DIE STREWERSVERENIGING EN DIE VERBOND

deur Totius

“Dat hierdie indeling van die gemeente nou volgens die geloof van die mens en nie volgens die belofte van God in die genadeverbond nie, vol­gens die wisselvalligheid van die menslike glo of nie glo nie en nie volgens die vastigheid van wat God doen nie, onbybels en ongereformeerd is, hoop ons om netnou aan te toon. …. Daardie verbond (Gen.17:7; Hand.2:39) bind dus nie alleen enkele persone nie maar ook families en geslagte; nie alleen die wat van hierdie verbond bewus is nie (Abraham en die Pinkstergelowiges), maar ook die wat daarvan nog onbewus is (die nageslag en die klein kindertjies).

Hierdie vereniging, meer bepaald bedoel vir die jongeres in die gemeente, het ons insiens sy ontstaan te danke aan die feit dat die heerlike Verbondsleer van ons vaders in vergetelheid geraak het. Om dit aan te toon is die doel van hierdie hoofstuk.

Ons gaan weer eers na die Metodisme terug, omdat hier al weer die oorsprong lê van wat in die metode en praktyk van die Strewers gesien word.

Wesley se optrede

Wesley se optrede was nie volgens die Gereformeerde opvatting van die genadeverbond nie. Almal wat nie bewus en beslis “bekeer” was nie, het hy beskou as “heidene gedoop of ongedoop” (Works, V, bl. 108).

Wat dus deur hom verlang is voordat iemand ‘n lid van sy vereniging kan word, was “ontwaking”, “bekommering”, “bekering” of ook “‘n begeerte om weg te vlug van die toorn wat aan die kom is”. As hy ‘n plek die eerste keer besoek en bevind het dat diegene wat (deur sy prediking) tot ontwaking gekom het, begeer het om by sy vereniging aan te sluit, was dit sy gewoonte om die doel daarvan duidelik te maak en hulle te ontvang wat gewillig was om lid te word (J. Telford: Life of Wesley, bl. 145). Die lede was dan die bekeerdes, die nie-lede die onbekeerdes.

So is dit ongeveer nou nog in die Wesleyaanse Kerke. Op die vraag: Is die Wesleyaanse Metodistiese Kerk ‘n suiwer vrywillige (voluntary) vereniging? antwoord dr. Gregory (Handbook, bl. 262): “Ja. Niemand kan ten volle lid daarvan wees deur geboorte of deur die daad van ander (hetsy doopgetuies of predikante) nie maar deur sy eie uitdruklike toestemming.”

Die kinders, van wie so iets nie verwag kan word nie, is gevolglik nie volle lede nie. In ‘n sekere sin is hulle dit by die Gereformeerde ook nie, maar kyk nou hoe ‘n verskil tussen die Wesleyaanse en ons doops-beskouing [bestaan]. Die “Kategismus van die Wesleyaanse Metodiste” vra (hfst. II. IX § 2): “Is gedoopte kinders deelgenote van hierdie seëninge?” en antwoord: “Hulle het die uitwendige voordele van die Christelike kerk, en al die seëninge van die verbond word aan hulle verseker vir die toekoms as hulle aan die voorwaardes van die evangelie sal beantwoord!

Die deur ons gekursiveerde woorde gee te kenne dat die kinders van die Metodiste gedoop word nie omdat hulle “in Christus geheilig is” nie (soos ons Doopformulier sê), maar sodat hulle in die toekoms geheilig sou word. Die kind het volgens hierdie beskouing nie die seëninge van die verbond nie, maar sal dit nog ontvang as hy hom bekeer. In die statistieke vind ons dienooreenkomstig die indeling: (1) kerklede, (2) probationers (wat nog op die proef gestel word) en (3) Sondagskoolkinders (Telford: Life of Wesley, bl. 375).

Tereg het Julia Wedgwood daarom opgemerk dat die Christen se geboortedag deur die Metodis van sy doop na sy bekering verskuif is (Rigg: Churchmanship of Wesley, bl. 37). Of, om meer Gereformeerd te spreek, die aanvang van die nuwe lewe het nie meer in die vastigheid van God se verbond gelê nie maar in die wisselvalligheid van die mens se “bekering”.

Die Strewersvereniging

Die spreek van “bekeerdes” en “onbekeerdes” het, seker ook weens die optrede van die Strewers, in ons land algemene spraakgebruik geword.

Die Strewers beywer hulle “om kinders vir Christus te win” (Christian student, V. 2, bl. 2), sodat húlle, voordat hulle gewin is, deur hulle nie as die eiendom van die Here beskou word nie.

Self deel hulle hulle soos volg in: Werkende lede, medelede en erelede. Werkende lede is jongmense “wat glo dat hulle Christene is” ens. (kyk Modelkonstitusie, art. III), “wat die Heer gekies het”, wat dus bekeerd is en die gelofte van art. V (huishoudelike reglemente) kan onderteken. Medelede (in ‘n ander konstitusie word hulle “meegaande” lede genoem) is “jongmense van goeie beginsels wat nog nie as Christene beskou wil word nie”, en “die Vereniging sal altyd in die oog hou dat hulle mettertyd tot werkende lede behoort oor te gaan” (Mo­delkonstitusie, art. III). Húlle staan, sover ons kan uitmaak, nog tussen die bekeerdes en onbekeerdes in, en die wat hulle nog buite die vereniging bevind, moet as onbekeerdes beskou en behandel word.

Wie voel nie dat ons hier met dieselfde onderverdeling as by die Metodistiese Kerke te doen het nie? Daar is: (1) die wat glo dat hulle Christene is, (2) die wat dit byna glo maar nie as sodanig beskou wil word nie, en (3) die wat nog vir Christus “gewin” moet word.

Dat hierdie indeling van die gemeente nou volgens die geloof van die mens en nie volgens die belofte van God in die genadeverbond nie, vol­gens die wisselvalligheid van die menslike glo of nie glo nie en nie volgens die vastigheid van wat God doen nie, onbybels en ongereformeerd is, hoop ons om netnou aan te toon.

“Bekeerdes” en “onbekeerdes”

Nou bepaal ons ons tot die onderskeiding “bekeerdes” en “onbekeer­des”, want wie glo, is, volgens die tans gangbare spraakgebruik, “be­keerdes”, en wie nie glo nie, is nog “onbekeerd”.

Laat ons nou aan dr. A. Kuyper, die groot stryder vir die Gereformeerde leer in Holland, die woord gee (kyk Uit het Woord, II. 2, bl. 312 e.v.).

Onseker

Hy sê daarvan: “Die onderskeiding van alle mense in ‘bekeerdes’ en ‘onbekeerdes’ is onseker, hou ‘n ernstige gevaar in en is ongenoegsaam. Dit is onseker, want niemand op aarde besit ‘n toetssteen om die bokke van die skape te skei nie. Van jouself kan jy weet of jy bekeerd is. Wel nie altyd dadelik nie. Soms is daar selfs onvaste siele, wat tot by hulle doodsnik onseker bly. Maar afgesien van dié buitengewone gevalle is dit tog die reël dat God Almagtig op sy tyd sy uitverkorenes van hulle ewige heil verseker. Sodaniges vra nie meer angstig: Sou daar heil wees? nie maar bely ootmoedig en vreugdevol: ‘Ons dan geregverdig deur die geloof, het vrede by God deur ons Here Jesus Christus.’

Maar al hou ons met hand en tand vas dat die begenadigdes wel terdeë van hulle roeping verseker word, kan of mag ons nooit toegee dat ons die middel besit om die bekeerdes en onbekeerdes buite ons te onderskei nie.

Wel is daar kentekens van die kinders van God, maar eerstens kan dié kentekens soms só verduister wees dat ons hulle nie meer bespeur nie; ten tweede kan ons oog te vooringenome en beneweld wees om te sien wat daar is, en ten derde het die leuen nou eenmaal so fataal (noodlottig) in die hart van die mens ingedring dat hy ook dié kentekens naboots en so ‘n lewe voorwend wat daar nie is nie. Die geestelike komediante! Hoe noukeurig ‘n mens dus ook oplet – en ons erken dat die ernstiger Metodiste hulle metterdaad hierop toegelê het – tog moet elke splitsing in bekeerdes en onbekeerdes onverbiddelik afgewys word, omdat so ‘n skeiding óf volkome verseker moet wees of dit pleeg die verskriklikste onreg. Die onreg naamlik om die geknakte riet te breek en die indringer met ‘n ontsteelde kinderdeel te begiftig.

Gevaarlik

“Maar nie alleen is hierdie splitsing onseker nie, maar dit hou ook ‘n gevaar in, t.w. die geestelike gevaar van selfverheffing vir die bekeer­des.

“Elke tere kind van God weet uit ervaring hoe ontsettend groot dié gevaar is en hoe, as dié selfverheffing eenmaal deurbreek, alle geesteli­ke wasdom versteur word. Skeiding moet daar nou eenmaal wees. Wie uit die ryk van die duisternis oorgesit word in die koninkryk, kan of mag sy oë nie toemaak vir die groot feit dat daar ‘n sondige wêreld is, wat hy moet veroordeel nie, en ‘n heilige koninkryk, wat hy moet soek en moet loof. Daaraan kan nie ontkom word nie. Dit behoort tot ons geestelike roeping.

Maar nooit, nooit kan ons dit sonder selfverheffing doen nie, tensy daar aan hierdie dubbele voorwaarde voldoen is: (1) dat ons die wêreld in onsself op dieselfde oomblik die hardste veroordeel, en (2) dat ons, self uit die wêreld gered, aan redding van ander uit hierdie selfde wêreld glo.

En kyk, juis dit word by hierdie willekeurige skifting in bekeerdes en onbekeerdes byna onmoontlik. Die kring van bekeerdes staan dan soos ‘n heilige kring eenkant; beskou hulleself asof hulle ‘aan niks gebrek’ het nie, en het sodoende reeds meer as halfpad deur die poort van ‘geestelike hoogmoed’ gegly. Dit strem alle waaragtige lewe, hou die genade teë en verwarm ons gebed. En geen groter diens kan daarom aan die begenadigdes bewys word as dat u rusteloos vir hulle daardie gemaakte heiligheidsbeeld uit die nis van hulle hart wegneem nie.

Ag, daar is honderde en honderde wat die aanbidding van heiliges by Rome afkeur en in hulle eie hart, op nog aanstootliker manier, aan dieselfde sonde mank gaan.

Ongenoegsaam

“As ‘n splitsing in ‘bekeerdes en onbekeerdes’ derhalwe reeds om hierdie dubbele rede verwerp moet word, behoort dit nog meer teëgegaan te word as volstrek ongenoegsaam.

“Doel van so ‘n splitsing is tog – nie waar nie? – om die akker waar die saad van God in is, te onderskei van die akker wat met die saad van die sonde besaai is. Die grens moet dus só getrek word dat niks wat uit die saad van God is, daarbuite mag val nie. En daarvoor is die indeling in bekeerdes en onbekeerdes ten enemale ontoereikend en onbekwaam.

“Want tot die akker van God behoort nie alleen hulle wat nou reeds tot bewuste bekering gekom het nie, maar net so goed sodaniges in wie die genadewerk wel reeds begin het maar nog sonder dat hulle dit self agterkom, ja, selfs al sodaniges vir wie die genadewerk, hoewel nog nie in hulle persoonlik begin nie, tog reeds in die ewige besluit van God gereed lê.

“Van die werk van die versoening sê die apostel in Hebr. 4:3 dat al die werke van God wat die versoening teweegbring, hoeseer ook eers daarna geopenbaar, tog in die wese van die saak ‘reeds van die grondlegging van die wêreld afvolbring is‘.

En so behoort ‘n kind van God reeds tot die akker van God van voor die grondlegging van die wêreld af, ook al is dit dat die genade eers op ‘n later tydstip tot hom oorgaan en in hom openbaar word. Bekeerd of onbekeerd is dus volstrek nie die enigste kwessie waarmee rekening gehou moet word nie. Om jou dit in te beeld is om van die werk van God ‘n veels te geringe denkbeeld te koester.

Nee, die werk van God gaan deur ‘n goue ketting vanuit die ewige raad deur ‘n hele reeks van skakels na die eindelike heerlikheid toe, en in dié goue ketting is die bekering net een van die middelste skakels. Elke indeling wat op die bekering alleen gegrond word, moet dus altyd oppervlakkig en gebrekkig bly. Dit gee ‘n stuk van die saak maar kom nie tot die omvatting van die geheel nie.”

Die middelstaat

Ons hoop dat deur almal ten volle verstaan word wat dr. Kuyper bedoel.

Met die maatstaf van die “bekering” mag ons die gemeente nie meet nie,

(i) omdat dit [die maatstaf] onseker is, aangesien ons wel van ons eie bekering sekerheid kan hê maar nooit onfeilbaar van ander kan sê of hulle bekeerd is nie, en juis op die beoordeling van hierdie ander kom dit by ons arbeid in die gemeente van God;

(2) omdat dié bekering maklik diegene wat dit deelagtig geword het, tot geestelike hoogmoed verlei en hulle, soos die ondervinding, helaas! te duidelik leer, op die onbekeerdes uit die hoogte laat neersien, en

(3) omdat hierdie “beke­ring” (as dit van goddelike oorsprong is) slegs ‘n middelstuk is van die groot werk van God aan die siel, sodat as daarmee begin word, al die voorafgaande werk, reeds van ewigheid af begin, uit die oog verloor word.

Maar nou is daar nog ‘n middelstaat, naamlik van mede- of meegaande lede. Hulle is, sover ons dit verstaan, nie heeltemal wêrelds, soos die onbekeerdes nie, en ook nie heeltemal godsdienstig nie maar “half en half persone wat die wêreld laat vaar maar ook nog nie ‘n Jesus ontvang het nie”. Hulle moet dan “mettertyd” tot die staat van werkende lede oorgaan.

“Hierdie hele derde staat,” sê dr. Kuyper (t.a.p., bl. 322), “is ‘n suiwere versinsel en bowendien ‘n allerverderflikste versinsel…. Kyk, ‘n sogenaamde bekommerde siel is óf ‘n reeds gebore kind van God maar wat nog in die windsels lê en daar dus uitgehelp moet word, óf só ‘n bekommerde is ‘n vyand van God met ‘n sluier voor sy gesig en dus een wat homself en ander bedrieg en vir wie die sluier hoe gouer hoe beter voor die gesig afgeruk moet word.”

Op ‘n gegewe oomblik is ‘n mens ‘n kind van God of is jy nie ‘n kind van God nie. “Mettertyd” kan ‘n mens nie een van die twee wees nie. Weliswaar is daar oorgangstoestande – ‘n oorgaan van onbewuste tot bewuste vyandskap teenoor God en ‘n oorgaan van onbewuste tot bewuste kind-wees, maar hierdie toestande kom tot hulle reg in die genadeverbond, soos dadelik aangetoon sal word, sonder ‘n tussenstaat tussen kinders van die Here en van die duiwel te belewe.

Die uitverkiesing as maatstaf

Intussen kan die vraag gestel word: “Is dit nie moontlik om die uitver­kiesing as maatstaf te neem by ons werke in die gemeente nie ? – waarop deur ons met ‘n besliste nee! geantwoord word.

Van ons eie verkiesing kan ons in die binnekamer van die siel verseker wees, en dit is ons plig om ons roeping en verkiesing vas te maak (2 Petr. 1:10), sonder om daarmee in die wêreld te koop te loop.

Die verkiesing van ander is egter ‘n geheimenis waar ons nie mag indring nie.

Niemand mag die gemeente in twee gaan deel deur vir die een te gaan sê: Jy is verkies, en vir die ander: Jy is verlore, nie, om die eenvoudige rede dat God die mense nie met die name van die verkorenes en verworpenes bekend gemaak het nie.

Laat ons dan so die uitverkiesing nie los deur net met die verbond rekening te wil hou nie?

O nee! Juis “daardie laat skiet van die Verbond het die siele van die mense van die Verkiesing afkerig gemaak,” sê dr. Kuyper (bl. 823), en tereg.

As jy net die uitverkiesing preek, jaag jy die mense weg, of jy moet al die hoeke en kante van daardie leerstuk afslyp en dit heeltemal misvorm. Dan trek jy wel weer die mense maar begaan die verskriklike sonde dat jy hierdie heerlike waarheid van God misvorm het.

Nee, verbond en verkiesing is twee sterk pilare wat die gebou van ons saligheid dra, en nie een van die twee kan omgeruk word nie, of die gebou stort inmekaar.

Verkiesing en verbond behoort bymekaar, soos in Jesus se prediking. ,,Al wat die Vader My gee . . . sal Ek nooit uitwerp nie” – is die verbond, albei in een vers verbind (Joh. 6:37). Wie bekom is, het vastigheid nodig, ‘n fondament vir hulle saligheid, en juis dit bied die verkiesing: daardeur word die verbond ‘n verbond van die genade, ‘n vaste en ewige verbond. En wie moet kom, het ‘n band nodig waardeur hulle getrek kan word, ‘n band wat juis deur die verbond gaan werk, deur die lokkende en trekkende uitnodiging: “Kom, en Ek sal julle nooit uitwerp nie.”

Die genadeverbond

So is ons dan eindelik waar ons moet wees, en kan maklik verduidelik word wat eintlik onder die verbond verstaan moet word.

Dit is deur God met Abraham en sy nageslag opgerig:

“Ek sal my verbond oprig tussen My en jou en jou nageslag na jou in hulle geslagte” (Gen. 17:7).

Let nou goed daarop met wie hier gehandel word.

Ten eerste met ‘n persoon (Abraham);

ten tweede met sy nageslag (Isak en Jakob), en

ten derde met hulle geslagte (die 12 geslagte van Israel).

Daarom is hierdie verbond dan ook weer aan die voet van Sinai vernuut en bevestig.

Dieselfde belowe God aan sy volk sodra dit op die Pinksterdag gebore is. Dan roep Petrus uit:

“Want die belofte kom julle toe en julle kinders en almal wat daar ver is” (Hand. 2:39).

Al weer daardie selfde drie:

(1) persone (hulle wat op die Pinksterdag die Heilige Gees ontvang het),

(2) nageslag (julle kinders) en

(3) geslagte (almal wat daar ver is).

Daardie verbond bind dus nie alleen enkele persone nie maar ook families en geslagte; nie alleen die wat van hierdie verbond bewus is nie (Abraham en die Pinkstergelowiges), maar ook die wat daarvan nog onbewus is (die nageslag en die klein kindertjies).

Die werking van die verbond

Met hulle almal worstel die verbond van God nou. Met die grotes en die kleintjies, met die oues en die jonges, met die “bekeerdes en onbekeerdes”, met die geborenes en ongeborenes. Vandaar dat dit nie nodig is om die gemeente in onbekeerdes, bekommerdes en bekeerdes te verdeel en elke klas besonderlik te groepeer nie.

Hulle is almal in die verbond en word gelykop bewerk. Almal wat deur die doop in die gemeente ingelyf is (om dit kortheidshalwe so te stel), word beskou en aangespreek as “uitverkorenes, heiliges en geliefdes” (Kol. 3:12).

‘n Kind van die gemeente moet as die eiendom van die Here, as “in Christus geheilig” aangemerk word en kan gevolglik nie meer vir Christus “gewin” word soos die Strewers sê nie, of dit moet heeltemal oneintlik bedoel wees. ‘n Kind van die gemeente hoef hom nie deur “‘n gelofte” (kyk Modelkonstitusie) aan die Strewers te verbind nie, omdat hy al van voor sy geboorte af aan die Here verbonde is. En as hy tot die jare van onderskeiding gekom het, aanvaar hy met bewustheid daardie verbond en bely ook die leer van die verbond in die midde van die gemeente.

Die onbekeerdes

Maar daar is dan tog onbekeerde verbondskinders?

Alte seker.

En moet hulle nie van die ander afgeskei word nie?

Nee, hulle behoort ook tot die verbond.

Ons moet hulle as verbondskinders vermaan, aanhoudend vermaan so lank as hulle deur leer of wandel nie opsetlik met die verbond breek nie, en dan nog eers afsny deur middel van die kerklike tug, d.w.s. afsny as kind van die verbond!

So maak die Here.

Israel het afgewyk en het die afgode gedien, en nou kom roep Hy: “Keer terug, o afkerige kinders” (Jer. 3:22). Nie: Keer terug, julle heidene, julle ongelowiges, julle vreemdelinge van die verbond nie. Nee: wél “afkeriges” maar tog nog altyd “kinders“.

Ag, as hulle in ons dae die Here se vermaning as model geneem het, hoe anders sou die prediking wees?

“Om te doen wat nou gedurig gebeur, dat die gemeente van Christus toegespreek word as ‘n klomp wilde mense wat hier- en daarvandaan bymekaar gekom het, is deur en deur verkeerd. Dit mag ‘n evangelis, dit mag ‘n sendeling doen; maar nie ‘n bedienaar van die Woord wat voor die gemeente optree nie. En alle aandrang en vermaning tot bekering in hierdie gemeente moet altyd en onveranderlik hierdie veel skerper en heiliger karakter dra van te sê: ,U staan of sit hier in u hoedanigheid van bondgenote van die lewende God. Is u dit?‘ Nie maar net: ‘Wil u na Jesus toe kom?’ nie, maar veel deurdringender: U doen u voor asof u een van diegene is wat deur die Vader aan Hom gegee is. En nou, word dit in u gevind?” (Kuyper, bl. 346).

As in ons dae so gespreek sou word, hoe anders sou die seën dan uitgespreek word; “veral daardie na Metodisme lykende ‘mag wees of mag bly’, waardeur hulle ook by hierdie slothandeling nog ‘n wenk [aanduiding?] wil gee dat daar wel in die vergadering [mense] kan wees wat nog nie tot die gemeente behoort nie, wil ons, hoe goed die bedoeling mag wees, ook omdat dit nie daar staan nie, afkeur” (Kruif: Liturgiek, bl. 139).

Met opset gee ons hierdie aanhalings, hoewel daarmee op kerklike terrein oorgegaan word.

Want, kyk, ons glo dat die Strewersverenigings nooit sou opgekom het as die kerke by die verbond gebly het en hulle lede as verbondskinders aangesien het nie.

‘n Bedenking

Een bedenking kan nog geopper word.

As almal dan, ook die wat later blyk verwerp te wees, in die verbond is en as sodanig in enige opsig daaraan deel het, dan is – so kan ‘n mens aflei – die verbond ook vir die verworpenes, terwyl die verkiesing net vir die uitverkorenes is.

Maar dit is ‘n verkeerde redenering.

“Bondgenoot in daardie verbond is niemand behalwe die wat genade ontvang het of vir genade bestem is nie.”

Kaf en koring sit wel nog aan mekaar vas solank daar nog nie gedors is nie, maar die grond, die mis, die water, die lug, die son is nie daar vir die kaf, wat wegwaai nie, maar vir die koring, wat in die skuur ingedra word. Die verbond werk in die tyd, in die sondige menslike geslag. Vandaar hierdie tydelike vermenging.

Tog is die verbond van die genade in die wese van die saak alleen vir die begenadigdes.

_______________________________

Bron: Versamelde Werke (1977 stel, deel 6, bl.251 tot 260). Sien Totius se volledige geskrifte teen verskillende sektes wat op verskillende maniere die genadeverbond met ons én ons kinders verwerp, asook die belangrikheid van die plaaslike kerk, in hierdie deel 6 van sy Versamelde Werke, onder andere:

– Die Metodisme (bl.129-214)

– Die Reveil in Nederland (bl.217-228)

– Die Strewersvereniging beoordeel vanuit Gereformeerde standpunt (bl.241-278)

– Die Christelike Strewersvereniging (C.S.V.) nog eens (bl.279-325)

– Die “Doop van die Gees” – Bestryding van die leerstellings van die AGS (bl.328-352).

– Spiritisme (bl.366-382)

Nota: Totius vermeld in die begin van sy artikel (bl.243) dat die amptelike naam van die “Strewersvereniging” is: “die Jongeliedevereniging vir Christelike Strewe”.

Sien ook hierdie artikel van Totius oor die gereformeerde doopsformulier vir kinders: Hierdie kind van U

Posted by: proregno | February 20, 2017

Die Kerk (10) – Die vervolging van die kerk

vermaak_church

DIE VERVOLGING

VAN DIE KERK

deur prof. WJ Snyman

(Sien die inleiding [nommer 1] en die res van die reeks hier.)

Heerlikheid en vernedering

Ons moet nog besondere aandag gee aan die lofsang van Simeon(Lukas 2:25-35). Uit hierdie lofsang kan ons ook leer hoe dit is met die Kerk. Simeon besing twee dinge van daardie Kind. Hy besing Sy heerlikheid en Sy vernedering. Die heerlikheid is so groot dat een volk alleen dit nie sal ontvang nie, maar dit sal wees vir alle volkere. Christus is ‘n lig tot verligting van die nasies (Lukas 2:32). Jesaja het dieselfde ook al geprofeteer, soos ons kan lees in Jes. 49:6.

Maar Simeon sing ook van die vernedering van die Kind. Daar kom ‘n skeiding. Sommige sal val en ander sal opstaan deur hierdie Kind. Christus bring skeiding tussen gelowiges en ongelowiges. Dit gebeur in Israel en wat in Israel gebeur, sal ook in elke volk gebeur. So bring die verkondiging die Kerk te voorskyn in alle nasies. Dit is nie Christus wat sy rug op die volk keer nie, maar dit is die volk wat Hom verwerp. En dit gebeur in elke nasie.

Wanneer ontstaan daar ‘n Kerk?

Die Kerk ontstaan as die Evangelie na ‘n volk gebring word, want dit gaan maar nie net om die enkeling nie, maar om die volk. En wanneer ontstaan daar nou ‘n Kerk? Die Kerk ontstaan as ‘n deel van die volk sy rug op Christus keer en as die res van die volk Hom aanneem. Daarom moet die Kerk hom rig tot die volk. God het sy uitverkorenes onder elke nasie. Dit weet ons uit die Openbaring van Johannes. En daarom moet ons met die Evangelie kom tot die volk. By Jesus se geboorte sien ons al die verteenwoordigers van alle nasies. Hulle is die wyse manne uit die Ooste wat gekom het om Christus hulde te bewys. Dit is al ‘n vervulling van Simeon se profesie.

Maar ook die donker kant van die profesie van Simeon gaan al gou in vervulling. In Openbaring 12 lees ons van die draak wat die Kind wil verslind. Koning Herodes trek sy swaard om die Kind te dood. Maar nou tref die swaard van Herodes nie die Kindjie nie, maar ander kinders. Ons kry die geskiedenis van die kindermoord te Betlehem. Daar vloei die eerste martelaarsbloed in die Nuwe Testament. Ons het lofsange gehoor, maar nou hoor ons geween. Hier word nie alleen bely nie, maar hier word ook gely. Ons moet ook bereid wees om vir ons belydenis te ly. Die weg van die Kerk, ook onder ‘n volk, is ‘n weg van lyding. Die Kerk groei juis deur lyding. In die Kerk word geloof en geprys, maar ook gely.

En dan sien ons in Matthéüs 2 dat die Kindjie vlug. Hy moet padgee vir die draak. Die engel het groot blydskap verkondig en nou is alles geklaag en geween. Die Verlosser moet verlos word. Sy ouers moet Hom neem en met Hom vlug. En wie sal glo in ‘n vlugtende Koning? Christus moet vlug na Egipte. En wat word dan deur Matthéüs gesê? Hy skrywe:

“Sodat die Woord vervul sou word wat die Here gespreek het deur die profeet: Uit Egipte het Ek my seun geroep” (Matt. 2:15).

Hier kom ons by ‘n diep saak. Hier kan ons sien wat die Kerk is. Uit Egipte het Ek my seun geroep. Dit kom uit die Ou Testament. Dit het ook in die Ou Testament gebeur.

Israel kom uit Egipte. Israel moes opstaan uit die dood. So moes van hom ‘n volk gemaak word.

Dit is God se weg met Sy Kerk. Dit leer ons by Calvyn. Hy verklaar Matt. 2:15 op hierdie manier: die roeping van Israel uit Egipte was nog maar ‘n profesie. Daardie verlossing uit die dienshuis van die sonde was nog nie die werklike verlossing nie. In Christus word die profesie vervul. Noudat Christus uit Egipte geroep word, gebeur daar ‘n werklike verlossing met Israel. Egipte was maar ‘n uiterlike diensbaarheid. Toe Christus uit Egipte geroep is, toe is Israel werklik verlos uit die slawerny van die sonde en van die dood. Dit kan ons ook leer by Paulus. Toe Christus opgestaan het uit die dode, toe het die Kerk opgestaan. Toe Christus uit die dood verlos is, toe is ons in Hom uit die dood verlos. En hier val die volle lig op die groot gedagte van Paulus: die Kerk is die liggaam van Christus. Wat met die Hoof gebeur het, het ook met die liggaam gebeur.

En hoe word ons nou salig?

Deur dit te glo. Deur te glo dat ons in Hom begrepe was toe Hy gesterf en opgestaan het. Dit is dieselfde wat ook met Adam gebeur het. Ons het met Adam geval. Nou is Christus die tweede Adam. Soos ons in die eerste Adam verlore gegaan het, so word ons verlos deur die tweede Adam. Uit Egipte het Ek my seun geroep, beteken dat ons almal in Christus uit die sonde en die dood geroep is. Die Kerk is daarom almal wat in Christus begrepe is. Hulle wat nie glo nie, is nie in Christus begrepe nie. Deur ons val in Adam was ons in Egipte, en daar kom Christus ons haal. As ons daarom praat van die Christelike Kerk, dan beteken dit nie dat daar ook nog ander kerke is nie, maar dan wys dit op die eenheid tussen Christus en die gelowiges. As ons die eenheid met Christus verstaan, dan verstaan ons al veel van die Kerk.

As ons hierdie wonderlike eenheid raaksien, dan kan ons ook die lyding van die Kerk, die vervolging van die Kerk verstaan. Die draak vervolg eers die Kind wat die vrou gebaar het, en daarna vervolg hy die vrou (Openbaring 12:13). Die Kerk kan met sy lyding die genade nie verdien nie. Hy glo dat Christus alles gedoen het en dat ons slegs een ding kan doen: dit is om te glo soos Abraham en Maria alleen kon glo. Maar die lyding en die vervolging van die Kerk kan ons alleen verstaan uit die diepe eenheid tussen die Liggaam en sy Hoof.

En hierdie lyn van Matthéüs 2 waarin geteken word dat dit wat met die Hoof gebeur het ook met die liggaam gebeur het, loop deur tot die Efesiërsbrief. Paulus trek daar die lyn van Matthéüs deur.

_________________________________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

_________________________________________________

vermaak_churchDIE BEGIN VAN DIE KERK IN DIE NUWE TESTAMENT 

deur prof. WJ Snyman

(Sien die inleiding [nommer 1] en die res van die reeks hier.)

Die Kerk is nie ‘n werk van die mense nie, maar ‘n wonderwerk van die Here. Ons kan dit vergelyk met ‘n boom. ‘n Boom is ook ‘n werk van God. Selfs ‘n kind kan dit sien en bewonder, hoewel hy dit nie kan begryp nie. So kan ons ook die Kerk nie begryp nie.

Ons het hier nie gekom om die Kerk te verstaan nie, maar om die Kerk te bewonder soos ons dit sien in Psalm 122:2 en 3. Die gelowige digter bewonder die Kerk wat gebou is soos ‘n stad wat goed saamgevoeg is. Mag ons deur hierdie lesings oor die Kerk ook gebring word tot aanbidding, en mag ons seker weet dat ons ook ‘n tak van daardie boom is, ‘n lewende lidmaat van die Kerk.

In die Bybel lyk die leer oor die Kerk soos ‘n rivier waarvan ‘n mens die loop byna nie kan volg nie, maar wat uitloop in die oseaan. In hierdie lesings oor die Kerk sal ons dan ook hier en daar langs die oewer gaan staan om hierdie rivier te bewonder. In Openbaring 12 sien ons duidelik die begin van hierdie rivier. Die begin van die Kerk in die N.T. is die krip van Christus. By die begin van die Kerk in die N.T. is daar niks vir die oog om te sien nie, maar daar is des te meer om te hoor. Ons hoor lofsange. Ons hoor mense wat God loof en prys. Daar begin die Kerk.

Die Kerk begin met dinge wat God gedoen het en wat met lofsange van mense beantwoord word. By die krip van Christus hoor ons die Kerk. Dit herinner ons wat die Kerk moet wees en wat die Kerk moet doen. Hierdie lyn loop dwarsdeur die N.T. Ons kan dit byvoorbeeld hoor in Efese 1 waar ook gesing word tot eer van God.

Ons moet ‘n singende Kerk wees.

Nou kan ons die lofsange nader bekyk. Daar is mense wat God loof, want Hy het heerlike dinge tot stand gebring. Ook al verstaan ons nie alles van die Kerk nie, as ons maar hierdie een ding doen: God loof en prys, dan doen ons al ‘n groot ding. Die mense loof God vanweë die verbondstrou van die Here en ook vanweë Sy almag en genade. Dit is die eerste lofsang van die Kerk. En hierdie eerste lofsang van die Kerk in die N.T. is meteens ‘n belydenis.

Daarom kry ons hier die eerste belydenis van die Kerk in die N.T. Belydenis is lofsegging. Nou sien ons daardie belydenis groei. Dink maar aan die Twaalf Artikels waarin ook die Kerk bely word. Ook in die drie Formuliere van Enigheid sien ons ‘n uitbreiding van die belydenis oor die Kerk. Ons moet hierdie belydenis bewaar. En as ons bely dan moet ons jubel. Dan is ons werklik Kerk.

Wanneer ons nou luister na die lofsang van Maria, dan kan ons hoor hoe groot die Kerk is. In Lukas 1:48 sien ons die loop van die Kèrk wat soos ‘n rivier deur die historie kronkel. Die Kerk loop deur alle geslagte. Die geslagte word opgeneem in die Kerk. En dan tref dit ons in hierdie teks dat Maria nie heilig genoem word nie, maar sy word salig genoem. Maria is net deur geloof salig. Maria se geloof bestaan daarin dat sy God nie teenspreek nie. Sy het geglo soos Abraham.

En almal wat glo, sal ook salig geprys word.

En vervolgens is daar die herders. Hulle het gehoor van die geboorte van die Kindjie (Lukas 2:11). Hierdie Jesus wat gebore is, is die Christus, die Seun van God. Hoe weet hulle dit? Hulle het dit gehoor. Die engele het hulle dit verkondig. Die eerste verkondiging kom van God. En die eerste verkondigers in die Kerk in die N.T. was engele. ‘n Engel is ‘n boodskapper. Daarom word in die Openbaring van Johannes die predikante ook engele genoem.

Ons as predikante mag dan ook nie ons eie boodskap verkondig nie, maar ons mag alleen die boodskap bring wat ons ontvang het. Hier in Lukas 2 kan ons sien hoe heerlik dit is om ‘n verkondiger te wees.

Na die engele word die herders ook verkondigers (Lukas 2:17). Die eerste predikante in die Kerk van die N.T. was herders. Dit beteken nie dat ons sommer uit die veld gevang moet word om te predik nie. In die N.T. is daar ‘n duidelike aanwysing dat daar predikante moet wees wat die waarheid moet verdedig en wat dieper in die waarheid ingelei moet word om ander gelowiges ook dieper in die waarheid te kan inlei. Maar dit beteken wel dat alle gelowiges getuies moet wees. Alle mense moet verkondig aan hulle naaste. Ons het in die Kerk mondige lidmate nodig wat teenoor die ander mense van Christus kan getuig.

In die lofsang van die engele hoor ons ook iets oor die omvang van die Kerk. In die oudste handskrifte staan in Lukas 2:14: In mense van sy welbehae. Dit laat ons duidelik die omvang van die Kerk sien. Die Kerk is nie maar net Israel nie. Hier hoor ons van die uitverkiesing. Dit is die vergadering van die Kerk. Die sendelinge is nog steeds besig om die mense van die welbehae te haal. Ons moet egter nie te gou sê as iemand nie glo nie: jy is nie van God se welbehae nie.

Die engele sing ook van vrede op aarde. Dit gaan hier om ‘n innerlike vrede. Op die nuwe aarde sal daar ook ‘n uiterlike vrede wees. Die vrede waarvan die engele sing, begin in die hart. Dit is ‘n vrede met God, ‘n vrede met sy lot en ‘n vrede met sy medemens. God het alles gedoen, ons kan net antwoord en loof.

Die Kerk is die vergadering van gelowiges en lowendes uit alle volkere, tale en nasies, van die begin van die wêreld tot die einde.

Die Kerk is die gelowiges wat God loof.

_________________________________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

_________________________________________________

DR JOHN BYL SPREKERSTOERDr. John Byl - Reformation International Doctoral Committee

Potchefstroom – program

8 tot 10 Maart 2017

Wetenskaplikes kies hul teorieë gebaseer op hul onderliggende voorveronderstellings. Die Bybel is die Woord van God, is een van die onderliggende voorveronderstellings van Christene.” – dr. John Byl


 Donderdag 9 Maart, 9:00 – 10:00
Onderwerp: Informele bespreking by Fisika oor verskeie implikasies van lang tydskale wat deur sekere astrofisiese verskynsels geimpliseer word.
Plek: Seminaarkamer, Eerste vloer, Gebou G5.
Kontakpersoon: Johan van der Walt, 018 299 2408

Donderdag 9 Maart, 12:00 – 13:00

Onderwerp: “A Christian Perspective of Physics”
Plek: Seminaarkamer, Eerste vloer gebou, G5.
Kontakpersoon: Johan van der Walt, 018 299 2408

Donderdag 9 Maart, 15:00 – 16:30

Onderwerp: “Has Science killed God? Naturalism versus Christianity”
Plek: Skool vir Filosofie, Gebou F13.
Kontakpersoon: Michael Heyns, 018 299 1564


Vrydag 10 Maart, 10:00

Gesprek met Prof. Kobus van der Walt, Fakulteit Natuurwetenskappe.

Kontakpersoon vir Potch program: Johan van der Walt

E-pos: djohan.vanderwalt@gmail.com

Sien hier vir meer inligting oor dr. Byl, sy boeke en artikels, en sy sprekerstoer in SA: Dr Byl sprekerstoer 2017
Posted by: proregno | January 30, 2017

Dr. John Byl sprekerstoer: Pretoria program, 5-7 Maart 2017

DR JOHN BYL SPREKERSTOERDr. John Byl - Reformation International Doctoral Committee

Pretoria – program

5 tot 7 Maart 2017

Wetenskaplikes kies hul teorieë gebaseer op hul onderliggende voorveronderstellings. Die Bybel is die Woord van God, is een van die onderliggende voorveronderstellings van Christene.” – dr. John Byl


Sondag, 5 Maart: GK Wonderboompoort 

Tema: “Weerspreek wetenskaplike feite die Bybel?”

Tyd: 19h00-20h00

Prof John Byl besoek GK Wonderboompoort en sal tussen 19:00-20:00 ‘n toespraak lewer oor “Weerspreek wetenskaplike feite die Bybel”.

Dr John Byl is in Den Haag in Nederland gebore in 1949 en het as jongeling
na Kanada geëmigreer. Hy het sy BSc in Wiskunde aan die Universiteit van
British Colombia in 1969 verwerf en sy PhD in Sterrekunde in 1973. Hy is
tans ‘n afgetrede professor van Trinity Western Universiteit waar hy in
1978 begin het en die hoof van Wiskundige Wetenskappe geword het in 1980 en sy volle professorraatskap in 1985. Hy het verskeie studies oor
Sterrekunde, Fisika en Wiskunde gepubliseer.

Onlangs het sy fokus verskuif na die Filosofiese en Teologiese aspekte rakende Wiskunde, Fisika en Kosmologie en gelei tot die publikasie van die boeke: God and Cosmos: A Christian View of Time, Space and the Universe; The Devine Challenge: On Matter, Mind, Math and Meaning; How should Christian Approach Origins?

Hy is gelukkig getroud en die vader van ses kinders en 8 kleinkinders. Hy is
‘n aktiewe lidmaat van die Kanadese Gereformeerde Kerke en dien as ‘n
ouderling.

Verdere navrae: francoisvandeventer@gmail.com


Dinsdag, 7 Maart 2017: Aros-kampus

Plek: Aros-kampus, Dickensonlaan 1180, Waverley, Pretoria.

Program vir die dag:

8:45-9:00       Opening

9:00-9:10        Inleiding

9:10-10:00      Lesing 1: Has science killed God? Christianity versus Naturalism

I shall examine various claims about science disproving Christianity, discussing the nature of science, data versus theory, and the role of worldviews. Then I will compare the worldviews of Christianity and naturalism, examining their presuppositions, and implications.

10:00-10:20 Vrae en antwoorde

10:20-10:45 Tee & koffie

10:45-12:00 Lesing 2: The Reformed Worldview and origins

I shall discuss a Reformed worldview (with reference to the Reformed standards), and its implications regarding origins. This will involve examining “God’s two books”, general revelation, common grace, and the anti-thesis. I shall discuss also various forms of theistic evolution, and their theological implications.

12:00-12:30 Vrae en antwoorde

12:30-13:30 Middagete

13:30-14:30 Lesing 3: Teaching Math from a Christian Perspective

What does Christianity have to say about Math? I shall argue that worldview plays a major role also in math. Is math invented or discovered? Math and the scientific revolution. Relating matter, mind, and math. Christianity provides a better basis for math than naturalism. Applications to teaching math.

14:30-15:00 Vrae en antwoorde

15:00-15:10 Afsluiting

Verderde navrae: info@aros.ac.za

Hier is die advertensie van Aros: Spreker – dr John Byl 


Kennisgewing: dr. Byl is nog beskikbaar vir een lesing in Pretoria, Maandag die 6de Maart, as iemand hom wil gebruik vir daardie dag. Kontak my daarvoor: proregno@gmail.com


Potchefstroom program: 8-10 Maart 

Dr. Byl sal ook as spreker optree in Potchefstroom, sodra die program daar gefinaliseer is sal dit deurgegee word.

