Posted by: proregno | December 26, 2019

Noue ontkoming by oom Paul op die Kerkplein

Noue ontkoming by oom Paul op die Kerkplein,

en die lesse wat ons daaruit geleer het

        Oom Paul, in beter veiliger dae…

My vrou en ek het in Pretoria grootgeword, maar is sedert 2002 nie meer stadsjapies nie, maar dorpsjapies, ons woon tans in Carletonville. As deel van ons kuier in Desember by ons familie in Pretoria, besluit ons toe om die oggend van 26 Desember 2019, ‘welwillendheidsdag’, as gesin die Kerkplein te besoek, vir oom Paul te gaan hallo sê. Al my kinders, waarvan die oudste wat saam was 19 is, het nog nie vir oom Paul in ‘lewende lywe’ gesien nie, en omdat ons baie lief is vir die geskiedenis het ons gedink, op ‘welwillendheidsdag’ gaan dit baie stil wees, en kan ons gou foto’s gaan neem by oom Paul se standbeeld. Ekself was omtrent 20 jaar gelede op kerkplein, so ons het nie geweet wat om presies te verwag na soveel jaar nie, alhoewel ons natuurlik al baie gehoor het oor die algemeen, van die verval van die Jakarandastad, veral die middestad.

Oppad daarheen was klaar ‘n vreemde ervaring, ons herken nie meer enige van die strate se name nie, ons sien ook nie meer ‘Kerkstraat en Paul Krugerstraat’ nie.  In die laat 70 tot 90 jare was dit my ‘valley’ waarin ek grootgeword het, fiets gery het, selfs tot laat in die aande, alles veilig. Ons kon darem toe ons weg vind tot by die Kerkplein, wat moeilik bereikbaar is, want net busse kan nou daar ry. Ons vind wel ‘n straatjie aan die westekant waar mens verby die kerkplein kan ry. Vir iemand wat lanklaas daar was, is dit natuurlik ‘n groot skok, die vervallendheid, vuil strate, orals komberse en boemelaars wat orals rondlê en slaapplekke gemaak het. Ek ‘oortree’ die wet en besluit om, terwille van die kinders, die ‘busroete’ om die Paul Kruger standbeeld te ry, dat hul tenminste vir oom Paul kan sien.

Ek en die kinders wil graag stop iewers, en by oom Paul se standbeeld self ‘n foto gaan neem. My wyse pragtige vrou maan versigtig, ‘ek dink nie ons moet stop nie, dit lyk nie veilig nie, ons kan so uit ons Kombi na die standbeeld kyk’, sê sy. Ek moes na haar geluister het, maar ek is hardkoppig en wil graag die kinders na oom Paul se standbeeld vat, het nie verniet al die pad gekom nie. Ons stop in een van die systraatjies, binne die kerkplein, en ek en ‘n klompie van my kinders klim uit en stap na die Kruger standbeeld. My vrou besluit om met twee van die kleiner kinders in die Kombi te bly, en van binne te sluit, vir ons te wag.

Paar van my kinders voor die heining van oom Paul se standbeeld

Terwyl ons na die monument stap, sien ons eintlik hoeveel boemelaars daar oor die kerkplein verstrooi is, maar hulle is nie naby ons nie, so ons stap voort. Intussen kom daar ‘n sekuriteitsvoertuig ook aan, en ons voel heelwat veiliger. Ons neem ons fotos by oom Paul, wat, soos ons almal, agter hoë heinings moet skuil teen die vandalisme en misdaad, maar die kinders is bly dat hul oom Paul se standbeeld tenminste kon gesien het. Uiteindelik is dit ook deel van hul geskiedenis waarvoor hul lief is en van wil leer. Ons besluit om toe te stap in ‘n suidwestelike rigting om daar voor een van die mooi ou geboue nog ‘n foto te neem. Oppad daarheen, voel ek skielik baie onrustig, dit was asof ek skielik besef, maar dit is nie baie veilig hier nie, ons neem vinnig ‘n foto, en ek sê vir die kinders om moet nou vinnig by die Kombi kom, om seker te maak alles is nog reg met Mamma en die kleiner kinders.

Oppad daarheen, sien ons uit ‘n klein geboutjie aan ons linkerkant, ook ‘n paar boemelaars te voorskyn kom, hul gluur ons aan maar doen verder niks nie. Toe ons by die Kombi kom, toe lyk alles veilig …. maar skielik, terwyl ons van alle kante in die Kombi begin klim, hoor ek skielik van my bestuurderskant waar ek besig was om nog in te klim, ‘n boemelaar vinnig nader kom!

Dit het alles so vinnig gebeur, ek dink toe eers dit is dalk ‘n bedelaar wat iets gaan kom vra, maar toe hy so vinnig nader kom en allerlei geluide begin maak, het ek dadelik, sonder om twee keer te dink, so vinnig as moontlik weer uit die Kombi gespring. Op daardie oomblik het hy ‘n mes uitgepluk, maar deur die genade was ek vinnig op hom, en het hom half met die deur en my een hand weggestamp van die Kombi af, sodat hy nie by die Kombi se deur kon inkom nie. My dogter wat voor gesit het aan die passasierskant, het dadelik die deur toegetrek en toegehou, aan die anderkant by die Kombi se skuifdeur het nog twee boemelaars nader gehardloop, maar my ander dogter en een jongseun het vinnig gereageer en die deur ook vinnig toegeskuif en toegehou.

In sulke oomblikke skop die instink seker in, maar my onmiddelike gedagte was om weg van die Kombi te kom, dat hul my nie daarbinne vaspen nie. Ek het ook ruimte gesoek om hul weg van die Kombi te vat, sodat hul my sal kom probeer oorrompel, en my gesin los wat hopelik sal kan probeer plan maak om weg te kom.  Ek wou ook bietjie afstand skep tussen my en die booswigte, want, wat hulle nie geweet het nie, was dat ek in my ‘moonbag’, my pistool gehad het, en as dit daarop sou neerkom dat ek moes skiet, dit nie in die rigting van die Kombi is waar my gesin was nie.

Deur die genade van die Here, was hierdie amateur booswigte wat ons aangeval het, ek dink hul was self bietjie onseker wat sou gebeur het. Hulle het dalk gedink dat toe een van hulle my met die mes dreig, ek niks sou doen nie, en al ons geld, fone en motor net vir hul sou gee.  Sekeres sou dalk sê dit is wat ons moes gedoen het, maar soos ek genoem het, ek het op instink gereageer, en toe hy so aggresief aankom en dadelik die mes uitpluk, het ek dadelik gereageer deur hom weg te stamp en self aggresief op te tree, wat hul seker ook bietjie onkant ook gevang het. Toe ek so 10 meter van die Kombi was, het ek my vuurwapen uit my ‘moonbag’ gehaal, en toe spander die klomp, die mesman heel eerste om die hoek sonder om terug te kyk.

My seun sê na die tyd vir my, dat hy gesien het dat daar nog ‘n klomp boemelaars oppad was na ons toe om die hoek, maar toe hul die man met die mes sien hardloop, toe draai hul om en hardloop saam weg. Ek kon toe vinnig in ons Kombi klim, en ons kon toe saam wegry daar, dankbaar dat ons by oom Paul ‘n draai kon maak, maar ontsteld en hartseer oor die tye waarin ons lewe en ons bevind, dat ‘n gesin nie meer in veiligheid en rustigheid hul geskiedenis monumente kan besoek nie. Ons plan was ook om by die Uniegebou ‘n draai te maak, maar het dit toe gelos vir ‘n volgende ‘survivor’ uitstappie.

Die lesse wat ons geleer het uit die noue ontkoming

1. Ek was seker naief, om te dink dat op so stil vakansiedag dit veilig sou wees vir my en veral my gesin. Ek moes ook na my wyse vrou se raad geluister het, wat ook ‘n aanvoeling gehad het, wat ek ook toe eers later besef het. So moet mens opnuut besef, ons lewe in ‘n onveilige misdaadgesteisterde wettelose land, dit is ongelukkig die groot werklikheid. En of ons nou daarvan hou of nie, ons moet in ons lewens, of dit werkstye of vakansietye is, deeglik rekening hou met ons land se misdaadsituasie, en onsself toerus met selfverdediging, wettige wapens en allerlei veiligheidsopsies.

2. Moet ‘n mens nou glad nie meer historiese gedenkwaardighede gaan besoek waar dit onveilig is nie? Nee, ek dink nie ons moet wegkruip en onttrek nie, maar wel baie beter beplan, gaan in groter groepe, vra sekuriteitsmense om saam te gaan, of enige van Afriforum se buurtwagte om te help met die veiligheid in sulke uitstappies. Ek weet nie hoe is die veiligheid by die Voortrekkermonument, Klapperkop, Uniegebou en ander plekke nie, maar dit lyk my dit is nie meer veilig vir ons en ons gesinne om alleen te gaan nie?

3. Ek weet dit is ‘n sensitiewe kwessie, maar dalk is dit goed as oom Paul geskuif word na ‘n plek waar dit veilig is om die standbeeld te gaan besoek en werklik te kan gaan waardeer, enige voorstelle? Die belangrikste is tog die geskiedeniswaarde om daaraan te kan deel, as die spesifieke plek waar hy staan?

Deel van die heining om oom Paul te beskerm teen vandalisme

4. Nee, die gebeure gaan nie van ons bittere rassehaters maak nie, inteendeel, ons besef opnuut die sonde en sondige gevolge van die verlore mensdom, ongeag van watter ras of volk. So paar jaar terug het ek en my oudste drie dogters ook deurgeloop onder onluste oppad huistoe vanaf Pretoria na Carletonville. Ons is met klippe bestook, ruite is gebreek, maar ons was darem veilig, deur die genade van die Here. Toe ons na vandag se noue ontkoming daar wegry, toe sê ek vir my gesin: die vervalle strate van Pretoria se middestad, die verval van die kerkplein self, die onveiligheid, onvrede, misdaad, boemelaars en skelms wat orals op die kerkplein is, is alles ‘n letterlike maar ook geestelike beeld van die diepe sondige goddelose verval van ons land. Die oorblyfsels van ‘n onvolmaakte, maar tog baie beter christelike beskawing van ‘n paar dekades terug, gaan nou vinnig verby, en die donker paganisme van Afrika is besig om vinnig terug te keer. Ons land, al sy volke, van die arme boemelaar wat nou nog daar op die kerkplein lê, tot ons land se president het Jesus Christus nodig, het sy Woord nodig as die enigste antwoord op al ons krisisse, hetsy persoonlik, gesin, gemeente of in die samelewing. Mag die Here se kerk, deur die verkondiging van die Evangelie, en ‘n onderrig van sy Woord vir elke lewensterrein, weer koers gee in die krisis.

5. Laastens, dank teenoor ons hemelse Vader, wat midde die noue ontkoming en angs, tog kalmte gegee het deur sy teenwoordigheid daar. Ja, dit kon soveel erger afgeloop het, maar Hy het ons ook daar beskerm, en sou selfs erger dinge gebeur het, dan was dit ook uit sy Hand. Dit is die vertroue waarmee die gelowige ook in die nuwejaar kan ingaan, selfs al lyk dinge in ons land asof daar ‘n ‘donker toekoms’ voorlê. Die gelowiges kan aanhou arbei, lewe en werk, waar die Here ons elkeen geroep het, tot sy eer en diens van ons naaste, want ons ‘tye is in U Hand’, vir altyd, dit is ons groot en enigste Troos (Ps. 31:16).

Geseënde nuwejaar in ons Here Jesus Christus vir almal toegebid.

UIT DIE GESKIEDENIS: CKE OOR TWEE DOPPERS

Oud-prof. VE d’Assonville (snr.) en oud-Pres. FW de Klerk

“Wat baat dit ‘n mens tog as hy die hele wêreld win, maar homself verloor of skade aandoen?” (Lukas 9:25)

In die Christelike Kernensiklopedie (CKE) word as volg oor twee bekende dopper persoonlikhede geskryf, die een wat ‘n predikant en teoloog van die GKSA was, en die ander een ‘n wêreldbekende politieke leier wat ook ‘n Dopper was (beklemtonings bygevoeg):

D’ASSONVILLE, VICTOR EDOUARD
“D’ASSONVILLE, VICTOR EDOUARD (sr) (1927–) is ’n plaasseun van die Vrystaat. Sy na­skoolse akademiese studies het hy in Potchefstroom, Edinburg (Skotland) en Pietermaritzburg gedoen. Hy was predikant van ses gemeentes van die Ge­reformeerde Kerke in Suid-Afrika (GKSA) (1954–1978): Pietermaritzburg, Johannes­burg-Sentraal, Pretoria-Sunnyside, Potchef­stroom-Noord, Cachet en Noordbrug. Hy het daarna (1978–1992) as hoogleraar in die Fakulteit Teologie aan die Potchefstroomse Univer­si­teit vir CHO* en die Teologiese Skool GKSA, Potchefstroom, gedien waar hy kerkge­skie­denis, dogmageskiedenis en Bybelkunde gedoseer het.

Vir die tydperk 1986–1988 was hy rektor van die Teologiese Skool. Daarna was hy redakteur van Die Kerkblad* tot 1992. Hy is die skrywer van ’n dertigtal boeke waarvan die belangrikste handel oor John Knox* (en Calvyn*), Totius* (JD du Toit), SJ du Toit, die gereformeerde doopformulier en Bybelboeke – onder andere oor die boek Openbaring* en die Psalms*. D’Asson­ville het ’n prominente rol in die GKSA gespeel en dié kerk ses keer by buitelandse ekumeniese sinodes verteen­woor­dig, maar dit is enigins geskaad deur probleme in sy persoonlike lewe.” (Skrywer: PW Bingle, sien ook hier oor PW Bingle)

Bron: http://cke.christians.co.za/dassonville-victor-edouard/

DE KLERK, FREDERICK WILLEM (FW) 

DE KLERK, FREDERICK WILLEM (FW) (1936–) is ’n politieke leier en staatsman wie se dramatiese ommekeer in die Suid-Afrikaanse politiek reuse veranderings meegebring het. Hy het met ’n dapper maar riskante stap ’n totaal nuwe rigting aan die Suid-Afrikaanse samelewing en sosio-staatkundige toekoms gegee. Sy toespraak op 2 Februarie 1990 het onder meer die ontbanning van politieke organisasies en die vrylating van politieke gevangenes soos Nelson Mandela* meegebring. Hy het veral kans gesien vir dié kwantumsprong nadat die Oos-Europese kommunisme* onverwags oornag ineengestort het.

De Klerk het uit ’n huisgesin met ’n lang politieke betrokkenheid by die Nasionale Party en die Afrikaanse kerklike en kultuurlewe gekom (Kyk by: De Klerk, Johan­nes (Jan)*, en: De Klerk, Willem Johannes*). Hy is ’n  lidmaat van die Gerefor­meerde Kerke in Suid-Afrika* (GKSA)  en het gedurende sy amps­termyn openlik oor sy Christelike verbintenis getuig. Terwyl die GKSA een van die behoudendste gereformeerde* kerke is, was dit tot baie se verbasing dat juis ’n lidmaat van dié kerk die waagmoed van De Klerk aan die dag gelê het.

FW de Klerk het BA en LLB aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys* verwerf, waarna hy as prokureur gepraktiseer het. Hy word in 1972 volksraadslid vir Vereeniging en in 1983 leier van die destydse Transvaalse Nasionale Party, en is toe algemeen beskou as ’n konserwatiewe politikus. In 1989 het hy hoofleier van die party geword en kort daarna staatspresident.

