LAAT U KONINKRYK KOM
DIE BYBELS-GEREFORMEERDE KONINKRYKSBESKOUING

Gereformeerdes bely in navolging van die Heilige Skrif, ons koninkrykbeskouing in die Heidelbergse Kategismus, Sondag 48:

Vraag: Wat is die tweede bede?
Antwoord: Laat u koninkryk kom. Dit is: Regeer ons so deur u Woord en Gees dat ons ons hoe langer hoe meer aan U onderwerp1. Bewaar u kerk en laat dit groei2. Vernietig die werke van die duiwel, elke mag wat teen U opstaan, en alle kwaadwillige planne wat teen u heilige Woord bedink word3, totdat die volkomenheid van u ryk kom4 waarin U alles in almal sal wees5.

Skriffundering:

  1. Psalm 119:5; Psalm 143:10; Matteus 6:33
  2. Psalm 51:20; Psalm 122:6-7
  3. Romeine 16:20; 1 Johannes 3:8
  4. Romeine 8:22-23; Openbaring 22:20
  5. 1 Korintiërs 15:28

Ek plaas dr. SJ van der Walt se verklaring van hierdie Koninkryksondag graag hier, bestudeer dit gerus, sodat dit ons ook kan help om te leer wat ons roeping en toekoms is vir ons hele lewe, om in die woorde van ons Here Jesus, eers sy koninkryk en geregtigheid te soek, en dan sal al die dinge wat ons nodig het, vir ons bygevoeg word (Matt. 6:33).

ONS KONINKRYKSTAAK EN VISIE

WAARVOOR ONS BID IN DIE ONSE VADER*

deur dr. SJ van der Walt

“LAAT U KONINKRYK KOM” — Vr. 123.

“Maar soek eers die koninkryk van God en sy geregtigheid, en al hierdie dinge sal vir julle bygevoeg word” — Matt. 6:33.

Die tweede bede van die “Onse Vader” gaan in teen die ryk van satan hier op aarde. Die gelowige verkeer diep onder die besef van die sondige toestand van die wêreld. Deur die sondeval het die mensdom onder die mag van satan gekom. Ons lees in Luk. 4:5-7 hoedat satan Christus op ‘n hoë berg gebring en hom al die koninkryke van die aarde getoon het en vir Hom gesê het: “Ek sal U al hierdie mag gee en hulle heerlikheid, want dit is aan my oorgegee, en ek gee dit aan wie ek wil. As U my dan aanbid, sal alles aan U behoort”.

Goddank dat Christus nie voor die versoeking beswyk het nie! Dan was die wêreld verlore. Vir ‘n tydjie sou Hy in mag en glorie geregeer het, om uiteindelik te gronde te gaan en saam met die aardse ryk in die graf weg te sink. Immers, dit is die kenmerk van al die wêreldryke, die ryke van satan, dat, alhoewel hulle uiterlik skitter in glorie, mag en rykdom, hulle tog innerlik verdorwe is en hulle die kiem van die verderf in hulle dra. Hoe groot en magtig ook die wêreldryke mag wees, nie een van hulle sal bly bestaan nie. Die ewige lewe en die ware geluk is nie in hulle te vinde nie. En daarom het Christus gekom om ‘n ander, ‘n hemelse Koninkryk te stig. ‘n Ryk wat sal bly tot in alle ewigheid. ‘n Ryk van onverganklike vrede en geluk, waarin die sonde en die dood g’n plek meer sal hê nie. En daardie Koninkryk het Christus dan gestig deurdat Hy satan op Gólgota oorwin het.

Nou heers Hy as Koning en stry Hy deur sy kerk om die mag van satan vir goed te breek en sy Koninkryk op aarde uit te brei totdat die volkomenheid bereik sal wees en God weer alles sal wees in almal (vgl. 1 Kor. 15:27 en 28). Daarom het God aan Hom alle mag gegee en ‘n naam wat bo elke naam is, sodat elke knie voor Hom sal buig (Fil. 2:9-11). Die ganse geskiedenis draai om hierdie stryd tussen die koninkryk van die hemele en die ryk van satan, die owerste van hierdie wêreld.

