Posted by: proregno | April 28, 2020

Preek: Ware verootmoediging vir ons tye (Daniël 9:1-23)

Preek: Ware verootmoediging vir ons tye

(Daniël 9:1-23)

Lees: Daniël 9:1-23

Teksverse: “… in die eerste jaar van sy regering het ek, Daniël, in die boeke gemerk dat die getal jare waaroor die woord van die HERE tot die profeet Jeremia gekom het met betrekking tot die puinhope van Jerusalem, sewentig volle jare was. En ek het my aangesig tot die Here God gerig om met vas, en in roukleed en as, my aan gebed en smekinge te wy. (Dan. 9:2-3)

Preekopname (GK Carletonville, 2020-04-05): Ware Verootmoediging

(Nota: die audio opname is die volledige preek, die preekteks hier onder bevat die basiese inhoud, die audio en teks bevat nie altyd dieselfde inhoud nie.)

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Orals hoor mens nou die oproep tot verootmoediging voor die Here,

Ja, selfs vanuit politieke- en wêreldleiers kom ‘n oproep tot gebed,

soeke na hulp van iets of iemand meer as die mens self in hierdie tye.

Maar, wat is ware verootmoediging voor die Here,

in alle tye, of dit in voorspoed of teëspoed is?

Dit is wat ons vanoggend wil leer uit ons teksgedeelte, Dan. 9:1-23,

Daniël se gebed van verootmoediging.

Ons wil leer ware verootmoediging gaan oor ‘n

totale vertroue dat die Here alleen kan en sal red,

en dat dit bo-alles oor die eer en die lof van sy Naam gaan,

dat die doel van ons redding,

dat dit beter mag gaan ook in ons tye,

dat die ‘puinhope van Jerusalem’,

sodat sy kerk herstel sal word om sy Naam te eer!

Ons let op 3 sake:

1) die agtergrond van Daniël se gebed van verootmoediging, v. 1-3

2) die inhoud van sy gebed van verootmoediging, v. 4-19

3) die enigste grond van sy gebed van verootmoediging, v. 20-23

 

1) die agtergrond van Daniël se gebed van verootmoediging, v. 1-3

Daniël en sy 3 vriende is in ongeveer 605 VC weggevoer in ballingskap

na Babel, deur koning Nebukadnesar.

In hfst. 9 vind ons Daniël nou onder Daruis, die koning van die Meders,

dit is ongeveer die jaar 539 VC wees.

Daniël het as jongman, dalk 15/16 jarige in Babilon aangekom.

Nou is hy in sy 80’s, nog steeds in ‘n vreemde land, vreemde heersers,

nie by die tempel, nie in die beloofde land nie, in Jerusalem nie…

Hy is as’t in ‘afsondering’, weg van sy land… en wat vind ons hom mee besig?

Verse 2, met God se Woord, hy het gelees “dat die getal jare waaroor die woord van die HERE tot die profeet Jeremia gekom het met betrekking tot die puinhope van Jerusalem, sewentig volle jare was. (Dan. 9:2)

Hy was tot sy ou dae ‘n Ps. 1 man, hy het Jer. 25:12 gelees,

van die ‘puinhope van Jerusalem’ en

dat die Here se volk sal terugkeer na 70 jaar.

Die tyd het aangebreek, dit was tussen 2-5 jaar wat die volk uit ballingskap sal

terugkeer na die beloofde land, na Jerusalem.

En DIT, die Woord van die HERE, die beloftes van die Here,

bring Daniël tot diepe verootmoediging en gebed, vers 3

3 En ek het my aangesig tot die Here God gerig om met vas, en in roukleed en as, my aan gebed en smekinge te wy. (Dan. 9:3)

So, hier vind ons die eerste kenmerk van ware verootmoediging en bekering:

Dit moet in antwoord wees op God, op die Here se wil en Woord.

Ons moet besig wees met God se woord in alle tye, in voorspoed en teespoed,

God se Woord, nie ons tye nie, moet ook bepaal wat is die ware puinhope

van ons tyd, van ons kerk

wat ons in sak en as met roukleed laat verootmoedig.

Ongelukkig sien ons nog min daarvan

daar is groot paniek en hartseer oor ons ekonomie en samelewing

se verval vanwee die corona virus en die gevolge daarvan.

Maar is daar ware verootmoediging omdat God se eer, sy wil, sy wet

nog steeds vertrap word?

Spr. 28:,9 Wie sy oor wegdraai om nie na die wet te luister nie, selfs sy gebed is ’n gruwel.

Ware verootmoediging moet volgens God se Woord wees, sy wet, bloot gebede

deur mense dat ons bloot net kan voortleef in ons eie agendas en sondes,

die rotteresies bloot voortgaan, dra nie die seën van die Here nie.

Dit bring ons juis by die tweede saak, die inhoud van ware verootmoediging

2) die inhoud van Daniël gebed van verootmoediging, v. 4-19

As Daniël sy gebed begin, dan begin hy nie dadelik met versoekinge,

ag Here red ons nou uit ons benarde posisie nie,

maar hy begin met aanbidding, lof aan die Here, vir wie die Here is.

En ek het tot die Here my God gebid en belydenis gedoen en gesê: Ag, Here, grote en gedugte God, wat die verbond en die goedertierenheid hou vir die wat Hom liefhet en sy gebooie onderhou,

Hy aanbid Hom as die enigste ware God, die grote en gedugte God

Die God van die verbond, die God van Abraham, Isak en Jakob,

Die God van goedertierenheid, dus van vergifnis,

maar ook die heilige God wat verwag dat ons Hom liefhet,

deur sy gebooie te onderhou.

Daniel se krisis tye roep dus nie op tot gebede deur alle gelowe nie,

dat alle gode ons nou verlig nie, soos vandag gehoor word nie.

Nee, God is genadig wie Hom alleen liefhet en sy gebooie onderhou.

DUS, wat hul verootmoedig voor die enigste Here en God van hemel en aarde.

So, ons leer dus, die tweede kenmerk, van ware verootmoediging kan alleen wees tot die enigste ware Here, in die konteks van die hele Skrif, God Drie-enig.

En as Daniël besef hoe groot en gedug die Here is, hoe geod en heilig sy wil en wet is, sy verbond is, dan lei dit tot die derde kenmerk van ware verootmoediging,

die erkentenis en belydenis van ons sonde,

dit sien ons, en Daniël kan dit nie genoeg beklemtoon nie,

dat die Here se volk in die verlede gesondig het,

maar selfs nou na 6 dekades in ballingskap, sondig die volk nog steeds.

Ons lees dit in verse 5-10

En kyk wat doen Daniël, hy sluit homself in,

“ons het gesondig en verkeerd gehandel… v. 5

“ons het nie na u knegte geluister nie” al die profete wat die Here deur die eeue

gestuur het, en nou nog stuur nie, v. 6

Vers 7,8 huil Daniël oor die verlede (konings, vaders, onderdane), maar ook almal wat verstrooi is, deur die Here getug word,

maar … hulle … ons hou aan sondig.

T: Klink dit nie maar soos die geskiedenis, ons tye, my tye nie … geliefdes.

Hier sien ons ‘n vierde kenmerk van ware verootmoediging en bekering

Dit is ‘n ‘ek’ en ‘ons’ handeling,

as ons werklik besef hoe groot en gedug en heilig God is,

dan sal ons lewenslank verootmoedig, nie net in my verlede nie,

nie vinger net na ander wys nie, maar 4 na myself oor my eie sonde

Dink aan Jesaja se woorde, daar in Jes. 6, as hy hoor die serafs roep dit uit
“Heilig, heilig, heilig is die Here”

dan, v.5: “Toe het ek gesê: Wee my, ek is verlore! Want ek is ’n man onrein van lippe en woon onder ’n volk wat onrein van lippe is; want my oë het die Koning, die Here van die leërskare, gesien!

Petrus toe hy voor Jesus verskyn: “En toe Simon Petrus dit sien, val hy neer aan die knieë van Jesus en sê: Gaan weg van my, Here, want ek is ’n sondige man!

Al is ons nie altyd self persoonlik skuldig aan ons mense, ons land en volk en kerk se sondes nie, soos ‘n Daniel, roep ons in verootmoediging die woorde van Ps. 119:136 uit: My oë loop af in strome van water, omdat hulle u wet nie onderhou nie.

Dus, in ware verootmoediging huil ons, skeur ons ons klere, omdat

– God se naam nie ge-eer word nie

– as ons sien hoe sy wet verag word

– hoe mense volhard in sonde

– hoe mense hul verhard teen die evangelie…

En dan geliefdes, as ons besef hoe erg ons gesondig het, en nog geneig is, om in die woorde van die nagmaalsformulier, HK, al God se gebooie te oortree…

dan kenmerk vyf: ware verootmoediging probleem nie ons skuld ontken,

of God beskuldig vir ons sonde nie, ons aanvaar God se regverdige oordeel en strawwe oor ons, verlede en nou….

Dit is wat Daniël erken daar in verse 11-14,

Die Here het sy wet vir hul gegee, sy verbond geopenbaar, sien v. 11

wat beide die seën en vloek bevat, Lev. 26 en Deut. 28

En al is ons ontrou aan ons woord, nie die Here nie,

Hy het na eeue se waarskuwings en geduld, sy oordeel gebring,

die volk in ballingskap gestuur “soos geskrywe is in die wet van Moses”

Hy het die onheil gebring wat Hy beloof het, as hul in sonde volhard,

En wat erg is, nie net die verlede nie, maar ook NOU in Daniël se tyd,

die woorde van vers 13 en 14 ….

ongeag al sy tugtinge en waarskuwinge en oproepe en onheil …

“soos in die wet van Moses geskrywe is—al hierdie onheil het oor ons gekom, en ons het die aangesig van die Here onse God nie om genade gesmeek deur ons te bekeer van ons ongeregtighede en ag te gee op u waarheid nie. Daarom was die Here wakker oor die onheil, om dit oor ons te bring; want die Here onse God is regverdig by al sy werke wat Hy doen, maar ons het nie na sy stem geluister nie.

Geliefdes, iemand stuur vir my in hierdie tye, ‘n aanhaling wat my opnuut getref het,

en die woorde is as volg ….

“Wat moet ons meer vrees as enige virus of onheil wat ons kan tref hier op die aarde” Antwoord: die woorde van Matt. 7:23, En dan sal Ek aan hulle sê: Ek het julle nooit geken nie. Gaan weg van My, julle wat die ongeregtigheid werk!

Dit geld vir alle tye, maar ook vir vandag: dit is erg as die Here ons tye straf en tugtig, dit is nog erger as mense nie sy stem hoor nie, of as hul dit hoor, nie na sy stem wil luister nie, en waarlik bekeer en verootmoedig nie.

En as Daniel besef, hoe swak en nietig is, dat al sy kinders so maklik sy gebooie verbreek, dan, ja dan roep hy uit na die enigste grond van ons hoop en troos,

en dit is die sesde kenmerk van ware verootmoediging, die belangrikste kenmerk,

en dit is dat ons pleitdooi vir redding is nie in ons gehoorsaamheid, ons voorvaders, ons tradisies, ons land, ons mense, ons kerke, of wat ookal nie,

ons pleitgrond is die Here self, dat Hy terwille van sy Naam en eer sal optree, en ons red.

Dit sien ons daar in verse 15-23…

3) die enigste pleitgrond van sy gebed van verootmoediging, v. 15-23

As Daniel dan besef ons is skuldig, ons kan onsself nie red nie,

nie ons verlede, enige ander mens nie, dan beroep hy hom op die Here alleen,

Vers 15: lees “met ’n sterkte hand uitgelei het”

Vers 16: “laat volgens u geregtigheid die toorn afgewen word”

Vers 17: “laat terwille van die Here”

Vers 18: let op “die stad waar U Naam oor uitgeroep is” …. maar “ogv U barmhartigheid”

Vers 19: Here hoor, Here, vergeef … om U ontwil, u Naam, u stad U volk..

En wat en Wie is dan hierdie geregtigheid en barmhartigheid van die Here,

wat Daniel en die volk en ons so nodig het,

sodat ons sondes waarlik vergewe word en ons nooit verlore sal gaan nie?

Die antwoord word gegee in verse 20-23.

Terwyl Daniel nog bid, antwoord die Here vir Daniel, deur sy engel Gabriel

te stuur, en die engel kom na hom …. omtrent die tyd van die aandspysoffer…

ongelooflik, al meer as 6 dekades in afsondering, en Daniel het nie die wil van God vergeet nie, en ook nie die doel van al die seremonies en offers nie,

dat daar Een sal kom om al ons sondes te bedek, elke uitverkorene se sondes te bedek, sodat daar werklik vergifnis kan wees, en die ewige lewe.

En dit is niemand anders as Jesus Christus nie,

van wie Daniel ook al geprofeteer het in Dan. 2: en 7:13,14,

die Seun van die Mens wat vir ons ware troos, lewe, vergifnis gebring het.

Sodat, soos daar vir die volk ’n toekoms sou wees,

verlos uit ballingskap na 70 jaar,

daar vir elkeen wat in ware verootmoediging hul sondes bely,

verlossing uit die slawehuis van sondes is,

die ewige Jerusalem, die belofte land van ewigheid,

vir altyd by die Here, geen meer sonde, pyn of dood.

Ja, Jesus sou kom (vanuit Daniel se oogpunt), en Hy het gekom,

SODAT die Here vir Daniël kon sê reeds daar 6 eeue vooruit,

en vir ons vandag nog deur sy Woord, vir elkeen wat in Hom glo:

“Jy is ’n geliefde man”, jy is ’n geliefde vrou, kind van My.

As Jesus aarde toe kom, dan hoor ons daardie woorde,

wat die Vader tot die Seun spreek met sy doop en later by die

berg van verheerliking: “Dit is my geliefde Seun in wie Ek ’n welbehae het, Luister na Hom”

Ja, luister na die Woord vandag, luister na sy Seun.

Dit is dan laastens, en samevattend, die sewende kenmerk van ware verootmoediging vir ons tye: Jesus Christus, is die Geliefde van God, en almal wat in Hom glo, is geliefdes van die Here, vir ewig en altyd.

Dit is ons groot troos nou, en tot in alle ewigheid.  AMEN.

Ware vryheid teenoor die valse vryheid wat ‘Vryheidsdag’ belowe

Wat is vryheid?

Wat beteken dit om werklik vry te wees?

Waarvan wil u graag bevry word …

  • slegte gewoonte
  • werksistuasie
  • skool
  • gemeente
  • die staat

Vir party beteken ‘vryheid’ om te kan doen net wat hulle wil.

Niemand mag vir jou sê hoe om te lewe nie…

  • nie my ouers nie,
  • nie my familie nie,
  • nie die ouderlinge of kerk nie,
  • … selfs nie God nie …

Party mense dink dat bloot om ‘n kruisie op ‘n papiertjie te trek = ware vryheid

Dink maar aan die vieringe van ‘Vryheidsdag’ vanaf 27 April 1994 tot vandag toe.

Maar as ons na ons land kyk: dan sien ons mense wat nog vasgevang is in slawerny, ‘n groter slawerny as wat daar ooit is, mens sien dit daagliks in dien dagblaaie en sosiale media:

Dan sien ons mense en ‘n land wat vasgevang is in allerlei slawerny:

  • persoonlik
  • ekonomies
  • misdaad
  • polities

Daar word allerlei afgodery bedryf in ons land, God se Naam word gelaster, moord en doodslag neem toe, kinders eer nie meer hul ouers nie, en in die koerante en op TV sien ons daagliks hoe moord en diefstal toeneem.

Belangriker nog egter vir u en my: as u ernstig na u eie lewe van elke dag kyk … is u werklik vry? … ook nou en veral met die grendelstaat waaraan ons ons bevind. Is daar iets erger as hierdie inperkings wat mens ook al meer bevraagteken?

Wat is ware vryheid dan ? …. om waarlik vry te wees vandag ?

Kom ons kyk wat leer die Bybel wat dit is om waarlik vry te wees, wat ware vryheid is,

aan die hand van Joh. 8:32-36.

Die konteks van hierdie verse, die Fariseërs ondervra Jesus opnuut oor sy goddelike sending.

In Joh.8 vers 30 en 31 staan daar geskrywe:

30 Terwyl Hy hierdie dinge spreek, het baie in Hom geglo.

31 En Jesus sê vir die Jode wat in Hom geglo het: As julle in my woord bly, is julle waarlik my dissipels.

Jesus leer hier die Jode dat as hul in sy woord bly, dan is hul werklik sy dissipels.

Om ‘n dissipel te wees is om ‘n volgeling te wees, om ‘n lewe te hê wat daarna strewe om volgens God se Woord, die Bybel, voluit te lewe.

In hoofstuk 8 wys Jesus baie duidelik hoe radikaal dit is om Hom te volg:

  • Hy is die lig van die wêreld (v.12) teenoor die duisternis van die mens en die wêreld
  • Hy is van bo (heilig en verhewe), die mens is wêreld is van benede (v.23)

Christus stel hier sy heilige standaard soos geopenbaar in Sy Woord, teenoor mens en wêreld, hoe ons moet lewe as vry mense.

In Joh.8:32 lees ons verder:

32 En julle sal die waarheid ken, en die waarheid sal julle vrymaak.

Jesus belowe vir sy volgelinge, dat deur in Hom te glo, die waarheid hul sal vrymaak.

Dus, nie mense of politiek of geld maak mense vry nie, maar die waarheid maak ons vry.

Ja, ons kan in die grootste politieke vryheid lewe, ek kan op my eie op ‘n eiland bly … maar nogsteeds nie vry wees nie.

Maar wat is hierdie ‘waarheid’ waarvan Christus praat ?

Dit is die groot vraag wat Pilatus ook vir Jesus gevra het tydens sy verhoor: Wat is waarheid?

Hoe baie mense is daar wat vandag nie ook wonder oor wat die ‘waarheid’ is nie.

Vandag is daar baie valse profete wat probeer sê daar is geen waarheid nie, of dat daar baie waarhede is:

  • Die Moslem geloof is ook nou waar,
  • die Hindoe geloof is ook nou waar,
  • wat elke mens self wil glo … dit is ook waar vir hom.

Ja, elkeen skep sy eie waarheid waarvolgens hy wil lewe …

Maar dit is nie wat Jesus hier leer nie.

Die Bybel leer ons duidelik wat die waarheid is:

Waarheid is:

  1. Eerstens ‘n Persoon:

Jesus sê in Joh.14:6: “Ek is die weg en die waarheid en die lewe; niemand kom na die Vader behalwe deur My nie.”,

Dus, die waarheid is nie wat die mens daarvan maak of dink nie, maar Christus self.

Maar hoe weet ons dat Christus die waarheid is?

Dit sien ons daarin dat:

2) Tweedens is die waarheid God se Woord wat geopenbaar is:

In Jesus se gebed in Joh.17, bid Hy in vers 17: “Heilig hulle in u waarheid; u woord is die waarheid.”

Sien u nou, hoekom dit so belangrik is om die Bybel te lees, die Bybel te bestudeer, om te eredienste toe te kom om die Woordverkondiging te hoor, bybelstudies by te woon, katkisasie van die kinders, goeie boeke en kommentare te lees, ens.

Hoe belangrik dit is om jou kind te leer vanuit die Bybel ! (Ps.78; 2 Tim.3:15-17).

‘n Mens kry baiemaal gelowiges wat worstel met lewensvrae,  vasgevang is in lewenskwessies … maar hul gaan nie deur gebed na God se Woord om antwoorde te soek nie.

  • Mense dink hul kan antwoorde van God kry alleen deur gebed, los van die Woord … die Waarheid.
  • Ons moet bid en studeer, albei !

… Maar nou ‘n baie belangrike vraag: hoekom wil mense en kan mense vandag nie die Waarheid glo en doen wat reg is nie?

Ons teks gee vir ons die antwoord:

Ons lees dat die Jode vir Jesus sê in vers 33:

33 Hulle antwoord Hom: Ons is die geslag van Abraham en het nog nooit vir iemand slawediens verrig nie; hoe sê U dan: Julle sal vry word?

Die Jode het gedink hulle is nie slawe nie.

Hulle het gedink, omdat hul kerk toe kan gaan (oftewel sinagoge toe gaan) en hul eie godsdiens hou, hulle outomaties werklik vry is en vryheid het.

Hulle het gedink bloot omdat hul die fisiese nageslag is van Abraham is (vandag sou ons sê: omdat hul gedoop is), hulle sommer so vanself nie meer slawe is nie, en vanself “vry” is.

Dus, my naam is op die lidmaat register en daarom is dit sommer outomaties opgeskryf in die boek van die ewige lewe …

Daarom is hul kwaad, woedend omdat Jesus vir hul sê hulle moet nog vry word. …

Jesus wys vir hulle hul is nog in slawerny in verse 34 en 35:

34 … Voorwaar, voorwaar Ek sê vir julle dat elkeen wat die sonde doen, ’n dienskneg van die sonde is. 35 En die dienskneg bly nie vir altyd in die huis nie; die seun bly vir altyd.

In vers 34 sê Jesus vir die Jode omdat hul nog sonde doen, daarom is hul slawe en nie vry nie.

Daarmee sê hy dan ook by implikasie, dat alle mense, ook ek en u, van nature diensknegte van die sonde is.

Dit is klaar erg genoeg om in sonde te lewe, maar wat ‘n nog groter oordeel is: is om oorgegee te wees in jou sonde. As jy soos baie ongelowiges, of hulle wat eintlik nooit kinders van God was nie, begin ligsinnige grappies maak oor sonde, oor 7de gebod oortredings, nie meer in jou gewete geraak word as verkeerde dinge op TV sien nie, ‘n bespotting maak van ons ‘ou mense’ se waardes (calvinisme), ens.