Dramatiese aankondigings het ’n inge­wik­kelde proses van onderhandelings en werwing van steun by die blanke kiesers­kor­ps ingelui. De Klerk se voorwaarde was dat die African National Congress (ANC) en alle ander groepe wat aan die beoogde onderhandelingsproses wou deelneem, eers van gewapende verset moes afsien en hulle ge­wapende magte moes ontbind. Ná lang huiwering het die ANC hiertoe ingestem. Andersyds was die verwagting by die ANC die oorhandiging van politieke mag aan hulle. Die veelparty-onderhandelingsproses by Kempton­park (Kodesa) het uiteindelik tot die aanvaarding van ’n tussentydse Grondwet gelei. In die verkiesing van 1994 het die Nasionale Party en sy vennote tog genoeg stemme vero­wer om seggenskap in ’n regering van nasionale eenheid te verkry. Die Grondwet is in 1996 gefinaliseer. In dieselfde jaar het De Klerk en sy party uit die regering van nasionale eenheid getree.

De Klerk het hom hierna aan die politiek onttrek en sy aandag veral aan sy stigting vir vrede en ontwikkeling, en die handhawing van die beginsels van die Grondwet, gewy.

Vir hulle bereidheid om ’n politieke skikking deur onderhandeling te bereik, het De Klerk en Nelson Mandela gesamentlik die Nobelprys vir Vrede ontvang.

FW de Klerk se rol om ’n totaal nuwe – en regverdiger – Suid-Afrika te help skep, kan moeilik oorskat word, hoewel kritiek op sommige van sy besluite en optredes in sy tyd as staatshoof en daarná geregverdig is. In Februarie 2015, ’n kwarteeu ná 2 Februarie 1990, is ter herinnering aan dié waterskeidende gebeurtenis die Tafelbaai-boulevard in Kaapstad (die eerste deel van die N1 wat na die Noorde lei) hernoem na die FW de Klerk-boulevard.” (Skrywers: PH Kapp, Frits Gaum)

Bron: http://cke.christians.co.za/de-klerk-frederick-willem-fw/

Opmerkings:

Insiggewend dat by oud. prof VE d’Assonville daar vermeld word van die ‘probleme in sy persoonlike lewe’ wat hom ‘geskaad’ het. Ek ken nie die detail van die probleme nie, maar weet wel dat prof. d’Assonville het die 7de gebod oortree in ‘n verhouding met ‘n ander vrou, die saak is kerklik vertroulik hanteer en ter wille van die heiligheid van die amp is hy afgesit uit die amp. Hy het sy sonde erken en bely, sy vrou het hom vergewe, en hul huwelik gaan deur die genade van die Here voort, vandag nog. ‘n Psalm 51 geval van sonde én genade, vir ons almal tot waarskuwing én troos, 1 Kor. 10:11-13.

In oud-pres. FW de Klerk se geval, word die ‘probleme in sy persoonlike lewe’ nie vermeld nie, maar wel dat “De Klerk en Nelson Mandela gesamentlik die Nobelprys vir Vrede ontvang” het, en dat ‘n bekende pad na hom vernoem is. Elders word sy politieke heldedade as ‘dopper president’ as volg beskryf:

“De Klerk het verskeie pryse en eerbewyse ontvang vir sy inisiatiewe wat die nuwe bedeling in Suid-Afrika bewerkstellig het, onder meer die belangrikste, die Nobelvredesprys (saam met oudpres. Nelson Mandela) in Desember 1993. Hy was ook ’n tyd lank kanselier van die PUK en het in 1990 ’n eredoktorsgraad van sy alma mater ontvang.”

FW de Klerk het egter ook die sewende gebod oortree deur ‘n buite-egtelike verhouding, maar in sy geval, het hy sy vrou, Marike gelos vir ‘n ander vrou (FW en Marike was vanaf 1969 getroud), en is die nuwe paartjie saam as nuwe SA helde voorgehou, onder die seënende hand van een van sy dopper predikante (FW en sy ander vrou is in 1998 getroud). Hoe die egbreek saak van FW de Klerk in detail behandel is deur sy kerkraad en die kerkverband, weet ek nie, maar dit lyk my in sy geval was daar ander reëls wat hom nie in die kerk en politiek ‘geskaad’ het nie , volgens wat mens lees in die Dopperdagboek:

Dr. Pieter Bingle, De Klerk se predikant in GK Kaapstad sedert 1978, het hom op 7 November 1998 met Elita Georgiadis in die huwelik bevestig. Tussen dié predikant en staatsman was en is “welwillendheid, wedersydse respek vir en vertroue in mekaar”. So is dr. Bingle as vriend en pastor gevra om die prediking tydens De Klerk se inhuldiging as tweede uitvoerende staatspresident van die RSA op 20 September 1989 in die NG kerk Universiteitsoord waar te neem.“

Ek wonder wat sou Johannes die Doper gesê het oor hierdie twee sake en hoe dit hanteer is, want dit lyk vir my die eerste saak is reg hanteer in terme van KO art. 79, 80: die eer van God, heil van die sondaar, heligheid van die amp en die heiligheid van die gemeente is beskerm en bevorder. In die tweede saak lyk my is daar ‘n ander weg gevolg wat daartoe gelei het dat ‘n man wat die ‘vrou van jou verbond’ (Mal. 2:14) verlaat het en hom nie bekeer het nie, as held voorgehou en ondersteun is?

“En in daardie tyd het Herodes, die viervors, die gerug van Jesus gehoor en aan sy knegte gesê: Hierdie man is Johannes die Doper. Hy het uit die dode opgestaan, en daarom werk dié kragte in hom.  Want Herodes het Johannes gevang, hom geboei en in die gevangenis gesit vanweë Heródias, die vrou van Filippus, sy broer.  Want Johannes het vir hom gesê: Dit is u nie geoorloof om haar te hê nie. (Matteus 14:1-4)

Die Dopperdagboek vermeld oor Marike de Klerk:

“Sy het twee boeke geskryf. In Marike: ’n reis deur somer en winter beskryf sy haar huwelik van 39 jaar. Later, in ’n Plek waar die son weer skyn, het sy leiding gegee aan vroue wat deur egskeiding in die gesig gestaar word. Haar gewese man het ’n hoofstuk in laasgenoemde boek wat gehandel het oor egbreuk, suksesvol laat sensor.”

Hoekom?

En dan die hartseer geval van Marike:  “Op 4 Desember 2001 is Marike in haar Kaapse woonstel vermoor. In Mei 2003 is ’n oudveiligheidswag, Luyanda Mboniswa, daaraan skuldig bevind.”

En ja, mag hierdie lewenslesse van hierdie twee doppers, ons almal tot waarskuwing wees (1 Kor. 10:11-13), dat ons opnuut besef die lewe gaan bo alles oor die eer van God en sy vrede, nie die wéreldse vrede nie (Rom. 5:1), want die Woord sê vir ons almal, watter amp en beroep ons ookal beklee in hierdie wêreld, hoe ‘groot of klein’:

“Egbrekers en egbreeksters, weet julle nie dat die vriendskap van die wêreld vyandskap teen God is nie? Wie dan ‘n vriend van die wêreld wil wees, word ‘n vyand van God.” (Jas. 4:4)

Ons moet die vrede van God in Christus soek wat alle verstand te bowe gaan, waar ons huwelike ook en veral mag getuig van die Here se genade in Christus, in bekering, vergifnis, trou bly, ons doop én huweliksbeloftes weer baie ernstig opneem (die huwelik is ‘n beeld van Christus se verhouding met sy kerk, Ef.5:22-33). Ongeag alles wat ons ‘in die wêreld’ kan bereik, of nie bereik nie. die hartgrondige bekering en reformasie begin in die binnekamer, dan die gesinshuis, dan die kerkhuis en dan verder op alle terreine van lewe en denke.

Om Luk. 9:25 hierbo te parafraseer vir ons almal:

“Wat baat dit ‘n mens tog as hy die hele wêreld win, maar homself, sy huwelik, sy gesin, sy gemeente verloor of skade aandoen?”

Daar is baie sake waarmee ons kerke en kerkverbande worstel, maar dalk is een van die grootstes, dalk die grootste krisis, juis die verval, deformasie, gebrokenheid van die  huwelik- en gesinslewe in ons kerke, dat daar opnuut gekyk moet word na onder andere, die verskriklike gevolge van onwettige onbybelse egskeidings en hertroues, wat so maklik en algemeen geword het, en so aanvaarbaar gemaak word … “want daar is mos ‘groter (volks)vyande’?  Ek het al hier daaroor begin skryf, oor die reformasie wat nodig is in ons huweliks-egskeiding-hertrou beskouings:

Huwelik, egskeiding en hertrou

‘n Ander gereformeerde vader het hierdie ware woorde geskryf, mag ons en ons kinders, ons kerke dit opnuut omhels, ook vir ons tye en die goeie stryd van die geloof wat ons moet stry, veral vir ons huwelike en gesinne as deel van die bekering en reformasie van ons tye:

“Die geskiedenis bewys dat as die huisgesin gesond is, beide kerk en staat bloei. Die huisgesin is die bron van die menslike samelewing. Gee ons dus Gereformeerde huisgesinne, en die Gereformeerde Kerk sal bloei. Anders gaan ons gewis ‘n donker toekoms tegemoet.” – Totius

WIE IS ‘IN CHRISTUS GEHEILIG’ VOLGENS DIE EERSTE DOOPVRAAG VAN DIE ‘FORMULIER VIR DIE BEDIENING VAN DIE HEILIGE DOOP AAN KINDERS’?

“Ten eerste: Hoewel ons kinders in sondes ontvang en gebore en daarom aan allerhande ellende, ja, aan die verdoemenis self, onderworpe is, bely u nogtans dat hulle in Christus geheilig is en daarom as lidmate van sy gemeente behoort gedoop te wees?”

Herman Bavinck skryf as volg om die vraag te beantwoord (in die De Bazuin: Stemmen uit ‘De Gereformeerde Kerken in Nederland, 1900, no. 20. Beklemtonings bygevoeg -slc):

“De echte, ware, Christelijke doop is altijd, zoowel bij kinderen als bij volwassenen, die doop, welke een zegel is van de afwassching der zonden en van de vernieuwing des H. Geestes.

In beide gevallen komt het menigmaal voor, dat de dienaar slechts het teeken geeft, terwijl Christus, bij afwezigheid van geloof, de beteekende zaak onthoudt. Maar dat doet hoegenaamd geen afbreuk aan het wezen van den doop. Evenals uit- en inwendige zijde van het genadeverbond, behooren teeken en beteekende zaak in den doop samen te gaan. Een zoogenaamd uitwendig genadeverbond, dat van het inwendige is losgemaakt, bestaat er niet. En een doop, die alleen het teeken geeft en niet de beteekende zaak, is geen doop. Wat God heeft samengevoegd, zal de mensch niet scheiden.[1]

Daaruit volgt niet, dat ieder, die gedoopt is, in der waarheid de verlossing in Christus en de wedergeboorte deelachtig is. Gelijk bij de volwassenen, zoo is er ook bij de kinderen, die gedoopt worden, kaf onder het koren en onkruid onder de tarwe. Ook hier geldt, evenals bij de besnijdenis, het woord der Schrift; dat de kinderen der belofte voor het zaad gerekend worden.[2]

En van dat zaad wordt in onze formulieren[3] beleden, dat de belofte en dus ook de doop hun toekomt. Niet van elk kind, hoofd voor hoofd, maar van „onze kinderen” zegt het doopsformulier, dat zij in Christus geheiligd zijn.

In de Gereformeerde kerken kan er dus geen sprake van zijn dat men alleen op het gedoopt zijn, zijne zaligheid bouwt. De doop moet, indien hij een echte doop is, bewys zijn van het geloof, maar hij kan geen grond zijn voor de zaligheid. Want wie gelooft en gedoopt is, zal zalig worden, maar wie niet gelooft, ook al ware hij gedoopt, zal verdoemd worden.

Deze waarschuwing is tegenwoordig niet overbodig. Er zijn er, die onder den invloed der nieuwe doopsbeschouwing zich voor wedergeboren en gerechtigd ten avondmaal houden, enkel en alleen, omdat zij gedoopt zijn.

Maar zulker hope is ijdel. Niet het uitwendige waterbad van den doop, maar de afwassching der zonden en de wedergeboorte door den H. Geest[4] ontsluit den toegang tot het koninkrijk der hemelen.”

Dr. RH Bremmer, ‘n student van Klaas Schilder, in sy akademiese proefskrif oor Herman Bavinck als Dogmaticus, verduidelik Bavinck se doopbeskouing met verwysing na Bavinck se verskillende skrywes oor die saak, ook bovermelde aanhaling. Hier onder in die skakel wat ek gee is ‘n paar aanhalings uit Bremmer se werk, wat ek saamvat in die volgende 5 opskrifte en opsommings (sien ook die paar voetnotas hier onder):

1. Bavinck glo dat babas wedergebore kan wees, maar wedergeboorte, geloof en bekering is nie die grond van die doop (beide vir volwasse en kind) nie, maar God se genadeverbond is die grond van die doop.

2. God skenk wedergeboorte wanneer Hy wil: voor, tydens of na die doop, en daarom is die prediking van die Evangelie, wedergeboorte, geloof en bekering nodig in die gemeente. Kinders, nie net volwassenes nie, kan die ‘wesentlike doop’ geniet, aangesien hul van vroeg af al die Gees kon ontvang het deur die wedergeboorte.

3. Twee verskillende sienings van gereformeerde teoloë oor hoe kinders wat gedoop is, beskou en behandel moet word: a. alle gedoopte kinders moet na die ‘oordeel van liefde’ as wedergebore ‘gehou word’ totdat hul leer of lewe die teendeel openbaar, aangesien die algemene reël is dat die Gees hul reeds voor die die doop wedergeboorte skenk. b. God se genade kan wel reeds wedergeboorte werk in kinders se harte, maar daar is nie ‘n vaste reël dat dit voor die doop plaasvind nie, dit kan voor, tydens of na die doop wees by uitverkore kinders.

4. Daar is nie ‘n uitwendige verbond teenoor ‘n inwendige verbond nie (dus twee aparte of teenstrydige verbonde nie), maar wel ‘n uitwendige sy of kant van die verbond, soos daar ‘n sigbare sy of kant van die kerk is. Kinders word gehou (of beskou as) dat hul deel in die geestelike goedere van die genadeverbond, maar hierdie ‘hou as’ is nie die grond van die doop nie, maar is ‘die oordeel van liefde’ wat ons gebruik in ons kerklike handel met ons kinders. Die ‘in Christus geheilig’ van die eerste doopvraag van die Gereformeerde Doopsformulier, moet nie verstaan word as ‘hoof vir hoof’ nie, dus elke kind wat gedoop word nie, maar ‘ons kinders’ (kollektief) wat waarlik in Christus geheilig is, dus deel in die geestelike realiteit of goedere van die genadeverbond, wat sal vervul word:.

5. Al die genadeverbond se beloftes word saamgevat in die woorde ‘Ek sal jou God wees’. Daar is ‘n verskil tussen om ‘n kind te doop op grond van ‘veronderstelde wedergeboorte’ (Kuyper) en die kind te doop op grond van God se belofte waar die kind ‘gehou’ en behandel word as wedergeboorte. Dat alle kinders van die gemeente wedergeboorte sou wees is in stryd met die Woord en die ervaring, want daar is altyd kaf onder die koring, en nie almal ‘is’ Israel, wat ‘uit’ of van Israel is nie. Soos moet alle (ouer) lidmate, hou of beskou ons die kinders as wedergeboorte totdat hul leer of lewe anders wys. Ouers moet in die opvoeding van hul kinders daarvan uitgaan, hul kinders beskou as dat hul deel in die belofte van die genadeverbond, tot hul belydenis en wandel die teendeel uitwys.