Sien hier vir meer inligting oor dr. Byl, sy boeke en artikels, en sy sprekerstoer in SA: Dr Byl sprekerstoer 2017

Posted by: proregno | January 30, 2017

Islam Evangelisasie (12)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

ISLAM (12)

 by Rev. Martyn McGeown

We interrupt the series of blog posts on Islam. If you have been following, and if you have comprehended the blog posts so far, you, and hopefully your Muslim contacts, should be able to answer these questions. Quiz yourselves and your families, especially your teenagers in Heidelberg/Essentials catechism class. How well do you understand the Christian faith? Could you prove these important teachings from scripture?

Part 1: the Trinity

TRUE OR FALSE?

  1. Christians believe in three gods?
  2. Christians believe that the Son of God is a creature?
  3. Christians believe that there are three Creators?
  4. Christians believe that the Father, the Son, and the Holy Spirit are one person?
  5. Christians believe that the Father, the Son, and the Holy Spirit are three beings?
  6. Christians believe that the Father, the Son, and the Holy Spirit are each one third of God?
  7. Christians believe that when Jesus was on the earth, there was no God in heaven?
  8. Christians believe that Mary is a god?
  9. Christians believe that the Father came before the Son and the Holy Spirit?
  10. Christians believe that the Father and the Holy Spirit have physical bodies?
  11. Christians believe the Father first created the Son, who then helped him create the world?
  12. Christians believe that the Father and the Son created the Holy Spirit?
  13. Christians worship only the Father, and do not worship the Son or the Holy Spirit?
  14. Christians believe that the Father adopted the Son at his baptism in the river Jordan, at which point he became God’s Son?
  15. Christians believe that Jesus became the Son of God when he was born into the world?
  16. Christians believe that to become a father, God took a wife through whom he bore a son?

Part 2: The Incarnation

TRUE OR FALSE?

  1. Christians believe that when the Son of God became a man he was no longer God’s Son?
  2. Christians believe that during his life on earth the Son possessed no divine attributes?
  3. Christians believe that the Son of God was always human, even before the incarnation?
  4. Christians believe that because Mary is the mother of Jesus, she should be worshipped?
  5. Christians believe that the human nature of Jesus consists only of a human body, but not of a human soul?
  6. Christians believe that because Jesus is human and divine, he is or has two persons?
  7. Christians believe that Jesus has one nature?
  8. Christians believe that the qualities of one nature also belong to the other nature in Jesus? For example, Christians believe that the body of Jesus is omnipotent and omnipresent, like his divine nature?
  9. Christians believe that, because Jesus was hungry, thirsty and tired, he was not really God?
  10. Christians believe that, because Jesus suffered and died, he was not really God?
  11. Christians believe that, because Jesus performed miracles, understood the secret thoughts of men, and was worshipped, he was not really human?
  12. Christians believe that Jesus did not really have a human nature; he just seemed to?
  13. Christians believe that the human nature of Jesus was corrupted with sin?
  14. Christians believe that Jesus lived a perfect life of obedience and that he never sinned?
  15. Christians believe that, as a human being, Jesus was obligated to keep God’s Law?
  16. Christians believe that the Son of God on earth prayed to God?

Part 3: Sin and Salvation

TRUE OR FALSE?

  1. Christians believe that God tolerates sin and turns a blind eye to it?
  2. Christians believe that God only punishes “serious” sins such as murder or adultery?
  3. Christians believe that the penalty for sin is death?
  4. Christians believe in total depravity, which means that man is totally corrupt, unable to do anything good, and inclined to all evil?
  5. Christians believe that the sin which Adam committed in the Garden affected only Adam?
  6. Christians believe that all human beings are born good, but they become sinful because of their environment?
  7. Christians believe that it is possible to do enough good works in order to earn salvation?
  8. Christians believe that God accepts a work as truly “good” if it is sincere?
  9. Christians believe that a truly good work must be done out of faith to God’s glory?
  10. Christians believe that, because sinners could not save themselves, the Son came to be the Savior?
  11. Christians believe that Jesus obeyed the Law of God in the place of his people because they could not perfectly obey it themselves?
  12. Christians believe that Jesus carried the penalty of the Law of God in the place of his people because they could not carry that penalty themselves?
  13. Christians believe that the penalty that Jesus carried is the wrath (anger) and curse of God?
  14. Christians believe that the Father forced Jesus to carry that penalty against his will?
  15. Christians believe only Jesus was qualified to carry that penalty because he is God in human flesh?

________________

For the answers to these questions, visit the Islam 11 blog post.

________________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland. 

________________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie 

Posted by: proregno | January 26, 2017

‘n Sabbat vir die land – Totius

ps-65-header

‘N SABBAT VIR DIE LAND

deur Totius 

“Om boer te wees is ‘n hoë, goddelike roeping. Ter wille van die Here moet ons die aarde liefhê en dit liefderyk versorg. ‘n Boer wat sy perd liefhet, sal dit nie ooreis nie.”

[Nota: In tye van reën én droogte in Suid-Afrika, plaas ek graag hierdie artikel van Totius om oor biddend te besin, veral vir ons boere in hierdie tyd.]

Vanweë die Here het Moses die Israeliete beveel dat hulle ses jaar lank die land moet besaai, die wingerd moet snoei en die opbrings daarvan moet insamel. Die sewende jaar egter sou, volgens bevel van die Here, ‘n jaar van volkome rus vir die land wees, “‘n sabbat vir die Here”. Dan mag nie gesaai of gesnoei word nie. Wat van die oes opslaan, mag nie afgeoes en die druiwe van die ongesnoeide stok nie afgesny word nie. Wat die aarde vanself voortbring in die rusjaar, moet die voedsel wees van die Israeliet, van sy slaaf en slavin, van sy huurling en bywoner, van sy vee en die wilde diere (Lev. 25:1-7).

En as gevra word: Wat moet ons eet in die sewende jaar as ons nie mag saai en die oes nie mag insamel nie, dan lui die Goddelike antwoord:

“In die sesde jaar gebied Ek my seën vir julle, en dit sal die oes vir die drie jare oplewer.”

Eers in die agtste jaar moet hulle saai en van die ou opbrings eet tot die negende jaar toe. Totdat die opbrings hiervan inkom, moet hulle die oue eet (Lev. 25:20-22). Dit is dus duidelik dat eers in die derde jaar na die sabbatjaar alles weer sy gewone loop sal hervat. Intussen sal die Here deur sy wonderdadige beskikking vir die volk sorg.

Dié rusjaar “vir die land” hoef egter nie in niksdoen te verloop nie. Soos Bush in sy kommentaar opmerk, kon voortgegaan word met visvangs en jag, met versorging van kuddes en bye, met die herstel van geboue en meubels, met die maak van klere en die voortsetting van die handelsbedrywigheid. Die rus was besonder vir die bodem bedoel.

Hoe belangrik hierdie aankondiging is, blyk uit Lev. 26, waar die Here spreek oor die ballingskap wat die volk sal oorkom weens sy menigvuldige sondes:

“Dan sal die land vir sy sabbatte vergoeding kry, al die dae van sy verwoesting, terwyl julle in die land van julle vyande (nl. in Babel) is . . . Al die dae van sy verwoesting sal dit rus — die rus wat dit nie gehad het in julle sabbatte toe julle daarin gewoon het nie” (vs. 34 en 35).

Belangrik is ook dat die Heilige Skrif nadruklik melding maak van hierdie profesie in sy vervulling. Die wegvoering na Babel het geskied, so staan dit daar:

“sodat die woord van die Here deur die mond van Jeremia vervul sou word: totdat die land vir sy sabbatte ver­goeding gekry het; al die dae van die verwoesting het dit gerus om sewentig jaar vol te maak” (2 Kron. 36:21).

Die profesie van Jeremia vind die leser in hoofst. 25:11.

Wat wil dit alles sê?

Toe ons in die vorige artikel oor Agab en Nabot gehandel het, waar dit gegaan het oor die erfbesit van ‘n wingerd, kon vasgestel word dat die grondbesit in Israel van verreikende betekenis was. Dit was nie bloot ‘n kwessie van myn en dyn nie. Maatskaplik, politiek en godsdienstig sou die optrede van Nabot ‘n spoorslag wees om in die weë van die Here te wandel.

Dit kan ook gesê word van die sabbatjaar.

Wat het die maatskaplike lewe daardeur ‘n ander aansien verkry vir slaaf en slavin, vir huurling en bywoner, vir ryk en arm, ja, selfs vir die vee en die wilde diere van die veld! Ook aan die wild het die Here gedink. Die Bybel is dan ook geen boek van geestelike afgetrokkenhede nie. Die onophoudelike geswoeg, die benoude kommernis — dienaangaande sou daar verligting kom. Die lewensdoel van Israel sou nie bestaan in voortdurende, met sure arbeid verbonde bewerking van die aarde nie (Gen. 3:17, 19) maar ook in die genieting van die opbrings wat die Here sonder arbeid aan Israel gee as die volk die verbond van sy God onderhou.

Dieper lê die meer godsdienstige waarde van die rusjaar. Dit is ‘n sabbat vir die Here (Lev. 25:2). Die sabbatdag, sabbatjaar en jubeljaar wys heen na die Goddelike rus waarin alle dinge eenmaal hul einddoel sal vind (vgl. Gen. 2:1-3).

Die hele inrigting van Israel se samelewing moes dan ook dien om dié hoë bestemming te bereik. Ook die aarde onder ons voete is heilig aan die Here en moet aan sy salige rus deel hê. Die felle skeiding van hemel en aarde, godsdiens en lewe, genade en natuur wat die Metodisme onder ons volk ingang laat vind het, vind ons in die Woord van God nie, allermins onder die ou Bondsvolk.

Maar elkeen voel dat die bepaling aangaande die sabbatjaar ook ‘n sterk natuurlike, die aarde betreffende, drangrede in hom dra.

“Die aarde behoort aan die Here en die volheid daarvan” (Ps. 24:1).

Hy het die bodem waaruit ons lewe, nie gegee dat die mens daarmee kan maak wat hy wil nie. Ook die bewerkte grond mag nie verwaarloos word nie.

Nou het manne wat ‘n studie maak van landbou en bodemvrugbaarheid aan ons verduidelik dat in die bewerkbare laag grond miljoene, vir die blote oog onsigbare wesens woon. Hulle word mikrobes genoem en is altyd besig om oorblyfsels van plante, grassoorte en dergelike te verwerk, sodat weer ander plante in dié bodem kan groei.

Wanneer dus die grond voorsien word van kraalmis, blare, gras ens., word dit vrugbaar; terwyl die grond wat hierdie voorrade nie ontvang nie en nietemin besaai en beplant word, in ‘n toestand van onvrugbaarheid geraak. Die mikrobes sterwe dan by miljoene. Dan word gespreek van roofbou.

Wat ‘n troostelose gesig is dit dan ook om ‘n mielieland te sien wat jaar na jaar geploeg en besaai word sonder om die bodem van die vrugbaarmakende stowwe te voorsien. Alleen die allersterkste grond is enigsins teen so ‘n uitbuiting bestand. Die einde is gewoonlik dat die boer sy land moet laat lê – ‘n prooi van skadelike gewasse en onkruid, en dat hy op ‘n ander plek die uitbuitingsproses moet voortsit. In so ‘n land is ‘n moord op groot skaal gepleeg. Die mikrobes het gesterwe.

Die mikrobes moet lewe van mineraalsoute én organiese voedsel (oorblyfsels van plante, ens.). As ‘n boer net die oog het op groot insamelings, maak hy die mikrobes en sy plaas gedaan.

Daarom moet roofbou en ook oorbeweiding teëgegaan word. Die natuur beskerm en wreek hom dan ook self deur by oorbeweiding steekgras voort te bring, en deur by oorproduksie naderhand die opbrings te weier.

Natuurlik spreek die Bybel nie van mikrobes nie. As dit die geval was, sou in die verlede, eeu na eeu, die mense die Bybel op hierdie punt nie verstaan het nie. Die mikroskoop en die mikrobes is eers eeue later ontdek. Die Bybel spreek die taal van die daaglikse ervaring, en elke boer het van eeue her maar alte goed geweet dat die grond uitgeput kan word. Vandaar dat die bemestingstowwe aangewend is. Dit het dus gegaan om die saak self.

‘n Boerdery mag nie in ‘n goudmyn omgeskep word nie. Elke ons goud wat uit ‘n myn gehaal word, is weg. Dit kan nie weer met goudstippels vervang word nie. ‘n Goudland word ‘n arm land as die goudopbrings nie andersins tot verryking van die land gebruik word nie. Suid-Afrika weet om daaroor saam te praat.

Die hele saak kom hierop neer dat aan die akkeraarde geen rus gegun word nie. Die grond word aangedrywe en is naderhand soos ‘n flou perd wat nie meer die verlangde arbeid kan lewer nie. Die einde is by albei uitputting en ineenstorting.

Om boer te wees is ‘n hoë, goddelike roeping

Ter wille van die Here moet ons die aarde liefhê en dit liefderyk versorg. ‘n Boer wat sy perd liefhet, sal dit nie ooreis nie.

Rus vir die aarde – dit is wat die sabbatjaar proklameer. En hierdie goddelike wysheid kan nooit verouder nie. As die landbouers maar meer hul Bybel wou bestudeer!

Hoe die beginsel van die sabbatjaar in besonderhede toegepas moet word – dit is nie ons saak om daaromtrent bepalinge op te stel nie. Alleen was dit nodig om die hoofsaak weer duidelik na vore te bring en daarin die goddelike wysheid te eer en dankbaar te erken.

Bron: Die Kerkblad, 6 Augustus 1943.

Posted by: proregno | January 24, 2017

Pro Regno is 7 jaar oud ! Januarie 2017

 

Geagte Pro Regno lesers,

Die Pro Regno blog is hierdie maand 7 jaar oud (ons het begin in Januarie 2010), waarvoor ons baie dankbaar is vir die Here se seëning in hierdie tyd.

Met hierdie skrywe wil ek opnuut – soos ek eenmalig jaarliks doen – vra vir enige vrywillige donasies vir die onderhouding van hierdie webblad.

Ek is dankbaar teenoor die individue en instansies wat Pro Regno in die verlede al finansieël ondersteun het, opnuut dankie. Enige donasies vir die jaar 2017 deur die lesers sal baie waardeer word (sien die inligting hier onder.)

In die jaar 2016,

– is 86 artikels/inskrywings gepubliseer van verskillende skrywers en onderwerpe (670 in totaal vanaf 2010).

– was daar  35 244 besoeke gewees teen ‘n gemiddeld 96 per dag (193 000 in totaal vanaf 2010).

– die besigste maand was Januarie 2016, met 8368 besoeke.

Die skrywes/artikels wat die meeste besoeke ontvang het deur die jare, is:

Dans en kleredrag

Begrafnispreek: Tannie Anna Malan

Preke en lesings

Die Belhar belydenis

DIE GKSA SE AMPTELIKE STANDPUNT OOR HOMOSEKSUALISME

Probleme met die Nuwe Afrikaanse Vertaling (1983 & 2016)

Preek: Psalm 23 (Die Here lei met genade)

Besoekers kom van 91 lande, die meeste natuurlik van SA, gevolg deur Suidwes en die VSA.

Die doel van die blog word saamgevat in die naam, ‘Pro Regno’ (die Latynse woorde wat: ‘vir die Koninkryk’, beteken), en poog om artikels beskikbaar te stel oor verskillende onderwerpe ter bevordering van ons dienswerk in die Koninkryk van God in Christus.  Alle artikels word deur die uwe geskryf, tensy anders vermeld.

Tydens Pro Regno se verjaarsdag jaarliks in Januarie, vra ek vir enige vrywillige donasies vir die opbou en bevordering van hierdie blog.  Dit is ‘n gratis blog om te lees, daar is egter wel eenmalige jaarlikse kostes om die blog in stand te hou en verder uit te bou, en daar gaan ook heelwat tyd en kragte in om die artikels beskikbaar te stel.

Enige donasies vir Pro Regno se roepingstaak sal met groot dank baie verwelkom word en kan hier in betaal word:

Rekening naam: S. Le Cornu

Absa tjekrekening: 010 951 90673

Takkode: 632005

Merk u donasie-inbetaling asb. met: pro regno

Baie dankie vir u ondersteuning.

Groete

Slabbert Le Cornu

SIMPOSIUM – 31 JANUARIE 2017

REFORMASIE 500

GRONDTEKS EN BYBELVERKLARING

(Nota: vir enige verdere inligting en navrae oor die simposium, kontak die APA. Dankie.)

Vrae – daar is maar ‘n menigte! Nie net tussen geleerde vakkundiges word daar tydens die 500-jarige viering van die Reformasie in diepte oor die Bybel gepraat nie.

Gemeentelede wil ook vandag weet: “Watter grondteks van die Bybel is nou die regte?”

“Kan ons die verklarende aantekeninge vertrou wat deesdae in Afrikaans uitgegee word?”

“Is ons werklik beter af, as toe ons voorouers nog die Statebybel met verklarende aantekeninge gelees het?”

Die Simposium, Reformasie 500: Grondteks en Bybelverklaring, wil gemeentelede graag hieroor dien.

U word uitgenooi om te kom deelneem.

Datum: Dinsdag, 31 Januarie 2017

Tyd: 8:30 – 13:00

Plek: AP Kerk Pretoria-Oos, Glenwoodweg 48, Lynnwood Glen, PRETORIA

Aangebied deur die Fakulteit Teologie van Die Afrikaanse Protestantse Akademie NPC

Koste: Gratis

PROGRAM
8:30 – 8:45 AANKOMS
8:45 – 9:00 OPENING EN VERWELKOMING Prof. JAE (Koos) Adendorff

9:00 – 9:30 LESING 1: Luther se gedagtes oor die Bybel vir elke lidmaat. Prof. J (Johan) Bosman

9:30 – 10:30 LESING 2: ‘n Bybels-Reformatoriese model vir die grondteks van die Nuwe Testament. Prof. GDS (Gerrit) Smit

10:30 – 11:00 KOFFIE/TEE

11:00 – 12:00 LESING 3: Die Statevertaling met kantaantekeninge as Reformatoriese koersgewing.  GBS wetenskaplike medewerker: Christiaan Bremmer

12:00 – 12:50 WERKSESSIE: “Voedsel vir die Siel” – ‘n vergelyking met wat
vir gemeentelede vandag beskikbaar is. AP Kerk Direkteur Kerkadministrasie
Ds. JL (Johan) Schütte

12:50 – 13:00 SAMEVATTING EN AFSLUITING GBS bestuuslid
Ds. JA (Jan) Weststrate

RSVP voor of op 24 Januarie 2017 per e-pos na info@apa.ac.za

Hier is die PDF advertensie weergawe van die simposium:  APA Simposium

– DEUR GESONDHEID éN SIEKTE  –

IN CHRISTUS GETROUD TOT EER VAN GOD

TOT DIE DOOD ONS SKEI

Lees die aangrypende verhaal van die huwelik van Scott en Johanna Watkins, wat mekaar nie mag aanraak in die huwelik nie, en sien dan daarna my opmerkings oor ons huwelike:

I am allergic to my husband but God is our rock

“While I still pray for physical healing and don’t know why God chose this road for me, this suffering has been a grace, because God has used it to help me love him more. … On our wedding day we made vows to each other that till death do us part. No matter what life brought. ”

In die lig van hierdie kragtige geloofsgetuienis, mag ons almal weer opnuut besef dat die hoofdoel van die huwelik nie ons (sondige) begeertes en ons geluk (selfsug?) en ons behoeftes (welluste?) is nie, maar:

– die eer van God Drie-enig, die Gewer van die huwelik (Gen.1&2; Matt.19). Sien die baie belangrike band tussen Kol.3:17 en die verse wat volg in v.18-21 oor die huwelik en gesin, wat baie mis, en daarom is daar huweliks- en gesinsverbrokkeling),

– dat die huwelik ‘n prent/beeld is van Jesus Christus (die Bruidegom) se liefdesband en verhouding met ons sy kinders (die Bruid),sien Efesiërs 5:20-33 (veral die misterie van vers 32),

– om mekaar in opofferende liefde te dien, soos Christus ons kom dien het (Joh.15:12-15; Filp.2:1-11; 1 Kor.13).

Die huwelik
O geliefdes, dierbare kinders van die Here, heiliges in Christus, as ons net hierdie drie dinge in ons huwelike en verhoudings najaag, gaan daar nie meer so baie egskeidings, haat, bitterheid, ongeluk, liefdeloosheid, gesinsverbrokkeling, ens, wees nie.

En dit alles kan ons alleen doen deur die geloof in en genade van ons Here wat kragtig deur sy Gees werk in sy kinders, wat Hom in dankbaarheid wil gehoorsaam in al ons verhoudinge met mekaar, volgens sy Woord (Ps.1:1,2; 127:1).

En ja, as die sondige aanslae van die wêreld, die sonde en Satan kom, en hulle gaan kom vir hulle wat godsvrugtig wil lewe, ook in die huwelik (1 Tim.4:1-5; 2 Tim.3:1-9, 12) – midde ‘n wêreld wat God se wil vir die huwelik en seksualiteit verag (Ps.2; Rom.1:18-32; 1 Thess.4:1-18), en die versoekinge groot word om maar sommer net vinnig te wil skei soos die ongelowige wêreld, en weer my (eiewillige) geluk te wil soek in die een na die ander huwelik en ander (buite-egtelike?) verhoudings, dan, ja dan sal ons omdat ons die Here wil eer, ook in ons liefde vir mekaar, sy hulp en genade aanhou soek, biddend, verootmoedigend, vergewend, geduldig, om “getrou(d) te bly aan mekaar tot die dood ons skei” (Rom.7:1-3), alles tot sy eer (sien Kol.3:17 as die basis van die huwelik en gesin, verse 18-21).

Ouers
Liewe ouers, ek raas nie, regtig nie, ek pleit by julle in ontfermende liefde as ‘n mede-begenadigde sondaar in Christus (1 Tim.1:15), as iemand met wie my wonderlike vroutjie, kinders en my geliefde gemeente ook baie geduldig moet wees in my eie heiligmaking, hoe langer hoe meer (HK v/a 114, 127).

Ek pleit dat ons mekaar sal vergewe, van harte … soos Hy ons in Christus vergewe het! (lees asb. en bid oor Ef.4:32 en 2 Kor.5:18-21, en vra wat beteken dit vir my huwelik en gesin, waar moet ek gaan regmaak, waar moet ek gaan jammer sê, waar moet ek gaan help en dien … alles tot sy eer?).

Christus
Onthou, Christus (ons Bruidegom), het vir ons (die ontroues, die hoereerdes, die egbrekers) kom sterf, nié omdat ons sy liefde en redding verdien het nie – ons het almal sy regverdige oordeel verdien weens die oortreding van sy regverdige wet (Rom.1:18-3:20) – maar Hy het vir ons gesterwe:

“… toe ons nog swak was, het Christus op die regte tyd vir die goddelose gesterwe … maar God bewys sy liefde tot ons daarin dat Christus vir ons gesterf het toe ons (almal!) nog sondaars was.” (Rom.5:6-8)

Vergifnis

En as ons gefaal het, as ons gesondig het, Hy is en bly ewig getrou (1 Kor.1:9), dank God daarvoor, Hy vergewe genadiglik in Christus. Ja, daar is vergifnis vir hul wat berou het oor hul sondes in die huwelik en gesin, en dit laat staan (sien 1 Kor.6:9,10 en dan veral vers 11; 1 Joh.1:5-2:3) en weer sy weg begin volg in dankbare gehoorsaamheid.

Die Here is genadig, maar moet dan nie verder sondig deur verder te wil verkeerdelik skei en weer trou en sodoende egbreek pleeg nie (sien Matt.19:1-12; Joh.8:10,11; 1 Kor.7:9-11).

Sien ook hierdie artikels oor die huwelik, egskeiding en hertrou om biddend oor te gaan besin, in die lig van Hand.17:11, om daar waar jy nou is terug te keer na sy wil, om in die staat of roeping waarin jy nou is aan sy Woord getrou te wees en te dien tot sy eer, in liefde, sien 1 Kor.7:20. Vra die Here waar moet ek my/ons bekeer en regmaak, wat leer U Woord wat ons moet doen en wat moet ons nalaat in ‘n lewe van dankbaarheid (sien Lukas 6:46-49; HK Sondag 32 en 33) ?

Kinders
Kom ons leer ons kinders opnuut vanuit die Bybel van die Here, die huwelik, verhoudings en ware liefde (Gen.1,2; Matt.10; 1 Kor.13; Ef.5; ens). Sien hierdie kort en kragtige artikels as ‘n goeie begin, om afsonderlik maar ook saam as getroudes, gesinne, verloofdes, enkellopendes oppad na die huwelik, saam te lees: Huwelik en Gesin in die Heilige Skrif).

Moenie eers eendag as hul verloof of ‘romanties’ wil raak dan wil begin leer nie, maar van kleins af (Deut.6:1-9), lewenslange dissipels van Christus oor die hele lewe, maar dan ook oor die huwelik en gesin (Matt.11:28-30; Joh.8:31-36; 2 Tim.3:15-17).

Bid
Kom ons bid nou al, dat ons kinders mans en vrouens eendag sal wees wat sal trou in die geloof en om die Here te eer met die huweliksmaats wat die Here hul skenk (2 Kor.6:14-7:1; 1 Kor.7:39) .

Liewe ouers, as julle waarlik lief is vir die Here en jul gades en kinders, moenie hul leer wat die huwelik is volgens “Friends”, “7de Laan” of die “Huisgenoot” nie (1 Joh.2:17), maar volgens die Woord deur die krag van die Gees.

Om dit in die woorde van Ps.119:9 te stel: waarmee sal die jongeling sy (huwelik en gesins-) pad suiwer hou ? Deur dit te hou na U woord! (sien ook Ps.119:105 en Pred.11:9-12).

Stel ‘n voorbeeld
Bo-alles, stel die voorbeeld om self opofferend, dienend, liefdevol by mekaar in die huwelik te bly in tye van “reën én droogte, vrugbare én onvrugbare jare … gesondheid én siekte, rykdom én armoede.” (Eers Deut.6:5,6 en dan volg 7-9; HK Sondag 10).

Die Here bo alles liefhê, ter wille van jou gade en gesin

Die grootste guns wat jy jou kinders kan doen, is om ons Here Jesus Christus, die Bruidegom bo-alles lief te hê (elke gelowige se eerste liefde, Op.2:4, moenie van jou man of vrou of kinders afgode maak nie, want Hy gaan jou met niemand deel nie, lees Ex.20:5; Luk.14:26; 1 Thess.1:9), en dan sal die liefde vir jou man of vrou, vir jou kinders daaruit vloei soos stromende lewende water (sien Matt.22;37-40 en 1 Joh.4:11,20,21).

Mag die Here ons opnuut genadig wees om Hom afsonderlik, maar ook saam in ons huwelike, gesinne en gemeentes te eer en te dien, deur Christus ons Bruidegom.

“Die geskiedenis bewys dat as die huisgesin gesond is, beide kerk en staat bloei. Die huisgesin is die bron van die menslike samelewing. Gee ons dus Gereformeerde huisgesinne, en die Gereformeerde Kerk sal bloei. Anders gaan ons gewis ‘n donker toekoms tegemoet.” – Totius

 

Posted by: proregno | January 17, 2017

Dr. John Byl sprekerstoer: 5 – 12 Maart 2017

Dr. John Byl - Reformation International Doctoral Committee

DR. JOHN BYL SPREKERSTOER 2017

“Scientists choose their theories based on their prior background assumptions. For Christians, one of those assumptions is that the Bible is the Word of God.” – dr. John Byl

Dr. Byl gaan in Maart, DV, ‘n paar lesings aanbied in Pretoria en Potchefstroom, oor die belangrike onderwerp van geloof en wetenskap vanuit ‘n Christelike lewens- en wêreldbeskouing wat getrou wil bly aan die Woord van God, tot Sy eer (Rom.11:36).

Hy gaan van 5 tot 7 Maart in Pretoria wees, en van 8 tot 10 Maart in Potchefstroom vir lesings en gesprekke.

Sodra ek die finale inligting het van die datums en plekke waar hy lesings gee, sal dit ook hier op my blog geplaas word.

Hier is meer inligting oor dr. Byl:

1 Biografie

Dr. John Byl, B.Sc., Ph.D., is a professor at Trinity Western University, Langley, BC, where he began in 1978, took over as chair of the department of Mathematical Sciences in 1980 and received his full professorship in 1985. He received his Bachelor of Science degree in Mathematics from the University of British Columbia in 1969 and his Ph.D. in Astronomy from the same in 1973.

He also serves on Reformation International College Educational and Doctoral committees. He worked as a post-doctoral fellow from 1973 to 1975 and as lecturer from 1975 to 1977 at the University of British Columbia, Department of Geophysics & Astronomy in Vancouver, B.C. Canada, and was also a visiting professor at Dordt College, Iowa, in the Physics Department from 1977 to 1978. In 1999, he was awarded the Templeton Award for Science/Religion Course for his course Math 480: Foundations in the Mathematical Sciences: Theological and Philosophical Issues.

Dr. Byl’s research interests are in astronomy (celestial mechanics, cosmology), physics (special relativity), computing (cellular automata), mathematics (infinite tasks), and interaction between science and religion. In recent years the focus of his research has shifted to philosophical and theological issues related to the foundations of mathematics, physics and cosmology. Born in The Hague, Netherlands, in 1949, Dr. Byl is now a Canadian citizen. He is married and has six children.

2 Webblad: Bylogos

“The purpose of this blog is to promote a Christian worldview, based on the Bible as God’s inerrant and fully authoritative Word, in accordance with the Reformed Confessions.”

Sien al die onderwerpe wat dr. Byl daar aanspreek waaroor hy lesings kan aanbied.

3 Boeke (kan hier bestel word in SA: Augustine Bookroom)

1) HOW SHOULD CHRISTIANS APPROACH ORIGINS?

origins

Book review: In just 42 pages they gave an overview of:

  • the difference between historical and operation science
  • why secular scientists deny miracles as a matter of dogma
  • why many professing Christian scientists do, but shouldn’t, deny miracles
  • the basics of materialism and naturalism
  • what the various origins positions are
  • why Christianity is incompatible with any form of evolution
  • how dating methods can be unreliable
  • what books would be good for further reading

Sien die voorwoord, inhoudsopgawe en meer inligting hier en waar die boek bestel kan word: Origins ? (Book excerpt: “How Should Christians Approach Origins?)

2) GOD AND COSMOS: A CHRISTIAN VIEW OF TIME, SPACE, AND THE UNIVERSE

God and Cosmos

BOOK DESCRIPTION

In his book A Brief History of Time, the famous Cambridge cosmologist Stephen Hawking held out the prospect of a complete theory of the universe by means of which we would know ‘why it is that we and the universe exist…then we would know the mind of God.’ Christian mathematician John Byl disagrees: ‘Hawking overestimates the value of a Theory-of-Everything, while underestimating the content of God’s mind.’ We already have in Scripture a source of knowledge superior to all other sources and already know ‘the mind of God’. so far as He has been pleased to reveal it to us. On this basis, Byl questions much of modern cosmology, including the Big-Bang theory of origins. He deals with the limitations of human knowledge, biblical teaching relevant to cosmology, the quest for extra-terrestrial intelligence, the existence of the spiritual realm, heaven, angels, life after death, and much else. Byl’s approach is a refreshing counter to the dreary and ultimately meaningless outlook of modern cosmology.

Sien die inhoudsopgawe en meer inligting hier en waar die boek bestel kan word: God and Cosmos

The Divine Challenge

3) THE DIVINE CHALLENGE: ON MATTER, MIND, MATH AND MEANING

BOOK DESCRIPTION

Since the Beginning of time man has challenged God’s supremacy, striving to dethrone God and reinterpret the universe according to his own standards and purposes. In response God, who is determined to destroy the wisdom of the wordly wise and to unmask it for the foolishness that it really is, issues his own challenge to sinful man. Arrogantly, modern scientific man takes up that divine challenge, arming himself with scientific knowledge and technological power. Indeed, man has convinced himself that this rational wisdom has made foolish the wisdom of Scripture, with its tall tales of a personal God, of life after death, and of heaven and hell. ‘Such notions’, Einstein declared, ‘are for the fears or absurd egoism of feeble souls.’

John Byl argues that the Christian worldview provides the only foundation for logic, mathematics, science and morality. The Divine Challenge aims to substantiate this bold claim. Byl shows the failure of today’s predominant philosophies to provide a coherent worldview that can yield a plausible account of the various aspects of life as we experience it. Only a Christian worldview, squarely based on the truth of the Bible and the comprehensive sovereignty of God, can give our lives coherence, meaning, purpose and hope.

Sien die inhoudsopgawe en meer inligting hier en waar die boek bestel kan word: The Divine Challenge

4) Dr. Byl het onder ander die volgende artikels gepubliseer

“War of the Worldviews: Christianity and its challengers”. Sarospataki Fuzetek (Journal of the Sarospatak Reformed Theological Seminary) 2010/1: 11-42.

“A Christian Perspective on Physics”, Chapter in Christian Worldview and the Academic Disciplines: Crossing the Academy (ed. Deane E.D. Downey & Stanley E. Porter) 2009, Eugene, OR: Pickwick.

“A Christian Perspective on Math”, Reformed Perspective Vol.27 (2008, No.4): 9-13.

“On Life in the Universe” in Gott nach der Postmoderne (2007) Peter Zőller-Greer & Hans-Joachim Hahn (eds). Hamburg: Lit Verlag. Pp. 242-248.

“Free Will and Responsibility” Reformed Perspectives Magazine (2007) 9:1-21.

Review: Theology and Modern Physics by Peter E. Hodgson

Journal of Interdisciplinary Studies Vol.XIX (2007, No.1/2): 193-195.

“Matter, Mathematics, and God”, Theology and Science 5 (2007):73-86.

“Can Science Dispense with Religion?” Can Science Dispense with Religion? 2004

  1. Golshani (ed.), Tehran, Iran: Inst. for Humanities and Cultural Studies: 69-77.

“Indeterminism, divine action and human freedom”, Science & Christian Belief Vol.15 (2003, No.2): 101-116.

“Deriving Special Relativity Theory from Electromagnetic Clocks”, Galilean Electrodynamics Vol.14 (2003): 89-92

“Origins and Worldview Tinkering”, Reformed Perspective Vol.22, No. 5 (2003): 9-12.

“Mathematical Models & Reality”. Association of Christians in the Mathematical Sciences Conference Proceedings (2003):  33-48.

“Naturalism, Theism and Objective Knowledge”, Journal of Interdisciplinary Studies XIV (2002): 69-90.

“On Numbers in Numbers”, Science & Christian Belief Vol.13 (2001): 59-67.

“On Michael Ruse and Reductionary Illusions”

Research News & Opportunities in Science and Theology Vol.2 No.1 (2001): 26.

“Theism & Mathematical Realism”. Assoc. of Christians in the Mathematical Sciences Conference Proceedings (2001):  33-48.

“On Resolving the Littlewood-Ross Paradox”, Missouri Journal of Mathematical Sciences 12 (2000): 42-47.

“A Simple Proof of the Fundamental Theorem of Algebra”.International Journal of Mathematics Education in Science and Technology 30(1999):602.

“Special Relativity Via Electromagnetic Clocks”, Galilean Electrodynamics 10:107-110.

“On The Capacity of Solomon’s Molten Sea”. Vetus Testamentum 48(1998): 309-314.

“Preliminary Considerations: On Scientific and Theological Method”, Premise 5(1998 No.3):1-11

“On the Natural Selection of Universes”

            Quarterly Journal of the Royal Astronomical Society 37:369-371 (1996)

“The Role of Beliefs in Modern Cosmology”, Facets of Faith and Science. Vol.3, ed. by J. van der Meer. Lanham: University Press of America, 1996: 47-62.

“On Craig’s Defence of the Kalam Cosmological Argument”, Facets of Faith and Science. Vol. 4, ed. J.M. van der Meer. Lanham: University Press of America, 1996: 75-90.

“On Pascal’s Wager and Infinite Utilities”, Faith and Philosophy 11(no.3): 467-473 (1994)

“General Revelation and Evangelicalism.” Mid-America Journal of Theology 5(1990):1-13.

“Galactic Removal Rates for Long-Period Comets” The Astronomical Journal 99:1632-1635 (1990).

“On Cellular Automata and the Origin of Life”, Science and Christian Faith 41:26‑29 (1989).

“Scripture and Geologists.” Westminster Theological Journal 50:143‑152 (1989).

5) Onlangse lesings en seminare

“God, Math, and the Scientific Revolution”. July 6, 2016. Apologetics Symposium, Bothell, WA.

“A Christian View of Math”, June 4, 2016. Creation Society of BC, Ladner, BC.

“Scientific Evidence and the Bible”, Jan.27, 2016. Smithville, Ont. Canadian Reformed Church

“Teaching math from a Christian perspective” Jan.27, 2016. Canadian Reformed Teachers’ College.

“Is evolution compatible with Biblical truth?”  Jan.28, 1016. Canadian Reformed Seminary.

“Is distant starlight a problem?” Noc.20, ,2015, Apologetics Symposium, Arlington, WA

”Do we need the Biblical Adam?” Feb.28, 2015. Renfrew Baptist Church, Vancouver, BC

“Science and Christianity” (short course) Oct 22-24, 2014. Reformed Seminary, Recife, Brazil

“God, Chance and Evil”, Oct.13, 2012 Andover Baptist Church, Maryland, USA,

“Did science kill God?” March 2014. Pacific Bible College, Abbotsford, BC.

“God, Chance and Evil”, God & Physics Conference, July 8, 2010, Oxford, UK.

“War of the Worldviews: Christianity and its Challengers”, Reformed Theological Seminary, Sarospatak, Hungary. Sept.17, 2009.

“What is the Reformed View on Origins?” April 22, 29, May 6, 2010, Abbotsford, BC.

“Does Science Contradict Christianity?” May 23, 2009, Medical Students, Tirane, Albania

 “Mathematics and Truth”, May 12, 2008, Tavrida National University, Simferopol, Ukraine

“Relating Matter, Mind and Mathematics”, May 12, Crimean University, Simferopol, Ukraine

“Cosmology and Reality”, Pacific Bible College, March 10, 2007

“Models in science and theology”, ESSSAT Conference, Sigtuna, Sweden, May 3, 2008.

“Matter, Mathematics and God”, May 1, 2006, Congress on Science and Religion, Tehran, Iran

“Chance, Choice and God”, May 2, 2006, Congress on Science and Religion, Tehran.

“Teaching Mathematics From a Christian Perspective”, CTABC-NWSCI Teachers Convention,   Langley, Oct.5, 2004.

“Mathematical Models and Reality”, ACMS Conference, Point Loma Nazarene College, San Diego,       May 29, 2003.

“A Christian Perspective On Physics”, Physics Faculty Lecture, Potchefstroom, South Africa, Feb.7,       2003.

“Presuppositions in Cosmology”, Philosophy Faculty Lecture, Potchefstroom, Feb.10, 2003.

“Life in the Universe”, Biology Faculty Lecture, Potchefstroom, Feb.11, 2003.

“Towards a Christian Cosmology”, Simposium, Grondslae en Etiek, Potchefstroom, Feb.14, 2003. Interactions Between Matter, Mind and Mathematics”, CCCU Workshop, Westmont College, Santa Barbara, May 23, 2003.

“Theism and Mathematical Realism”, Association of Christians in the Mathematical Sciences Conference, Calvin College, May 31, 2001.

“Presuppositions and Worldviews in Dialogue”, Templeton “Time & God” Conference, Oxford, July 10, 2000.

*****

UIT DIE KERKGESKIEDENIS

TE PERD NA KERK OM OP MIERSHOPE TE GAAN SIT?

In aansluiting by my vorige skrywe oor die vermaning om die Here se Dag te onderhou, sien hierdie uitreksel uit die Afrikanerjoernaal (12 Januarie) oor die Afrikaners se geskiedenis in Suid-Afrika, daar in die beginjare:

” ‘n Franse predikant, Pierre Simond, het in Augustus 1688 aangekom. Hy is soos die ander predikante betaal deur die Kompanjie. Sy eerste gemeente was in Drakenstein, waar Simondium nou geleë€ is.

Die eerste “stoele” was glo van swart miershope wat afgesteek en in rye in die kerkgebou gepak is. Die mense was so arm dat hulle te voet moes kerk toe kom. Later het van hulle saamgemaak en een perd vir die ou en swak mense gekoop. Hulle het soms só gemaak: een persoon ry die perd ‘n end, maak dit dan vas aan ‘n boom en loop verder. Wanneer die volgende groep by die perd kom, klim die swakste op en ry verder.”

Hierdie is tot ons geslag se beskaming !

Die Here het ons in Sy voorsienigheid soveel meer vooruitgang gegee, veral wat vervoer betref met ons blink motors, elektriese huisware wat ons tyd spaar, mooi kerkgeboue om in te sit … en tog … is die erediensbywoning onder Afrikaners so swak, soveel swakker as in ons voorgeslagte, daar is soveel ondankbaarheid.

“Here laat ek eers … dit … laat ek eers dat doen … en as daar nog afskeeptyd oor is … sal ek tyd probeer maak vir U en u gemeente …” (sien Luk.9:57-62).

In plaas van dat al die tegnologiese vooruitgang ons net nog nader aan die Here bring, om op te trek na sy huis in dankbaarheid en aanbidding (Ps.122:1), gebruik ons die tegnologie en tyd net nog meer om ons eie plesiere en begeertes te dien, en nie die Here en sy Koninkryk te soek nie (Matt.6:33). Om nog meer weg te dwaal van die Here en sy genade te minag, om die wêreld en sy begeertes te dien, onsself te dien.

Ag, mag die Here ons genadig wees, sodat ons as gesinne, as ‘n volk van Afrika, in Afrika geroep, weer mag uitsien en uitroep dat ons die Here nog meer wil dien in dankbaarheid, nog meer Skrifgetroue preke wil hoor, nog meer Hom wil aanbid volgens sy bevele (HK Sondag 35), nog meer wil hoor van Jesus Christus, en Hom as gekruisigde, dat ons sonder sy redding en liefde nie een oomblik kan bestaan nie (1 Kor.2:2) !

