and the salvation of your neighbor, not theological one-upmanship or the accumulation of notches on your debating belt!

We have presented the truth of Christianity to our Muslim neighbor (or this series of blog posts has equipped us to do so). The differences between the two theologies have been clearly set forth. Our Muslim neighbor has even been able to comprehend and answer correctly the questions of our quiz (see blog post, Islam 12, January 27). Intellectually, the Muslim now understands Christianity. Perhaps, intellectually, the Muslim has a better grasp of Christianity than many Christians (on topics such as the Trinity, the two natures of Christ, etc.). He sees clearly, much more clearly than before, the stark differences between the Islamic view of Jesus (Isa) and the Jesus presented in the Bible.

What must the Muslim do now? Is an intellectual appreciation of the differences sufficient? The answer is simple: he must repent and believe. In fact, the answer pertains to all unbelievers, whether atheists, agnostics, religious unbelievers, Hindus, Buddhists, etc. All unbelievers, no matter what form of unbelief they have, must repent and believe. That is the Biblical, evangelical, and Reformed answer. Unless the Muslim repents and believes, he will simply perish as a more knowledgeable unbeliever.

Because Muslims are somewhat foreign to us, we think that they are a special class. They are not: they are sinners; therefore, they have the same need as any other sinner, to be saved from sin and death. The way of salvation for the Muslim is the same as for any other sinner: the way of repentance and faith.

Repentance is a turning from sin. It is fundamentally a spiritual turning, for it begins in the heart. A repentant person has a change of mind. The Greek word translated repentance in the New Testament, metanoia, simply means “a change of mind.” The repentant person has a change of mind about God: where before he was indifferent or hostile toward God or where before he worshipped a false god, he now understands the truth about God and turns toward him. The repentant person has a change of mind about sin: what he once thought was good and pleasant, he now sees as wicked and displeasing to God. The repentant person has a change of mind about himself: where before he viewed himself as a good person or perhaps imperfect, now he sees himself as a wicked sinner in desperate need of salvation and he will not rest until he finds salvation outside of himself in Jesus Christ. The repentant person has a change of mind about Jesus Christ: before he entertained all kinds of unbiblical notions about Jesus, but now he sees him as the eternal Son of God, the only Savior, and he gladly receives him as Savior and submits to him as Lord. In short, repentance is a change of mind in which a person is sorry for his sins and turns from them.

To use our example, the Muslim must repent. We must call him to repent. He must no longer believe what he once did. He must stop living as he once did. He must turn from Allah, Mohammed, and the Qur’an, and turn to the God and Father of our Lord Jesus Christ, and to the Bible, regardless of the consequences. “Repent for the kingdom of heaven is at hand” (Matthew 4:17). “I came not to call the righteous, but sinners to repentance” (Luke 5:32). “Except ye repent, ye shall all likewise perish” (Luke 13:5). “Repent ye therefore and be converted, that your sins may be blotted out” (Acts 3:19). “Ye turned to God from idols to serve the living and true God: and to wait for his Son from heaven, whom he raised from the dead, even Jesus, which delivered us from the wrath to come” (1 Thessalonians 1:9-10).

The truth that repentance is the gift of God, which he works in the hearts of his people (Acts 5:31; 11:18), does not annul the truth that repentance is an activity of man to which God commands the unbeliever. God will condemn the unbeliever for not repenting, whether he is able to repent or not. We are not hyper-Calvinists: we believe that God calls everyone, everywhere to repent (Acts 17:30). God calls your Muslim neighbor to repent. God calls you to repent, and if you are a Christian, you will repent daily. While God works repentance in you by the Spirit through the Word, God does not repent for you: you must repent and so must your Muslim neighbor.

The second thing that your Muslim neighbor must do is to believe. He must exercise faith. To the Muslim neighbor, we say, as Paul did to the Philippian jailor, “Believe on the Lord Jesus, and thou shalt be saved, and thy house” (Acts 16:31). We must not be shy about saying that. Especially, the minister must not be shy about preaching that. It is the call of the gospel. Notice its form—it is an imperative verb (a command), “believe;” followed by a promise, “And thou shalt be saved.” God issues a serious command—“Believe! Believe in my Son!” God adds to that a promise—“And thou shalt be saved.” However, there is a definite relationship between the command and the promise. God does not say (and nor do we), “God promises to you that, if you believe, you shall be saved.” Instead, God (1) issues the command, “Believe,” (2) states the promise, “And thou shalt be saved,” and (3) identifies the recipients of the promise as those who obey the command, believers. This is the pure Reformed theology from Dordt:

Moreover, the promise of the gospel is that whosoever believeth in Christ crucified shall not perish, but have everlasting life. This promise, together with the command to repent and believe, ought to be declared and published to all nations, and to all persons promiscuously and without distinction, to whom God out of his good pleasure sends the gospel (Canons 2:5).