Die gelowige stry tot die dood toe om die ryk van Lig en Vrede op aarde te laat seëvier. Hy besef dat daar g’n geluk, g’n vrede op aarde kan wees, solank God nie in Christus Jesus as die enigste Koning van hemel en aarde erken en gedien word nie. God regeer wel ook vandag op die aarde, sodat daar niks buiten sy wil geskied nie. Maar tog moet Hy met dwang heers oor die magte wat Hom weerstaan. Daar is dus gedurig stryd en onrus. En vrede kan daar alleen kom wanneer alles en almal vrywillig in die liefdediens van God staan, wanneer Sy wil die enigste wet op aarde is en alle harte en sinne in Christus saamverbind is tot ‘n volkome en waaragtige eenheid.

Daarom bid die gelowige: “Laat u koninkryk kom”, en voeg hy ook die daad by die woord en stry met alle mag teen al Gods vyande, insluitende sy eie hart, wat ook tot verset teen God geneig is. Sy begeerte is ‘n wêreld wat net één Koning het en waarop net één Koningstroon staan en waar net een septer swaai, nl. dié van God almagtig, Skepper en Verlosser van hemel en aarde.

“REGEER ONS DEUR U WOORD EN GEES” — Vr. 123.

“Leer my om, u welbehae te doen, want U is my God. Laat u goeie Gees my lei in ‘n gelyk land” — Ps. 143:10.

As ons bid: “Laat u koninkryk kom”, dan is dit ‘n versoek, ‘n uitnodiging, ‘n bede tot God dat Hy ons aan Hom wil onderwerp en ons tot gewillige en getroue onderdane van Hom wil maak. Ons vra dan meer van God as net blote leiding, soos die Oxford Groep en ander doen. Nee, ons wil nie net gelei wees nie, ons wil diensknegte wees wat in gehoorsaamheid die wil van ons Heer en Meester doen. Die mens is van nature geneig om hardnekkig en eiesinnig te wees en hy wil graag sy eie baas . wees en oor homself regeer. Die kind van God is egter iemand wat homself verloën en sy knie voor God buig en vir wie dit ‘n eer en voorreg is om ‘n dienskneg van God, die Allerhoogste, te wees.

En dan juis is ons vry wanneer Christus ons vrygemaak het van die bande van die sonde en ons aan God verbind het met bande van kinderlike liefde en trou. Daartoe gebruik God sy Woord en Gees. Wanneer die Woord deur die Gees in ons harte geplant word, dan word ons nuwe skepsele en word die boeie van satan in ons lewe verbreek. En so word God dan Koning oor ons en regeer Hy in ons harte.

Maar die bede: “Laat u koninkryk kom“, is dan ook gerig teen al die werke van die duiwel in die ganse wêreld, selfs ook onder die heidendom! Die begeerte van die gelowige is dat God altyd en oral Koning moet wees. Hy moet regeer in ons huise, in die kerk, in die skole en universiteite, in ons maatskaplike en politieke lewe. Daar mag g’n enkele organisasie van watter aard ook wees wat God nie as Koning erken en dien nie. Dit is die ideaal van die gelowige, waarvoor hy bid en werk. En selfs onder die heidendom het hy net die een groot gedagte wat hom besiel in sy sendingswerk, en dit is “Laat u koninkryk kom!”

Dis nie in die eerste plek uit liefde vir die heiden of met politieke bybedoelings dat hy die heidendom vir die Christendom wil win nie; nee, dis net met die loflike gedagte dat God in Christus ook daar, onder die heidene, moet regeer en dat satan se ryk daar neergewerp moet word. Die gelowige kan nooit tevrede wees as daar nog mense op aarde is wat God se heerskappy nie wil erken nie, selfs al weet hy ook dat hy nie in staat is om almal vir Christus te win nie.

Vandaar die onuitblusbare sendingsywer wat die kerk deur al die eeue heen besiel het. In sy wese is elke gelowige ‘n sendeling wat hom steeds beywer om Gods koninkryk op aarde uit te brei. Daarom kan hy nie stilsit nie. Daarom kan hy hom nie terugtrek in ‘n hoek soos sommige sektes doen nie. Hy kan nie berus in die gedagte dat sy plekkie in die hemel wel versekerd is nie, Dit gaan vir hom nie in die eerste plek om sy eie saligheid nie maar om die eer van God.