Geen mens kan sê dat hy nie gesondig het of nogsteeds geneig is tot die sonde nie (Rom.3:19).

Maar wat is dit om te sondig of sondig te wees?

Eerstens, beteken dit dat ons van nature sondig is, dat ons die sonde wat Adam en Eva gedoen het, ge-erf het en daarom voor God skuldig staan. Daarom praat ons van ons ‘sondige natuur’.

Tweedens, is dit om nie volgens God se Wet te lewe nie.  Die Griekse woord vir sonde of om te sondig is hamartia, dit beteken letterlik “om jou doel te mis.”

Dit beteken dus om te mis waarvoor jy gemaak is, nl. om God te verheerlik deur volgens Sy Wet te lewe.

Jou doel as mens is nie om te sondig of ‘n lewe in sonde en slawerny te hê nie.

Die huidige lewe is nie normaal nie, dit is abnormaal.

Hulle wat ‘n lewenswyse van sonde goedkeur, is abnormaal, verkeerd.

Nie ouers of ‘n gemeente wat volgens God se wet hoe langer hoe meer probeer lewe nie.

Wat abnormaal is is om saam te woon.

Om as enkeling seksueel rein te lewe is normaal.

Om onrein, in egbreek, buite die huwelik te lewe, is abnormaal.

Dit wat die Skrif vra is werklik en normaal, die sonde, onder misleiding

van my sondige natuur, die wêreld en die Satan is die abnormale, die verkeerde!

Dus, volgens wat Jesus vir ons hier leer, is:

Om dan ‘n dienskneg, ‘n slaaf van die sonde te wees, is om heeltyd in die sonde te lewe, dus om te volhard in ‘n lewensstyl van sonde, in stryd met God se wet, en weier om te bekeer.

Om dit vir die Jode te verduidelik, gebruik Jesus in verse 33-35 die voorbeeld van ‘n slaaf en ‘n seun wat in ‘n huis woon.

In die wette van die OT, moes slawe na ‘n seker paar jare vrygestel word, of aan ‘n ander familie verkoop word.

Hy was dus nie permanent deel van ‘n sekere huis nie.

Daarteenoor was die seun altyd deel van die huis waarin hy gebore is.

Jesus gebruik hierdie beeld om vir die Jode te wys dat, al beroem en dink hulle hul is deel van die huishouding van God (omdat hul afstammelinge van Abraham is na die vlees), hul eintlik slawe in die huis is, omdat hul nog in die sonde is en nie die waarheid van God in Christus aanvaar nie.

Ja, die wet waarop hulle hul nog altyd beroem se doel was juis om hulle by Christus uit te bring … en nou dat die wet hul by Christus bring … verwerp hul Hom (sien Rom. 3:21,22; 10:4; Gal. 3:24).

Ja, hul is dus nog vasgevang in die sonde, hulle mis hul doel van hul as volk se hele OT bestaan: naamlik Jesus Christus self.

Daarom dat Jesus ook vir hul sê in vers 42:

As God julle Vader was, sou julle My liefhê, want Ek het uit God uitgegaan en gekom; want Ek het ook nie uit Myself gekom nie, maar Hy het My gestuur.

As God julle Vader was, sou julle My liefhê ….

Dus, alle mense wat aanhou volhardend lewe in sonde, dit goedkeur en nie daarvan wil bekeer na Christus nie –nie net die Jode in Jesus se tyd nie, maar ook vandag, en wat Christus en sy Woord verwerp- is nie waarlik vry nie, maar is slawe van die sonde, en daar is erge gevolge.

Elke mens, of dit die president van die land is, en/of die burgers van ‘n land, wat Jesus nog nie het as sy Koning en Verlosser nie, is nogsteeds ‘n slaaf van die sonde.

En dit is juis hierdie slawerny aan die sonde en verwerping van Jesus, wat al die slawerny, al die onvryheid ook in ons land en in ons lewens veroorsaak: afgodery, God se Naam wat gevloek word, kinders wat nie na hul ouers luister nie, moord, diefstal, verkragting, leuens, ens.

Dus ons land is nog in slawerny … en nie waarlik vry nie, ongeag die sogenaamde uiterlike politieke ‘vryheid’ …

Ja, ons kan selfs ‘n eie Afrikanerland kry, maar as dit sonder Christus se vryheid is, dan is dit bloot Afrikaner slawerny.

In Spreuke 8:35, 36, sê Wysheid, Christus self:

35 Want hy wat my vind, het die lewe gevind en verkry ’n welbehae van die HERE. 36 Maar hy wat my mis, benadeel sy eie lewe; almal wat my haat, het die dood lief.

Dit is nie omdat mense arm is, of nie huise of grond het nie.

Nee, dit is sonde wat die probleem is van ons mense en ons land.

Daarom moet ons vra, ook aan onsself:  is ek, is ons waarlik vry?

Het ek vryheid in Christus ongeag my moeilike omstandighede, ongeag my werksomstandighede, ongeag die grendelstaat toestand?

As u doelbewus en opsetlik in sonde bly lewe [toets dit aan die tien gebooie], dan is u nie “waarlik vry” nie.

Dan is u nog ‘n slaaf en kan nie vir God en u naaste dien nie.

U weet, ek dink dit is die rede waarom daar ‘n ampskrisis in ons kerke ontwikkel onder ons mans … want ons mans het te veel ander gode waarin hul nog verslaaf is: drank, geld, seks, sport, gemaksug … noem maar op …

Baie van hierdie dinge is nie opsigself verkeerd nie … maar as dit alles is waarom ons lewe wentel, dan raak dit ‘n probleem.

Ag, mag die dag weer kom dat ons mans die leiding neem en so passievol kan begin raak oor die kerk van Christus, ons mede-lidmate, … as wat ons vir bv vir rugby het !

En nou, hopelik is u nie soos baie van die Jode wat hul hart verhard teen Jesus en probeer beweer u het geen sondeprobleem nie, u is heeltemal vry en in geen slawerny nie.

Want ons is almal skuldig.

Juis daarom moet ons nou hierdie belangrike vraag beantwoord:

Maar hoe word ek dan bevry van hierdie  lewe van sonde en slawerny?

Hoe kan ons waarlik vry word, vryheid kry en in vryheid lewe

… ware innerlike vrede en vryheid wat vrug dra in ons alledaagse lewe, diensbaar teenoor God en my naaste ?

Jesus gee die enigste antwoord in vers 36:

As die Seun julle dan vrygemaak het, sal julle waarlik vry wees.  (herhaal)

Jesus alleen is die ‘seun’ van vers 35 wat vir ‘altyd’ bly.

Hy is permanent in die woning van die Vader, omdat Hy soos die Vader heilig is (alhoewel Hy tydelik aarde toe moes kom om sy kinders te verlos).

Ja, net Christus kan vir ons as slawe (vers 35) ware vryheid gee, wat u ook vry kan maak van die sonde, om verkeerde dinge te begeer en te wil doen (v.44).

Geen mens, geld, sielkunde, plesier of politiek kan dit –ware vryheid- vir u gee nie.  

Dit is alleen deur die Evangelie, (wat beteken): die GOEIE NUUS! : Jesus se koms na die aarde, sy dood vir ons aan die kruis, sy opstanding en hemelvaart, dat Hy ons bevry van die sonde, die Satan en die dood:

En belangrik nou, ons word deur Christus bevry, nie om in wetteloosheid te lewe nie, maar juis om nou die res van ons lewens volgens sy wet in dankbaarheid te lewe.

As Christus ons red, dan is ons vry van die vloek, ewige dood en straf.

Maar in hierdie moet ons deur heiligmaking hoe langer hoe meer (HK) vry raak van ‘n sondige lewe: gedagtes en praktyk.

Kyk wat sê Christus in Johannes 8 is kenmerke van sy dissipels, hulle wat deur Christus vrygemaak is en waarlik vry is volgens v.36 (en dus ook van Christene vandag):

As julle in my woord bly, is julle waarlik my dissipels.  En julle sal die waarheid ken, en die waarheid sal julle vrymaak.

= student/leerling van God se Woord

As God julle Vader was, sou julle My liefhê (v.42)

= liefde vir God en die naaste

47 Die wat uit God is, luister na die woorde van God. Daarom luister julle nie, omdat julle nie uit God is nie.

= Gehoorsaamheid, ‘n dankbaarheidslewe

En dit alles werk Hy deur Sy Gees, die Gees wat ware vryheid bring volgens sy Woord.

In 2 Kor.3:17 leer ons ook dat “Die Here is die Gees, en waar die Gees van die Here is, daar is vryheid.”

En die GEES van God werk nie los van sy Woord nie !

Alleen God se vryheid bring ware vrede.

Geen vrede, sê God, vir die goddelose nie, hulle wat sonder God en sy wet hul lewens wil bou.

Geen vryheid vir hulle wat hul gesinne of gemeentes los van God se Woord probeer bou nie.

Geen vrede en vryheid vir ‘n land wat nie deur Christus ware vryheid en vrede volgens sy wet wil erken nie.

Geen politieke of volksvryheid sonder Christus nie.

Daarom ook dat ons lees in Ps.127: 1 en 2,

As die HERE die huis nie bou nie, tevergeefs werk die wat daaraan bou; as die HERE die stad nie bewaar nie, tevergeefs waak die wagter. Tevergeefs dat julle vroeg opstaan, laat opbly, brood van smarte eet – net so goed gee Hy dit aan sy beminde in die slaap!

As u in u eie lewe, gesinslewe, u beroep of wat ookal sonder Christus se vrymaking, sonder sy Gees en Woord probeer lewe, dan is u tevergeefs besig.

Tevergeefs !

Is u nie al moeg gestoei teen u Skepper nie ?

Maak die sonde en slawerny u nie moeg nie ?

Hou op spartel en vind ware rus in Christus: Matt.11:29-30!

Hoe lank nog gaan ons land en sy mense, veral nou in hierdie tye, nie God se strawwende Hand sien nie?

Ten einde is die grootste vraag nié in watter omstandighede ek en u ons tans bevind nie,

maar die grootste vraag is:

IS ONS VRY IN CHRISTUS, ONGEAG ONS OMSTANDIGHEDE?

En as ons dan ware vryheid ontvang, kan ons verder reformeer vir vryheid op alle terreine van ons lewens en denke,

gesin, gemeente, gemeenskap, land en volk, ens.

Christus deur sy Woord en Gees alleen bring ware deurgaande vryheid.

Die Evangelie van Christus, die goeie nuus van ware bevryding is ook die enigste hoop vir ons kerke en volke in SA.

“…want sonder My kan julle niks doen nie.” – Joh. 15:5.
___________________________________________

Sien ook hierdie artikels:

Die waarheid  maak vry: HG Stoker

“Foutiewe teorieë oor die waarheid veranker die waarheid nie in God nie, maar in die mens of die wêreld.  Die gevolg hiervan is dat die waarheid betwyfel of verwerp word, of dat dit as iets subjektief opgevat word, of dat daardeur die verstand (of rede) van die mens tot afgod vervals word.  Foutiewe vryheidsteorieë veranker ewe-eens menslike vryheid nie in God nie, maar in die mens.  Hiervolgens handhaaf sommige dat die mens sy vryheid aan homself en sy eie-aard alleen te danke het, d.w.s. dat die grond van menslike vryheid in die mens self rus; ander egter handhaaf dat waar die mens nie hierdie soort vryheid deelagtig kan wees nie, hy daarom ʼn speelbal moet wees van blinde aardse kragte of van onvernietigbare aardse wette of selfs van die noodlot..” -HG Stoker

Ware vryheid teenoor liberalisme

Bybelse of ware vryheid is om God te dien volgens sy Woord in die krag van die Gees, dit is om dankbaar gehoorsaam te wees volgens sy goeie bevele, en ‘n mens kan alleen waarlik vry wees in en deur Jesus Christus wat ons kom bevry het van onsself, die wêreld en die Satan (Joh.8:32-36).

Bronne oor die reg van verset, want ons moet God meer gehoorsaam wees as aan die mense (Hand. 4:19; 5:29) … ook wat die burgerlike owerheid betref

Daar is heelwat vrae wat opkom in ons ‘corona-virus’ tye van streng wetgewings en beperkings. Ja, die gebeure dwing gelowiges, die kerk, om opnuut te dink en te besin oor ons gehoorsaamheid aan die burgerlike owerheid wat die Here oor ons aangestel het in sy voorsienigheid (Rom. 13:1-7). Die totale onvoorwaardelikheid waarmee baie al die regering se inperkings aanvaar en daarby berus, sonder om twee keer daaroor te dink, maak mens bekommerd.

Ja, almal sal saamstem daar is ‘n virus gevaar wat medies en polities hanteer moet word, maar hoe dit presies hanteer word, veral deur die burgerlike owerhede regoor die wêreld, maak mens besorgd, veral die feit dat een van die ‘essensiële dienste’, die belangrikste wat mens eintlik nodig het, in die tyd van die virus-krisis ook totaal ingeperk word, nl die kerke se dienswerk, in die besonder die eredienste op die rusdag.  Gelukkig is daar ook al meer stemme wêreldwyd wat oproep tot die herstel van die publieke eredienste, spesifiek die 3de Mei.

Vir ‘n goeie oorsigtiglike sosio-politiese scenario beoordeling van ons eie burgerlike regering se (mags)ingrype, sien hierdie artikel: Vyf scenario’s vir Covid-19 in Suid-Afrika.

As gereformeerde gelowiges wil ons beide ongelowige rewolusie (die totale omverwerping van die bestaande ‘orde’) én goddelose staatisme (onvoorwaardelike onderwerping en aanvaarding van alles wat die staat doen) verwerp.  In ons belydenis glo en bely ons volgens die Skrif dat die Here gesag oor ons aanstel, en dat ons daardie gesag terwille van die Here gehoorsaam:

Heidelbergse Kategismus

Sondag: 39 – VRAAG EN ANTWOORD: 104

Vraag: Wat eis God in die vyfde gebod?

Antwoord: Ek moet my vader en moeder en almal wat oor my gestel is, alle eer, liefde en trou bewys. Aan hulle goeie leer en tug moet ek my met die verskuldigde gehoorsaamheid onderwerp1. Ook moet ek met hulle gebreke geduld hê2, omdat God ons deur hulle wil regeer3.

Skriffundering: 1) Eksodus 21:17; Spreuke 1:8; Spreuke 4:1; Spreuke 15:20; Spreuke 20:20; Romeine 13:1; Efesiërs 5:22; Efesiërs 6:1-2; Efesiërs 6:5; Kolossense 3:18; Kolossense 3:20; Kolossense 3:22 2) Spreuke 23:22; 1 Petrus 2:18 3) Matteus 22:21; Romeine 13:2-3; Efesiërs 6:4; Efesiërs 6:9; Kolossense 3:20

Nederlandse Geloofsbelydenis artikel 36: Die burgerlike owerheid

“…. Verder is elkeen verplig, van watter hoedanigheid, rang of stand hy ook al mag wees, om hom aan die owerhede te onderwerp, belasting te betaal, aan hulle eer en onderdanigheid te bewys, hulle te gehoorsaam in alles wat nie met die Woord van God in stryd is nie en vir hulle voorbidding te doen dat die Here hulle in al hulle handelinge mag bestuur, sodat ons in alle godsvrug en eerbaarheid ‘n rustige en stil lewe kan lei. …” (sien die vollledige artikel hier.)

Uit hierdie twee belydenisstukke, is die gereformeerde gelowige se standpunt nog altyd, terwille van die Here se opdrag en sy wil gehoorsaam ons gesag en owerhede wat oor ons aangestel is, maar belangrik ‘in alles wat nie met die Woord van God in stryd is nie“.

Daar is en behoort nie so iets soos ‘n absolute onvoorwaardelike onderwerping te wees aan enige gesag op aarde nie, maar alleen aan die Here. Aan die eenkant, is die saak eenvoudig en duidelik:

– ons onderwerp ons aan mekaar se gesag ‘in die Here’ (Ef. 5:21)

– kinders onderwerp hul aan hul ouers se gesag ‘in die Here’ (Ef. 6:1-3)

– vrouens onderwerp hul aan hul mans se gesag ‘in die Here’ (Ef. 5:22)

– lidmate onderwerp hul aan die kerkrade se gesag ‘in die Here’ (Hebr. 13:17)

– as werknemers onderwerp hul aan die werkgewers se gesag ‘in die Here’ (Ef. 6:5-9)

En, – burgers onderwerp hul aan die burgerlike gesag en owerhede ‘in die Here’ (Rom. 13:1-7)

Dus, ons onderwerping is nie absoluut nie, nie onvoorwaardelik nie, maar in en volgens God se Woord. Daarom as my ouers of kerkraad of burgerlike regering van my iets verwag in stryd met die Here se duidelike Woord (bv. ek moet gaan moor en steel), kan ek nie daarmee saamgaan nie, en met respek en eerbied moet ek dan so geval hanteer in die lig van Hand. 4:19; 5:29 om aan die Here meer gehoorsaam te wees as aan mense.

Tog wil dit voorkom asof in die praktyk, die ‘in die Here’ veral vergeet word wat betref die burgerlike regering van die land. Dit is verbasend hoe baie onvoorwaardelik alle maatreëls van die regering sal nakom tot die letter toe …. maar die Here se gebooie kan maar gekompromeer word in ons lewens, dit is nie ‘essensiële diens(te)’ of ‘noodsaaklik’ nie (veral die 4de en 7de gebod?), soos die feit dat die publieke eredienste vinnig afgestel is, daar is oor die algemeen nie eers gepoog om eers onder die nodige covid 19 maatreëls voort te gaan nie, of daarvoor te beding nie.

Ek wil nie alles herhaal wat ek reeds geskryf het in my vorige artikel nie, maar wil dit tog aanbeveel om dit eers te lees (Teen die Revolusie, die Evangelie van Christus! – Die kerk se roeping teen die revolusionêre tydsgees belig vanuit Romeine 12 en 13) voordat u hier verder lees, sodat u asb. sal hoor wat ek van albei kante wil sê.  Slegs een aanhaling uit die artikel om saam te vat:

“Deur die eeue was daar vergrype na beide kante:

a) Gelowiges wat hul nie onderwerp aan burgerlike owerhede nie, ons is nou vry in Christus, ons lewe nou onder ’n nuwe wet en geen mens sal oor my gesag uitoefen nie, wat vloei uit ‘n verkeerde revolusionêre mensbeskouing wat meen gelowiges is perfek in hierdie lewe, en het nie gesaginstellings nodig om die sonde te onderdruk nie (sien NGB art. 36 se eerste sin)

b) Die ander uitsterste is weer hulle wat meen, die owerhede is deur God aangestel, en ons moet hul absoluut gehoorsaam wees in alles, hulle is goddelik, ‘n blanko tjek benadering. Die dwaling van die “absolute goddelike reg van konings”, wat lei na messiaanse staatisme, die staat kan niks verkeerd doen nie, hulle sal ons red hier op aarde, vir ons in alles sorg. Ons moet net bid, hul seën.

Nee, as ons mooi en aandagtig luister na God se Woord hier (Rom. 12 en 13), en in en ander plekke, is dit baie duidelik dat hier word geleer, beide:

– die gelowige, kerk, se taak en roeping ten opsigte van hoe om gesag oor hul te aanvaar, spesifiek die burgerlike owerhede se gesag, én

– dat die burgerlike owerheid ook moet besef Wie hul aangestel het, en wat hul taak behoort te wees teenoor die Here en die burgers van ‘n land.

Die fokus is hoe die gelowige teenoor die burgerlike owerhede moet staan,

maar Paulus se skrywe behels ook, wat behoort die burgerlike owerheid te doen, dus albei sake.

En dit is wat die kerk moet verkondig, preek, leer teen en in ons revolusionêre tye, teenoor daardie marxistiese en humanistiese sienings van die burgerlike owerhede.

… Die burgerlike owerheid se taak is nie om die kerk se taak oor te neem nie, of onderwys, ekonomie, welsyn, gesondheid, ens. te bepaal nie.

Nee, hul taak is wet en orde en alles wat daarmee gepaardgaan.

Die gelowiges en kerk moet getuig teen die messiaanse staatsidee wat god en redder op aarde probeer wees, die burgerlike owerheid het ’n beperkte taak volgens God se Woord.

Die burgerlike owerhede moet nie aanbid word nie, moet ook nie revolusionêr verwerp word nie, maar gereformeer word deur sy Woord.”

Ja, die kerk moet leer dat beide die burgers elkeen afsonderlik saam gehoorsaam moet wees terwille van God (Rom. 13:5), maar daar moet óók geleer word wat die owerhede se roeping en take en pligte is onder God.

Volgens LM Du Plessis skryf Calvyn in sy Institusies (Deel 4, hfst. 20, wat handel oor die burgerlike owerheid), aan die eenkant:

“Daar is diegene wat van hulle sinne beroof is en die staat as goddelike ordinansie wil omverwerp.” (sien die laaste paragraaf van NGB art. 36 – slc)

Maar, dan ook aan die anderkant:

“Vleiers van vorste gaan só ver in hulle magsvertoon, dat hulle hulself ook teenoor die heerskappy van God wil stel.”