For a Muslim to believe is really the same as for anyone to believe. He must hold for truth everything that God has revealed in his Word. He must especially believe what the Bible reveals about Jesus Christ. Moreover, he must trust in the crucified Jesus Christ, repudiating everything in which he has heretofore trusted for his salvation. The Muslim, for example, must repudiate the Qur’an—he cannot believe what the Qur’an teaches about Jesus and what the Bible teaches about Jesus, for those two testimonies are mutually exclusive. The Muslim must repudiate the hope that he has heretofore placed in his good works, in the five pillars of Islam, for example, for his salvation. Instead, he must come empty-handed to Jesus, trusting only in the perfect obedience and atoning sufferings of Christ (Christ’s righteousness) to cover all of his sins. The Christian witness must explain the beauties of Jesus Christ to the Muslim, so that the Muslim (by the grace of God) sees that Jesus is the only and perfect Savior. And the Muslim neighbor must be urged to believe in that Jesus.

It is true, of course, that true, saving faith is the gift of God (Eph. 2:8; Phil. 1:29), and that by it we are united to Jesus Christ and made partakers of all of Christ’s benefits. Nevertheless, the Muslim must still believe, for faith is also an activity to which God calls all men. While it is true that the unbeliever, whether Muslim or not, cannot believe, God still commands him to believe. God calls your Muslim neighbor to believe; God calls you to believe; and if you are Christian, you do believe daily.

Faith for the Muslim will be costly, perhaps especially costly, as we saw last time. But God’s promise to the believing sinner, whether Muslim or not, is especially precious: “He that believeth on the Son hath everlasting life” (John 3:36). “He that believeth in me [Jesus], though he were dead, yet shall he live: and whosoever liveth and believeth in me shall never die” (John 11:25-26). “And by him all that believe are justified from all things, from which ye could not be justified by the law of Moses” (Acts 13:39). “Believe on the Lord Jesus Christ, and thou shalt be saved, and thy house” (Acts 16:31).

Reader, have you believed in Jesus Christ? Believe in him. He that believes in him shall never be ashamed.

____________________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland. 

__________________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie 

Image result for boeke te koopPRO REGNO BOEKE

TWEEDEHANDSE BOEKE TE KOOP

(PR boekelys nr. 2 & 3: 18 September 2017)

ADMIN REELINGS

1 Enige navrae moet per e-pos of whatsapp gedoen word, verkieslik nie telefonies nie.

2 Boeke word nie uitgehou nie, behalwe wanneer inbetaling reeds gedoen is.

3 Daar moet gepoog word om boeke af te haal in Carletonville, Potchefstroom of Pretoria soos prakties moontlik is. Indien boeke gepos word is dit op u eie risiko. Pryse hier onder sluit nie posgeld in nie, en moet dus nog by bereken word.

4 Hier is die rekening vir inbetaling asook kontak besonderhede:

Pro Regno Boeke

Absa tjek nr. 01095190673

Takkode: 632005

Verwysing: u voorletters en van

Kontakbesonderhede

Slabbert Le Cornu

Selnr. 082 770 2669

E-pos: proregno@gmail.com

5 Drie afdelings: Afrikaanse, Nederlandse en Engelse boeke

6 Prosedure om te volg vir boekaankope:

6.1. Stuur u lys van boeke wat u wil koop na bogenoemde kontakbesonderhede.

6.2. Ek sal laat weet wat beskikbaar is en die bedrag wat inbetaal moet word (merk u bestelling as “afhaal” of “pos”).

6.3. Sodra ek u inbetaling ontvang het, is die boeke u s’n.

Boekelys 2:
Afrikaans

Groenewald, E.P Handboek Bybelse Geskiedenis:

Die Nuwe Testament

R40
(Die) Pastorale briewe R20
(Die) Evangelie van Lukas R20
Kroeze, J.H Handboek Bybelse Geskiedenis die Ou Testament R40
Kleynhans, E.P.J (Die) Kerkregterlike ontwikkeling van die Nederduits Gereformeerde Kerk in SA R30
Van der Linde, G.P.L (Die) Grondbeginsels van die Presbiteriale Kerkregeringstelsel R20
(Die) Kerkorde

Engels

Arndt, W.F & Gingrich, F.W.
Blass, F. & Debrunner, A.
Greek English Lexicon of the New Testament & Greek Grammar of the New Testament R300
Bright, J (The) Kingdom of God R20
De Graaf, S.G Promise and Deliverance (deel 1-4) R100
Hendriksen, W 1&2 Thessalonians R80
Phillipians R80
1&2 Timothy an Titus R80
Galatians R80
Mark R80
Matthew R80
John R80
Survey of the bible R50
More than Conquerors R40
Ephesians R80
Mounce, R.H (The) Book of Revelation R60
Study Guide Promise and Deliverance (Volume I & II) R30
Van Delen (The) Revised Church Order Commentary R50

Nederlands:

Aalders, G.C.H Het verbond Gods R20
Bouwman, H Gereformeerd Kerkrecht(I&II) R80
Berkouwer, G.C De Persoon van Chrisus R20
De Sacramenten R20
De voorzienigheid gods R20
Bavinck, H De Katholiciteit van christendom en Kerk R20
Grosheide, F.W Mattheus R40
Greijdanus, S Openbaring R40
Jansen, J Korte verklaring van de Kerkorde R30
Korte verklaring van de Kerkorde R30
Janse, A Leven in het verbond R20
Polman , A.D.R Woord en Belijdenis (I&II) R40
Ridderbos, H Paulus R40
Romeinen R40
Schilder, K Het verbond in de Gereformeerde Symbolen R20
Christelijke Regilie R20
Veldkamp, H Zondags Kinderen (I&II) R40
Vonk,C De Voorzeide Leer: Jozua R30
Van der Waal Sola Scriptura (I&II&III) R60