En daarom kan hy nie die wêreld aan homself oorlaat nie. Hy kan nie maar dinge laat begaan nie. Nee, hy verset hom met alle mag teen alles en almal wat God se Naam onteer en streef om die ganse wêreld te onderwerp aan sy Koning, Jesus Christus. Daarom bid hy ook steeds: “Kom, Here Jesus, Amen, ja, kom Here Jesus!” (Openb. 22:20).

“BEWAAR EN VERMEERDER U KERK” — Vr. 123.

“Bid om die vrede van Jerusalem; mag hulle wat jou liefhet, rustig lewe. Mag daar vrede wees in jou skanse, rus in jou paleise” — Ps. 122:6 en 7.

God gebruik veral sy kerk op aarde vir die uitbreiding van sy koninkryk. Aan die kerk is die opdrag gegee om die Evangelie te verkondig (Matt. 28:19). En die apostel verbind die geloof aan die Evangelieprediking as hy sê: “Hoe kan hulle Hom dan aanroep in wie hulle nie geglo het nie? En hoe kan hulle in Hom glo van wie hulle nie gehoor het nie? En hoe kan hulle hoor sonder een wat preek?” (Rom. 10:14).

Die doel van die kerk op aarde is dus nie in die eerste plek die redding van siele nie, maar om as instrument in Gods hand te dien vir die uitbreiding van sy koninkryk. Die kerk moet dus nie net daarop uit wees om siele te win, soos in Metodistiese kringe die geval is nie. Nee, die kerk moet in sy wese en optrede steeds soek om God Koning te maak oor alles en almal, waarby die redding van siele dan nie ‘n doel op homself is nie maar. alleen ‘n middel tot ‘n doel, nl. om God se eer te bevorder.

Die kerk is ook nie ‘n maatskaplike organisasie om volkswelsyn te bevorder nie. Die kerk het nie ‘n tydelik-aardse doel nie. Wel sal die kerk deur die prediking hervormend in werk op die aardse toestande en dit deurdring met ewigheids- en hemelse beginsels en gedagtes. Ook die kerklike barmhartigheidswerk het nie sosiale opheffing in die oog nie maar om die koningskap van Christus in sy gemeente te openbaar as die Weldoener en Helper van sy volk.

As ons daarom bid vir die kerk op aarde, dan is dit nie in die gees van kerkverheerliking, asof die kerk ‘n doel op sigself sou wees nie. Die kerk is ‘n instrument om Gods koninkryk te vestig en daarom mag die kerk nie soek om in kerkistiese sin die wêreld te domineer nie. Dis nie die kerk nie maar God wat in Christus die wêreld moet regeer. As mens die aktiwiteite van baie kerke nagaan, kry jy die indruk dat die kerk nie meer sy eie taak en roeping goed verstaan nie. Daar word meer aandag gegee aan politieke, ekonomiese, sosiale en rasse-kwessies as aan die godsdienstige vraagstukke. So kan die kerk naderhand ‘n politieke masjien word en in die gees van Rome die ganse wêreldlewe wil oorheers.

Wel is daar aan allerlei sake ‘n sedelik-godsdienstige aspek verbonde waarop die kerk ‘n duidelike Bybelse getuienis moet gee, maar die kerk mag nie met allerlei menslike aksies en organisasies wil affilieer as ‘n soort hooforganiseerder of besturende direkteur daarvan nie. Die koninkryk van Christus is nie van hierdie wêreld nie (Joh. 18:36, 37).

Daarom moet ons ook steeds vir die kerk bid en nie net altyd klaarstaan om die kerk te kritiseer nie. Die kerk is die mees geseënde instelling op die ganse aarde, en dit sou ‘n ramp vir die wêreld wees as die kerk te gronde moet gaan. Ons moet daarom bid dat die kerk bewaar mag bly teen vervalsing, insinking van die geestelike lewe, wêreldgelykvormigheid, verderwing deur sonde, verdeeldheid en so meer. Ons moet bid vir die ampsdraers en hul gesinne, dat hulle getrou mag bly en krag mag ontvang vir hul uiters moeilike en verantwoordelike werk. Ons moet bid dat die kerk steeds uitgebrei mag word deur aanwas van verbondskinders, deur toetrede uit die heidendom, deur terugkeer van dié wat afgeval het.