En dat Romeine 13 nie net die burger nie, maar ook die owerheid aanspreek:

“Romeine 13 skryf egter, aldus Calvyn, ook vir die gesagsdraers voor hoedat hulle hulleself jeens die onderdane moet gedra. Die owerheid bestaan nie terwille van sigself nie maar terwille van die algemene nuttigheid, en daarom beskik die owerheid ook nie oor onbeperkte gesag nie.” (Calvyn oor die staat en die reg, Potchefstroom, PU vir CHO, 1977, p. 101, 109)

Goed, noudat u daardie artikel gelees het, is my mening dit wat ek reeds geskryf het, dat dalk ons grootste gevaar van ons tyd is dat ons in ons goeie strewe om goeie getroue wetsgehoorsame Romeine 13 burgers van die land te wees, heeltemal, (ten minste in praktyk?) oorgeval het na die anderkant, soos veral gesien kan word in die onvoorwaardelike onderwerping en aanvaarding van die owerheid se virus wetgewing en planne, wat niks anders is as Staatisme  nie (en hierdie sonde is reeds ‘n sonde van die vorige bedeling, nie net met die ANC owerheid nie, dat ons op owerhede vertrou, nie die Here alleen nie, Ps. 146:2, berymd).  Ek het dit al reeds geskryf, maar ek wil dit weer hier weer plaas:

Staatisme
In die woorde van Rushdoony, een van ons grootste afgode in ons tyd is juis die ‘messiaanse Staatisme’.

Dit is verbasend hoe wetgewing en planne van die Staat tot die letter toe onvoorwaardelik aanvaar word deur baie, sonder om enige alternatief oor die hantering van die virus voor te stel, daar word bloot maar net gedweë aanvaar dat dieselfde Staat wat al vir dekades nie wet en orde handhaaf nie, wat aborsie-moord en misdaad nie effektief aanspreek nie, wat omgekeerde rassisme beoefen, wat ons ekonomie en al ons mense, wit en swart, benadeel met hul ideologiese demokratiese-sosialisme … nou skielik ons redders gaan wees?

Sien hierdie artikel wat ek reeds geplaas het wat ons as kerke aanspreek dat ons so maklik net toegee aan die Staat se onbillike eise, en nie baie meer groot moeite gedoen het om die ‘eredienste in stand te hou nie’, maar vinnig internet dienste toe hardloop ‘want die Staat sê so’:

Coronavirus and the Church: complaint of uncreative?

Baie vrees mense/die staat baie meer as vir die Here en sy Woord en wette:

“Die vrees vir die mens span ‘n strik; maar hy wat op die HERE vertrou, sal beskut word.” (Spr. 29:25)

Sien hier die kenmerke van Staatisme:  The Ten Fundamentals of Modern Statism

En waarom dit met die Woord, reformatories, nie revolusionêr nie, gekonfronteer moet word:

Why we Confront Statism

Bronne oor burgerlike verset

Deur baie afvalligheid en verslawing aan die Staat, het ons ons vryheid verloor. Alleen deur ‘n terugkeer na die Evangelie, en gevolglik die Woord van die Here vir die hele lewe, kan ons dit, as die Here wil, terugwen, soos ek in bogenoemde artikel geskryf het.

Ons moet egter opnuut verootmoedigend bid en besin, en studeer oor hierdie belangrike onderwerp.  Daarom sien die volgende bronne om te studeer, sodat ons die Here sal eer, en dit tot heil van sy kerk is dat ons reformeer, weg van die slawerny van enige sonde, maar ook die slawerny aan Staatisme.

Die reg van verset teen burgerlike owerhede volgens Calvyn

“Deur al die dade voltrek die Here sy werk. Hy verbreek die bloedige septers van konings en maak ‘n end aan hulle ondraaglike dwingelandy. Laat die vorste dit hoor en skrik. Intussen moet ons oppas dat ons nie die gesag van die owerheid verag of skend nie, al word dit ook deur onwaardige persone uitgeoefen. God het hulle met majesteit beklee. Daarom moet ons nie dadelik dink dat dit ons roeping is om die wraak van die Here oor die dwingeland te bring nie.

Ek spreek van partikuliere persone. Want as daar volksmagistrate aangestel is om die willekeur van die konings te bedwing, is dit hulle plig om die ongebondenheid van die konings te weerstaan. Hulle sal troueloos wees as hulle die gewelddadige optrede van die konings deur die vingers sien. Daardeur sal hulle die vryheid van die volk verraai, wat hulle kragtens die bevel van die Here behoort te beskerm.

Ons is dus gehoorsaamheid aan die owerhede verskuldig. Egter altyd met hierdie bepaling daarby dat die gehoorsaamheid ons nie ongehoorsaam moet maak aan Hom, aan wie se wil al die begeertes van die konings onderworpe moet wees, vir wie se besluite hulle bevel moet wyk en voor wie se majesteit hulle almal moet buig nie. Hoe verkeerd sal dit nie wees om Hom te beledig ten einde mense tevrede te stel nie. Hy is die Koning van die konings. As Hy spreek, moet voor alles en bo almal na Hom geluister word.”

Esra Verslag: Reformatoriese Verset

Verset en die Skrif, ds. Gustav Opperman

Die Reformatoriese standpunt oor Verset, prof. Andries Raath

Kerkregtelike verset, ds. Hennie Momberg

Verset en die Gesin, Bouwe van der Eems

Verset en Medisyne, dr. Michiel Durand

Calvyn oor Verset.

Zwingli and his legacy of resistance to tyranny

“The ground-breaking contribution by Huldrych Zwingli to Reformed political theory has not been met with the necessary exposure that it deserves. Zurich and Genevan Reformed thought during the sixteenth century owes much of its political insight to Zwingli’s expositions pertaining to the functions of the offices of magistracy and ministry, as well as on resistance theory. Zwingli also heralded the idea of the Christian community, where church and society are not to be viewed as two separate entities -the Christian nation was both church and political community under the rule of God. Not only was this inheritance of Zwingli’s thought limited to the continent but also manifested itself in the English and Scottish Reformational worlds. Consequently, this article serves as a reminder that the more familiar proponents of early Reformational thought (in the context of Reformed political expositions) such as Heinrich Bullinger, and to a lesser degree John Calvin, were preceded and influenced by the legacy of Huldrych Zwingli’s Reformed political theology.”

The Doctrine of the Lesser Magistrate in the 21st Century West

“(The doctrine of the lesser magistrate) is a unique Christian theory of resistance to authority which was first detailed in Magdeburg Confession of 1550. This doctrine teaches that when a ruler has become an incorrigible tyrant (within a very limited set of criteria), he has abdicated his claim to legitimacy. Consequently, those magistrates with lesser authority under him may defy and resist the illegitimate magistrate (and his unjust laws) for the sake of protecting others. For the embattled Protestant Reformation, the Magdeburg Confession became the embodiment of a theology of resistance allowing not only for a right to resist in certain circumstances, but a duty.”

Quotes on Resistance to Tyranny 

Ulrich Zwingli  †1531
Martin Luther  †1546
Martin Bucer  †1551
John Calvin  †1564
Anthony Gilby  †1585
Christopher Goodman  †1603
David Paraeus  †1622

Historic Treatises on Resistance to Tyranny

(Magdeburg Konfessie; John Knox, Beza, Junius Brutus, Rutherford, ens.)

Resistance to Tyranny

De jure magistratuum(On the Rights of Magistrates), Theodore Beza

To Kings and Princes the Counsel of David: Psalm 2: Serve the Lord with fear, and rejoice with trembling. Kiss the Son lest he be angry, and you perish in the way, for His wrath will soon be kindled.

To the Subjects: I Peter 2:13: Be subjects to every ordinance of man for the Lord’s sake.

Contents:

Question 1. Must Magistrates Always Be Obeyed As Unconditionally As God?

Question 2. Is A Magistrate Held Responsible To Render Account Of All His Laws To His Subjects? And How Far Are They To Presume Such Laws To Be Just?

Question 3. How Far Must Obedience Be Rendered Or Refused To Unjust Or Impious Commands?

Question 4. How Can One Who Has Suffered Wrong At The Hands Of A Ruler Defend Himself Against Him?

Chapter 5. Whether Manifest Tyrants Can Lawfully Be Checked By Armed Force.

Question 6. What is the duty of subjects towards their superiors who have fallen into tyranny?

Question 7. What must be done when the Orders or Estates cannot be summoned to impede or to check tyranny?

Question 8. What may be done against unjust oppressors?

Question 9. Whether subjects can contract with their rulers?

Question 10. Whether those who suffer persecution for the sake of their religion can defend themselves against tyrants without hurt to their consciences.

Endnotes

Vindiciae contra Tyrannos: A Defence of Liberty against Tyrants, OR, Of the Lawful Power of the Prince over the People and of the People over the Prince. 

  1. Question One: Whether subjects are bound to obey princes…
    1. The Covenant between God and Kings
  2. Question Two: Whether it is lawful to resist a prince who infringes the law of God.
    1. Whether private men may resist by arms.
    1. Whether it be lawful to take arms for religion.
  3. Question Three: Whether it is lawful to resist a prince who oppresses or ruins a public state.
    1. Kings are made by the people.
    1. The whole body of the people is above the king.
    1. The assembly of the three estates.
    1. Whether prescription of time can take away the right of the people.
    1. Why kings are created.
    1. Kings receive laws from the people.
    1. If the prince may make new laws.
    1. Whether the prince have the power of life and death over his subjects.
    1. If the king may pardon those whom the law condemns.
    1. Subjects are the king’s brethren, and not his slaves.
    1. Whether the goods of the people belong to the king.
    1. Whether the king be the proper owner of the kingdom.
    1. Whether the king be the usufructer of the kingdom.
  4. Question Four: Whether neighbor princes may, or are bound by law to aid the subjects of other princes.

Sien ook hier: A Defense of Liberty Against Tyrants

Lex Rex (or the Law and the Prince), Samuel Rutherford

“Rutherford was chosen as one of the four main Scottish Commissioners to the Westminster Assembly of Divines in London taking part in formulating the Westminster Confession of Faith completed in 1647. Rutherford’s political book Lex, Rex, or The Law and the Prince (1644) was written in response to John Maxwell’s Sacro-Sanctum Regus Majestas and presented a theory of limited government and constitutionalism. It raised Rutherford to eminence as a philosophical thinker. After the Restoration, the authorities burned Lex, Rex and cited Rutherford for high treason, but his death intervened before the charge could be tried.  It is considered one of the greatest books on political philosophy ever written.

Samuel Rutherford’s teaching, taken from Scripture, argued against the doctrine of the “divine right of  kings, while promoting equality under law, (including kings), inalienable rights, government by consent, separation of powers and the right to resist and revolt againt lawful authority.  He argued that Scripture was the standard by which to judge the actions, beliefs and constitutions of civil government. a charter of liberty against all forms of civil tyranny — vindicating the Scriptural duty to resist tyrants as an act of loyalty to God.

Subtitled: “A dispute for the just prerogative of King and people: containing the reason and causes of the most necessary defensive wars of the kingdom of Scotland, and  their expedition for the aid and help of their dear brethren of England; in which their innocency is asserted, and a full answer is given to a seditious pamphlet, entitled, … The Sacred and Royal Prerogative of Christian Kings…” Murray, in his Life of Samuel Rutherford (1827) notes,

“The work caused great sensation on its appearance. Bishop Guthrie mentions, that every member of the Westminster assembly ‘had in his hand that book lately  published by Mr. Samuel Rutherford, which is so idolized, that whereas Buchanan’s treatise (de jure Regni apud Scotos) was looked upon as an oracle, this coming forth, it was slighted as not anti-monarchical enough, and Rutherford’s Lex Rex only thought authentic…'”

Burgerlike verset en die Bybel

Defy Tyrants: Teaching the Doctrine of the Lesser Magistrates

The Lesser Magistrate Doctrine teaches that when the superior or higher ranking civil authority makes immoral/unjust laws or policies, the lower or lesser ranking civil authority has both a right and duty to refuse obedience to that superior authority. If necessary, the lesser authorities may even actively resist the higher authority.

God has established four realms of government to which He delegates authority. They are: (1) self-government; (2) family government; (3) church government; and (4) civil government. Each has its own role, function, and jurisdiction. The authority an individual possesses in any one of these four realms of government is delegated authority. In other words, they derive their authority from God. Their authority is not autonomous or unconditional. Their authority is God-given, and thus, they have a duty to govern in accordance with His rule. When someone in authority makes laws or decrees contrary to God’s law, they are in rebellion to God’s rule. Those under their authority are NOT to obey them when they do this. They may have to even actively resist them.”

The Doctrine of Active Resistance in the Sixteenth Century

“One can conclude that the theory of lesser magistrates was pronounced prior to the Smalcald War in conversations between the Wittenberg theologians and the Saxon jurists and was passed on by Beza to the monarchomachs, when these radical Huguenot theorists were looking for the theoretical justification of tyrannicide after the St. Bartholomew massacre. And the city of Magdeburg and its confession are thought to be the transmitter of the theory from Wittenberg to Geneva.134) Beza cited the Magdeburg example in his polemic against Sebastian Castellio in a passage which was the first public statement of his resistance theory. Beza quoted the same example in his 1574 pamphlet, De jure magistratuum, after the St. Bartholomew’s massacre. This pamphlet, presented to French Huguenots, provided them with the justification for their continued resistance against the tyrannical overlord.”

The Basis for Civil Resistance

“Reformation is desperately needed in our languishing nations. In the past, not only did biblical reformation sweep the church in doctrine, worship, and government, but also reformation of biblical Christianity was promoted and accelerated by Christian magistrates who wholeheartedly supported and defended the ministry of the reformed churches. Reformation is never easy. The truth is no more fashionable today than it was at the time of our reformed and covenanted forefathers. If we would see reformation we must return to the old paths of our God and of our forefathers.

What is presented in the following pages is not a novel view of civil magistracy, but one which is believed to be both biblical and representative of our reformed and presbyterian forefathers from the covenanted reformation at the time of the Westminster Assembly. Civil magistracy is a blessed ordinance of the living God, given to the human family in order that it might reflect the order in which God so much delights (“For God is not the author of confusion, but of peace” 1 Cor. 14:33). This ordinance should be so cherished by God’s people that when the ruling civil magistrate cannot be owned as “the ordinance of God” within a nation, the hearts of God’s people both sadly bemoan that fact and earnestly pray that God would in His mercy remove His righteous anger from the land and grant nursing fathers to the church. May God be pleased to open the eyes of His people to the need for reformation in the divine ordinance of civil magistracy.”

Posted by: proregno | April 20, 2020

Calvyn oor wet en evangelie in die boek Romeine

Calvyn oor wet en evangelie in die boek Romeine 

Bron: Johannes Calvyn, Kommentaar – Romeine, in Afrikaans vertaal deur S. Postma:

Nota: kursief wat beklemtoon word is bygevoeg, asook die opskrifte [in hakies] om die hoofpunte te belig wat Calvyn leer oor die onderwerp van wet en evangelie.  In ‘n vorige artikel het ek reeds geskryf oor die gevare van die oorwaardering (legalisme/wettisisme) of onderwaardering (antinomianisme) van die wet, wat saam met die verkeerde verhouding van ‘wet en/tot evangelie’ tot baie dwalinge kan lei, gaan lees gerus daardie artikel, spesifiek die inleiding. Calvyn se kommentaar op hierdie paar verse hier onder wil juis die regte pad volgens die Skrif aandui.  Die aanhalings is nie altyd volledig nie, daarom dat ek ook aanbeveel om Calvyn se kommentaar op Romeine self te gaan lees en te gebruik. Dit is die enigste kommentaar van Calvyn wat ons in Afrikaans het, saam met sy Institusies wat ookal in Afrikaans vertaal is (sien die verskillende weergawes wat gebruik kan word).

Romeine 3:20,21

… aangesien uit die werke van die wet geen vlees voor Hom geregverdig sal word nie, want deur die wet is die kennis van sonde. Maar nou is die geregtigheid van God geopenbaar sonder die wet, terwyl die wet en die profete daarvan getuig (Rom. 3:20,21)

[Ons kan nie geregverdig (gered) word deur die (onderhouding van) die wet nie, vanweë die mens se sondige korrupsie en verdorwenheid]

… want deur die wet … Hy redeneer vanuit die teenoorgestelde, dat aan ons deur die wet geen geregtigheid gebring word nie, omdat dit ons oortuig van sonde en veroordeling, aangesien die lewe en die dood nie voortspruit uit dieselfde bron nie. Maar omdat hy vanuit die teenoor-gestelde werking van die wet redeneer, dat geregtigheid nie daardeur aan ons bedeel kan word nie, so moet verstaan word dat die argument nie anders kan voortgaan tensy ons dit vashou as ’n onafskeidelike en voortdurende omstandigheid nie, dat terwyl die wet aan die mens sy sonde aantoon, dit die hoop op saligheid afsny.

In sigself is dit ’n weg tot saligheid, omdat dit (ons) tot geregtigheid onderrig, maar ons verdorwenheid en korrupsie verhoed dat dit in hierdie opsig enige nut het. Dit is nou in die tweede plek nodig om by te voeg dat wie ook al as sondaar betrap word, van geregtigheid ontneem word. Dit is naamlik ligsinnig om saam met die sofiste ’n halwe (soort) geregtigheid te versin, te wete dat die werke gedeeltelik regverdig maak. Maar niks word hierdeur bereik nie weens die gebreke van die mens.

[Daar moet onderskei word tussen die ‘werke van die wet’ en die ‘leer van die wet’] 

21 Maar nou is die geregtigheid van God … Hierdie geregtigheid dan, wat God ook aan die mens meedeel en as enigste aanvaar en tot geregtigheid reken, sê hy, is sonder die wet geopenbaar. Dit beteken sonder die hulp van die wet: en die wet moet verstaan word as die werke (van die wet). En dit is immers nie van pas om dit te betrek op die leer (van die wet) nie, aangesien hy spoedig dit as ’n getuie van die onverdiende genade aanvoer.

[Geen valse teenstelling tussen wet (OT) en evangelie (NT) nie]

… Daarom beteken dit dat, deur die verkondiging van die evangelie, nadat Christus in die vlees verskyn het, die geregtigheid van die geloof geopenbaar is. Hieruit volg tog nie dat dit voor die koms van Christus verborge was nie. ’n Tweërlei openbaring moet hier in ag geneem word, eerstens van die Ou Testament, wat deur die Woord en die sakramente is, die ander van die Nuwe Testament, wat behalwe die seremonies en beloftes ook die vervulling in Christus bevat, waaraan deur die evangelie ook groter duidelikheid toegevoeg word.

[Die wet is nooit gegee om ons te leer dat geregtigheid deur wetsonderhouding kom nie]

terwyl die wet en die profete daarvan getuig. Hy voeg dit by, sodat dit nie mag lyk asof in die uitdeling van die vrygegewe genade die evangelie ’n stryd voer met die wet nie. Aangesien hy dus ontken het dat die geregtigheid van die geloof die ondersteuning van die wet nodig het, so verseker hy nou dat dit deur die getuienis daarvan bevestig word. Indien die wet die getuienis gee van die vrygegewe geregtigheid, is dit duidelik dat die wet nie om hierdie rede gegee is, naamlik om mense te leer om vir hulself geregtigheid deur werke te bewerkstellig nie.

[Moses en die Profete leer van die Evangelie, van Jesus Christus as die geseënde saad wat sal kom red]

Derhalwe vernietig hulle dit wat hulle tot sodanige doel verdraai. Verder, as jy ’n bewys vir hierdie uitspraak verlang, ondersoek behoorlik die hoofsom van die leer van Moses en jy sal vind dat die mens aan die begin uit die koninkryk van God verdryf, geen ander (hoop op) herstel gehad het nie anders as in die evangeliese beloftes oor die geseënde saad, deur wie, soos voorspel, die kop van die slang vermorsel sal word en in wie die seëning van die nasies aangekondig word. Jy sal in die voorskrifte (van die wet) ’n aanwysing van jou eie ongeregtigheid vind: uit offerandes en offergawes sal jy leer dat daar genoegdoening en reiniging in Christus alleen is. As jy jou wend na die profete, sal jy die rykste beloftes van onverdiende barmhartigheid vind. Sien daaroor my Institusie.

Romeine 3:31

Maak ons dan die wet tot niet deur die geloof? Nee, stellig nie! Inteendeel, ons bevestig die wet. (Rom. 3:31)

[Daar moet gewaak word teen ‘n valse teenstrydigheid tussen wet en evangelie]

31 Maak ons dan die wet tot niet deur die geloof? Nee, stellig nie! Inteendeel, ons bevestig die wet. Waar die wet teenoor die geloof gestel word, gryp die vlees dadelik ’n suspisie van ’n teenstrydigheid aan, so asof die een teenoor die ander staan. Hierdie valse inbeelding kleef inderdaad maklik aan hulle wat deurdronge met ’n verkeerde begrip van die wet, niks anders daarin soek as die geregtigheid van die werke nie, terwyl hulle die beloftes agterweë laat. En op grond hiervan is nie alleen van Paulus maar ook van die Here self onder die Jode sleg gespreek, asof hy in al sy prediking die afskaffing van die wet wou bewerkstellig het.

[Christus vervul die hele wet, maar be-eindig die sermoniële wet, nie die sedelike wet nie]

Vandaar hierdie verklaring: Ek het nie gekom om (die wet) te ontbind nie, maar om te vervul (Matt. 5:17). Maar hierdie suspisie het betrekking gehad op sowel die sedelike as die seremoniële wet. Omdat die evangelie ’n einde gemaak het aan die mosaïese seremonies, word gedink dat dit daarop gerig is om die diens van Moses af te breek. En verder, omdat dit alle geregtigheid van die werke uitwis, word geglo dat dit staan teenoor soveel getuienisse van die wet, waar die Here bevestig dat Hy die weg van geregtigheid en verlossing daarin voorgeskryf het.