 

Boekelys 3

  1. Afrikaans

Booyens, MJ,    (R20 per boek)

  • Kom, HERE Jesus (Openbaring oordenkings)
  • Jou Geloof het jou gered
  • Julle sal my Getuies wees
  • Elke Dag in die Lig

Bogaards AH, Christus alleen in Psalm 110  R60

Brown, E, Calvyn Aktueel  R20

De Bruyn, PJ, Die Christen en Kleredrag R10

Duvenhage, S, Die Dekor van die nuwe Testament  R30

d’Assonville,VE,  R20 ‘n boek

  • Oorsig oor die Nuwe Testament,
  • Kerkgeskiedenis in 30 lesse,
  • Kerk op die Wit Hooglande,
  • Die Dwaasheid om te Preek

Durand, MC, Aborsie  R20

Durand, JJF, Die Lewende God R20

Du Rand, JA, Want die Einde is Naby  R10

De Klerk, JJ,

  • Herderkunde  R20
  • Handboek Gewyde Geskiedenis R20
  • Vorme en Karakter van die Biblisisme R40

Du Plessis, SJ, Jesus en die Kanon van die Ou Testament  R20

Floor, L, Die Heilige Doop in die Nuwe Testament R20

Gispen, WH, Bybelse Ensiklopedia  R50

GKSA, Die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika 1859-1959  R30

Hefer, H. Begrafnis of liggaamsverbranding?  R20

Helberg, JL, Verklaring en Prediking van die Ou Testament R20

Heyns, JA, R20 ‘n boek

  • Die Nuwe mens Onderweg
  • Sterwende Christendom
  • Brug tussen God en Mens
  • Lewende Christendom

Jooste, JP, Die Verhouding tussen Kerk en Staat  R10

Jonker, WD, R30 ‘n boek

  • Christus die Middelaar
  • Die Gees van Christus
  • Uit Vrye guns Alleen

Konig, A, Christus doop en Bekeringsdoop R30

Kruger, T, Kinders in die Bybel R10

Kruger, BR, Die Ontstaan van die Gereformeerde Kerk in Suid Afrika R30

Louw, JP, Die Jehovah-getuies en die Bybel  R20

Le Roux, J, Bybelstudie aan die hand van temas uit die Nederlandse Geloofsbelydenis R20

Lloyd-Jones, D, Waarom laat God oorlog toe? R30

McDonald, G, Onder die waterlyn  R30

Muller, JJ, Die Brief aan die Filippense & die Brief aan Filemon  R20

Potgieter, FJM, Calvyn vir vandag (oordenkings) R40

Potgieter, J, Homoseksualiteit  R30

Pelser, PJ, Die Gereformeerde Kerk van Heidelberg R20

Rossouw, P, Protestantisme en die Roomse Kerk vandag  R20

Stoker, HG, R30 ‘n boek

  • Beginsels en Metodes in die Wetenskap,
  • Die stryd om die Ordes

Stavast, LH, Redding vir Hierdie Huis  R20

Spoelstra, B, Gereformeerde Kerkreg en Kerkregering R30 (rugkant beskadig)

Stander, HF, Gebruike en Gewoontes in die Bybel  R40

Simpson, HW, Calvyn se Kategismus R20

Smit, N, Die nuwe Ouderling R30

Van der Waal,C, Die Wereld is on Woning R20

Van Wyk, TG, Ek sing n Lofsang by my Snare R30

Van Wyk, JH, Etiek en Eksistensie, Gesindheid en Gestalte R20 elk

Van der Walt, BJ, Onderskeiding van die Geeste R20

Van Der Wateren, H, Kultuur: Kleed van die mens R30

Van der Vyver,GCP, professor Dirk Postma  R40

Vijoen, H. Pas op hoe jy bou !  R20

Viljoen, H. Bybelse riglyne vir suksesvolle kinderopvoeding  R20

Venster op die Huwelik R20

Venster op die Gesin R20

  1. Nederlands

Aalders, GCH, Het Verbond Gods  R20

Bavinck,H, Gereformeerde Dogmatiek 1-4  R160

Bavinck, J, De Heidelbergsche Catechismus  R30

Du Plessis, Geskiedenis van de Christelike Kerk  R30

Dijk, K, Van Eeuwigheid Verkoren, Om’t Eeuwig Welbehagen , Die Voorzienigheid Gods  R30 ‘n boek

Francke, J, De Morgen der Mensheid   R30

Goumaz, L, Het Ambt by Calvyn  R20

Gispen, WH, Over Bijbelgebruik, Ui het leven der Profeten, Schepping en Paradijs R30 ‘n boek

Greijdanus, S,

  • Schriftgeloof en canoniek R20
  • Schriftbeginselen ter Schriftverklaring R40

Hoekstra, T, Gereformeerde Homiletiek  R40

Jansen, J, Korte Verklaring van de Kerkorde  R30

Ouweneel, WJ, De Ark in de Branding  R30

Ridderbos, H,

  • De Komst van het Koninkrijk,  R40
  • Paulus en Jezus, R20
  • Het Geschiedenis en heilige Schrift R20

Schilder, K, Christus in Zijn Lijden (X3)