Ons moet bid dat die Here mag voorsien in die behoefte aan arbeiders in sy wingerd. En as ons dan so vir die kerk bid, sal ons ook weet om ons plig te doen en die kerk te dien net waar ons kan, met alle middele wat God ons gegee het. Ons sal lewende lidmate wees. Ons sal met vreugde ons bydraes vir die kerk gee en met die kerk saam lewe in alle opsigte. En ons sal op die Sabbatdag nie gemis word onder diegene wat na Gods huis gaan om te bid om die vrede van Jerusalem nie.

“ALLE BOSE PLANNE WAT TEEN U HEILIGE WOORD BED1NK WORD” — Vr. 123.

“Omdat jy die woord van my lydsaamheid bewaar het, sal Ek jou ook bewaar in die uur van beproewing wat oor die hele wêreld kom om die bewoners van die aarde op die proef te stel” — Openb. 3:10.

Die Skrif noem Gods Woord die swaard van die Gees (Efés. 6:17). Dis die magtige wapen in die hand van die kerk waarmee dit Gods vyande moet verslaan en God se koninkryk opbou. Daar is niks bestand teen Gods Woord nie; dit keer nooit leeg terug nie. Dis ‘n tweesnydende swaard en ‘n dodelike wapen. Die Skrif sê: “Die Woord van God is lewend en kragtig en skerper as enige tweesnydende swaard, en dring deur tot die skeiding van siel en gees en van gewrigte en murg, en is ‘n beoordelaar van die oorlegginge en gedagtes van die hart” (Hebr. 4:12).

Satan het dan ook van die begin af sy bitterste aanvalle gerig teen Gods heilige’ en dierbare Woord. Selfs onder die Ou Testament was daar tye dat die Woord van God totaal vergeet is en weer ontdek moes word (vgl. 2 Kron. 34:14 e.v.). Onder die Nuwe Testament was daar ook van die vroegste tye af valse leraars wat die woorde van die Skrif verdraai het en ‘n valse geloof gepropageer het (vgl. Openb. 2:15 en 20).

Ook weet ons uit die kerkgeskiedenis hoe dat daar venynige aanvalle op die Skrif gedoen is om dit bespotlik voor te stel en die waarheid daarvan te betwyfel. Verder het keisers en priesters saamgespan om die Bybel uit die hande van die mense te hou. Daar is soms talle Bybels met vuur verbrand. In die moderne tye was dit weer die ongelowige wetenskap en die Skrifkritiek wat oneindig veel kwaad gedoen het en duiwelse aanslae op die waaragtigheid en betroubaarheid van die Bybel gemaak het.

Desnieteenstaande het die Bybel homself gehandhaaf en het al die aanslae teen die Skrif misluk. En vandag word erken dat die Bybel ‘n wonderlike boek is, ja, selfs ‘n unieke boek, onvergelyklik skoon en verhewe en waaragtig. Ja, daar is ‘n terugkeer tot Skrifstudie, en selfs die ongelowige wetenskap stel hom meer en meer op die algemene standpunt van die Skrif, nl. dat daar ‘n Skepper moet wees wat alles gemaak het en wonderbaarlik bestuur. En weer blyk dit dat “wat dwaas is by God, wyser is as die mense, en wat swak is by God, is sterker as die mense” (1 Kor. 1:25). Die Bybel word vandag gelees in oor die 1100 tale en is die mees gelese boek ter wêreld.

Daarom moet ons steeds bid dat God al die aanslae teen die Bybel mag verydel. Dit sou vir ons en ons kinders in alle opsigte ondergang en verderf meebring as die Skrif uit ons hande moet raak. Dan sou ons g’n troos, g’n raad, g’n lig meer hê op ons lewenspad nie. Nee, ons moet God dank dat ons die Bybel nog ongeskonde mag besit, en ons moet met dankbare harte die Skrifte ondersoek, sodat dit nie naderhand in die kerk of in ons huise onder die stof begrawe word soos dit by Israel in die tyd van Josia was nie.