[Die sedelike wet word versterk en bevestig deur die geloof in Christus]

Daarom neem ek aan dat hierdie verontskuldiging van Paulus nie besonderlik betrekking het op die seremonies nie, en ook nie alleen op die sedelike voorskrifte (soos hulle dit noem), maar in die algemeen op die hele wet. Die sedelike wet word immers werklik bevestig en versterk deur die geloof in Christus; aangesien dit tog tot hierdie doel gegee is dat dit die mens, nadat aan hom sy ongeregtigheid geleer is, na Christus lei, sonder wie hyself (die mens) nie vervul word nie en sonder wie hy vrugteloos uitroep wat na regte gedoen moet word en sonder wie hy niks kan doen anders as om sy begeerlikheid verder te prikkel nie, en daardeur uiteindelik die verdoemenis oor die mens te vergroot.

[As vrug van die volkome geregtigheid in Christus alleen, volg die heiligmaking waardeur ons van harte die wet (wil) onderhou]

Maar wanneer tot Christus gekom is, word in Hom allereers die volkome geregtigheid gevind, wat deur toerekening ook aan ons toekom. Vervolgens is daar die heiligmaking, waardeur ons harte geformeer word om die wet te onderhou – ’n onderhouding, hoewel onvolmaak, maar wat na die doel gerig is. Soortgelyk is die redenering oor die seremonie wat met die koms van Christus wegval en verdwyn, maar waarlik deur Homself bevestig word. As dit immers op sigself beoordeel word, is dit ydele en skaduagtige beeltenisse, en dan eers word iets blywend verkry, as hulle na ’n beter doel uitsien. Derhalwe is die hoogste bevestiging van die dinge daarin geleë dat geleer word dat die waarheid in Christus volbring is. Daarom moet ons daarop bedag wees om die evangelie so te bedien dat deur ons manier van lering die wet bevestig word, maar met geen ander vastigheid as die geloof wat op Christus steun.

Romeine 6:14

Want die sonde sal oor julle nie heers nie; want julle is nie onder die wet nie, maar onder die genade. (Rom. 6:14)

[Omdat Christus die wet vir ons volbring het, is ons nie meer onder die heerskappy van die aanklag, verdoemenis en beskuldiging van die wet nie]

Derhalwe beteken om nie onder die wet te wees nie net dat ons nie deur die dooie letter van die wet voorgeskryf word, wat ons in beskuldiging plaas nie, aangesien ons nie in staat is om dit te volbring nie. Dit beteken verder ook dat ons nie langer aan die wet onderworpe is nie, in soverre dit (die wet) ’n volkome geregtigheid vereis en die dood aankondig oor almal wat van enige deel daarvan afwyk. Onder die woord genade verstaan ons op soortgelyke wyse albei dele van die verlossing, naamlik die vergewing van sondes, waardeur God aan ons geregtigheid toereken, en die heiligmaking van die Gees, waardeur Hy ons hervorm tot die doen van goeie werke. Ek is van mening dat die teenstellende voegwoord maar hier geplaas is as redegewend, wat nie selde voorkom nie, so asof gesê is:

Aangesien ons onder die genade is, daarom is ons nie onder die wet nie. Nou sal die betekenis wel duidelik wees. Want die apostel wil ons troos, sodat ons in ons gemoed nie vermoeid sal word in die ywer om die goeie te doen nie, hoewel ons tot nog toe menige tekortkominge in onsself gewaar. Hoe ons ook al immers deur die prikkels van die sonde gekwel word, kan dit ons tog nie onderwerp nie, aangesien ons deur die Gees van God as oorwinnaars gestel word en, eindelik in genade geplaas, is ons bevry van die strenge eise van die wet. Voorts moet hier verstaan word wat die apostel as onweerlegbaar vermoed, dat almal wat die genade van God ontbeer, as vasgevang onder die juk van die wet, onder die verdoemenis gehou word. En daarom kan ons uit die teenoorgestelde redeneer dat mense, solank hulle onder die wet is, aan die heerskappy van die sonde onderworpe is.

Romeine 7:7

Wat sal ons dan sê? Is die wet sonde? Nee, stellig nie! Inteendeel, ek sou die sonde nie anders as deur die wet geken het nie; want ek sou ook die begeerlikheid nie geken het nie as die wet nie gesê het: Jy mag nie begeer nie. (Rom. 7:7)

[Die skuld van die sonde lê nie by die wet self nie, maar in die mens]

7 Wat sal ons dan sê? … Aangesien daar gesê is dat ons van die wet bevry moet word sodat ons God in die nuutheid van die gees mag dien, wou dit lyk asof hierdie gebrek aan die wet kleef, dat dit (die wet) ons tot sonde aandryf. En omdat dit in die hoogste mate ongerymd sou wees, neem die apostel dit met reg op hom om dit te weerlê. Maar wanneer hy vra of die wet sonde is, verstaan hy dit so: of die wet in so ’n mate die sonde voortbring dat die skuld daarvoor aan die wet toegeskryf moet word.

ek sou die sonde nie anders as deur die wet geken het nieDie sonde is dus in ons gesetel, en nie in die wet nie, want die oorsaak daarvan is geleë in die begeerlikheid van die vlees; ons kom inderdaad tot die kennis daarvan deur ’n begrip van die geregtigheid van God, wat vir ons in die wet uiteengesit word. Jy moet dit egter nie verstaan asof daar sonder die wet geen onderskeid hoegenaamd tussen goed en kwaad bemerk kan word nie, maar dat ons in die raaksien van ons verdorwenheid al te veel afgestomp is, of, terwyl ons onsself vlei, geheel en al sonder verstand
geword het, soos ook hierna sal volg.

Romeine 7:12-14

Dus is die wet heilig en die gebod is heilig en regverdig en goed. Het die goeie dan vir my die dood geword? Nee, stellig nie! Maar wel die sonde, dat dit kon blyk sonde te wees, omdat dit deur die goeie vir my die dood bewerk, sodat die sonde deur die gebod uitermate sondig kon word. Want ons weet dat die wet geestelik is, maar ek is vleeslik, verkoop onder die sonde. (Rom. 7:12-14)

[Daar moet die hoogste eerbied wees vir God se wet]

12 Dus is die wet heilig … Sommige meen dat daar in die woord wet en gebod ’n verdubbeling is; ek stem dit in soverre toe dat ek dink dat daar heelwat krag daaraan onderliggend is. Dit wil sê, die wet self en wat ook al deur die wet voorgeskryf word, is volkome heilig, en moet daarom met die hoogste eerbied bejeën word; dit is regverdig, gevolglik moet dit van geen onregverdigheid beskuldig word nie; dit is goed, gevolglik is dit rein en vry van enige gebrek. So bevry hy die wet van alle beskuldiging, sodat niemand sal waag om daaraan iets toe te dig wat strydig is met goedheid, geregtigheid en heiligheid nie.

[As die wet misbruik word, soos die valse voorstanders, nl. die ongelowige Jode geleer het, ‘n redding deur wet/werke, dan lei dit to verderf]

13 Het die goeie dan vir my die dood geword?Hy het tot dusver die wet vrygespreek van alle lasterlikhede, maar tog so dat daar steeds twyfel oorgebly het of dit nie die oorsaak van die dood is nie. Ja, die verstand van mense bly in verwarring hierby stilstaan, hoe dit moontlik is dat uit ’n besondere weldaad van God ons niks anders as verderf verkry nie. Gevolglik antwoord hy nou op hierdie bedenking deur te ontken dat die dood daaruit volg, hoewel dit, na aanleiding van die wet, deur die sonde oor ons gebring word. Maar hoewel dit lyk of hierdie antwoord in voorkoms stry met dit wat hy vroeër gesê het, (naamlik) dat hy bevind het dat die gebod wat tot die lewe gegee was, tot die dood verval het – tog stry dit hoegenaamd nie. Hy het inderdaad vroeër te kenne gegee dat dit deur ons verdorwenheid veroorsaak is, dat ons die wet misbruik tot ons verderf, in stryd met die aard van die wet. Maar hier ontken hy dat dit die aanleiding van die dood is, (in dié mate) dat die dood daaraan toegeskryf moet word.

In II Korinthiërs 3:7 spreek hy vryliker oor die wet, waar hy dit die bediening van die dood noem. Hy doen dit egter soos wat dit die gewoonte was in ’n dispuut, en dit sien nie op die aard van die wet nie, maar op die valse siening van teenstanders.

[Sonde is die groot vyand, nie die wet wat goed is nie, die wet ontbloot juis die gruwelikheid van die sonde]

Maar wel die sonde … Sonder om die vrede met ander te skend oordeel ek dat dit gelees moet word soos wat ek dit gestel het, om dan hierdie betekenis te hê: Die sonde word in ’n mate geregverdig voordat dit deur die wet ontdek is, maar wanneer dit deur die aanleiding van die wet openbaar gemaak is, ontvang dit waarlik die naam sonde, en daaruit kom dit te voorskyn as meer misdadig en (as ek so mag sê) meer sondig, omdat dit die algehele goedheid van die wet verander tot ons ondergang.

Dit moet immers ’n erg verpestende saak wees wat veroorsaak dat dit wat andersins van nature heilsaam is, skadelik word. Die betekenis is dat die gruwelikheid van die sonde deur die wet blootgelê moes word, want as die sonde nie in ’n ontsaglike of (soos hulle sê) buitengewone uitbarsting losgebreek het nie, sou dit nie as sonde herken gewees het nie. Hierdie uitbarsting breek daardeur des te hewiger los wanneer dit die lewe in die dood verander. Gevolglik bly daar geen plek oor vir verontskuldiging nie.

[Die wet is ook geestelik in die sin, dat dit die hele mens opeis, nie net die uiterlike nie, maar ook die innerlike, die hart]

… Dat hy verder die wet geestelik noem, dui nie alleen daarop dat dit die innerlike toegeneentheid van die hart opeis, soos sommige dit verklaar nie, maar na die aard van die teenstelling het dit die teenoorgestelde betekenis van vleeslik. Vroeëre verklaarders lê dit so uit: Die wet is geestelik; dit is, dit bind nie alleen die hande en voete ten opsigte van die uitwendige werke nie, maar verplig tot toegeneenthede van die hart, en eis die opregte vrees van God. Maar hier word ’n teenstelling tussen gees en vlees uitgedruk. Dit sal verder genoegsaam uit die verband duidelik word, en dit was reeds vantevore gedeeltelik aangetoon dat onder vlees verstaan moet word: alles wat mense uit die moederskoot meebring. Die mense word vlees genoem na die staat waarin hulle gebore is, en solank hulle hul aangebore aard behou, omdat hulle so verdorwe is dat hulle in niks anders smaak het en niks anders adem as dit wat grof en aards is nie. Daarteenoor word die herstel van die verdorwe natuur gees genoem wanneer God ons na sy beeltenis hervorm. Maar hierdie wyse van spreke kom daarvandaan dat dit die genadegawe van die Gees is wat in ons die nuutheid weer tot stand bring.

Daarom word die suiwerheid van die leer van die wet gestel teenoor die verdorwe natuur van die mens. Die betekenis is derhalwe: Die wet vereis ’n sekere hemelse geregtigheid – soos van engele – waarin geen vlek verskyn nie, en aan wie se reinheid niks ontbreek nie. …

Romeine 10:4

Want Christus is die einde van die wet tot geregtigheid vir elkeen wat glo. (Rom. 10:4)

[As jy deur die wet geregverdig (gered) wil word, is jy ‘n valse uitlegger van die wet. Die wet lei ons juis na sy doel/einde/vervulling: Jesus Christus, ons Geregtigheid]

4 Want Christus is die einde van die wet … Vir my lyk dit of die woord voltooiing hier nie sleg sal pas nie, soos ook Erasmus dit met vervolmaking vertaal het. Maar omdat die ander lesing deur byna almal aanvaar word, en dit self ook nie onvanpas is nie, sal lesers wat my betref vry wees om dit te behou. Met hierdie redenering neutraliseer die apostel die beswaar wat hierteen gebring kon word. Want die Jode kon die skyn verwek het dat hulle aan die regte weg vasgehou het, omdat hulle staatgemaak het op die geregtigheid van die wet. Dit was nodig om hierdie valse mening te weerlê, en dit doen hy hier. Hy toon immers aan dat iemand wat daarna streef om deur sy werke geregverdig te word, ’n valse uitlegger van die wet is, omdat die wet hiertoe gegee is, sodat dit ons asof deur ’n hand lei na ’n ander geregtigheid. Ja, wat ook al die wet leer, wat dit ook al voorskryf, en wat dit ook al beloof, dit het altyd Christus tot doel – daarom moet alle dele van die wet op Hom gerig word.

[Die ongelowige Jode het die wet sondig misbruik]

Maar dit kan nie gebeur nie, tensy ons, nadat ons gestroop is van alle eie geregtigheid en ontstel is deur die kennis van die sonde, van Hom alleen die onverdiende geregtigheid begeer. Hieruit volg dat die sondige misbruik van die wet tereg die Jode, wat uit ’n hulpmiddel vir hulleself ’n struikelblok gemaak het, verwyt word. Ja, dit blyk duidelik dat hulle die wet van God skandelik vermink het, deurdat hulle die siel daarvan verwerp het en die dooie liggaam van die letter van die wet aangegryp het. Hoewel die immers loon beloof aan hulle wat die geregtigheid van die wet onderhou, plaas dit tog, nadat dit almal aan skuld onderwerp het, ’n nuwe geregtigheid in Christus in die plek daarvan, wat nie verkry word deur die verdienste van die werke nie, maar ontvang word deur die geloof as ’n vrygegewe geskenk.

[Die wet getuig en wys in al sy dele na Christus]

So ontvang die geregtigheid van die geloof ’n getuienis uit die wet (soos ons gesien het in die eerste hoofstuk). Maar ons het hier ’n belangrike vers, omdat die wet in al sy dele sien op Christus. Derhalwe kan niemand wat nie voortdurend na hierdie doel streef die regte insig daarvan hê nie.

Romeine 13:8-10

Wees aan niemand iets skuldig nie, behalwe om mekaar lief te hê; want hy wat ‘n ander liefhet, het die wet vervul. Want dít: Jy mag nie egbreek nie, jy mag nie doodslaan nie, jy mag nie steel nie, jy mag geen valse getuienis gee nie, jy mag nie begeer nie, en watter ander gebod ook al, word in hierdie woord saamgevat: Jy moet jou naaste liefhê soos jouself. Die liefde doen die naaste geen kwaad nie; daarom is die liefde die vervulling van die wet. (Rom. 13:8-10)

[Ware liefde is om die Here se gebooie te gehoorsaam]

… want hy wat ’n ander liefhet, het die wet vervul … Die bedoeling van Paulus is om al die gebooie van die wet tot die liefde terug te voer, sodat ons mag weet dat ons dan op die regte manier die gebooie gehoorsaam wanneer ons die liefde koester, en sodat ons ons nie onttrek aan die dra van enige las wat tot die bewaring van die liefde dien nie. So bevestig hy op die beste manier dit wat hy voorgeskryf het aangaande die gehoorsaamheid wat aan owerheidspersone betoon moet word, en waarin nie die minste deel geleë is in die liefde nie.

[Liefde tot die naaste vloei uit liefde tot God, dus beide tafels van die wet]

… Verder is daar sommige wat hier belemmer word en nie hulself bevredigend uit hierdie moeilikheid kan wikkel nie, naamlik dat Paulus leer dat die wet vervul is as ons ons naaste liefhet, aangesien daar op dié manier geen melding gemaak word van die diens van God nie, wat geensins betaamlik was om weggelaat te word nie. Paulus het egter nie die hele wet voor oë nie; hy praat alleen oor die pligte wat met betrekking tot ons naaste deur die wet van ons geëis word. Maar dit is sekerlik waar dat die hele wet vervul word wanneer ons ons naaste liefhet, omdat die ware liefde teenoor mense nie anders as uit die liefde tot God voortvloei nie, en daarvan ’n getuienis en so ook ’n gevolg is.

[Liefde tot die naaste is die vervulling van die wet]

10 Die liefde doen die naaste geen kwaad nie … Uit die vrug toon hy aan dat wat deur al die gebooie geleer word, onder die liefde saamgevat word. Want hy wat met ware liefde begiftig is, sal nooit in sy gedagte daartoe kom om broeders te benadeel nie. Wat verbied die hele wet anders as dat ons ons naaste enige skade sal berokken? Vervolgens betaam dit om toegepas te word op die huidige onderwerp; want omdat die owerheidspersone die bewakers is van die vrede en die billikheid, sal hy wat begeer dat die reg van elkeen veilig sal wees en dat almal vry van onreg mag lewe, die instelling van owerheidspersone, sover hy kan, verdedig. Maar die vyande van die staat vertoon ’n wellus om skade aan te rig. Dit wat hy egter herhaal, naamlik dat die liefde die vervulling van die wet is, verstaan dit (soos vroeër) aangaande daardie deel van die wet wat betrekking het op die gemeenskap van mense. Die eerste tafel van die wet, wat handel oor die diens van God, word hier immers geensins aangeraak nie.

Romeine 15:4

Want alles wat tevore geskrywe is, is tot ons lering tevore geskrywe, sodat ons deur lydsaamheid en bemoediging van die Skrifte hoop kan hê. En mag die God van lydsaamheid en bemoediging aan julle gee om eensgesind onder mekaar te wees ooreenkomstig die wil van Christus Jesus, sodat julle die God en Vader van onse Here Jesus Christus eendragtiglik uit een mond kan verheerlik. (Rom. 15:4-6)

[Die OT (insluitende die wet), saam met die NT, het betrekking op Christene se lewens]

4 Want alles wat tevore geskrywe is … Dit is ’n toepassing van ’n voorbeeld, sodat iemand nie mag dink dat dit alte vergesog is dat hy ons aanspoor tot navolging van Christus nie. Ja waarlik, so sê hy, daar is niks in die Skrifte wat nie van belang is vir julle onderwysing en die inrigting van julle lewe nie. Dit is ’n belangrike vers, waaruit ons verstaan dat die openbaringe van God niks onbeduidend en onvrugbaar bevat nie; terselfdertyd word ons ook geleer dat ons deur die lees van die Skrifte vordering maak in vroomheid en die heiligheid van die lewe.

Derhalwe moet ons strewe om alles wat in die Skrif voorkom te leer. Die Heilige Gees word immers smaad aangedoen, as ons sou dink dat Hy iets geleer het wat ons nie aangaan om te leer nie; laat ons vervolgens weet dat alles wat daar geleer word, dien tot bevordering van die vroomheid. Maar hoewel hy oor die Ou Testament praat, moet dieselfde tog aangaande die geskrifte van die apostels opgemerk word. Want as die Gees van Christus oral aan Homself gelyk is, ly dit geen twyfel nie dat Hy sy leer nou deur die apostels, soos vroeër deur die profete, aangepas het tot stigting van sy volgelinge.

Verder word hier op uitnemende wyse die dweepsiek geeste weerlê wat spog dat die Ou Testament afgeskaf is en geensins op Christene betrekking het nie. Want met watter voorwendsel sal hulle Christene afwend van daardie dinge, waarvan Paulus getuig dat dit deur God bestem is tot hulle saligheid?

[Die Here gebruik sy Gees en Woord om ons te bemoedig]

5 En mag die God van lydsaamheid … God word so genoem op grond van wat Hy tot stand gebring het; en dit is heel gepas vroeër toegeskryf aan die Skrif maar in ’n ander sin. Want dit is sekerlik so dat God die bewerker is van die lydsaamheid en die vertroosting, omdat Hy albei deur sy Gees in ons harte instort; tog maak Hy daartoe van sy Woord as instrument gebruik. Hy leer ons immers eers wat die ware vertroosting en die ware lydsaamheid is; en dan ontbrand en plant Hy hierdie leer in ons harte.

En om die eensgesindheid in Christus des te meer aan te beveel, leer hy tot welke mate dit noodsaaklik is, omdat God nie waarlik deur ons geroem word as die harte van almal nie tot sy lof verenig en die tonge van almal nie ook saamstem nie. Derhalwe is daar geen rede waarom iemand kan roem dat hy op sy eie manier eer aan God sal gee nie, want die eenheid van sy diensknegte is vir God so belangrik dat Hy nie wens dat sy eer sal weerklink te midde van twiste en gevegte nie. Hierdie oorweging alleen moes genoegsaam wees om die onsinnige twiste en brutale rusies te bedwing wat tans die gemoedere van baie mense alte veel in beslag neem.”

Posted by: proregno | April 16, 2020

TEEN DIE REVOLUSIE, DIE EVANGELIE VAN CHRISTUS!

TEEN DIE REVOLUSIE, DIE EVANGELIE VAN CHRISTUS!

Die kerk se roeping teen die revolusionêre tydsgees, 

belig vanuit Romeine 12 en 13 

[Hierdie artikel is in 2018 gepubliseer in die VCHO tydskrif, Roeping en Riglyne, en word met erkenning hier ook geplaas. Baiekeer let ons net op die vrugte van die sosio-politiese rewolusie wat die afgelope paar dekades in ons land plaasgevind het, en vergeet van die onderliggende godsdienstige en lewensbeskoulike wortels en stryd wat daar plaasvind, wat alleen met die Evangelie beantwoord kan word as bron van verdere deurgaande reformasie op elke lewensterrein, tot eer van God.]

Inleiding

Suid-Afrika, het die afgelope 3 dekades, sekerlik die grootste revolusie van sy ganse bestaan beleef, daar is geen twyfel daaroor nie, en dit haas op elke terrein van lewe en denke. Niks en niemand word gespaar nie, selfs nie die kerk van die Here nie.

Wat is en moet die gelowige, wat is en moet die kerk se antwoord op die rewolusionêre tye wees? Daar kan maar net een antwoord, of bron van antwoord wees, wat die kerk van die Here se antwoord en dade bepaal in ons revolusionêre tye, en dit is: wat leer God se Woord?

Die eenvoudige en tog so belangrike antwoord, om Groen van Prinsterer, se eie woorde te gebruik: Teen die Rewolusie, die Evangelie!