Stauffer,E, De Koning en de Keizers R30

Trimp, C, De Preek, heilgeschiedenis en Prediking R20

Velema, WH, Nieuw Zicht op Gereformeerde Spiritualiteit  R30

Velema, JH, Wat zit erachter? R20

Venema, FF, Wat is een Christen nodig te Geloven  R40

Van der Waal, C,  R80

  • Openbaring van Jezus Christus 1,
  • Openbaring van Jezus Christus 2

Van der Born, TH, de Verborgenheid der Godzaligheid  R20

Van’t Spijker, W, Triptiek van de Geschiedenis R20

Van Bruggen, J, Het lezen van de Bijbel  R40

Van Kooten, R, Het eerste Gebod: Geen afgoden geen beelden  R20

  1. Engels

Bavinck, H, Our reasonable Faith  R40

Blumenfeld, SL, Is Public Education Necessary  R20

Bruce, FF, The Acts Of the Apostles  R60

Boettner, L, The Millennium, Roman Catholicism R30 per boek

Byl, J, the Divine Challenge  R50

Byl, J, How should Christians approach origins?  R20

Clark, GH, The Incarnation, Lord God of truth  R40 per boek

Donnely, E, Peter: Eyewitness of His glory  R30

Einwechter, WO,

  • An Introduction to Theonomy R20
  • Explicitly Christian Politics R30

Hodge, AA, Outlines of Theology R40

Hodges, ZC, The Greek New Testament

Hertzberg, HW, 1&2 Samuel  R40

Hendriksen, W,

  • the Epistles to Timothy & Titus, R80
  • Epistle to the Philippians, R80

Lenski, RCH, St.John’s Gospel R50

Lee, FN, Daily Family Worship R40

Metzger, BM, The Text of the New Testament  R40

McNeill, JT, the History and Character of Calvinism  R40

McGrath, AE, Justification by Faith R50

Moule, CG, The Epistle to the Romans  R60

Murray, IH, Evangelicalism Divided R70

Peterson, RA, Hell on Trail  R30

Rushdoony, RJ, The One and the Many  R50

Gordon H. Clark Personal Recollections  R30

Robinson, HW, Expository Preaching  R40

Schwertley,B, R40 ‘n boek

  • Musical Instruments in the Public Worship of God
  • Auburn Avenue Theology,
  • The Regulative Principle of Worship and Christmas

Van Til, C, An Introduction to Systematic Theology  R50

Young, EJ, An Introduction to the Old Testament  R50

Posted by: proregno | September 11, 2017

Uit Diep van Donker Nagte, 25 – 28 Oktober 2017

Uit Diep van Donker Nagte

Wie onthou hierdie Hervormingsfeesprogram wat in 2001 by Aardklop opgevoer is? Aanskoulik is hoogtepunte uit die Kerkhervorming uitgebeeld in ’n om vangryke multimedia teater-in-die-rondte pro duk sie. Prof. Jorrie Jordaan was Guido de Bres, prof. Paul Krüger ’n waardige Calvyn met ds. Eric Kayayan se Franse stem. Ds. Christiaan Jooste was die martelaar en ds. Lou Erasmus was Luther.

Die gehoor is op verrassende wyse midde-in die dramatiese gebeure geplaas wat 500 jaar gelede in die lewens van gewone gelowiges afgespeel het. Verskeie versoeke is oor die jare gerig dat hierdie produksie weer opgevoer word. Hierdie jaar, met die 500-jarige Reformasieherdenking van die 16de eeu se Kerkhervorming, word Uit Diep van Donker Nagte opgediep, afgepoets en ’n blinknuwe baadjie aangetrek.

Dit word deur die Geref. Kerk Centurion, weer onder spelleiding van Ina Opperman, DV op 25 tot 28 Oktober 2017 opgevoer.

”Ons wil oud en jonk besiel en meesleur deur hierdie kragtige wolk van getuienis wat die eeue oorspan; hoop bring in tye van verwarring en elke gelowige oproep om die heerlike verlossingswerk van Christus te besing!” sê die regisseuse, Ina Opperman.

Gregoriaanse dreunsang open ’n Middeleeuse kerktoneel. Ons ontmoet die jong worstelende Luther, wat na ’n konfrontasie met die kleurvolle aflaatsmous Tetzel 95 stellings teen die kerkdeure van Wittenberg vasspyker. Hieroor word Luther tot orde geroep op die Ryksdag van Worms. Daar uiter hy die bekende woorde waarmee hy sy lewe op die spel plaas: “Hier staan ek. Ek kan nie anders! Mag God my help!”

Luther se woorde en dade ontbrand ’n vlam van herlewing dwarsdeur Europa. Calvyn tree tevergeefs in die bresse vir die Hervormers en Huge note. Die konflik en vervolging bereik ’n hoogtepunt tydens Bartholomeusnag wat ’n bloedbruilofkomplot was, gesmee deur die sluwe Franse koninginmoeder, Catharina de Medici.