Hier is die hoofpunte met die nodige aanhalings uit Bremmer se werk:

Bavinck: 5 punte oor die verbond

______________________________________

Sien hierdie paar bronne oor Bavinck se verbondsbeskouing:

Protestant Reformed Theological Journal: Herman Bavinck

Covenant and Election in the Theology of Herman Bavinck

Herman Bavinck: Doctrine of the Covenant

Herman Bavinck se boeke, artikels, ens. kan hier verkry word: Project Neocalvinisme

In Engels: https://hermanbavinck.org/

Artikels op Pro Regno oor die Genadeverbond en Doop:

Vriend van God: Artikels oor die Genadeverbond

“En die Skrif is vervul wat sê: En Abraham het God geglo, en dit is hom tot geregtigheid gereken, en hy is ‘n vriend van God genoem.” – Jak.2:23 

Genadeverbond

“Alhoewel Paulus toegee dat Abraham se nageslag vanweë die verbond heilig is, verklaar hy nogtans dat vele daarin buitestaanders is en dit nie alleen omdat hulle ontaard het sodat hulle van onwettige kinders basters word nie, maar omdat God se besondere uitverkiesing wat alleen sy aanneming vas en seker maak, oor alles uitstaan en oor alles heers.” – Calvyn, Institusie 3.22.4

Kinderdoop

“In die hernude stryd in verband met die kinderdoop byvoorbeeld, is die wyse waarop die Skrifgegewens gehanteer word van die allergrootste belang. Hier kan nie met ’n verwysing na ’n paar insidentele tekste volstaan word nie. Die vraagstuk van die eenheid van God se handele in Ou en Nuwe Verbond kom hier ter sprake. Gaan ons by ’n beroep op die Bybel uit van ’n teenstelling tussen Ou en Nuwe Testament of handhaaf ons die openbaringseenheid van die Heilige Skrif.” – prof. L. Floor

____________________________________________

[1] Sien Nederlandse Geloofsbelydenis, artikel 35 (Die Heilige Nagmaal): “… Verder, hoewel die sakramente (dus beide doop en nagmaal -slc) én die sake waarvan hulle tekens is, bymekaar hoort, word nie beide deur alle mense ontvang nie. Die goddelose ontvang wel die sakrament tot sy verdoemenis, maar hy ontvang nie die waarheid van die sakrament nie. So het Judas en Simon die towenaar albei wel die sakrament ontvang maar nie Christus, wat daardeur voorgestel word nie; Hý word slegs aan die gelowiges gegee.”

[2] “Maar ek sê dit nie asof die woord van God verval het nie; want hulle is nie almal Israel wat uit Israel is nie. Ook nie omdat hulle Abraham se nageslag is, is hulle almal kinders nie; maar: in Isak sal jou nageslag genoem word. Dit wil sê, nie hulle is kinders van God wat die kinders van die vlees is nie, maar die kinders van die belofte word gereken as die nageslag.” (Rom. 9:6-8). Bavinck gebruik die volgende terme om te onderskei: in foedere de foedere “Het verbond van de genade is één; en de uit- en inwendige zijde ervan, hoewel hier op aarde nooit samenvallend, kunnen en mogen niet van elkaar losgemaakt en naast elkaar gelegd worden. Er zijn zeer zeker kwade ranken aan de wijnstok, er is kaf onder het koren, er zijn in een groot huis gouden en aarden vaten, Matt. 3:12, 13:29, Joh. 15:2, 2 Tim. 2:20. Maar ons ontbreekt het recht en de macht, om tussen beide scheiding te maken; God zelf zal dat doen in de dag van de oogst. Zolang zij naar het oordeel van de liefde in de weg van het verbond wandelen, zijn zij als bondgenoten te beschouwen en te behandelen. Hoewel niet de foedere, zijn zij toch in foedere en zullen zo eenmaal geoordeeld worden. Zij zijn hier op aarde op allerlei wijze met de verkorenen verbonden; en uitverkorenen kunnen, omdat zij leden zijn van de Adamitische mensheid, als organisme niet anders onder Christus als hun Hoofd worden vergaderd tot één, dan in de weg van het verbond.” (Gereformeerde Dogmatiek, deel III, hfst. 7 par. 45, Het Verbond der Genade; 350)

[3] Die Gereformeerde Doopsformulier.

[4] Sien die Nederlandse Geloofsbelydenis, artikel 34; Heidelbergse Kategismus, Sondag 26, 27.

VIDA: As die Skrif losgelaat word, dan ook geen meer kerkorde nie, 

maar nou wanorde en eiewilligheid wat afgedwing word

Ons leef in ‘n wêreld wat al meer goddeloos en eiewillig raak, waar God se bande al meer afgeruk en verwerp word (Ps. 2). Wat eiewilligheid betref, gaan dit egter nie veel beter in die kerke wat die Here se Naam bely nie, ook nie in die GKSA nie. Ongeag dat die GKSA oor dekades lank deur biddende studie daarby uitgekom het dat op grond van die Skrif susters nie in die besondere amp van ouderlinge en predikant mag dien nie, is daar reeds meer as 20 gemeentes wat bloot eiewillig daarmee voortgaan en weereens wanorde, onvrede en verskeurdheid plaaslik en in die kerkverband veroorsaak.

Talle van hierdie gemeentes word reeds op die kerklike (ordelike) weg langs meerdere vergaderings daaroor aangespreek, en alle tekens wys daarop dat dit weereens ‘n lang uitgerekte proses gaan wees wat baie tyd en aandag gaan verg. Die gemeentes wat hul eie weg ingeslaan het gaan bloot bly in die kerkverband waarmee hul oor hierdie leer- en kerkregering saak drasties verskil, en hul standpunt probeer afdwing, natuurlik alles in ‘die naam van eenheid, liefde en verdraagsaamheid’ (Sien hierdie goeie voorbeeld, hoe die ‘(valse) liefde en (valse) eenheid’ die gehoorsaamheid aan God se Woord en die Evangelie vervang: Cgk Zwolle: Classisvergadering grievend voor homo).

Een van die kerkverbande, die Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK) in Nederland, waarmee die GKSA eenheidsbande het, beleef dieselfde stryd, en in hul geval, is daar nie net reeds gemeentes wat ook VIDA (vroue in die besondere amp) reeds toelaat nie, maar daar is ook al ‘n gemeente wat die sonde van homoseksualisme goedkeur en akkomodeer. Dit alles terwyl die amptelike besluite van die CGK teen vroue as ampsdraers is, en homoseksualisme as sonde bestempel word.

So al meer kerke weier bloot om kerkordelik te berus by wat al die kerke saam in kerkverband daaroor besluit het in die lig van die Skrif. Hulle gaan nou ook verder, weier om die regte kerkordelike weg te volg (nl, om nie vrouens in die besondere ampte te bevestig totdat die kerke dit saam goedgekeur het nie), of, as hul hul nie kan berus by wat die kerke wat saam vergader het en volgens God se Woord besluit het oor VIDA nie, dan die kerkverband met liefde, begrip en broederlikheid te respekteer en uit te tree. Nee, hul besluit om te bly en hul standpunt nou af te dwing in die naam van ‘eenheid en liefde’, die postmoderne manier, sodat ons nie meer gereformeerde kerke en kerkregerings handhaaf nie, maar ‘n postmoderne kerk word wat teenstrydige ‘waarhede’ alles moet akkomodeer.

Sien die volgende twee artikels oor die stand van sake in die CGK:

Geloofsbrief weigeren kan niet in CGK; procedure tot afzetting wel

“Het is nu de vraag in hoeverre er met de benoeming van vrouwelijke ambtsdragers in een gemeente sprake is van afwijking van Schrift en belijdenis. De generale synode, die in 1998 de vrouw in het ambt afwees, buigt zich binnenkort opnieuw over het onderwerp. Als ze besluit dat het principieel mogelijk is om over vrouw en ambt verschillend te oordelen, dan is een eventuele vermaning op dit punt niet aan de orde. Maar het is ook mogelijk dat de generale synode haar besluit aanscherpt en uitspreekt dat het binnen een gereformeerde Schriftbeschouwing niet mogelijk is om vrouwelijke ambtsdragers aan te stellen. Dan liggen de zaken weer anders.”

Classis doet voorstellen rond homostandpunt cgk Zwolle

“De synode sprak in 2013 uit dat gemeenteleden met een homoseksuele relatie niet mogen worden toegelaten tot het afleggen van geloofsbelijdenis of tot de sacramenten. De gemeente in Zwolle is het niet eens met dat besluit en biedt ruimte aan mensen die „in liefde en trouw” een relatie hebben met iemand van hetzelfde geslacht.”

Soos met die NGK in SA, en vele ander kerkverbande in die verlede, sien ons hier by die CGK hoe die saak van VIDA oorloop en HIDA (homoseksualisme in die amp van gelowige en later in die besondere ampte) tot gevolg het.

As die onbybelse, onskriftuurlike, anti-skeppingsordelike, anti-God se bevel vir beide man en vrou eers onder die dekmantel van ‘geslag maak nie saak nie’ in kerke en kerkverbande posgevat het, is daar geen keer nie, kerklike wanorde, onvrede en kerkskeuring is die gevolg.

Sien hierdie artikel waar ek meer daaroor geskryf het:

Wanneer ‘geslag nie meer saak maak nie’: van VIDA na homoseksualisme na pedofilie

“Ja, ‘geslag maak nie saak’ as dit by ons redding kom nie, God red mans en vrouens, jonk en oud, onder alle volke, stamme en tale (Gal. 3:28; Op. 5:9), maar sy reddingswerk in Christus, vernietig nie geslagsonderskeid nie, vernietig nie man en vrou wees nie, maar heilig elkeen in sy diens, soos God se Woord openbaar. .. Ek het reeds baie geskryf teen die gay agenda, asook om te wys hoe die VIDA agenda (geslag, d.w.s God se skeppingsorde van man en vrou, maak nie saak in die kerk nie), lei tot die homosekuele agenda (geslag, d.w.s., God se skeppingsorde van man en vrou, maak ook nie saak in die huwelik nie), sien spesifiek hier …”

Die groot vraag is nou of die kerke van die Here, in beide die GKC en GKSA se geval, gaan bly by wat besluit is volgens die Skrif en gereformeerde kerkorde, die nodige tug op die kerke toegepas gaan word wat afgedwaal het, en of die kerke wat afgewyk het van die Skrif en kerkorde bloot geakkomodeer gaan word… dat ons afvallige postmoderne kerke en kerkverbande word vir ‘n postmoderne wêreld?

Posted by: proregno | December 16, 2019

DIE OERTEKS VAN DIE LOTSBEPALENDE 1838-GELOFTE

DIE GROOTSTE TREK: TERUG NA U GOD

DIE OERTEKS VAN DIE LOTSBEPALENDE 1838-GELOFTE

deur JL du Toit & dr. L du Toit

Die Gelofte van 1838 (Du Toit weergawe)

Hier staan ons, as broers en landgenote, voor U onse Vader, die heilige God van hemel en aarde, om ‘n Gelofte aan U te doen,

 dat, as U ons sal beskerm en ons vyand in ons hand sal gee,

ons ‘n Huis tot U eer sal stig waar dit U behaag; en

dat ons ook aan ons kinders sal sê dat hulle met ons daarin moet deel tot nagedagtenis ook vir die opkomende geslagte.

Want die eer van U Naam sal verheerlik word deur die roem en die eer van oorwinning aan U te gee.

Ons smeek hiermee ook U hulp en bystand af om hierdie Gelofte verseker te kan volbring, in die Naam van U Seun en ons Verlosser, Jesus Christus.

Amen

________________________

Ek plaas met die nodige toestemming van die samestellers, hul boek met bogenoemde titel. Hulle is bereikbaar by josefdutoit@gmail.com  Dit gaan oor wat die verskillende uitgawes van die Gelofte wat deur die jare gebruik is by herdenkingsfeeste. Hier is die voorwoord: 

Voorwoord

Gustav Preller (1938b) verduidelik dat die Gelofte by die Slag van Bloedrivier na ons afgekom het in die vorm van drie oorkondes. Hierdie drie oorkondes is in die twintigste eeu saamgevoeg tot die gangbare weergawe algemeen in gebruik by herdenkingsfeeste:

  • Eerstens (Oerteks 1), Andries Pretorius se Kommandantsverslag (waarvan die eerste deel amper ‘n week na die slag neergepen is). Die volledige Kommandantsverslag is in die tweetalige Kaapse koerant, De Zuid-Afrikaan, ‘n paar maande na die oorwinning gepubliseer.
  • Tweedens (Oerteks 2), die inskrywing ‘n week voor die slag in die Kommandojoernaal (deur Jan Bantjes, Pretorius se Sekretaris), soos in De Zuid-Afrikaan afgedruk in die volgende jaar. (Terwyl die Gelofte-inskrywing in die Kommandojoernaal bykans twee weke voor die eerste gedeelte van die Kommandantsverslag geskryf is, was laasgenoemde eerste gepubliseer.)
  • Ongeveer dertig jaar na die Slag van Bloedrivier, vind die geestelike leier van die Strafveldtog, Sarel Cilliers, hom op sy sterfbed, waaruit hy sy herinnerings dikteer oor onder andere die Bloedrivier-Slag. Hierdie derde oorkonde (Oerteks 3b) van die Gelofte is deur H J Hofstede (1876) in Geschiedenis van den Oranje-Vrijstaat ‘n paar jaar na Cilliers se dood opgeneem. ‘n Verdere Gelofte-bron hieraan verwant is Sarel Cilliers se brief aan ds H van Broekhuizen (Oerteks 3a), vyf jaar voor sy sterfbeddiktasie neergepen. Die laaste deel van die brief het nie behoue gebly nie.

In hierdie bundel sal u ‘n noukeurige transkripsie vind van beide die volledige Kommandantsverslag en die volledige Kommandojoernaal, sowel as van al die redaksionele kommentaar wat daaromheen verskyn het in De Zuid-Afrikaan (Nederlands, sowel as Engels). Redigeringsveranderings word in blokhakies aangedui naas die oorspronklike, met kursiewe druk (maar steeds in blokhakies) waar die redigering as vervanging eerder as invoeging bedoel is.

By die Engelse vertalings uit De Zuid-Afrikaan sluit ons redigeringsnotas (ook in blokhakies) voorstelle tot verbetering in by enkele gevalle waar daar ‘n duidelike betekenisverskil tussen die Engelse vertaling en die Nederlandse oorspronklike bestaan. Ons sluit ook ‘n transkripsie van Oerteks 3a in. In die geval van laasgenoemde Cilliers-bron sou deurgaanse redigering te groot ‘n kloof oopmaak tussen die transkripsie en die oorspronklike en het ons gevolglik redigering tot die minimum beperk. Oerteks 3b word ingesluit as ‘n volledige skandering (eerder as ‘n transkripsie) aangesien die oorspronklike in hierdie geval maklik leesbaar is.

Na elke transkripsie (Oertekste 1, 2 en 3a) word ‘n skandering uit die vroegste-behoue uitgawes van die oorkondes gegee, naamlik van daardie paragrawe wat die Gelofte-bewoording (in Nederlands) bevat.

Die Oerteks-bundel sluit af met aantekeninge waarin die Gelofte-bronne met mekaar en met die gangbare weergawe vergelyk word.