Daar was en is en sal geen antwoord kan wees vir die kerk se profetiese roeping, as ’n radikale (rewolusionêre?) terugkeer na Christus en sy geopenbaarde Woord nie.

In hierdie artikel word veral gefokus op die rewolusie op die terrein van die kerklike lewe, en wat die antwoord daarop moet wees.

1 Hoe moet ons die revolusie van ons tye verstaan?

Rewolusie word verstaan as ‘n ‘skielike en radikale omslag of verandering … in sosiale of politieke instellings … maar kan ook na groot kulturele of ekonomiese omslae verwys. .. In die politiek word met “rewolusie” gewoonlik die afsetting van ‘n magshebber of regering en/of ‘n plotselinge verandering van politieke verhoudinge en politieke stelsels bedoel.”[1] (Wikipedia inskrywing by ‘rewolusie’)

Groen van Prinsterer het dit as volg verstaan, soos beskryf deur prof. S Du Toit, “Nee, waar dit vir Van Prinsterer oor die Revolusie met ʼn hoofletter gaan, bedoel hy nie ʼn bepaalde voorval uit die verlede nie, maar ʼn blywende gesindheid, waarvan die Franse omwenteling weliswaar ʼn hoogs belangrike, maar tog slegs één gebeure was. Die Revolusie was immers “die stelselmatige omkering van begrippe, waardeur, in die plek van die ordeninge van God, die eiewysheid en willekeur van die mens ten grondslag van staat en maatskappy, van reg en waarheid gelê word”.[2]

In wese is revolusie dus ongeloof.

En dit is presies wat in Suid-Afrika plaasgevind het, dit was ‘n radikale revolusionêre verandering, van ‘n samelewing en maatskappy, wat hoe onvolmaak en gebrekkig ookal, tog burgerlik erkenning gegee het aan twee wesentlike sake:

1 God Drie-enig bestaan, en

2 Hy het sy wil vir die mens geopenbaar in sy Heilige Woord.

Die nuwe revolusionêre SA was in sy wese, nie net ‘n verandering van die politiese en sosio-maatskaplike samelewing nie, nee, dit was ‘n wesentlike gosdienstige, morele, lewensbeskoulike rewolusie wat plaasgevind het, en nou sê:

1 Daar is baie gode wat bestaan langs die ware God, en

2 God se Woord het nie meer die finale en/of enigste gesag vir die hele lewe nie.

Wat plaasgevind het in ons land die afgelope paar dekades, en al meer, kan ook verwoord word deur die woorde van Psalms 2,

1 Waarom woel die nasies en bedink die volke nietige dinge? 2 Die konings van die aarde staan gereed, en die vorste hou saam raad teen die HERE en teen sy Gesalfde en sê: 3 Laat ons hulle bande stukkend ruk en hulle toue van ons afwerp!”

Rewolusie is juis om nié te wil voortbou op die goeie van die verlede nie, maar radikaal daarmee te breek, en dit is wat met die nuwe SA gebeur het.

Om dit anders te stel, nie net die vuil water (sekere verkeerde aspekte van die vorige bedeling) is uitgegooi nie, maar die hele baba (die Christike geloof en lewensbeskouing as basis van die samelewing) is ook verwerp en verruil vir ‘n multikulture humanistiese onchristelike godsdienstige bedeling.

Nie die Here en sy Woord is meer die finale en hoogste gesag in alles nie, maar die mens en sy woord, spreek die laaste finale gesaghebbende woord, deur bv. die humanisties Menseregteleer wat rewolusionêr God se Woord vervang het.

Die wese van rewolusie het plaasgevind in die tuin van Eden, met die sondeval, waar die mens God se Woord verwerp het, self soos God probeer wees het, deur reg en verkeerd te bepaal (Gen. 3), en die gevolge was ‘n sondige rewolusie op elke terrein van lewe en denke, waarvan ons tot vandag toe nog in ons tye sien, lees gerus Paulus se beskrywing in 2 Timoteus 3:1 tot 4:6:

1 die mens se verhouding tot God is rewolusionêr verbreek, sodat die mens in afgodery verval het. Die mens het inderdaad sy eie god geword, en probeer homself en die wêreld red deur sy eie planne en idees.

2 die mens se onderlinge verhouding met mekaar, hetsy in die huwelik, gesin, familie, maatskappy, volkere, ens. is verbreek, en lei tot vyandskap.

Deur al die eeue is daar ’n groot aanslag op wat genoem word die drie skeppingsordes, nl. die rusdag orde (Gen. 2:1-3), die arbeidsorde (Gen. 1:28; 2:15) en die huwelik- en gesinsorde (Gen. 1:26-28; 2:18-25). Alhoewel die aanslag nog altyd daar is, ook reeds in die vorige bedeling, is dit veral in die laaste 3 dekades wat God se skeppingsorde baie meer verag en vergeet word. Al die geweldadige opstande deur werkers in ons land, veragting van gesag op elke lewensterrein, die opkoms van die gay agenda teen die bybelse huwelik, aborsie-moord wetgewing, is net ’n paar voorbeelde getuig alles daarvan.

Die gelowige bevind hom werklik in ’n totaal ander wêreld as ’n paar dekades terug, maar in ’n sekere s’n ook glad nie. Soos die Prediker boek leer, daar is werklik niks nuuts onder die son nie. Die wesentlike probleem van rewolusie, die sondige hart van die mens, asook die antwoord daarop, die evangelie van Christus, bly dieselfde.

Daarom wil ons tweedens kyk wat gelowiges, die kerk van Christus se antwoord moet wees, as ons al meer in tye lewe, waar die fondamente van God se Woord, al meer omgegooi, verag en verwerp word (Ps. 11:3).

2 Die kerk se antwoord op die rewolusie vanuit die boek Romeine

Die heel grootste fout wat die kerk kan maak in rewolusionêre tye, is om te dink hulle kan ’n wesentlike hartsprobleem, antwoord met ’n politieke, ekonomiese, opvoedkundige, sosiale oplossing. Nee, slegs die Evangelie, slegs die Woord kan rewolusionêre ongeloofsharte verander na reformatoriese geloofsharte. En vanuit die veranderde hartsgesindheid, kan dan die oplossings vloei op politieke, ekonomiese, opvoedundige, en alle ander terreine van lewe en denke.Daarom kan ons onderskryf wat prof. dr. HG Stoker in die eerste helfte van die 20ste eeu geskryf het, en mag dit waar word vir ons tye (beklemtoning bygevoeg):

Nieteenstaande hierdie agteruitgang glo ek nog dat daar ‘n kern van ons volk is wat aan sy verlede ten volle trou bly en in die regte rigting voortbou.  Ek glo nog dat daar ‘n tyd sal kom waarin God ons volk sal wakker skud tot ‘n stryd wat die so nodige antitese sal skep en die toegedekte antitese, die dubbelslagtige en dubbelhartige karakter van die sinkretisme, sal ontbloot en daardeur vernietig – ‘n stryd wat noodwendig op kerklike en godsdienstige terrein sal moet begin omdat die Calvinisme die geestelike wortel van ons volksbestaan is.  Ek glo dit omdat die taak wat God aan ons volk hier in Suid-Afrika en ten bate van die hele Afrika gestel het, nog lank nie afgehandel is nie, ‘n taak waarin die stryd tussen Oos en Wes ‘n sentrale rol gaan speel. Dat God ons volk roep, blyk duidelik uit die roeping van ons volk in die huidige wêreldverwarring.”[3]

Gelowiges en kerke onder al die volke van ons land kan nie bepaal wat die ongelowiges en rewolusionêres gaan doen nie, maar ons kan by onsself, ons gesinne en gemeentes begin, en teenoor die rewolusie stel: terug na Christus, terug na die Woord, terug na die Evangelie!

Ons as kerk se grootste gevaar bly die oorblyfsels van revolusie in ons eie harte! Ons moet waak om midde ‘n vervalle revolusionêre wêreld, te begin redeneer: almal tree revolusionër op, so ek sal ook so bietjie revolusionêr wees, dus my denke en optrede nie laat bepaal deur God se Woord nie, maar die tydsgees en omstandighede.

Te begin redeneer, bv. my gesin moet eet, laat ek die kwaad oorwin met minder kwaad.

Dit is mos die Here wat hierdie moeilik omstandighede oor my en ons lewenspad bring as kerk en gelowiges, so as ons so bietjie onreg/korrupsie pleeg, sal Hy mos verstaan?

Ja, dit is nie maklik nie, die versoeking is groot, maar gelowiges mag nie so redeneer en begin leef nie !

Dit is wat Paulus die gelowiges in Rome leer, en ook vir ons vandag, uit die boek Romeine, veral hoofstuk 12 en 13.

Paulus skryf aan die gelowiges, die gemeente in Rome, oor die Evangelie, die goeie nuus van Jesus Christus, wat volgens 1:1-4 tevore beloof is in die OT geskrifte.

Hy skaam hom nie oor die Evangelie nie, want dit is die krag van God tot redding vir elkeen wat glo, 1:16.

Ja, alle mense het gesondig en gaan verlore, behalwe hulle wat kragtens die Here se genade, deur die geloof in Christus gered word.

Ja, die Here se uitverkore kinders, die kinders van die belofte, Romeine 9,

behoort aan sy kerk en sy koninkryk, kragtens sy genadige uitverkiesing in Christus en sal danksy die Here se genade nooit verlore gaan nie.

En as Paulus dan hierdie waarheid van die verlossing van God Drie-enig regdeur

die Skrifte, die genadeverbond, die Koninkryk van God leer, dan kom hy nou in Rom.12 en verder, wat vir ons die antwoord gee op die rewolusie vandag.

Die gelowige, die kerk van die Here word opgeroep om in dankbaarheid vir hierdie groot verlossing te lewe, deur nie gelykvormig te word aan hierdie afvallige sondige wêreld se denke en leefwyse nie.

Dit beteken wesentlik om in hierdie wêreld nie meer volgens ons revolusionêre harte of tydsgees te leef nie, maar radikaal bybels en reformerend.

Ons leef nou volgens die Here se volmaakte wil – sy Woord deur die Gees – te lewe.

Ja, die gevaar was vir gelowiges daar in die eerste eeu, maar ook vir ons vandag, om te begin dink: ek behoort nou aan die koninkryk van God, aan Christus, en daarom het geen ander mens of instelling enige gesag of mag oor my nie.

Die kerk behoort aan Christus, ons is in sy koninkryk,  en het niks met hierdie wêreld te doen nie, kan ons dalk begin dink.

Ja, ons hoef ons veral nie aan die heidense owerhede en magte, te onderwerp nie, ons is mos nou vry, ook vry van die wêreld hier en nou?

En dit is juis hier waar Paulus dan die gelowiges, die kerk van die Here, ook sy kerk deur die eeu en ons aanspreek, ook vir ons !

Ja, hy wil ons hier leer, in die boek Romeine, veral hoofstuk 12 en 13, ons is nie van die revolusionêre wêreld nie, 12:1,2 (sien ook Joh.17:16), waar wel nog duidelik in hierdie wêreld.

Ons leef as kinders van die koninkryk, nog midde hierdie wêreld se koninkryke met al sy revolusionêre opstand.

Ons redding beteken nie dat ons nie ook nog burgers van ’n land is nie.

Gelowiges, en die kerk van die Here, is anti-revolusionêr.

Ons soek in die hele lewe die herste van gesag op alle terreine, bo-alles God se gesag.

Net so min as wat my redding nie bv .my geslag of volkskap vernietig nie, so vernietig dit ook nie die werklikheid van my burgerskap aan ’n samelewing nie.

En daarom wil Paulus deur die Gees ons hier in Rom.12 en 13 leer, hoe ons moet lewe, en in Rom.12:9-21 leer ons die reformatoriese anti-revolusionêre lewe, as vrug van die hart wat wedergebore is deur die Evangelie van Christus (Rom. 3-11):

– Die gelowige gemeenskap leef in liefde, betoon eer aan mekaar en die naaste,

– Die Here word vurig saam gedien, ons lewe in die hoop, al is daar revolusionêre verdrukking,

– Ons lewe in gebed.

– Ons versorg mekaar na gees en liggaam met die geestelike en tydelike middele.

– Is gasvry teenoor mekaar en ons naaste, in ’n liefdelose revolusionêre wêreld.

– Ons moet nie verbitterde wraakgierige mense wees nie, ons moet vrede najaag, dit is ons taak as kerk van die Here.

– Ons het die troos dat die Here sal alle onreg oordeel, die Here sien alle onreg van ons tye, en sal vergeld,

– Ons roeping bly dieselfde, in alle tye, ons siek die eer van God en die heil van ons naaste, in die Evangelie, dit is om waarlik bybels ‘revolusionêr’ ons tye te wees.

Ons erken ook dat die Here burgerlike owerhede daargestel het, Rom.13:1-7,

Paulus leer ons hier, in die konteks van die res van sy brief,

dat ons redding in Christus, leer ons juis om gesag en mag oor ons,

ook deur ander mense te aanvaar TER WILLE VAN DIE HERE.

Dit is sy wil, hoe ons nou moet lewe, deel van die oproep van Rom. 12:1,2,

in kontras met ons tye wat revolusie beide buite én binne kerke aangeblaas word.

Deur die eeue was daar vergrype na beide kante:

a) Gelowiges wat hul nie onderwerp aan burgerlike owerhede nie, ons is nou vry in Christus, ons lewe nou onder ’n nuwe wet en geen mens sal oor my gesag uitoefen nie, wat vloei uit ‘n verkeerde revolusionêre mensbeskouing wat meen gelowiges is perfek in hierdie lewe, en het nie gesaginstellings nodig om die sonde te onderdruk nie (sien NGB art. 36 se eerste sin)

b) Die ander uitsterste is weer hul wat meen, die owerhede is deur God aangestel, en ons moet hul absoluut gehoorsaam wees in alles, hulle is goddelik, ‘n blanko tjek benadering. Die dwaling van die “absolute goddelike reg van konings”, wat lei na mesiaanse staatisme, die staat kan niks verkeerd doen nie, hulle sal ons red hier op aarde, vir ons in alles sorg. Ons moet net bid, hul seën.

Nee, as ons mooi en aandagtig luister na God se Woord hier en in en ander plekke, is dit baie duidelik dat hier word geleer, beide:

– die gelowige, kerk, se taak en roeping ten opsigte van hoe om gesag oor hul te aanvaar, spesifiek die burgerlike owerhede se gesag, én

– dat die burgerlike owerheid ook moet besef Wie hul aangestel het, en wat hul taak behoort te wees teenoor die Here en die burgers van ‘n land.

Die fokus is hoe die gelowige teenoor die burgerlike owerhede moet staan,

maar Paulus se skrywe behels ook, wat behoort die burgerlike owerheid te doen, dus albei sake. En dit is wat die kerk moet verkondig, preek, leer teen en in ons revolusionêre tye, teenoor daardie marxistiese en humanistiese sienings van die burgerlike owerhede.

Ons leer uit Romeine 13:1-7,

1 Elke mens hom onderwerp aan die magte wat oor hom aangestel is, dus, nie net ongelowiges nie, maar ook ons – ook elke gelowige, ook elke kerk, ons aanvaar in beginsel die owerhede wat oor ons aangestel is.

2 Hoekom, omdat, God die owerhede en magte ingestel het, dit is die wil van God dat daar owerhede sal wees wat oor ons regeer in die samelewing.

3 So, as ons die gesag en mag van die owerheid verwerp, ons nie wil onderwerp nie, dan verset ons ons teen God se goeie en volmaakte wil,

In vers 2, sien ons, die burgerlike owerheid is ’n instelling van God, nie deur die mens uitgedink nie, maar deur God gegee.

In vers 5 word hy ook ’n dienaar van God genoem, in God se diens.

En as jy opstandig dit verwerp, gaan jy die oordeel ontvang, nie die ewige oordeel nie, maar die gevolge van jou wetsoortreding.

4 Gelowiges moet die beste burgers wees van die land, hulle moet evangelies, bybels en anti-revolusionêr lewe midde ’n wêreld wat as’t ware alle gesag verwerp en verag.

Dit wat ons geleer het in 9:9-21, ons hou aan die goeie te doen, nie die slegte nie.

En onthou, die goeie en die slegte word vir die gelowige en die kerk bepaal,

nie deur die revolusionêre tydsgees nie, maar deur God se Woord oor die algemeen,

en spesifiek sy Wet (sien bv. Rom. 3:31; 7:12; 13:8-10).

5 Gelowiges en kerke moet bewus wees van die burgerlike owerhede se taak en roeping, sien vers 4.

Die burgerlike owerheid, soos ons bely in NGB art.36 is daar om uiterlik, in die openbaar, die wet en orde te handhaaf in die samelewing.

En die tugmiddel wat hul ontvang het, het ons van gelees in Rom.13:4,

Romans 13:4  4 want hy is ‘n dienaar van God, jou ten goede. Maar as jy kwaad doen, vrees dan; want hy dra die swaard nie verniet nie, want hy is ‘n dienaar van God, ‘n wreker om die een wat kwaad doen, te straf.

“Die swaard” is gevaarlike wapen, om te beskerm, om doodstraf toe te pas.

Die burgerlike owerheid se taak is nie om die kerk se taak oor te neem nie, of onderwys, ekonomie, welsyn, gesondheid, ens. te bepaal nie.

Nee, hul taak is wet en orde en alles wat daarmee gepaardgaan.

Die gelowiges en kerk moet getuig teen die messiaanse staatsidee wat god op aarde probeer wees, die burgerlike owerheid het ’n beperkte taak volgens God se Woord.

Die burgerlike owerhede moet nie aanbid word nie, moet ook nie revolusionêr verwerp word nie, maar gereformeer word deur sy Woord.

Ons moet bid vir die burgerlike owerhede en owerheidspersone, soos Paulus in 1 Tim.2 en Petrus in 1 Petr.2 ons oproep,

Ons moet hul gehoorsaam wees in soverre hul nie van ons vereis om self God se wet te oortree nie, wat Hand.4:19 en 5:29 ons leer.  

En, belangrik, ons moet aanhou profeties getuig dat elke gesagsdraer, en dus ook die regters en konings van ons tyd, moet buig en God se gesag bedien, sy wette:

Psalm 2:10-12  10 Wees dan nou verstandig, o konings; laat julle waarsku, o regters van die aarde!  11 Dien die HERE met vrees, en juig met bewing.  12 Kus die Seun, dat Hy nie toornig word en julle op die weg vergaan nie; want gou kan sy toorn ontvlam. Welgeluksalig is almal wat by Hom skuil!

Elke terrein van die lewe moet volgens God se Woord ingerig word, die kerk moet verkondig dat die gelowiges, in die amp van die gelowige, die heerskappy van Christus orals sal verkondig.

En dit begin -baie belangrik – met elke gelowige wat homself onderwerp aan die gesag wat oor hom aangestel is.

Dit begin met elke gesin, wat ’n gemeente en staat in die kleine is.

Dit begin met gemeentes wat hul afsonderlik en gesamentlik onderwerp aan die Here se Woord, onvoorwaardelik.

Onthou, geen instelling, geen tugmiddel kan ’n mens red of wesentlik verander nie.

Dit is alleen deur wedergeboorte wat die mens se natuur kan verander, ogv die bloed van Christus.

Dit is die ware bybelse ‘revolusie’ wat nodig is om hele lewe, ons land te red !

Maar as geredde moet ek dan verder gaan, en in dankbaarheid my hele lewe onder die dissipline bring van die verskillende gesagsterreine, soos geopenbaar in die Woord.

Dit is alleen soos individue, gesinne, gemeentes en gemeenskapp al hoe meer bevry word van die revolusiegees, en deur die Here se Gees en Woord gered, geheilig en gereformeer word, dat ons land en al sy volke kan verander, en daar weer hoop is vir ons.

In Christus word ons weer herstel om onderdanig te wees, en nie meer revolusionêr te wees nie.

Dit help nie ons verwag van die samelewing en die owerhede om nie revolusionêr te wees nie, maar ons eie lewens, ons huwelike, ons gesinslewens is revolusionêr opstandig teen God se gebod nie, of hoe?

Hier is ’n paar vrae van selfondersoek, wat die kerk moet preek teen die revolusiegees:

– is ons huwelik saam en afsonderlik onderworpe aan God (Ef. 5:20, 21) ?

– is ek as man onderworpe aan God en sy opdragte aan my (Ef. 5:25-33)
– is ek as vrou onderdanig aan my man wat die Here oor my aangestel het (Ef. 5:22, 23)

– is as ek kind onderworpe aan die ouerlike gesag wat die Here oor my aangestel het (Ef. 6:1-3) ?
– is ons as ouers onderworpe aan die Here se gesag (Ef. 6:4) ?

– is ek as werknemer of werkgewer onderworpe aan die gesag wat die Here my gestel het op arbeidsterrein (Ef. 6:5-9) ?

– onderwerp ek my aan die gesag van die ouderlinge wat die Here oor my aangestel het (1 Tim. 3-5; Hebr. 13:17) ?
– onderwerp ons ons aan die burgerlike owerhede wat oor ons aangestel is (Rom. 13:1-7) ?

Net so revolusionêr sondig en verkeerd dit gaan wees as die burgerlike owerheid land gaan begin steel, netso revolusionêr verkeerd is dit as ek ’n ander man se vrou gaan steel, of as ek die Woord van my gesin weerhou, of as ek weier om die eredienste by te woon, of my bydrae te lewer aan die Here wat Hy vra, of toelaat dat ons jongmense in stryd met God se wet lewe buite die eg, ens.

Laat die kerk ook verkondig dat dit alleen in Christus is wat enigste hoop is teen ons eie revolusionêre harte.