Dan verskuif die toneel na Nederland, waar Guido de Bres sy geloofsbelydenis oor die paleismuur gooi en met sy lewe boet … maar God is in beheer. Christus se oorwinning aan die kruis en ’n geloofsblik op die hemelse heerlikheid versterk en bemoedig getroue gelowiges deur alle eeue heen. Die beleërde stad Leiden word ontset. Die Goue Eeu in Nederland breek aan. Franse vlugtelinge vind ’n heenkome in Suid-Afrika en Amerika. So word die kosbare evangelieboodskap wêreldwyd versprei. In die eeue wat kom, kan gelowiges die Halleluja-triomflied sing.

Skrywer en regisseuse, Ina Opperman, beskryf Uit Diep van Donker Nagte as ’n kunscollage van 16de-eeuse grafika wat dokumentêre vertelling met toneelspel, ensemblesang, kamermusiek, orrel uit voering en gehoordeelname saamsnoer. Die produksie word aangebied deur die Geref. Kerk Centurion in samewerking met die regisseuse, Ina Opperman. Die netto opbrengs sal aan die Emeritaatsversorgingstrust (EVT) van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die versorging van emeritus predikante, emeritus weduwees en afhanklike volwasse kinders geskenk word.

Kom herleef die dramatiese gebeure van Luther en sy tydgenote tydens die Reformasie, 500 jaar gelede, in ’n kaleidoskoop van menslike emo sie wat wissel van twyfel, verwarring, angs, smart, wanhoop, hoop blydskap vreugde!

Wanneer: 25, 26, 27, 28 Oktober 2017
Waar: Gereformeerde Kerk Centurion,
Basdenlaan 226, Lyttelton, Pretoria
Tyd: 19:00 vir 19:30 – 22:00
Kaartjieverkope vanaf 1 Julie: https://tickets.tixsa.co.za/event/udvdn
FB-blad: @uitdiepvandonkernagte
Navrae: navraeddn@gmail.com

Reformasie 500

Kom ons lees Romeine saam met Luther en Calvyn

Image result for die boek romeine

Romeine 2:1-16

1 Daarom is jy, o mens wat oordeel, wie jy ook mag wees, sonder verontskuldiging; want waarin jy ‘n ander oordeel, veroordeel jy jouself; want jy wat oordeel, doen dieselfde dinge. 
2 En ons weet dat die oordeel van God na waarheid is oor die wat sulke dinge doen. 
3 En meen jy, o mens wat hulle oordeel wat sulke dinge doen, en dit self doen, dat jy die oordeel van God sal ontvlug? 
4 Of verag jy die rykdom van sy goedertierenheid en verdraagsaamheid en lankmoedigheid, omdat jy nie besef dat die goedertierenheid van God jou tot bekering wil lei nie? 
5 Maar ooreenkomstig jou verhardheid en onbekeerlike hart vergader jy vir jou toorn as ‘n skat in die dag van die toorn en die openbaring van die regverdige oordeel van God 
6 wat elkeen sal vergeld na sy werke: 
7 aan die wat deur volharding in goeie werke heerlikheid, eer en onverganklikheid soek die ewige lewe; 
8 maar aan die wat eiesinnig en aan die waarheid ongehoorsaam, maar aan die ongeregtigheid gehoorsaam is grimmigheid en toorn; 
9 verdrukking en benoudheid oor die siel van elke mens wat kwaad doen, oor die Jood eerste en ook oor die Griek; 
10 maar heerlikheid en eer en vrede vir elkeen wat goed doen, vir die Jood eerste en ook vir die Griek. 
11 Want daar is geen aanneming van die persoon by God nie. 
12 Want almal wat sonder wet gesondig het, sal ook sonder wet verlore gaan; en almal wat onder die wet gesondig het, sal deur die wet geoordeel word; 
13 omdat nie die hoorders van die wet by God regverdig is nie, maar die daders van die wet geregverdig sal word. 
14 Want wanneer die heidene, wat geen wet het nie, van nature die dinge van die wet doen, is hulle vir hulleself ‘n wet, al het hulle geen wet nie; 
15 omdat hulle toon dat die werk van die wet in hulle harte geskrywe staan, terwyl hulle gewete saam getuienis gee en die gedagtes mekaar onderling beskuldig of ook verontskuldig, 
16 in die dag wanneer God die verborge dinge van die mense deur Jesus Christus sal oordeel, volgens my evangelie. 

Notas:

1 Sien die inleiding op die leesreeks hier, en die res van die reeks hier.

Die doel van die reeks is nie om ‘n eie verklaring te gee van die boek Romeine nie, of om vir u die leeswerk en verklaarwerk te doen nie. Die doel is soos dit sê, om ‘saam’ met Luther en Calvyn Romeine deur te lees, deur hul kommentare/lesings daarop te raadpleeg, om te sien hoe hul met hierdie boek omgegaan het wat wesentlik sentraal gestaan het in die Protestantse Reformasie van die 16/17de eeu.

3. Ek gee wel hier en daar ‘n raamwerk of opmerkings, en gee ‘n paar aanhalings uit Luther en Calvyn se kommentare, maar net hier en daar wat my opval en wat ek met julle wil deel. So die vertrekpunt is altyd: ad fontes! = terug na die bronne, d.w.s. lees die Skrif (Romeine) en Luther en Calvyn se kommentare self.  Ek gaan ook nie Calvyn weer aanhaal of laat herhaal wat Luther reeds vermeld het nie, maar slegs dan byvoeg as hy verdere insigte gee.