J L du Toit

Dr L du Toit

Inhoudsopgawe

  • Voorwoord
  • Oerteks 1: Kommandantsverslag
  • Oerteks 2: Kommandojoernaal
  • Oerteks 3: Afleggerherinnerings
  • Aantekeninge
  • Nabetragting
  • Bronnelys

Nadat die samestellers die verskillende oertekste deurgegee het, volg hul dit op met belangrike aantekeninge (bl. 99 en verder), wat veral die saak raak of die latere “sabbatsklousule” deel is en/of moet wees van die Gelofteteks wat ons vandag moet gebruik, en gee dan ‘n “gekorrigeerde teks” van die Gelofte deur om te gebruik (sien bo).  Nog ‘n belangrike saak is hoe om die frase “… ons ‘n Huis tot U eer sal stig…” te verstaan, nie net as ‘n eenmalige (afgehandelde) gebeurtenis nie, maar ‘n lewenslange taak en roeping. Ek haal ‘n gedeelte vir u aan uit die skrywers se aantekeninge: 

Inleiding

In ‘n tydvak waar vrae rondom kulturele bestaansreg toenemend na vore kom, is dit die mening van die huidige skrywers dat ‘n terugkeer na ‘n diepere begrip van die 1838-Gelofte noodsaaklik is. Daarby moet ons meld dat hier geen poging aangewend word om skeptici tot ander insigte te bring nie. Ons wil ook nie oortuigde Gelofte-genote met twyfel belas nie. Eerder wil ons diegene vir wie die Gelofte nog altyd ‘n saak van groot erns is, in hul meelewing versterk.

Ignorering van die bewyse teen die Sabbatsklousule en van die bevindings rakende ‘n diepere betekenis, bring dikwels mee dat onBybelse en volksvreemde eksponente belangrike feite monopoliseer en die Gelofte buite die Reformatoriese geskiedenis isoleer. In hierdie aantekeninge sal u ‘n suiwer Bybelse basis vind vir die waardering van die 1838-Gelofte, binne die konteks van ons Gereformeerde erfenis.

Ons mag ook nie nalaat om daarop te wys dat ons gevolgtrekking rakende die historiese outentiekheid van die Sabbatsklousule in die gangbare weergawe van die Gelofte geen “nuwe navorsing” of vermetele aanslag op die volks-eiendomlike is nie. Bekende behoudende skrywers, waarvan sommige ook in ons bronnelys tot hierdie aantekeninge genoem word, het meermale tot dieselfde gevolgtrekking gekom.

Die algemeen gebruikte Gelofte-weergawe was ‘n twintigste eeuse samestelling uit die drie belangrikste behoue beskrywings. Die gangbare weergawe word hier krities vergelyk met die drie oorspronklike oorkondes:

  • Die amptelike notulering van die Gelofte (Jacobsz & Potgieter (ongedateerd)) in die Kommandojoernaal van J G Bantjes (kommandant Pretorius se Sekretaris en Klerk van die Boere Volksraad), opgeteken tydens die Bloedrivier-veldtog en later in ‘n Kaapse koerant (De Zuid-Afrikaan) gepubliseer onder opdrag van Pretorius;
  • Die eerste deel van die Kommandantsverslag van A W J Pretorius, opgeteken ses dae na die Slag van Bloedrivier (feitlik twee weke na die eerste dag waarop die Gelofte afgelê is) en kort daarna gepubliseer in De Zuid-Afrikaan;
  • Die herinnerings van Sarel Cilliers (oftewel Charl Celliers) rakende die Gelofte, soos gedikteer vanuit sy sterfbed meer as dertig jaar na die Slag van Bloedrivier (sowel as ‘n brief van Cilliers aan ds H van Broekhuizen vyf jaar voor die sterfbeddiktasie). (Eersgenoemde het vir ons behoue gebly weens die opname daarvan in Hofstede (1876).)

Met die oog op die gerief van die leser, word die onderskeie beskrywings (sowel as die algemeen gebruikte feesweergawe) aangehaal, met bypassende kommentaar wat die spilpunt van die aantekeninge vorm. Ons sluit met ‘n aantal gevolgtrekkings rakende die kern-inhoud van die Gelofte, en gee enkele aanbevelings vir moontlike verbetering op die gangbare weergawe daarvan.

Die samestellers eindig hul boek met ‘n nabetragting, met hierdie belangrike woorde:

Nabetragting

“Dit is opmerklik dat gelofte-aanmanings in meer onlangse tye hoofsaaklik of selfs uitsluitlik fokus op die blote bywoning van plegtighede op 16 Desember elke jaar. In die lig van hierdie aantekeninge is sulke origens oppervlakkige aanmanings ver van die ware gees van die 1838-Gelofte. In die Gelofte staan volkswyding voorop, waardeur die volk gedurig deur selfondersoek hulself moet meet aan die voorskrifte van Godswoord ─ ‘n gedagte eie aan daardie bevindelike Godsdiens van die Nederlandse Nadere Reformasie wat so invloedryk was by die denke van die Emigrante Boere.”


Lees gerus die hele boek hier verder: Die Oerteks van die lotsbepalende 1838-Gelofte


Aanbevelings vir die werk

Ds MC Adendorff, Emeritus-Predikant, voormalig van die Afrikaanse Protestantse Kerk, Germiston: “Die werk raak belangrike sake aan en dit in ‘n tyd waarin herbesinning oor die Gelofte dringend nodig is. Die kwessie van vakansiedae in Suid-Afrika geniet weer aandag van staatsweë met aandrang dat ander godsdienste ook van hulle groot godsdienstige dae tot openbare vakansiedae verklaar moet kry. Die poging tot transformasie deur van 16 Desember ‘n versoeningsdag te maak, het ook bygedra tot verdere vervlakking van die betekenis van Geloftedag. Teen dié agtergrond beveel ek graag die publikasie aan. Die bundel daag uit tot herbesinning oor die dieper betekenis van die Gelofte. Mag dit ons volk prikkel om weer te dink oor ons verantwoordelikheid ten opsigte van die Gelofte.”

Dr PW Möller, voormalige onderleier van die Herstigte Nasionale Party, geskiedkundige, voorheen verbonde aan die Buro vir Onderwysnavorsing, destydse Transvaalse Onderwysdepartement, Pretoria: “Slegs iemand wat al historiese navorsing gedoen het, sal weet hoe ‘n groot taak die outeurs aangepak het en met welke tyd en energie dit gepaard gegaan het. Ofskoon die bundel die Gelofte van 1838 raak, sny dit veel dieper. Ek wens die samestellers geluk dat hulle so ‘n belangrike saak op so ‘n bekwame wyse aangepak het.”

Me A Bailey, geskiedkundige, Adjunk Uitvoerende Hoof van AfriForum, Direksie-lid van die Voortrekkermonument, Pretoria: “Dit is inderdaad ‘n baie nuttige samevatting van die brondokumente. Ek hou ook baie van die idee dat die oorspronklike bronne ingeskandeer is. Ek weet nie van ‘n ander publikasie wat dit doen nie – dis ‘n unieke bydrae. Die Gelofte bly aktueel en mense lees graag daaroor. Daar is ook heelwat vergissings oor die Gelofte en die geredelike bekikbaarstelling van die oorspronklike tekste is daarom ‘n goeie idee.”

Dr J Botha, geskiedkundige, medeskrywer Gelofteland-netwerf: “Dit is ‘n groot en omvattende taak wat voltooi is; as historikus lees ek dit met groot waardering. As Christen dring dit my weer tot die erns van ons volk se huidige ellende onder ‘n ateïstiese en kommunistiese regime met direkte oorsaak die verbreking van ons volksgeloftes. Daarom is hierdie werk van onskatbare waarde en behoort dit wyd bestudeer te word.”

Me M Schulze, bibliotekaresse van die Erfenisstigting: “Hierdie boek is beslis ‘n waardevolle byvoeging tot die ander bronne wat ons oor die Gelofte en ander fasette van die Voortrekkers en die Groot Trek het.”

Posted by: proregno | December 11, 2019

Openbaring 12: Die Groot Stryd waarin die gelowiges hul bevind

Openbaring 12

Die Groot Stryd waarin die gelowiges hul bevind

“En hulle het hom oorwin deur die bloed van die Lam en deur die woord van hulle getuienis, en hulle het tot die dood toe hulle lewe nie liefgehad nie. … En die draak was vertoornd op die vrou, en hy het weggegaan om oorlog te voer teen haar ander nakomelinge wat die gebooie van God bewaar en die getuienis van Jesus Christus hou.” – Openbaring 12:11, 17.

“Die groot en allesomvattende stryd van die lewe, waarbinne al die ander stryd- en worstelsake gesien en verstaan moet word, is nié tussen man en vrou (‘gender wars’) nie, nie tussen wit en swart nie (politiek), nie tussen arm en ryk (ekonomie) nie, nie tussen oud en jonk nie, ens. maar tussen waarheid en leuen, tussen Christus en die Satan, tussen geloof en ongeloof.”

Ek plaas hier onder ‘n verwysing na William Hendriksen se verklaring van Openbaring hoofstuk 12. Die rede waarom ek dit doen, het ek as volg beskryf in my eie preek oor Openbaring 12:

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Ons staan vanoggend stil by een van daardie hoofstukke,

wat mens opnuut ’n groot Bybel legkaart hoofstuk kan noem.

As mens ’n legkaart bou, het jy nie net die klein los stukkies van die legkaarte nodig nie,

maar baie belangrik, ook die groter prent nodig wat wys hoe al daardie stukkies saam in pas, om een groot geheel te vorm,

om te sien waar al die los kleiner legkaart stukkies in sy regte plek inpas.

So is ons lewens hier op aarde,

baie dinge wat ons besig hou, al die ‘klein stukkies’ legkaarte, daar is

vreugdes, maar ook hartseer

oorwinnings maar ook teleurstellings

lewe maar ook die dood

goeie en slegte tye wat ons belewe.

En daarom het ons ook opnuut die groter prentjie nodig in ons lewens,

waarbinne ons kleiner stryd- of lewensoorloë plaasvind,

vir ons as gelowiges, vir die kerk van die Here midde hierdie lewe. ….

Nou begin daar vanaf hoofstuk 12,

eintlik die 2de groot deel van die hele boek,

waar ons dieselfde boodskap gaan hoor:

aangaande die Here se koningsheerskappy in Christus,

tot troos van sy kerk.

Ja, dit gaan alles oor Hom, nie oor my, ek, ons nie (Rom. 11:33-36).

In Op. 12 en verder word nog ‘n paar verskillende beelde, prente gebruik,

en veral in hfst. 11-13 word vir ons geleer,

in watter groot stryd of oorlog ons verkeer hier op aarde,

dat dit bo alles ’n geestelike stryd is, waarin ons ons lewens  met al die detail moet raaksien, met die ‘kleiner’ veldslae en oorloë.

Dit gaan alles oor:

DIE STRYD TUSSEN GOD IN CHRISTUS TEEN DIE SATAN EN SY BOSE MAGTE

En nou baie belangrik vir vanoggend,

as ons leer van die groot oorlog, die groot stryd waarin ons verkeer,

wil ons sien van die oorwinning wat reeds in Christus behaal is,

maar ons wil dan ook leer (vandag en volgende Sondag, DV):

hoe om dan juis die goeie geestelike stryd te kan en moet stry, vandag, môre en elke dag, tot die … laaste dag van ons lewens.

Paulus skryf op ’n ander plek dat hy nie onkundig is oor al Satan se sluwe slinkse planne nie, dat hy dit juis ken om goed te kan stry, ’n oorwinningslewe te lei tot eer van God en heil van die naaste (2 Tim. 4:6-8).

So, ons wil leer oor die groot stryd, wat dit werklik is, waaroor ons lewens eintlik gaan,

en dan hoe ons dan vanuit hierdie (en ander) gedeeltes leer om as individue, gesinne, gemeente die goeie stryd van die geloof te kan stry. (Ef. 6:12-20)…”

___________________________________________

Tot hier die inleiding van my preek, maar omdat Hendriksen hierdie goeie stryd, hierdie goeie oorlog waarin ons verkeer so goed oorsigtelik vanuit beide OT en NT uiteensit, wil ek hom eerder aan die woord stel, sien spesfiek Hoofstuk 11, bladsy 96 tot 102:

Meer as Oorwinnaars: ‘n Verklaring van die Boek Openbaring

Lees, bid en aanbid ons Here terwyl u hierdie troosvolle hoofstuk lees, Hy wat ons “meer as oorwinnaars” gemaak het in en deur Christus, nou en vir altyd.

‘n Paar aanhalings:

“Laat ons nou die hoofgedagte bestudeer. Dit is dit: die draak staan voor die vrou wat op die punt staan om te baar, sodat hy by die geboorte die kind kan verslind; dit wil sê, Satan is gedurig ingestel op die vernietiging van die Christus. Só gesien word die ganse Ou Testament een verhaal, die verhaal van die stryd tussen die saad van die vrou en die draak, tussen Christus en Satan. In hierdie stryd is Christus natuurlik oorwinnaar. Laat ons uit hierdie oogpunt die geskiedenis van die Ou Testament bekyk…”

“Die beeld wat Johannes sien, word ten volle verduidelik deur die woorde wat hy hoor. Die stryd in die hemel en die neerwerp van die draak moet nie letterlik verstaan word nie. Satan is “uit die hemel neergewerp” in hierdie sin, naamlik, dat hy sy plek verloor het as aanklaer van die broeders. Terwyl Christus gebore is en versoening gedoen het vir die sonde, het Satan elke sweem van regverdiging vir sy beskuldiginge teen gelowiges verloor. Weliswaar gaan hy voort om te beskuldig. Dit is vandag nog sy werk. Maar hy kan nie langer wys na die onvoltooide werk van die Verlosser nie. Christus se versoening is volkome afgehandel; volle boetedoening vir die sonde is gedoen toe Hy na die hemel opgevaar het. Vgl. Rom. 8:33 “Wie sal beskuldiging inbring teen die uitverkorenes van God?” Vgl. ook Rom. 8:1 en Luk. 10:18: Let op die drievoudige effek van hierdie neerlaag van Satan en sy leërs: …”

“Ons verklaar die prent soos volg: Satan, nadat hy daarin gefaal het om Christus te verower, gaan voort met sy aanval op die kerk. Hy rig sy woede teen die kerk omdat die kerk die Christus voortgebring het. Maar die Here beskerm sy volk: Hy dra hulle op arendsvlerke. In die woestyn van beproewing – hierdie aardse verblyf – het hy vir hulle ‘n plek berei en Hy voed hulle met die manna van die Woord. Hier bly die kerk “uit die gesig van die slang”, d.w.s. buite die bereik van Satan se direkte en dodelike aanvalle. Die duiwel kan haar nie vernietig nie. Dit is die duisendjarige ryk van Openb. 20, sien bl. 170 e.v. Om seker te maak, probeer die bose om die kerk te oorstroom met ‘n vloedgolf leuens, misleiding, maar die ware kerk word nie bedrieg nie. Die mislukking van hierdie poging om die kerk te oorstroom, maak die duiwel baie kwaad. Hy is vasbeslote om sy aanval te rig “teen haar ander nakomelinge”, Openb. 12:17, dit wil sê, teen individuele gelowiges.”

Posted by: proregno | December 6, 2019

IS DAAR ‘N OU TESTAMENT VERBOD OP POLIGAMIE?

IS DAAR ‘N OU TESTAMENT VERBOD OP POLIGAMIE?

Inleiding

Ek het die volgende 3 artikels geskryf oor die onderwerp van die huwelik, monogamie (een man een vrou huwelik) of poligamie (om tegelyk getroud te wees met meer as een huweliksmaat), en vir die lesers wat nog nie daardie artikels gelees het nie, versoek ek om dit eers te lees, voordat u hier onder verder lees oor die die vraag van: Is daar ‘n verbod op poligamie in die OT self, waar baie van die bybelse figure skuldig was aan poligamie? Die artikel hier onder bou voort op die fondamente van hierdie twee artikels:

Poligamie in die lig van Jesus Christus se koms

‘n Aanhaling:

“Jesus Christus het juis met sy koms, en spesifiek met sy woorde in Matt. 19:1-9, wat ook die rol en plek van man en vrou raak, die volkome wil van God vir ons bekendgemaak: ‘n terugkeer na die skeppingsorde en skeppingswil van Genesis 1 en 2, soos dit later ook in die wet van God vir alle tye en alle mense vasgelê is: Ex.20:14.