Bron:  Die Vaste Fondament: Dagboek uit die Heidelbergse Kategismus (11-14 Desember)

_______________________________

* Opskrif bygevoeg.
Pro Regno artikels: Die koninkryk van God

PRO REGNO BOEKE

TWEEDEHANDSE EN NUWE BOEKE TE KOOP

(PR boekelys nr. 9: 13 Oktober 2020)

ADMIN REELINGS

1 Enige navrae moet per e-pos of whatsapp gedoen word, verkieslik nie telefonies nie.

2 Boeke word nie uitgehou nie, behalwe wanneer inbetaling reeds gedoen is.

3 Daar moet gepoog word om boeke af te haal in Carletonville, Potchefstroom of Pretoria soos prakties gereël. Indien boeke gepos word is dit op u eie risiko. LET WEL: ek pos net deur Postnet of ander privaat pos instansies (minimum bedrag: R100 per pakkie). Pryse hier onder sluit nie posgeld in nie, en moet dus nog by bereken word.

4) Elke opvolgende boeklys vervang die vorige boeklyste en pryse.  Ek dateer ook die laaste boeklys op soos boeke verkoop word of daar boeke bykom, so maak seker of die boeke nog beskikbaar is voordat u bestel, dankie.

5) Hier is die rekening vir inbetaling, asook kontak besonderhede:

Pro Regno Boeke

Absa tjek nr. 01095190673

Takkode: 632005

Verwysing: u voorletters en van

Kontakbesonderhede

Slabbert Le Cornu

Selnr. 082 770 2669

E-pos: proregno@gmail.com

6 Prosedure om te volg vir boekaankope:

6.1. Stuur u lys van boeke wat u wil koop na bogenoemde kontakbesonderhede (e-pos of whatsapp).

6.2. Ek sal laat weet wat beskikbaar is en die spesifieke bedrag wat inbetaal moet word, laat weet ook of u boeke gaan kry in Carletonville, Potch of Pretoria, en of dit bv. per Postnet gepos moet word.

6.3. Sodra ek u inbetaling ontvang het, is die boeke u s’n.

————————————————————————————–

Boekelys 9: 13 Oktober 2020

AFDELING A: TWEEDEHANDSE BOEKE
Bybel met Verklarende Aantekeninge, 3 dele volledige stel, R1300-00  

–  Bybelse Ensiklopedie, FW Grosheide (red), vertaal in Afrikaans, een volume hardeband weergawe, 512 bladsye, R80-00 VERKOOP!

Bybelse Ensiklopedie, 2 volumes, hersiene uitgawe vertaal in Afrikaans, onder redaksie van WH Gispen, 688 + 316 bl., R150-00 VERKOOP!

[Nota: hierdie boeke, die een volume of 2 volumes is ‘n moet vir elke gelowige huisgesin. Dit verklaar al die belangrikste woorde en terme van die Bybel, en kan as ‘n goeie hulpmiddel vir huisgodsdiens en bybelstudies gebruik word. Ook heelwat kaarte, tabelle, illustrasies, ens.]

Koraalboek vir Psalms en Gesange, R150-00

Liedboek van die Kerk: Begeleiersboek, R150-00

Die Tien Gebooie, prof. PJ De Bruyn, 331bl., R50-00

Die Brief aan die Romeine kommentaar (swart hardeband), dr. Willie D. Jonker, 207bl., R50-00

Die Openbaring van Johannes kommentaar (swart hardeband), dr. EP Groenewald, 227bl., R50-00

Die Hiernamaals: wat sê die Bybel?, klassieke werk van William Hendriksen oor die hiernamaals, verskillende belangrike vrae beantwoord, vertaal in Afrikaans, 205bl., R80-00 (baie skaars boek)

Quo Vadis? deur dr. Willie Marais, waarin hy verskillende vrae oor die Bybel en etiese vrae van ons tyd beantwoord, hardeband, 324bl., R70-00

Die dekor van die Nuwe Testament: ‘n Kultuurhistoriese Agtergrondstudie, prof. dr. Schalk Duvenhage, goeie boek om die regte gebruik van kultuur agtergrond te gebruik om die Bybel beter te verstaan in sy historiese en kultuur konteks, hardeband, 240bl., R60-00

Christus die Middelaar (Wegwysers in Dogmatiek), dr. WD Jonker, 213bl., R40-00

Die Gees van Christus (Wegwysers in die Dogmatiek), dr. WD Jonker, 277bl., R40-00

Die Nederduitse Gereformeerde Kerk, vier dele, hardeband (kerkgeskiedenis), prof. PB van der Walt, R120-00 (deel 1: 1652-1824, 87bl.; deel 2: 1834-1866, 138bl.; deel 3: 1824-1905, 221bl.; deel 4: 1905-1975, 412bl.)