4. Enige opmerkings oor ons Romeine lees saam Luther en Calvyn (RLC), kan hier onder of by die facebook inskrywing geplaas word.

5. Hier is Luther en Calvyn se kommentare gratis aanlyn:

Luther

Calvyn 


LUTHER OOR ROMEINE 2:1-16

1 Paulus wil daarop wys dat almal skuldig is, Jode ook deur hul denke en/of dade, en dus nie net nie-Jode (Romeine), asook mense wat een sonde veroordeel, maar nie ‘n ander een in hulself nie, hy spreek dus hipokriete ook aan, v.1-3

“… the text has those in mind who judge others privately in their thoughts and also by word of mouth when they scold them, and yet are like them in all respects. We cannot but call it impudent when a conceited man criticizes another who is also conceited, when a squanderer blames another for wastefulness, and when a miser cuts someone else down for avarice. Although this impudence is so obvious that even fools consider it ridiculous and stupid, a great many are so deluded that they have become afflicted with this disease: more or less conceited people criticize each other for being proud; great and small misers jump upon other misers, and so forth. To such people our text certainly applies: “Do you reckon this, O man, who judge’ etc. For they should judge themselves instead of condemning others who are exactly as they are. Therefore they convict themselves. * Judge not, that you be not judged” (Matt. 7:1), i.e., that you do not bring judgment upon yourselves while you put it upon others. However, we are blind toward our own failings but have sharp eyes for the faults of others.”

2 In die laaste dag sal hulle geoordeel word wat hul heeltyd verhard het en nooit wou bekeer nie, v.5

“The Last Day is called the day of wrath and the day of mercy; the day of tribulation and peace; the day of confusion and glory. For then the godless will be punished and confounded, but the God-fearing will be rewarded and glorified. Just so one calls also that spiritual day which prevails through the light of faith in the heart of believers a day of wrath and grace, a day of salvation and perdition. See Ps. 110:5: “The Lord at thy right hand has broken kings in the day of his wrath’ i.e., in the day and time of grace which is now; and Zeph. 1:14 ft.: “The voice of the Day of the Lord is bitter, the mighty man” (i.e., the powerful and proud man) “will there meet with tribulation. That day is a day of wrath, a day of trouble and distress, a day of calamity and misery, a day of darkness and gloominess, a day of clouds and whirlwinds, a day of the trumpet and alarm’ etc.”

3 Gelowiges moet geduldig wees as ons goeie werke vervolg word in hierdie lewe, die genade beloning volg in die lewe hierna, v.7

“But when persecution quickly follows our work, let us rejoice and be confident that it is pleasing to God and even believe that it comes from him. For all that comes from God must be crucified in the world (and so long as it is not led to the cross, i.e., the readiness to endure shame, it cannot be recognized as coming from God). Even his only-begotten Son was not exempted from this but was placed before us as an example for this. “Blessed, therefore, are they that are persecuted for righteousness’ sake.” (Matt. 5:10.) “Rejoice and be exceeding glad, for great is your reward.’ etc. (Matt. 5:12.)”

4 Volgens die ‘natuurlike reg/wet’ is alle mense verantwoordelik en skuldig voor God, al het hul nie die geopenbaarde wet deur Moses ontvang nie, v.12

“They shall perish without law” means then: It is not the law that was handed down and received that condemns them, and they will therefore perish without this sort of law, but not without any law at all, but by one which is the same though it was not handed down to them in writing and contained and represented therein.

Here the question may be raised whether Gentiles who, though living outside Christ, nevertheless fulfill the law according to their conscience in a natural way, can be saved, in view of the fact that original sin is not taken away without Christ and no law fulfilled without grace (even though one may substantially have fulfilled it and that salvation is by Christ alone. To be sure, the apostle seems here to assert that some have done or do the things of the law by their natural ability. But it is suspicious that he does not say that they fulfill the law but that they observe some and certain parts of the law. For he says “the things of the law,” i.e., part of the law and not the whole law, and so they all are still under the sway of sin because of all that they have not done, as he says later on in the third chapter of this letter.

If one understands the apostle to say that they do fulfill all the things of the law, the question must, it seems, be answered in the affirmative. And if someone objects to this answer by reference to Christ, original sin, and grace, one must reply to him with the statement that whosoever fulfills the law is in Christ and obtains grace by virtue of the fact that he has prepared himself for it to the limit of his ability. For God could forgive them original sin (even if they did not know or confess it) on account of some humble action directed toward God and the highest being they knew. Moreover, neither they nor the Jews were in any way bound to the gospel and the Christ who was specifically made known by it.”

5) Die daders van die wet wys dat hul geregverdig is, die dade regverdig hul nie, maar openbaar dat jy regverdig is, v.13

“In the twenty-sixth chapter of On the Spirit and the Letter, Augustine explains this passage in two ways: First, “the doers of the law shall be justified” in the sense that by justification they become or are made to be what they had not been prior to justification, namely, doers. Secondly, (and this is better): “They will be justified” in the sense that they will be considered and declared righteous, as it has been stated in the Gloss. This is plainly the sense of the context. “For not the hearers of the law are righteous before God,” and if you ask: Who else can be righteous before God except the hearers? you must be given the answer: Only the doers will be righteous, i.e., justified and regarded as righteous. In this sense it is written in Ps. 143:2: “For in thy sight no man living is righteous,” and below in this letter, ch. 3:20: “By the works of the law no flesh shall be justified in his sight,” and in Luke 10:29: “And he desired to justify himself” (i.e., to declare, to establish that he was righteous, and to put all sin away from himself as if he did not know who was his neighbor whom he was commanded to love), and in many other places in a similar way.”