As jy vandag sy roepstem hoor deur sy Woord (sien die verse hier onder), as jy mislei is deur onkunde en verkeerde leringe dat die dag van die Here nie meer belangrik is nie, begin die eerste dag van hierdie week, oormôre, nou Sondag, die opstandingsdag, die rusdag in Christus, heel anders, deur jou vrou en kinders saam te neem na sy huis.

En ja, loop voor, wees manlik volgens die Bybel, nie volgens die glanstydskrifte of hollywood-kultuur se nie (Ps.27:4; 1 Kor.16:13; 1 Tim.3; Titus 1,2), want onthou: as die Here die huis – my eie huis en die kerkhuis nie bou nie, bou ons tevergeefs die res van die week (Ps.127).

“Vandag as julle sy stem hoor, verhard julle harte nie.” – Hebr.4:7

“… en laat ons ons onderlinge byeenkoms nie versuim soos sommige die gewoonte het nie, maar laat ons mekaar vermaan, en dit des te meer namate julle die dag sien nader kom. – Hebr.10:25

“Ek was bly toe hulle vir my gesê het: Laat ons na die huis van die HERE gaan!” – Ps.122:1

 En as ek in Christus is, dan is sy juk, sy wil vir my lewe sag en lig, ook die vierde gebod vervul en gehandhaaf in Christus (Matt.5:17-19) dan wil ek optrek na die huis van die Here, van rusdag tot rusdag, totdat ek in die ewige volmaakte rus ingaan (Matt.11:28-30; Hebr.4, 12:23,24).

Het jy daardie ewige rus deur die geloof in Christus gevind ?

Indien wel, wys dit met jou (dankbaarheidswerke), deur op te trek na die huis van die Here !

_______________________________

Sien ook hierdie treffende artikel deur ds. Gustav Opperman (GK Matlabas), waarin hy wys hoe ons gereformeerde vaders die rusdag van die Here kosbaar geag het, en hoe die GKSA Sinode van 2003 die dag van die Here as skeppingsorde in Christus verwerp het:

Die Doppers en hul Sabbat

“Met die sinodebesluit van 2003 van die GKSA aangaande die verhouding Sondag en Sabbat word daar ‘n verhouding met die Sabbat-beginsel verbreek. Hierdie Sabbat-beginsel het onder gereformeerdes in Suid-Afrika gegeld vanaf die kerkstigting in Suid-Afrika in 1652. Volgens die 2003 sinodebesluit is die Sabbat-beginsel nie meer ‘n skeppingsordening nie. Gelowiges en ander staatsburgers staan ook onder geen verpligting meer om een uit sewe dae van hulle arbeid te rus nie. Alhoewel rus van werk goed en nodig is vir die mens, is daar, volgens Sinode 2003 nie ‘n bepaalde Skriftelike opdrag om een dag daarvoor af te sonder nie …”

“Volgens prof. Andries Raath is dit vir baie Afrikaners vandag nie meer God en sy gebod wat bepaal hoe die lewe geleef moet word nie. Die kerk het miskien vir sommige op Sondae nog ‘n rol te speel, maar die boodskap van die kerk geld vir vele hoegenaamd nie meer gedurende die week nie. So ‘n dualistiese Christendom is kragteloos en beslis op die afdraande pad[40].

Dat die kerk en veral die Dopper kerk nog op Sondae ‘n rol te speel het, is na Sinode 2003 se besluit aangaande die Sondag/Sabbat klaarblyklik ook nie meer vanselfsprekend nie. Met hierdie besluit het die kwessie van die Sondag/Sabbat onder die Afrikaner en die Doppers in besonder inderdaad tot rus gekom … alhoewel nie ‘n Sabbatsrus nie.”

HIERDIE KIND VAN U 

deur dr. JD Du Toit (Totius)

“Maar daar kan ‘n tweede rede gevind word vir die weglating van die woordjie “U”. Dít: daar is nie meer met die genadeverbond gereken nie. Hulle kon hulle nie meer voorstel dat ‘n kind wat nog nie bewus kan glo nie, ook ‘n kind van God genoem mag word nie. Ons kinders, so het hulle tog eintlik gedink, verskil by hulle geboorte nie veel van die heidenkinders nie. Daar kom eers by die bekering verskil.”

Ds. J. A. du Plessis vra vir ons:

“Sal u my inlig oor die volgende vraag: In sommige uitgawes van die Doopformulier staan in die voorgebed ‘dat U hierdie kind genadiglik wil aansien’, en in die uitgawe van dr. Kuyper: ‘dat U hierdie kind van U genadiglik wil aansien’.

(1) Is daar verskil met die oog op die inlywing in die verbond van die genade?

(2) Watter een is die korrekte lesing?”

Dit is goed dat die br. hierdie saak aanroer. Wysiging van die oorspronklike formulier het gewoonlik gepaard gegaan met ‘n verslapping van die genadeverbond.

Dat die lesing – “hierdie kind van U” – van die uitgawe van prof. Rutgers, met medewerking van drr. Kuyper en Bavinck, die regte is, glo ons is ‘n uitgemaakte saak. Prof. Rutgers het die uitgawe van 1611 met die opmerkings van die Dordtse Sinode noukeurig laat herdruk en het daarmee metterdaad die offisiële teks gegee, soos deur prof. H.H. Kuyper skitterend aangetoon is in sy strydskrif teen prof. M.A. Goosen, getiteld: De authentieke tekst der lithurgische schriften (Höveker en Wormser, 1901).

Vandaar dat dr. Wielenga reg gehad het om in sy Doopsformulier te skryf (sien die nota hier onder oor dr. Wielenga se belangrike boek wat weer beskikbaar is – slc):

“Die kerkrade moet dus toesien dat die predikante hierdie uitgawe op die kansel gebruik.”

Wat nou die punt in kwessie betref, kan twee redes opgegee word vir die weglating van die woordjie “U”.

Die eerste kry ons in die aantekening van prof. Rutgers. Hy sê:

“In die offisiële teks staan hier aan die kant aangeteken: of hierdie kinders, ter herinnering daaraan dat hier, en in die orige deel van die gebed, die enkelvoud soms in die meervoud verander moet word. Omdat net dit die bedoeling is, het die weglating van die voornaamwoord U (wat in die uitgawes van die 16de eeu gestaan het) in hierdie kant-tekening natuurlik geen betekenis nie; en daar kan allermins daaruit afgelei word dat hierdie voornaamwoord as daar meer kinders is, weggelaat moet word. In die gangbare redaksie wat ruim 2½ eeue bestaan, is die meervoud in die teks opgeneem; en daarby het die voor­naamwoord U heeltemal weggeval.”

Vir die lesing “hierdie kind” het hulle dus in die plek gestel die in die kant aangetekende “hierdie kinders” en die U eenvoudig wegge­laat. En so is reeds eeue lank die verkeerde lesing in swang.

Maar daar kan ‘n tweede rede gevind word vir die weglating van die woordjie “U”. Dít: daar is nie meer met die genadeverbond gereken nie. Hulle kon hulle nie meer voorstel dat ‘n kind wat nog nie bewus kan glo nie, ook ‘n kind van God genoem mag word nie. Ons kinders, so het hulle tog eintlik gedink, verskil by hulle geboorte nie veel van die heidenkinders nie. Daar kom eers by die bekering verskil.

Dat by so ‘n beskouing die betrokke uitdrukking in die voorgebed gehinder het, is maklik te verstaan. As ‘n ouer nie met sy hele hart die verbondsleer omhels nie, kan hy nie tot God vir sy kind bid as: “hierdie kind van U” nie.

Hieromtrent skryf dr. Wielenga dié skone woorde:

“Hierdie kind van U staan daar. En daardie klein voornaamwoordjie sou ons nie graag wil mis nie. Dit is nie ‘n goeie teken dat hierdie U nou al so ‘n lang tyd uit die meeste uitgawes weggelaat is nie, terwyl dit in die uit­gawes van die 16de eeu deurgaans daar gestaan het. Wie in die verbondsgedagte leef, voel dat hierdie U hier pas, en is bly dat hy dit hier mag bid.

“Die kind waarvoor die gebed in die gemeente opgaan, is nie die-selfde as die heidenkind nie. Hy is gebore op die terrein van die Woord, op die erf van die verbond, en daarom het hy ‘n betreklike reg op die doop.

“By die bespreking van die kinderdoop het ons gewys op die klag van die Here teenoor sy volk: Julle het my kinders gevat en hulle vir die Molog geoffer.

“As God die kinders van Oud-Israel sy kinders genoem het, sou Nieu-Israel, wat immers hoër staan, dan nie kan sê: Wil hierdie kind van U genadiglik aansien nie?

“Natuurlik beslis hierdie woord U nie oor die inwendige staat van die bepaalde kind nie. Daarmee word nie gesê dat die gemeente uit-spraak lewer of hierdie spesiale kind tot die ewige lewe uitverkies is nie.

“Wanneer dit die kinders van die gelowiges in die algemeen betref, dan weet en glo, ja, dank die gemeente dat God hulle tot lewende lidmate van Christus aangeneem het, maar van ‘n bepaalde kind mag en kan die gemeente nie sê: Hy is uitverkore nie. Hy kan tog ook ‘n Esau wees.

“Maar, met hierdie beperking vooropgestel, moet aan die ander kant vermaan word om die woord U in sy volle rykdom te laat geld. Dit is ‘n beroep op wat in die formulier voorafgegaan het in daardie heerlike pleidooi vir die kinderdoop. Dit is ‘n herinnering aan, ‘n samevatting van alles wat gesê is om die onderskeid tussen verbonds-kind en heidenkind in die lig te stel.

“Hierdie kind van U wil dus sê: Die kind vir wie U gesê het: Ek sal vir jou ‘n God wees. Van wie Petrus getuig het: Die belofte kom jou toe. Vir wie Christus sy priesterlike hande seënend opgelê het.”

Mag ons deur hierdie aanhaling opnuut die aandag van ons lesers vestig op hierdie belangrike boek, waarin elke woord van die formu­lier verduidelik en in sy oorspronklike krag herstel word. Die lees daarvan sal ‘n kragtige waarskuwing wees teen die gewoonte wat in ander kerke in ons land heers om nie alleen woorde nie maar ook hele sinne en gedeeltes uit hierdie kosbare aktestuk van ons vaders weg te laat.

Bron: Het Kerkblad, 1 September 1907.

______________________________

Totius haal in hierdie artikel met goedkeuring en aanbeveling aan uit dr. B. Wielenga se standaardwerk oor die doopsformulier:

Ons Doopsformulier (Nederlands)

Hierdie boek is ook onlangs vertaal in Engels deur die RFPA:

The Reformed Baptism Form

From the author’s preface: “The ardent desire of my heart is that by the publication of this writing many people reading this work learn to regard baptism more purely, appreciate it more warmly, and more zealously plead the covenantal promises on behalf of believers and their children, before the throne of him who calls himself I Am That I Am.”

Sien ook hierdie artikel:

The Importance of the Reformed Baptism Form

“It is also intensely practical, considering such matters as whether the officiating minister should sprinkle once or three times; whether it is proper to make of the administration of the sacrament an occasion for the gathering of relatives and friends; and, more significantly, whether parents and church are to regard and rear the baptized children of believers as regenerated, saved children of God, or as unsaved “little vipers”—in which (latter) case, of course, no rearing is possible.”

VERMANING OM DIE

DAG VAN DIE HERE TE ONDERHOU

“23 Laat ons die belydenis van die hoop onwankelbaar vashou, want Hy wat dit beloof het, is getrou; 24 en laat ons op mekaar ag gee om tot liefde en goeie werke aan te spoor; 25 en laat ons ons onderlinge byeenkoms nie versuim soos sommige die gewoonte het nie, maar laat ons mekaar vermaan, en dit des te meer namate julle die dag sien nader kom. 26 Want as ons opsetlik sondig, nadat ons die kennis van die waarheid ontvang het, bly daar geen offer vir die sondes meer oor nie, 27 maar ‘n verskriklike verwagting van oordeel en ‘n vuurgloed wat die teëstanders sal verteer.” – Hebreërs 10:25,26

Dit is erg as die Here se toorn die mens tref (Rom.1:18-32) … dit is nog erger as mense nie eers meer besef sy toorn is oor sonde en ongehoorsaamheid nie, en dat hul daarom nie bekering en geloof nodig het nie (Rom.3:8; 6:1,2; 1 Joh.1).

Een van die sake wat duidelik wys of ‘n mens, gesin, gemeente, volk of land nog die Here waarlik vrees, erken as Skepper (Ex.20:11) en dankbaar is vir sy verlossingswerk in Christus (Deut.5:15), is wat hul met sy skeppingsordinasie van die rusdag doen, wat Hy vir altyd verorden het (Gen.2:1-3; Ex.20:9-11; Luk.4;16; Hand.20:7; 1 Kor.16:2; Hebr.4; Op.1:10).

Luister gerus na die volgende audio uittreksel van dr. Willie Marais (“Sondag: die dag van die Here”) waar hy na Hebr.10:25 verwys.

Dit is veral die konteks waarbinne Hebr.10:25 staan, naamlik vers 26 (sien hierbo) wat ons elkeen saam met ons gesinne en families baie ernstig oor sal moet besin oor wat ons glo en doen elke Sondag wat die Here vir ons gee.  Ek weet daar is opnuut reformasie en bekering nodig in my lewe … hoe lyk dit met jou sondagheiliging tot eer van die Here?

Bron: http://www.eeds.co.za/

Ek plaas ook hier ‘n deel van Totius (dr. JD du Toit) se preek oor Jes.58:13,14, wat handel oor ‘hoe’ ons die rusdag deurbring, in aanbidding en dankbaarheid vir sy groot verlossingwerk in Christus:

Die sabbatsviering

deur Totius

“Die profeet stel twee sake naas mekaar. Hy sê: as iemand die sabbat ‘n verlustiging noem, dan verlustig hy hom in die HERE. … “Wat ook al bygevoeg of weggelaat word, sorg dat julle die rusdag hou, want dis ‘n uitdruklike ordinansie van God; geen dag mag daarmee gelykgestel word nie. Ons voel dus dat die sabbat of rusdag in die besonder ingestel is ter wille van die Here en ter wille van sy diens.”

Die profeet het die vormdiens van sy tyd veroordeel (Jes.58:1-8), maar daarmee sê hy nog niks van die vorme self nie. Hy trek op teen die vas van die Jode, omdat daaraan liefdeloosheid en onderdrukking van die naaste verbande was. Maar die vas self is goed. Die woorde: “Is dit die vas wat Ek verkies” (vs. 5), veronderstel dat daar gevas word. Die profeet veroordeel net die manier waarop die Jode dit gedoen het.

Hy gaan selfs verder. Hy beëindig sy rede nie voordat hy ‘n bepaalde vorm aanbeveel het nie. En hierdie godsdienstige vorm is die onderhouding van die sabbat. Ons lees in vers 13 en 14:

“As jy jou voet terughou van die sabbat – om nie jou sake op my heilige dag te doen nie, en as jy die sabbat ‘n verlustiging noem en die heilige dag van die HERE hoog hou; en as jy dit eer deur nie jou gewone gang te gaan nie, nie geleentheid vir jou sake of ydele taal spreek nie; dan sal jy jou verlustig in die HEIRE, en Ek sal jou laat ry oor die hoogtes van jou vader Jakob; want die mond van die HERE het dit gespreek”.

Waarom word die sabbat so besonder aanbeveel? Die oorsaak is dat die eerste gedeelte van ons hoofstuk aangetoon is dat daar met die vas verbonde moet wees ‘n dien van die naaste.

Maar hiermee kan ons nie volstaan nie.

Godsdiens moet veral wees die dien van God. Daarom is die onderhouding van die sabbat nodig.

Ons lees teenswoordig baie van die broederskap van alle mense. Kongresse word gehou om vyandskap tussen die nasies uit die weg te ruim; planne word beraam om armoede te beteuel en aan almal ‘n menswaardige bestaan te verseker. Dis alles baie goed, maar dit bly ongelukkig daarby. Vergeet word dat die diens van die mens nooit die diens van God kan vervang nie. Naas die tweede tafel van die wet stel die profeet as hoofsaak die eerste tafel: die liefde tot God.

Let op die twee woorde verlustiging en verlustig in vers 13 en 14. Die profeet stel twee sake naas mekaar. Hy sê: as iemand die sabbat ‘n verlustiging noem, dan verlustig hy hom in die HERE.

Ons voel dus dat die sabbat of rusdag in die besonder ingestel is ter wille van die Here en ter wille van sy diens.

‘n Sabbat wat in ledigheid deurgebring word, het iemand tereg genoem: ‘n sabbat van osse en esels. En ‘n sabbat waarop wilde losbandigheid die botoon voer, word deur dieselfde persoon gebrandmerk as: ‘n sabbat van die goue kalf, toe die volk gaan sit het om te eet en te drink en opgestaan het om te speel.

Die sabbat kan nie ‘n enkele oomblik van die diens van God afgeskei word nie. ‘n Skrifverklaarder druk dit só uit: “Wat ‘n mens aan die sabbat doen, dit doen jy aan God”.

In ons tyd waai daar glad ‘n ander wind. Natuurlik was daar altyd mense wat die rusdag ontheilig het ter wille van hulleself. Maar teenswoordig word die ontheiliging stelselmatig en openbaar geëis en voorgestaan. Die rusdag word opgevorder vir die diens van die mens en daarvoor alleen.

In een van ons Engelse dagblaaie kon ‘n mens nog onlangs lees hoe namens die publiek by die munisipaliteite aangedring is dat op die rusdag meer geleentheid vir pIesier verskaf moet word; daar moet meer trems loop, daar moet ruimer gesorg word vir “sport”, sport op land en op die water; niemand moes vir ‘n oomblik met sy Sondag opgeskeep sit nie.

Dis die kenmerk van ons tyd: offisieel en publiek word daarop aangestuur om die sabbat ‘n dag van pret en vrolikheid te maak. Nouwel, dis die sabbat van die goue kalf. Op dié manier gaan die sabbat as dag van die Here verlore en het dit nie meer enige wesenlike betekenis nie.

Daarom pas dit ons om noukeurig daarop te let hoe ons ons rusdae deurbring. Ons Gereformeerde vaders het by die vermenigvuldiging van die sg. kerklike feesdae altyd gesê:

“Wat ook al bygevoeg of weggelaat word, sorg dat julle die rusdag hou, want dis ‘n uitdruklike ordinansie van God; geen dag mag daarmee gelykgestel word nie”.

Die sg. Engelse sabbat, ‘n oorlewering van die Puriteine, beskryf dr. Kuyper soos volg:

“Ken u die Engelse sabbat, daardie Sondag soos hy in Engeland, Skotland en Amerika gevier word (is?)? “Maar dan het u mos ook in die huisgesinne daardie sagte, weldadige indruk ontvang, wat die stilheid en soberheid van die lewe aan u gegee het. Daar is nie ‘n gehardloop op die trappe nie; nie ’n haastige geloop deur die gange nie; in en buite die huis is die pas so rustig en so stil. Die deurklokkie het amper nie gelui nie. Die kombuis skaars in beweging, die skoorsteen rook hoogstens effentjies, en op die gemeenskaplike tafel is presies genoeg van die eenvoudigste voedsel om ‘n mens sonder dat jy geëet het, nie honger te laat voel nie”.

Die sabbat is deur ons ou vaders gebruik om die siel voor God te stel. Die dag was ‘n geestelike verlustiging. Hulle het gevoel dat Christus ons deur sy bloed van sonde en sonde-angs verlos het, sodat die sabbat inderdaad vir ons ‘n dag van vrede en rus kan wees; vrede met God en rus in God.

Deur die genade van Christus kan ons op die dag van ons bose werke rus, die Here deur sy Gees in ons laat werk en die ewige sabbat in hierdie lewe laat begin. En, as die eersteling heilig is, dan is al die dae van die week Godgewyd. Dan is daar nie moegheid, gejaagdheid of onrus nie.

Die goddelose het geen vrede nie – so eindig Jesaja elke keer die drie onderdele van sy tweede boek, sy troosboek (48: 22; 57: 21; 66: 24). Namate die wêreld dan ook in goddeloosheid toeneem, na die mate sal ook ‘n see van onrus sy golwe oor die mensheid uitstort. Die wêreld het geen sabbat nie, dit het geen rus nie. Dit is ‘n voortgejaagde see.

Mag dit dan aan ons gegee word om, te midde van klimmende onrus en storm, ons des te vaster te klem aan die groot en positiewe gebod van die rusdag.

Leser, gee daar noukeurig op ag hoe u die rusdag deurbring.

Dis ‘n ordinansie van God.

Weë hom wat dit oortree. Sy oordeel is: “Geen vrede !”

Maar wel hom wat die ordinansie hou.

Die Here sal hom laat geniet die erfenis van vader Jakob en sal hom oor die hoogtes van die aarde laat ry.

Sabbatsonderhouding was ‘n verbondsteken en -voorwaarde; daarom volg daarop so ‘n uitmuntende verbondseën (vs. 14).

Bron: Het Kerkblad, no. 428, 1 Oktober 1919.

_________________________

Sien ook die volgende artikels oor die rusdag van die Here:

https://proregno.com/category/sondag/

https://proregno.com/category/sabbat-sondag/

Posted by: proregno | January 9, 2017

Islam evangelisasie (11)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

ISLAM (11)

 by Rev. Martyn McGeown

A Review of the Differences

In our study of Islam, we have noticed that the two religions are diametrically opposed to one another.

First, Islam arose after Christianity—Mohammed was born in 570 AD, centuries after the Trinitarian and Christological controversies of the early church (c. 325-451 AD). In a certain sense, Islam can be called a truly anti-Christian religion, in that it developed in opposition to Christianity (although, as we have noted, Mohammed in his Qur’an was really attacking a caricature of Christianity).

Second, Islam’s Theology, or doctrine of God, is diametrically opposed to Christianity—the Islamic god Allah is a Unitarian deity, transcendent above the creation, and lacking the eternal fellowship of life and love of the triune God of sacred scripture. The cardinal doctrine of Islam is tawhid or the absolute, indivisible oneness of Allah, and the cardinal, unforgivable sin of Islam is shirk, the sin of joining or associating others with Allah. Christianity teaches God’s oneness (there is one God or one divine being or essence) and God’s eternal threeness (for He exists or subsists in three, distinct persons, the Father, the Son, and the Holy Spirit. Those three persons are co-equal, co-eternal, and co-essential or consubstantial).

Third, Islam’s Anthropology, or doctrine of man, is diametrically opposed to Christianity—Islam views man as essentially good, albeit prone to evil, and rejects the doctrine of original sin or inherent depravity, whereas Reformed, biblical Christianity views man as totally depraved, needing divine grace to deliver him from sin and death. In many ways, therefore, Islam is close to Pelagianism, which also teaches the inherent goodness of mankind without the need of divine grace, a heresy rejected by the church roughly a century before Mohammed’s birth.

Fourth, Islam’s Christology, or doctrine of Christ, is diametrically opposed to Christianity—Islam views Jesus Christ as one of Allah’s greatest prophets, second only to Mohammed. The Islamic Jesus (called Isa in the Qur’an) is virgin born and he performed miracles (even as a child). The Islamic Jesus is in no sense divine, but is a creature subject to the lordship of Allah. Therefore, Islam has no concept of the Incarnation or of the two natures (human and divine) of Jesus Christ. Moreover, Islam repudiates any notion that Jesus is the Son of God, for Allah cannot have a son according to Islam’s understanding of God. Since Islam rejects a divine, incarnate Savior, Islam also rejects the atonement of Christ (both the need for it and the possibility of it), and the resurrection of Christ from the dead. Most Muslims believe that Jesus was not crucified, but a switch occurred at the last moment to spare Jesus the indignity of the cross. Christianity teaches that Jesus willingly suffered for the sins of his people in order to deliver them from sin and death, which sufferings are efficacious for the salvation of God’s church.

Fifth, Islam’s Soteriology, or doctrine of salvation, is diametrically opposed to Christianity—Islam views man as imperfect, but savable. Salvation in Islam is by the performance of good deeds, whether almsgiving, prayer, fasting, and pilgrimage. In Islam, salvation depends on the outcome of the “scales” on the great Day of Judgment: “Then those whose balance (of good deeds) is heavy, they will attain salvation: But those whose balance is light, will be those who have lost their souls; in Hell will they abide” (Surah 23:102-103). Christianity teaches that man is lost and undone, and that Jesus came to seek and to save those who were lost. Therefore, salvation is by grace alone, a concept altogether foreign to Islam. In Christianity, salvation from the beginning (regeneration) to the end (glorification) is entirely the work of God. The Christian does not trust in good works, because his best works are imperfect. Instead, he trusts in the works of Jesus (his obedience, suffering, and death on his behalf), and he performs good works out of a thankful heart, which has been renewed through the work of the Holy Spirit. Therefore, the Muslim’s Soteriology drives him to seek to accrue sufficient good works for the Day of Judgment. Nevertheless, the Muslim can never have assurance of the favor of Allah, for who can know whether his “scales” will balance on the Last Day? The Christian’s Soteriology causes him to enjoy peace with God because he knows that all of his sins have been forgiven through the shedding of Christ’s blood.

Given the stark differences between the two religions on the most basic and fundamental issues of truth (Who is God? Who is man? Who is Christ? What is salvation?), it is astounding that many teach today that Islam and Christianity are basically the same. They are not, and we do our Muslim neighbor no favors by pretending that they are. However, we also do not vilify or demonize our Muslim neighbor—he is as lost in his sin as our unbelieving atheist, Jewish, or even nominally Christian neighbor. Instead, in love, we seek gently and patiently to explain to him the only way of salvation in Jesus Christ.

Jesus: The Only Substitute

In our last blog post on Islam (November 28, 2016), we ended with the following “dilemma” (a dilemma for us, not a dilemma for God. God does not experience dilemmas):

The sinner cannot pay the penalty for his own sin. If he does, he perishes everlastingly.
God will not clear the guilty. If he did, he would be unjust.

Is there, then, anyone who can pay the penalty of sin for the sinner?

The answer, we said, was that God provides a substitute, his own Son, the Lord Jesus Christ.

A substitute is one who stands in the place of another and does for another what he cannot do for himself. A biblical term similar to substitute is the idea of “surety.” A surety is one who assumes the responsibilities and duties of another. If the other person fails in his obligations, the surety fulfills the obligations for him. Jesus is called the surety in Hebrews 7:22: “By so much was Jesus made a surety of a better testament.”

The obligation that comes to every human being is to love God with the whole heart, soul, mind, and strength, and to love the neighbor as oneself. That is a summary of the whole law of God. Or, to express it differently, the obligation that comes to us as creatures is perfect, lifelong obedience. The law of God says to us, “Cursed is everyone that continueth not in all things which are written in the book of the law to do them” (Gal. 3:10). Elsewhere, James writes, “For whosoever shall keep the whole law, and yet offend in one point, he is guilty of all” (James 2:10). Therefore, our “best efforts” (whatever they are) are not good enough.

As the substitute or surety, Christ says to his people, whom he came to save, “I have taken the obligation of perfect obedience upon myself. Where you have not obeyed God, I have obeyed God for you. Where you have not loved God with a perfect heart, I have loved Him on your behalf.” Paul explains it this way, “But when the fullness of the time was come, God sent forth his Son, made under the law, to redeem them that were under the law, that we might receive the adoption of sons” (Gal. 4:5).

What a wonder—the Son of God, the Lawgiver, becomes subject to the law of God (“under the law”), and willingly, and perfectly, obeys it for miserable, sinful, rebellious lawbreakers!

Since mankind has not kept the first obligation, he becomes subject to a second obligation, which is punishment. As sinners, we are liable to the wrath and curse of an offended, holy God, a God who will by no means clear the guilty. God’s wrath is perfectly just and holy, and that wrath issues in the sinner’s death. Unless God is propitiated with respect to man’s sin, the sinner’s end is eternal punishment in hell.

As the substitute or surety, Christ says to his people, whom he came to save, “I have taken the obligation of punishment upon myself. Where you deserve in God’s just judgment to be punished for your sins, I have been punished in your place. I have taken upon myself the wrath and curse of my Father, so that you are received into my Father’s favor as his beloved sons and daughters.” Peter writes, “For Christ also hath once suffered for sins, the just for the unjust, that he might bring us to God” (I Peter 3:18). Paul writes, “He that spared not his own Son, but delivered him up for us all, how shall he not with him also freely give us all things?” (Rom. 8:32).

What a wonder—the Son of God, who is perfectly righteous, holy, and without sin, is punished for the sins of his people, so that his people, who deserve to perish, are saved!

In order to qualify as the substitute or surety, Jesus must fulfill three requirements.

First, he must be a true man. Since human beings have sinned against God, a human being must fulfill the obligations of lifelong obedience and atoning sufferings and death. Therefore, an angel was not qualified to be the substitute or surety of God’s people. God did not send the angel Gabriel to perform the work of salvation. And we have seen, in considerable detail, that the Son of God, in the incarnation, took to Himself a real human nature, consisting of body and soul.

Second, he must be a righteous man. Any would-be substitute cannot himself be guilty of sin. Otherwise, he would be obligated to satisfy for his own sins, which he could not do. There are no specimens of humanity who are perfectly righteous and sinless—even the greatest of men, whether prophets, religious leaders, scientists, philosophers, kings, or artists, are sinners, and, therefore, guilty before God. None of them is qualified to be the Savior.

Third, he must be God. Consider the work that the Savior must perform, and you will understand that only divine omnipotence and perfect wisdom could accomplish it. The Savior must bear in his own body the sins of all his people, which is a burden that would crush a mere man. The Savior must suffer the terrible weight of the wrath and curse of God, which would destroy a mere man. And the Savior must be personally God so that his obedience, sufferings, and death have infinite value in the sight of God. None of the sufferings of men and angels can be compared with the sufferings of the Son of God in our flesh.

That is why Jesus Christ is the only Savior—he is the only one qualified to be the Savior. Others can teach us about salvation, as God’s true prophets and apostles have done. But only the Son of God, who is eternally and unchangeably God, and who, in the incarnation, became truly and completely man, and who is perfectly righteous and holy, can be the Savior.

And God, knowing our need for such a Savior, in great love for his people sent exactly that Savior whom we need. Our calling is to believe in that Savior, to trust in Him alone, and to love and to serve Him forever out of gratitude for his salvation. Listen to the good news proclaimed by the angels: “And the angel said unto them, Fear not: for, behold, I bring you good tidings of great joy, which shall be to all people. For unto you is born this day in the city of David a Saviour, which is Christ the Lord” (Luke 2:10-11). “And she shall bring forth a son, and thou shalt call his name Jesus: for he shall save his people from their sins” (Matt. 1:21).

__________________________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland. 

__________________________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie 

Posted by: proregno | January 6, 2017

Van die seksuele na die geslagsrewolusie

VAN DIE SEKSUELE NA DIE GESLAGSREWOLUSIE

“Yes, today Western civilization is undergoing a dramatic cultural shift. In just a few short years our society has fundamentally altered the meaning of marriage, embraced the notion that men can become women, and is now promoting the idea that grown men should be welcome to share a bathroom with women and young girls. Not unexpectedly, we’re also seeing movement toward the normalization of polygamy, pedophilia, and incest.” – Eric Metaxas

Baie mense besef nie in watter groot tye van rewolusie ons leef nie. En daardie aanslag is regoor die wêreld op verskillende maniere. In ‘n sekere sin is dit niks nuuts nie (Romeine 1:18-32).

Sien die paar artikels hier onder om te lees daaroor, veral die eerste een wat handel oor die wêreldbekende tydskrif, National Geographic, se nuutste uitgawe oor ‘Gender Revolution’.  Behalwe hierdie artikels, sien gerus ook dr. Peter Jones se webblad om op hoogte gehou te word van die aanslag teen die Here en sy Gesalfde (Psalm 2), want onderliggend aan al hierdie rewolusies en opstande, is die Satanistiese poging om God se skeppingsorde en wil vir die mens omver te werp, en te ontken dat Jesus Christus die enigste Verlosser en Koning is (Filp.2:1-11; Kol.1; Op.1,12).

Gelowiges oor die algemeen, veral ouers en kerke sal opnuut vanuit die Skrif moet bestudeer en weet:

Wat is ‘n man/seun, ‘n ware man/seun in Christus ?

Wat is ‘n vrou/dogter, ‘n ware vrou/dogter in Christus ?

En dit begin alles om te vra, wie is God, wie is Christus, wat leer die Woord van God, wat is die Evangelie, ens ?

Weet u … en leer u dit u kinders, u gemeente ?

_________________

GENDER REVOLUTION 

by Rev. Joshua Engelsma

(Ek plaas die artikel met erkenning aan die bron: RFPA)

National Geographic magazine is ushering in the new year with a special issue devoted entirely to “Gender Revolution” (link). Although this may be hard to read, it is necessary to know what is taking place in the rapidly-changing world in which we live.

One of the two “historic” covers has a picture of a boy with pink clothes and long, pink hair who identifies as a girl. He is quoted as saying “The best thing about being a girl is, now I don’t have to pretend to be a boy.” On the other cover is a group of teenagers who identify themselves as “bi-gender,” “androgynous,” “intersex nonbinary,” and other of the multitude of new categories that have been created.

As the covers indicate, the issue is especially focused on the place of children in the gender revolution. There is even a discussion guide for parents and teachers to use in working through these issues with their children (link).

Throughout the issue there are pictures and stories of transgender children—boys who want to be girls, and girls who want to be boys; children who aren’t quite sure what they want to be, and children who are quite sure they don’t want to be put into any category. Some are receiving “puberty suppressants.” Others are undergoing “sex-reassignment surgeries.” Boys are having genitalia removed. Girls are removing their breasts and doing what they can to eliminate menstrual cycles.

According to the revolutionaries, the whole “gender identity” topic is a “shifting landscape.” Happily, children are being “freed” from the oppressive “binary of boy and girl.”

National Geographic is correct in labeling this a “revolution.” By definition, a revolution is a conscious, concerted effort to overthrow an established order. The established order is the division of the sexes into male and female. The radical revolution is trying to overthrow this basic distinction.

This gender revolution follows hard on the heels of the sexual revolution, with its “victory” in the landmark Obergefell v. Hodges decision by the U.S. Supreme Court. With the sexual revolution, the revolutionaries are trying (and apparently succeeding) to overthrow the established order of marriage as one man with one woman.

The new revolution refuses to accept that our gender is defined by our physical anatomy. Gender is rather a social construct, one which in the past has been largely shaped by a bunch of misogynistic pigs. Now there is freedom from those outdated ideas. A child’s gender is based on their feelings. If their feelings tell them they are a boy, then that’s what they should be, no matter that they have the physical anatomy of a girl. In fact, they have every right to mutilate their body through pills and surgeries to match their feelings.

In the end, what this revolution seeks to overthrow is the established order of God. On the sixth day of creation, God made mankind, the pinnacle of his creation. Gen. 1:27 says, “Male and female created he them.” He made a male out of the dust of the ground (Gen. 2:7), and he made a female out of the rib of the male (Gen. 2:20-23). They were the same in that they were both humans, but they were different in very obvious, anatomical ways. This is the basic division of the human race that God ordained for all time.

The gender revolution seeks to overthrow this most basic distinction that God has made.  This is the spirit of the Antichrist, who seeks “to change times and laws” (Dan. 7:25).

Parents who allow their children to choose what gender they would like to be based on their feelings are hardly fit to be called parents. Foolishness is bound in the heart of every child (Prov. 22:15). Every child has sinful thoughts and desires. But it is not the calling of parents to allow the child to indulge those lusts. The parent must instruct and correct the child, even when this upsets the child and brings him to tears. “Let not thy soul spare for his crying” (Prov. 19:18). But the parent who leaves his child to himself to do whatever he wants will be brought to shame (Prov. 29:15).

This is not to deny that there may be difficult situations that parents face with regard to the gender of their children. There is evidence in rare instances of chromosomal issues and ambiguous body parts among children. We live not in paradise, but in a world under the curse. In those situations parents—with the combined wisdom of a multitude of counselors—ought not be guided by personal choice but should seek to determine as best they can the God-given gender of their child.

Aside from these very rare cases, the matter is clear-cut.

Will we honor the god of self with the attitude, “I will do what I want because this is how I feel”? And in so doing will we cave to the lawless, Antichristian spirit of the age?

Or will we honor the wise Creator and his handiwork in our bodies? And in so doing oppose with might and main the “gender revolution” afoot?

__________________

This post was written by Rev. Joshua Engelsma, pastor of Doon Protestant Reformed Church in Doon, Iowa. If you have a question or comment for Rev. Engelsma, please do so in the comment section.

__________________

Sien ook hierdie artikels:

“The Christian worldview brought a revolution to the Roman culture of sexual licentiousness. There’s certainly no reason to revisit that page in history, so as Eric said, let’s demonstrate to our own culture God’s beneficial plan for human sexuality. For further reading, click on the link below to get a copy of Matthew Rueger’s book “Sexual Morality in a Christless World.”

Progressively Regressive Sexuality

“According to scripture, this is the ultimate, spiritual reason for sexual distinctions. We do not define God nor do we self-define. In the creation of human sexuality God, as Creator and Redeemer, reveals something of himself as both different from us, yet intimately related to us. In revealing himself, he defines us. Thus our great cosmic human task is faithfully to carry that image throughout our lives and to bear witness in the world, in particular, through our sexuality, to the One who made us after his image, and will one day, through the cross of Christ, save us and thereby reconcile the world to himself.”

TruthxChange

“The main threat against which a man must protect his wife is his own sin.”

Father Hunger 

“In this teaching session on Biblical manhood, Paul Washer shows how our society has drifted from a right understanding of what a man is.”

What Man is not

vermaak_church

VERBAND TUSSEN ECCLÊSIA

UNIVERSALIS EN PARTICULARIS

deur prof. WJ Snyman

(Sien die inleiding [nommer 1] en die res van die reeks hier.)

Dit is verskillend ingedink:

1) Die dele gaan op in die geheel. So die Katolisisme. Daar is maar een Kerk, die Katolieke. Die plaaslike gemeentes gaan as parochieë op in die geheel, soos die priester in die biskop, en die biskop in die pous.

2) Die geheel gaan op in die dele. So bv. R. Sohm. Die geheel is in elke deel aanwesig,[1] sy sigbare afbeelding.[2] So kom die plaaslike kerke los te staan van mekaar, elk ‘n geslote afbeelding van die geheel. Alle vergeesteliking van die universele kerk lei onvermydelik op die weg van independentisme.

3) Die dele teenoor die geheel. So Harnack wat die ontstaan van kerkorganisasie sien as ‘n gewone sosiologiese probleem. “Zentral Organisation und Lokal Organisation sind in steten Streit wider ein ander… die Evolution vom Ganzen zum Teil, und eine Summation der Teile zum Ganzen”,[3] soos in elke groot organisasie. Die Roomse Kerk het dan ontstaan deurdat die sentrale (apostoliese) oorgegaan het op die lokale (biskoplike). Dit gaan hier dus ten koste van die dele. Anders by Weizsacker. Hy gaan uit van die Missie (Apostolaat). “Die Gemeinden sind aus der Mission für das Reich Gottes hervorgegangen”.[4] Maar, waar die Apostoliese Woord in die lewe van die Einzelgemeinde ingryp kan hulle maar net raad gee.[5] Die selfstandigheid van die dele gaan hier ten koste van die geheel. Troeltsch neem twee sosiologiese tipes: Freiwilligheits-kirche (Sekte) en Anstaltskirche (Kerk), naasrnekaar aan as die twee pole waarom die kerkorganisasie sig beweeg, en wat op mekaar inwerk.[6] 

4) Die samestelling van die geheel uit die dele, soos ons dit vind by die Kollegialisme. “Dieses System erklärt die äussere, sichtbare Kirche als entstanden aus der Vereinigung einzelner Gemeinden, ecclesiae, solcher die im gleichen Glauben und gleicher Religionsübung verbunden sind zu einer universalis ecclesia”.[7]

Wat leer die N.T. hieromtrent?

In die Evangelies is daar twee keer sprake van ekklêsia, een keer Matt. 16:18 en die ander keer in Matt. 18:17. In albei gevalle is dit Jesus wat spreek van die ekklêsia. Die eerste keer gaan dit oor die ecclêsia universalis soos gebou op die Apostolaat. Die tweede keer is dit die plaaslike gemeente. Van belang is: Matt. 18:17 volg op en volg uit Matt. 16:18. Ons kry dus nie ‘n inmekaar of teenmekaar of naasmekaar nie maar ‘n na mekaar. “De ecclêsia universalis gaat aan de ecclêsia particularis en aan de afzonderlijke fideles vooraf”.[8] Hieruit lei ons die volgende af:

a) Die plaaslike kerk (gemeente) is nadere organisasie van die universele. Dit toon ook die verband tussen die twee. Die plaaslike kerk is die algemene, wat hom op elke plek organiseer, en daarom heet dit ook kerk, want dit is altyd die één Kerk van Christus, wat sig hier en daar openbaar.[9] En dit, as gelyksoortige dele van die een ongeskonde geheel, wat is die oor die hele wêreld verdeelde Kerk, of as onderdele van die Een Algemene Kerk.[10] Hierdie nadere organisasie van die Kerk is omdat op die manier die maklikste op mekaar toegesien kan word tot opskerping van die liefde en goeie werke (Hebr. 10:24), om mekaar aan te spoor en te troos (1 Thess. 5:11), en wel daagliks (Hebr. 3:15),[11] en veral ook met die oog op tugoefening.[12] 18:17 (plaaslike kerk) volg ook nie maar vanself op Matt. 16:18 (eccl. univ.) nie, maar as uitgesproke deur Jesus. Plaaslike organisasie is ‘n uitdruklike voorskrif van Jesus vir die gelowiges.[13] Dit is nie ‘n vrye daad nie, maar gehoorsaamheid. “Ze moeten institueeren”.[14] 

b) Soos met die gelowiges, so ook met die gemeentes. Soos die gelowiges hulle moet verbind tot ‘n gemeente, so moet die gemeente hulle verenig in kerkverband.[15]

Egter nie om een te word nie, maar omdat hulle een is. Die ecclêsia universalis voorop.[16] Hulle is geestelik een en ook histories een en daarom verplig om gemeenskap te onderhou met die wat dieselfde geloof deelagtig is.[17] Paulus maak daar dan ook ‘n bevel van (1 Kor. 16:1). Dit gaan hier nie om armversorging nie, maar om die hulpbehoewende gemeente van Jerusalem. Die gemeentes uit die heidene is verplig om te sorg.[18] 

c) Die Kerk wat hom so verbind is ekumenies.[19] Daarom moet die kerkverband ook ekumenies wees.[20] “Juist daarom echter mag deze eisch niet beperkt tot de kerken van een zelfde land, maar gaat door voor alle kerken op aarde, en het ideaal zou dan eerst bereikt zijn, indien alle kerken op aarde in een Confederatie samenleefden, in een Concilie de kerkelijke macht konden saam brengen: en in eenzelfde Confessie zich konden uitspreken”.[21]

Ekumeniese kerkverband beteken egter iets anders as Internasionale kerkverband, d.w.s. verband tussen “nasionale kerke”. Die nasionale begrip van kerk ontbreek in die N.T. ten enemale, soos reeds aangetoon. Dit beteken ook nie interkerklike verband nie, d.w.s. ‘n verband wat verskillende kerkegroepe omvat nie. Ook hierdie denominasionele kerkbegrip ontbreek in die N.T. Kerkverband beteken altyd verband tussen kerke (gemeentes). Omdat die Kerk wat hom so organiseer in klassikaal en sinodaal verband, ekumenies is, daarom moet die nasionale Sinode gevolg word deur ‘n ekumeniese Sinode.