Christus alleen bring hoop vir die ewige, én hierdie lewe.

Ons kan nie oorwin, in ons eie krag nie, maar juis oorwin in die krag van Christus.

Daarom, laat ons leuse wees, as gelowiges afsonderlik, en kerke saam:

Teen die revolusie, die Evangelie!

________________________________________

[1] https://af.wikipedia.org/wiki/Rewolusie

[2] http://vcho.co.za/wp-content/uploads/2018/01/Wat-is-Revolusie-Van-Prinsterer.doc

[3] https://proregno.com/2010/02/04/calvinisme-as-wortel-van-ons-volksbestaan/

POLYANDER SE 51 STELLINGS OOR DIE WET VAN GOD (Inleiding & Stelling 1 tot 11)

“Alhoewel dit uit die wet is (waaroor ons hierbo geskryf het) wat ons leer van die besmetting en gebrek van ons geestelike siekte, dit wil sê, dat ons ons sonde leer ken, kom dit uit die Evangelie dat ons van die remedie/kuur vir ons sonde leer.” — Synopsis Purioris Theologiae

Inleiding deur S. Le Cornu

Ek plaas hier ‘n stuk uit Johannes Polyander (1568 – 1646) se hoofstuk ‘Oor die Wet van God’, waar hy in 51 stellings oor die wet geskryf het, onder verskillende subopskrifte. Sien gerus die volledige teks heel onder. Dit kom uit die werk wat hy saam met ander Nederlandse gereformeerde teoloë geskryf het in die 17de eeu: Synopsis Purioris Theologiae (afkorting: SPT). Dit is oorspronklik in Latyn geskryf, en later vertaal in Nederlands asook in Engels). My vrye vertaling kom van die volgende Nederlandse uitgawe, vertaal deur D. van Dijk, met H. Bavinck wat die voorwoord geskryf het:

SYNOPSIS OF OVERZICHT VAN DE ZUIVERSTE THEOLOGIE, samengevat in twee en vijftig verhandelingen en beschreven door Johannes Polyander, Andreas Rivetus, Antonius Walaeus, Antonius Thysius, Doctoren en Professoren der H.H. Theologie, in de Nederlandse taal overgezet door Dirk van Dijk, V.D.M, te Hollum, 339 blz., Drukkerij-Uitgeverij J. Boersma, Enschede, 1964.

Daar is hoofsaaklike drie redes waarom ek oor hierdie onderwerp Polyander se werk hier plaas:

Rede 1. Dat dit elke gelowige, asook in die besonder elke bedienaar van die Heilige Woord, sal help om die waarheid reg te sny oor die wet van die Here, veral ook in die verhouding ‘wet en evangelie’, sien 2 Tim. 2:15.

Rede 2. Voortvloeiend uit nr. 1, om dwalinge te bestry, wat die verhouding ‘wet en evangelie’ verkeerd verstaan en dan die Woord verdraai en so baie mense mislei. Ons kan die wet ‘oorwaardeer’ (dan word dit legalisme = redding deur wet/werke), of ons kan dit ‘onderwaardeer’ (dan word dit antinomianisme = ons hoef nie meer in dankbaarheid volgens God se wet te lewe nadat Christus gekom het nie). Kyk hoe spreek Paulus beide dwalinge aan in een hoofstuk: teen legalisme, Gal. 3:11; teen antinomianisme, Gal. 3:21 (sien ook bv. Gal. 5:4; 5:23; Rom. 3:31; 7:12; 13:8-10; 1 Tim. 1:8,11).

Die verskillende gebruike van die woord ‘wet’ in die Skrif
En een van die sentrale redes waarom mense baiemaal dwaal oor ‘wet en evangelie’, is omdat hul nie die Skrif aandagtig lees en daarna luister nie, want as die woord ‘wet’ nie reg verstaan word in die Skrif in al sy betekenisse en verskillende gebruike deur die hele Skrif nie, veral nie in die NT nie, gaan daar baie dwalinge ontstaan …. soos die Saduseërs gedwaal het omdat hul die Skrifte nie geken het nie, en die Skrif teen mekaar probeer afspeel het, om mekaar te weerspreek (Matt. 22:23-33).

So probeer baie vandag nog die Skrif buig sodat die ‘wet en evangelie’ mekaar moet weerspreek, maar as elkeen reg verstaan word soos dit bedoel word in die hele Skrif, in die woorde van Paulus, dit albei ‘wettiglik gebruik’ en verstaan word (1 Tim. 1:8; Rom. 6:1,2), deur Skrif-met-Skrif te vergelyk, dan sal mens sien dat die Here se hele Woord, die wet en die evangelie eer God en dien sy kinders, alles ten goede.  In hierdie verband. Sien veral Polyander se stellings 3 tot 9, waar hy wys op 6 verskillende maniere waarop die woord ‘wet’ in die Skrif gebruik word, wat beteken mens moet mooi biddend lees, vra en onderskei na watter betekenis of gebruik van die wet in ‘n bepaalde teks verwys word, sodat ons ten einde saam met die Psalmskrywer kan glo en bely: “o Here, ek hoop op u heil (die evangelie), en ek hou u gebooie (wet)” (Ps 119:166), wat die ware kerk na die koms van Christus, wat die hele wet bevestig en vervul (Matt. 5:17-20; 22:37-40; Joh. 14:15) ook kenmerk, in die woorde van die Apostel Johannes: “Hier kom die lydsaamheid van die heiliges te pas; hier is hulle wat die gebooie van God (wet) en die geloof in Jesus bewaar (evangelie).” (Op 14:12; sien ook Op. 12:17).

Rede 3. Polyander, gebore in Frankryk (1568), het in Heidelberg gestudeer onder Junius, en sy doktersgraad gedoen onder Beza, Calvyn se opvolger in Geneva. Hy het predikant geword in Dordtrecht in 1591, en het later vir Gomarus opgevolg as professor in teologie in Leiden.  Hy was as adviseur teenwoordig by die Sinode van Dordt (1618-19), en het op die redaksie gedien wat die Dordtse Leerreëls moes nagaan. In die woorde van ‘n ander skrywer: “As sodanig het hy in samewerking met ander sy stempel afgedruk op hierdie Belydenisskrif.”

Hy was later ook op die redaksie van die Statevertaling (1637) wat uit die oorspronklike tale in Nederlands vertaal is.  Om Polyander daarom te lees in die SYNOPSIS, saam met ander teoloë van daardie tyd, gee ons verdere insigte oor wat hul geglo het aangaande en vanuit die Skrif, soos vervat in ons belydenisskrifte, maar dan ook in die kanttekeninge van die Statenvertaling verwoord is (wat tans in die proses is om ook in Afrikaans vertaal te word).

Die Statenvertaling met sy kanttekeninge is wat hier aangekom het saam met Jan van Riebeeck in 1652 aan die suidpunt van Afrika, en ons kerke en volk gevoed het in die eeue wat sou kom, van die Kaap, deur die Groot Trek en met die Boere Republieke, selfs tot in die vroeë 20ste eeu. Dit het saam met die Psalmboek en dan skrywers soos Calvyn, à Brakel, en andere ‘n groot invloed gehad om ons kerk en volk te vorm.  Met al die goeie dinge wat gekom het met die Bybel in ons eie taal (1933), het daardie rykdom van die skrywers van die 17de eeu, veral deur die kanttekeninge van die Statevertaling, lyk my ietwat verlore gegaan, en sal ons dit hopelik weer herontdek en waardeer, saam met al die ander rykdom wat die Here ons deur die eeue gegee het.

Daarom is dit goed om ook te leer van hulle wat ons voorgegaan het in die geloof, wat hul ook van die Skrif geleer het (Hebr. 13:7), sodat ons juis rede 1 en rede 2 hierbo in ons tye kan najaag, tot eer van God en die heil van ons naaste.

Bavinck skryf in sy voorwoord as volg, om ons nog verder te motiveer om ons gereformeerde worstels te herontdek:

“De Synopsis, nauwelijks in het licht gegeven, schijnt als koningin van de Gereformeerde leer geboren te zijn. … De Synopsis zelf is voor ons een duidelijk voorbeeld en een heldere spiegel van de orthodoxe leer, die op de Synode van Dordrecht de voorrang verkregen had. En dat deze leer een halve eeuw lang geheerst heeft en heeft kunnen heersen, zal niemand verwonderlijk voorkomen, die dit Overzicht gelezen en overdacht heeft. Het gaat voor geen ander handboek van die tijd in scherpte en nauwkeurigheid van bewijsvoering uit de weg, het schittert niet zelden van uitnemendheid van inzicht (dianoias megaloprepeiai), het is zich gefueel bewust van de waarheid van de Heilige Schrift en de Gereformeerde belydenis en daarmede volkomen op de hoogte, doch vrij van dorre, futiele en zouteloze scholastieke redeneÍingen en voorspiegelingen.”

Daarom, as Bavinck dit aanbeveel, dan kan ons dit maar lees!

Nota: 1) Ek plaas hier en daar die Nederlandse woorde in aanhalingstekens, omdat ek nie seker is van die korrekte vertaling nie. Enige voorstelle om my vertaling te verbeter sal baie waardeer word. 2) Hier en daar sit ek ‘n woord of meer in hakies by, gemerk met my voorletters ‘slc’). 3) Ek plaas die latynse uitgawe, asook die gedeelte wat ekself ingeskandeer het vir andere wat dit graag wil lees en kontroleer, hier onder. Daar is ook ‘n Nederlandse teks van die Synopsis wat ek daar plaas, maar dit bevat slegs hoofstukke 1-11 van deel 1. 

______________________________________________________________________

Hoofstuk XVIII

Johannes Polyander

OOR DIE WET VAN GOD

Stelling 1. Uit die wet van God kan die groot gebrek aan krag waaraan die vrye wil ly, wat in sonde geval het, geken word, asook hoe groot ons wil se ellende is.

Benaminge van die wet

2. De wet is deur die Latyne Lex genoem, omdat dit in die publiek gelees en gepubliseer is; deur die Grieke nomos, omdat ‘ze ieder het zijne toedeelt’, en deur die Hebreërs Thora, dit is lering, omdat dit ons aangaande die wil van God en ons plig teenoor Hom en ons naaste onderrig.

Die betekenis van die woord ‘Wet’ in die Skrif

3. In die Heilige Skrif word die woord “wet” in verskillende betekenisse opgeneem, eerstens vir elke insetting van God, Ps. 1.2 en 19:8.

4. Vandaar dat die naam wet aan die leer van sowel die Nuwe as Ou Testament toegeken word, sien Jes. 2:3; Jer. 31: 33; Rom. 3:27.

5. Tweedens, word dit in die besonder verstaan vir, of die morele wet, soos in Luk. 10:26; of vir die seremoniële wet, soos in Luk. 2:22, of vir die burgerlike wet, soos in Joh.19:7.

6. Derdens word word dit met die naamsverwisseling van die onderwerp (metonymia subjecti) geneem vir die boeke van Moses, wat die leer van die wet bevat, soos in Luk. 24:44.

7. Vierdens word dit is as ‘n deel vir die geheel (sinekdogogies) gebruik, naamlik vir al die boeke van die Ou Testament, soos in Joh. 10:34.

8. Vyfdens, met naamverwisseling van die bepaling (metonymia adjuncti), óf vir die Levitiese bediening (administrasie – slc), soos in Hebr. 7:12, of vir die strengheid en die vloek van die wet, soos in Romeine 6:14.

9. Sesdens, ‘overdrachtelijk’ (metafories?) vir die voorskrif van die natuurlike menslike rede, Rom.2.14.

Konklusie en definisie 

10. Hieruit blyk, dat die wet in die Heilige Geskrifte nie geneem word vir die ewige wet, of die wese (forma) van die rede, wat in die goddelijke gedagte, as ‘n archetipe bestaan nie, maar vir ‘n wettige verordening van God, as die mees volmaakte model, vir die menselike geslag in die tyd afgelei, soos dit op verskillende maniere meegedeel en verklaar is.

11. Ons neem dus aan, deur te bly binne die perke van die Heilige Boeke, die wet vir die tydelike onderrig en voorskryf (informatio ac praeceptio temporaria), waardeur God aan die mens wat na sy beeld geskape is, dit wat met sy reg oreenkom, beveel, dit wat daarvan afwyk verbied, met belofte van beloning, en bedreiging van straf, om hom te buig tot gehoorsaamheid aan sy wil.
_________________________________

Bronne:

Over de wet van God, hoofstuk XVIII, bl. 152-158

Synopsis, deel 1, hoofstuk 1-11

Die Latynse teks van die Synopsis (35mb groot)

Posted by: proregno | April 13, 2020

Preek: Lukas 24:1-12 Hy het Opgestaan!

Preek: Lukas 24:1-12 Hy het Opgestaan!

Lees: Lukas 23:54-24:12

Teksverse: En toe hulle baie bevrees word en met hulle aangesigte na die aarde buig, sê die manne vir hulle: Waarom soek julle die Lewende by die dooies? Hy is nie hier nie, maar Hy het opgestaan. Onthou hoe Hy vir julle gesê het toe Hy nog in Galiléa was: Die Seun van die mens moet oorgelewer word in die hande van sondige mense en gekruisig word en op die derde dag opstaan. (Luk. 24:5-7)

Preekopname (GK Carletonville, 2020-04-12):

Hy het Opgestaan

(Nota: die audio opname is die volledige preek, die preekteks hier onder bevat die basiese inhoud, die audio en teks bevat nie altyd dieselfde inhoud nie.)

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Dit is die eerste dag van die week, dus die Sondag, die dag na die OT Sabbat.

Dit is vroeg in die more, en die vroue waarvan ons gelees het in hfst.23:55, 56 (hul name  word gegee in 24:10) gaan na die graf van Jesus, Om sy liggaam met spesery te versorg.

Die vroue gaan na die graf, na alle die groot gebeure van die afgelope 3 jaar, maar ook die afgelope week.

En tog is dit maar net nog ‘n begin van die week, net nog ‘n 1ste dag van die week … of ten minste het hul so gedink …

Maar, toe hul by doel graf kom, lyk alles nie pluis nie …

Eerstens, is die steen van die graf weggerol. Hoekom ?

En, tweedens, as hul in die graf inggaan ….

Is die liggaam van hul Here Jesus nie daar nie !!!

Wat ‘n verleentheid ?

Wat het hier gebeur ?

Wat nou ?

Hulle, die vroue, het dan vir Jesus van die begin af getrou gevolg, en presies geweet wat met Hom gebeur het.

Vers 55 sê dan ook dat hul al van Galilea af saam met Hom was, hulle het die graf gesien, en “hoe sy liggaam neergelê was”

Maar nou, die graf is oop … en belangriker … leeg !

Hulle is stomgeslaan oor wat hier aangaan …

En dan, nog TERWYL hul nog so staan en kyk en wonder wat aangaan,

Staan daar 2 manne voor hulle, met blink klere … engele van God, boodskappers.

Nog is dit einde niet vir die vroue wat hul beleef

Nie net is hul geskok oor die oop graf en die lee graf nie

Nou verskyn daar nog engele, hemelse wesens, in ‘n wonderbare helder lig aan hulle (daarom die ‘blink’ klere, wat wys op helderheid. Matt.28:2 verduidelik dat hul gedaante soos weerlig was en hul kleding wit soos sneeu).

Ja, die wagte het gebewe soos dooies geword …

So ook die vroue as hul die engele sien en omdat hul weet hierdie is nie bloot persone nie, het hul eerbiedig neergebuig …

In Matt.28 bemoedig die engele die vroue om nie te vrees nie, maar sê/vra wel die volgende:

WAAROM SOEK JULLE DIE LEWENDE BY DIE DOOIES ?

Hy is nie hier nie, Hy het opgestaan

En, dit is mos wat Hy gesê het gaan gebeur.

Die engele wys die vroue daarop: maar ONTHOU julle nie ?

Hy het dit reeds gesê nog toe Hy in Galilea was,

En wat het Hy gesê ?

Vers 7 gee ‘n opsomming daarvan:

Die Seun van die mens moet oorgelewer word in die hande van sondige mense en gekruisig word en op die derde dag opstaan.

In Galilea het Jesus alreeds gesê dat Hy oorgelewer, gekruisig sou word en weer opstaan:

Luk.9:44,  na maansieke kind genees is, na die berg van verheerliking

Bewaar hierdie woorde in julle ore; want die Seun van die mens sal oorgelewer word in die hande van die mense. Luk.18:31-34

31 En Hy het die twaalf by Hom geneem en vir hulle gesê: Kyk, ons gaan op na Jerusalem, en alles wat deur die profete geskrywe is, sal aan die Seun van die mens vervul word.

 32 Want Hy sal oorgelewer word aan die heidene en bespot en mishandel word, en op Hom sal gespuug word;

 33 en nadat hulle Hom gegésel het, sal hulle Hom doodmaak; en op die derde dag sal Hy opstaan.

 34 Maar hulle het niks hiervan begryp nie, en hierdie woord was vir hulle bedek, en hulle het nie verstaan wat gesê is nie.

Ja, onthou dit, dit is ‘n wonderbare, ongelooflike gebeurtenis wat hier afgespeel het, MAAR dit is, en was nog altyd deel van God se reddingsplan.

Die dissipels, die apostels en vroue was moedeloos en verslae na al die gebeure,

hul het gedink alles was verlore en verby … maar al die gebeure waarvan vers 7 praat,

dit was en is deel van God se plan:

Dit word gesien in die 3 sentrale gebeure van die Evangelie, soos beskryf in vers 7,

Die Seun van die mens moet (dei = goddelike verordening, dit sal so wees): 

  1. oorgelewer word in die hande van sondige mense (passief)
  2. en gekruisig word (passief)
  3. en op die derde dag opstaan. (aktief)

Hier is een van die beste opsommings, geliefdes, van wat die Evangelie is,

– dit is nie wat ek of u kan of moet doen nie, want ons is ‘sondige mense’ (v.7a)

– maar wat God in Christus vir ons gedoen het:

Hy is oorgegee (geboorte, lyding, kruisiging, sterwe) maar ook opgewek vir ons.

– 1 Kor.15 gee ook hierdie opsomming van die Evangelie, die goeie nuus as volg, Paulus:

3 Want in die eerste plek het ek aan julle oorgelewer wat ek ook ontvang het, dat Christus vir ons sondes gesterf het volgens die Skrifte;

 4 en dat Hy begrawe is, en dat Hy op die derde dag opgewek is volgens die Skrifte;

 5 en dat Hy aan Céfas verskyn het; daarna aan die twaalf.

DIT is die evangelie, geliefdes.

Die vroue en ons moet dit hoor:

HY HET OPGESTAAN, MOENIE DIE LEWENDE ONDER DIE DOOIES SOEK NIE!

 

Maar nou, as die Evangelie is wat Jesus vir ons gedoen het,

wat is dan die vrug of gevolge van die Evangelie ?

Dit sien ons vanaf vers 8 en verder

“En hulle het sy woorde onthou”

Ja, dit het nou tot hul deurgedring:

Hier het hul GESIEN dat die graf oop is, en leeg is,

EN nou het hul ook gehoor Jesus het opgestaan

Hy is die LEWENDE, nie ‘n dooie nie.

Hy het oorwin.

En nie net sien hul dit nie, hul hoor dit ook, en hul onthou nou:

MAAR DIT IS WAT JESUS VIR HUL GESê HET GAAN GEBEUR ?

Die gevolg van as hul nou gehoor en verstaan het?

Hul word die eerste draers van die Evangelie van Jesus se opstanding!

In vers 9, 10 hoor ons hul gaan terug na die 11 apostels en die ander en vertel hul ‘alles’ wat gebeur het.

– Wat hul gesien en gehoor het aangaande Jesus.

En wat is die reaksie op hul boodskap ?

Twee-erlei,

Eerstens, is daar twyfel en skeptisisme, hul getuienis word afgemaak as ‘onsinnige praatjies’, en die hartseer woorde: die vroue is nie geglo nie.

Ja, die dissipels het seker gedink die vrouens probeer hul nou onnodig opgewonde maak.

Hulle wat dink alles is nou verby

Hul geliefde leier is daarmee heen, daar gaan niks kom van sy koninkryk nie.

God se koninkryk gaan nie meer kom nie, want Jesus is nou by die dooies …

Dit is die een reaksie.

Maar dan is daar ook ‘n ander reaksie, waarvan ons lees in vers 12,

Maar Petrus het opgestaan en na die graf gehardloop; en toe hy neerbuk, sien hy die doeke alleen lê. En hy het weggegaan huis toe, vol verwondering oor wat gebeur het.

Ja, die een wat hom die naaste gevolg het

Die een wat gesê het ek sal U tot in die dood volg,

Die een wat Hom in die oë gekyk het en Hom verloen het …

Ons lees dat Hy in beweging kom nadat Hy die vrou se getuienis gehoor het. Kyk wat doen hy:

  1. Hy het opgestaan
  2. hy het na die graf gehardloop
  3. hy het neergebuk en die doeke alleen sien lê
  4. hy het verwonderd huistoe gegaan

Ja, Petrus bly nie staan by die woorde van die vroue nie, maar gaan doen ondersoek

Hy hardloop na die graf met die hoop dat dit alles waar is wat die vroue getuig

Hy wil met sy eie oë dit sien

By die graf kry hy ‘n leë graf, en dan sê die teks eksplisiet ‘sien hy die doeke alleen lê”,

(Joh. 20:7, en die doek wat op sy hoof was, sien hy nie by die doeke lê nie, maar opgerol op een plek afsonderlik.)

wat dui daarop dat as die liggaam gesteel is, of weggeneem is, sal die doeke saamgegaan het,

en sal dit nie so netjies eenkant lê nie.