6) Die onderskeid tussen die “werke van die wet” wat op die hart van alle mense geskryf is en die “wet self wat op die harte geskryf word”, v.14,15

“They did the things of the law” (i.e., some of them) “by nature.” Then the text is quite plain and the second interpretation of Blessed Augustine is most adequate. In that case the apostle refers to these Gentiles for the reason that they observed the law as little as the Jews did. Even though they have done some of the good works of the law, hoping that because of this they will not have to suffer a heavy punishment on the Day of Judgment, they nevertheless are still found to be in need of the grace and mercy of Christ, just as it was of no advantage to the Jews that they had observed the law externally. Both, therefore, are under the sway of sin, regardless of the good they have done: the Jews with respect to the inner man, (on account of their observance only of the letter of the law) and the Gentiles with respect to something twofold, namely, that they fulfilled the law only in part and then not wholeheartedly.

I gladly accept this interpretation in view of the fact that the whole argument of this chapter (as the apostle himself says farther on in ch. 3:9 of the letter before us: “We have charged both Jews and Gentiles that they are all under sin”) is nothing else than the demonstration that all, and this means both Jews and Gentiles, are sinners in need of the grace of God.

How can one combine with this interpretation a proper understanding of the saying of the apostle that the work of the law is written in their hearts (Rom. 2:15), especially in view of the fact that even the prophet says that it would be given at a future time only to a believing people, that God would write his law not on tables of stone but on their hearts? Now it seems to me (without wanting to prejudice a better opinion) that it is one thing to say “that the work of the law is written in their hearts” and another that “the law is written in their hearts.” For the apostle did not intend to say here (even if he could have done so on the basis of knowledge) that they had the law written in their hearts, but he wanted to say only “the work of the law.”

I believe, therefore, that “the law is written in their hearts” means the same as “love is shed abroad in their hearts through the Holy Spirit” (Rom. 5:5). This love is the law of Christ and the fulfillment of the law of Moses or, rather, it is a law without law, without measure, without end, without limit, but extended above and beyond everything the law prescribes or can prescribe. But “the work of the law is written in their hearts” means that the knowledge of the law is written in them, i.e., the law written in letters concerning what must be done but not grace which enables one to do this. Hence, those who have had only the work of the law written in their hearts must necessarily have remained confined until now in the letter that kills.”

7) Alleen Christus red ons van die veroordeling van ons gewetens, v.15,16

“Where from, then, shall we take the thoughts that excuse us? Only from Christ and in Christ. For when his own heart reproaches a Christian and accuses him by testifying against him that he has done evil, he presently turns away from it and turns to Christ and says: He made satisfaction, he is righteous, he is my defense, he died for me, he made righteousness to be mine, and made my sin his own. And if he made my sin his own, then I have it no longer, and I am free.

And if he made his righteousness mine, then I am righteous in the same righteousness as he. But my sin cannot swallow him up but it is swallowed up in the infinite abyss of his righteousness, for he is God himself to whom be praise forever and ever. Thus, “God is greater than our heart.” (I John 3:20.) As our defender he is greater than our accuser, and infinitely so. God is our defender, the heart our accuser! Is this the proportion? Yes, yes, indeed, so it is! “Who shall lay anything to the charge of God’s elect?” No one! Why? Because “it is God that justifies.” “Who is he that condemns?” No one! Why? Because “it is Jesus Christ” (who is also God) “that died, yea, rather, that was raised from the dead,” etc. “If God is for us, then who can be against us?”


CALVYN OOR ROMEINE 2:1-16

1 Mense wat in skynheiligheid leef moenie dink dat uiterlike sukses ‘n teken is van die Here se goedkeuring van hul lewe nie, dit moet hul juis beskaam dat hul sy goedheid misbruik, v.4

“Where then the fear of God does not rule, confidence, on account of prosperity, is a contempt and a mockery of his great goodness. It hence follows, that a heavier punishment will be inflicted on those whom God has in this life favored; because, in addition to their other wickedness, they have rejected the fatherly invitation of God. And though all the gifts of God are so many evidences of his paternal goodness, yet as he often has a different object in view, the ungodly absurdly congratulate themselves on their prosperity, as though they were dear to him, while he kindly and bountifully supports them.

Not knowing that the goodness of God, etc. For the Lord by his kindness shows to us, that it is he to whom we ought turn, if we desire to secure our wellbeing, and at the same time he strengthens our confidence in expecting mercy. If we use not God’s bounty for this end, we abuse it. But yet it is not to be viewed always in the same light; for when the Lord deals favorably with his servants and gives them earthly blessings, he makes known to them by symbols of this kind his own benevolence, and trains them up at the same time to seek the sum and substance of all good things in himself alone: when he treats the transgressors of his law with the same indulgence, his object is to soften by his kindness their perverseness; he yet does not testify that he is already propitious to them, but, on the contrary, invites them to repentance. But if any one brings this objection — that the Lord sings to the deaf as long as he does not touch inwardly their hearts; we must answer — that no fault can be found in this case except with our own depravity. But I prefer rendering the word which Paul here uses, leads, rather than invites, for it is more significant; I do not, however, take it in the sense of driving, but of leading as it were by the hand.