‘n Substituut hiervoor is gegee in korrespondensie. Dit is bedoel om oor die afstand en grense heen die eenheid van belydenis, broederlike gemeenskap, te bevorder, en oorgang van ‘n lidmaat van die een na die ander kerk moontlik te maak.[22] Dit moet dus nie soseer gesien word as ‘n losser verband, maar as ‘n vergoeding vir die Sinodale verband.[23] Kerke wat in korresponderende verband leef, staan dus in een kerkverband.

Dat nasionalisering van die Kerk nie ‘n denkbeeldige gevaar is, waar ‘n werksame ekumeniese verband nie bestaan nie blyk uit die moontlikheid dat ‘n nasionale Sinode verandering sou kon bring in ‘n gemeenskaplike konfessie, sodat kerke ook konfessioneel uitmekaar sou dryf. Ekumeniese verband is nodig ter wille van die eenheid van die belydenis.

Die vraag moet nog gestel word na die verband met Kerke-groepe. Hier kan uit die aard van die saak nie sprake wees van Sinodale verband nie, omdat dit kerke (gemeentes) is wat nie in een kerkverband staan nie. Hier is die verband losser.98 Waar geen punte van kontak meer bestaan nie bly die Doop as band van die ekumeniese Kerk bestaan.99 Deur gebroke kerkverband word egter die eenheid nie opgehef nie. Kerkverband bring nie eenheid nie, maar rus op eenheid. Kerkverband is ‘n roeping op grond van eenheid. Waar dit nie is nie, mag daar dus nie sonder meer by berus word nie. Waar dit nog onvolkome is, moet dit gebring word tot groter volkomenheid.  

_________________________________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

_________________________________________________

 

[1] “Der Glaube der Christen sieht in jede Christenversammlung im Geiste versammelt die ganze Christenheit… die Gesamtgemeinde”. Rudolph Sohm, a.w., p. 20.

[2] “Es gibt nur eine Ekklesia, die Versammlung der ganzen Christenheit”, maar dit het “unzähliche Erscheinungsformen”, a.w., p. 21.

[3] A. von Harnack: Entstehung und Entwicklung der Kirchenverfassung und des Kirchenrechts in den zwei ersten Jahrhunderten, nebst einer Kritik der Abhandlung R. Sohms. Wesen und Ursprung der Katholizismus, und Untersuchungen über “Evangelium”, Wort Gottes, und das Trinitarische Bekenntnis. Leipzig, 1910, p. 32 v.

[4] Carl Weizsacker: Das Apostolische Zeitalter der Christlichen Kirche. Tüb. und Leipzig, 1902, 3, p. 584.

[5] A.w., p. 590.

[6] Ernst Troeltsch: Die Soziallehren der Christlichen Kirchen und Gruppen, Tübingen, 1923,p. 375.

[7] O. Linton: Das Problem der Urkirche in der neueren Forschung, eine kritische Darstellung, Uppsala, 1932, p. 27.

[8] H. Bavinck, a.w., p. 357.

[9] Vgl. dr. A. Kuyper, a.w., p. 172.

[10] Vgl. Voetius, a.w., p. 134.

[11] Voetius, a.w., p. 91.

[12] Matt. 18:17.

[13] “De noodzakelijkheid van het voorschrift, niet van de kerk als middel. Niet het staan buiten de kerk is het dat veroordeelt, maar het verachten der kerk”. Voetius, a.w., p. 18.

[14] Kuyper, a.w., p. 184.

[15] “Geen enkele kerk, en geen enkel levend lidmaat dankt zijn ontstaan aan eigen wil of aan het werk van menschen”. Bavinck, a.w., p. 409.

[16] “Niet eerst door het leggen van dezen band komen bijeen te hooren, maar omdat ze bijeen hooren moet ook deze band uitwendig aangelegd”. Kuyper, a.w., p. 252 (§ 12).

[17] Bavinck, a.w., p. 408 e.v.

[18] Grosheide, a.w., p. 211.

[19] “Catholica, ter aanduiding van haar tegenstelling met het nationale leven, en dus met het…

begrip volkskerk”. Kuyper, a.w., p. 80 (§4).

[20] “De protestanten deden het Katholieke begrip der kerk te loor gaan en richten volkskerken op”. Kuyper, a.w., p. 93.

[21] Kuyper, a.w., p. 252—253 (§12).

[22] Kuyper, a.w., p. 365.

[23] Vgl. Joh. Jansen: Korte Verklaring van die Kerkenordening, J. H. Kok, Kampen, 1923, p. 214

_________________________________

WAAR IS EK MôRE OGGEND ?

17 Daarom moet julle nie onverstandig wees nie, maar verstaan wat die wil van die Here is. 18 Moenie dronk word van wyn nie—daarin is losbandigheid; maar word met die Gees vervul. 19 Spreek onder mekaar met psalms en lofsange en geestelike liedere; en sing en psalmsing in julle hart tot eer van die Here, 20 terwyl julle God die Vader altyd vir alles dank in die Naam van onse Here Jesus Christus, 21 en aan mekaar onderdanig is in die vrees van God. – Efesiërs 5

Wat ek vandag/vanaand op oujaarsdag doen, openbaar iets van my geloof …. of ongeloof … of dat ek God en Mammon, dus twee here probeer dien (Matt.6:24).  En dit sal iets openbaar vir die jaar wat voorlê, op wie Ek my vertroue, geluk en hoop stel, in die woorde van Ps.121:1, van wie/wat ek glo my hulp vandaan gaan kom in die nuwejaar.

Gaan ek in dronkenskap en losbandigheid verkeer, dus my eie redder en koning wees, want die lewe is ‘fun’ en ek het so hard gewerk deur die jaar, ek ‘verdien’ so bietjie om ‘kop uit te hak’, al is dit net vir een aand, ons moet nou nie te wetties wees nie, of hoe?

Wel, dan openbaar ek daardeur dat ek ongelukkig nie deur die Gees van God nie, maar deur ‘n ander gees, die gees van die wêreld gelei en mislei word, dat ek my geluk en hoop soek in dit wat eintlik my ware god is (dinge van hierdie wêreld), want die Here se Woord sê tog duidelik:

“Moenie dronk word van wyn nie—daarin is losbandigheid; maar word met die Gees vervul.” – Efesiërs 5:18

Ek word nié met die Gees van God vervul as ek myself oorgee aan die dinge van die wêreld nie, maar word met die Gees vervul deur gebed, die Woord te lees, die eredienste by te woon, ens.

(Lees ook: Are you too drunk to pray ?)

Ander meen weer, ek hoef nie môre op te trek na die huis van die Here nie, ek is mos tussen familie en vriende, en dit is mos ‘n goeie ding, die ‘Here sal verstaan’ dat ek sy huis nie besoek op die dag wat Hy bepaal het nie.

Maar daardeur openbaar ek dalk wie my eintlike god is, nie die Here Jesus self nie, maar my man of vrou of kinders of famlie of vriende, en dat ek ‘n Jesus geskep het wat moet inpas by my en my gesin en vriende se lewenswyse, anders moet Hy buite bly. Hy kan my Verlosser wees, maar nie my Koning nie !

Daarteenoor sê Jesus:

“Wie vader of moeder bo My liefhet, is My nie waardig nie; en wie seun of dogter bo My liefhet, is My nie waardig nie.” – Matteus 10:37

En:

En wat noem julle My: Here, Here! en doen nie wat Ek sê nie? Elkeen wat na My toe kom en na my woorde luister en dit doen Ek sal julle wys soos wie hy is.  Hy is soos ‘n man wat ‘n huis bou, wat gegrawe en diep ingegaan en die fondament op die rots gelê het; en toe die vloedwater kom en die stroom teen daardie huis losbreek, kon hy dit nie beweeg nie, omdat sy fondament op die rots was.

Maar wie dit hoor en dit nie doen nie, is soos ‘n man wat ‘n huis sonder fondament op die grond bou, en die stroom het daarteen losgebreek en dit het dadelik geval, en die instorting van daardie huis was groot.” – Lukas 6:46-49

Een skrywer stel dit as volg oor wie ons eerste moet liefhê:

“The fact that these other things have not been added to us, the fact that we live in fatherless times, reveals our attitudes toward God the Father. Father hunger is one of the chief symptoms of our idolatry. It is the basis for our political follies, our cultural follies, our technological follies, and so on. But the solution is not to schedule numerous family retreats.

The solution is to announce, preach, and declare that the kingdoms of this world have become the kingdom of God, and of His Christ. Another way of saying this is that men must seek to be Christians first. If they love Jesus Christ more than mother or father, or wife, or sons, or daughters, then they will be in fellowship with the source of all love. If they make an idol out of any one of their family members, then they are out of fellowship with the source of all love — meaning that the “idol” is short-changed.

A man’s wife receives far more love when she is number 2 after God than she would if she were number 1. A man’s children will be fathered diligently when they are loved in the context of a much greater love.”

Ware liefde teenoor ons gesinne en familie is dat hul altyd tweede moet kom in ons lewens, anders het ons die Here én hulle nie waarlik lief nie:

Maar Ek het teen jou dat jy jou eerste liefde verlaat het. Onthou dan waarvandaan jy uitgeval het, en bekeer jou en doen die eerste werke. Anders kom Ek gou na jou toe en sal jou kandelaar van sy plek verwyder as jy jou nie bekeer nie.” – Openbaring 2:4,5

Maar, dit is nie genoeg om ons nie oor te gee aan drank of enige ander ding in die skepping om ons te red of beter te laat voel nie, nie vandag of in die jaar 2017 nie.

Na die waarskuwing en oproep van Ef.5:18 volg wat ons moet doen:

19 Spreek onder mekaar met psalms en lofsange en geestelike liedere; en sing en psalmsing in julle hart tot eer van die Here, 20 terwyl julle God die Vader altyd vir alles dank in die Naam van onse Here Jesus Christus, 21 en aan mekaar onderdanig is in die vrees van God.

Die gelowige en sy gesin en sy familie soek saam die gemeenskap van die heiliges op, om ook daardeur vervul te word met die Gees. Hulle soek die huis van die Here op, hulle trek saam op na die huis van die Here, om daar:

  • tot lof en eer van die Here te sing, dus te aanbid (v.19), die wese van ons bestaan (as ek dus Sondag oggend nog in my bed is, of te kopseer het om kerk toe te gaan, dan wys dit wie of wat ek waarlik aanbid?)
  • om dankbaar te wees vir God as ons Vader wat vir alles gesorg het in 2016 en nog sal sorg in die nuwejaar (v.20a),
  • om opnuut ons te verbind tot ons Here Jesus Christus, wat ons verlos en gekoop het met sy kosbare bloed (v.20a), en dit bepaal nie net ons lewe in die hiernamaals nie, maar hier en nou, en
  • saam onderdanig te wees aan die Here, dus volgens sy Woord deur die Gees te lewe (v.21, sien v.18), ook in al ons verhoudinge en die verskillende gesagsinstellings wat die Here daargestel het (lees Ef.5:23-6:9).

So, hoe eindig jy hierdie jaar, en hoe begin jy hierdie jaar ?

Kyk laastens na die vers net voor Ef.5:18 (lees dit asb.)

Wees daarom vandag en vanaand en môre-oggend ‘verstandig’ en soek die wil van die Here, ter wille van jou en jou gesin !

Mag ons almal, saam ons gesinne en families môre waarlik bly wees, nie die valse hopelose ligsinnige blydskap van die wêreld wat vergaan nie, maar die ewigdurende vredevolle blydskap van redding, liefde, hoop en vrede in Jesus Christus, en laat ons dit wys (openbaar) deur wat ons vandag en môre oggend gaan doen:

“Ek was bly toe hulle vir my gesê het: Laat ons na die huis van die HERE gaan!” (Ps.122:1)

En onthou vandag en môre en elke dag:

“En die wêreld gaan verby en sy begeerlikheid, maar hy wat die wil van God doen, bly vir ewig.” – 1 Johannes 2:17

_______________________________________

In aansluiting by hierdie oordenkings, plaas ek ook die volgende gedeelte uit Daily Readings from The Christian in Complete Armour (April 30 en May 1)

USE EARTHLY GOODS FOR HEAVEN

If you are a prominent member of your community, how do you use your influence— for good or for evil?

For selfish or selfless ends?

A true saint will be zealous in his daily affairs, but all his energies will be tuned to heaven. While his hands are busy at his tasks, his heart and head will be taken up with higher matters— how to please God, grow in grace, enjoy more intimate fellowship with Christ.

The carnal man, in contrast, spends long, hard hours in his shop and then goes home and spends half the night plotting how to get ahead in business. He sweats in the shop, but grows cold in the prayer closet. No weather is bad enough to keep him from market, but if the road to church is a little slippery or there is a chill in the air, he begs his leave from the services. No inconvenience is too great if it fattens his pocket, but let the preacher keep him a minute or two past the hour, and he complains.

In short, at work he keeps his eyes on the till; at church, he keeps them on his watch. If anything I have said speaks to you, go quickly to God and petition for a thorough change of heart.

Perhaps you have a heavenly spirit in getting earthly things. But do you have the same spirit when you use them? The good wrestler uses his earthly estate for heavenly ends. What do you do with the fruits of your labor? Do you bestow them on your own overstuffed paunch— or do you share them with the poor? If you are a prominent member of your community, how do you use your influence— for good or for evil? For selfish or selfless ends?

To pray for “things” without a heavenly end in mind is close to idolatry. Use your material wealth with a holy fear, dear saint, lest earth should rob heaven, and your temporal enjoyments endanger your heavenly interests. As Job sanctified his children by offering a sacrifice out of fear that they might have sinned, so the Christian must continually sanctify his earthly enjoyments by prayer. In this way He will be delivered from the snare of them.

INDIFFERENCE TO EARTHLY THINGS

You cannot labor for heavenly possessions if your hands and heart are loaded down with earthly pursuits. The Christian must practice the same indifference in keeping his earthly possessions as he did in getting them. God never signs the title of anything over to us, but merely gives us things to keep in trust. All will be left behind when He calls us home.

If He sees fit to let us keep them until then, we bless and thank Him for His generosity; and if He takes them away sooner, we bless Him still. God never intended, by His providence in bringing Moses to Pharaohs’ court, to leave him there in worldly pomp and grandeur. A carnal heart would have reasoned that Moses could best help his people— slaves under Pharaoh— by using his position and power to influence the king, or perhaps even by aspiring to the throne.

But when Moses renounced his place of privilege, his faith and self-denial were made more eminently conspicuous. It is for this obedient faith that Moses is given such honorable mention in the New Testament (Hebrews 11: 24– 25).

Sometimes God lavishes us with things, not so we can hang on to them, but so we will have something to let go of to show our love for Him. Was there anything better in the whole world Mary could have done with her precious oil than to anoint her Lord? What enterprise will pay more lasting dividends than to invest what you possess in the cause of Christ? Christian, keep a loose grip on the material possessions you value most highly.

Be ready at a moment’s notice to throw them overboard, rather than risk the shipwreck of your faith. You cannot labor for heavenly possessions if your hands and heart are loaded down with earthly pursuits. In the end, if you can save anything, it will be your soul, your interest in Christ and heaven.

If you should lose all your worldly goods, you should still be able to say with Jacob, “I have enough [all things]” (Genesis 33: 11).

Posted by: proregno | December 27, 2016

Bybel leesplanne & Berea e-pos Bybelskool vir 2017

cropped-bible_open_glasses_347105246_rtyb.jpg

BYBEL LEESPLANNE & BEREA BYBELSKOOL VIR 2017

1) Bybel leesplanne vir 2017

Sien die volgende nuwe Bybel leesplan om te volg (asook ‘n paar oues aan die einde van die artikel):

My Favorite Bible Reading Plan for 2017

Sien ook hierdie twee artikels:

Resolved to Read the Bible

“It takes about 70 hours to read the Bible from cover to cover. That’s less time than the average American spends in front of the television every month. In other words, if most people would exchange their TV time for Scripture reading, they’d finish reading the entire Bible in four weeks or less.”

The One Must-Read This Year

“The truth of God, rising continually through the roots of faith planted in God’s word, is the way God keeps Christians alive and enables them to bear the faith-authenticating fruit of love, so that they will not be castaways in the last day. This is the essence of why I say the Bible is a “must-read” — the only must read.”

2) Berea Bybelskool 2017 (begin weer 2 Januarie 2017, DV)

Ek het reeds begin om in Junie 2016 daaglikse dagstukkies uit te stuur (behalwe Sondae) vanuit 3 bronne wat die volgende behels:

  • OT geskiedenis
  • NT geskiedenis
  • Geloofsleer

Enigiemand is welkom om enige tyd aan te sluit deur ‘n leë boodskap te stuur na:

berea-oordenkings-subscribe@yahoogroups.com

of gaan teken in by Berea-oordenkings se webadres:

https://groups.yahoo.com/neo/groups/berea-oordenkings/info

Gaan lees gerus die inleidende artikel wat meer agtergrond gee asook die nodige inligting verskaf van die verskillende bronne wat gebruik word:

Berea e-pos Bybelskool

Daar is geen inskrywingsbedrag nie, maar enige donasies sal verwelkom word om hierdie projek asook die Pro Regno webblad in stand te hou en verder uit te brei. Baie dankie

Besonderhede vir die inbetaling van enige vrywillige donasies kan hier gevind word: Pro Regno

Groete

Slabbert Le Cornu

“Open my oë, dat ek kan sien die wonders uit U wet.” – Ps.119:18.

Posted by: proregno | December 5, 2016

Islam evangelisasie (10)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

ISLAM (10)

 by Rev. Martyn McGeown

In our last blog post on this topic, we showed that the sufferings and death of Jesus Christ were voluntary and necessary, necessary because God ordained them for His Son; voluntary because Jesus willingly endured them for His people.

But why would the merciful Father of our Lord Jesus Christ ordain such dreadful sufferings for His beloved Son? Why would He not spare Jesus? The answer lies in another necessity, the necessity of our salvation.

The Dreadful Cup

Jesus wrestled with this necessity in the Garden of Gethsemane shortly before His arrest. After the Last Supper with His disciples, Jesus made His way to a garden on the outskirts of Jerusalem. In that garden, Jesus prayed. In His prayer, we get a glimpse into the soul of Jesus as He contemplated the path that He must take to the cross. Jesus describes how He felt: “My soul is exceeding sorrowful, even unto death” (Matt. 26:38). What could have so oppressed the soul of Jesus that He became “sorrowful and very heavy” (v. 37)? What could have caused Him to be “in an agony,” so that “His sweat was as it were great drops of blood falling down to the ground” (Luke 22:44)?

The answer is found in one word—the “cup.” In the Bible, a cup describes the allotted portion of something. Sometimes a cup is a cup of blessedness and salvation. The Psalmist sings, “The LORD is the portion of mine inheritance and of my cup” (Ps. 16:5) and “my cup runneth over” (Ps. 23:5). Elsewhere, the Psalmist vows, “I will take the cup of salvation, and call upon the name of the LORD” (Ps. 116:13). Often, however, a cup is a cup of punishment, cursing, and wrath: “Upon the wicked he shall rain snares, fire, and brimstone, and an horrible tempest: this shall be the portion of their cup” (Ps. 11:6); “For in the hand of the Lord there is a cup, and the wine is red; it is full of mixture; and he poureth out of the same: but the dregs thereof, all the wicked of the earth shall wring them out, and drink them” (Ps. 75:8).

Jesus knew that God had appointed a cup for Him to drink, but when He saw the contents of the cup, He shuddered. The cup contained the wrath of God, the fullness of His Father’s fury against sin. Only by the drinking of that cup could the sins of God’s people be forgiven! Understandably, Jesus looked for another way—could, perhaps, salvation be accomplished even if He did not drink the cup? Listen to His prayer: “O my Father, if it be possible, let this cup pass from me: nevertheless not as I will, but as thou wilt” and “O my Father, if this cup may not pass away from me, except I drink it, thy will be done” (Matt. 26:39, 42).

The Father answered by His silence—there is no other way. Either Jesus drinks the cup, or we must drink the cup. If we drink the cup, we will perish, because we must drink the cup forever in hell if Jesus does not drink the cup for us.

Having understood that, Jesus willingly went forth to embrace suffering and death. The Son of God in our flesh submitted His human will to His Father’s will. The next time that Jesus mentions the cup is at His arrest. Peter attempts to save Jesus with the sword, whereupon Jesus, rebuking Peter, exclaims, “Put up thy sword into the sheath: the cup which my Father hath given me, shall I not drink it?” (John 18:11).

The Necessary Cup

That leads us to another question—why is such a cup necessary? Why does anyone have to drink the cup? Could the cup not simply pass away so that no one—not Jesus, and not we—drinks it? Or to express it in different words, could not God simply forgive sins without the need for the suffering and death of His Son?

The answer to that question is the justice of God.

God’s justice is that perfection of His being according to which all of His activity is in perfect harmony with His holiness. As the holy God, He hates sin, which is rebellion against His Law; as the just God, He punishes sin. God revealed this in the Garden of Eden, where He declared, “In the day that thou eatest thereof [of the forbidden fruit] thou shalt surely die” (Gen. 2:17). Throughout scripture, God has revealed that the penalty for sin is death: “The soul that sinneth, it shall die” (Ezekiel 18:20); “They that commit such things are worthy of death” (Romans 1:32); “The wages of sin is death” (Romans 6:23). Every pious Jew understood this, for God has ordained a system of animal sacrifices to teach him this important truth.

Moreover, death in the Bible is not merely physical death, but spiritual death, which is the corruption and ruin of man’s nature; and eternal death, which is eternal torment in the lake of fire.

Therefore, as the righteous judge, God will punish sinners with death (physical, spiritual, and eternal death), and God must punish sinners with death (physical, spiritual, and eternal death). Not to punish sinners with death would be for God to be unjust.

The Bible, however, teaches that God forgives sins. But He will not forgive sin at the expense of His justice. God declares to Moses, “The LORD, the LORD God, merciful and gracious, longsuffering and abundant in goodness and truth, keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty…” (Ex. 34:6-7). The true God of the Bible is merciful—rich in mercy, abundant in mercy and truth—but He will not clear the guilty. He has always revealed that in order to forgive sins He requires satisfaction of His justice. Anything less would be injustice, or a denial of His justice.

Islam teaches forgiveness without atonement, for Islam teaches that Allah forgives sin without payment for sin. At the same time, the Qur’an claims that Allah is just: “Allah is never unjust in the least degree: if there is any good (done), He doubleth it, and giveth from His own presence a great reward” (4:40). If Allah is not unjust, how can Allah forgive sins without satisfaction of his justice? The Qur’an offers no answer to this.

Atonement is necessary.

The sinner cannot pay the penalty for his own sin. If he does, he perishes everlastingly.

God will not clear the guilty. If He did, He would be unjust.

Is there, then, anyone who can pay the penalty of sin for the sinner?

The answer is that God provides a substitute, His own Son, the Lord Jesus Christ.

To that we turn next time, DV.

_________________________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland.
__________________________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie

 

SIMPOSIUM – 31 JANUARIE 2017

REFORMASIE 500

GRONDTEKS EN BYBELVERKLARING

(Nota: vir enige verdere inligting en navrae oor die simposium, kontak die APA. Dankie.)

Vrae – daar is maar ‘n menigte! Nie net tussen geleerde vakkundiges word daar tydens die 500-jarige viering van die Reformasie in diepte oor die Bybel gepraat nie.

Gemeentelede wil ook vandag weet: “Watter grondteks van die Bybel is nou die regte?”

“Kan ons die verklarende aantekeninge vertrou wat deesdae in Afrikaans uitgegee word?”

“Is ons werklik beter af, as toe ons voorouers nog die Satebybel met verklarende aantekeninge gelees het?”

Die Simposium, Reformasie 500: Grondteks en Bybelverklaring, wil gemeentelede graag hieroor dien.

U word uitgenooi om te kom deelneem.

Datum: Dinsdag, 31 Januarie 2017

Tyd: 8:30 – 13:00

Plek: AP Kerk Pretoria-Oos, Glenwoodweg 48, Lynnwood Glen, PRETORIA

Aangebied deur die Fakulteit Teologie van Die Afrikaanse Protestantse Akademie NPC

Koste: Gratis

PROGRAM
8:30 – 8:45 AANKOMS
8:45 – 9:00 OPENING EN VERWELKOMING Prof. JAE (Koos) Adendorff

9:00 – 9:30 LESING 1: Luther se gedagtes oor die Bybel vir elke lidmaat. Prof. J (Johan) Bosman

9:30 – 10:30 LESING 2: ‘n Bybels-Reformatoriese model vir die grondteks van die Nuwe Testament. Prof. GDS (Gerrit) Smit

10:30 – 11:00 KOFFIE/TEE

11:00 – 12:00 LESING 3: Die Statevertaling met kantaantekeninge as Reformatoriese koersgewing.  GBS wetenskaplike medewerker: Christiaan Bremmer

12:00 – 12:50 WERKSESSIE: “Voedsel vir die Siel” – ‘n vergelyking met wat
vir gemeentelede vandag beskikbaar is. AP Kerk Direkteur Kerkadministrasie
Ds. JL (Johan) Schütte

12:50 – 13:00 SAMEVATTING EN AFSLUITING GBS bestuuslid
Ds. JA (Jan) Weststrate

RSVP voor of op 24 Januarie 2017 per e-pos na info@apa.ac.za

Hier is die PDF advertensie weergawe van die simposium:  APA Simposium

‘n (Post)moderne Sadduseër se verwerping

van die huwelik as instelling van God

“‘n Huwelik is die lewenslange verbintenis tussen een man en een vrou,” het die NG Kerk se algemene sinode onlangs “bevestig”. Dit laat die interessante vraag ontstaan: Waar kom hierdie opvatting vandaan? Want dit is gewis nie ’n Ou Testamentiese opvatting nie! … Op grond van hierdie geskiedenis kan ’n mens wel vra: Is die siening dat die huwelik ’n lewenslange verbintenis ­tussen een man en een vrou is regtig ’n Bybelse standpunt? Of is dit ’n sosiaal-politieke oortuiging ? En is die hedendaagse opkoms van die behoefte aan gay- en lesbiërhuwelik nie ook ’n soortgelyke maatskaplike verskynsel as die ontstaan van die liefdeshuwelik nie?” – Piet Muller

4 En Hy antwoord hulle en sê: Het julle nie gelees dat Hy wat hulle gemaak het, hulle van die begin af man en vrou gemaak het nie, 5 en gesê het: Om hierdie rede sal die man sy vader en sy moeder verlaat en sy vrou aankleef, en hulle twee sal een vlees wees; 6 sodat hulle nie meer twee is nie, maar een vlees? Wat God dan saamgevoeg het, mag geen mens skei nie. … 29 Toe antwoord Jesus en sê vir hulle: Julle dwaal, omdat julle die Skrifte nie ken nie en ook nie die krag van God nie. 30Want in die opstanding trou hulle nie en word ook nie in die huwelik uitgegee nie, maar is soos engele van God in die hemel. 31 En wat die opstanding van die dode betref—het julle nie die woord gelees wat tot julle deur God gespreek is nie: 32 Ek is die God van Abraham en die God van Isak en die God van Jakob? God is nie ‘n God van dooies nie, maar van lewendes.” – Jesus Christus (Matteus 19:4-6; 22:29-32)

In navolging van Neels Jackson en Chris Jones se verskillende aanvalle op die huwelik as instelling van God, het Piet Muller ook nou sy aanval geskryf in die Beeld van 26 November 2017, onder die titel:

Huwelik is nie rêrig ‘n Bybelse instelling

Bogenoemde aanhaling van Muller kom uit hierdie artikel.

In my artikel, As die huweliksfondamente (weer) omgegooi word, het ek reeds geantwoord op Jackson, Jones en nou Muller se verskillende aanvalle op die bybelse huwelik.  U is welkom om dit weer te gaan lees nadat u ook Muller se artikel gelees het.

Ek voeg hier ‘n paar opmerkings by, spesifiek na aanleiding van Muller se nuutste aanval:

1) In al drie die skrywers word daar baie verwys na die Ou Testament, die aartsvaders, die Israelitiese konings wat baie vrouens gehad het, ens., maar daar is geen verwysing na die Koning van die Kerk, Hy wat die wet kom vervul het en vir ons finaal leer wat reg en verkeerd is nie.  Sy woorde aangaande die huwelik soos ek hierbo aangehaal het uit Matteus 19 en 22 word verswyg ?

Hierdie drie skrywers gee voor dat hul baie respek het vir die mens Jesus, maar hoekom luister hul nie na sy lering oor die huwelik nie, hoekom ignoreer hulle sy baie duidelike woorde ?

2) Jesus se woorde in Matteus 22 is baie relevant, veral in Muller se geval. Jesus is in gesprek met die ‘Nuwe Hervormers’ geesgenote van sy dag, die Sadduseërs. Die Sadduseërs het o.a. die volgende sake verwerp, nie geglo nie:

  • die opstanding van die liggaam (Matt.22:23; Hand.24:1,2),
  • persoonlike onsterflikheid (Matt.22:23), en
  • die bestaan van engele en geeste (Hand.23:8).

En hierdie dwalinge van die Sadduseërs maak dat hul natuurlik ook ‘n bespotting maak van die hiernamaals/geestelike wêreld, deur hul verwysing na die huwelik tussen ‘n vrou en verskillende broers volgens Moses se wet vir die swaershuwelik (Deut.25:5) van toepassing te wil maak “in die opstanding” (v.28).

Jesus Christus antwoord dan in verse 29 tot 32 hul:

‘etiese’ probleem (v.30),

Want in die opstanding trou hulle nie en word ook nie in die huwelik uitgegee nie, maar is soos engele van God in die hemel.

‘leer’ dwaling (v.31,32),

31En wat die opstanding van die dode betref—het julle nie die woord gelees wat tot julle deur God gespreek is nie: 32Ek is die God van Abraham en die God van Isak en die God van Jakob? (Ex.3:6) God is nie ‘n God van dooies nie, maar van lewendes.

en wys op hul onderliggende wesentlike probleem:

‘n Skrifbeskouing probleem: hulle ken nie die Skrifte nie (v.29a)

Julle dwaal, omdat julle die Skrifte nie ken nie

hul ongeloofsprobleem: hul verstaan nie die Skrif deur die geloof, deur die Gees van God nie, hul aanvaar nie die gesag van God nie (v.29b)

en ook nie die krag van God nie.

3)  Van toepassing op Muller se aanval op die huwelik:

Muller se probleem is nie die huwelik nie, dit is Jesus Christus self.

Hy verwerp die Christus van die Skrif, en sal daarom die Skrif van die Christus verwerp.

Hy ken nie die Skrif nie, want hy ken nie die krag van God nie.

Muller is ‘n Nuwe Hervormer, hy is ‘n ongelowige wat nie meer die ongetwyfelde Christelike geloof aanvaar soos dit in die Apostoliese Geloofsbelydenis in navolging van die Skrif saamgevat word nie.

Vir hom is Jesus bloot ‘n spesiale tog gewone mens, nie ook God self:

  • wat uit die maagd Maria gebore is nie
  • wat vir ons die ewige lewe kom verwerf het nie
  • wat liggaamlik opgestaan het uit die dood en daardeur die ewige lewe en onsterflikheid vir ons verwerf het nie

In Muller se eie woorde (beklemtoning bygevoeg):

Mag ons ons nog self Christene noem as ons nie langer glo aan die maagdelike geboorte nie? Natuurlik mag ons. Paulus het nie eens geweet van die leerstelling oor maagdelike geboorte nie. Hy het geskryf dat Jesus uit ‘n “gyne” (‘n dood normale getroude vrou) gebore is.

Mag ons onsself nog Christene noem as ons nie glo aan die letterlike opstanding uit die dood nie? Natuurlik kan ons, want daar is geen teken dat die eerste Christene Jesus se opstanding beskou het as die resussitering van ‘n lyk nie. Kan ‘n bygebringde lyk deur ‘n toe deur loop? Kan ‘n bygebringde lyk in ‘n oogknip verskyn of weer verdwyn?

Hy het die koninkryk van God verkondig, nie vir ‘n lewe na die dood nie, maar vir hierdie wêreld. Hy het vir ons ‘n leerplan vir geestelike groei opgestel, sodat ons stap vir stap kan leer om ons self meer deernisvol en vergewensgesind te wees.

4) En as Christus se Persoon verwerp word, sy wese as beide God en mens, dan is dit ook nie vreemd as Christus se leer, sy gesag, oor ander sake verwerp sal word nie, veral ook Christus se leer oor die huwelik, hiernamaals, ewige lewe, ens.

Ons lees na die gesprek met die Sadduseërs oor die huwelik en opstanding:

“En toe die skare dit hoor, was hulle verslae oor sy leer.”

Die konkrete feit dat Muller (en ook nie Jackson en Jones) na Christus se woorde wil luister in Matteus 19 en ander plekke nie, bevestig van hulle wat Jesus vir die Sadduseërs eksplisiet maar ook implisiet sê in Matt.22:29,

  • in hul blinde ywer ken hul bloot nie die inhoud van die Skrif nie, en
  • veral wat ons onderwerp betref: kan hul nie deur die Gees van God (die krag van God) die Woord van God reg sny vir die tyd waarin ons nou leef nie, dus nie die Skrif in sy geheel en finale openbaring verstaan en toepas nie.

In Muller se skrywe sien ons dit dat hy nie eers die basiese inhoud van die Skrif ken nie.  Hy skryf in sy artikel op ‘n ander plek:

“Trouens, deur die hele Bybelse tydperk word vroue van so min waarde geag dat hulle instemming nie eens nodig was om ’n huwelik aan te gaan nie. Die huwelik is gewoon tussen die twee betrokke pa’s gereël, dikwels om familie­belange te beskerm of uit te brei.”

Maar, as Muller die Skrifte self werklik gelees het, en nie net sy propagandistiese hedendaagse “sosio-historiese” bronne oor of teen die Bybel nie, sou hy dalk die volgende ook raakgelees het in een van die Bybelse tydperke, een van die ‘streng patriargale tydperke’ toe Rebekka as vrou vir Isak gevra is (Genesis 24):

55 Maar haar broer en haar moeder sê: Laat die dogter ‘n dag of tien by ons bly; daarna kan jy heengaan. 56 Maar hy antwoord hulle: Moet my nie ophou nie aangesien die HERE my weg voorspoedig gemaak het; laat my trek, dat ek na my heer kan gaan. 57 Toe sê hulle: Laat ons die dogter roep en haar self vra. 58 En hulle het Rebekka geroep en haar gevra: Wil jy met hierdie man saamgaan? En sy antwoord: Ja.” 

Jesus sê vir die Sadduseërs se maats, die Fariseërs, wat ook die OT se tydelike wet oor egskeiding verdraai het om hul eietydse losbandige “behoeftes” van herhaaldelike egskeidings en hertroues te akkomodeer:

“Het julle nie gelees … ” (Matt.19:4a)

Ja, het al die anti-bybelse huwelik yweraars van ons tyd nie die hele Skrif gelees nie ?

Verder het Muller en kie nie die krag van God om met die nodige respek, eerbied en ontsag God se hele heilige Woord te nader en toe te pas vir ons tye nie (Spr.1:7; Jes.66:2; 2 Tim.2:15; 3:14-4:5).

Die Sadduseërs weens hul sondige onkunde en verdraaiing van God se woord oor die kwessie van die huwelik in die opstanding kon dit ook nie doen nie, en die Nuwe Hervormers, die Sadduseërs van ons dag kan dit ook nie doen nie.

  • Hulle kan nie die Godgegewe bybelse huwelik tussen een man en een vrou “van die begin af” raaksien, as God se wil vir alle tye nie, soos Jesus dit daar stel in Matt.19:4 nie.
  • Hulle kan nie en wil nie besef dat die huwelik tussen een man en een vrou God se geopenbaarde wil “van die begin af” was vir beide die “Ou en Nuwe Testament” tydperke tot die laaste dag was nie, ongeag dat baie van sy kinders deur sonde en gebrokenheid verval het in poligamie, egbreek, hoerery, onwettige egskeidings, ens., wat Hy in sy genade verdra het, deur wetgewing gereguleer het, maar nooit goedgekeur het nie (sien my artikel hierbo genoem vir verdere verduideliking, asook hierdie artikel: Poligamie in die lig van Christus se koms.)
  • Hulle kan en wil nie leer dat Christus juis gekom het om sy Vader se skeppingsordening en wil van die huwelik tussen een man en een vrou tot die dood toe te kom handhaaf en herstel nie.
  • Hulle kan en wil nie leer dat ons nie die sondige bedeling of gebrokenheid van hierdie wêreld mag gebruik om God se bevelswil vir ons ongedaan te maak nie (1 Thess.4:1-8).

5) Die motief van hierdie (huweliks)bande van die Here wat hul afruk (Ps.2), is sodat die mens in sy welluste sy sondige begeertes kan navolg, in die wêreld, maar nou nog erger, in die sigbare kerk van die Here (Jak.4:1-14; 2 Tim.4:3,4).

In beide ‘heteroseksuele’ en ‘homoseksuele’ sondes moet die Skepper se bande afgeruk word, moet die waarheid vir die leuen verruil word (Rom.1:18-32), moet geleer word dat Jesus ons nie kom verlos van alle seksuele sondes nie (soos Paulus leer in 1 Kor.6:9-11), maar ons sondes akkommodeer en aanvaar.

Muller erken dit eintlik self, en daarom skryf hy waarna hy begeer en wat sy norm eintlik is: uit die Mens, deur die Mens, en tot die Mens is al die dinge (contra Rom.11:36):

“En is die hedendaagse opkoms van die behoefte aan gay- en lesbiërhuwelik nie ook ’n soortgelyke maatskaplike verskynsel as die ontstaan van die liefdeshuwelik nie?”

Ja, inderdaad, die huidige sodomitiese seksuele rewolusie, saam met die 20ste losbandige ‘heteroseksuele’ seksuele rewolusie is ‘n produk van ons tydsgees se wellustige behoeftes, ‘n maatskaplike verskynsel wat uit die sondige hart, nie die Woord van God gebore is nie, waarvan ons reeds ook in die Bybel lees (2 Tim.3):

1 Maar weet dit, dat daar in die laaste dae swaar tye sal kom. 2 Want die mense sal liefhebbers van hulleself wees, geldgieriges, grootpraters, trotsaards, lasteraars, ongehoorsaam aan hulle ouers, ondankbaar, onheilig, 3 sonder natuurlike liefde, onversoenlik, kwaadsprekers, bandeloos, wreed, sonder liefde vir die goeie,

4 verraaiers, roekeloos, verwaand, meer liefhebbers van genot as liefhebbers van God;
5 mense wat ‘n gedaante van godsaligheid het, maar die krag daarvan verloën het. Keer jou ook van hierdie mense af. 

En weë hulle, leer die Skrif, wat “die dinge nie alleen self doen nie, maar ook hulle goedkeuring skenk aan die wat dit doen.” Dus weë daardie geleerdes en leiers wat sonde goedpraat en ander so leer (Rom.1:32, sien ook Matt.5:19; 18:6).

Daarom:

Enige teologiese opleiding, kerk, kerkverband, leraar wat die dwaalleringe van Jackson, Jones, Muller en ander oor die huwelik leer, aanbeveel én akkomodeer, moet vermy word, vlug daarvan weg, terwille van jou en jou gesin en geliefdes se sieleheil, soos Paulus dit ook duidelik stel (1 Kor.6:18-20; sien ook 1 Tim.6:1-5; 2 Tim.4:1-5).

Is u besig om u en u gesin en geliefdes te beskerm en te bewaar teen hulle wat “iets anders leer en nie instem met die gesonde woorde van onse Here Jesus Christus en met die leer wat volgens die godsaligheid is nie” (1 Tim.6:3) ?

Posted by: proregno | November 28, 2016

Die Kerk (7) – Kerk in universele sin

KERK IN UNIVERSELE SIN

deur prof. WJ Snyman

(Sien die inleiding [nommer 1] en die res van die reeks hier.)

[Nota: indien daar iemand is wat die Duitse aanhalings vir my kan vertaal in Afrikaans, sal ek dit baie waardeer. Kontak my by proregno@gmail.com. Dankie]

So kom die woord kerk 16 keer voor, buite die geskrifte van Paulus slegs drie keer,[1] en by Paulus buite die gevangeskapsbriewe (Efésiërs, Kolossense) slegs twee keer.[2][3] In hierdie sin word die Kerk by Paulus veral beskryf as Liggaam van Christus en as Gebou van God.

Die Kerk is die Liggaam van Christus (Ef. 1:22, 23; Kol. 1:18, 24). Om aan die Kerk en aan Christus te behoort, is nie twee aparte sake nie.[4] Die Kerk en die Liggaam van Christus is een en dieselfde.[5] In liggaam sit ook weer verskillende gedagtes opgeslote.

Die eerste is rekapitulasie, samevatting onder een Hoof (Ef. 1:10), nl. van gelowiges uit die Jode en heidene tot een liggaam (Ef. 2:16, 3:4-6).