En dan lees ons hy is verwonderd in sy hart terug huistoe … om te gaan getuig van die gebeure, van wat hy sien en glo .. aan die ander dissipels

Ja, niks was verniet nie

Jesus het opgestaan

Hy is nie meer dood nie

Hy is die Lewende !

 

Nou, geliefdes …

Dit is vandag die eerste dag van die week,

dit is die Sondag

dit is die opstandingsdag van ons Here Jesus Christus,

wat ons kan vier, al is dit nie saam nie,

en ons gaan aanhou vier totdat Hy weer kom.

Maar, waar nou eers die ondersoekende vraag,

waar is u en ek vanoggend? nie fisies nie, maar in ons harte?

Is ons soos die vroue en dissipels, maar bloot besig met spesery en salf smeer aan sondige wonde?

Kom maar kerk toe en is godsdienstig, bloot omdat u man of vrou, u familie dit van u verwag ?

Verkondig u met u lippe dat Jesus leef en opgestaan het …

Maar ons lewens getuig van iemand wat by die dooies hoort:

– nog dood in die sonde

– nog dood vir Jesus maar lewendig vir die wêreld

Ja, vandag is daar nog baie skeptici, valse profete, en ander sg geleerdes wat die opstanding van Christus ontken, maar u en ek:

– is u nog by die graf besig met allerlei rituele,

– of, ongeag al sy beloftes, sy Woord, nog v. 11, glo nie werklik nie?

maar het nog nooit Hom ontmoet wat LEWENDIG IS NIE ?

“Die vraag geliefde IS NIE: Het Jesus opgestaan uit die dode nie ?
Dit is ‘n gegewe historiese feit ongeag hoeveel valse profete dit probeer ontken
DIE VRAAG IS: het ek, het jy al opgestaan?
Het jy al opgestaan uit die dood om in jouself te vertrou, vir jouself te lewe?
Hoe lyk u lewe hierdie opstandingsondag en elke dag?
O geliefdes, elke dag, ook elke opstandingsdag as ons sy stem hoor, dan moet ons deur die geloof opstaan uit die sonde en verlorenheid,
ja, geestelik soos Petrus as’t ware na Christus toe hardloop!
Ons moet opnuut, opgewonde en verwonderd raak oor die evangelie, naamlik,

DAT JESUS VIR SONDAARS KOM STERWE HET,

VAN WIE EK DIE VERNAAMSTE IS … 1 Tim. 1:15

Maar dit ook met ander deel….

Geliefdes,

Elke rusdag, nie net ‘n paasfees of paas naweek een keer ‘n jaar nie,

maar elke opstandingsdag, die Sondag wat ons elke Sondag vier,

kan die lewe nie meer vir my dieselfde wees nie.

Dalk, moet ek daar in my binnekamer die eerste maal op my kniee besef,

wat dit beteken dat Christus gekruisg, en opgestaan het

Maar dit kan ook beteken, dat ek opnuut my moet verbind,

om lewenslank, elke dag, maar ook beginnende die 3 Mei, as die Here wil,

elke Sondag, die koms, die lyding, die sterwe, die opstanding en hemelvaart van Christus te gedenk, met groot gewilligheid en vreugde!

Hou op die LEWENDE by die dooies soek, dus in die wêreld of eie sonde die lewe te soek.

Onthou elke dag, elke Sondag, Jesus is opgewek

SODAT U opgewek kan word in ‘n nuwe lewe wat Hom behaag,

hoe langer hoe meer.

Daarom, vlug van die dood, en soek die lewe by Hom wat gesê het:

Ek is die weg, die waarheid, en die Lewe! (Joh. 14:6).

AMEN.

Posted by: proregno | April 9, 2020

Uitverkiesing en Genadeverbond by Herman Bavinck

Uitverkiesing en Genadeverbond by Herman Bavinck*

Bavinck skryf as volg oor die onlosmaaklike nou verband tussen die uitverkiesing en die genadeverbond, en wys daarop dat  juis as die genadeverbond losgemaak word van die uitverkiesing, dan verval so ‘n ‘genadeverbond’ in ‘n verbond van werke, wat weer van die mens afhang (Beklemtonings, kursief en subopskrifte is bygevoeg):

“De raad der verlossing, die in de eeuwigheid ligt, en het verbond der genade, dat terstond na den val aan den mensch bekend gemaakt en met hem opgericht wordt, staan beide met elkander in het nauwste verband. Zij staan in zoo innige betrekking, dat het eene staat en valt met het ander.

Daar zijn wel velen eene andere meening toegedaan; hun standpunt nemend in het verbond der genade, ontkennen en bestrijden zij den raad der verlossing; in naam van de zuiverheid van het Evangelie verwerpen zij de belijdenis der verkiezing. Maar feitelijk verderven zij daarmede het verbond der genade en veranderen het Evangelie weder in een nieuwe wet. Immers, als het verbond der genade van de verkiezing wordt losgemaakt, houdt het zelf op een verbond der genade te zijn en gaat het weer in een werkverbond over.

De verkiezing houdt toch in, dat God de zaligheid, die de mensch heeft verbeurd en nooit meer in eigen kracht verwerven kan, hem nochtans om niet en uit genade schenkt. Maar als die zaligheid geen loutere gave van genade is doch op eenigerlei wijze van het gedrag der menschen afhangt, wordt het verbond der genade weder in een verbond der werken omgezet; de mensch heeft dan eerst aan eenige voorwaarde te voldoen, om het eeuwige leven deelachtig te worden. Genade en werk staan hier tegenover elkander en sluiten elkander ten eenenmale uit.

Indien het door genade is, zoo is het niet meer uit de werken, anderszins is de genade geene genade meer. En indien het is uit de werken, zoo is het geene genade meer, anderszins is het werk geen werk meer, Rom. 11 : 6.

De Christelijke religie heeft tot eigenaardig kenmerk, dat zij de godsdienst der verlossing, loutere genade, zuivere religie is. Maar zij kan als zoodanig alleen erkend en gehandhaafd worden, als zij enkel gave is en geheel en al uit den raad Gods

opkomt. Verkiezing en genadeverbond vormen dus zoo weinig eene tegenstelling, dat de verkiezing veelmeer de grondslag en de waarborg, het hart en de kern van het genadeverbond is. En zoozeer is het van belang, dit innig verband vast te houden, dat de minste verzwakking daarvan niet alleen het rechte inzicht in de verwerving en de toepassing der zaligheid beneemt, maar ook de geloovigen van hun eenigen en zekeren troost in de practijk van hun geestelijk leven berooft.

Er valt nog rijker licht op dit verband, wanneer het verbond der genade niet uitsluitend tot de verkiezing, maar tot den ganschen raad der verlossing in betrekking wordt gesteld. De verkiezing is niet de gansche raad der verlossing, maar is er een deel, het eerste en principieele deel van; in dien raad is ook opgenomen en vastgesteld de wijze, waarop die verkiezing zal worden verwezenlijkt, de gansche verwerving en toepassing der zaligheid. De verkiezing is immers in Christus gemaakt, en de raad Gods is niet alleen een werk van den Vader, maar ook een werk van den Zoon en van den Heiligen Geest, een Goddelijk werk der gansche Drieëenheid.

De raad der verlossing is met andere woorden zelf een verbond; een verbond, waarin elk der drie personen, om zoo te zeggen, zijn eigen taak ontvangt en zijn eigen werk verricht. En het verbond der genade, dat in den tijd wordt opgericht en voortgeplant wordt van geslacht tot geslacht, is niets anders dan de uitwerking en de afdruk van dat verbond, dat vastligt in het Eeuwige Wezen. Zooals in den raad Gods, zoo treedt in de historie elk der personen op. De Vader is de oorsprong, de Zoon is de Verwerver en de Heilige Geest is de Toepasser onzer zaligheid. En daarom doet elk terstond en in dezelfde mate aan het werk van den Vader, den Zoon of den Geest te kort, als hij onder den tijd de grondslag der eeuwigheid wegschuift en de historie losmaakt van den genadigen en almachtigen, Goddelijken wil. …

B Drie kenmerke van die ontwikkeling van die genadeverbond in die tyd

Kenmerk 1: Een genadeverbond in verskillende vorme en bedelinge

1.1 Die eenheid van die genadeverbond

“Ten eerste is het genadeverbond overal en ten allen tijde in zijn wezen één, maar treedt het toch telkens in nieuwe vormen op en doorloopt het verschillende bedeelingen. Wezenlijk en zakelijk blijft het één, vóór en onder en na de wet. Het is altijd genadeverbond; het heet zoo, omdat het uit de genade Gods voortvloeit, genade tot inhoud heeft, en in de verheerlijking van Gods genade zijn einddoel vindt. … De ééne groote, allesomvattende belofte van het genadeverbond is deze: Ik zal uw God zijn en de God van uw zaad, Gen. 7 : 8, en daarin is alles begrepen, de gansche verwerving en toepassing der zaligheid, Christus en al zijne weldaden, de H. Geest met al zijne gaven. Van de moederbelofte in Gen. 3 : 15 tot de apostolische zegenbede in 2 Cor. 13 : 13 loopt er ééne rechte lijn: in de liefde des Vaders, de genade des Zoons en de gemeenschap des H. Geestes ligt alle heil voor den zondaar besloten.

Daarom dienen wij er wel op te letten, dat die belofte niet voorwaardelijk, maar zoo beslist en zoo stellig mogelijk is. God zegt niet, dat Hij onze God wil zijn, indien wij dit of dat doen. Maar Hij zegt, dat Hij vijandschap zal zetten, en dat Hij onze God zal zijn, en dat Hij in Christus ons alle dingen schenken zal. Het genadeverbond kan in zijn wezen door alle eeuwen heen hetzelfde blijven, omdat het alleen van God afhangt en God de Onveranderlijke en de Getrouwe is. Het werkverbond, dat met den mensch vóór den val werd opgericht, was verbreekbaar en is verbroken, omdat het afhing van een veranderlijk mensch. Maar het verbond der genade ligt enkel en alleen in Gods ontferming vast. Menschen mogen ontrouw worden, maar God vergeet zijne belofte niet. Hij kan en mag zijn verbond niet verbreken, Hij heeft er zich vrijwillig, met een duren eed toe verplicht; zijn naam, zijn roem, zijn eere hangt er aan. Het is om zijns zelfs wil, dat Hij de overtredingen van zijn volk uitdelgt en hunner zonden niet gedenkt, Jes. 43 : 25, 48 : 9, Jer. 14 : 7, 21.  En daarom mogen bergen wijken en heuvelen wankelen, maar zijne goedertierenheid zal van ons niet wijken en het Verbond zijns vredes zal niet wankelen, zegt de Heere onze Ontfermer, Jes. 54 : 10.

1.2 Die verskillende vorme en bedelinge van die een genadeverbond

Toch, hoe onveranderlijk in zijn wezen ook, het wisselt in zijne vormen, en treedt in de verschillende bedeelingen in andere gestalten op.

1.2. 1 Noag

In de tijden vóór den zondvloed had er ook reeds eene scheiding tusschen Sethieten en Kaïnieten plaats, maar de belofte werd toch nog niet tot één persoon en geslacht beperkt, maar breidde zich tot alle menschen uit; eene formeele afzondering kwam niet tot stand, algemeene en bijzondere openbaring stroomden nog in ééne bedding voort. Maar toen op die wijze de belofte dreigde te loor te gaan, werd de zondvloed noodzakelijk en nam Noach in de ark de belofte mede. Ook toen was die belofte nog een tijd lang algemeen, doch als na den vloed een nieuw gevaar voor den voortgang van het genadeverbond ontstaat, dan verdelgt God de menschen niet meer, maar laat Hij de volken wandelen op hunne eigene wegen, en zondert Hij Abraham af tot een drager der belofte.

1.2.2 Die aartsvaders

Het genadeverbond vindt dan zijne verwezenlijking in de huisgezinnen der aartsvaders, die door de besnijdenis als een zegel van de rechtvaardigheid des geloofs en als een teeken van de besnijdenis des harten van andere volken gescheiden worden.

1.2.3 Israel

Met Israël als het zaad van Abraham wordt dan het genadeverbond aan den Sinai opgericht; maar wijl Israël een volk is en als een heilig volk voor Gods aangezicht moet wandelen, neemt het genadeverbond een nationaal karakter aan en bedient zich van de wet, niet alleen van de zedelijke, maar ook van allerlei burgerlijke en ceremonieele wetten, om het volk als een tuchtmeester te leiden tot Christus. De belofte was ouder dan die wet, en de wet kwam niet in de plaats der belofte, maar kwam bij de belofte bij, om deze juist tot verdere ontwikkeling te brengen en hare vervulling in de volheid des tijds voor te bereiden.

1.2.4 Die vervulling in Christus

In Christus gaat de belofte in de vervulling, de schaduw in het lichaam, de letter in den geest, de dienstbaarheid in de vrijheid over. Als zoodanig maakt zij van alle uitwendige, nationale banden zich vrij en breidt zich, als in den beginne, wederom tot heel de menschheid uit. Doch in welke vormen het genadeverbond ook optrede, het heeft altijd denzelfden wezenlijken inhoud. Het is altijd hetzelfde Evangelie, Rom. 1 : 2, Gal. 3 : 8, dezelfde Christus, Joh. 14 : 6, Hand. 4 : 12, hetzelfde geloof, Hand. 15 : 11, Rom. 4 : 11, Hebr. 11, dezelfde weldaden van vergeving en eeuwig leven, Hand. 10 : 43, Rom. 4 : 3. Het licht verschilt, waarbij de geloovigen wandelen, maar het is altijd dezelfde weg, die door hen betreden wordt.

Kenmerk 2: Die genadeverbond dra ‘n organiese karakter

De tweede eigenaardigheid van het genadeverbond bestaat daarin, dat het in al zijne bedeelingen een organisch karakter draagt. De verkiezing vestigt de aandacht op de bijzondere, individueele personen, die te voren door God gekend zijn en daarom in den tijd geroepen, gerechtvaardigd en verheerlijkt worden, maar zij houdt op zich zelve nog niet in, in welk verband deze personen tot elkander zijn.

2.1 Christus die Hoof van sy gemeente, dit is al die uitverkorenes

Maar nu zegt de Schrift ons verder, dat de verkiezing in Christus’ plaats heeft gehad, Ef. 1 : 4, 3 : 11, en dus zoo te werk is gegaan, dat Christus kon optreden als het Hoofd zijner gemeente, en de gemeente kon vormen het lichaam van Christus. De uitverkorenen staan dus niet los naast elkander, maar zij zijn in Christus één. Gelijk in de dagen des Ouden Testaments het volk Israels één heilig volk Gods was, zoo is de gemeente des Nieuwen Testaments een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterdom, een heilig volk, een verkregen volk, 1 Petr. 2 : 9. Christus is de Bruidegom, en de gemeente is zijne bruid; Hij is de wijnstok en zij zijn de ranken; Hij is de hoeksteen, en zij zijn de levende steenen van het Godsgebouw; Hij is de Koning en zij zijn de onderdanen.

Zoo innig is deze eenheid tusschen Christus en zijne gemeente dat Paulus beide saam onder den naam van Christus samenvat; gelijk het lichaam één is en vele leden heeft en alle de leden van dit ééne lichaam, vele zijnde, één lichaam zijn, alzoo ook Christus, 1 Cor. 12 : 12. Het is eene gemeenschap, die de eenigheid des Geestes behoudt door den band des vredes; één lichaam en één geest, gelijkerwijs zij ook geroepen tot ééne hope hunner beroeping; één Heere, één geloof, één doop; één God en Vader van allen, die daar is boven allen, en door allen, en in hen allen, Ef. 4 : 3—6.

2.2 Adam die hoof van die hele mensdom deur die werksverbond; Christus die Hoof van die genadeverbond, die nuwe menslike geslag

Zoo kan de verkiezing geen daad van willekeur of toeval zijn geweest. Als zij geleid is door de bedoeling, om Christus te stellen tot een Hoofd en de gemeente te vormen tot zijn lichaam, dan draagt zij zelve een organisch karakter en sluit de gedachte van een verbond reeds in. Maar in het getuigenis, dat de verkiezing in Christus is gemaakt, wordt nog iets anders aangeduid. Immers, de organische eenheid van het menschelijk geslacht onder een hoofd treedt niet voor het eerst in Christus, maar in Adam tegemoet. Adam heet bij Paulus uitdrukkelijk een voorbeeld desgenen, die komen zoude, Rom. 5 : 14, en Christus wordt door hem de laatste Adam genoemd, 1 Cor. 15 : 45. Het genadeverbond blijkt daarmede naar de grondgedachten en lijnen van het werkverbond te zijn; het is er niet de afschaffing, maar veeleer de vervulling van, gelijk het geloof de wet niet te niet doet, maar bevestigt, Rom. 3 : 21.

Werk- en genadeverbond zijn dus eenerzijds, gelijk vroeger werd opgemerkt zeer scherp onderscheiden; maar ze zijn anderzijds zeer innig verwant. Het groote onderscheid bestaat daarin, dat Adam, zijne plaats als hoofd van het menschelijk geslacht heeft verbeurd en verloren, en nu door Christus is vervangen. Maar deze neemt de vervulling op zich, zoowel van wat de eerste mensch misdaan heeft als van wat hij had moeten doen, volbrengt voor ons de eischen, waartoe de zedewet ons verplicht, en vat nu zijne gansche gemeente als een vernieuwd menschelijk geslacht onder zich als het Hoofd te zamen.

In de bedeeling van de volheid der tijden wordt wederom alles door God tot één vergaderd in Christus, beide dat in den hemel en dat op de aarde is, Ef. 1 : 10. Dit vergaderen kan daarom niet anders dan op eene organische wijze geschieden. Als het genadeverbond zelf in Christus organisch is gedacht, dan moet het dienovereenkomstig ook worden opgericht en voortgezet. Zoo zien wij dan, dat het in de historie nooit met een enkel, los, op zichzelf staand individu wordt opgericht, maar altijd met een mensch en zijn geslacht, met Adam, met Noach, met Abraham, met Israël, met de gemeente en hun zaad. Nooit geldt de belofte een enkel geloovige op zichzelf, maar altijd in hem ook zijn huis. God verwezenlijkt zijn genadeverbond niet, door op den tast eenige menschen uit de menschheid uit te lezen en dan buiten de wereld om saam te voegen; maar Hij draagt het in de menschheid in, maakt het tot een bestanddeel der wereld, en zorgt nu, dat het in die wereld bewaard blijve van den booze.

Als Herschepper wandelt Hij in het spoor, dat Hij als Schepper, Onderhouder en Regeerder aller dingen getrokken heeft. De genade is iets anders en hoogers dan de natuur, maar zij sluit zich toch bij de natuur aan, en vernietigt ze niet doch herstelt ze. Zij is geen erfgoed, dat krachtens natuurlijke geboorte overgaat, maar ze stroomt toch voort in de bedding, welke in de natuurlijke verhoudingen van het menschelijk geslacht is uitgegraven. Het verbond der genade springt niet van den hak op den tak, maar zet in de familiën, geslachten en volken op eene historische en organische wijze zich voort.

Kenmerk 3: Die genadeverbond is redding tot werke, nie deur werke nie

3.1 Die genadeverbond sluit alle werke uit, is enkel genade

Hieruit is te verklaren, dat het genadeverbond, hetwelk eigenlijk geen eischen en voorwaarden kent, toch weer in den vorm van een gebod voor ons optreedt en ons vermaant tot geloof en bekeering, Mark. 1 : 15.

In zichzelf beschouwd, is het genadeverbond enkel genade en sluit het alle werk uit. Het geeft wat het eischt, en het vervult wat het voorschrijft. Het Evangelie is louter blijde boodschap, geen eisch maar belofte, geen plicht maar gave. Doch opdat het zich als belofte en gave in ons verwezenlijke, neemt het in overeenstemming met onze natuur het karakter eener zedelijke vermaning aan. Het wil ons niet dwingen, maar begeert niet anders, dan dat wij vrij en gewillig in het geloof aannemen, wat God ons schenken wil.

De wil van God realiseert zich niet anders dan door ons verstand en onzen wil heen. Waarom ook terecht gezegd wordt, dat de mensch, door de genade die hij ontvangt, zelf gelooft en zelf zich bekeert. Doordat het genadeverbond op deze wijze historisch en organisch ingaat in het menschelijk geslacht, kan het hier op aarde niet in eene gedaante verschijnen, die ten volle aan zijn wezen beantwoordt. Niet alleen blijft er in de ware geloovigen veel, dat met een leven overeenkomstig den eisch des verbonds: wandel voor mijn aangezicht en wees oprecht, wees heilig want Ik ben heilig, in lijnrechten strijd is.

3.2 Nie almal is Israel wat uit Israel is nie, so is almal nie kerk is, wat uit die kerk is nie

Maar er kunnen ook personen zijn, die in het genadeverbond, gelijk het zich aan onze oogen vertoont, zijn opgenomen, en toch vanwege hun ongeloovig en onbekeerlijk hart nog van alle geestelijke weldaden van dat verbond verstoken zijn. Dat is thans niet alleen het geval, maar zulk een toestand heeft alle eeuwen door bestaan. In de dagen des Ouden Testaments waren lang niet allen Israël, die uit Israël afstamden, Rom. 9 : 6, want niet de kinderen des vleesches, maar de kinderen der belofte worden voor het zaad gerekend, Rom. 2 : 29, 9 : 8; en in de Nieuw-testamentische gemeente is er kaf onder het koren, zijn er kwade ranken aan den wijnstok, en zijn er niet alleen gouden, maar ook aarden vaten, Matth. 3 : 12, 13 : 29, Joh. 15 : 2, 2 Tim. 2 : 20.