Die gebrokenheid van huwelike, verhoudings, rolle van man en vrou ens. van die Ou-Testamentiese (en Nuwe-Testamentiese!) tye , naamlik poligamie, egskeiding, hoerery, homoseksualisme, egbreek, ontrou, ens. moet juis in navolging van Christus nie net gesien word in die lig van die sondeval en gevolge van Gen. 3 en daarna nie.

Dit moet wesentlik juis ook weer gesien en herstel word in die lig van Gen.1 en 2, soos Christus dit geheilig en bevestig het (Matt. 19:1-9), en soos dit deur die res van die NT geleer word, veral deur Paulus en Petrus (Ef. 5; 1 Tim. 2; 1 Petr. 3, ens).”

As die huweliksfondamente (weer) omgegooi word (Ps.11:3)

“Poligamie, soos egskeiding is verdra weens die verhardheid van die mens se hart soos Jesus dit hierbo stel, dit is nie God se ewige wil vir die mens nie, en moet teen gewerk word, nie aangehelp word nie.  As ‘n mens Gen.29 en 30 lees oor Jakob se twee vroue, veral 29:30,31 en 30:1, dan was daar heelwat ‘fronse’ oor poligamie se gevolge.  Die swaershuwelik was ‘n instelling wat spesial verorden is vir Israel, sodat hul geslag sou voortduur tot en met die koms van die Messias, en was nie bedoel vir alle tye nie, soos die verdere goddelike Openbaring in die Nuwe Testament duidelik van getuig (1 Thess. 4:3-4; 1 Tim. 3:2).”

STUDIE OOR POLIGAMIE IN AFRIKA

“Pastoring Polygamists: Biblical Counsel for the African Church
Paul D. Schlehlein

This thesis explores polygamy within African culture by addressing the hermeneutical, biblical, and pastoral implications on a matter heavily debated throughout the centuries. Since the majority of passages describing polygamy occur in the Old Testament (OT), proper rules and guidelines are necessary for a suitable handling of the OT in the New Testament (NT) era.

Several OT passages appear to condone polygamy, leading some to tolerate its practice. After all, Abraham, Jacob, David, and Solomon were godly men greatly blessed of God—all of whom had multiple wives. Many believe this is clear support for polygamous marriages. This thesis seeks to debunk those arguments by taking a closer look at the context, grammar, purpose, and application of all the relevant passages.

The crux of this thesis aims to give pastoral counsel to those ministers who are shepherding polygamists after they are converted. Though the counsel handed down by church history gives no consensus on this point, Jesus’ teaching on divorce and remarriage does give light. Further there are a host of other NT passages that solidify the point of this thesis: Scripture never condones or legislates polygamy, nor does it mandate the formal divorce of converted polygamists, thus freeing African pastors to be shrewd and gracious in their counsel of them.”

Met bogenoemde as fondament, kom die verdere vraag na vore:

IS DAAR ‘N OU TESTAMENT VERBOD OP POLIGAMIE?

Baie is seker daar is glad nie sprake van enige verbod nie, hul redeneer, bloot omdat ‘n klomp OT gelowiges poligamie bedryf het, en omdat God nie daarteen ‘n uitdruklike verbod gegee het nie, en (volgens hulle), eintlik Israel se konings soos Dawid en Salomo met baie vroue ‘geseën’ het, daarom moet dit nie net reg aanvaarbaar wees vir die OT tye nie, maar ook nog vir vandag, in die NT tye … vir die wat dit verkies.

Nou wil ek hier op ‘n paar bronne wys wat ek raakgelees het, die bronne self laat spreek met hier en daar opmerkings. Ek is van die oortuiging, soos in die artikels hierbo uiteengesit, dat poligamie vanaf ons eerste kennismaking daarvan, deur die ongelowige Lameg, en verder, nooit beveel is, aangemoedig is, of goedgepraat is nie.  Dit is bloot ‘n sondige gegewene van die tye waarin die gelowiges, die kerk van die OT geleef het, en ongelukkig deur beïnvloed is, en dan deur die Here, soos met onwettige egskeidings, ‘weens die hardheid van die harte’ toegelaat en vedra is. Die bedoeling was nog altyd dat dit verby moes gaan deur herstel te word na God se skeppingsordening en wil, in Gen. 2:24, soos bevestig in Jesus se eie woorde, in Matt. 19:4-6, die monogame huwelik tussen een man en een vrou (sien weereens die artikels hierbo).

Kom ons kyk dan na ‘n paar Skrifgegewens en onderwerpe oor die saak, volgens die bronne wat dit verklaar (beklemtonings en kursief orals bygevoeg):

1. Die oorsprong van poligamie

“En Lameg het vir hom twee vroue geneem. Die naam van die eerste was Ada, en die naam van die tweede Silla.” (Gen. 4:19)

Geneva Bible Commentary:

“The lawful institution of marriage, which is, that two should be one flesh (Gen. 2:24-slc) , was first corrupted in the house of Cain by Lamech.”

Statenvertaling kanttekening:

“Deze Lamech is de eerste van wien men leest, die twee vrouwen tegelijk gehad heeft, regelrecht tegen Gods ordinantie, Gen. 2:24. Mal. 2:15.”

Calvyn se kommentaar:

“19. And Lamech took unto him two wives. We have here the origin of polygamy in a perverse and degenerate race; and the first author of it, a cruel man, destitute of all humanity. Whether he had been impelled by an immoderate desire of augmenting his own family, as proud and ambitious men are wont to be, or by mere lust, it is of little consequence to determine; because, in either way he violated the sacred law of marriage, which had been delivered by God. For God had determined, that “the two should be one flesh,” (Gen. 2;24-slc) and that is the perpetual order of nature. Lamech, with brutal contempt of God, corrupts nature’s laws. The Lord, therefore, willed that the corruption of lawful marriage should proceed from the house of Cain, and from the person of Lamech, in order that polygamists might be ashamed of the example.”

Matthew Henry:

We have here some particulars concerning Lamech, the seventh from Adam in the line of Cain. Observe,I. His marrying two wives. It was one of the degenerate race of Cain who first transgressed that original law of marriage that two only should be one flesh. Hitherto one man had but one wife at a time; but Lamech took two. From the beginning it was not so. Mal. 2:15 ; Mt. 19:5 . See here, 1. Those who desert God’s church and ordinances lay themselves open to all manner of temptation. 2. When a bad custom is begun by bad men sometimes men of better characters are, through unwariness, drawn in to follow them. Jacob, David, and many others, who were otherwise good men, were afterwards ensnared in this sin which Lamech begun.II. His happiness in his children, notwithstanding this. Though he sinned, in marrying two wives, yet he was blessed with children by both, and those such as lived to be famous in their generation, not for their piety, no mention is made of this (for aught that appears they were the heathen of that age), but for their ingenuity.” 

Hierdie poligamie gebeure vind plaas na die sondeval, dit is dus geen skeppingsordelike, God gewilde opdrag, bevel, gebod van die Here nie, dit word bloot beskryf. In kontras daarmee, staan natuurlik die monogame huwelik se fondamente en uitdruklike wil van die Here in Gen. 2:22-24, wat al drie verklaarders hierbo noem.

Die drie gerespekteerde verklaarders beskryf poligamie as:

1. ‘n korrupsie en oortreding
2. pervers en ‘n ontaarding
3. wrede minagting van God (se wil) en reëlreguit teen God se huweliksordinansie
4. oortreding van die oorspronklike heilige huwelikswet van God (Gen. 2:24)
5. ‘n slegte gewoonte deur slegte manne begin waarvoor ongelukkig manne met beter karakter in geval het (Abraham, Jakob, Dawid, ens.)
6. dat poligamie ‘n sonde is
7. En ten laaste, dat hierdie ongelowige heidense oorsprong, poligamiste moet beskaam, nie trots maak oor hul voorvader, en/of die praktyk van poligamie nie.

In die woorde van ons Here Jesus, van toepassing op die poligamie kwessie: die poligamie kultuur het uit die sondige ‘hardheid van (mense) harte” (Matt. 19:6) ontstaan, nie uit God se skeppingswil, sy goeie bevelswil vir die mens nie (Gen. 1,2).

2. ‘n Eksplisiete verbod teen poligamie?

Die argument teen poligamie is gebaseer op die eksplisiete gebod en opdrag van die monogame huwelik, soos uiteengesit is in die artikels hierbo vermeld (spesifiek met verwysing na God se skeppingswil en orde deur die monogame huwelik, tussen een man en een vrou, Gen. 2:24; Ex. 20:12,14; Ps. 128:3; Spr. 5:18; Mal. 2:14; ens., finaal herbevestig deur Christus in Matt. 19:4-6, asook ander teksgedeeltes soos 1 Kor. 7:2; Ef. 5:22-33; 1 Thess. 4:1-8; Tim. 3; ens.)

Maar is daar enige aanduiding van ‘n eksplisiete verbod daarteen?

Gereformeerde skrywers meen oor die algemeen daar is nie ‘n ‘eksplisiete’ (in soveel woorde) verbod nie, maar belangrik, dat God se wil nie net bepaal word deur wat ‘eksplisiet’ gebied en verbied word nie, maar wat ook deur ‘goeie en noodsaaklike gevolgtrekking’ uit die hele Skrif afgelei kan word oor ‘n bepaalde saak.

Dit is wat bely word in Westminister Konfessie, hoofstuk 1.6,

“Die volle raad van God met betrekking tot alle dinge wat nodig is vir sy heerlikheid, die saligheid van die mens, en die geloof en lewe, is uitdruklik opgeteken in die Skrif, of mag van die Skrif afgelei word, deur ‘n goeie en noodsaaklike gevolgtrekking; waaraan niks te eniger tyd bygevoeg mag word nie, of dit nou nuwe openbarings van die Gees of tradisie van mense is nie”

(Sien die volgende werk oor die “goeie en noodsaaklike gevolgtrekking’, soos dit in die Skrif self te vinde is en … afgelei word:  Ryan McGraw, By Good and Necessary Consequence)

Op grond daarvan word dan geleer dat monogamie God se standaard en wil is vir die mensdom, nie poligamie nie.

Tog is daar aanduidings van moontlike ‘n ‘eksplisiete’ verbod by ‘n paar Skrifgedeeltes:

Norman L. Geisler skryf as volg:

“And yet Scripture repeatedly warn against having multiple wives (Deut. 17:17) and violating the principle of monogamy – one man for one wife (cf. 1 Cor. 7:2; 1 Tim. 3:2). …. The Law of Moses prohibits polygamy, commanding, ‘You shall not multiply wives’ (Deut. 17:17). The warning against intermarriage with unbelievers was repeated in the very passage where it numbers Solomon’s wives (1 Kings 11:20.

By implication, polygamy can be seen in that statement. Because of both their number and their idolatry, Solomon’s wives did irreparable damage to the house of David and to Israel. The New Testamen stresses that ‘Each man [should have his own wife, and let each woman have her own husband’ (1 Cor. 7:2). This emphatically excludes polygamy, Paul insisted that a church leader should be ‘the husband of one wife’ (1 Tim. 3;2, 12). Whatever else this may entail, it certainly implies a monogamous relation.” (Baker Encyclopedia of Christian Apologetics, Baker Books, GI, Michigan, 1999, p. 602)

Daar is wel ‘n teksgedeelte wat ‘n nog sterker moontlike ‘eksplisiete’ verbod bevat, alles afhangende van hoe dit vertaal kan word, en dit is:

Levitikus 18:18 as eksplisiete verbod van poligamie

Ek gee ‘n twee moontlike vertalings, en stel dan vir John Murray aan die woord oor hierdie teksgedeelte, wat meen dat Lev. 18:18 is ‘n eksplisiete verbod op poligamie.

“Jy mag ook geen vrou by haar suster as mededingster byneem om haar skaamte gelyk met die ander een, terwyl dié nog lewe, te ontbloot nie.” (Lev. 18:18)

“Nor shall you take a woman as a rival to her sister, to uncover her nakedness while the other is alive.” (Lev. 18:18)

“And a woman unto another thou dost not take, to be an adversary, to uncover her nakedness beside her, in her life.” (Lev. 18:18)

Sien hierdie opmerkings oor die laaste vertaling:

“Translators have made a fairly strong case from philological, literary, and historical considerations for translating Leviticus 18:18 as follows. “And you shall not take a woman as a rival wife to another….” The Qumran community translated it this way. If this translation is correct, the verse explicitly prohibits polygamy and implicitly prohibits divorce. [Note: See Angelo Tosato, “The Law of Leviticus 18:18: A Reexamination,” Catholic Biblical Quarterly46 (April1984]):199-214; Gleason L. Archer Jeremiah, A Survey of Old Testament Introduction, p259; and Walter C. Kaiser Jeremiah, Toward Old Testament Ethics, p189. John Murray also preferred this interpretation in Appendix B of Principles of Conduct, pp250-56.] Thus the Mosaic Law forbade some things that the patriarchs practiced: marrying one”s sister ( Leviticus 18:11; cf. Genesis 20:12) and marrying two sisters ( Leviticus 18:18; cf. Genesis 29:30).”

Dit gaan dus oor die vertaling van die woord ahot, wat gewoonlik suster beteken (susters van dieselfde vader en moeder, familie, ens.), maar dit kan ook as ‘geliefde, ander’ vertaal word.

John Murray, skryf oor Lev. 18:16,18, in ‘n afsonderlike ‘n appendiks in sy boek, Principles of Conduct. Ek gee die kern van sy argument hier deur (belemtonings bygevoeg):

“However, an entirely different view of the import of Leviticus 18:18 must be accorded serious consideration. It is the view that the expression isah el ahotah not to be rendered ‘a wife to her sister’ but rather ‘one wife to another’ and that what is prohibited here is digamy or polygamy. The verse would then be rendered as follows: ‘Thou shalt not take a wife to another, to vex her, to uncover her nakedness, besides her in her lifetime.’ Cf Matthew Pool: Annotations upon the Holy Bible, ad Leviticus 18: 18; Charles Hodge: The Biblical Repertory and Princeton Review, 1842, Vol. XIV, pp. 518f.

This view of the verse would have to be abruptly dismissed, as is done by many, were it not for the fact that in Hebrew usage of the Old Testament the expression which occurs in Leviticus 18:18, to wit, isah el atohah, used elsewhere in the sense of ‘one to another’ without implying that the persons concerned are sisters in the proper sense. In fact it is an idiom of the Hebrew Old Testament in the sense of ‘one to another’ even when persons are not in view at all (cf. Exodus 26: 3,5,6,17; Ezek. 1:9,23; 3:13). In this respect it is like the expression isah el atohah (literally ‘a man to his brother’) which occurs more frequently and does not imply more than ‘one to the other’ or ‘one to another’ (Genesis 42: 21, 28; Exodus 10: 23; 16: IS; 25: 20; 37: 9; Numbers 14: 4; Isaiah 9: IS; Jeremiah 13: 14; 23: 35; 25: 26; Ezekiel 24: 23). Of course, on occasion the persons involved may be literally brothers but this is not necessary. The expression isah el atohah is similar to other expressions (cf. Genesis 13:11; Exodus 32: 27; Leviticus 7: 10; 25: 14; Deuteronomy 1: 16; Jeremiah 31: 33; Ezekiel 4: 17; 18:8; 38: 21; Joel 2:8; Zechariah 7: 9, 10; Malachi 2: 10).

Hence the expression with which we are concerned, as far as Old Testament usage is concerned, can perfectly well mean ‘a wife to another’, ‘one woman to another’ and need not reflect upon two women who are sisters in the proper sense of the term. The only reason why this has been abruptly dismissed is that sufficient attention has not been paid to the force of this expression and its analogues elsewhere.