Die Kerk is dus ‘n samevatting van die menslike geslag tot ‘n nuwe geslag teenoor Jodedom en Heidendom (1 Kor. 10:32).[6] So is die Kerk ekumenies. Ekumenies wil sê: “Wêreldwyd in Christus een”. Nie gemeentes nie, maar die menslike geslag omvattend.

Die tweede gedagte in liggaam is die van ‘n groeiende organisme. Die Hoof is ook die Begin.[7] Hoof van die gemeente moet dan ook verstaan word in organiese sin, sodat die gemeente Sy liggaam is wat uit Hom groei.[8] Die Kerk is dus geen assosiasie van persone wat buite die Kerk tot geloof kom en hulle verenig nie.

Dis ‘n organisme met die geheel voor die dele. So gaan die algemene ekklêsia aan die partikuliere vooraf.[9] “Die Gläubigen im Sinne der Urkirche schufen nicht die Kirche durch Zusammentreten als gleichberechtigen Menschen, sondern ‘fanden sie vor’, ‘traten in sie ein’. Nicht die Individuen sind die Konstituante der Kirche; vielmehr ist die Kirche jedem eine Vorangegebenheit, eine tranzendentale supra-naturale Gemeinschaft, für die Menschen als Einzelne von allen Anfang eine ‘vorhandene’ stiftunggeistlich (himmlische) Art”.[10]

Vgl. ook die gedagte van inenting by Paulus (Rom. 11:19, 23) en die Doopsformulier waar sprake is van inlywing. “Begin” in Kol. 1:18 is egter nie ‘n geestelike beginsel nie. Dit word nader beskryf as Christus “die Eersteling uit die dode”. Kerk is dus ‘n groeiende organisme met ‘n historiese aanvang. Dit rus op die feite van Dood en Opstanding.[11] Daar sit waarheid in as Kattenbusch sê: die kerk is Christus op aarde “als sarx fortlebend”, ‘n “Geistgrosse” in liggaamlike vorm.[12]

Beter: Die voortsetting op aarde van wat met die vleeswording van Christus begin is. Die Kerk is op aarde deur Christus geplant en bestem om te bly (Matt. 16:18b). ‘n Derde gedagte opgeslote in liggaam is die van plêroma (Ef. 1 :23), nl. dit wat (deur Christus) vervul word.[13] Die volheid Gods woon in Christus liggaamlik (Kol. 2:9) en so deur Christus in die gemeente deur die kennis van die kennis-te-bowegaande liefde (Ef. 3:19).

Hoe is dit moontlik?

Dit is nie gegee aan die individuele gelowige nie. Dit is die taak van die Kerk van alle eeue (Ef. 3:21).[14] Vir die verkryging van die kennis het die een gelowige die ander nodig; slegs in samehang en samewerking met alle ander gelowiges, ook uit vroeëre eeue, is dit moontlik om die kennis te bekom, meer en meer,[15] so is die Kerk ekumenies. Nie net “wêreldwyd”, alle nasies nie, maar ook “deur die eeue heen” alle geslagte omvattend.

Die Kerk is ‘n groeiende organisme, wat hom histories verwesenlik. Die voorstelling is organies-histories.[16] Ook nog op ‘n ander wyse word die volheid van Christus in verband gebring met die ekklêsia. Christus stort sy volheid nie alleen oor in die gelowiges as sodanig nie, maar in hulle in al hulle lewensbetrekkings. Dit word uitgewerk in die laaste gedeelte van die brief, die praktiese vermanings (Ef. 4-6). Die noodsaaklikheid waarom die Kerk moet optree op aarde lê hierin dat die organiese lewe van die menslike geslag moet wedergebore word.[17]

Ook die lewensvorme het Jesus nie kom ontbind nie, maar kom vervul. “Es bietet auch das Wort für Sonderart der Mitbeteiligung an Familie (Haus) und Staat (Obrigkeit), für Beëinflüssung, eigenartige Umgestaltung, der naturhaft allgemeinen Lebensformen, die Gott in Christo nicht verwirft, sondern erneuern will und kann”.[18]

Ekumenies wil dan sê: Die ganse mensheid in volkere en geslagte, maar ook heel die menslike lewe omvattend. Die Kerk staan in organiese samehang met die lewe. Dit is die volk van God op aarde “mit Aufgaben, Kraften, ja auch Betätigungen in der Welt, d.h. ausserhalb ihrer Versammlungen… die neue Gesamtform der Menschheit.”[19] Die Kerk is egter nie net organisme nie maar ook organisasie. Dit is die vierde gedagte wat met liggaam verbind word (Ef. 5:22-33).[20]

Met liggaam word hier verbind die gedagte van die huwelik. Die Kerk is die Bruid van Christus. Die huwelik bring reeds op institutêre terrein. Die verbinding met die Liggaam van Christus vind plaas deur die Doop (Ef. 5:26).[21] Hier sluit Paulus aan by Johannes die Doper, die Vriend van die Bruidegom,[22] wat deur die Doop die gemeente vergader vir Christus, en deur die Doop Christus verbind met die gemeente. Die Nuwe-Testamentiese Kerk begin met die Doop.

Deur die Doop moet die gelowiges afgesonder word uit al die nasies.[23] “Daarom moet de doop met die oecumenische kerk in rapport gebracht: ze lijft niet in een particuliere kerk in … De particuliere kerk bedient wel den doop, maar als representerende de oecumenische kerk”.[24] Dit is een liggaam… een Here … een Doop (Ef. 4:4, 5). Die ekumeniese Kerk is dus ook georganiseerd.

Dit is georganiseerd in die Doop. Organisasie word egter nie alleen in verband gebring met die liggaam nie, dit sit ook in “liggaam” opgeslote (1 Kor. 12:27, 28). As die kerk hier vereenselwig word met die Liggaam van Christus gaan dit nie om ‘n groeiende organisme nie, maar teen die gelykheidsbeginsel.[25] Daar is in die Kerk ‘n heilige rangorde.[26] Hoof-liggaam wil hier sê: Volksverband onder ‘n Heerser.[27]

Die eerste plek in die Kerk word ingeneem deur die Apostels, die manne wat reëlreg deur Christus geroep is om sy getuies te wees, en wie se amp van grondleggende betekenis is vir die Kerk van alle tye.[28]

So bring die gedagte van Liggaam vanself op die van Gebou. Hier staan organisasie voorop. Die Apostels is nie net die grondleggers van die kerk om dan te verdwyn nie, hulle is self die fondament van die kerk (Ef. 2:20).[29] Hulle getuienis waarop die hele Kerk rus is egter ‘n getuienis van die Here Christus, en so rus die gemeente in werklikheid op Hom.[30]

Die belangrike hier is dat Christus, die Apostels nie net stigters (grondleggers) van die Kerk is nie, só dat hulle daar self bo en buite staan nie. Hulle vorm self ‘n deel van die Kerk. Die ekklêsia is dus ‘n eenheidsgebou, rustend op Christus en die Apostels. Gebou, fondament, hoeksteen sê organisasie. So word die gelowiges uit alle volke tot ‘n hegte, sierlike eenheid in Christus versamel, so word die wêreldkerk ‘n werklikheid[31] nl. as eenheidsinstituut. “De geheele Kerk rust op den arbeid der hier eerstgenoemde drie groepen van ambten”.[32]

Daar is maar één Kerk, die Apostoliese, die enigste amp regstreeks deur Christus ingestel.[33] “De Apostelen… droegen een ambt, dat tot heel de kerk, ja tot de gansche wêreld zich uitstrekte”.[34] “De instelling van het apostolaat is vooral een krachtig bewijs voor het institutair karakter, dat Christus aan Zijne Kerk op aarde gaf”.[35] Die ekumeniese kerk is dus ‘n Instituut, sentraal gegee in die Apostolaat, en afgegrens na buite deur die Doop.

Matt. 16:18, een van die mees besproke plekke in die N.T., lewer na die voorgaande weinig moeilikheid. Leerlinge word hier belyers, volgelinge tot aanbidders,[36] m.a.w. dit is die aanvang van die N.T. Kerk. Jesus lê self die grondslag. Die Apostels[37] is die fondament, die gelowiges die stene.[38] Die besondere hier is die mag van die Kerk. Die saligheid word daarmee verbind. Die formele, waar dit veral vir ons op neerkom is dat die Apostoliese Woord bindend gemaak word.

Die Apostoliese Woord is vasgelê in die Heilige Skrif. “De Apostelen in hunne geschriften geperpetueerd zijn de blijvende getuigen van Christus. Zoo blijft dus tot het einde toe de kerk een Apostolische, gebonden aan het getuiegenis der Apostelen, die nu nog evengoed getuigenis afleggen dan ze eenmaal mondeling deden”.

“Toen het God behaagde eenen meer luisterrijken vorm Zijner Kerk daar te stellen, zoo heeft Hij gewild dat Zijn Woord te boek gesteld en door geschrift als verzegeld worden zou”.7[39][40][41][42][43]

“Zij ons dan dit tot een vasten regel: dat men geen ander Woord van God moet hebben of in de Kerk moet plaats geven, dan hetgeen vooreerst in de Wet en Profeten, en daarna in de Schriften der Apostelen is begrepen”.[44] Die Ekumeniese Kerk is georganiseerd, en wel in die een ekumeniese evangelie wat verkondig word aan die ganse mensdom,[45] en in die Doop van die wat glo.[46]

Hieruit volg dat die onderskeiding sigbare en onsigbare Kerk nie saamval met die van lokale en universele Kerk nie, want die universele Kerk het ook ‘n sigbare kant, nl. as organisme. Die onderskeiding sigbare en onsigbare Kerk val ook nie saam met instituut en organisme nie, want die Universele Kerk is ook geïnstitueer in die Apostoliese amp, waaraan die Kerk van alle eeue gebonde is. Dit bring by die vraag na die verband tussen die universele en lokale Kerk.

[1] Matt. 16:18; Hand. 9:31; Hebr. 12:23.

[2] 1 Kor.10:32

[3] 1 Kor. 12:28.

[4] Vgl. Bavinck, a.w., p. 356.

[5] In Grieks uitgedruk met die lidwoord by die predikaat.

[6] “Sie waren sich ein Geschlecht für sich das triton genos neben Juden und ethnê, den beiden bisherigen Menschengattungen”. F. Kattenbusch: Der Quellort der Kirchenidee, Festgabe für Adolf van Harnack, Tübingen 1921, p. 146.

[7] “Archê”. Kol. 1:18.

[8] Dr. S. Greydanus: De Brief van den Apostel Paulus aan de Epheziërs, opnieuw uit den Grondtekst vertaald en verklaard. J. H. Kok, Kampen, 1925, p. 44.

[9] H. Bavinck, a.w., p. 301.

[10] F. Kattenbusch: Die Selbstauffassung und Gestalt der Urkirche. Zu O. Lintons Schrift. Studien und Kritiken, 1933 (1), p. 105.

[11] Vgl. die Doop as inlywing in die gemeenskap met die dood en wederopstanding van Christus (Doopsformulier).

[12] F. Kattenbusch: Der Quellort der Kirchenidee, p. 157.

[13] Dr. J. A. C. van Leeuwen: Paulus Zendbrieven aan Efeze, Colosse, Filemon en Thessalonika —

  1. A. van Bottenburg, Amsterdam 1926, p. 46, en nie “aanvulling”, soos Kattenbusch: “Konkrete wechselseitige Ergänzung”, a.w., p. 157.

[14] “The whole of the saints may know as a whole, what must forever transcend the knowledge of the isolated individual.”

[15] Vgl. dr. S. Greydanus, a.w., p. 77. So kom Paulus uit by die Kerk i.p.v. by die mistiek.

[16] J. A. C. van Leeuwen, a.w., p. 87.

[17] A. Kuyper, a.w., p. 48.

[18] Kattenbusch: Die Selbstauffassung und Gestalt der Urkirche, p. 116.

[19] Kattenbusch: Der Spruck über Petrus und die Kirche bei Matthäus, Theol. Studien und Kritiken, 1922 (1/2), pp. 115, 116.

[20] In hierdie hoofstuk kom die woord Kerk ses keer voor, altyd in universele sin.

[21] Die waterbad deur die Woord, vgl. Greydanus, a.w., p. 122.

[22] Joh. 3:29.

[23] Matt. 28:19.

[24] Kuyper, a.w., p. 133.

[25] Juis in Korinthe, waar die neiging bestaan om gesag te verwerp, vgl. F. Godet: Kommentaar op Paulus eersten Brief aan de Corinthiërs, J. H. Kok, Kampen, 1904, p. 496.

[26] In die eerste plek — ten tweede — ten derde beteken nie volgorde nie maar rangorde, vgl. Godet, a.w., p. 597.

[27] Kattenbusch: Die Selbstauffassung und Gestalt der Urkirche, p. 108.

[28] Dr. F. W. Grosheide: Paulus eersten Brief aan de Kerk te Korinthe opnieuw uit den Grondtekst vertaald en verklaard, J. H. Kok, Kampen, 1922, p. 157.

[29] “Die fondament van die Apostels” wil sê: die fondament wat deur die Apostels en profete gevorm word, wat hulle self is. Greydanus, a.w., t.p. Vgl. P. A. E. Sillevis Smit: De Organisatie van de Christelijke Kerk in den Apostolischen Tijd, Rotterdam, 1910, p. 132: “niet… een door de Apostelen en profeten gelegden grond…, maar henzelf, als vormende het fundament”.

[30] Die hoeksteen. Ef. 2:20.

[31] Dr. H. L. N. Joubert: Die Roeping, Sending en Sendingbewussyn van die Nuwe-Testamentiese Apostel, Amsterdam, 1939, p. 180.

[32] Greydanus, a.w., p. 89.

[33] Vgl. H. Bavinck, a.w., p. 365.

[34] A.w., p. 394.

[35] A.w., p. 359.

[36] Dr. H. N. Ridderbos: Het Evangelie van Mattheüs opnieuw uit den Grondtekst vertaald en verklaard II, J. H. Kok, Kampen, 1946, p. 9.

[37] Petrus tree hier op in naam van die ander.

[38] 1 Petr.2:5

[39] 1 Petr. 2:5.

[40] “Sleutels van die koninkryk van die hemele.”

[41] “Apostel” beteken nie “sendeling” nie, maar gesant, 2 Kor. 5 :20, “plaasbekleder”. So het

Calvyn dit reeds gesien “hen stellende tot zijn plaats bekleders”, a.w., p. 55. Tans word dit weer sterk benadruk, vgl. Gerhard Kittel: Theol. Wörterbuch zum Neuen Testament I, Stuttgart, 1933, p. 414.

[42] Kuyper, a.w., p. 100.

[43] Calvyn, a.w., p. 173.

[44] Calvyn, a.w., p. 176.

[45] Kol. 1:23.

[46] Mark. 16:16.

________________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

Posted by: proregno | November 24, 2016

Maar Here, ek is te besig ….

MAAR HERE, EK IS TE BESIG …. 

HThe Christian in Complete Armour   -     By: William Gurnall oe maklik maak ons verskonings ?

Maar Here, ek is net te besig om:

  • u Woord te lees (Ps.1:2; Hand.17:11)
  • persoonlik te bid en U te aanbid (Rom.12:1,2; 1 Kor.10:31)
  • om saam my gesin huisgodsdiens te hou (Deut.6:4-9; Ef.6:1-4)
  • om van Sondag tot Sondag u huis op te soek om U te aanbid, U Woord aan te hoor, die sakramente te gebruik en gemeenskap van die heiliges te be-oefen (Ps.122; Luk.4:14-21; Hebr.10:25)

En dit is gewoonlik ‘goeie’ verskonings wat ons gebruik:

  • maar Here … ek is so besig om ‘goeie dinge’ te doen in die gemeenskap, daarom het ek nie tyd om u persoonlik te aanbid deur gebed, Psalmsang en die Woord te lees nie.
  • maar Here … die ‘kids’ het soveel ‘goeie programme’ by die kerk en skool, daarom het ons nie genoeg tyd om nog saam as gesin ook huisgodsdiens te hou nie.
  • maar Here … my kinders en kleinkinders kom kuier Sondag, daarom kan ek nie kerk toe gaan nie, U gaan my mos nie mis nie ?
  • maar Here … dit is ‘my‘ enigste afdag, daarom kan ek nie saam ander gelowiges gaan aanbid nie, ek moet ‘ontspan’ en na myself kyk.
  • maar Here … dit is die ‘enigste’ dag wat ek inkopies kan gaan doen en in die ‘mall’ kan gaan ‘chill’ [Ma – Vry is werk, werk, werk … en Saterdag is sport …]
  • maar Here … ons kan nie in die aand nog ‘n erediens bywoon nie, want dit bots met die ‘blockbuster’ fliek wat ek net nie kan mis nie …. want dit is waaroor almal Maandag by die werk gaan gesels … nie oor gister se preke of oor Christus nie …
  • en Here … as die predikant nog langer as 10 minute preek …..

Elkeen van ons kan seker by hierdie lys nog baie ‘goeie verskonings’ byvoeg hoekom ons dink ons het nie tyd vir ons Here Jesus Christus en Sy Woord nie, waarom ons as gesinne nie by ons gemeentes se eredienste gereeld kan uitkom nie ?

En ons word baiemaal mislei om te dink dit is onsself wat hierdie ‘wyse besluite’ neem in ons besige lewens, of dat dit bloot ‘n ‘praktiese probleem’ is, dat daar nie genoeg tyd is nie (weet ons beter as ons Skepper en goeie Vader hoeveel tyd ons werklik nodig het? As Hy bepaal het dat 6dae werk en een dag rus is genoeg, weet ons van beter?).

Miskien is daar meer agter ons baiemaal goedbedoelde besluite as wat ons dink, miskien word ons mislei om te dink daar is nie genoeg tyd vir die Here en sy Koninkryk nie, en vergeet ons dat my tyd ook in diens van God moet staan soos Hy openbaar in sy Woord deur sy Gees ?

“Soek allereers die Koninkryk van God en sy geregtigheid, en al hierdie dinge sal vir julle bygevoeg word.” (Matteus 6:33)

Ons kan baie mooipraatjies maak oor ons is lief vir die Here en sy Woord, maar as ons geloofsdade van dankbaarheid vir ons groot verlossing in Christus alleen – bv. in Bybellees, gebed, huisgodsdiens, getroue erediensbywoning, bydraes, ens. – dit nie openbaar of wys nie, dan soek ons dalk ons eie koninkryke en verwag die Here moet dit seën ?

Dan vra Jesus ons:

“En wat noem julle My: Here, Here! (Koning, Koning! of Meester, Meester!) en doen nie wat Ek sê nie? (Lukas 6:46; lees gerus verse 47-49 ook!)

En Jakobus sê dan vir ons:

“En word daders van die woord en nie net hoorders van die woord nie. Maar wil jy weet o nietige mens, dat die geloof sonder die werke dood is” (Jak.1:22; 2:20)

Mag ons lewens wys dat ons in Christus geplant is (Joh.15:1-5), en daarom dankbaarheidswerke sal toon wat by die geloof en bekering pas, “want dit is onmoontlik dat ‘n mens wat deur ‘n ware geloof in Christus ingeplant is, nie vrugte van dankbaarheid sal voortbring nie (Matt.7:18; Joh.15:5)” [HK Sondag 24, v/a 64] .

Lees gerus saam met my die kort oordenking hier onder, geneem uit William Gurnall se klassieke boek: The Christian in Complete Armour.

Ek plaas met erkenning die verwerkte weergawe soos dit verskyn het onder die volgende titel: Daily Readings from The Christian in Complete Armour (March 29), wat ek ook sal aanbeveel om te lees omdat die oorspronklike uitgawe se Engels, veral vir die Afrikaanse leser, moeilik gaan wees:

SATAN’S INTERFERENCE 

Let those who will, mock and scorn your faith. What is heaven worth if you cannot bear a little shame?

When Pharaoh observed the Israelites’ thoughts turning back to God, he knew it was a dangerous sign. He supposed he could hinder their spiritual deliverance by increasing their physical bondage, so he intensified their workload.

Satan does the same with his slaves, keeping them too busy to think of heaven or hell. He never leaves them, always working to intercept any thoughts of grace, mercy, peace, or repentance sent by the Holy Spirit.

Satan interferes with God’s messengers. When God sent Moses to deliver Israel, Satan sent Jannes and Jambres to resist him (Exodus 7: 11; cf. 2 Timothy 3: 8).

When Paul preached truth to the deputy, Elymas countered with lies (Acts 13: 8).

Satan has spies on every corner, watching the activities of the saints.

When God sends His children on an errand of mercy to a sinner, these spies race to beat them and block their way.

Sinner, be especially wary of carnal friends and relatives when you decide to follow Christ. Resolve that if your own children grab you by the ankles and try to hold you back from Him, you will drive them away.

And if your father and mother throw themselves in front of you, you will step over their backs if you must, to get to Christ.

Let those who will, mock and scorn your faith. What is heaven worth if you cannot bear a little shame? If they spit on your face, Christ will wipe it off. They may laugh at you now, but not later. The final outcome has already been declared, and you have sided with the victor.

Satan distracts sinners with delays. He does not fear fleeting thoughts of repentance. I doubt there are many in hell who did not at one time or another give some thought to repenting, but Satan was always able to carry them away on some more urgent business.

Sinner, if you ever hope to escape, run for your life— away from Satan, away from your lusts, away from your present joys if they are the handiwork of Satan.

The devil says, “Tomorrow.”

God says “Today.”

Whom will you obey?

59 En Hy sê aan ‘n ander een: Volg MyMaar hy antwoord: Here, laat my toe om eers my vader te gaan begrawe.

60 En Jesus sê vir hom: Laat die dooies hul eie dooies begrawe; maar gaan jy en verkondig die koninkryk van God.

61 En ‘n ander een het ook gesê: Here, ek sal U volg, maar laat my eers toe om afskeid te neem van die wat in my huis is.

62 En Jesus antwoord hom: Niemand wat sy hand aan die ploeg slaan en agtertoe kyk, is geskik vir die koninkryk van God nie. – Lukas 9

12 Sorg daarvoor, broeders, dat daar nie miskien in een van julle ‘n bose en ongelowige hart is deurdat hy van die lewende God afvallig word nie.

13 Maar vermaan mekaar elke dag so lank as dit vandag genoem word, sodat niemand van julle deur die verleiding van die sonde verhard word nie.

14 Want ons het deelgenote van Christus geword, as ons net die begin van ons vertroue tot die einde toe onwrikbaar vashou;

15 omdat daar gesê word: Vandag as julle sy stem hoor, verhard julle harte nie soos in die verbittering nie. – Hebreërs 3

___________________________

Sien ook hierdie artikel,

Vadersdag, Moedersdag of die Here se dag?

wat die volgende twee artikels bevat:

‘n Dosyn redes om wel kerk toe te gaan, ds. Lammert Stavast

Die belangrikheid van die weeklikse rusdag en erediensbywoning, prof. Paul de Bruyn

ONS HERE JESUS SAL NIE

‘N GEKNAKTE RIET VERBREEK NIE !

Skriflesing: Jesaja 42:1-7 en Matteus 12:9-21

Preekteks: Matteus 12:20

‘n Geknakte riet sal Hy nie verbreek nie, en ‘n lamppit wat rook, sal Hy nie uitblus nie, totdat Hy die reg tot oorwinning uitbring.

Preekopname (GK Carletonville, 2016-11-13):

Aflaai: Matteus 12:20 (regs kliek en dan “save ….”)

Preeknotas (let wel, dit is net notas, die volledige preek is die opname hierbo):

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Ek verkondig vanoggend aan u die evangelie, die goeie nuus

dat ons Here Jesus Christus

nie ’n geknakte riet sal breek nie,

en dat Hy nie ’n lamppit wat rook, sal uitblus nie.

Hierdie wonderlike belofte lees ons in ons teksgedeelte,

daar by Matt.12:20 (lees).

Die beelde van ’n geknakte riet en ’n rokende lamppit wil wys

op die gelowige wat gebroke, nederig is van hart voor die Here,

met sy hele lewe.

Dit wys op ons swakheid en worstelinge as kinders van God,

dit wys op ons nietigheid en verganklikheid,

op ons gebrokenheid en broosheid,

ja, die nog onvolmaakte kind van die Here se pelgrimspad

oppad na die volmaakte hemelse heerlikheid.

Read More…

Posted by: proregno | November 17, 2016

As die huweliksfondamente (weer) omgegooi word (Ps.11:3)

AS DIE HUWELIKSFONDAMENTE (WEER)

OMGEGOOI WORD

Die nuutste aanslag, na die onlangse spesiale sinode van die NG Kerk, is deur dr. Chris Jones (Fakulteit Teologie, Universiteit Stellenbosch), onder die opskrif, Daar is nie ‘n Bybelse huwelik nie.

Dr. Jones skryf onder andere:

“Daar is nie ‘n enkele woord in die Bybel wat die toegewyde verbondsliefde van selfdegeslag-paartjies wat begeer om ‘n familie te word, eksplisiet verbied nie. Om jouself in liefde vir iemand te gee, is Godgegewe. En dit moet gerespekteer word deur sulke mense toe te laat om hulleself in die huwelik (of verbintenis) te verenig, waarbinne hulle kinders kan grootmaak en laat doop. As ons gays nie hierdie lewensmoontlikheid gun nie, wat guns hulle dan?”

Ek vermoed omdat sosioloë en antropoloë soos Jones en andere die gedagte van die verbond verloor het, daarom kan (en wil?) hul nie meer die huweliksverbond tussen een man en een vrou in die Skrif in sy geheel raaksien nie, maar lees net kieskeurig daarin raak wat hul wil hoor vir vandag se sosiale ‘issues’ en (homoseksuele) agendas wat gedien moet word. Die Bybel moet gebuig en aangepas word vir vandag om ons sondige begeertes en eiewilligheid te akkomodeer (2 Tim.4:3,4).

Dit is ook niks nuuts nie, in plaas van dat ons bid dat die Here ons sal verlos van ons sonde, en ons die krag gee om ons lewe lank teen dit te stry en dit te bely, wil dwaalleraars soos Jones hê dat ons moet bid dat die Here ons sondes goedkeur, en sy seën daaroor moet uitspreek deur sy gemeentes (Rom.1:32).  

Hierdie sondige versugtiginge is ook niks nuuts nie (Jak.4): 

1 Waarvandaan kom oorloë en vegterye onder julle? Kom hulle nie hiervandaan, van julle welluste wat in julle lede stryd voer nie? 2 Julle begeer en julle het nie, julle pleeg moord en is naywerig en julle kan niks verkry nie. Julle veg en maak oorlog, en julle het nie, omdat julle nie bid nie. 3 Julle bid en julle ontvang nie, omdat julle verkeerd bid, om dit in julle welluste deur te bring. 4 Egbrekers en egbreeksters, weet julle nie dat die vriendskap van die wêreld vyandskap teen God is nie? Wie dan ‘n vriend van die wêreld wil wees, word ‘n vyand van God.

Teenoor die skielike ‘onkunde’ oor die bybelse huwelik, skryf dr. Jay Adams (beklemtoning bygevoeg): 

“All these facts (verwysende na Gen.1 en 2) make it as clear as can be that marriage is fundamentally a contractual arrangment (called in Mal.2:14 a marriage ‘by covenant’) and not a sexual union. Marriage is a formal covenantal arrangment between two persons to become each other’s loving companions for life. …  

That covenant, we have seen, is made at the time of engagement by contract (not by sexual union), but the two begin to fulfill all the terms of the covenant only after the wedding ceremony and celebration when they actually begin to live together.” (Marriage, Divorce and Remarriage in the Bible, Zondervan, 1980: 13,15,16)

Ek het Adams se skrywe gebruik in ‘n artikel wat ek ‘n paar jaar gelede geskryf het in antwoord op Neels Jackson se destydse pro saamwoon buite die eg – standpunt in die lig van die poligamie van die Bybelse tyd.

Die sosial-historiese raamwerk oftewel ideologie waarmee Jackson die Bybel lees is dieselfde wat by Jones ook in sy artikel voorkom.

Ek plaas daarom die artikel weer hier onder (met hier en daar klein byvoegings en veranderinge), want dit antwoord ook Jones se dwalinge oor wat die Skrif leer aangaande die huwelik in sy geheel deur die Skrif, en veral wat ons nou moet glo en bely aangaande die huwelik. 

(Byvoeging: sien ook die artikel van die Nuwe Hervormer, Piet Muller, Huwelik is nie rêrig ‘n Bybelse instelling, wat in dieselfde trant as Jackson en Jones se artikels geskryf is. Baie insiggewend dat nie een van die drie Jesus se woorde aanspreek in Matt.19 oor die huwelik nie.)

Read More…

Posted by: proregno | November 14, 2016

Islam evangelisasie (9)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

ISLAM (9)

 by Rev. Martyn McGeown

In our last blog post on this topic, we examined the Qur’an’s denial of the crucifixion of Jesus Christ:

That they said (in boast). ‘We killed Christ Jesus the son of Mary, the Messenger of Allah’—but they killed him not, nor crucified him, but so it was made to appear to them, and those who differ therein are full of doubts, with no (certain) knowledge, but only conjecture to follow, for of a surety they killed him not—Nay, Allah raised him up unto Himself; and Allah is Exalted in Power. Wise” (Surah 4:157-158).

Apart from that textual stumbling block—the text of the Qur’an denies that Jesus was crucified—the Muslim stumbles over another matter: it is not fitting that God’s holy prophet should suffer such terrible shame by being crucified. What the Muslim needs to understand is that the sufferings of Jesus Christ were voluntary and necessary.

Voluntary Sufferings

The idea that Jesus was a tragically misunderstood moral leader whose life was cut off in his prime by the malice of His enemies is false. Yes, Jesus had cruel and malicious enemies, who desired His death. Certainly, many conspired against Him to destroy him, but Jesus was never a helpless victim.

Jesus makes it very clear throughout the gospels that he came to perform his Father’s will. Throughout His life, He operated according to a divine, and not a human, plan and timetable. As early as twelve years old, Jesus declares, “I must be about my Father’s business” (Luke 2:49). Throughout the gospel according to John, reference is made to His “hour,” an hour that had not yet come (John 2:4; 7:30; 8:20), but which at the end of His life had finally come (John 12:23, 27; 13:1; 17:1). In John 5:19, Jesus declares, “The Son can do nothing of himself,” which means that the Son cannot act independently of the Father or in opposition to the Father, for they are one. In John 6:38, He explains, “I came down from heaven, not to do mine own will, but the will of him that sent me.” The Father’s will was for the sufferings, death, and resurrection of His Son, something Jesus clearly knew and understood.

Therefore, Jesus was not forced against His will—either by men, or by His heavenly Father—to suffer and die on the cross. He willingly embraced the cross as the way of obedience. He steadfastly resisted anyone and anything that would deflect Him from that purpose. When Peter tried to persuade Jesus not to go to the cross, Jesus sternly rebuked him: “Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men” (Matt. 16:23). As the time of the end drew near, Jesus “stedfastly set his face to go to Jerusalem” (Luke 9:51), knowing full well what awaited Him there. When Peter attempted to prevent Jesus’ arrest, Jesus rebuked him again, “Put up thy sword into the sheath: the cup which my Father hath given me, shall I not drink it? (John 18:11). Even when Jesus was on the cross, He refused to come down and rescue Himself, despite His ability to do so, because He willingly gave His life.

In all of this, Jesus is unique. Only Jesus, as the Son of God, has power (authority) over His own life and death. As creatures, we cannot determine the moment of our death—and the sixth commandment forbids us to try. Listen to what Jesus declares, “Therefore doth my Father love me, because I lay down my life, that I might take it again. No man taketh it from me, but I lay it down of myself. I have power to lay it down, and I have power to take it again. This commandment have I received of my Father” (John 10:17-18).

Jesus willingly laid down His life on the cross out of love—love for the Father and love for His people. “Greater love,” says Jesus, “hath no man than this, that a man lay down his life for his friends” (John 15:13). “The Son of God … loved me, and gave himself for me” is the confession of the Apostle Paul in Galatians 2:20. “Christ also loved the church and gave himself for it,” declares Paul in Ephesians 5:25 In Titus 2:14, Paul describes the Savior this way, “Who gave himself for us, that he might redeem us from all iniquity, and purify unto himself a peculiar people, zealous of good works.”

Notice the constant refrain of the New Testament—He gave Himself; He offered Himself; He laid down His own lifefor those whom He loved. That is the Christian gospel of salvation.

Necessary Sufferings

The sufferings and death of Jesus Christ were necessary. If they were not necessary, the infinitely wise and good God would not have ordained them for His Son; and the infinitely wise and good Son of God would not have willingly submitted to them.

Jesus knew from the beginning that they were necessary. In Matthew 16:21, just after Peter made the famous confession that Jesus is the Christ, the Son of the living God (v. 16), Jesus confessed the necessity of His sufferings: “He must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.” When His enemies came to arrest Him, He declared, “Thinkest thou that I cannot now pray to my Father, and he shall presently give me more than twelve legions of angels? But how then shall the scriptures be fulfilled, that thus it must be?” (Matt. 26:53-54). He added in verse 56, “But all this was done, that the scriptures of the prophets might be fulfilled.” Later, after His resurrection, Jesus explained the necessity to His disciples: “Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory” (Luke 24:26) and “Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day” (v. 46).

The sufferings and death of Christ, therefore, were necessary, first, because God decreed them as part of His eternal purpose; and, second, because the Scriptures prophesied them.

There is a third necessity. The sufferings and death of Christ were necessary for our salvation. Without the sufferings and death of Christ, we cannot be forgiven, and we must perish. But because of the sufferings and death of Christ, all those who believe in Him are saved.

To that subject we turn next time, DV.

__________________________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland.
__________________________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie

Posted by: proregno | November 9, 2016

Die Kerk (6) – Kerk in die plaaslike sin

KERK IN PLAASLIKE SIN

deur prof. WJ Snyman

(Sien die inleiding [nommer 1] en die res van die reeks hier.)

Die woord ekklêsia word verbind met plekname: Die ekklêsia (kerk, gemeente) in Jerusalem (Hand. 5: H; 8:1; 11:22; 12:5; 15:4), van Antiochië (Hand. 11:26; 13:1; 14:27; 15:3) van Cesaréa (Hand. 18:22), van Efese (Hand. 20:17; Openb. 2:1), van Kenchreë (Rom. 16:1), Laodicéa (Kol. 4:16; Openb. 3:14), Smirna (Openb. 2:8), Pergamus (2:12), Thiatire (2:18), Sardis (3:1), Filadelfia (3:7).

Iets besonders is hier: “die ekklêsia van God, wat in Korinthe is” (1 Kor. 1:2; 2 Kor. 1:2), en “die kerk van die Thessalonicense, wat in God die Vader en in Jesus Christus is” (1 Thess. 1:1; 2 Thess.1:1).

Dit sê vir ons: elke plaaslike gemeente is verbonde met God, en ook met Jesus Christus, vgl. Matt. 18:19, waar Christus sy teenwoordigheid toesê aan twee of drie wat vergader in sy Naam.

Te meer geld dit dan van die samekoms van die gemeente.

Alle plaaslike kerke (gemeentes) staan dus gelyk, omdat almal regstreeks en volstrek van Christus afhanklik is, en aan sy Woord gebonde.

Hier is nog iets: in Hand. 20 :28 vermaan Paulus die ouderling van Efese om as herders die gemeente van God[1] te versorg[2], wat Hy deur sy eie bloed verkry het. Die gekursiveerde woorde is aanhaling uit Ps. 74:2, m.a.w.: elke plaaslike gemeente is ook die voortsetting van die O.T. Israel, die volk van God. Dit verteenwoordig die volk van God op daardie plek.

By hierdie plaaslike gebruik van ekklêsia is daar nog ‘n belangrike verbesondering, nl. in die sin van kerklike samekoms.

Paulus wil dat die vroue in die ekklêsia sal swyg (1 Kor. 14:23), d.i. nie juis in die kerkgebou, of in enige samekoms van die gemeente nie, maar in die erediens.19

In 1 Kor. 11:18 sê Paulus: “As julle saamkom in ekklêsia”. Ons vertaling het “as julle saamkom in die gemeente”. ‘n Presieser weergawe sou wees: “As julle kerklik saamkom”.

Van besondere belang in hierdie verband is 1 Kor. 14:23: “As die hele gemeente dan saam[3] vergader het”.

Twee dinge kan hieruit afgelei word.

Die eerste is dat daar dus ook aparte samekomste was op verskillende plekke. Dit bied die oplossing van die sg. huisgemeentes.

Ons lees van die gemeente in die huis van Nimfas (Kol. 5:15), van Archippus (Fm:2), albei in Kolosse, van Priscilla en Aquila ens., in Rome (Rom. 16:3), later in Efese (1 Kor. 16:19). Dit was samekomste om daar kerk te hou, waaraan as deel van die Kerk die naam kerk gegee word.[4]

Dit beteken nie dat die eenheid van die plaaslike gemeente opgebreek word nie, want al kom die gelowiges vanweë hulle groot getal in verskillende wonings saam, tog vorm hulle een ekklêsia.[5] Dit was veral die geval in die groot stede. Van eie kerkgeboue op Romeinse bodem voor die derde eeu weet ons nie.[6]

Die tweede punt in 1 Kor. 14:23 is dit: Kerk is kerk nie alleen as samekoms nie, maar ook iets wat saamkom, en dus bestaan,[7] al is dit nie juis saam nie.[8] Dit is dus ‘n organisasie wat bestaan, afgesien van die kultus.[9] Dit is ook verder duidelik uit die gebruik. Paulus sê: “Ek het die ekklêsia vervolg” (1 Kor. 15:9; Gal. 1:13; Fil. 3:6).

Is dit die samekoms? Seker nie.

Hy het die dissipels gaan opsoek in hulle huise (Hand. 8:1). Paulus wou die gelowiges uitroei en die organisasie vernietig. “Uitwerp uit die ekklêsia” (3 Joh. 10) kan nie beteken uitwerp uit die samekoms nie, maar uitsluiting uit die organisasie.

Dat ekklêsia dus uitsluitend sou gebruik word vir die samekoms[10] is onjuis, en nie in ooreenstemming met die gebruik van die woord in die N.T. nie. Kerk is ‘n plaaslik georganiseerde gemeenskap wat amptelik fungeer, al is dit nie byeen nie, en wel in huisbesoek (Hand. 20:28), in diens van barmhartigheid (1 Tim. 5:16), in tugoefening (Matt. 18:17).

Ons moet nog let op die meervoudige gebruik van ekklêsia (kerke, gemeentes) in die N.T. Paulus spreek van die kerke (gemeentes) van Galásië (1 Kor. 16:1; Gal. 1:2), van Asië (1 Kor. 16:19), van Macedónië (2 Kor. 8:1), van Judéa (Gal. 1:22), van Sirië en Cilïcië (Hand. 15:41).

Hier het ons dan “provinsiale” en “landskerke”.

Nooit word hiervoor die woord kerk in die enkelvoud gebruik nie. Daar is in die N.T. geen enkele voorbeeld van dat kerke (gemeentes) van een land of provinsie ‘n kerk genoem word nie.

Ook nie eens die gelowiges van een land nie.[11]

Die Christelike Kerk was verder verdeel in twee groot groepe, die Joods-Christelike en die Heiden-Christelike Kerk.

Maar hierdie gangbare terme gebruik Paulus nie.

Die Heiden-Christelike Kerk is “al die kerke onder die heidene” (Rom. 16:4), en die JoodsChristelike Kerk is “die kerke van Judéa wat in Christus is” (Gal. 1:22; vgl. 1 Thess. 2:14).

Ons vertaling het “Christelike gemeentes in Judéa”. Dit is reg.

Dit onderskei die Kerke van Christus van die Joodse. Ons het hier dus so iets as die teenswoordige “denominasionele” onderskeiding van kerke. Ook in hierdie sin word die woord kerk (enkelv.) nie gebruik nie. Dit kom nie voor om een kerkegroep van ‘n ander kerkegroep te onderskei nie.

Wat van die kerke van die wêreld?

Vorm dit nie saam ‘n Kerk nie?

Ook hier hou Paulus vas aan sy spraakgebruik: “Al die kerke van Christus groet julle” (Rom. 16:16).[12]

Ons konklusie is:

Nooit kan ons uitkom van ‘n gemeente by ‘n kerk nie, hetsy in provinsiale, nasionale, denominasionele of selfs universele sin nie.

Gemeentes saam maak nie ‘n kerk uit nie.

Of: ‘n Kerk bestaan nie uit gemeentes nie,[13] maar uit gelowiges, en wel (1) in plaaslike verband, d.i. kerk in lokale sin, (2) oor die hele wêreld, d.i. in universele sin.

__________________________

[1] Ten onregte deur Greydanus vereenselwig met die kerk in sy geheel. Vgl. dr. S. Greydanus: De Brief van den Apostel Paulus aan de Gemeenten in Galatië, H. A. van Bottenburg, Amsterdam,

[2] , p. 50. 19

Hier straal die oorspronklike betekenis van kerk by ons nog deur, bv. “kerk hou”. Dink ook aan die verskil wat ons maak tussen gemeentelike en kerklike samekoms. Kerk beskryf die gemeente meer van sy offisiële kant. Daarom is dit jammer om kerk geheel te vervang met gemeente.

[3] Volgens die oorspronklike beteken dit “op dieselfde plek”.

[4] Vgl. Gysbertus Voetius: Verhandeling over De Zichtbare en Georganiseerde Kerk, uit het Latijn vertaald door R. J. W. Rudolph en dr. F. F. C. Fischer, J. H. Kok, Kampen 1902, p. 154.

[5] Bavinck, a.w., p. 301.

[6] F. Godet: Kommentaar op Paulus eersten Brief aan de Corinthiërs uit het Fransch vertaald door dr. G. Keizer. J. H. Kok, Kampen, 1904, p. 882.

[7] Die gemeente wat in Jerusalem is (Hand. 11:22), wat in Antiochië is (Hand. 13:1), ens., d.w.s. die daar bestaande gemeente. Dit dui die Kerk aan as gevestigde, waarin ook ampsdraers gevind word. Vgl. dr. F. W. Grosheide: De Handelingen der Apostelen, opnieuw uit den Grondtekst vertaald en verklaard, J. H. Kok, Kampen, 1941, p. 194.