Daar zijn menschen, die eene gedaante van godzaligheid vertoonen, maar de kracht derzelve verloochenen, 2 Tim. 3 : 5.

3.3 Wese en verskyning van die genadeverbond: twee sye aan één genadeverbond

Op grond van deze tegenstrijdigheid tusschen wezen en verschijning hebben sommigen wel tusschen een inwendig verbond, dat uitsluitend met de ware geloovigen werd opgericht, en een uitwendig verbond, dat alleen de uitwendige belijders omvatte, onderscheid en scheiding gemaakt. Maar zulk eene scheiding kan met de leer der Schrift niet bestaan; wat God vereenigt, mag de mensch niet scheiden. Er mag niet afgelaten worden van den eisch, dat wezen en verschijning aan elkander beantwoorden zullen, dat het belijden met den mond en het gelooven met het hart met elkander zullen overeenstemmen, Rom. 10 : 9. Maar al zijn er dus geen twee verbonden, die los naast elkander zijn, er zijn aan het ééne genadeverbond toch twee zijden, waarvan de ééne alleen voor ons, de andere echter ook voor God volkomen zichtbaar is.

3.4 Die ‘gunstige oordeel’ of ‘oordeel van liefde’ (DL. ¾.15) en die selfondersoek

Wij hebben ons te houden aan den regel, dat wij niet over het hart, maar alleen over den uitwendigen wandel, en dan nog gebrekkig, kunnen oordeelen. Wie voor het oog der menschen in den weg des verbonds wandelen, moeten naar het oordeel der liefde door ons als bondgenooten beschouwd en behandeld worden. Maar ten slotte is het niet ons, maar Gods oordeel, dat beslist. Hij is de Kenner der harten en de Proever der nieren; bij Hem is er geene aanneming des persoons; de mensch ziet aan wat voor oogen is, maar de Heere ziet het hart aan, 1 Sam. 16 : 7. Zoo onderzoeke dan een iegelijk zichzelven, of hij in het geloof is, of Jezus Christus in hem is, 1 Cor. 13 : 5.
_______________________________________________

*Bron: Magnalia Dei: Onderwijsing in de Christelijke Religie naar Gereformeerde Belijdenis, Kampen:Kok, 1931: 255-262. Aanlyn hier beskikbaar:

Neocalvinisme: Bavinck, Magnalia Dei

(by hierdie webblad is ook Bavinck se volledige werk, Gereformeerde Dogmatiek (waarvan Magnalia Dei, ‘n opsomming is; asook werke van Kuyper en Schilder.)

Die nuutste Engelse vertaling van MD: The Wonderful Works of God

Bavinck se voorwoord in Engels: Why Study Theology? A New Translation of a Timeless Word from Herman Bavinck

Vir meer inligting en ander artikels van en oor Bavinck op Pro Regno, sien hierdie skakels: Herman Bavinck

Posted by: proregno | April 8, 2020

Vergenoegdheid is ‘n groot wins – à Brakel

VERGENOEGDHEID IS ‘N GROOT WINS

deur Wilhelmus à Brakel

rdMaar die godsaligheid saam met vergenoegdheid is ‘n groot wins. (1 Tim. 6:6)

Nota: Wilhelmus a’Brakel (1635-1711) skryf oor vergenoegdheid in sy De Redelijke Godsdienst, deel 2, hoofstuk 21, wat hier aanlyn beskikbaar is. Die gedeelte hier onder kom uit die Engelse vertaling (“The Christian’s Reasonable Service”, deel 3, hoofstuk 64, bl. 390 en verder) , wat hier beskikbaar is. Sien hierdie artikel vir ‘n kort oorsig oor die lewe van à Brakel, en hierdie langer artikel as ‘n goeie oorsig van sy bediening en sy standaardwerk: The Pastoral and Practical Theology of Wilhelmus à Brakel.

Die volledige titel van se werk is: “DE REDELIJKE GODSDIENST (met verwysing na Romeine 12:1-slc) in welke de Goddelijke waarheden van het genadeverbond worden verklaard, tegen partijen beschermd en tot beoefening aangedrongen, alsmede de bedeling des verbonds in het Oude en Nieuwe Testament en de ontmoeting der kerk in het Nieuwe Testament, vertoond in een verklaring van de Openbaring van Johannes.” 

à Brakel se definisie van vergenoegdheid is:

“Contentment is a Christian virtue consisting in a correspondence between the desire of God‟s children and their present condition—this being true because it is the will of their God in Christ and according to His sovereign determination. In this they rest with Delight, in quiet confidence, joyfully, and with gratitude, trusting that the Lord will cause the present and the future to turn out to their advantage. This causes them to utilize their present condition to the advancement of their spiritual life and to the glory of God. Contentment is a Christian virtue of God‟s children.”

Ek haal die laaste gedeelte oor hierdie onderwerp uit à Brakel se werk aan, wat baie troosvol maar ook vermanend is vir ons as gelowiges en sy kerk, ook vir ons tye:

Exhortation to Strive for Contentment
Therefore, children of God—either rich, of the middle class, of limited means, insignificant, poor, oppressed, or tossed with tempest—whoever you may be and whatever your circumstances may be, you are all in need of an exhortation, for no circumstances in and of themselves yield contentment. Learn to adjust your desires to your circumstances—regardless of what they may be—and do not endeavor to adjust your circumstances to your desires, for there would be no end to that. Cast dissatisfaction far away from you as being a harmful pestilence for your spiritual life, and possess your soul in contentment.

To that end you must first of all meditate upon all forceful exhortations. Hear them from the mouth of the Lord, speaking to you in this way:

― Commit thy way unto the Lord; trust also in Him; and He shall bring it to pass (Ps 37:5);

― Cast thy burden upon the Lord, and He shall sustain thee: He shall never suffer the righteous to be moved (Ps 55:22);

― Be content with such things as ye have: for He hath said, I will never leave thee, nor forsake thee (Heb 13:5);

― Therefore take no thought … for your heavenly Father knoweth that ye have need of all these things (Matt 6:31-32);

― Bread shall be given him; his waters shall be sure (Isa 33:16);

―Casting all your care upon Him; for He careth for you (1 Pet 5:7).

Do not readily pass over these texts, but give attention to each one—yes, to every individual word. Take note of these words as being addressed to you by the God of heaven. He not only commands you to take no thought, but also to be content. Does not the command of God suffice so as to motivate you to render obedience? Is not His exhortation sufficient to stir you up?

Take also notice, however, of the promises which the omnipotent, good, and true God makes in addition to this: He shall bring it to pass; He shall sustain thee; He shall not forsake thee; your heavenly Father knoweth that ye have need of all these things; He careth for you. Are the promises of God not enough for you? Would He say it and not do it? Therefore, be satisfied, delight yourself, and rejoice in His promises, which will most certainly be fulfilled. It is true that the Lord does not always fulfill His promises when we judge it to be most suitable for us.

However, the Lord will most certainly do it at His time. It is thus best if we do not receive it at our time; there is yet something to be learned by us and we must first be capable of using the promises well. It is the Lord‘s wisdom and goodness that He postpones the matter; however, the fulfillment is beyond doubt. He has not promised to give you a certain quantity, but rather as much as you will have need of. That ought to be sufficient for you and He will most certainly give it to you.

Therefore, ―though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry (Hab 2:3). Even if you do not perceive any means by which or from where it will come, He is almighty. He can also do it without means and sustain you and your children without food. Or else He will provide the means—even if ravens would have to bring it to you; even if He would cause bread to rain down from heaven; even if He would have to multiply flour and oil; or even if He would have to close the mouths of the lions and cause the fire to have no power. Therefore, be still and see the salvation of the Lord.

Secondly, is not God, who is your Father, sovereign? Would you wish that He were not so? You will indeed reply, ―No I am glad that He is so and do not wish to stand above Him. I approve of His sovereignty, and even if He were to kill me, I would worship His sovereign majesty. However, here the will of God stands over against your will.

You say, ―I wish to have this, and God says, ―I do not wish to give this to you; such and such is the measure that you will have. Whose will shall have the upper hand, however—God‘s will or yours? Since you know that you cannot prevail against God, will you therefore fret and grumble, as children sometimes do toward their parents? That would indeed be a striving against God. Since He is sovereign, however, His will is supreme, and you approve of it with delight, subject your will to His will, and will what He wills. Delight yourself in your circumstances, since it is the will of God concerning you—especially since God is your Father to whom you pray daily, ―Thy will be done. Since you subject yourself to His will in prayer, should you then not also subject yourself to His will in His dealings with you—even if they are not according to your desires? Submit yourself therefore to God and glorify Him in doing so.

Thirdly, did not God, by saying, ―I am your God! cause Himself to be your portion so that you would enjoy all felicity in Him? If you have the all-sufficient One as your salvation, are you then still in need of anything else? Is He not better to you than a thousand worlds, a piece of money, or a piece of bread? Therefore, speak and practice what the godly did. ―The Lord is my portion, saith my soul; therefore will I hope in Him‖ (Lam 3:24). As you consider God—the only blessed God, the God of full salvation—to be your portion, turn to Him in times of distress, take refuge with Him, delight yourself in Him by faith—even if it pleases Him not to give you the measure of enjoying Him as you would desire. This is laid away for you in eternity. Delight yourself in having Him as your portion, and let this satisfy you while foregoing the things of the world which you would desire to have. To that end, hold before yourself the example of Habakkuk: ―Although … the fields shall yield no meat … yet I will rejoice in the Lord (Hab 3:17-18).

Fourthly, the very God who has given you what is most precious to Him, namely, His own Son Jesus Christ, in order to deliver you from your wretched state and to bring you to eternal glory (which He has laid away as an inheritance for you (Rom 8:32))—would He permit that you would truly lack anything as far as the needs of your body? ―He that spared not His own Son, but delivered Him up for us all, how shall He not with Him also freely give us all things (Rom 8:32).

Behold, Christ has been given you as a Savior, you are partakers of all the benefits of the covenant of grace, and salvation is your eternal inheritance. Is that not sufficient for you? Must a piece of money and a piece of bread yet be added to this before you will be satisfied? Be ashamed that you think such thoughts. Would He who has given you that which is superior and eternal deny you that which is needful for your body? Would not He who has given you your life and body, also give you food and clothing? ―Is not the life more than meat, and the body than raiment (Matt 6:25). How do you dare to think such a thing? Therefore, be content with your present circumstances, and it will suffice you. Adjust your desires to your circumstances.

Fifthly, what is the world to you? What is it that you are so desirous for? What is it that you are so concerned about? Is it not all transitory? You yourself will not remain here eternally, and you, as well as all that exists in the world, do but exist for a moment. Why then do you trouble yourself so much about it? When death comes, it will not grieve you that you had so little in this life, nor will it render you joy if you had an abundance; you will not die any more peacefully because of it. If you were to consider every day as being your last and you were to imagine continually that you are presently dying, you would not be disquieted by whether you have either more or less—which you presently are doing. Therefore, remain focused upon the transitory nature of your existence and the insignificance of all that is of the world. Simultaneously focus upon the promises of God: He, as an added benefit, will bestow the things of the world upon you as you have need of them, and will care for you. You will then learn to be content.

Sixthly, has a godly person ever lacked anything? If you read the entire Bible, you will not find a single example. Consider your own case. God cared for you when you were small. He provided clothing for your convenience, breasts to be suckled, a bosom at which you could be cherished, bread and clothing as you grew up, and He has nourished you from the moment of your existence until now. And when you came into perplexing circumstances, did He not frequently deliver you? Would God then cease at this moment? He who grants the young ravens food when they cry to Him, provides food for the birds of heaven and sustains all that lives, who grants the ungodly food and gladness, would He forget you? Would He refuse to give you that which you need? Therefore, be content, trust in Him, and be satisfied with His dispensation. Even if the measure is not according to your desires, it will be as much as you have need of. That is sufficient and that ought to be sufficient for you.

The Blessed Benefits Issuing Forth from Conentment

Seventhly, contentment engenders many good things. ―And we know that all things work together for good to them that love God (Rom 8:28).

(1) There will be a quiet spirit, which is of great price in the sight of God (1 Pet 3:4). There will be a great inner delight. A contented person tramples upon all that is of the world, lives above that which is visible, and is beyond the reach of all the arrows of the enemies.

(2) There will be alienation from the world. Man by nature is greatly occupied with his body and with making provision for it by way of temporal things. There is still much to be found of this in a regenerate person. If, however, he becomes content with the will of God, he then begins to disassociate himself from the world and does not seek gratification in it, but sojourns in it as a stranger.

(3) It is a state in which there is prayer and communion with God. Since God is the believer‘s portion he delights himself in this and observes God‘s hand in all that he encounters, believing that it is to his advantage—even when a knife is used to cut open a boil. If he is in need of something, he prays in faith and believingly anticipates that which he has need of.

(4) There is a frequent experience of the help of God. To perceive that God looks upon him, hears his prayer, and delivers him, is ten times more precious to a believer, yielding him incomparably more joy than if he were to be translated from a state of extreme poverty to extreme wealth. This experience strengthens him in believing that the Lord will also deliver him time and again in the future. He who has delivered me from the bear and the lion will also deliver me from this Philistine. He who has delivered me from six troubles will not forsake me in the seventh.

(5) There will be gratitude. If we lack everything and see no way out, and God then grants us His help, a piece of bread will taste better than all delicacies enjoyed in prosperity. Then a shelter behind which there is refuge against rain and wind is more delightful and convenient than a palace previously would have been. The soul then lifts herself up to the Lord, acknowledging Him as the Giver. Then the soul will rejoice in the Lord and acknowledge herself not worthy of the least of all the Lord‘s mercies. The confession will be, ―Bless the Lord, O my soul, and forget not all His benefits. Who redeemeth thy life from destruction; who crowneth thee with lovingkindness and tender mercies (Ps 103:2, 4).

(6) There is a longing for the state of glory. Then the believer will perceive that it is not to be found here below, but in heaven. He will therefore long to depart and to be with Christ. He will comfort himself with this expectation and will thus be strengthened and encouraged to endure all tribulations. He will then rejoice that rest has been laid away for him, and he will be hastening to enter into that rest.

(7) There is the manifestation of holiness. As the cares of this world are the thorns which choke the good seed, contentment likewise renders one fit to deny self, to be humble, to trust in God, to delight himself in God as being his portion, to freely own the Lord‘s cause, and to demonstrate that there is an all-sufficiency in God. Here is the fountain of all godliness.     

Objections answered
Objection: Some may perhaps say, ―I would indeed be content if I but knew that I was a child of God, that the Lord was near to me, and that He would cause me to sense His goodness.
Answer: This is as much as to say, ―If I were only in heaven, I would be satisfied. No, we must find satisfaction here below in the will of God, by faith. Unbelief concerning your state issues forth from discontent and not from your lack. As long as you are not satisfied except your desire be fulfilled, so long will you also be tossed to and fro as far as your spiritual state is concerned, and your soul will be as ―a wave of the sea driven with the wind and tossed (James 1:6). In order for faith to be exercised, you must be content with the present, and upon being content you must then exercise faith; these two belong together. May the Lord grant you both!

Objection: Others will say, ―The Lord does not hear me, I am not delivered, and my perplexity becomes greater all the time. How can I then be content?
Answer: Do you now see that your contentment is contingent upon possession? No, not to possess and yet to be satisfied with the will of God, trusting that there will be deliverance—that is true contentment. The reason the Lord does not give it to you is because you do not yet need it. The Lord wants to teach you to be content with Him alone. He wishes to guide you into the proper use of what is good. He wishes to comfort and help you in a different manner from what you would prescribe to God in your foolishness.

Guidelines for Learning How to Be Content
If you wish to learn how to be content, then practice the following:

(1) Always consider what you deserve, and you will then be happy that you are not yet in hell.

(2) Look at others, and you will not want to exchange your condition with theirs. The one will have much less, and will be much more wretched than you are according to the body and will be an example to you as far as contentment is concerned. The other person will be without grace, and you would certainly not wish to trade places with him.

(3) Live only by the day and do not take upon you the difficulties of two, ten, or a hundred days. This would be too great a burden for you. Sufficient to the day is the evil thereof.

(4) Your difficulty is perhaps not as great as you make it out to be—this in consequence of your desire being excessive. You must therefore make more of an effort to adjust your desire to your circumstances—considering it to be the will of God—rather than seeking to improve your circumstances in accordance with your desire.

(5) Make use of the means with all diligence and faithfulness so that your conscience will not accuse you, and leave the outcome to the Lord. Trust in His promise and He will make it well.

(6) Let your focus continually be upon heaven, and consider the insignificance of all that is upon earth. The nearer you are to God, the more you will be at a distance from the creature. Everything will pass away, but he that doeth the will of God shall abide forever.

“En die wêreld gaan verby en sy begeerlikheid, maar hy wat die wil van God doen, bly vir ewig.” (1 Joh. 2:17)

“Wees in alles dankbaar, want dit is die wil van God in Christus Jesus oor julle.” (1 Thess. 5:18)

Posted by: proregno | April 6, 2020

VAN RIEBEECKDAG, 6 APRIL 1652 – 2020

VAN RIEBEECKDAG, 6 APRIL 1652 – 2020

Dit is vandag 6 April 2020.

Onthou ons nog 6 April 1652?

Sien hierdie paar artikels en ‘n preek wat verwys na Stigtingsdag:

Mag die Here ons lei tot diepe verootmoediging om die roeping van die ‘Van Riebeeck gebed’ nog te glo, verkondig en uit te leef:

1. In die geskiedenis vandag: 6 April 1652

“Stigtingsdag, oftewel van Riebeeckdag, word deur gereformeerde Christene beskou as die volksplanting van die Afrikaner in Afrika. Wat baie ‘Afrikaners’ egter vergeet het (partymaal doelbewus), is dat die ‘wortel van ons volksplanting’ en dus ‘volksbestaan’, die Calvinisme was.

Die Calvinisme wat hier geplant is, was gefundeer in Statebybel met sy Verklarende Aantekeninge, die Psalmboek, die gereformeerde teologie van Johannes Calvyn (sien sy Institusies van die Christelike Godsdiens), en die ‘ou skrywers’, o.a. a’Brakel, Smytegelt, ens.

Geen moderne Afrikaner wat heiden, liberalis, evolusionis of nazi-is wil wees, kan hom beroep op die volksplanting of die wortel van ons volksbestaan nie.

In prof. Willie Snyman se artikel “Die Afrikaanse Volk se krag is in Calvinisme“, skryf hy onder meer:

“Is dit te veel om te sê dat die Afrikaner wat met die Calvinisme breek, met sy verlede breek en ontrou is aan sy afkoms? Ons het hier ‘n lyn wat deurloop tot aan die begin van sy geskiedenis. Die Calvinisme is die tradisie van die Afrikaner. Die tradisionele Afrikaner moet ‘n Calvinis wees.”

Volledige artikel: https://proregno.com/2016/04/06/in-die-geskiedenis-vandag-stigtingsdag-6-april-1652/

2. Van Riebeeckdag, 6 April 1652

“Van Riebeeckdag herinner ons aan die noue band wat daar tussen die Afrikaner en die Calvinisme bestaan.

Dit het tot uitdrukking gekom in die gebed waarmee ons volksgeskiedenis begin het: dat die ,,ware Gereformeerde Leere” in hierdie land uitgebrei mag word. Die ware Gereformeerde leer is niks anders nie as die Calvinisme. Die Afrikaner — dit moet die herdenking van ons geboortedag in ons oproep — is Calvinis van oorsprong. Van ander nasies kan daar gesê word dat hulle op een of ander tydstip in hulle geskiedenis Calviniste geword het. Van die Afrikaner geld: Hy is dit gebore.”

Lees die volledige artikel hier: https://proregno.com/2011/04/06/van-riebeeckdag-6-april-1652/

3. Preek: Ps. 117 Alle volke, ook die Afrikanervolk word opgeroep om die HERE te loof en te prys! ( (6 April 1652 – 6 April 2019)

En dit was onderliggend aan die gebed van Jan van Riebeeck in 1652, waarmee hy hier aan die suidpunt van Afrika aangekom het.

“Om die evangelie hier onder die volke te bring, om die Christelike beskawing hier te vestig onder alle volke. Dit was sy gebed op 6 April 1652 waaruit ons volk gebore is:

Om die Here te loof en te prys onder al die volke. Die gelofte by Bloedrivier het dit bevestig: 1838, om sy kerk in stand te hou, onder alle volke. Om God te eer as ‘n volk, sy kerk te bou in Afrika. Deur baie sending en evangelisasie is hierdie boodskap deur die eeue verkondig. Sommige het dit aangeneem, baie verwerp dit, vandag nog.

Maar sien ons dit vandag nog as ons roeping, geliefdes?

Of bestaan ek nou maar net vir my aftrede, om dood te gaan, alles is verby? Dink ek nog aan die nageslag? Dat die erwe van ons vaders vir ons kinders erwe bly, met die groot doel: die verheerlik van God se Naam in Christus?

Ja, ons land is van ons weggeneem …. maar agter dit sit die tugtende hand van God.

Ons het afgedwaal van sy gebooie

Ons lewe in afvalligheid.

Die belydenis van geloof, huweliksbeloftes, doopbeloftes word vertrap … in die kerke, deur ‘ons mense’!

Omdat die Afrikaner sy roeping vergeet het, die Evangelie vergeet het, daarom het ons ons vryheid verloor.

Die antwoord is eenvoudig: terug na v.2!”

Lees die volledige preek hier:

https://proregno.com/2019/04/15/preek-ps-117-alle-volke-ook-die-afrikanervolk-word-opgeroep-om-die-here-te-loof-en-te-prys-6-april-1652-6-april-2019/

« Newer Posts - Older Posts »

Categories