The Heidelberg Catechism: a study guide, GI Williamson, 240bl., R70-00

Kingdom of the Cults, Walter Martin, 544bl., R90-00

Knowing God, JI Packer, 316bl, R40-00

Nuwe en Ou Dinge: artikels van dr. Willie Snyman, R50-00

Elke Dag in U Lig: oordenkings uit die Johannes Evangelie, MJ Booyens, R30-00

Die werk van Geloof, gesprekke oor die boek Handelinge, MJ Booyens, R20-00

Die Heilige Doop in die NT, L. Floor, R30-00

Hy wat met die Heilige Gees Doop, L. Floor, R30-00

Die Evangelie van die Koninkryk, L. Floor, R20-00

Die Kerkorde, GPL van der Linde, R40-00

Handleiding by die Kerkorde, Kruger, Spoelstra, ens., R40-00

Geloof deur die Eeue, LF Schulze (dogma geskiedenis), R30-00

Verklaring en Prediking van die OT, JL Helberg, R20-00

Die Navolging van Christus, SCW Duvenhage, R30-00

Die Kultuurkleed van die Mens, H van der Wateren, R30-00

Evangelical Hermeneutics: The New vs the Old, Robert L. Jones, 524p., R100-00

Truth War: Fighting for Certainty in an age of deception, John MacArthur, 224p., R50-00

Worldly Saints: The Puritans as they really were, Leland Ryken, 281p., R100-00

Lectures to my Students, C Spurgeon, 443p., R80-00

Long War against God: The History and Impact of the Creation/Evolution Conflict, Henry Morris, 344p, R100-00

Divine Sovereignty and Human Responsibility, DA Carson, 270p., R70-00

Reading between the Lines: A Christian Guide to Literature, GE Veith, 254p., R50-00

Preaching to a Postmodern World, G. Johnson, 189p., R40-00

A History of Israel: From Conquest to Exile, John J Davis & JC Whitcomb, 542p., R100-00

Preaching with Freshness, B. Mawhinney, 258p., R50-00

Christianity and Western Thought, volume 1, C. Brown, 447p., R100-00

Angels in Architecture: A Protestant Vision of Middle Earth, Doug Wilson, R50-00

Acts of the Apostles with the Greek Text, FF Bruce, 491p. R50-00

An Introduction to the Old Testament, EJ Young, 456p., R50-00

The Millenium, L. Boettner, 389p., R40-00

Revised Church Order Commentary, I van Dellen & M. Monsma, 372p., R70-00

Roman Catholicism, L. Boettner, 466p., R50-00

Handboek by die Bybel, DP Alexander, 2de uitgawe, 680p R100-00

– D. Martyn LLoyd Jones Authorised Biography by Iain Murray, 2 volumes (394&831p.), R150-00

Afdeling B: Nuwe boeke

Ancient Philosophy, Gordon H. Clark, 530p., R150-00

The Challenge of Postmodernism: An Evangelical Assessment, DS Dockery (ed.), 425p., R100-00

The Gospel According to Jesus: What is Authentic Faith?, John Macarthur, 300p., hb, R200-00

Jesus Blood and Righteousness: Paul’s Theology of Imputation, B. Vickers, 254p., R70-00

In Six Days God Created: Refuting the Framework and Figurative Views of the Days of Creation, P. Bedard, 252p., R100-00

Handbook of Contemporary Theology, David L. Smith, 393p., R100-00

A Tale of Two Cities: The Father and His Two Sons, John MacArthur, 221p., R50-00

Creation without Compromise: A Christian worldview response to evolutionary challenges to the faith, DD Crowe, 296p., R50-00

New Life in the Wasteland: 2 Cor and the Ministry, Douglas Kelly, 160p., R40-00

Living Zealously, Joel Beeke, 137p., R30-00

Famine of the Land: A Passionate Calling for Expository Preaching, Steven Lawson, 134p., R50-00

Light and Heat: The Puritan View of the Pulpit, B. Bickel, 184p., R30-00

Truth Decay: Defending Christianity against Challenges of Postmodernism, Douglas Groothuis, 302p., R70-00