[8] Vgl. 1 Kor. 14:23 met 1 Kor. 11:18.

[9] Om hierdie onderskeiding sterk te beklemtoon, is nog nodig, afgesien van die teorie van Sohm. Ook teenswoordig word weer die nadruk verlê na die kultus.

[10] “Es gibt keine Gemeinden innerhalb der Christenheit mit irgendwelcher die einzelnen bindenden, zusammenfassenden rechtlichen Organisation. Es gibt viel mehr nur Versammlungen (Ekklesien) bald grosse, bald kleine… gewissermassen nur Wellen, auf und wieder steigend, kommend und gehend in dem grossen Strom der Christenheit. Hat die Versammlung sich aufgelöst, so ist ihre Spur nich mehr zu finden. Vor ihr, wie in ihr und nach ihr besteht nur eine einzige Grösse, die ganze Christenheit auf Erden”. R. Sohm, Kirchenrecht I, 1923, p. 66.

[11] Die voorbeeld het ons gehad in 2 Kor. 2:1.

[12] Vgl. ook 1 Kor. 7:17; 1 Kor. 11:16; 1 Kor. 14:23; 2 Kor. 11:28; 2 Thess. 1:4. [Hierdie voetnoot se plek word nie in die gedrukte teks aangedui nie. Dit word hier geplaas sodat dit nie verlore gaan nie – Willem Swanepoel]

[13] “Alle plaatselijke gemeenten of kerken vormen één geestelijk geheel, het lichaam van Christus”, Greydanus, a.w., p. 83.

__________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Volgende keer: Kerk in die universele sin

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

Die Here wat ons verlos stry ook vir ons!

Skriflesing: Josua 10:1-15 en Markus 4:35-41

Preekteks: Josua 10:1-15

Preekopname (GK Carletonville, 2016-10-23):

Aflaai: Josua 10 (regs kliek en dan ‘save link as’)

Preeknotas (let wel, dit is net notas, die volledige preek is die opname hierbo):

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Daar is blydskap en vreugde in die hemel oor een sondaar wat hom bekeer (Luk.15:7),

maar so is daar haat en woede en vrees in die hel as daardie sondaar hom bekeer.

Die Satan en sy bose magte verag elkeen wat oorloop van duisternis na die lig,

en sal alles probeer doen om dit te verhoed.

En as die Satan nie kan keer dat ’n mens vrede maak met God in Christus nie,

sal hy, soos ons lees in Op.12 (v.17), oorlog maak teen daardie kind van God,

om hom te vernietig, te verdelg, uit te roei, al is dit net in hierdie lewe.

Die wonderlike troos is egter, dat dieselfde Here wat ons verlos van

die sonde, die wêreld en die Satan, dieselfde Here is wat vir ons stry,

wat ons ons sal help en verlos teen die bose aanslag van die hel.

Dit hoor ons ook in ons teksgedeelte vandag, vers 14:

…. want die HERE het vir Israel gestry ….

Dit wil ons vandag leer uit ons teks gedeelte, Jos.10, besonder v.1-15,

en daarom is ons tema:

Die Here wat ons verlos

stry ook vir ons! 

Ons let op 2 sake,

  1. Hoe die Here antwoord op die Gibeoniete se angsroep om hulp, v.1-8
  2. Hoe die Here vir Israel stry en oorwin, v.9-15

Read More…

WAAROM DIT SO MOEILIK IS

VIR ORDENTLIKE MENSE OM GERED TE WORD

deur dr. Willie Jonker en dr. Flip Theron 

Lees: Lukas 18:9-14 en Romeine 4:1-8

Wie probeer om deur die werke van die wet geregverdig te word – deur sy eie gehoorsaamheid, gestrengheid, nederigheid of wat ook al – is per definisie hooghartig, omdat hy op homself vertrou dat hy sy eie saak met God reg kan maak.

Hy is die gesonde wat die geneesheer nie nodig het nie.

Wat hom betref, is die hele evangelie van die genade van God tevergeefs geskrywe.

Hy verwerp immers die hart van die evangelie:

dat God die goddelose regverdig, die goddelose vir wie Christus gesterf het, en nie die regverdige wat meen dat hy in sy eie krag voor God kan staan nie. …

Maar aan hom wat werk, word die loon nie na guns toegereken nie, maar na verdienste; aan hom egter wat nie werk nie, maar glo in Hom wat die goddelose regverdig, word sy geloof tot geregtigheid gereken. – Romeine 4:4,5

Net goddeloses kan geregverdig word.

As ‘n mens gered wil word, moet jy as ‘n goddelose voor God kom, moet jy glo dat jy niks anders het om voor Hom te bring nie, as net maar jou goddeloosheid.

Solank ‘n mens nog dink dat jy darem beter is as andere, dat jy nie die bekering en die vreemde geregtigheid van Christus so nodig het as die uitvaagsels, die skuim van die samelewing, die straatvroue en die boewe nie, kan jy nie gered word nie.

Dit is wat dit so moeilik maak vir ordentlike mense om gered te word:

  • die middestandsmens met sy middestandswaardes en -fatsoenlikheid,
  • die akademici met hulle waardigheid en prestasies,
  • die algemene kerkmens met sy kerklike getrouheid.

Hulle almal vind dit moeilik om te glo dat hulle net so verlore is as die eerste die beste tollenaar van ons dag, tensy hulle ongekwalifiseerd tot die genade van God vlug.

Ons het hier met die geheimenis van Gods genade te doen, dat hierdie tollenaar homself in sy sonde ontdek en tot God vlug.

Hoe het dit gebeur?

Waar kom dit vandaan?

In die gelykenis self vind ons nie die antwoord op hierdie vrae nie. Maar uit die res van die Skrif weet ons dit:

– dit gebeur as God ons in sy genade aanraak en ons tot die innerlike verbryseling bring wat gepaard gaan met die insig in ons hopelose posisie voor Hom.

– wanneer God ons deur sy Woord en Gees tot ‘n goddelose maak in die ontdekking van ons skuld, bevry Hy ons van die behaaglikheid van valse sekerheid, en

– dryf Hy ons uit tot die nood wat ten hemel roep – om genade !

En wie homself so verneder voor God, sal verhoog word (Jak.4:8-10).

Niemand roep tevergeefs uit sondenood tot God nie. … (en dan):

… Geloof is lewend, of dit is nie.

Geloof sonder werke is nie werk-lik geloof nie.

Geloof as sodanig kan ‘n mens natuurlik nie sien nie; lewe as sodanig ook nie.

Tog kan jy baie goed sien of ‘n persoon leef en of jy met ‘n lyk te make het. Kom jy iemand tee wat praat, sing, asemhaal, ensovoorts, kan jy my woord daarvoor neem: hy lewe.

So ook geloof.

Kom jy ‘n geloof tee wat geen beweging maak tot die leniging van die nood van ‘n medegelowige nie (vs. 15,16), kan jy Jakobus se woord daarvoor neem: só ‘n “ geloof ” is dood (vs. 17).

En Paulus verskil ook nie op die punt van Jakobus nie.

Hy staan wel skerp afwysend teenoor die wetswerke waardeur jy jouself probeer red, maar dan weet hy ook van geloofswerke wat juis die vrug is van die afsien van eie reddingspogings.

Paulus praat dan ook van “die geloof wat deur die liefde werk” (Gal. 5:6).

Heidelbergse Kategismus 64 Vraag: Maar maak hierdie leer nie mense onverskillig en roekeloos nie?

Antwoord: Nee, want dit is onmoontlik dat ‘n mens wat deur ‘n ware geloof in Christus ingeplant is, nie vrugte van dankbaarheid sal voortbring nie (a).

(a) Matt 7:18; Joh 15:5.

______________________

Nota: verwerk uit Vreemde geregtigheid – oor die regverdiging uit genade alleen (dr. W.D. Jonker & dr. P.F. Theron, NG Kerk – Uitgewers, Kaapstad, 1983, p.14,15,63).

Posted by: proregno | October 28, 2016

PROFETIESE REFORMASIE WOORDE VAN 1941 VIR ONS VOLK VANDAG

PROFETIESE REFORMASIE WOORDE

Ons gedenk komende Maandag, 31 Oktober 2016, die Kerkhervorming wat nie-amptelik begin het met Maarten Luther wat sy 95 stellings teen die kerkdeur van Wittenburg vasgenael het.

Uit daardie en baie ander gebeure, het die kerkreformasie van die 1500’s en 1600’s gevolg.

Ook ons eie land en volk het die genadige vrug daarvan geproe, maar ongelukkig ook laat vaar, of net lippediens daaraan gegee.

Ek plaas hier onder ‘n deel uit prof. dr. HG Stoker se klassieke werk, Stryd om die Ordes, waar hy reeds in 1941 profetiese woorde daar skryf wat klink asof hy dit vir ons vandag skryf.

Hy skryf hoe belangrik dit is (en dit is waaroor sy boek ook gaan), om die geeste (ordes) te toets, in sy tyd veral die Liberalisme, Kommunisme en die Naziisme (vandag ook nog – net in ander klere gepoets?), en dan te besef:

Ek glo vas, ja ek weet, dat ons volk, as hy verstaan waaroor die stryd van die geeste gaan, veral dié tussen Liberalisme en Nasionaal-Sosialisme, hy geen van beide nie, maar die Calvinistiese erfenis van sy voorgeslagte gaan kies.

Ja, ons volk met sy calvinistiese wortels, het onsself oorgegee aan verskillende vreemde ideologië wat vreemd is aan ons geloofsworstels, en dan wonder ons nog hoekom dit so sleg gaan op elke lewensterrein ?

Sy woorde getuig opnuut van die Afrikaner wat reeds destyds sy eerste liefde verlaat het, nie meer die geeste onderskei nie, en vandag is dit nog so, dalk nog veel erger ? Dit word veral gesien in al meer Afrikaners wat deesdae:

  • die geskiedenis verag, beide kerk- en volksgeskiedenis.
  • wat kerklos raak en kerkvyandig raak.
  • wat die gereformeerde geloof verlaat vir metodisme, charismatiese dwalings en die nuutste amerikaanse revivalisme opswepings.
  • wat ons kinders nie meer die vrese van die Here leer nie, en nalaat om hul te laat doop.
  • wat die geloof heeltemal verlaat en humanistiese ateiste word.
  • wat verval in vreemde ideologieë soos swart of wit teologie, die Brits-Israelvisie, ens.
  • wat verheidens en antwoorde soek by die wêreldse filosofieë en idees, soos  teologiese en wêreldse liberalisme.
  • wat net wil eet, speel en ‘partie’ en basta met die res.
  • wat geen meer roepingsbewustheid het nie, alles gaan net oor ‘my’ begeertes en behoeftes.
  • wat ons verbondsbeloftes in terme van geloofsbelydenis, huwelik en doop nie meer nakom nie.
  • wat net wil rock in ‘my taal’, sonder Christus.
  • wat net blank wil bly, maar nie christelik nie.
  • wat nie meer reformatories wil glo en dink nie, maar self rewolusioner raak soos die tydsgees, los van die Here en sy gebod.

Prof. Stoker het ‘n ander bekende artikel ook geskryf, wat ek reeds hier in die verlede geplaas het, gaan lees dit gerus weer:

Calvinisme as wortel van volksbestaan

En in hierdie artikel maak hy dit duidelik, en dit geld vandag nog:

geen ware individuele, gesins- of volksreformasie sonder wesentlike kerkreformasie nie.

Ons moet terug na die huis van die Here, terug na (NGB art.29):

  • die suiwer verkondiging van die Woord alleen en die hele Woord alleen
  • die suiwer bediening van die sakramente
  • die liefdevolle toepassing van die christelike tug

Hy skryf van die hoop wat ons ook voor moet bid en werk (beklemtoning bygevoeg):

Nieteenstaande hierdie agteruitgang glo ek nog dat daar ‘n kern van ons volk is wat aan sy verlede ten volle trou bly en in die regte rigting voortbou.  Ek glo nog dat daar ‘n tyd sal kom waarin God ons volk sal wakker skud tot ‘n stryd wat die so nodige antitese sal skep en die toegedekte antitese, die dubbelslagtige en dubbelhartige karakter van die sinkretisme, sal ontbloot en daardeur vernietig – ‘n stryd wat noodwendig op kerklike en godsdienstige terrein sal moet begin omdat die Calvinisme die geestelike wortel van ons volksbestaan is.  Ek glo dit omdat die taak wat God aan ons volk hier in Suid-Afrika en ten bate van die hele Afrika gestel het, nog lank nie afgehandel is nie, ‘n taak waarin die stryd tussen Oos en Wes ‘n sentrale rol gaan speel. Dat God ons volk roep, blyk duidelik uit die roeping van ons volk in die huidige wêreldverwarring.”

Ek sien dit ook nie anders nie, hoe ‘onmoontlik’ dit ookal in vandag se tye lyk met soveel verval in kerk en staat, en veral in al meer gemeentes, teoloë, kerkverbande wat dwalend en afvallig raak, en hul eerste liefde verlaat, en sinkretisties te werk gaan om alles te akkommodeer.

In die woorde van Totius se vader, dr. SJ Du Toit:

“Liewer ‘n ongeleerde Afrikaner met sy Bybel, as ‘n geleerde Europiaan (nuwe Suid-Afrikaner?) sonder God en sy gebod”

Prof. Stoker noem in sy artikel hier onder ook hoe verskillende organisasies begin het om die volkslewe in die regte rigting op te bou, en vandag sien ons hoe baie van daardie organisasies ongelukkig iewers langs die pad die spoor byster geraak het, in die woorde van prof. Stoker, die calvinistiese wortel van ons volksbestaan heeltemal verloor het, juis weens die sonde van sinkretisme:

 “Sinkretisties is ons huweliks- en gesinslewe; sinkretisties ons skoolwese; sinkretisties ons maatskaplike lewe; sinkretisties is ons pers (met sy onverkwiklike sensasionalisme); sinkretisties ons politieke organisasies en ons volksbewegings en volksorganisasies; sinkretisties is ons ekonomiese lewe en arbeidersorganisasies; sinkretisties is verskillende staats-wette; sinkretisties is ons wetenskaplike denke; sinkretisties is ons letterkunde; sinkretisties is ons sedelike lewe; sinkretisties sou selfs ons godsdienstige en kerklike lewe genoem kon word weens die vereniging van die gereformeerde godsdiens en belydenis met die metodisme en met die dialektiese teologie.”

Ag, mag die Here ons genadig wees, en soos in die 1500’s weer opnuut reformasie skenk orals, maar veral ook in die gemeentes van Christus, sodat die ware leer met ‘n passie weer tydig en ontydig verkondig mag word en dit ons hele lewe reformeer tot eer van God (2 Tim.4:1-5).  

In die lig van bogenoemde opmerkings, kom ons luister na prof. Stoker se woorde van 75 jaar gelede (die res van die boek kan by die skakels hier onder afgelaai word. Beklemtonings bygevoeg):

Read More…

VERANTWOORDELIKHEID EN VOORWAARDES

IN DIE VERBOND

klaasschilder

So is it Arminian to insist on human responsibility?  If it is, then not only am I guilty, but so is Klaas Schilder.  Of course, the Protestant Reformed allege exactly that.  Followers of Herman Hoeksema, most notably David Engelsma, have insisted that we are essentially Arminians because we hold to the view that there are conditions in the covenant of grace.” – rev. Wes Bredenhof

The issue in the controversy of the PRC with the Canadian Reformed over the covenant is not responsibility.  Not whatever! The issue is conditionality.  Klaas Schilder taught, and the Canadian Reformed, including Wes Bredenhof, teach, a conditional covenant promise, a conditional covenantal salvation, and a conditional covenant. … The Canadian Reformed Churches and theologians not only are unable to condemn the federal vision but also defend the heresy, exactly because they recognize the federal vision as the legitimate development of their own covenant doctrine—the doctrine of a conditional covenant.  What the Canadian Reformed Churches will not admit, the federal vision has proved conclusively. The issue is conditionality.” – prof. David Engelsma

Ek plaas hier onder ‘n artikel (met die nodige toestemming, Standard Bearer, Sept. 2016) van prof. Engelsma, wat ‘n antwoord is op ds. Bredenhof se skrywe wat aanlyn hier beskikbaar is (lees eers hierdie artikel, en dan die een wat hier onder geplaas is): Personal responsibility

Conditionality, Not Responsibility

by David J. Engelsma

In a recent blog post, the Rev. Wes Bredenhof, a Canadian Reformed minister, contends that the Protestant Reformed objection to the covenant doctrine of the Canadian Reformed Churches is, in fact, a denial of personal responsibility.  By their criticism of the Canadian Reformed—and “liberated”—doctrine of the covenant, the Protestant Reformed Churches (PRC) are guilty of denying human responsibility, particularly with regard to salvation in the covenant of grace.  The PRC are strong on divine sovereignty, if not obsessed with it, but derelict on human responsibility.

The title of Bredenhof’s piece is “Personal Responsibility.”

His charge is that the PRC condemn as Arminianism a covenant doctrine that is, in fact, a doctrine that does justice to “human responsibility”:

So is it Arminian to insist on human responsibility?…Of course, the Protestant Reformed allege exactly that.  Followers of Herman Hoeksema, most notably David Engelsma, have insisted that we are essentially Arminian because we hold to the view that there are conditions in the covenant of grace.

It is nothing less than deplorable that at this late date in the history of the controversy of the PRC with the “liberated” Reformed doctrine of the covenant such a learned theologian as Wes Bredenhof still does not grasp the nature of the controversy.  Either the PRC, and I in particular, have failed clearly to explain the nature of the controversy over the covenant, or Rev. Bredenhof  misrepresents the controversy.  Neither of the alternatives is pleasant to contemplate.

I will exert myself to be blunt and simple.

Let Bredenhof apply himself to understand the fundamental issue.

The issue is not human responsibility.  Every baptized child of believing parents is called, seriously, by God to believe on the covenant Jesus Christ and in this way to know and enjoy covenant salvation in Jesus Christ and to live the life of the covenant in obedience to the God of the covenant.  This is the responsibility of reprobate, profane Esau, as well as of elect, regenerated, holy Jacob.

Wes Bredenhof, the Canadian Reformed, and Klaas Schilder may hammer on this responsibility as strongly and endlessly as they think necessary, without objection from the PRC.

The issue is not responsibility!

The issue is not the responsibility of elect, regenerated Jacob to live the thankful life of covenant obedience.

Neither is the issue the responsibility of reprobate, unregenerated, but circumcised Esau to repent and believe and, thus, to live a life of covenant obedience.

We do remind Bredenhof and the Canadian Reformed that occasionally in their covenant theology they ought to do more with divine sovereignty than pay brief lip service to it, in order to commend their Reformed credentials.  Bredenhof does this in his blog post.  Having devoted the entire post to an enthusiastic advocacy of human responsibility, at the very end, in one brief line, he assures his readers that “I acknowledge God’s full and complete sovereignty.”

Mere acknowledgment is all there is about sovereignty.  There is no advocacy of it.  Especially, there is lacking an explanation of the relation of responsibility to God’s sovereignty in the covenant.  In this piece on the covenant of God with the children of believers, there is not so much as a reference to Romans nine, certainly the locus classicus on the subject of Bredenhof’s article:  the covenant of God with the children of believers, particularly the salvation of some of them in distinction from others.

Not only the Protestant Reformed readers of the blog, but also all Reformed Christians expect from Bredenhof recognition of Romans nine’s teaching that there are two kinds of offspring of believing parents, elect and reprobate, Jacobs and Esaus, children of the flesh, which are not the children of God, and children of the promise, who are counted for the seed.  Some are Israel; others are merely “of Israel.”

This is not a Protestant Reformed obsession with divine sovereignty in the treatment of the covenant promise and covenant salvation.  This is the treatment of the subject of Bredenhof’s blog by the apostle Paul.

It is no denial, or even weakening, of responsibility to observe, at the very least, that the only possibility of a child’s fulfilling his responsibility of loving and serving God is God’s work of sovereign grace, uniting him to Jesus Christ, regenerating him by the Spirit of Christ, and causing him to believe.  And that God works His saving grace in those children whom He has elected in eternal love.  “Jacob have I loved.”  God Himself declares, concerning His saving work of the covenant regarding the children of believers, “I will have mercy on whom I will have mercy.”

Treating of responsibility on the part of covenant children, of which responsibility faith and obedience are surely the outstanding response, Bredenhof has nothing whatever to say about sovereign, covenantal grace.  About this, Bredenhof is silent.  Except for the bare acknowledgment of God’s sovereignty, which, in view of his doctrine of the conditionality of covenant grace and salvation, rings hollow.

This clear teaching about, and emphasis on, divine sovereignty—concerning the children of believers, with regard to covenant salvation!—are not the special interests of the PRC and Herman Hoeksema, who suffer from a weakness concerning responsibility.  But they are the gospel of Holy Scripture, which is concerned above all else to give the glory of the salvation of the children of believers to God.

The issue in the controversy of the PRC with the Canadian Reformed over the covenant is not responsibility.  Not whatever!

The issue is conditionality.

Klaas Schilder taught, and the Canadian Reformed, including Wes Bredenhof, teach, a conditional covenant promise, a conditional covenantal salvation, and a conditional covenant.

Suspicious, dubious, and even reprehensible as the term itself is, the issue is not merely the use of the term itself.  If one meant by the term “condition”—truly meant by it—only that in His covenantal salvation of elect children God requires faith as the means of justification and  obedience as the way of gratitude to God for His gracious salvation, that is, the responsibility of the regenerated child of the covenant, we would urge better, less misleading, terminology, but we would not, on the ground of the careless term itself, charge heresy.  Orthodox theologians in the past used the term, occasionally, to express responsibility.

What the PRC object to in the covenant theology of Schilder and Bredenhof is the teaching that God makes His gracious covenant promise, “I will be your God,” to all the children of believers alike.  Whether this promise is realized in the salvation of some children depends upon, or is conditioned by, the children’ faith.  Faith is a condition upon which the general, gracious promise of the covenant depends for its realization.  All the baptized children are the object alike of the gracious covenant promise.  Only in some is the promise realized.  What accounts for the realization of the covenant promise in some only is their performance of the condition of faith.

Further, it is the covenant doctrine of Wes Bredenhof and the Canadian Reformed that God actually establishes His covenant in some, important sense, usually described as “legally,” with all the baptized children alike.  Whether, however, the covenant comes to fruition in the salvation of children depends upon their fulfilling the condition of faith.  Covenant salvation is conditional in that it depends upon the child’s faith.  With all the baptized children alike does God establish His gracious covenant in an important sense.  What accounts for the continuation and further development of the covenant in some only is their performance of the condition of faith.

Since the baptized must keep the condition of the covenant as long as they live, it is the covenant doctrine of the Canadian Reformed that final covenant salvation is conditioned by the faith of the children.  Whereas God on His part graciously desires the salvation of all the baptized children alike, what accounts for the final, eternal salvation of some only is that they performed the conditions of faith and obedience to the very end.

It is to this conditionality of the covenant in “liberated” theology that the PRC object.  It makes no difference that, when pressed to the wall (and they must be pressed to the wall before they make the confession), the “liberated” Reformed confess that some children fulfill the condition with the help of God’s grace.  In fact, this changes nothing:  It remains the performance of the condition by the children that is decisive.  In “liberated” theology, the covenant and its salvation still depend upon the children’s performance of conditions.

Conditionality, not responsibility!

Even if churches and theologians are wholeheartedly in agreement with the covenant theology of the Canadian Reformed and violently in disagreement with the covenant theology of the PRC, let them honestly represent the issue as conditionality, not responsibility.

I do not here prove my analysis of the covenant doctrine of Schilder, the Canadian Reformed, and the “liberated” Reformed.  For one thing, I am confident that no one can challenge the accuracy of my analysis.  For another thing, I have painstakingly demonstrated the “liberated” Reformed doctrine of the covenant, from their own writings, in several books, including The Covenant of God and the Children of Believers:  Sovereign Grace in the Covenant; Covenant and Election in the Reformed Tradition; and Battle for Sovereign Grace in the Covenant.

I permit myself to demonstrate the grievous error of Schilder and of the “liberated” Reformed with one statement by Schilder himself, which I quoted originally in my The Covenant of God.  “It belongs to the contents of the promise that has to be embraced in faith, that the Holy Spirit desires to sanctify us, (indeed) imparting to us that which we have in Christ (in the promise by rights).”  This is Schilder’s explanation of the line in the Baptism Form that the infant children of believers, prior to their baptism, are “sanctified in Christ.”  According to Schilder, the Holy Ghost has a gracious attitude toward all the physical children of believers.  In this grace, the Holy Ghost “desires” the salvation of all the baptized children.  Carrying out this gracious desire, God the Holy Ghost actually “imparts” to all baptized children that which they have in Christ, which can only be salvation in some form or other.  But all of this gracious desire and gracious imparting are conditional, that is, depend for their saving efficacy and fruition upon the children’s act of believing.

This has nothing to do with (Reformed) responsibility.  It is Arminian conditionality:  The saving grace of God, which is wider than election, depends for the fulfillment of its purpose and for its efficacy upon the faith of the sinner.

The doctrine of the covenant of the “liberated” Reformed, which Wes Bredenhof promotes, is the denial of particular, sovereign grace, with regard to salvation in the covenant.  The covenant doctrine of the “liberated” Reformed is exposed by Romans 9 and condemned by the Canons of Dordt.

The doctrine of the covenant of Wes Bredenhof and the Canadian Reformed is the conditional theology of Arminianism, with specific reference to the gracious promise to the children of believers and with specific reference to the saving of the children of believers.  The gracious promise of salvation, the gracious desire of salvation, and even the beginning of gracious salvation are unavailing unless the children perform the condition upon which all depends.  Grace—baptismal grace—is not sovereign.  The Canons of Dordt in its entirety condemns this doctrine.

For Bredenhof, faith is not a God-given and God-worked gift to the elect children, by which means God bestows the grace of salvation.  But faith is a condition by which the child himself effects the fulfillment in himself of God’s desire concerning all the baptized children that they be saved.  Ignore the notion of merit, about which the “liberated” Reformed are loud in their claim that they deny it.  A condition upon which the saving work of God depends is as much a heresy as Roman Catholic merit.  Indeed, condition and merit are alike the offspring of Pelagius and Arminius.  Condition as much as merit sins against the gospel of grace.  The Canons of Dordt expressly deny that “faith…is…a condition of salvation” (Canons 1, Rejection of Errors/3).

The issue of the PRC with “liberated” and Canadian Reformed covenant theology is not responsibility.

The issue is conditionality.

I frankly confess that I am doubtful that this, or any other critique, will convince Bredenhof and his Canadian Reformed colleagues of the error of their covenantal ways.  The reason for my doubt is the recent rise of the heresy of the federal vision, which by its own forthright and very public acknowledgment is simply the further development of the doctrine of the covenant of Schilder and the “liberated” Reformed.  All the theological world recognizes that the federal vision is the open, bold denial of the gospel of grace, in all the “five points of Calvinism,” as confessed by Dordt.  If Bredenhof and the Canadian Reformed Churches will not recognize the essential heresy of their conditional covenant theology from the development of it in the federal vision, they will not acknowledge the false doctrine in response to anything that I write.

The Canadian Reformed Churches and theologians not only are unable to condemn the federal vision but also defend the heresy, exactly because they recognize the federal vision as the legitimate development of their own covenant doctrine—the doctrine of a conditional covenant.

What the Canadian Reformed Churches will not admit, the federal vision has proved conclusively.

The issue is conditionality.

_______________________________

Vir meer oor die debat vanuit ‘n Vrygemaakte oogpunt, sien hier:  The Stocking Is Finished Dr. Klaas Schilder and Rev. Herman Hoeksema

Vanuit ‘n PRCA oogpunt: Schilder/Hoeksema debate

Vir meer artikels oor die verbond op my blog, sien hier (daar is ook artikels wat verwys na die Vrymaking van 1944 in Nederland, en die onderlinge debat oor die verbond):

Verbond

‘n Vriend van God – Artikels oor die Genadeverbond

Die verbond is die wese van die ware godsdiens – Herman Bavinck 

HULDEBLYK AAN DIE VRYHEIDSVEGTER VIR TUISONDERWYS IN SA

LEENDERT VAN OOSTRUM

(Gebore: 23 Februarie 1952 – Oorlede: 13 Oktober 2016)

leendert-van-oostrum

deur Bouwe van der Eems 

(Trustee: Pestalozzi Trust: ‘n Regsfonds vir tuis- en burgerlike onderwys)

(Nota: gelewer tydens die begrafnisgeleentheid in Pretoria: 24 Oktober 2016)

Leendert was ‘n vryheidsvegter in die ware sin van die woord. Baie wat hulleself beskou as vryheidsvegters gebruik geweld om die vryheid vir hulself te verwerf om ander te onderdruk. ‘n Ware vryheidsvegter offer homself egter op om vir ander vryheid te verwerf.

Leendert het sy lewe toegewy aan die vryheid van ouers om tuisonderwys te kan gee. Sy nalatenskap is dat daar ‘n veilige ruimte is waarbinne tienduisende gesinne met gemoedsrus tuisonderwys kan gee. Dis my skatting dat hierdie veilige ruimte ‘n verskil in meer as ‘n 100 000 kinders se lewens gemaak het.

Hy het nie net vryheid verwerf nie, maar ook organisasies gestig wat kan voortgaan om hierdie vryheid verder uit te bou. Die Vereniging vir Tuisonderwys, die Pestalozzi Trust en die Gauteng Vereniging vir Tuisonderwys.

Die wapen wat Leendert in sy stryd gebruik het was die woord. Hy het sy insigte versprei deur te praat, te skryf en te adviseer. Hy was ‘n mentor, aktivis, regskundige en skakelpersoon.

Mentor

Deur middel van die tuisonderwys poslys, wat in 2000 geskep is, het hy jaar in jaar uit ouers onderrig, ondersteun en bemoedig. By die kantoor het die telefoon nooit ophou lui nie, en moes navrae beantwoord word en paniekerige ouers hanteer word. In werkswinkels is intens met ouers gewerk en is daar groot kopskuiwe gemaak.

Politieke aktivis

Om ‘n politieke veldtog te loods verg enorme hoeveelhede energie, aangesien baie mense gemotiveer moet word om briewe te skryf, oproepe te maak of ‘n demonstrasie by te woon. Ongeag hoeveel energie jy insit, daar is nooit ‘n waarborg dat daar ‘n goeie reaksie gaan wees nie. Leendert het verskeie politieke veldtogte van stapel gestuur. Die veldtog teen die nasionale kurrikulum, die demonstrasie by die Duitse skool, die veldtog teen CAPS en veldtog teen die Weskaapse tuisonderwysbeleid. In die proses het hy verskeie kere aabiedings gedoen  aan parlementere portfeulje komitees. Toe die Dept. van Basiese onderwys belanghebbers uitgenooi het vir vergaderings oor ‘n nuwe beleid, het Leendert die alliansie vir tuisonderwys gestig wat daarvoor gesorg het dat tuisskolers uit een mond gepraat het tydens die vergaderings.

Regskundige

Alhoewel die strategie van die Trust is om hofsake te vermy, is dit onvermydelik dat daar by tye hofsake is. Die Trust was betrokke by 4 hofsake in Kaapstad, Pretoria, Botswana en Pietermaritsburg. Vir elke hofsaak moet bekwame regslui gevind word, die regslui moet voorgelig word oor die tersaaklik wetgewing en astronomiese rekeninge moet betaal word. Weens die getransformeerde aard van ons howe is die uitslag nie voorspelbaar nie. Wanneer dit egter nodig was om onreg te herstel deur die hof het Leendert egter nie gehuiwer nie.

Media persoonlikheid

Leendert het op ‘n gereelde basis op TV verskyn, op radio gepraat en onderhoude gevoer met joernaliste. Wanneer ‘n joernalis ‘n onderhoud wil voer met ‘n tuisskoolgesin het Leendert georganiseer dat ‘n geskikte lid van die Pestalozzi Trust met die media praat.

Internasionale persoonlikheid

Leendert was nie slegs gewaardeerd in Suid-Afrika nie, maar oor die hele wereld. Sy artikels is gepubliseer in internasionale akademiese tydskrifte. Hy was lid van die organseringkomitee van die Global Home Education Conference wat suksesvolle konferensies in 2012 in Berlyn en 2016 in Rio de Janeiro aangebied het. By die konferensie was hy een van die hoofsprekers en sy insigte is deur almal hoog aangeslaan.

Leendert was ‘n unieke persoon met ‘n diepgaande kennis van onderwys, die reg, politiek en kommunikasie, alles in een persoon. Wie van ons sien kans om so baie energie in te sit om ‘n politieke veldtog van stapel te stuur as die resultate onvoorspelbaar en onmeetbaar is? Wie van ons sien kans vir die verantwoordelikheid vir ‘n hofsaak as die resultaat nie gewaarborg is nie en honderde duisende rande in ‘n oogwink opgebruik word? Wie van ons kan senior advokate voorlig oor die argumente wat  in ‘n saak gebruik moet word? Wie van ons sien kans om gereeld en onvoorsiens bevooroordeelde joernaliste en radio en TV aanbieders te hanteer?

Leendert kon hierdie gawes in die korporatiewe wêreld aangewend het om baie meer geld te verdien. Hy het egter sy gawes aangewend om die vryheid vir tuisonderwys te verwesenlik. Hierdie vryheid het ouers bemagtig om hulle kinders te beskerm van fisiese, emosionele en geestelike bedreigings, en het daarom nie slegs waarde vir hierdie lewe nie, maar ook ewigheidswaarde.

Die pad vorentoe

Die Here het besluit om Leendert van ons weg te neem. Baie het van harte gehoop dat hy nog langer vir ons gespaar kon bly, maar die Here het anders besluit. Die van ons wat agterbly het die roeping om die nalatenskap te bewaar en verder uit te bou, en ek vertrou dat die Here op die regte tyd die regte persone sal gee om die groot leemte op te vul.

___________________________

Diens by die graf, waargeneem deur dr. Attie Bogaards: Hand.7:59

Troosdiens by die GK Oos-Moot, waargeneem deur ds. Cobus Rossouw: Psalm 23

DIE GEBRUIK VAN DIE WOORD ‘KERK’ IN DIE NT

deur prof. WJ Snyman

(Sien die inleiding [nommer 1] en die res van die reeks hier.)

Die gebruik van die woord “Kerk” in die Nuwe Testament[1]

Die Griekse woord ekklêsia, wat ons vertaal met kerk of gemeente,[2] kom 112 keer[3] voor in die Nuwe Testament. Drie keer word dit gebruik vir ‘n gewone volksvergadering, nl. by die oproer in Efese, Hand. 19, waar ons lees van die “vergadering” wat in die war was (vs. 32) van die “wettige vergadering” wat die stadsklerk in vooruitsig stel (vs. 39) waarmee hy die “vergadering” ontbind (vs. 40). Hier staan telkens ekklêsia. Dit herinner aan die oorspronklike betekenis van die woord, nl. “volksvergadering”, en meer bepaald die “wettige volksvergadering” van die Griekse stadstaat.

In die woord sit die gedagte van ‘n offisiële oproeping.

Dit het geskied deur ‘n herout, wanneer so ‘n volksvergadering moet byeenkom om een of ander beslissing te neem. Hierdie afkoms van die woord bring reeds ‘n belangrike trek van die Kerk na vore, soos dit sig onderskei enersyds van die Joodse Sinagoge, waartoe ‘n mens behoort kragtens afstamming,[4] en andersyds van die heidense (godsdienstige) verenigings wat gegrond is op onderlinge afspraak.[5]

Die Kerk is dus andersoortig as ‘n volksverband, waarin ‘n mens gebore word. ‘n Volkskerk is ‘n contradictio in terminis. Dit is egter ook iets anders as ‘n vereniging, wat deur ons self gevorm word en berus op vrye keuse. Die eiesoortigheid van Kerk kom daarin uit dat ‘n mens alleen daartoe kan behoort kragtens roeping,[6] en wel van Godsweë. As Paulus die gemeentes toespreek as “geroepe heiliges”,[7] dan gebruik hy ‘n woord wat in ekklêsia opgeslote sit.8

Verder word die woord ekklêsia nog twee keer gebruik vir die Ou-Testamentiese volk van God, Israel, wat sig juis hierin onderskei van al die nasies van die wêreld, dat hulle deur God in aansyn geroep is.9 Hulle is eintlik ‘n kerkvolk. Die een keer word dit vertaal met vergadering: “die vergadering in die woestyn” (Hand. 7:38), en die ander keer met gemeente: “Ek sal u Naam aan die broeders verkondig, in die gemeente sal ek U prys (Hebr. 2:12).

Hierdie laaste is ‘n aanhaling uit Ps. 22:23: “Ek wil u Naam aan my broers vertel, in die vergadering u prys”. In albei gevalle staan één woord nl. ekklêsia. As ons dit in gedagte hou, dan is sonder meer duidelik vir die leser: Die Kerk van die Nuwe Testament is die voortsetting van die Ou-Testamentiese volk van God, ‘n historiese eenheid, so oud as die mensheid self.[8][9][10]0

Wat betref die orige 107 keer, waar die woord dan gebruik word bepaald vir die N.T. Kerk, vind ons hierdie eienaardigheid: 91 keer word dit gebruik vir die plaaslike gemeente en 16 keer vir die Kerk in sy groot geheel. Hierby moet ons al dadelik die opmerking maak: Nie só, dat dit gemeentes omvat nie. Die woord kerk word in die Nuwe Testament nooit gebruik in die sin dat dit gemeentes omvat nie.[11] Kerk is altyd gemeenskap van gelowiges, hetsy dan:

(1) soos hulle verenig is, en georganiseer is in ‘n plaaslike gemeente, of

(2) soos hulle verspreid is oor die ganse aarde.

Daar is egter één plek in die N.T. wat skynbaar ‘n uitsondering maak op hierdie reël, nl. Hand. 9:31. Daar staan: “En die ekklêsia[12] deur die hele Judéa en Galiléa en Samaria het vrede gehad”. Ons sou hier dan ‘n geval hê waarin die woord kerk gebruik word vir ‘n groep gemeentes van één land of provinsie.[13]

Dan sou die woord kerk in die N.T. voorkom in vierderlei sin:

(1) vir alle gelowiges (universele kerk);

(2) in één land (nasionale kerk);

(3) in een provinsie (provinsiale kerk).[14]

Let wel, die hele konstruksie sou dan berus op een enkele Skriftuurplek.

Dit sou inderdaad genoeg wees om die gebou te dra.

Maar wat is die geval?

Die “ekklêsia deur die hele Judéa en Galiléa en Samaria” was inderdaad die universele Kerk. In Hand 9 was die Kerk nog nie verder verbrei nie. Hand. 9:31 maak dus geen uitsondering nie. Ons stelling moet dus bly staan. Ons kan daar byvoeg:

Nêrens in die N.T. word die woord kerk selfs gebruik vir gelowiges in een land of deel van die wêreld nie.[15]

As Paulus spreek met die gelowiges van die provinsie Achaje, dan heet dit: “aan die gemeente van God wat in Korinthe is met al die heiliges wat in die hele Achaje is” (2 Kor. 1:1). In hierdie verband moet nog gewys word op Hebr. 12:23 [16] waar die woord ekklêsia gebruik word vir die gesaligdes, die triomferende Kerk.

Uit die gegewens in die N.T. blyk dan dat die woord kerk in die N.T. gebruik word in tweërlei sin:

(1) lokaal: die gelowiges van één plek, en

(2) universeel: die gelowiges oor die hele aarde, en ook die in die hemel omvattend.[17]

___________________________

[1] Rede gehou by die oordrag van die rektoraat aan die Teoligiese Skool, 29 November 1948.

Koers, v. 16, no. 4, 1948/1949, pp. 111-125

[2] Die woord “kerk” kom in ons Afrikaanse Bybel nie voor nie, wel in die Belydenis en K.O. Wat die gebruik betref, is daar geen verskil nie, vgl. Art. 4 K.O., waar “kerk” en “gemeente” albei gebruik word vir die plaaslike gemeente. In Ef. 1:22 word gemeente gebruik vir die Kerk in sy geheel.

[3] Vgl. O. Schmoller: Handkonkordanz zum griechischen Neuen Testament, Gütersloh 1913 (4) S.V. ekklêsia.

[4] Matt. 3:9.

[5] F. W. Grosheide: Gedachten over de Kerk in het Nieuwe Testament, Gereformeerd Theologisch Tijdschrift. Nov. 1930, p. 263.

[6] F. W. Grosheide, t.p.

[7]

[8] Kor. 1:2.

[9] klêtos. 9

O.a. Jes. 43:1.

[10] “Van die begin van die wêreld af tot aan die einde toe”. Heid. Kateg. So. XXI.

[11] Bv. Geref. Kerk van S.A., Ned. Geref. Kerk ens. Hierdie gebruik van die woord kerk ken die N.T. nie.

[12] Ons vertaling het “gemeentes” (mv.) volgens die Textus Receptus. Dan het ons hier geen uitsondering nie. Bostaande lesing (ekv.) word egter gesteun deur die beste handskrifte.

[13] “Al de gemeenten van Judéa, Galilea, Samaria onder dien éénen naam van ekklêsia in singulari samengevat”. Dr. H. Bavinck, Dogmatiek IV, p. 301.

[14] Vgl. Bavinck, a.w., p. 326.

[15] Vgl. dr. A. Kuyper: Dictaten Dogmatiek IV, Loc de Eccl., p. 15: “nooit of nimmer komt ekklêsia voor in de betekenis van Landskerk … Daarom is het spreken van een Volkskerk door het Nieuwe Testament geoordeeld. Het nationale begrip op de kerk over te brengen, is het loochenen van haar Catholiciteit, het wegcijferen van haar oecumenisch karakter”.

[16] Miskien moet dit hier nie vertaal word met kerk nie maar met plegtige vergadering. Vgl. dr. F. W. Grosheide: De Brief aan de Hebreën, opnieuw uit den Grondtekst vertaald en verklaard, J. H.