If this interpretation is adopted, then the verse has no bearing whatsoever upon the question so keenly debated, namely, that of marriage with a deceased wife’s sister. Indeed, it would bear upon the question of a man’s relation to his wife’s sister in terms of the prohibition of digamy in general. But it would have no relevance, of itself, to the question of the deceased wife’s sister. And, furthermore, this verse would be express condemnation of digamy and polygamy and would hark back to the original ordinance of monogamy (Genesis 2: 23, 24). There are difficulties encountering this interpretation.”

(Sien Murray se volledige appendiks oor Lev. 18:16, 18 hier.)

RJ Rushdoony skryf ook as volg in sy verklaring van Lev. 18:18 (beklemtoning ingevoeg),

In v. 18, we have a prohibition of polygamy. It is of note that, while adultery was condemned as treason to marriage and society, polygamy was tolerated as a lesser form of marriage. However,we have two interesting statements made concerning polygamy: (a) a second wife will vex the first. The word vex has lost much of its force in today’s English; in the Hebrew tsarar comes from the word to cramp; it means adversary, enemy, afflict, besiege, bind up, and oppress. It is atleast an evidence of disrespect if not a hostile act to add wife to wife.

Moreover, (b) it means “to uncover her nakedness,” which means, at the very least, to shame her. If this is what a plural wife means to the first wife, we are told implicitly that adultery is an even greater act of hostility and shame. What is required of godly marriage is holiness; what unlawful sexuality results in at the least is shame. We have seen that union within the forbidden degrees is common as a means to consolidating power and property. Rabbi J. H. Hertz called attention to this, noting: ‘It was a practice among Eastern heirs-apparent to take possession of the father’s wives, as an assertion of their right to the throne, that action identifying them with the late ruler’s personality in the eyes of the people. This explains Reuben’s conduct in Gen. XXXV.'” (Commentatries on the Pentateach Volume 3: Leviticus, Vallecito, CA: Ross House Books, 2005, p. 191-192)”

Samevatting

Soos hierbo vermeld, die saak teen poligamie staan of val nie by hierdie of enkele vers nie, maar Lev. 18:18 moet goeie oorweging geniet as ‘n duidelike verbod teen poligamie, dus reeds in die OT bedeling. En ja, soos met baie ander wette van God, het die Here se volk nie altyd daarna geluister nie, maar onkundig of kwaadwillig oortree, ongelukkig ook die ‘beste’ van die Here se kinders.

3. Die sondige gevolge en regulering van poligamie

Ds. MJ Booyens skryf daarvan in sy boek, Huwelik en Gesin in die Skrif (kursief bygevoeg):

“Maar Josef was ‘n verbondskind uit die huis van sy vader Jakob. Sy vader het hom voorgetrek teenoor sy broers. Hy was immers die seun van Jakob se geliefde vrou, Ragel. Dit was ook weer ‘n gevolg van die huwelikslopende sonde van die veelwywery, waaraan Jakob hom
skuldig gemaak het. Dit het die gevolg gehad dat Josef se broers hom gehaat en uiteindelik as slaaf verkoop het. …

Vrouenood by veelwywery.
Dit gaan hier om Hanna se huweliksnood en vreugde. Haar man Elkana was vir beide verantwoordelik – haar verdriet en haar vreugde. Hy het haar liefgehad – dit was haar vreugde.
Maar hy het ook ‘n tweede vrou gehad, Peninna – en dit was beide Hanna en Peninna se verdriet. Peninna het smarte beleef omdat sy Elkana se tweede keuse was. Hy het Hanna meer liefgehad as vir haar. Hoe kon dit ook anders? God het ons so geskape:  man en vrou – één man en één vrou.

Ongelukkig het daar al baie water in die see geloop sedert die wreedaard en wellusteling, Lameg, vir hom twee vroue geneem het. Veelwywery was in die tyd van Elkana ‘n algemene gebruik. Die Here het dit selfs nie verbied nie. Uit die gevolge daarvan kon die volk egter sien dat dit ‘n euwel was. Dit hoort nie so nie. Alreeds in vader Jakob se huis was daar verdriet en jaloesie tussen die susters Lea en Ragel.”

Roger Patterson wys ook op die sondige gevolge van poligamie, en dat die Mosaiese wetgewing dit gereguleer het, nie goedgekeur en aanbeveel het nie:

“Consider the consequences revealed in Scripture in each of the following cases: Abraham—led to bitterness between Sarah and her maid, Hagar, and the eventual dismissal of Hagar and Ishmael; Jacob—led to Rachel’s jealousy of Leah and to Joseph being betrayed and sold by his half-brothers; David—led to the rape of one of his daughters (Tamar) by one of his sons (Tamar’s half-brother Amnon) and Amnon’s subsequent murder by Tamar’s brother Absalom; Solomon—his many wives “turned away his heart” from the Lord and to the worship of false gods (1 Kings 11:1–8). Just because the Bible records polygamous relationships does not mean that God approves of such things.

The only direct command against polygamy is given to the kings that were to rule Israel, as they are told not to “multiply wives” to themselves (Deuteronomy 17:17). It is also interesting to note that polygamous relationships seem to be regulated in the commands Moses gave to the nation of Israel. Leviticus 18:18 instructs that a man should not marry sisters, and Deuteronomy 21:15 talks of assigning an heir to a man with two wives. Many commentators suggest that the passages do not endorse polygamy but rather prohibit it. Deuteronomy 21:15 may also be translated as “has had two wives” in succession rather than at the same time. The sisters in Leviticus 18:18 are understood by some to be any Israelite women. Regardless of the interpretation of these passages, the taking of multiple wives is not in accord with God’s design from the beginning.”Poligamie lei tot egbreuk

Bob Burridge verduidelik dat poligamie ‘n oortreding is van die sewende gebod, Jy mag nie egbreek nie (Ex. 20:14):

“The Principle of Adultery in Romans 7
In Romans 7 the Apostle Paul explained that we must be separated from looking to the law for our righteousness before we can be united with Christ by grace though faith. We cannot serve two masters. He uses marriage as his primary example.

He introduces his argument this way, “Or do you not know, brothers — for I am speaking to those who know the law — that the law is binding on a person only as long as he lives?”

The word “binding” here (some translations have “jurisdiction” or “dominion”) is from the root word kurios (κυριος) which is usually translated as “lord”. It carries the idea of authority. In the legal sense, it is the jurisdiction a court has over citizens in its district. Death releases a person from legal relationships. Law in its most general sense deals only with the living. Since Jesus died in the place of those he came to redeem, they are in him released from the binding and condemning nature of the law which they have violated as sinners. In him the penalty of death has been paid (Romans 3:23, 6:23, 5:6-9).

Paul then gave an illustration with which his readers could not disagree since they knew and relied upon the Bible.

Romans 7:2-3, “For a married woman is bound by law to her husband while he lives, but if her husband dies she is released from the law of marriage. Accordingly, she will be called an adulteress if she lives with another man while her husband is alive. But if her husband dies, she is free from that law, and if she marries another man she is not an adulteress.”

According to God’s law marriage is a bond for life. As introduced in Genesis 2, marriage was when Adam and Eve became “one flesh”. The union of one male and one female into one flesh is to last as long as the two live. Death is the only moral means of ending a marriage in God’s sight. Ending the marriage by divorce involves some sinful behavior on the part of at least one of the partners which destroys the covenantal contract of marriage. In the traditional marriage vow we promise before God, “till death us do part.”

If a spouse is dead, the living partner is free to be joined to another. When the conditions of a legal bond are met, the bond is no longer in effect. A new bond becomes acceptable. Any marriage bond when the original spouse is still alive is not recognized by God as a true marriage. It is condemned as immoral and contrary to law.

Sexual infidelity in a marriage is identified as “adultery” [moicheia (μοιχεία)] in this passage. This is repeatedly condemned in Scripture as sinful behavior (Exodus 20:14, Luke 18:20, Romans 2:22, James 2:11, etc.). When the marriage bond is not broken (as God defines it), to marry another is adultery. Explicitly, multiple partners at the same time is forbidden.

…. Building upon the original institution of marriage in Genesis 2, Jesus made it clear that marriage is a bond between a man and a woman where the two become one. This bond is morally and legally binding until it is disrupted by death. The Apostle Paul in Romans 7 explicitly states that if a person is married, and the spouse is still alive, to marry someone else is adultery, not a legal marriage. Biblical examples from silence where polygamy was practiced but not directly punished or condemned are simply records of history and cannot nullify moral principles God had already revealed.

John Frame, ‘n bekende gereformeerde etikus, is baie meer verdraagsaam en inkonsekwent in die hantering van poligamie, terwyl hy wel die ‘egbreuk probleem’ van poligamie erken:

“If a man swears exclusive love to one woman, and then takes a second wife, he has broken his original vow. The second wife enters into a sexual relationship with another woman’s husband.

Commitment within marriage, like commitment to God, is exclusive. It excludes rival commitments, rival loves (Deut. 6:4-5). A polygamous marriage compromises that exclusiveness. In such a marriage, the spouses share less of one another than in monogamy. And we get the impression from polygamous saints in the Old Testament that jealousy among plural wives was a common thing. So polygamy is a sin. It violates both the letter and the spirit of the seventh commandment, which is to protect the exclusive love of marriage. And since polygamy violates God’s norms, it is unfaithful to our heavenly husband. Thus it violates the deepest intention of the seventh commandment.” (The Doctrine of the Christian Life, Phillipburg, NJ: P&R Publishing, 2008: 754, 755)

Poligamie, veral in die verdere lig van die Nuwe Testament openbaring, is dus oortreding van die sewende gebod.

John Witte Jr, is die skrywer van die boek, The Western Case for Monogamy over Polygamy. In hierdie artikel wys hy op al die slegte gevolge van poligamie deur die eeue, en dat ook die westerse tradisie gekant was en nog is teen poligamie, ongeag al die huidige morele verval:

“The Western tradition developed another line of argument against polygamy that turned on its potential to do unjust harms. Some 1,800 years ago, ancient Jewish rabbis and early Church Fathers alike warned that polygamy was “trouble”—the literal meaning of the Hebrew term for a “second wife” (tzarah) (nota: die woord kom uit Lev. 18:18, sien die bespreking hierbo oor daardie vers – slc). They observed that it brought grief to the most noble and God-fearing men and women of the Bible—Abraham with Sarah and Hagar, Jacob with Rachel and Leah, Elkanah with Hannah and Peninnah.

These biblical polygamists suffered bitter rivalry between their wives, bitter disputes among their children over inheritance, deadly competition among the half-siblings that ultimately escalated to incest, adultery, kidnapping, enslavement, banishment, and more. Think of the great King David who lustfully murdered Bathsheba’s husband to add her to his already ample harem. Or think of King Solomon with his thousand wives and concubines who led him into idolatry, and whose children ended up raping, abducting, and killing each other, precipitating civil war in ancient Israel.”

Maar dit is ook skadelik in nie-westerse wêrelde:

‘In the non-Western world, most polygamous cultures also feature social dysfunctions. After completing an exhaustive study of polygamy in 170 nations, Brown University political scientist Rose McDermott concludes, regardless of “whether it is practiced in a Western democracy or sub-Saharan Africa, polygamy produces harmful effects that ripple throughout a society.”

Polygamous communities suffer from increased levels of physical and sexual abuse against women, increased rates of maternal mortality, shortened female life expectancy, lower levels of education for girls and boys, lower levels of equality for women, higher levels of discrimination against women, increased rates of female genital mutilation, increased rates of trafficking in women, and decreased levels of civil and political liberties for all citizens. The law’s prohibition of polygamy would seem based on a sound judgment about the harm its practice inflicts on the most vulnerable.’

Witte se slotwoorde:

“We have every reason to believe this presumption against polygamy will continue, regardless of how liberalized we become in other matters of sex and family structure. A great deal of evidence shows that most men and women alike are instinctively attracted to long-term, single-partner intimacy and instinctively repulsed and angered if forced to share their bed and partner with a third party.

Despite our wide cultural acceptance of sexual liberty in the West, sexual infidelity still breaks marriages and intimate relationships more than any other cause. Moreover, over the centuries, successful societies have consistently migrated from polygamy toward monogamy, but never in the other direction. Perhaps I’m wrong, and the modern sexual revolution will yield a polygamist’s Stonewall, and then an Obergefell. But if so, that will mean that we don’t care all that much about protecting the vulnerable.”

So, uit die praktyke en sondige gevolge van poligamie, is dit ook baie duidelik dat dit afkeurenswaardig is, en dat ons moet bly by God se skeppingswil en verordening van die monogame huwelik.

4. Slotwoorde

Die Heilige Skrif begin met die heilige monogame huwelik in die paradys (Gen. 2), en eindig ook daarmee met die vervulling en bevestiging daarvan deur Christus en sy apostels (Matt. 19; 1 Kor. 7; Ef. 5; 1 Tim. 3; Tit. 1, ens.).

Maar selfs in die Ou Testament reeds, eindig dit met die monogame huwelik, tussen een man en een vrou:

“14 En julle vra: Waarom? Omdat die HERE getuie is tussen jou en die vrou van jou jeug aan wie jy ontrou geword het, terwyl sy tog jou metgesel is en die vrou van jou verbond. 15 Het Hy dan nie een mens gemaak nie, hoewel Hy gees oorgehad het? En waarom die een? Hy het ‘n geslag van God gesoek. Neem julle dan in ag ter wille van julle gees en wees nie ontrou aan die vrou van jou jeug nie.” (Maleagi 2)

Die Statevertaling se relevante kantaantekeninge daar (beklemtoning bygevoeg):

“50) Naamlik mens, naamlik Adam, uit wie Hy Eva gemaak het. Hy wil sê, dat dit teen die eerste instelling van die huwelik is, dat ’n man meer as een vrou sou hê, want God het gewil dat ’n man en ’n vrou één vlees sou wees. sien Gen. 1:27; 2:24. Matt. 19:4, 5. Mark. 10:6, 7, ens. 1 Kor. 6:16. Ef. 5:31.

51) God kon wel, indien dit Hom behaag het, meer vroulike liggame geskep het en in hulle ’n lewende asem ingeblaas het, dit ontbreek Hom nie aan die mag om vir Adam meer as één vrou te skep nie, maar aangesien Hy dit nie gedoen het nie, blyk daaruit dat Hy dit nie gewil het dat ’n man meer as één vrou sou hê nie.”

Jim Newheiser maak ook hierdie punt, en gee ook ‘n goeie samevatting teen die dwalinge van hulle wat vandag nog poligamie wil toelaat en/of bevorder (Rom. 1:32), veral nou dat ons die volle openbaring en wil van God het in die Heilige Skrif:

“In the garden, the Lord could have chosen to create many women for Adam, which actually could have been more effective for fulfilling his mandate that humanity would be fruitful and multiply. Instead, the Lord created one woman for the man and set this forth as his intended design for marriage. Polygamy is a violation of this original design and compromises the exclusiveness and intimacy of the companionship God intends for a husband and wife in the covenant of marriage.

Polygamy is also frowned on in the Mosaic law, which forbids a man from marrying ‘a woman in addition to her sister as a rival while she is alive” (Lev. 18:18). Kings are warned, “He shall not multiply wives for himself, or else his heart will turn away’ (Deut. 17:17).

Furthermore, Scripture never speaks of polygamy in a positive light and almost always portrays it as harmful. The first record of polygamy occurs in the wicked line of Cain, when Lamech–an unrighteous, vengeful man-takes two wives for himself (Gen. 4:19). Later, when Abraham, at the encouragement of his wife, Sarah, takes Hagar who bears Ishmael, rancor occurs in his own family (16:4-5; 21:8-21), and great trials result for many generations of his true offspring through Isaac (16:12).