2 Langmoedigheid/geduld is noodsaaklik vir die gelowige se lewe, nie net om aan te hou goed doen nie, maar ook om ons deur vervolging te dra, v.7 

“To them indeed, who by perseverance, etc.; literally, patience; by which word something more is expressed. For it is perseverance, when one is not wearied in constantly doing good; but patience also is required in the saints, by which they may continue firm, though oppressed with various trials. For Satan suffers them not by a free course to come to the Lord; but he strives by numberless hinderances to impede them, and to turn them aside from the right way. And when he says, that the faithful, by continuing in good works, seek glory and honour, he does not mean that they aspire after any thing else but the favor of God, or that they strive to attain any thing higher, or more excellent: but they can not seek him, without striving, at the same time, for the blessedness of his kingdom, the description of which is contained in the paraphrase given in these words. The meaning then is, — that the Lord will give eternal life to those who, by attention to good works, strive to attain immortality.”

3 Die “daders van die wet word geregverdig” het gewys daarop dat die wet volkome vervul moes word, wat geen mens kon doen nie, en daarom leer vers 13 nie ‘regverdiging deur werke nie’ maar dat ons juis ‘n ‘ander/vreemde geregtigheid’ buite onsself moet soek (nl. Christus se geregtigheid), v.13 

“For the hearers of the law, etc. This anticipates an objection which the Jews might have adduced. As they had heard that the law was the rule of righteousness, (Deuteronomy 4:1,) they gloried in the mere knowledge of it: to obviate this mistake, he declares that the hearing of the law or any knowledge of it is of no such consequence, that any one should on that account lay claim to righteousness, but that works must be produced, according to this saying, “He who will do these shall live in them.” The import then of this verse is the following, — “That if righteousness be sought from the law, the law must be fulfilled; for the righteousness of the law consists in the perfection of works.”

They who pervert this passage for the purpose of building up justification by works, deserve most fully to be laughed at even by children. It is therefore improper and beyond what is needful, to introduce here a long discussion on the subject, with the view of exposing so futile a sophistry: for the Apostle only urges here on the Jews what he had mentioned, the decision of the law, — That by the law they could not be justified, except they fulfilled the law, that if they transgressed it, a curse was instantly pronounced on them. Now we do not deny but that perfect righteousness is prescribed in the law: but as all are convicted of transgression, we say that another righteousness must be sought. Still more, we can prove from this passage that no one is justified by works; for if they alone are justified by the law who fulfill the law, it follows that no one is justified; for no one can be found who can boast of having fulfilled the law.”

4 Paulus leer dat die werke/getuie van die wet in alle mense se harte geskryf is, maar nie die krag om dit volkome na te kom nie, v.15 

“Without reason then is the power of the will deduced from this passage, as though Paul had said, that the keeping of the law is within our power; for he speaks not of the power to fulfill the law, but of the knowledge of it. Nor is the word heart to be taken for the seat of the affections, but only for the understanding, as it is found in Deuteronomy 29:4, “The Lord hath not given thee a heart to understand;” and in Luke 24:25, “O foolish men, and slow in heart to believe.”

Nor can we conclude from this passage, that there is in men a full knowledge of the law, but that there are only some seeds of what is right implanted in their nature, evidenced by such acts as these — All the Gentiles alike instituted religious rites, they made laws to punish adultery, and theft, and murder, they commended good faith in bargains and contracts. They have thus indeed proved, that God ought to be worshipped, that adultery, and theft, and murder are evils, that honesty is commendable. It is not to our purpose to inquire what sort of God they imagined him to be, or how many gods they devised; it is enough to know, that they thought that there is a God, and that honor and worship are due to him. It matters not whether they permitted the coveting of another man’s wife, or of his possessions, or of any thing which was his, — whether they connived at wrath and hatred; inasmuch as it was not right for them to covet what they knew to be evil when done.

5 Die Evangelie is tot die opstanding van sommige en die veroordeling van andere, v.16 

“He adds, according to my gospel, intimating, that he announced a doctrine, to which the judgments of men, naturally implanted in them, gave a response: and he calls it his gospel, on account of the ministry; for the authority for setting forth the gospel resides in the true God alone; and it was only the dispensing of it that was committed to the Apostles. It is indeed no matter of surprise, that the gospel is in part called the messenger and the announcer of future judgment: for if the fulfillment and completion of what it promises be deferred to the full revelation of the heavenly kingdom, it must necessarily be connected with the last judgment: and further, Christ cannot be preached without being a resurrection to some, and a destruction to others; and both these things have a reference to the day of judgment.

The words, through Jesus Christ, I apply to the day of judgment, though they are regarded otherwise by some; and the meaning is, — that the Lord will execute judgment by Christ, for he is appointed by the Father to be the Judge of the living and of the dead, — which the Apostles always mention among the main articles of the gospel. Thus the sentence will be full and complete, which would otherwise be defective.”

_______________________________

Die hele reeks is hier beskikbaar: Reformasie 500: LRLC

 

« Newer Posts - Older Posts »

Categories