Kok, Kampen 1922, p. 175 v. [Hierdie voetnoot se plek word nie in die gedrukte teks aangedui nie. Aangesien dit verwys na Hebreërs word dit hier geplaas – Willem Swanepoel]

[17] “Dikwijls ook bedoelt de Schrift door den naam Kerk de geheele menigte der menschen, over de aarde verspreid, die belijdt dat zij éénen God en Christus vereert; die door den doop in zijn verbond wordt ingelijfd, door de gemeenschap des Avondmaals hare eenheid in de ware leer en liefde betuigt, met het Woord des Heeren instemt…” Johannes Calvyn’s Institutie. G. Baum, E. Cunitz en E. Reuss, Kampen 1868, p. 15 vlg.

________________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Volgende keer: Kerk in die plaaslike sin

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

SONDE EN GENADE

Skriflesing: Deut.7:1,2; 20:10-18; Josua 9 en Lukas 15:18-24

Preekteks: Josua 9

Preekopname (GK Carletonville, 2016-10-09):

Aflaai: Josua 9 (regs kliek en dan ‘save link as’)

Preeknotas (let wel, dit is net notas, die volledige preek is die opname hierbo):

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

As mens Josua 9 die eerste keer lees,

dan kan mens dalk vinnig net na eenkant sê:

die arme volk wat so mislei is deur hierdie bose Gibeoniete,

hoe durf hulle, ja, laat hul vervloek wees.

Maar dan vergeet ons van die skuld wat die Here se volk

ook in hierdie saak het, en belangrik:

dat selfs in die veroordeling van die Gibeoniete se optrede hier,

daar, ook genade is wat die sonde oorwin !

Ons teks bring ons by moeilike etiese sake uit, vrae soos:

– was die Gibeoniete heeltemal verkeerd in hul optrede,

was dit blote listigheid en misleiding of was dit wyse optrede van

hul kant soos met Ragab in hoofstuk 2, in ‘n oorlogsituasie ?

– was Israel heeltemal onskuldig in die saak, en moes hul

by die eed en verbond gebly het na die misleiding na vore gekom het ?

– en dan, is daar enigsins enige genade van die Here in hierdie moeilike

gedeelte, waaroor verklaarders deur die eeue baie verskil het ?

Geliefdes, ons wil vanoggend deur hierdie gedeelte leer

van die werklikheid en gevolge van die sonde aan die een kant,

maar ook van die Here se reddende genade en geduld met ons.

Ons doen dit onder die tema, wat regdeur die Skrif loop, naamlik:

Die werklikheid van die sonde,

en die groter werklikheid van die genade

Ons let op 3 sake in ons teks:

  1. Die sondige optrede van die volke wes van die Jordaan
  2. Die sondige optrede van Israel
  3. Die genade redding van die Here, ongeag ons sonde

Read More…

Posted by: proregno | October 17, 2016

PRCA verslag: sprekerstoer in Namibië en Suid-Afrika

PRCA VERSLAG

RCammenga

Einde Mei begin Junie 2016 het proffs. Barry Gritters en Ron Cammenga van die PRCA Namibië en Suid-Afrika besoek.

Meer inligting daaroor, asook die lesings is hier beskikbaar:

PRCA SPREKERSTOER 2016

Hier is prof. Gritters se verslag oor die besoeke, soos dit verskyn het in hul tydskrif, The Standard Bearer (September 15, 2016), dit word met nodige toestemming hier geplaas:ProfBGritters

Editorial

For the issue of:  September 15, 2016

Prof. B. Gritters

Into Africa…  Again

In 2010, the Committee for Contact with other Churches (CC) sent Professors Dykstra and Gritters to visit Reformed believers in Namibia who requested a visit from the PRCA. The believers there were very displeased with their denomination—the Reformed Churches of South Africa—and hoped the Protestant Reformed Churches were of like mind with them.  What they had read of our churches gave them such hope. These saints in Namibia had heard of the PRCAthrough literature recommended to them by a minister in South Africa, Rev. Slabbert LeCornu.  One couple, the Duvenhages, had asked his advice for a good Reformed book to give to their hunting clients.  The Reformed minister recommended Rev. Ronald Hanko’s Doctrine According to Godliness.  That book began contact that resulted in an official request by six Namibian churches to visit them.

During that visit, we gave speeches introducing the PRCA:  PRC history; the unconditional covenant doctrine we embrace; the error of the doctrine of common grace; and Reformed worship.  We learned of the Namibians’ commitment to the Three Forms of Unity, Reformed worship including Psalm-singing, the Church Order of Dordt, and their determination to give church office only to men. To read more about that visit, see the Standard Bearer editorials of December 15, 2010, and January 1, 2011.  To learn a little about the family that made original contacts with us, Google “Kalahari Trophy Hunting.”  This will give you the Duvenhage’s family website that gives almost as much testimony to their faith as it does about hunting in Africa.

After our initial visit, the hope of official and formal contacts dimmed.  These saints and their six churches remained a part of their large denomination.  Communication between churches goes through denominational committees answerable to synod; and it was the decisions by their synod, which they believed were unbiblical, that motivated them to contact the PRCA.

But informal contacts continued.   A few Protestant Reformed members or families visited both in Namibia and their southern neighbor, South Africa.  Some of our ministers also maintained correspondence that resulted, late last year, in an invitation to speak in South Africa on the Protestant Reformed view of the covenant; specifically, for Prof. Cammenga to give lectures summarizing his thesis on Herman Hoeksema’s view of the covenant.

In the providence of God, as the Contact Committee was contemplating that invitation to visit South Africa, the churches in Namibia informed us that five of the six churches we visited in 2010 had now separated from their denomination and would like us to visit them again.  This made another delegation from the CC not only possible, but almost obligatory.  For the constitution of the Contact Committee speaks of our “sacred duty to manifest the true unity and catholicity of the church on earth in as far as that is possible.”

The Contact Committee asked Professors Cammenga and Gritters to visit in May and June of 2016.

* * * *

The first week we visited the churches in Namibia, this time limiting ourselves to the central part of the country near the capital, Windhoek, and the Kalahari Desert in the east near Botswana.  In 2010 the travel was more extensive, for we spent three weeks in Namibia, visiting all six churches.  These congregations are widely scattered—from the Namib coast on the Atlantic to the border of Botswana almost 500 miles east; and from the capital of Windhoek in the center of the country to a pair of churches about 250 miles north toward Angola.  None of the six churches is closer than an hour from another (only one) and most are at least three or four hours of travel from their nearest neighbor.   In 2016 we visited only two areas, and members from the other churches travelled to see us at an all-day Saturday conference.

Before the conference, of course, we had opportunity to spend many hours in informal discussions with leaders in the Namibian churches.  We answered many questions and set for the Protestant Reformed viewpoint on significant issues.

At the conference, this year the topics were of their choosing.  The saints wanted to know the PRCA’s viewpoints on four matters:  how properly to celebrate the Lord’s Supper; marriage, divorce and remarriage; the place and authority of the seminary professor; and the use of article 8 of the Church Order when ministers are in short supply.

It may be surprising that the Reformed Christians in Namibia are first of all interested whether the PRCA use a common cup or little individual cups (“kelkies) in celebrating communion.  But one of the signs of departure in their denomination was an apparent carelessness regarding the proper administration of the sacraments, the second mark of the true church.  Vitally important to the Namibians is the unity of believers in the supper, manifested by the one cup.  “The cup of blessing…” is Jesus’ own instruction for commemorating His death.  Not cups, many, but cup, one.  At the same time, they use one loaf of bread, from which each breaks a piece.  Symbolizing, of course, that the people of God as the family of faith are united in the body and blood of Jesus.  Most of history is on their side.  In the PRC in generations past, as our older members will recall, a common cup was used.  Unity!  We heard the brothers’ (and sisters’) plea that unity be expressed in the celebration of the Lord’s Supper.  Even if a congregation is too large to use one cup, they urged, let the members sit at many tables and share one cup and one loaf at each.  We are one, as the Form for Administration of the Lord’s Supper emphasizes:  “Besides, that we by this same Spirit may also be united as members of one body in true brotherly love, as the holy Apostle saith, ‘For we, being many, are one bread and one body; for we are all partakers of that one bread…. one meal is ground, and one bread baked, and out of many berries… one wine floweth… so shall we all.. be altogether one body, through brotherly love.”

We explained that the PRCA do not use the common cup and view this aspect of the administration of the supper to be a part of each congregation’s liberty to judge what is “most conducive to edification,” as the Church Order indicates (article 62).  Especially in large congregations there would not be room even to have many tables. In these case, we explained, unity may better be manifested by all partaking at the same time in their pews.  Because of their history, it was not only painful for them to hear of the PRCA’s practices in this regard, but they also would regard the one cup and one bread to be part of the “outward ceremonies as prescribed in God’s Word [that may] not be changed,” as the Church Order (article 62) also instructs.  No official decisions were made, of course, but it appears that these churches would not consider it a sin for us not to use the common cup, but would urge us to do so, if at all possible, in order to express unity in the way the church of the past did.

Then we explained further the PRCA’s view on remarriage of divorced persons.  Further, because some had heard us in 2010, and some had read PRCA literature.  But others heard for the first time, listening with great interest to our exposition of Matthew 19 and related passages.  By those who participated in the discussion widespread agreement was expressed.  What difficulty any had was not with the exegesis or theology of the position, much less with seeing the practical importance of maintaining marriages in a day of rampant divorce and remarriage.  Rather, they wondered how to treat the few members in their congregations who had already remarried.  We related the PRCA history on the issue—that those who were already remarried were allowed to remain, but no others were permitted to join, nor were present members allowed to remarry while their spouse was living.  We pray these explanations will be helpful for the new gathering of churches to come to one mind on the vitally important doctrine of marriage.

Their other questions related to church government.  The third mark of true churches is the proper exercise of Christian discipline, and since discipline is an aspect of church government, their questions relate to a vital aspect of Reformed church existence.  First, they asked the PRCA’s view of the ‘office’ of professor.  Seminary professors, in their judgment, had become too influential at their assemblies, wielding more authority than ministers and elders. Their professors, they believed, were leading the churches astray regarding the Lord’s Supper and women deacons, for example.  So the brothers wondered, “What is the PRCA view of the ‘office’ of professor of theology?”  We explained that the PRCA in 2000 had changed article 2 of the Church Order to read “the offices are of three kinds” instead of four, that the professor of theology was not a fourth office but a labor of the minister, and that in the PRCA, although professors are asked to attend and speak, they do not have a vote in the assemblies.

Finally, they asked our judgment about article 8 of the Church Order, and admitting men into the ministry who have not had full seminary training.  The five scattered churches have a shortage of ministers.  Only one minister serves the churches in a country twice the size of California.  Thankfully, they have possibilities of more:  one has accepted a call from South Africa and awaits emigration approval; another may return who was released under article 11 of the Church Order; a third could be ordained according to article 8.

Church government and the Church Order.  Because of misuse of the Church Order in their denomination, this new gathering of churches must work through how to deal with Dordt’s venerable Church Order.  As is often the case in movements of reform, as theirs is, a temptation comes to question the wisdom of Reformed and Presbyterian church government.  This will be an important part of our on-going discussions with the brothers.

After the conference, we gave away many dozens of RFPA books and PRC pamphlets.  Had we filled all our luggage with books, we could not have satisfied the desire for good literature.  If you want to travel to this beautiful country someday, please reserve a piece of luggage for books.  “Bring the books!”

* * * *

            For the second week we flew about 800 miles east/southeast to Pretoria, South Africa, with believers from the same denomination which the Namibians had departed.  Most of the contacts in Namibia and South Africa are of Dutch ancestry (many generations past) and speak Afrikaans as their first language, which is a great deal like Dutch.  But most are also able to speak English which is a great help.  We spent a week with a young family—the Oosthuizens—whose gracious hospitality paralleled their commitment to the Reformed traditions.

At the invitation of Rev. LeCornu (see above), we spoke for two afternoons at a small Reformed seminary, heretofore unknown to us:  two speeches on the theology of John Calvin and two speeches on preaching the Heidelberg Catechism. All of them were received with great appreciation.  At a small Reformed church Prof. Cammenga presented three lectures on the PRCA view of the covenant—an important topic because the covenant views of Schilder are common.  Prof. Gritters spoke one evening on the errors of neo-Calvinism and another evening on what makes a church Reformed.

What we found in South Africa was as encouraging as in Namibia.  Small groups of Reformed believers are determined to maintain the Reformed traditions, the old paths, and are very keen to hear more about the Protestant Reformed Churches.   Many are well-read and eager to read more of our literature.  What we saw of family life—daily family worship, singing the Psalms, antithetical living—was heartening.  Although the contacts in South Africa are not as long-standing as those in Namibia, we believe the prospects warrant continued contacts and further visits in the future.

God permitting, the Contact Committee will arrange more visits to Namibia and South Africa.  But just as important will be to extend an invitation to representatives of these churches to visit the PRCA in our country.  Perhaps as soon as next year.  Walking together requires agreement (Amos 3:2), and agreement comes only when both parties know one another.   What the Lord has determined for the future is known only to Him.  But our calling is clear.  We will work to manifest unity—a unity in the truth of the Reformed faith.

Posted by: proregno | October 6, 2016

Islam evangelisasie (8)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

ISLAM (8)

 by Rev. Martyn McGeown

“But we preach Christ crucified, unto the Jews a stumbling block, and unto the Greeks foolishness” (I Corinthians 1:23).

The message of the gospel—Christ crucified—was a stumbling block to the Jews because they could not accept a crucified Messiah. It is a stumbling block to Muslims for similar reasons.

Many Muslims believe that Jesus (Isa) did not die. Instead, He was honored and taken directly into heaven. Therefore, Muslims, in general, deny the crucifixion and death, the burial, and the resurrection of Jesus Christ. Islam has no need for the cross and resurrection because Islam’s doctrine of salvation is based on human effort, not on the redemptive acts of God in Jesus Christ. Certainly, the Qur’an denies the crucifixion of Jesus Christ. On the death of Jesus, the Qur’an is less clear.

Some passages seem to suggest that Jesus did die, albeit not by crucifixion.

For example, the infant Jesus of the Qur’an speaks from the cradle with these words:

“Peace is on me the day I was born, the day that I die, and the day that I shall be raised up to life (again)! Such (was) Jesus the son of Mary: (it is) a statement of truth, about which they (vainly) dispute” (Surah 19:33-34).

Clearly, if peace was upon Jesus on the day that He died, He must have died; but if peace was upon Him, he did not die under the wrath and curse of God on the cross as the Christian gospel teaches.

Elsewhere, Allah makes the following promise:

“Behold, Allah said: O Jesus! I will take thee and raise thee to Myself and clear thee (of the falsehoods) of those who blaspheme; I will make those who follow thee superior to those who reject faith, to the Day of Resurrection: then shall ye all return unto me, and I will judge between you of the matters wherein ye dispute” (Surah 3:55).

To “take thee and raise thee” has, according to some scholars, the idea of death followed by exaltation.

Whether the Jesus of the Qur’an died or not, he was not crucified:

That they said (in boast). ‘We killed Christ Jesus the son of Mary, the Messenger of Allah’—but they killed him not, nor crucified him, but so it was made to appear to them, and those who differ therein are full of doubts, with no (certain) knowledge, but only conjecture to follow, for of a surety they killed him not—Nay, Allah raised him up unto Himself; and Allah is Exalted in Power. Wise” (Surah 4:157-158).

Surah 4:157 is decisive for the Muslim against the gospel of Jesus Christ. Christ only appeared to be crucified, but, in fact, he was not crucified. The common explanation is the “substitution theory.” Someone was substituted for Jesus so that he died instead of Jesus, while the enemies of Jesus believed that they had killed Jesus. Powerful, wise Allah fooled the enemies of Jesus, and Jesus was exalted into heaven. Many Muslims believe that Judas Iscariot was the substitute. Judas was arrested, scourged, crucified, and died instead of Jesus.

Therefore, the Qur’an (written during the lifetime of Mohammed c. 570-632, and compiled shortly after his death) opposes the Bible, both the Old Testament, which prophesies the death and resurrection of Jesus Christ, and the New Testament, which records and interprets the death and resurrection of Jesus Christ. In fact, the central message of the Bible, and certainly the centerpiece of Biblical salvation, is the death and resurrection of Jesus Christ. Consider these words of Jesus to His disciples after the resurrection:

These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me… Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day. And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things (Luke 24:44-48).

Christ teaches that His sufferings and death are (1) necessary and (2) prophesied in the Scriptures (the Law of Moses, the prophets, and the psalms). Just one example from the prophets will suffice at this point:

Surely he hath borne our griefs, and carried our sorrows: yet we did esteem him stricken, smitten of God, and afflicted. But he was wounded for our transgressions, he was bruised for our iniquities: the chastisement of our peace was upon him; and with his stripes we are healed. All we like sheep have gone astray; we have turned every one to his own way; and the Lord hath laid on him the iniquity of us all. He was oppressed, and he was afflicted, yet he opened not his mouth: he is brought as a lamb to the slaughter, and as a sheep before her shearers is dumb, so he openeth not his mouth. He was taken from prison and from judgment: and who shall declare his generation? for he was cut off out of the land of the living: for the transgression of my people was he stricken.

And he made his grave with the wicked, and with the rich in his death; because he had done no violence, neither was any deceit in his mouth. Yet it pleased the Lord to bruise him; he hath put him to grief: when thou shalt make his soul an offering for sin, he shall see his seed, he shall prolong his days, and the pleasure of the Lord shall prosper in his hand. He shall see of the travail of his soul, and shall be satisfied: by his knowledge shall my righteous servant justify many; for he shall bear their iniquities (Isaiah 53:4-11).

The gospel narratives (Matthew, Mark, Luke, and John) contain very detailed descriptions of the arrest, trial, sufferings, and death of Jesus. If Islam is true, these accounts are almost entirely fabricated.

The denial of these explicit Old Testament and New Testament testimonies places Muslims in a difficult position. The Qur’an attributes the Law (Torah), the Psalms, and the Gospel (Injil) to Allah:

Before this: We wrote in the Psalms, after the Message (given to Moses): “My servants, the righteous, shall inherit the earth” (Surah 21:105).

It is He Who sent down to thee (step by step), in truth, the Book, confirming what went down before it; and He sent down the Law (of Moses) and the Gospel (of Jesus) before this, as a guide to mankind, and He sent down the Criterion (of judgment between right and wrong) (Surah 3:3).

And in their footsteps we sent Jesus the son of Mary, confirming the Law that had come before him: We sent him the Gospel: therein was guidance and light, and confirmation of the Law that had come before him: a guidance and an admonition to those who fear Allah. Let the People of the Gospel judge by what Allah hath revealed therein. If any do fail to judge by (the light of) what Allah hath revealed, they are (no better than) those who rebel. To thee We sent the Scripture in truth, confirming the scripture that came before it, and guarding it in safety: so judge between them by what Allah hath revealed, and follow not their vain desires, diverging from the Truth that hath come to thee. To each among you have We prescribed a Law and an Open Way. If Allah had so willed, He would have made you a single people, but (His plan is) to test you in what He hath given you: so strive as in a race in all virtues. The goal of you all is to Allah; it is He that will show you the truth of the matters in which ye dispute (Surah 5:46-49)
If only the People of the Book had believed and been righteous, We should indeed have blotted out their iniquities and admitted them to Gardens of Bliss. If only they had stood fast by the Law, the Gospel, and all the revelation that was sent to them from their Lord, they would have enjoyed happiness from every side. There is from among them a party on the right course: but many of them follow a course that is evil (Surah 5:65-66).
If Mohammed during his lifetime spoke to his Jewish and Christian contemporaries to judge out of the Torah and the Gospel (Injil), which books did he mean? He must have meant the Law and Gospel that existed in the 6th/7thcenturies (Mohammed lived from c. 570-632). There are many Old Testament and New Testament manuscripts from that time and all of them agree that Jesus is the Son of God, Jesus is fully God in human flesh, Jesus was crucified, and that He was buried and rose again from the dead. None of the manuscripts deny the fundamental truths that Christians confess today. Had the Jews and Christians consulted the Torah and Gospel (Injil) available in their day, they would have found them to contradict Mohammed’s message in the Qur’an. Mohammed did not know this, of course, because (as most acknowledge) Mohammed was illiterate.

If the Muslim wants to answer that the Torah and Gospel (Injil) have been corrupted, we must ask when this alleged corruption took place. If it happened before Mohammed was born, how could Mohammed ask the Jews and Christians to judge out of such (allegedly) corrupted texts? If it occurred after Mohammed’s death, it is easy for the Christian church to reconstruct the original text of Scripture. Many manuscripts are very old and certainly predate the Qur’an by centuries. In fact, there is more textual material available for the New Testament than any other ancient Greek text.

Either Jesus Christ died on the cross for the sins of His people, and rose again from the dead, or all the Christians who testified to His death and resurrection are liars and false witnesses. One cannot honor the Injil as the Qur’an commands, and still deny the death and resurrection of Jesus:

For I delivered unto you first of all that which I also received, how that Christ died for our sins according to the scriptures; And that he was buried, and that he rose again the third day according to the scriptures … Now if Christ be preached that he rose from the dead, how say some among you that there is no resurrection of the dead? But if there be no resurrection of the dead, then is Christ not risen: And if Christ be not risen, then is our preaching vain, and your faith is also vain. 

Yea, and we are found false witnesses of God; because we have testified of God that he raised up Christ: whom he raised not up, if so be that the dead rise not. For if the dead rise not, then is not Christ raised: And if Christ be not raised, your faith is vain; ye are yet in your sins. Then they also which are fallen asleep in Christ are perished. If in this life only we have hope in Christ, we are of all men most miserable (I Corinthians 15:3-4, 12-19).

Next time, DV, we shall prove from the Scriptures that Jesus Christ was crucified, that He died, and was buried, and that He rose again from the dead. And we will explain why this is necessary for our salvation.

__________________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland.
__________________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie

 

VERSKILLENDE ASPEKTE VAN DIE KERK

deur prof. WJ Snyman

(Sien die inleiding [nommer 1] en die res van die reeks hier.)

(a) Sigbaar en Onsigbaar.

Onsigbaar is die kerk

(a) soos dit rus in Gods ewige verkiesing, en soos die “Here alleen ken die wat syne is” (2 Tim. 2:19).

(b) Soos dit sentraliseer om die hemelse heiligdom (Hebr. 12:22-24) waar Christus as Hoëpriester intree (Rom. 8:34).

(c) Soos dit tot stand kom deur die verborge werkinge van die Heilige Gees. Dit is die “onsigbare kant” van die kerk, wat ‘n beter uitdrukking is as “onsigbare kerk”.

Hiervan moet dan onderskei word die “sigbare kant” van die kerk, soos dit uitkom in die ampte en bedieninge: die instituut.

Wat is die verband tussen die twee?

Nie so dat die “sigbare kerk” die “onsigbare” voortbring nie. Dan word die sigbare kerk ‘n middel tot saligheid, en ons lidmaatskap noodsaaklik as voorwaarde tot saligheid. So wil die Roomse Kerk dit. Ons bely Christus as ons enigste Middelaar.

Egter ook nie so dat dit maar net daarop aankom om lidmaat te wees van die “onsigbare kerk”, asof die uitwendige kerk iets bykomstigs is, en ook wel só of anders ingerig kan wees na omstandighede, of desnoods geheel kon ontbreek (Lutherse menings).

Lidmaatskap van die sigbare kerk is noodsaaklik — nie as voorwaarde nie, maar as voorskrif vir die gelowiges. Christus het verordineer dat die gelowiges hulle sal saam voeg, sy dood sal gedenk, ens. Dit na te laat is ongehoorsaamheid, wat nie ‘n eienskap van die geloof is nie. Dit is noodsaaklik vir die welsyn van die geloof, om Christus hierin te gehoorsaam. Ook wat die inrigting van die sigbare kerk betref, moet gelet word op die voorskrifte van Christus.

(b) Organisasie (Instituut) en Organisme.

Organisme: Die sigbaarwording van die kerk in die wandel van die gelowiges.

Organisasie: die sigbaarmaking deur die instelling van kerklike ampte.

Met die laaste, die instelling van die ampte en deur hom te voeg by die kerk waar dit bestaan, het die gelowige nog nie sy roeping vervul nie. Dit lê ook buite homself in die samehange van die lewe. Hier is ook organisasie nodig. So kan groepe van gelowiges hulle organiseer na leeftyd, geslag, of ook, met die oog op ‘n bepaalde doel buite hulle self: Christelike onderwys, wetenskap, politiek, ens.

Hiervan moet onderskei word kerklike organisasie, waar die gelowiges doel het in hulself, eie versterking, toerusting, ens.

(c) “Algemeen” en “plaaslik”.

Dit mag nie saamval met die van organisme-instituut nie, asof die enigste manier waarop die algemene kerk sigbaar word, net in die wandel van die gelowiges bestaan. Dit mag veral ook nie saamval met die eerste onderskeiding, asof die algemene kerk onsigbaar bly nie.

In Matt. 16:18 spreek Christus van die kerk in die algemeen, maar dan as georganiseer op die fondament van die Apostels. Die kerk het sy universele organisasie in die apostoliese woord. Dit bind alle gelowiges saam oor die ganse aarde. So ‘n band is ook gegee in die doop, wat erken moet word, deur watter kerk dit ook al, op wettige wyse, bedien is.

In Matt. 18:17 spreek Christus van kerk as ‘n plaaslike organisasie.

Die één “apostoliese kerk” kan alleen saamkom en saamleef in plaaslike verband. Die eerste is blywend geïnstitueer deur Christus self vir alle tye. Die laaste word geïnstitueer deur die gelowiges self volgens voorskrif van Christus.

(d) “Waar” en “suiwer”.

Daar is net één ware kerk: die liggaam van Christus, gebou op die apostoliese fondament (vgl. Kol. 2:7: “gewortel en opgebou”). Maar gelowiges kan nooit sê dat hulle die enige ware kerk ter plaatse is nie, om die eenvoudige rede dat die kerk nog strydend is, en die volmaakte nog nie gekom het nie.

Daarom is daar plek vir meer kerke op een plek in verskillende kerkverband, in die verhouding: suiwerder — minder suiwer.

Die amp van die gelowige is om hom te voeg by die suiwerste, en dit nog meer te suiwer. Waar hierdie amp van die gelowige onderdruk word, is die kerk op valse spoor.

________________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Volgende keer: Die gebruik van die woord ‘kerk’ in die Nuwe Testament 

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

Posted by: proregno | September 29, 2016

Die Kerk (3): Die kentekens van die kerk – prof. WJ Snyman

DIE KENTEKENS VAN DIE KERK

deur prof. WJ Snyman

(Sien die inleiding (nommer 1) en die res van die reeks hier.)

Die kentekens van die kerk.

Die eienskappe sê wat die ware kerk is, die kenmerke waar die ware kerk is.

Hier moet onderskeid gemaak word tussen die dinge waaraan die kerk gemerk en die dinge waaraan hy geken kan word.

Na die “merktekens om die ware kerk te ken” handel die Ned. Geloofsbelydenis (Art. 29) ook oor die “merktekens van die Christene”. Dit is die wandel van die gelowiges. Die bestaan van die kerk word gemerk in die kragte en invloede wat daar uitgaan van die gelowiges op elke gebied. Hierdie kragte en invloede moet ook georganiseer word om elke lewensgebied vir Christus te verower. So word die kerk sigbaar in die (georganiseerde) aksie van die gelowiges. Die kerk laat hom merk as strydende kerk. Daar is egter “nog groot swakheid” in die gelowiges, waarteen hulle ook moet stry. Daarom is die “merktekens van die Christene” nie genoeg om die ware kerk te ken nie.

Die ware kerk is:

(a) waar die evangelie suiwer gepredik word.

Die kerk kom alleen tot openbaring waar die Woord van God is. Die kerk kom alleen suiwer tot openbaring waar die Woord van God suiwer bedien word. Daarom is suiwere bediening van die evangelie die eerste en vernaamste kenmerk van die ware kerk.

Die Woord van God is vir ons onfeilbaar gegee in die Skrifte van die O. en N. Testament.

Die woord van God soos dit tot afsluiting gekom het in die apostoliese prediking sal uitmaak wat geglo moet word en wat nie, en wie gelowiges is en wie nie (Matt. 16:19; Joh. 20:23; Matt. 28:19). Hierop sal Christus sy gemeente bou (Matt. 16:18).

Om suiwer te wees is alle verdere prediking aan hierdie geopenbaarde Woord van God gebonde.

So is die gelowiges nie oorgelewer aan die amp (Rooms); die prediker is ook nie net mondstuk van die gemeente nie (Independentisme). Ook is die prediker en gelowiges nie onderling van mekaar afhanklik nie (Luthers), maar albei, prediker en gelowiges, is saam afhanklik van die Woord van God. Die prediker bring die Woord van God. Die gemeente het die mag om te oordeel of die prediking “eenvoudig volgens Gods Woord” is.

(b) Waar die sakramente suiwer bedien word.

Die sakramente word suiwer bedien as dit bedien word in Naam van die Insteller. Verder, as dit bedien word aan diegene vir wie dit ingestel is. Eindelik, as alleen die sakramente bedien word wat inderdaad ingestel is.

Die insteller is Christus. Dit word in die naam van Christus bedien, wanneer dit amptelik bedien word deur sy kerk, aan wie Christus dit toevertrou het, en daarom ook in die kerk.

Dit is ingestel alleen vir die gelowiges (Mark. 16:16).

Daar is net twee sakramente deur Christus ingestel: die Doop en die Nagmaal.

So teken die sakrament nie net die geestelike daad waardeur God die kerk in aansyn bring (Doop) en dit bewaar (Nagmaal) nie, maar bekragtig dit ook vir die gelowige.

Die Doop beseël die wedergeboorte, waardeur die kerk geestelik ontstaan.

Die Doop onderskei hom ook deur sy omvattendheid. Soos die volk van God deur Johannes die Doper afgesonder is van Israel na die vlees, so moet die apostels deur hul prediking en doop ook die volk van God afsonder uit alle volke (Matt. 16:16; Matt. 28:19): Die Doop teken die kerk af in sy wêreldwye omvang en omvat die gelowiges ook in hul geslagte (Hand. 2:39).

So vergader Christus sy kerk uit alle geslagte, volke, tale en nasies (Openb. 5:9; 7:9). Die Doop kenmerk die kerk as “algemene kerk”.

Die Nagmaal kenmerk die kerk as liggaam van Christus in sy geestelike eenheid.

Met die instelling van die Nagmaal het Christus sy wil uitgespreek dat daar ‘n onderlinge samelewing en ‘n gereelde samekoms van gelowiges sal wees. Die Nagmaal bepaal die kerk in sy plaaslike afgrensing.

In verband met die Nagmaal ontstaan die plaaslike ampte van ouderlingskap, omdat die Nagmaal nie anders as onder toesig met stigting gevier kon word nie; en ook van die diakenskap, omdat die geestelike eenheid ook uiting moes vind in onderlinge steun.

Hierby kom die bediening van die Woord as plaaslike amp in noue samehang met die ouderlingskap (1 Tim. 5:17), as die apostoliese amp verdwyn. Al drie hierdie ampte is oorspronklik opgeslote in die apostoliese: die predikamp (Hand. 6:4), die ouderlingamp (1 Petr. 5:1) en die diakenamp (Hand. 6:2).

(c) Waar die kerklike tug bedien word.

Hoewel geen vereniging sonder dissipline kan bestaan nie, is die eienaardige van die kerklike tug dat dit ‘n daad van Christus is deur die gemeente (Matt. 18:18). Hier is dan ook net sprake van die bediening daarvan. Dit kan alleen suiwer bedien word in samehang met die apostoliese woord (1 Kor. 5:3 vv.).

Hierdeur word die kerk gehandhaaf as ‘n vergadering van ware gelowiges, en as sodanig gaan die toesig nie alleen oor die wandel van die gelowiges nie, maar ook oor die bediening van die Woord.

Ook dit is ‘n uitdruklike verordening van Christus tot plaaslike organisasie (Matt. 18:17). Hierin wortel die amp van die ouderlingskap, en deur hierdie instelling is die suiwere bediening van Woord en sakramente enersyds, en die kerk as vergadering van gelowiges die beste gewaarborg.

Uit die suiwere bediening van die evangelie, die suiwere bediening van die sakramente en die kerklike tug kan “met sekerheid die ware kerk geken word, waarvan niemand hom mag afskei nie” (Art. 29, Ned. Geloofsb.) en waarby “iedereen skuldig is om hom te voeg” (Art. 28).

Dit is die kentekens deur Christus self ingestel.

_____________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Volgende keer: Verskillende aspekte van die kerk

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

IS DAAR BELANGRIKER DINGE AS OM

GROND EN BESITTINGS TE VEROWER ?

Skriflesing: Deut.27:1-26; Josua 8:30-35 en 1 Kor.16:22-24

Preekteks: Josua 8:30-35

Preekopname (GK Carletonville, 2016-09-25):

Aflaai: Josua 8:30-35 (regs kliek en dan ‘save as’)

Preeknotas (let wel, dit is net notas, die volledige preek is die opname hierbo):

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

In v.30 tot 35 leer ons daar is baie belangriker dinge is as om fisiese oorlog te voer,

as om die land in besit te neem, as om grond te besit,

om die land van melk en heuning te ontvan,

spesifiek ook Ai wat ingeneem is en waarvan ons geleer het in v.1-29 ‘n vorige keer.

Ons sien dat die verbondslewe self,

‘n lewe totaal oorgegee aan die Here,

in aanbidding en dankbare gehoorsaamheid,

wesentlik is en moet wees vir die Here se volk.

Om dit anders te stel: die bevestiging van die verbondslewe met die Here,

is die belangrikste aspek van die volk se lewe,

vir die kerk se lewe vandag.

Ons wil dit dan leer, onder tema:

Die doel van die Here se verbond,

die doel van sy redding,

is dat ons Hom sal aanbid in oorgawe,

en in dankbaarheid sal lewe volgens sy wet/bevele. 

Ons let op 2 sake,

  1. die Here in sy verbondstrou verlos ons om Hom te aanbid, v.30-31, en
  2. die Here in sy verbondstrou verlos ons om Hom dankbaar te gehoorsaam volgens sy bevele, v.32-35

Read More…

Posted by: proregno | September 22, 2016

Die Kerk (2): Die eienskappe van die kerk – prof. WJ Snyman

vermaak_church

DIE KERK (2): DIE EIENSKAPPE VAN DIE KERK

deur prof. WJ Snyman

Sien die inleiding en nommer 1 in die reeks hier.

2. Die eienskappe van die kerk.

“Volk van God” sê vir ons eers wat die kerk wesenlik is. So noem die apostel die kerk dan ook telkens “gemeente” (kerk) van God (Hand. 20:38; 1 Kor. 10:32; 11:16, 22 ens.) en versier dit met die heerlikste eienskappe:

gemeente van heiliges (1 Kor. 14:4), heiliges (Ef. 1:1), in Christus Jesus (Fil. 1:1), geroepe heiliges (Rom. 1:7, 1 Kor. 1:7), heilige en gelowige broeders (Kol. 1:2), geliefdes van God (Rom. 1:7), liggaam van Christus (Ef. 1:23, 4:16, Kol. 1:18, 24), bruid van Christus (Ef. 5:25-32, 2 Kor. 11:2 vg. Openb. 21:2), tempel van God (1 Kor. 3:9, Ef. 2:20, 21). Dit is ‘n uitverkore geslag, ‘n koninklike priesterdom, ‘n heilige volk, ‘n volk as eiendom verkry (1 Petr. 2:9), en word deur ons bely as “‘n heilige, algemene, Christelike Kerk”.

(a) Die kerk is heilig.

Die heiligheid van die kerk mag nie beperk word tot instellings, of tot ‘n sekere stand (“geestelikheid”), soos die Roomse doen nie. Die kerk is die volk van God en daarom is die volk heilig. Die vólk is die klerus (= die erfdeel van die Here, 1 Petr. 5:3). Onder die heiligheid van die kerk verstaan ons dus: die heiligheid van sy lede.

Die heiligheid is ook nie ‘n ideaal nie, wat die kerk moet word en nog nie is en moet nastrewe nie. Dit is ‘n eienskap, d.w.s. iets wat sy lede eie is.

Dit is dus ‘n (geestelike) werklikheid, wat ons glo en nie nog moet hoop nie.

Die heiligheid kom nie tot stand deur ‘n uiterlike afsondering van die wêreld nie (Kol. 1:20-23), maar is deel van die gelowiges in Christus, wat hulle gewas en gereinig het deur sy bloed, en ook in beginsel, deur die inwoning van die Heilige Gees.

Ons het hier te doen met ‘n geestelike werklikheid wat nie gesien nie en juis daarom geglo moet word.

Tog bly die heiligheid van die kerk nie in die onsigbare terug nie, maar word sigbaar, hoewel onvolmaak, in die bekering van die gelowige en sy vlug vir die bose.

(b) Die kerk is algemeen.

Die woord “algemeen” beteken “wêreldomvattend”. Die kerk is wêreldkerk.

Dit is ook ‘n wesenlike eienskap van die “volk van God”, dat dit nie tot ‘n enkele volk beperk mag wees nie, maar al die volkere van die wêreld moet omvat (Matt. 28:19, Luk. 24:47). Die Belydenis gaan hier direk in teen die gedagte van ‘n “volkskerk”. By Israel het ons nie te doen met ‘n volkskerk nie, maar met ‘n kerkvolk wat slegs beeld was van die ware volk van God, wat alle volkere omvat.

Maar in hierdie belydenis van ‘n wêreldkerk sit nog iets opgeslote: hoewel die volk van God, en derhalwe heilig, vorm die kerk tog nie ‘n teenstelling met die wêreld nie. Die wêreld is die skepping van God. Daarom, al is die kerk met God verbonde, bly dit nogtans ook met die wêreld verbonde.

Deur die Roomse Kerk is hierdie “katolisiteit” van die kerk veruitwendig en gevind in die opperhoofdigheid van die pous, en in oorheersing van die wêreld.

Deur die Skrif word dit gestel in Christus, aan wie alle mag gegee is in hemel en op aarde (Matt. 28:18) en in die roeping van sy kerk om as ‘n lig en sout die ganse wêreld en elke gebied van die lewe te deurdring (Matt. 5:13-16).

(c) Die kerk is Christelik.

Dit druk die verband uit tussen Christus en sy kerk.

Ook hier het ons te doen met ‘n eienskap van die kerk, en nie met ‘n ideaal nie: die verband tussen Christus en sy kerk is nie die los verband van ideaal en navolgers van die ideaal nie.

As eienskap van die kerk sê dit ook vir ons dat die kerk nie die verband moet tot stand bring tussen die gelowige en Christus nie. Daarom is dit ook nie reg om te spreek van ‘n saligmakende kerk nie. Jesus is ons Saligmaker, en Hy alleen (Sondag 11). Die kerk is die gemeenskap van verlostes in Christus.

Christelik as eienskap druk uit die eenheid tussen Christus en sy kerk. Dit kom tot stand deur die Heilige Gees (Sondag 20). Die apostel spreek hiervan as ‘n “groot verborgenheid” (Ef. 5:32). Die Here Jesus verklaar dit met die beeld van die wynstok en die ranke (Joh. 15:1 vv.). Op grond hiervan word die kerk genoem: die bruid van Christus, en: die liggaam van Christus.

Dit sê vir ons wat Christus vir sy kerk is, nl. die Hoof in wie hulle begrepe is, en in wie hulle besit: “die vergewing van sondes”, en verwag: “die wederopstanding van die vlees, en ‘n ewige lewe”.

Christelik beskryf die kerk dus as ‘n gemeenskap van geloof en van hoop.

Maar dit sê vir ons ook wat die kerk vir Christus is: die lede van Christus, sy organe deur wie Hy werk (1 Kor. 12:12-31). Daartoe is hulle die salwing van Christus (=die Gesalfde) deelagtig, en “deur die Gees gedoop tot een liggaam” (1 Kor. 12:13): Dit is wat plaasvind op Pinksterdag.

Hierdie salwing is tot onderlinge diens, om elkeen “sy gawes tot nut en saligheid van die ander lede gewillig en met vreugde aan te wend” (Sondag 21: gemeenskap van die heiliges) tot opbouing van die liggaam van Christus (Ef. 4:12): die kerk is nie alleen ‘n gemeenskap van geloof en van hoop nie, maar ook van liefde (1 Kor. 13:13).

So is die “Christelike kerk” dan ‘n “koninklike priesterdom, ‘n heilige volk …. om te verkondig die deugde van Hom wat hulle uit die duisternis geroep het tot sy wonderbare lig (1 Petr. 2:9).

Elke poging om hierdie amp van die gelowiges aan te tas, tas die kerk in sy Christelikheid aan.

(d) Die kerk is een.

Dit word deur die Apostoliese Geloofsbelydenis onderstel: “Ek glo ‘n heilige, algemene, Christelike kerk,” en deur die Nederlandse Geloofsbelydenis uitgespreek: “Ons glo en bely ‘n enige, katolieke of algemene kerk . . . .”

Die eenheid kan gesien word soos dit voortvloei uit die algemeenheid van die kerk, nl., dat daar net één kerk kan wees. Daar is dan ook net één Middelaar tussen God en mense, die mens Jesus Christus (1 Tim. 2:5); so is daar net één kerk vir alle tye. En, soos Israel enig was onder die nasies van die wêreld, so kan die kerk as “volk van God” ook net een wees uit al die nasies van die wêreld.

Die eenheid kan ook gesien word soos dit voortvloei uit die Christelikheid van die kerk, en beskryf dan as eienskap die innerlike eenheid van die kerk. Dit is ook eienskap en nie ideaal nie. Die eenheid is iets wat bestaan, wel onsigbaar, maar as ‘n geestelike werklikheid in Christus: sy liggaam. Die eenheid bestaan ook in die apostoliese Woord, waarop Christus sy gemeente bou (Matt. 16:18).

Kerkverband bring dus nie hierdie eenheid tot stand nie, maar bring ‘n bestaande eenheid tot openbaring. Dit kan egter alleen op die gegewe grondslag van Gods Woord.

Hierdie eenheid is ook gegee in die woord “kerk” = “vergadering” (kahal). In “kerk” sit dus opgeslote die gedagte van “byeenbrenging”, en wel in “een liggaam”. Die middelmuur van skeiding is hier afgebreek tussen Israel en die nasies (Ef. 2:14 vv.) en alle skeidsmure tussen mens en mens (Gal. 3:23; Kol. 3:11).