Similarly, when Jacob takes both Rachel and Leah as his wives, his household experiences conflict and jealousy (30:1-24). “So Rachel said, ‘With mighty wrestlings I have wrestled with my sister, and I have indeed prevailed” (30:8). Also, “But she [Leah] said to her [Rachel], Is it a small matter for you to take my husband? And would you take my son’s mandrakes also? So Rachel said, Therefore he may lie with you tonight in return for your son’s mandrakes” (30:15). The book of 1 Samuel opens with the distress of barren Hannah at the hands of her husband Elkanah’s second wife, Peninnah: “Her rival, however, would provoke her bitterly to irritate her, because the LORD had closed her womb” (1 Sam. 1:6).

While David and other kings had multiple wives, in violation of Deuteronomy 17:17, King Solomon presented the most tragic example of the harmful effects of polygamy. Early in his life, Solomon had prayed to God for wisdom (2 Chron. 1:8-13) and was among the wisest men to ever live (1 Kings 4:29-34). During his reign, the temple was built, and Israel became a great world power. But Solomon’s many wives drew his heart away from the Lord, and he began to participate in their idolatry (1 Kings 11:1-8). As a resulin the next generation-the kingdom was divided into two parts and lsrael never again reached the heights it had achieved under Solomon’s reign.” (Marriage, Divorce and Remarriage: Critical Questions and Answers, Phillipsburg, NJ: P&R Publishing, 2017: 25, 26)”

In my eie woorde, waarmee ek hierdie artikel begin het, as samevattende konklusie:

Jesus Christus het juis met sy koms, en spesifiek met sy woorde in Matt. 19:1-9, wat ook die rol en plek van man en vrou raak, die volkome wil van God vir ons bekendgemaak aangaande die huwelik: ‘n terugkeer na die skeppingsorde en skeppingswil van Genesis 1 en 2, soos dit later ook in die wet van God vir alle tye en alle mense vasgelê is: Ex.20:14.

Die gebrokenheid van huwelike, verhoudings, rolle van man en vrou ens. van die Ou-Testamentiese (en Nuwe-Testamentiese!) tye , naamlik poligamie, egskeiding, hoerery, homoseksualisme, egbreek, ontrou, ens., moet juis in navolging van Christus nie net gesien en hanteer word in die lig van die sondeval en gevolge van Gen. 3 en daarna nie.

Dit moet wesentlik juis ook weer gesien en herstel word in die lig van Gen.1 en 2, soos Christus dit geheilig en bevestig het (Matt. 19:1-9), en soos dit deur die res van die NT geleer word, veral deur Paulus en Petrus (Ef. 5; 1 Tim. 2; 1 Petr. 3, ens).

Konklusie

God se geopenbaarde bevelswil vir die verhouding tussen man en vrou, in beide die OT en NT bedelings, was en is die monogame huwelik, nie poligamie nie.

Posted by: proregno | November 27, 2019

DR. WILLIE MARAIS SE SIENING OOR HOMOSEKSUALISME

DR. WILLIE MARAIS SE SIENING OOR HOMOSEKSUALISME

In dr. Willie se verklaring van die Tien Gebooie, skryf hy by die sewende gebod as volg aangaande homoseksualiteit:

“Onder homoseksualiteit verstaan ons die teennatuurlike verskynsel waar iemand hom of haar vir Jaar van Genade - Dr Willie Marais bevrediging aangetrokke voel tot en ook toespits op persone van dieselfde geslag. Seksuele bevrediging word dan deur die liggaamlike of deur kunsmatige organe gesoek. Dit is duídelik dat hier nie na die persoon van die ander nie, maar na die seksuele bevrediging, dit wil sê, na die geslag van die ander gesoek word en die eie aangebied word met lusbevrediging as hoofdoel.

Hierdie homoseksuele of lesbiese verhouding staan nie in diens van die voortplanting nie, en maak daarom van die huwelik ‘n bespotting. God het in die begin één man en één vrou geskape, nie twee mans of twee vroue nie. Hierdie abnormale afwyking van die natuurlike verhouding tussen man en vrou moet dus gesien word as een van die rampspoedige gevolge van die sondeval wat die menslike geslag op allerlei wyse aantas.

Daar bestaan baie teorieë oor die oorsake van hierdie verskynsel. Sommige praat van ‘n soort aangebore patroon terwyl ander weer die klem op ‘n aangeleerde ontwikkeling laat val wat grootliks aan wanaanpassing tussen ouer en kind te wyte is. Hierby kom nog homoseksualiteit in sy “noodvorm” wat meer bepaald van verbygaande aard is waar persone van dieselfde geslag vir ‘n tyd lank saamgehok bly. Sulke afwykings kan ook uit verskillende sondige praktyke ontwikkel (vgl. Rom. 1:18-32).

Wat die oorsake egter ook al mag wees, bly dit ‘n feit dat dit deur die Bybel as iets gruweliks beskryf word wat die dood skuldig is Lev. 18 :22; 20:13). Paulus noem dit ‘n skandelike hartstog (Rom. 1:26) wat die dood verdien (Rom. 1:32):

“Daarom het God hulle ook in die begeerlikhede van hulle harte oorgegee aan onreinheid, om hulle liggame onder mekaar te onteer – hulle wat die waarheid van God verruil het vir die leuen en die skepsel vereer en gedien het bo die Skepper wat geprys moet word tot in ewigheid. Amen. Daarom het God hulle oorgegee aan skandelike hartstogte, want hulle vroue het die natuurlike verkeer verander in dié wat teen die natuur is: en net so ook het die manne die natuurlike verkeer met die vrou laat vaar en in hulle wellus teenoor mekaar ontbrand: manne het met manne skandelikheid bedrywe en in hulleself die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang” (Rom. 1:24-27).

Intussen mag hierdie mense nie deur ons verag word nie, maar moet op begrypende wyse gehelp word om langs die weg van berou en bekering tot redding te kom, want by God sal niks onmoontlik wees nie. Waar daar egter in die kwaad volhard word en die sedes van ander onskuldiges deur diesulkes bedreig word, sal die owerheid en kerk opnuut aandag moet gee aan die vraag op grond waarvan die betrokkene nie meer die dood skuldig is nie? (Lev. 18:29; 20: 13; Rom. 1:32.)”

Bron: Die Tien Woorde van God (Pretoria: NG Kerkboekhandel, 1978, bl. 231, 232)

_____________________________________________

Sien hier meer bronne van dr. Willie Marais se werke:  http://www.eeds.co.za/

Pro Regno artikel oor dr. Willie Marais.

 

PRO REGNO BOEKE

TWEEDEHANDSE BOEKE TE KOOP

(PR boekelys nr. 5: 26 November 2019)

ADMIN REELINGS

1 Enige navrae moet per e-pos of whatsapp gedoen word, verkieslik nie telefonies nie.

2 Boeke word nie uitgehou nie, behalwe wanneer inbetaling reeds gedoen is.

3 Daar moet gepoog word om boeke af te haal in Carletonville, Potchefstroom of Pretoria soos prakties moontlik is. Indien boeke gepos word is dit op u eie risiko. Pryse hier onder sluit nie posgeld in nie, en moet dus nog by bereken word.

4 Hier is die rekening vir inbetaling, asook kontak besonderhede:

Pro Regno Boeke

Absa tjek nr. 01095190673

Takkode: 632005

Verwysing: u voorletters en van

Kontakbesonderhede

Slabbert Le Cornu

Selnr. 082 770 2669

E-pos: proregno@gmail.com

5 Drie afdelings: Afrikaanse, Nederlandse en Engelse boeke

6 Prosedure om te volg vir boekaankope:

6.1. Stuur u lys van boeke wat u wil koop na bogenoemde kontakbesonderhede.

6.2. Ek sal laat weet wat beskikbaar is en die spesifieke bedrag wat inbetaal moet word (merk u bestelling as “afhaal” of “pos”).

6.3. Sodra ek u inbetaling ontvang het, is die boeke u s’n.

Boekelys 5 : 26 November 2019

Afrikaans

SCW Duvenhage Die Navolging van Christus R20
Voors sy troon en hier benede: preke vanuit Openbaring R20
Ras, JL Jan Lion Cachet as Kerkman R20
Du Toit, AB (red.) Handleiding by die NT (dele 1, 4,5,6) R20 per deel)
Booyens, MJ Ons glo en bely, verklaring van die NGB R20
Die werk van die geloof R20
Kom Here Jesus, oordenings uit Openbaring R30
Van der Linde, GPL Die Kerkorde R30
De Klerk, BJ Gereformeerde Simboliek R20
Engelbrecht, SP Geskiedenis van die Ned. Herv Kerk R30
Floor, L Evangelie vd Koninkryk R20
Hy wat met die Heilige Gees doop R20
Heilige Doop in die NT

Koninkryk: Gees en Woord, huldigingsbundel vir prof Floor (JC Coetzze, red.)

R20

 

R40

Groenewald, EP Handboek Bybelse Geskiedenis: NT R40
Helberg, JL Loof die Here: Die Psalms in OT en NT lig

Verklaring en Prediking van die OT

R20

 

R20

Heyns, JA Die Mens

Brug tussen God en Mens: Oor die Bybel

R30

R30

Teologiese Etiek (x3 dele) R90 vir stel
Evangelie in die Krisis

Lewende Christendom

R30

R30

Kleynhans, EPJ Kerkregtelike ontwikkeling van die NGKSA R20
Kerk en Staat R10
Jonker, WJ Die Gees van Christus

Uit vrye guns alleen

Christus, die Middelaar

R30

R30

R30

Die Woord as Opdrag R30
Kroeze, JH Bybel en Seks R10
Kruger, LS Waarom is u lid van die Gereformeerde Kerk ? R20
Kruger, JC Kerkvereniging R10
Kruger, Spoelstra, Du Plessis Handleiding by die Kerkorde R30
Kleynhans, EP Gereformeerde Kerkreg, deel 1-3 R60 vir stel
Marais, W. Die Tien Woorde van God R30
Quo Vadis? R30
Pink, AW God se Hand agter alles R20
Stoker, HG Stryd om die Ordes R20
Simpson, HW Calvyn se Kategismus R20
Smit, CJ Die belang van die doop R10
Snyman, WJ Nuwe en Ou Dinge R30
Spoelstra, B Gereformeerde Kerkreg en Kerkregering R50
Schulze, LF Teologie in Stroomversnelling R20
Geloof deur die Eeue R20
Visser, J Kerklike Tug R30
Van der Watt, PB Die Ned. Geref Kerk 1652-1975

X4 dele

R80 vir die stel
GKSA 1859-1959 gedenkboek R30
Verskillende skrywers Trojaanse Per in die NGK: die kanker van evolusie en liberalisme R20

 

Engels

Arndt, W.F & Gingrich, F.W.
Blass, F. & Debrunner, A.
Greek English Lexicon of the New Testament & Greek Grammar of the New Testament R80
Adams, Jay Christian Councelors’ Manual R30
The Big Umbrella: Essays on Counceling R30
Competent to Council R40
Christian Living at the Home R20
Use of Scripture in Counceling R20
Shepherding God’s Flock, vol.1,2,3 R60
Allis, OT Five Books of Moses R20
Boettner, L The Millenium R30
Roman Catholicism R30
Beets, H Reformed Confession Explained R20
Bright, J (The) Kingdom of God R20
CalvIn, J 2 Cor, 1&2 Tim, Tit, Fil R30
Phil, Col, 1&2 Thess R30
Hebr, 1&2 Peter R30
d’Assonville, VE

 

John Knox and the Institutes of Calvyn R20
Dallimore, A Spurgeon: a New Biography R40
Edwards, B Homosexuality: the straight agenda R20
De Graaf, S.G Promise and Deliverance (deel 1-4) R50
Hendriksen, W 1&2 Thessalonians R50
Phillipians R50
1&2 Timothy an Titus R50
Ephesians R50
Mark R50
Matthew R50
John R50
More than Conquerors R30
Hughes, John (eed.) Speaking the Truth in Love: The Theology of John Frame R100
Hoeksema, H. One Volume Reformed Dogmatics R100
Harrison, RK Introduction to the OT R30
Hasel, G OT Theology: Basic Issues in the Current Debate R20
NT Theology: Basic Issues in Current Debate R20
Hammond, P Pink Agenda R20
Kline, MG The Structure of Biblical Authority R20
Morris, L Apostolic Preaching of the Cross R20
MacArthur, J The Gospel acc to Jesus R30
Murray, I Martyn Lloyd Jones vol 1 & 2 R120
Nestle & Marshall Interlinear Greek-Eng NT R30
Nicoll, WR (ed.) Expositor’s NT 5 volumes R100
Neill, S History of Christian Missions R20
Hasel, G OT Theology: Basic Issues in the Current Debate R20
Mounce, R.H (The) Book of Revelation R30
Study Guide Promise and Deliverance (Volume I & II) R30
Van Delen (The) Revised Church Order Commentary R50

 

Nederlands

Aalders, G.C.H Het verbond Gods R20
Bouwman, H Gereformeerd Kerkrecht(I&II) R60
Berkouwer, G.C De Persoon van Chrisus R20
De Sacramenten R20
De voorzienigheid gods R20
Bavick, H De Katholiciteit van christendom en Kerk R20
Grosheide, F.W Mattheus R40
Greijdanus, S Openbaring R40
Jansen, J Korte verklaring van de Kerkorde R30
Korte verklaring van de Kerkorde R30
Janse, A Leven in het verbond R20
Polman , A.D.R Woord en Belijdenis (I&II) R40
Ridderbos, H Paulus R40
Romeinen R40
Veldkamp, H Zondags Kinderen (I&II) R40
Vonk,C De Voorzeide Leer: Jozua R30
Van der Waal Sola Scriptura (I&II&III)

Openbaring van Jezus Christus, x2 dele

R60

R100

 

 

Posted by: proregno | November 12, 2019

REFORMASIE TEMA PREEK: Psalm 130 (Die Dordtse Leerreëls)

REFORMASIE TEMA PREEK:

Psalm 130

(Die Dordtse Leerreëls)

Image result for synod of dort picturesLees: Psalm 130 en 1 Kor. 1:21-31.

Teksvers: 7 Wag op die HERE, o Israel! want by die HERE is die goedertierenheid, en by Hom is daar veel verlossing; 8 en Hy self sal Israel verlos van al sy ongeregtighede. – Psalm 130

Preekopname (GK Carletonville, 2019-10-27), kan hier geluister en/of afgelaai word:

Psalm 130 (Dordtse Leerreëls)

Preeknotas (let wel: ondergenoemde is nie die preek nie, dit is notas wat gebruik word in die preek, maar die preek self is die audio opname. Die inligting stem nie presies ooreen nie):

Hoe diep het die mens in die sonde geval?

En kan die mens wat in sonde geval het, nog enigsins, selfs met die hulp van die Here, homself red?

Of is die mens totaal en al afhanklik van die Here se genade alleen om gered te word?

En as mens gered is, kan jy weer verlore gaan, hang dit weereens af van jouself, of jy gaan gelowig bly of nie?


Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Hierdie, en heelwat ander vrae is waaroor die kerkstryd in

die 1600’s in Nederland afgespeel het, en finaal sy uiting gevind het,

in die Dordtse Sinode van 1618/19, 400 jaar gelede, wat ons ook hierdie jaar herdenk.

Met die Dordste Sinode, is ons gereformeerde kerke, spesifiek die GKSA,

se belydenisskrifte ook finaal vasgestel,

die 3 algemene belydenisskrifte van Nicea, Atanasius en Apostolies,

en die 3 besondere belydenisskrifte, NGB, HK en dan veral,

die DORDTSE LEERREëLS,

(wat mens alles daar agter in die Psalmboek kry)

Einde Oktober elke jaar, gedenk ons opnuut die 16de eeuse Reformasie vanuit ‘n tema uit die Skrif,

toe ons kerke gevorm is, deur te breek met die Rooms Katolieke Kerk,

en daar ’n terugkeer na die Here se Woord, die Evangelie plaasgevind het,

om gelowig en kerk weer te wees soos die Gees deur sy Woord openbaar.

Nou wil ons dan vandag stil staan by wat die Dordtse Leerreëls,

in navolging van die Skrif ons leer, hoekom dit so belangrik is,

en wat beteken dit vir die kerk nog vandag, in ons gelowig en kerkwees.

Ons wil leer van die geskiedenis kortliks,

en dan van die wese van die saak wat op die tafel is,

en die betekenis vir ons vandag.

Verlossing uit genade deur die geloof alleen

Die mens is geskape om God te aanbid en dien met sy hele lewe volgens God se Woord.

Na die sondeval, poog die mens egter om self soos God te probeer wees (Gen. 3:1-5).

Dit doen die sondige mens veral op twee maniere, nl.

eerstens, om self te besluit wat reg en verkeerd is, d.w.s. hoe om God te aanbid en te dien sonder of in stryd met God se Woord, en,

tweedens, om homself, die mens wat in sonde en ellende geval het deur die sondeval,  te  verlos sonder God se verlossing in Jesus Christus (HK, v&a 19).

Die rebelse outonome mens is regdeur die geskiedenis besig om God se bande te probeer afruk,

en God se verlossing in Christus te verwerp (Ps.2).

Hy wil sy eie humanistiese koninkryk bou, en homself verlos,

natuurlik alles deur die misleiding van sy sondige hart, hierdie wêreld en die Satan.

En hierdie aanslag vind regdeur die Ou en Nuwe Testament plaas, as die mens hulself probeer verlos deur die onderhouding van die wet.

God se profete, Christus en die apostels het hierdie kettery verwerp en bestry,

en die volk daarop gewys dat sy kinders alleen deur God se genade in Christus,

deur die geloof verlos word, sonder enige werke.

Die mens word verlos tot goeie werke, nie deur goeie werke nie (Rom. 3:28; Ef.1:4,5; 2:8-10; Tit. 3:5; sien ook HK, v&a 64).

Deur die kerkgeskiedenis, het die Satan egter op ‘n slinkse wyse die kerk probeer mislei om die verlossingsleer aan te pas of te vermeng op verskillende maniere.

Augustinus moes reeds in die 4de eeu nC teenoor Pelagius die leer van God se absolute soewereiniteit in die verlossing van die mens handhaaf.  Pelagius het die leer van die erfsonde verwerp, en dus daardeur geleer dat die mens van nature goed is en homself kan red.

Die Roomse kerk het wel die erfsonde erken, maar geleer dat die mens se goeie werke wel verdienstelik is vir sy verlossing.

God en mens moet en kan saamwerk om die mens te red.

Dit is hierdie valse leer –naamlik verlossing deur die geloof plus goeie werke- waarteen Luther moes stry, en waaruit die Protestantse Reformasie gebore is in 1517 en daarna.

Calvyn het opnuut teenoor Rome en die Libertyne die leer van die genadige uitverkiesing en regverdige verwerping as grondslag van die verlossingsleer gehandhaaf.

Guido de Bres sou in die Nederlandse Geloofsbelydenis, artikel 16, die leer van die uitverkiesing verwoord, wat die strydpunt sou word in die kerke in Nederland aan die einde van die 16de eeu en die begin van die 17de eeu, die artikel wat ons gelees het.

Die Sinode van Dordt

In Nederland was dit die persoon van Jacobus Arminius (1559 – 1609), predikant en later professor aan Leiden, wat begin leer het dat God mense uitverkies omdat Hy vooruitgesien het dat hulle sou glo, en dat die mens hierdie genade van God kan aanvaar of weerstaan.

Arminius was ‘n baie gewilde persoon by sy studente en mede-predikante en het tot sy dood volgehou dat sy dwalinge in lyn is met die gereformeerde konfessies (NGB en die HK).

Dit is natuurlik ‘n tegniek wat baie dwaalleraars binne die kerk vandag nog gebruik,

nl. om onder die dekmantel van die belydenistaal, ‘n valse leer en ‘n ander betekenis van woorde in te voer van dit wat ons nog altyd glo.

Vir elke ketter in die geskiedenis, stuur die HERE genadiglik ook ‘n reformator:

Augustinus wat vir Pelagius weerlê het,

Luther vir Erasmus,

Calvyn vir Servet, ens.

Daarom kan ons God ook dank dat Hy in die persoon van Franciscus Gomarus (1563-1641), iemand gestuur het om soos ‘n Elia van ouds, regdeur Arminius se dwalinge te sien en dit te ontbloot vir wat dit is: die mens wat met sy sondige wil God probeer wees.

Gomarus was ook professor te Leiden en het teenoor Arminius die skriftuurlike leer van God se soewereine genadige predestinasie in uitverkiesing en verwerping gehandhaaf, soos verwoord deur Augustinus, Calvyn en die gereformeerde belydenisskrifte.

Na Arminius se dood in 1609, het sy volgelinge ‘n remonstransie (‘n petisie) opgestel waarin hulle hul leer uiteengesit het.  Dit het op die volgende dwalinge neergekom:

  • God verkies mense o.g.v. hul vooruitgesiene geloof, d.w.s die mens se prestasie bepaal sy verlossing;
  • Christus het vir alle mense gesterwe;
  • die mens kan die goeie wil en is dus nie totaal verdorwe nie;
  • die mens kan die genade van God weerstaan; en,
  • die mens kan uit die genade val waarin God hom geplaas het.

Tydens die Sinode van Dordt (1618/19) is al vyf hierdie punte van die Remonstrante verwerp, deur daarteenoor die Skrifwaarhede te stel wat saamgevat en bely word in die Dordste Leerreëls.

EN EK WIL VIR U WYS VANUIT PSALM 130 (EN DIE RES VAN DIE SKRIF)

HOEKOM HIERDIE BELYDENIS SO BELANGRIK IS,

HIERDIE 5 PUNTE OOR ONS REDDING,

OOK GENOEM DIE 5 PUNTE VAN CALVINISME

(Bronne vir tabelle: Lorraine Boettner, Die Gereformeerde geloof; Seaton, W. J. 1970. The five points of Calvinism. Edinburgh: The Banner of Truth Trust)

Calvinisme Arminianisme
1. Die totale verdorwenheid van die mens:
Die hele mens is verdorwe, m.a.w. sy wil, sy verstand, sy emosies en alles wat deel uitmaak van die mens. Almal het gesondig (Rom. 5:12). Die mens is op geen manier in staat om homself te red nie (Job 14:4: “Wie kan rein uit onrein laat voortkom? Niemand nie!”; Jer. 13:23: “Kan ‘n Kussiet sy vel verander of ‘n luiperd sy vlekke?”). Ook ander metafore soos die mens is ‘n slaaf, is blind en doof word gebruik om die mens se totale hulpeloosheid mee te beskryf.Lees: DL hoofstuk 3/4
1. Die vry wil van die mens:

Die mens is nie heeltemal verdorwe nie, maar is wel tot goed in staat. (In sy uiterste vorm, maar eintlik meer tipies van Pelagius as Arminius, word bekering en geloof amper as “goeie dade” beskou waardeer die mens wel gered kan word).

 

 

Lees: DL hoofstuk 3//4 – verwerpings

 PSALM 130:3 en 6 “As U, HERE, die ongeregtighede in gedagtenis hou, Here, wie sal bestaan? … en Hy self sal Israel verlos van al sy ongeregtighede.”

Die waarheid is, is ons was dood in ons sonde = sien vers 1: die diepte van ons ellende, so ook Ef. 2:1-3 …. julle … wat dood was deur die misdade en sondes…

AS DOOD EN VERDORWE, DAN KAN ONS NIE ONSSELF RED NIE, IEMAND MOET ONS KOM RED, GEHEEL EN AL, VAN BUITE ONSSELF! 

2. Onvoorwaardelike verkiesing:
God kies mense onvoorwaardelik uit. Rom. 8:29a: “Die wat Hy lank tevore verkies het, het Hy ook bestem om gelykvormig te wees aan die beeld van sy Seun…” Rom 9:11-13: “ ‘Vir Jakob het Ek liefgehad, maar vir Esau het Ek gehaat’. Die besluit van God is gegrond op uitverkiesing; dit hang dus nie af van wat ‘n mens doen nie, maar van Hom wat jou roep.”Lees: DL hoofstuk 1
2. Voorwaardelike verkiesing:

God kies die gelowiges omdat Hy vooraf weet wie tot geloof sal kom. Dis deur hul bekering en geloof dat mense uitverkies word.

 

 

Lees: DL hoofstuk 1 – verwerpings

 PS. 130:2 “Here, hoor na my stem; laat u ore luister na die stem van my smekinge. … v. 7 by die HERE is die goedertierenheid …

DUS, HERE SE INGRYPE DEUR SY GENADIGE UITVERKIESING NODIG!

EN HOE DOEN HY DIT?  DEUR SY SEUN TE STUUR OM ONS TE KOM RED, ELKEEN VAN SY UITVERKORENES, WAT GERED WORD EN SAL GLO. 

3. Spesifieke versoening

Christus het gesterf tot redding van ‘n bepaalde groep mense, nl. die uitverkorenes:

Daar is drie moontlikhede: Christus het vir alle mense sonder uitsondering gesterf, Christus het vir geen spesifieke persone gesterf nie en Christus het gesterf om ‘n bepaalde aantal mense te red. Hierdie bepaling is die fokus punt van die vyf, maar ook van die evangelie en kom uit by die doel van Christus se dood aan die kruis. Die Arminiane verkies die tweede moontlikheid: dat Christus ‘n potensiele redding bewerk het, en dat wie ook al in hierdie redding glo, word saliggemaak. Die Sinode van Dort verkies die laaste, en baseer hulle besluit op onder andere verse soos Jes 53: 11b: “My Dienaar die Regverdige sal baie mense regverdig maak” en Joh 6:37a: “”Elkeen wat die Vader vir My gee, sal na My toe kom.”

Lees: DL hoofstuk 2

 

3. Algemene versoening

I.p.v. Christus wat net vir die uitverkorenes sterf, glo Arminiane dat Hy vir die hele wêreld gesterf het. Hy’t vir almal se sondes betaal, maar net diegene wat dit aanneem ervaar die vergifnis van sonde.

 

 

 

 

 

 

 

Lees: DL hoofstuk 2 -verwerpings

Dwaling: Jesus het vir elke mens gesterwe, nou hang dit af of jy vir hom kies of nie = dit beteken niks anders nie, as: jy bepaal jou redding, dit is ‘n werk, nie ‘n genade geskenk van God nie.

PSALM 130:5,8 leer: wag op die Here, sy woord, sy goedertierenheid, by Hom is daar veel verlossing HY SELF SAL Israel verlos, dit is al sy uitverkorenes, onder alle stamme, tale en nasies… 

4. Onweerstaanbare roeping
Die wat uitverkies is, kan nie anders as om te antwoord op God se roeping nie (reeds genoemde Joh 6:37). Die Arminiane glo dat mense wel God se roepstem kan weerstaan.Lees: DL hoofstuk 3/4
4. Weerstaanbare roeping

Arminiane glo dat die Heilige Gees teengestaan kan word. Dat God se volmaakte wil deur die mens teengestaan kan word. Gevolglik ook dat sommige wat God sou wou hê tot bekering moet kom, nie tot bekering kom nie, omdat hulle Sy Gees teenstaan.

Lees: DL hoofstuk ¾ – verwerpings

Sien ook Matt. 1:21.

En niemand sal dit kan keer nie, Hy sal red, daarom vers 8 van Ps. 130, nie dalk nie, nie moontlik nie, Ps. 130:8 sê Hy self SAL Israel verlos, en DAAROM, uit genade ook ….

5. Volharding van die gelowiges
Hierdie punt vloei natuurlik voort uit die voorafgaande. Dit sluit aan by verse soos o.a. Fil 1:6a: “Ek is daarvan oortuig dat God, wat die goeie werk in julle begin het, dit end-uit sal voer”. 

Lees: DL hoofstuk 5

5. Gelowiges kan verlore gaan

Die leer van die volharding van die heiliges en die moontlikheid van afvallige “gelowiges”. Die Arminiaanse siening is dat dit moontlik is om na jou bekering verlore te gaan. Hulle lê gevolglik baie klem op daardie verse wat daarvan praat dat ons moet volhard en dat net diegene wat tot die einde toe volhard gered sal word.

Lees: DL hoofstuk ¾ – verwerpings

Hy verlos sy uitverkorenes nie net van sommige sondes/ongeregtighede nie, maar sê Ps. 130: 8, van AL SY ONGEREGTIGHEDE!

En Ek gee hulle die ewige lewe, en hulle sal nooit verlore gaan tot in ewigheid nie, en niemand sal hulle uit my hand ruk nie. -Joh. 10:28

Betekenis vir vandag

Die verskillende beskouings oor die verlossing van die mens kan hoofsaaklik in die volgende drie sienings ingedeel word:

  1. die mens is nie dood in sy sonde nie, en kan homself dus verlos (Pelagianisme).
  2. die mens is net halfdood in sy sonde, en kan dus ‘n bydrae lewer tot sy verlossing (semi-Pelagianisme).
  3. die mens is morsdood in sy sonde (Ef. 2:1), en kan absoluut niks bydrae tot sy verlossing nie (Calvinisme).

Die humanistiese menseregte kultuur in die nuwe SA is in sy wese niks anders as die suiwer pelagianisme nie, met sy optimistiese mensbeeld waarin die mens homself probeer red.

Die semi-pelagianisme se verteenwoordigers vind ons veral in die Rooms-Katolieke Kerk, asook in kerke met ‘n arminiaanse agtergrond en geskiedenis, soos die baie charismatiese en metodistiese kerke.  Ongelukkig moet ook genoem word dat die arminiaanse beskouing baiemaal ongesiens ook insluip in kerke van gereformeerde belydenis. Dit gebeur bv. waar die mens se geloof as voorwaarde vir die verlossing voorgehou word in die genadeverbond.  So word die mens dan weer die (mede)bepaler van sy verlossing en gaan al die eer nie aan God alleen nie.

Daarteenoor leer die Skrif dat die geloof nie ‘n voorwaarde is nie, maar ‘n ‘gawe van God’ (Ef. 2:8-10), terwyl ons belydenis dit duidelik stel dat “die geloof is slegs die middel waardeur ons Christus, ons Geregtigheid, omhels” (NGB, artikel 22), en word die dwaling verwerp wat leer “Die geloof, geloofsgehoorsaamheid, heiligheid, vroomheid en volharding is dus nie vrugte of gevolge van die onveranderlike uitverkiesing tot heerlikheid nie maar noodsaaklike voorwaardes daarvoor en oorsake daarvan” (DL, I:V5).

Dit is die leer van die absolute soewereiniteit en eer van God wat ware en valse godsdiens van mekaar skei.  Dit is hierdie leer wat die fondament is van die GKSA en wat veral vandag gehandhaaf moet word teen enige poging van buite of binne die kerk wat dit probeer vervang met die soewereiniteit van die mens.  As God nie soewerein is in ons verlossing nie, sal Hy dit ook nie wees in ons erediens en lewensdiens nie. Teenoor alle vorme van Humanisme en Arminianisme wat die mens in die middel van die lewe wil stel as standaard en norm, handhaaf die gereformeerde geloof deur die Dordtse Leerreëls die absolute soewereiniteit en eer van God in en oor die hele lewe.

Sien 1 Kor. 1:29-31, die roem en eer gaan aan God in Christus alleen.

Soli Deo Gloria = waaroor die Dordtse Leerreëls in wese gaan, in die redding van sy mense.

Hoekom ?  “Want uit Hom en deur Hom en tot Hom is alle dinge. Syne is die heerlikheid tot in ewigheid. Amen.” – Rom.11:36

« Newer Posts - Older Posts »

Categories