Hierdie eenheid in Christus staan teenoor die valse eenheidstrewe om al die nasies in een wêreldryk of sisteem saam te dwing: die Pinksterwonder teenoor Babel.

_____________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Volgende keer: Die kentekens van die kerk

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

Posted by: proregno | September 21, 2016

Islam evangelisasie (7)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

ISLAM (7)

 by Rev. Martyn McGeown

Arguably, among the most complicated questions in Christology (the doctrine of Christ) are those that concern the natures of Christ. Christians believe that Jesus Christ is both divine (He is the eternal, only begotten Son of God, the second person of the Godhead) and human (He is the man Jesus of Nazareth, with a real, physical human body and a real, spiritual human soul).

Confusion arises when we try to understand how the divine and the human are related in Jesus. The Qur’an says nothing about this, which is understandable—the Qur’an teaches a merely human Jesus (Isa). Although the Jesus of the Qur’an is virgin born and performed miracles, he is a mere human prophet like Moses, Elijah or some other servant of God. It is true that Jesus (Isa) is highly esteemed in Islam, but the Qur’an falls far short of honoring Jesus as the Son of God, a truth that the Qur’an vehemently denies. The New Testament, however, is not satisfied with faint—and false—praise for Jesus. “All men should honor the Son, even as they honor the Father. He that honoureth not the Son honoureth not the Father which hath sent him” (John 5:23).

In the last blog post we mentioned certain questions that the Muslim might raise in objection to the truth of the Incarnation of the Son of God:

“If Jesus is God, how could He be hungry?”
“If Jesus is God, how could He be tired?”
“If Jesus is God, how could He pray to God?”
“If Jesus is God, how could He die?”

“If Jesus is God, who was ruling the universe when He was in the grave?”

The simple answer to those questions is that Jesus was hungry, tired, suffered, and died only according to His human nature; and that (while a human being) Jesus still ruled according to His divine nature. That is simple to state, but less simple to understand.

When you observe Jesus Christ in Matthew, Mark, Luke and John, you are observing one who is the eternal Son of God (that is His person) in the human flesh. “And the Word was made flesh and dwelt among us” (John 1:14). When the baby Jesus lay in the manger, He was the Son of God or the Word made flesh. When the boy Jesus grew up in Nazareth, He was the Son of God or the Word made flesh. When the young man Jesus worked as a carpenter, He was the Son of God or the Word made flesh. When the adult Jesus walked around Galilee, or sat in a fishing boat, He was the Son of God or the Word made flesh. When after a long day, Jesus sat down to a meal, ate food, drank water or wine, and then fell asleep, He was the Son of God or the Word made flesh. When Jesus suffered and died on the cross, He was the Son of God or the Word made flesh.

He never ceased to be the Son of God—His deity or divinity was not diminished in the Incarnation.

He never ceased to be man—His humanity was not changed in its union with the divine Son of God.

Jesus was both God and man. Even today, in heaven, Jesus is still both God and man.

Each of those two natures in Jesus has its own distinct properties. Those two natures must not be confused, therefore.

It is the property of humanity to be finite. Therefore, Jesus’s human nature (exactly because it is a true human nature) is finite.

The human body of Jesus, therefore, grew. He grew as a child until He reached His adult height. To speak of an infinite human body that fills heaven and earth by its immensity is nonsense. No human body can be immense, infinite or omnipresent.

The human mind of Jesus, therefore, developed. Jesus was ignorant as a child, just as we were, so He had to learn. Of course, His mind was sharper and keener than ours, simply because His mind was unimpaired by sin, but Jesus never reached a stage in His development when He was omniscient in His human mind. Omniscience is not a human characteristic. (Jesus is omniscient, but only according to His divine nature). That explains, for example, why Jesus was ignorant of certain things not revealed to Him by the Father.

The human body of Jesus, therefore, was not omnipotent. An omnipotent human body is a contradiction in terms. (Jesus is omnipotent, but only according to His divine nature). That explains, for example, how Jesus was able to experience fatigue, pain, hunger, thirst and other natural human weaknesses. He experienced such sensations in His real, finite, non-omnipotent human nature.

It is the property of divinity to be infinite, unchangeable, eternal, omniscient and omnipotent. Therefore, Jesus is and remained infinite, unchangeable, eternal, omniscient and omnipotent. For example, when Jesus perceived the thoughts of the Pharisees, He displayed His omniscience (Mark 2:8). When Jesus calmed the storm of the Sea of Galilee, He displayed His omnipotence (Mark 4:9). Indeed, in all of His miracles Jesus displayed His omnipotence as the Son of God. However, for the most part, during His life on earth Jesus’ glory as the Son of God was hidden behind the infirmity of His flesh. Nevertheless, when Jesus showed His power, not even His enemies could deny it.

As I have indicated more than once, the questions concerning the true divinity and perfect humanity of Christ were settled at the Council of Chalcedon in 451 AD, over a century before Mohammed’s birth. That Mohammed was unaware of these things and makes no effort to interact with Christianity’s official creeds is remarkable.

A much later Christian confession, the Belgic Confession, explains the relationship this way:

We believe that by this conception, the person of the Son is inseparably united and connected with the human nature; so that there are not two Sons of God, nor two persons, but two natures united in one single person: yet, that each nature retains its own distinct properties. As then the divine nature hath always remained uncreated, without beginning of days or end of life, filling heaven and earth: so also hath the human nature not lost its properties, but remained a creature, having beginning of days, being a finite nature, and retaining all the properties of a real body… (Article 19).

The next question we must face is why did Jesus come? Why did the Son of God become incarnate? And the answer is quite simply at the very heart of the Christian gospel: He came to suffer and die for the sins of His people.

To that subject we turn next, DV.

__________________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland.
__________________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie

Posted by: proregno | September 20, 2016

Skrifoordenking: Markus 1:35-39 – Predikers wat bid

set

Skrifoordenking: Markus 1:35-39 – Predikers wat bid

En vroeg in die môre, nog diep in die nag, het Hy opgestaan en uitgegaan en na ‘n eensame plek vertrek en daar gebid.
En Simon en die wat by hom was, het Hom gevolg.
En toe hulle Hom vind, sê hulle vir Hom: Almal soek U.
En Hy sê vir hulle: Laat ons na die naburige dorpe gaan, sodat Ek ook daar kan preek; want daarvoor het Ek uitgegaan.
En Hy het die hele Galiléa deur in hulle sinagoges gepreek en die duiwels uitgedryf.

Hier volg JC Ryle se Skrifoordenking oor hierdie gedeelte, waar hy wys op die twee sentrale sake waarmee bedienaars van die Woord besig moet wees, en waarin Jesus ook ons voorbeeld is, soos ons daarvan lees in Hand.6:3,

... maar ons sal volhard in die gebed en die bediening van die woord.

__________________________

Mark 1:35-39

Every fact in our Lord’s life on earth, and every word which fell from His lips, ought to be deeply interesting to a true Christian. We see a fact and a saying in the passage we have just read, which deserve close attention.

We see, for one thing, an example of our Lord Jesus Christ’s habits about private prayer. We are told, that “in the morning, rising up a great while before day, He went out and departed into a solitary place, and there prayed.”

We shall find the same thing often recorded of our Lord in the Gospel history.

When He was baptized, we are told that He was “praying.” (Luke 3:21.)

When He was transfigured, we are told, that “as He prayed, the form of His face was altered.” (Luke 9:29.)

Before He chose the twelve apostles, we are told that “He continued all night in prayer to God.” (Luke 6:12.)

When all men spoke well of Him, and would sincerely have made Him a King, we are told that “He went up into a mountain alone to pray.” (Mark 14:23.)

When tempted in the garden of Gethsemane, He said, “Sit here, while I pray.” (Mark 14:34.)

In short, our Lord prayed always, and did not faint. Sinless as He was, He set us an example of diligent communion with His Father. His Godhead did not render Him independent of the use of all means as a man. His very perfection was a perfection kept up through the exercise of prayer.

We ought to see in all this the immense importance of private devotion.

If He who was “holy, harmless, undefiled, and separate from sinners,” thus prayed continually, how much more ought we who are compassed with infirmity?

If He found it needful to offer up supplications with strong crying and tears, how much more needful is it for us, who in many things daily offend?

What shall we say to those who never pray at all, in the face of such a passage as this?

There are many such, it may be feared, in the list of baptized people–many who rise up in the morning without prayer, and without prayer lie down at night–many who never speak one word to God.

Are they Christians?

It is impossible to say so.

A praying Master, like Jesus, can have no prayerless servants. The Spirit of adoption will always make a man call upon God. To be prayerless is to be Christless, Godless, and in the high road to destruction.

What shall we say to those who pray, yet give but little time to their prayers?

We are obliged to say that they show at present very little of the mind of Christ. Asking little, they must expect to have little. Seeking little, they cannot be surprised if they possess little. It will always be found that when prayers are few, grace, strength, peace, and hope are small.

We shall do well to watch our habits of prayer with a holy watchfulness. Here is the pulse of our Christianity. Here is the true test of our state before God. Here true religion begins in the soul, when it does begin. Here it decays and goes backward, when a man backslides from God. Let us walk in the steps of our blessed Master in this respect as well as in every other. Like Him, let us be diligent in our private devotion. Let us know what it is to “depart into solitary places and pray.”

We see, for another thing, in this passage, a remarkable saying of our Lord as to the purpose for which He came into the world. We find Him saying, “let us go into the next towns, that I may PREACH there also–for that is why I have come.”

The meaning of these words is plain and unmistakable. Our Lord declares that He came on earth to be a preacher and a teacher. He came to fulfill the prophetical office, to be the “prophet greater than Moses,” who had been so long foretold. (Deut. 18:15.) He left the glory which He had from all eternity with the Father, to do the work of an evangelist. He came down to earth to show to man the way of peace, to proclaim deliverance to the captives, and recovering of sight to the blind.

One principal part of His work on earth, was to go up and down and publish glad tidings, to offer healing to the broken-hearted, light to those who sat in darkness, and pardon to the chief of sinners. He says, “That is why I have come.”

We ought to observe here, what infinite honor the Lord Jesus puts on the office of the preacher. It is an office which the eternal Son of God Himself undertook. He might have spent his earthly ministry in instituting and keeping up ceremonies, like Aaron. He might have ruled and reigned as a king, like David. But He chose a different calling. Until the time when He died as a sacrifice for our sins, His daily, and almost hourly work was to preach. He says, “That is why I have come.”

Let us never be moved by those who cry down the preacher’s office, and tell us that sacraments and other ordinances are of more importance than sermons. Let us give to every part of God’s public worship its proper place and honor, but let us beware of placing any part of it above preaching.

By preaching, the Church of Christ was first gathered together and founded, and by preaching, it has ever been maintained in health and prosperity.

By preaching, sinners are awakened.

By preaching, inquirers are led on.

By preaching, saints are built up.

By preaching, Christianity is being carried to the heathen world.

There are many now who sneer at missionaries, and mock at those who go out into the high-ways of our own land, to preach to crowds in the open air. But such persons would do well to pause, and consider calmly what they are doing. The very work which they ridicule is the work which turned the world upside down, and cast heathenism to the ground. Above all, it is the very work which Christ Himself undertook.

The King of kings and Lord of lords Himself was once a preacher.

For three long years He went to and fro proclaiming the Gospel. Sometimes we see Him in a house, sometimes on the mountain side, sometimes in a Jewish synagogue, sometimes in a boat on the sea. But the great work He took up was always one and the same. He came always preaching and teaching. He says, “That is why I have come.”

Let us leave the passage with a solemn resolution never to “despise prophesying.” (1 Thess. 5:20.) The minister we hear may not be highly gifted. The sermons that we listen to may be weak and poor. But after all, preaching is God’s grand ordinance for converting and saving souls.

The faithful preacher of the Gospel is handling the very weapon which the Son of God was not ashamed to employ. This is the work of which Christ has said, “That is why I have come.”

Want aangesien in die wysheid van God die wêreld deur die wysheid God nie geken het nie, het dit God behaag om deur die dwaasheid van die prediking die wat glo, te red; want die Jode vra ‘n teken en die Grieke soek wysheid, maar ons verkondig Christus wat gekruisig is, ‘n struikelblok vir die Jode en dwaasheid vir die Grieke; maar vir die wat geroep is, Jode sowel as Grieke: Christus, die krag van God en die wysheid van God. … En toe ek by julle gekom het, broeders, het ek nie aan julle die getuienis van God kom verkondig met voortreflikheid van woorde of van wysheid nie, want ek het my voorgeneem om niks anders onder julle te weet nie as Jesus Christus, en Hom as gekruisigde. – 1 Kor.1:21-24; 2:1,2

_________________________

Bron: Expository Thoughts on the Gospels

Nog Skrifoordenkings van JC Ryle

DIE HERE TUG ONS SODAT ONS DIE

WEG VAN GEHOORSAAMHEID SAL LEER 

Skriflesing: Josua 8:1-29 en Hebreërs 5:6-10

Preekteks: Josua 8:1-29

Preekopname (GK Carletonville, 2016-07-10):

Aflaai: Josua 8:1-29

Preeknotas (let wel, dit is net notas, die volledige preek is die opname hierbo):

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Ons het in Ps.89:12,13 gesing dat die Here wat ons in ewige guns aanskou,

ons as sy kinders ook baiemaal tugtig met sy roede,

as ons afdwaal van sy weë.

En as dit dan begin swaar gaan, dan begin die vrae:

Maar is die Here my dan nie barmhartig nie, het Hy my nie vergewe nie ?

Het die Here my dan nie gered om alles vir my ten goede te laat meewerk nie,

hoekom nou hierdie tugtiging en strawwe wat oor my lewe kom,

 

Nou geliefdes,

Dit is presies waar die Here se volk hom nou bevind,

daar in die gebeure van hfst.6 en 7, nou aan die begin van hfst.8

Die toorn van die Here het ontvlam oor Israel,

vanweë die bangoed wat Israel hul aan vergryp het in Jerigo.

Die Here het beveel dat alles met die ban getref word in Jerigo,

maar Agan en sy familie het daarvan geneem,

en so die Here se oordeel oor Israel gebring.

Eers nadat Agan en sy familie gestenig is,

lees ons daar in v.26 van hoofstuk 7

Toe het die HERE Hom afgewend van die gloed van sy toorn

Die volk het opnuut hier geleer, en ons leer dit saam met hulle,

dat die Here wat hul in sy liefde,

in sy getrouheid aan sy genadeverbond met Abraham, Isak en Jakob,

die Here wat hul in sy genade en liefde gered het uit Egipte,

ook ‘n heilige regverdige God, Verlosser en Here is,

wat wil hê sy volk moet Hom nou dien in dankbare vrees,

volgens sy goeie bevele.

Sy genade mag nie misbruik word om sy gebooie,

sy wet, sy verbond te oortree nie.

Soos die woorde in Ps.130 wat ons gesing het,

….. Maar nee, daar is vergewing, altyd by u gewees,

daarom word U met bewing reg kinderlik gevrees.

Dit is wat ons dan vanoggend ook leer uit Josua 8,

Die HERE bemoedig en lei sy volk opnuut,

om Hom in dankbaarheid vir hul redding,

te dien volgens sy bevele. (x2)

Anders gestel: Die HERE tugtig sy kinders sodat hul kan leer dat Hy ons in die weg van gehoorsaamheid sal versorg en seën.

Ons sien dit in 2 sake hoe die Here sy volk seën:

1) In verse 1 – 29 hoe Josua en die volk,

trou volgens die Here se bevele die stad Ai verower.

2) In verse 30-35 hoe die hele volk hul opnuut verbind om die Here van die verbond trou te dien volgens sy bevele wat Hy gegee het deur Moses.   

 (Vanoggend kyk ons na v.1-29, en volgende keer van verse 30-35)

Read More…

Posted by: proregno | September 14, 2016

Die Kerk (1): Die woord ‘kerk’ – prof. WJ Snyman

vermaak_church

DIE KERK (1): DIE WOORD ‘KERK’

deur prof. WJ Snyman

Inleiding (deur S. Le Cornu)

Ek beplan om in die opkomende weke artikels te plaas van prof. Willie Snyman aangaande die kerk, DV.  Dit is seker nie nuwe nuus dat ons land al minder kerklik word nie.  Daar heers groot verwarring, en al meer mense word kerklos.  Mense is teleurgestel in ‘die kerk’, vir goeie maar ongelukkig ook vir slegte redes.  Allerlei alternatiewe vorme van ‘kerke’ word opgesoek. Daar is ook ‘n jonger geslag wat begin pleit vir ‘churchless christianity’ (sien bv. Kevin die Young se artikel oor hierdie tendens: Stop the Revolution. Join the Plodders).

Hopelik kan hierdie artikels mense help om opnuut te besin oor wat kerk is volgens die Skrif en waar ek my moet voeg by ‘n plaaslike kerk.

Prof. WJ (Willie) Snyman, was dosent in Nuwe Testament aan die Teologiese Skool, Potchefstroom (1946 – 1969).  Die artikels kom uit die bundel, Nuwe en Ou Dinge (Potchefstroom: Pro Rege, 1977), maar ek gaan my eie indeling volg waar nodig, om sy artikels hier op my blog te plaas, met hier en daar opmerkings bygevoeg. U is welkom om in die ‘comments’ afdeling saam te gesels oor hierdie baie belangrike onderwerp.

Hier is prof. Snyman aan die woord:

_____________________________________

1. DIE WOORD ‘KERK’ 

(a) Ons Belydenis verstaan daaronder: ‘n “heilige vergadering van almal wat waarlik in Christus glo”. Dus, die gelowiges as groot geheel, en wel “van die begin van die wêreld af …. tot aan die einde toe” (Nederlandse Geloofsbelydenis, Art. 27). In die volgende artikel word “kerk” egter gebruik vir gelowiges in plaaslike verband, deur ons gewoonlik “gemeente” genoem.

Die Heidelbergse Kategismus vervang weer “kerk” deur “gemeente” (Sondag 21), en gebruik dan die woord “gemeente” vir al die gelowiges saam.

So ook die Kerkorde (Art. 1). Hier sien “gemeente” op die kerk as geheel, maar dan ook weer op ‘n “plaaslike gemeente” (Artt. 4 en 5). In hierdie selfde artikel word die “plaaslike gemeente” ook “kerk” genoem, en word gespreek van kerke (Art. 4) in dieselfde sin as van gemeentes (Art. 5).

Hieruit is duidelik: Die onderskeiding dat “gemeente” ‘n versameling sou wees van versone (gelowiges) en “kerk” ‘n versameling van gemeentes, is nie juis nie.

Ewemin die onderskeiding dat “kerk” die gelowiges as groot geheel sou wees, en “gemeente” die gelowiges in plaaslike verband.

Kerk is die vergadering van gelowiges (a) as groot geheel, en (b) ook in plaaslike verband — net soos “gemeente”.

In geen geval sien kerk op ‘n versameling van gemeentes nie.

(b) “Kerk” is ook nie ‘n samekoms van mense (gelowiges) sonder meer nie, maar ‘n samekoms met God.

“Kerk” is afkomstig van die Griekse woordvorm kuriakè, wat beteken “die Here s’n”, of “eiendom van die Here”.

Noem ons die gebou waarin die gemeente saamkom “kerk”, dan beteken kerk: “Die huis van die Here”, en dan beteken ons samekoms in die “kerk” ‘n samekoms met die Here.

In eintlike sin is egter die gemeente wat in die gebou saamkom, die “kerk”.

Hiermee word die gemeente dan beskryf as “die Here s’n”, “die volk van sy eiendom” (1 Petr. 2:9), wat Hy gekoop het deur sy bloed (Kateg., Sondag 1). Daarom is Hy onse Here (Kurios, Sondag 13), en ons sy eiendom (“Kuriakè”, “kerk”).

Dink ons verder daaraan dat die “vergadering van die gelowiges” self ook genoem word ‘n gebou van God (1 Kor. 3:9), dan is die verband duidelik tussen die kerk en die tempel, die plek waar God gewoon het onder sy volk, en hulle met Hom saamgekom het. So is die kerk nou self die tempel, “die woning van God in die Gees” (Ef. 2:22).

Hoeseer “kerk” en “gemeente” dus ook dieselfde mag beteken, wil ons tog die woord “kerk” behou, omdat hierin tot uitdrukking kom: Die samekoms met God, wat ons tot sy eiendom gemaak het deur die bloed van Christus, en onder ons woon deur sy Gees.

So is “kerk” dan (a) al die gelowiges saam, as gebou van God, maar ook (b) die gelowiges in hul samekoms, as samekoms met God.

(c) Kerk is nie alleen ‘n saamvergadering met God nie, maar ook ‘n saamvergadering deur God: deur God saamgeroep.

Ook hier sal die woord “kerk” vir homself spreek as ons weet dat waar die woorde”roep” en “roeping” voorkom in die Nuwe Testament, ‘n vorm van dieselfde woord staan, wat by ons vertaal is met “gemeente” (kerk). Die oorspronklike is hier “Ekklesia”, en as die apostel sy gemeentes toespreek as “geroepe heiliges” (Rom. 1:7; 1 Kor. 1:2) dan gebruik hy net ‘n ander vorm van dieselfde woord.

“Gemeente” lê nadruk op die gemeenskap van gelowiges.

“Kerk” lê nadruk op hul saamvergadering met God.

Die Nuwe Testamentiese woord “ekklesia” lê nadruk op hul sameroeping deur God.

Meer bepaald het die Grieke hierdie woord gebruik vir die vergadering van die volk, saamgeroep deur ‘n gevolmagtigde bode.

So is die verband duidelik tussen Kerk en “prediking”. Wat is predikant? Dit is om ‘n boodskap te bring namens God. Hier is dit die evangelie, die “goeie boodskap” (Jes. 40:9), eers deur God self geopenbaar in die paradys, verkondig deur die aartsvaders en profete, afgebeeld in die skadudiens van Israel, en ten laaste vervul in Christus (HK, Sondag VI). En so roep Christus nog deur sy boodskappers, die apostels, en in aansluiting aan hulle, deur sy predikers (2 Kor. 4:20).

Waar is die kerk? Waar God roep.

Sinds wanneer is daar ‘n kerk en tot wanneer?

Sinds God roep en solank God roep, d.i. van die begin van die wêreld af …. tot die einde toe (Matt. 16:18b).

Maar dan is ook duidelik dat die predikamp nog glad nie die kerk uitmaak nie (Luthers). Die boodskappers is nie die kerk nie, maar die geroepenes. Kerk is die “vergadering van gelowiges”.

(d) Kerk is: die volk van God.

“Ekklesia” (gemeente, kerk) in die Nuwe Testament is vertaling van die Ou Testament “kahal” (of “eda”): “vergadering”. en wel: die vergadering van Israel (vg. Ex. 12, en deurgaans) as ‘n vergadering (volk) van God.

Israel was “volk van God” omdat die Here onder hulle gewoon het, eers in die tabernakel (“tent van samekoms”, vg. Ex. 27:21, en deurgaans), later in die tempel waar hulle met die Here moes vergader. Maar ook omdat die Here hulle in Abraham geroep het, en uit hom op wonderdadige wyse geformeer het. Daarom was hulle syne (Jes. 43:1; 44:2). As “volk van God” is hulle daardeur onderskei dat hulle die woorde van God gehad het (Rom. 3:2) deur sy profete; die diens van die versoening in die tempel met die priester, en geregeer is deur ‘n koning, hulle van God gegee. Hulle was ‘n “koninkryk van priesters”, ‘n heilige nasie vir die Here (Ex. 19:6).

In die kerk sien ons egter die vervulling van wat in Israel slegs skadu was. Daarom geld van die kerk met geestelike verdieping, dat die kerk is wat Israel was: die volk van God (1 Petr. 2:9 vgl. Ex. 19:6).

Daar moet nog op gelet word dat Israel nie allengs die volk van God geword het nie. Hulle was die volk van God van die aanvang af. Die geskiedenis toon veeleer hoe hulle geword het van ‘n vergadering (Kahal) tot ‘n verstrooiing, omdat hulle die Here verlaat het.

Maar ook in die Verstrooiing is hulle weer beeld van die Kerk soos dit versprei is oor die ganse aarde. Nou kan Israel nie meer vergader om die tempel nie, maar net nog in aparte samekomste. So ontstaan sinds die ballingskap die “sinagoges”: niks anders as die openbaring van die kahal in die verstrooiing. Hulle eie samekomste noem die Christene egter kerke (ekklessia in die meervoud, o.a. Gal. 1:2), en gee daarmee te kenne dat hulle die ware voortsetting is van wat Israel was. Die kerk is die ware volk van God in die plek van Israel.

____________________________

Volgende keer: Die eienskappe van die kerk

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

Posted by: proregno | September 1, 2016

Islam evangelisasie (6)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

ISLAM (6)

 by Rev. Martyn McGeown

We have—for the benefit of the Muslim neighbor, who does not understand the Christian faith—been explaining the great wonder of the Incarnation.

We have noted that

(1) The one who became incarnate is the Son of God;

(2) His becoming the Son of God did not mean that He ceased to be fully divine;

(3) In becoming incarnate, the Son of God took to Himself a real, complete human nature of body and soul; and

(4) The human (nature) and divine (nature) in Christ (the eternal Son of God) are distinct.

This wonder took place in the virgin conception and birth. The Qur’an teaches the virgin birth, that is, it teaches that Mary give birth to Jesus (Isa) when she had not known a man sexually (Surah 3:47; 19:19-22). However, the virgin birth in Islam does not really serve any purpose; it is simply given to be a sign (Surah 19:21)—a sign of what, we might wonder.

The Bible gives very great importance to the virgin conception and birth, for in this very way the Son of God became a real human being, or “the Word was made flesh” (John 1:14). (Incidentally, the Bible does not accord such importance to the virgin birth in order to honor Mary, who is but an instrument in God’s hand. We honor Christ by confessing His incarnation through the virgin birth).

Listen to the following exchange between the angel Gabriel and Mary in Luke 1:31-35,

And, behold, thou shalt conceive in thy womb, and bring forth a son, and shalt call his name Jesus. He shall be great, and shall be called the Son of the Highest: and the Lord God shall give unto him the throne of his father David: and he shall reign over the house of Jacob for ever; and of his kingdom there shall be no end. Then said Mary unto the angel, How shall this be, seeing I know not a man? And the angel answered and said unto her, The Holy Ghost shall come upon thee, and the power of the Highest shall overshadow thee: therefore also that holy thing which shall be born of thee shall be called the Son of God.

The goal or purpose of the virgin birth is not merely to be a sign—it is a sign, but it is more than a sign. The virgin birth is the vehicle of the incarnation. It is the way in which the Son of God becomes human. Notice that Gabriel identifies the son that Mary shall bear as

(1) the Son of the Highest;

(2) holy; and

(3) the Son of God.

Notice, too, that the wonderworker of this miracle will be the Holy Ghost (or the Holy Spirit).

Something deeply mysterious and wonderful took place in the womb of the Virgin Mary. Who can fathom it? The Holy Spirit took part of the flesh of Mary, part of her human nature. This was necessary so that Jesus might be related to the human race and a true descendant of King David. Then without the use of any flesh from a man (such as Joseph, Mary’s espoused husband, who is entirely excluded from this miracle), the Holy Spirit formed a real, complete human nature.

That human nature consists of body and soul.

Who can fathom the coming together of a body and soul when we are formed in our mother’s wombs? How much greater is that wonder by which a real human body (a human embryo at this point) and soul were formed in Mary’s womb for the Son of God! To that real human nature the person of the Son of God united Himself by the power of the Holy Spirit. The result is that the eternal Son of God, without ceasing to be God, became true man.

Jesus from the very moment of His conception was fully and true God, and fully and true man. When He was born, Jesus was fully and true God and fully and true man. Throughout His earthly life, Jesus was fully and true God and fully and true man. And in His death, Jesus was fully and true God and fully and true man.

Another sublime passage on the Incarnation is Philippians 2:5-8:

Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: but made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: and being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross.

Consider briefly these words.

First, Jesus is “in the form of God” and “equal with God.” Those two expressions mean that He is God.

Second, Jesus “was made in the likeness of men” and “being found in fashion as a man.” Those expressions mean that He is truly human.

Third, Jesus “made himself of no reputation,” “took upon himself the form of a servant,” “humbled himself” and “became obedient.” Those expressions speak of His voluntary submission or humiliation. And the whole passage is designed to illustrate the virtue of humility.

Another passage in this connection is Romans 8:3:

For what the law could not do, in that it was weak through the flesh, God sending his own Son in the likeness of sinful flesh, and for sin, condemned sin in the flesh.

Notice the precision of language. God sent His own Son in the likeness of sinful flesh. God did not send His own Son in the likeness of flesh. That would be a denial of the reality of Christ’s human nature. God did not send His own Son in sinful flesh. That would be a denial of the reality of Christ’s sinless purity. God sent His own Son in the likeness of sinful flesh. That perfectly encapsulates the truth of the Incarnation.

One final passage that speaks powerfully about the Incarnation is Galatians 4:4-5:

But when the fulness of the time was come, God sent forth his Son, made of a woman, made under the law, to redeem them that were under the law, that we might receive the adoption of sons.

The important expressions here are “made of a woman” (a reference to the Incarnation—Jesus was not merely made “in” but “of” [out of] a woman) and “made under the law” (a reference to His humiliation, for Jesus voluntarily placed Himself under the law in order to obey it, and in order to deliver us from the penalty of the law).

All of this makes Jesus Christ altogether unique. He is the only one who has ever lived who is both God and man. He is the eternal Son of God, and He is a true human being. That is the meaning of the Incarnation, which is so important for our salvation.

One final matter in this connection is the vital relationship between the human and divine in Jesus. If this is not understood, Jesus becomes inexplicable. It is exactly because the Muslim does not understand this that the Incarnation is such a stumbling block to him. It is exactly because of these misunderstandings that the Muslim will bring objections such as these:

“If Jesus is God, how could He be hungry?”
“If Jesus is God, how could He be tired?”
“If Jesus is God, how could He pray to God?”
“If Jesus is God, how could He die?” 
“If Jesus is God, who was ruling the universe when He was in the grave?” 
These questions might seem foolish to the Christian, but to the Muslim they are genuinely perplexing issues. (Incidentally, you will hear similar objections from cultists such as the so-called Jehovah’s Witnesses). Some may ask the questions in a mocking, sneering tone, but we should not respond in kind:
“But sanctify the Lord God in your hearts: and be ready always to give an answer to every man that asketh you a reason of the hope that is in you with meekness and fear” (I Peter 3:15).
To those questions we turn next time, DV.

__________________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland.
__________________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie

DISPUTATIONS ON THE JUDICIAL LAWS OF MOSES

Johannes Piscator (1546–1625) may not be a household name today, but that is hardly for want of an international, multi-generational legacy. His clear and firm stance on God’s justice as revealed in the judicial laws of Moses influenced giants of Reformed theology for nearly two centuries afterward. As the reader will learn, Piscator’s views were held by several key figures, helped shape the Puritan movements and governments in both England and America, and influenced the formation of the Westminster Confession of Faith.

It is time that this nearly-forgotten theologian, and his doctrine of the law, be resurrected and given a rightful consideration among the hall of fame of Reformers.

To that end, we present Piscator’s work on the judicial laws of Moses most often cited often by subsequent writers: the Appendix to his commentary on Exodus. Originally titled “Observations on Chapters 21, 22, 23, namely, an explanation of controversial questions about the abrogation of the judicial laws of Moses,” it is here published as a stand-alone book: Disputations on the Judicial Laws of Moses.

Content:

1. The Thesis

2. The Thesis Confirmed by Seven Proofs

To prevent arbitrary injustice

The abiding validity of the law (Matt. 5: 17)

Christ and the Lex Talionis.

A parallel to the unchanging moral laws.

The magistrate and the Word of God

3. Against Twenty-Two Objections.

1. The judicial law was for Israel only.

2. The judicial law as only an example.

3. The judicial law does not forbid revision of itself.

4. The judicial law requires revision of itself.

5. The judicial law is not detailed enough.

6. The judicial law no longer binds unless it is repeated in the New Testament.

7. Paul’s use of his Roman citizenship

8. Paul’s teaching in Romans 13

9. Must we become Jews first?

10. Jewish legislation ended with Christ’s Advent.

11. Jeremiah and the New Covenant.

12. The Gospel does not affect civil governments.

13. Caesar has the authority to make new laws

14. The judicial law existed only to distinguish Israel until the Blessed Seed should come.

15. Paul refutes the judaizing Ebionites and defends diverse civil customs.

16. The entirety of the law was abrogated after John the Baptist.

17. Christians are free from the yoke of the entire law.

18. Galatians establishes the abrogation of both the judicial and the ceremonial laws.

19. Paul and Peter require Christians to obey pagan magistrates.

20. Whatever laws may be are from God

21. Daniel, Nehemiah, and Mordecai

____________________

Bookreview

Die boek is hier beskikbaar in harde kopie, Kindle, e-pub en PDF:

Disputations of the Judicial Law of Moses

Posted by: proregno | August 22, 2016

Preek: Psalm 47 Alle volke moet die HERE prys

ALLE VOLKE MOET DIE HERE PRYS

Skriflesing: Gen.12:1-3; Psalm 47; Gal.3:7-9

Preekteks: Psalm 47

Preekopname (GK Carletonville, 2016-07-17):

Aflaai: Psalm 47

Preeknotas (let wel, dit is net notas, die volledige preek is die opname hierbo):

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Die Psalmboek bestaan uit verskillende soorte Psalms,bv

lofsange (bv. Ps.100), klaagliedere (bv. Ps.70), dankseggings (bv. Ps.18), psalms van vertroue (bv. Ps.23), herinneringspsalms (bv. Ps.105), wysheidspsalms (bv. Ps.1), koningspsalms (bv. Ps.98), lydingspsalms (bv. Ps.22), Messiaanse Psalms (bv. Ps.2, 110).

Ps.47 is ’n kombinasie van veral die volgende 3 soorte:

Dit is ’n Koningspsalm, omdat ons daar lees en sing dat die HERE,

’n groot Koning is oor die hele aarde is, v.3

Dit is ’n Lofpsalm, omdat daar heeltyd die oproep is om die Here te

loof en te prys, v.1,7,8

Dit is ’n Messiaanse Psalm, omdat dit profeteer van die Here se Koningskap

oor die hele aarde deur Christus se troonbestyging, v.6 en 8.

Daarom wil ons vanoggend leer uit hierdie Psalm

Alle volke moet juig tot eer van God,

vir die reddingswerk wat deur Christus gedoen is

Ons let op 2 sake:

  1. Die Here se volk in die OT moet Hom prys vir sy reddingswerk
  2. Alle volke moet die Here prys vir sy reddingswerk

Read More…

Posted by: proregno | August 18, 2016

Boekbekendstelling: Biblical Law, HB Clark

BIBLICAL LAW

Being a Text of the Statutes, Ordinances, and Judgments Established in the Holy Bible—with Many Allusions to Secular Laws Ancient, Medieval and Modern—Documented to the Scriptures, Judicial Decisions and Legal Literature

by  HB Clark

“Biblical Law is one of the most comprehensive studies of the application of the Bible to contemporary life that one will ever come across. For Clark, law means a rule or a body of rules for the government of human life, prescribing rights and duties and regulating conduct. As you can see, Clark’s definition of law is comprehensive. Law is not just for the individual; it’s for all of life, including the civil sphere of life. Clark’s extensive footnotes—thousands of them referencing the Bible and court cases—show how often the Bible has been used in contemporary lawmaking.

Biblical Law is a true compendium of the Bibles use of law touching on everything—from religious freedom, sales, exchanges, leases, labor and employment to health, healing, physicians, and everything in between. 

– Gary de Mar

Hier is ‘n deeglike studie wat fokus op die normatiewe en siviele gebruik van die wet (die ander gebruik is die opvoedkundige gebruik, sien hier).

Die boek is herdruk en kan hier in verskillende formatte aangekoop word:

Biblical Law: Being a Text of the Statutes, Ordinances, and Judgments Established in the Holy Bible

Ons word nie gered deur die wet nie (legalisme), maar ons is ook nie ons eie wet of vyandig as kinders van God teen sy wet nie (antinomianisme).  Christus bevestig die wet deur dit te vervul (Matt.5:17-19; sien NGB art.25), sodat ons in dankbaarheid deur sy Gees, “met ‘n ernstige voorneme begin (om) nie alleen volgens sommige nie, maar volgens al die gebooie van God te lewe” (HK v/a 114).  God se wet bly die norm en standaard van reg en verkeerd, vir die hele lewe, hoe ons tot God se eer moet lewe, deur die krag van die Heilige Gees (HK v/a 91).

Mag al meer kinders van die Here opnuut soos Dawid besef en bid, ook vir ons tye, in ons Here Jesus Christus wat ook die Here se wet tot die dood liefgehad het (Joh.14:15; 15:10):

“Open my oë, dat ek kan sien die wonders uit u wet” (Ps.119:18)

Omdat ons Jesus liefhet, het ons sy wet lief, altyd en orals:

“Hoe lief het ek u wet; dit is my bepeinsing die hele dag.” (Ps.119:97)

“As julle My liefhet, bewaar My gebooie” (Jesus Christus, Joh.14:15)

Ons vyand is die sonde, die Satan en die afvallige wêreld (HK v/a 127, nie God se wet of hele Woord nie (Rom.3:31; 7:12).

Mag die Here gee dat ons die wonders van sy woord, waarvan die wet deel is, in dankbaarheid mag toepas in ons persoonlike, gesin, kerklike maar ook publieke lewe, want:

“Of julle dan eet of drink of enigiets doen, doen alles tot verheerliking van God.” (1 Kor.10:31)

Posted by: proregno | August 16, 2016

Die belangrikste vraag wat ooit gevra is

stock photo of question - Business person lokking at road with question mark sign concept - JPG

DIE BELANGRIKSTE VRAAG WAT OOIT GEVRA IS 

Die belangrikste vraag wat ooit gevra is, is deur Jesus Christus gevra, aan sy dissipels en aan elkeen van ons, ook jy wat nou hier lees:

“Maar julle, wie sê julle is Ek?” (Matteus 16:15)

Anders gestel: Jy wat nou hier lees, wie sê JY is Ek?

Hierdie vraag, is ‘n saak van die lewe … of die dood (Joh.3:36)

My en jou hele lewe hier en nou, maar bo-alles, in die ewigheid, word bepaal deur die antwoord op hierdie vraag, die belangrikste vraag (en antwoord) in die ganse geskiedenis aan die mens.

As jy die antwoord soek, dié enigste antwoord, die enigste antwoord wat reg is, gaan lees die Bybel, gaan lees die Evangelies (die Goeie Nuus) aangaande Jesus Christus en wat Hy vir ons kom doen het, en waarom dit so lewensnoodsaaklik nodig was en is vir ons.  Gaan lees die gedeelte waarin hierdie vraag gevra en geantwoord word: Matteus 16:13-23.

Om te help met die beantwoording van hierdie wesentlike vraag, wil ek elkeen verwys na ‘n kort pamflet of boekie, wat geskryf is deur oud-prof Paul de Bruyn, wat jou sal help om hierdie lewensnoodsaaklike vraag te beantwoord, om opnuut selfondersoek te doen of ek en jy die ware Jesus Christus persoonlik intiem ken, of dalk ‘n valse christus wat ek geskep het na my eie behoeftes en begeertes, ‘n valse christus van die valse kerk en heidendom wat Hom nie waarlik ken nie, maar ‘n afgod van Hom geskep het.

Die pamflet se naam is: Wat dink u van die Christus?

Die pamflet kan gratis hier gelees en afgelaai word:

Maar julle, wie sê julle is Ek ?

Hier is die inleidende woorde deur die skrywer:

“Wat dink u van die Christus?

Dit is ‘n baie belangrike vraag. Beter gestel: dit is die mees beslissende vraag in die lewe van enige mens, en dus ook in u lewe.

Dit is die vraag waardeur u gestel word op die punt waar u lewenspad vurk, waar twee weë uitmekaar gaan.

Een van die twee paaie moet u kies.

Watter een van die twee paaie u gaan kies, hang af van u antwoord op die vraag: Wat dink u van die Christus?

Voordat u antwoord gee op die allesbeslissende vraag, wil ek eers kortliks aan u vertel wie hierdie Christus is.”

Mag hierdie pamflet my en u ook help om hierdie ‘allesbeslissende vraag’ dalk vir die eerste maal of opnuut in ons lewens te kan antwoord.

Onthou Jesus se woorde aan ons, sy goeie nuus aan ons, ook aan u vandag as jy sy stem hoor (Hebr.3:7,15; 4:7):

Kom na My toe, almal wat vermoeid en belas is, en Ek sal julle rus gee. Neem my juk op julle en leer van My, want Ek is sagmoedig en nederig van hart, en julle sal rus vind vir julle siele; want my juk is sag en my las is lig.” (Matt.11:28-30)

Ons moet leer van Hom, ons hele lewe lank, begin met hierdie pamflet saam met ‘n oop Bybel (Hand.17:11), u sal nooit spyt wees nie !

Kontak my gerus as u enige vrae het, ek help graag waar ek kan.

_________________________

EVANGELISASIE-PAMFLET

Ek het al dikwels met mense in verskillende omstandighede in gesprek gegaan oor hul ewige geluksaligheid, maar het dan niks by my om vir hul te gee om te lees (saam met die Bybel) nie. Ek sal graag hierdie pamflet in ‘n klein formaat (bv. A6 of A7) as evangelisasie pamflet wil laat druk as ‘n harde kopie pamflet of klein boekie om verder te versprei.

As daar iemand is wat dalk donasie wil maak vir so ‘n projek, kan jul my gerus kontak by: proregno@gmail.com (ook as iemand enige goeie drukkers kan aanbeveel, sal ek dit ook baie waardeer!)

Ons bid julle om Christus wil: Laat julle met God versoen. Want Hy het Hom wat geen sonde geken het nie, sonde vir ons gemaak, sodat ons kan word geregtigheid van God in Hom.” (Die apostel Paulus, 55 nC, 2 Kor.5:20,21)

Older Posts »

Categories