Creation: A Witness to the Wonder of God, Mark Futato, 120-00, R30-00

OAV (1933/53) Sakbybel (akkerbruin, ritsluier, goue bladsye, uitdruk), R250-00 

Justification: Understanding the Classic Reformed Doctrine, 461p., R150-00

The Banner of Truth: Magazine Issues 1-16, Sept. 1955 to Aug. 1959, 516p., R200-00

By His Grace and for His Glory: A Historical, Theological and Practical Study of the Doctrine of Grace in Baptist Life, 442p., R100-00

Marriage, Divorce and Remarriage: Critical Questions and Answers, J. Newheiser, 310p., R100-00

Refuting Compromise: A Biblical and Scientific Refutation of Progressive Creationism (Billions of Years) as popularized by Astronomer Hugh Ross, J. Sarfati, 411p., R50-00

A Biblical-Theological Introduction to the Old Testament: The Gospel Promised, edited by Miles van Pelt (foreword by J. Ligon Duncan), 601p. R350-00

A Biblical-Theological Introduction to the New Testament: The Gospel Realized, edited by Michael J. Kruger (foreword by J. Ligon Duncan), 655p. R350-00

Concise Reformed Dogmatics, J. van Genderen & W.H Velema, 922p. R350-00

Historical Theology: An Introduction to Christian Doctrine, Gregg L. Allison, 778p. R300-00

Philosophical Foundations for a Christian Worldview, J.P. Moreland & William Lane Craig, 653p. R250-00

– J. Gresham Machen: Selected Shorter Writings, D.G. Hart (ed.), 590p. R200-00

Christian Apologetics Past and Present: A Primary Source, vol. 1: to 1500, W. Edgar & K. Scott Oliphant (ed.), 498p. R200-00

The Pattern of Sound Doctrine: Systematic Theology at the Westminster Seminaries (essays in honor of Robert B. Strimple), D. van Drunen (ed.), 311p. R100-00

 

Leerprediking: Nederlandse Geloofsbelydenis

artikels 5&6

Die gesag van die 66 boeke, die Heilige Skrif

(1 Thess. 2:13)

Lees: 1 Thess. 2:9-16

Teks: “Daarom dank ons God ook sonder ophou dat, toe julle die woord van God ontvang het wat deur ons verkondig is, julle dit aangeneem het nie as die woord van mense nie, maar, soos dit waarlik is, as die woord van God wat ook werk in julle wat glo.” (1 Th 2:13).

Tema: NGB artikel 5&6 – Die gesag van die 66 boeke, die Heilige Skrif

Preekopname (GK Carletonville, 2020-10-11, nota: die inhoud van die preek en teksnotas hier onder stem nie altyd ooreen nie, die audio preek is meer volledig):

Preek: NGB artikels 5&6 – Die gesag van die Heilige Skrif

Geliefdes in Christus,

Daar is ‘n groot gesagskrisis in ons tye, in ons land, die wêreld.

Omdat God se gesag verwerp word, Ps. 2

omdat God se gesag oor wie Hy is, wat reg en verkeerd is,

soos geopenbaar in die Bybel verwerp word,

word die gesag van mense oor mense wat God daarstel

ook verwerp, bv.

ouers oor kinders

kerkrade oor lidmate

owerhede oor onderdane

En om dit erger te maak, is die gesagsinstelings ook nie onskuldig nie,

baie ouers, kerkrade en burgerlike owerhede misbruik hul gesag,

om onreg en boosheid te bevorder.

En nou is die gevaar dat die gelowige in sulke situasies,

hetsy as gesagsdraers en/of gesagsontvangers

ook in stryd met God se gesag optree,

dus in stryd met God se Woord.

Dit is een van die redes waarom ons juis belydenisskrifte het,

om ons te help om te hoor wat die Here se Woord ons leer oor sy Woord se gesag.

Ons hoor dit daar in 2 Tim. 3:16,17 …

“sodat die mens van God volkome toegerus kan wees vir elke goeie werk,”

dus wat ons moet glo en hoe ons moet lewe,

midde ons wêreld van gesagsmisbruik en wanorde.

NIE hoe heidene optree nie, nie wat my hart voel nie,

nie wat die goddelose verdien nie,

maar God se wil, sy gesag moet ons lewens en optredes bepaal.

En daarom, baie toepaslik, leer ons uit God se Woord,

aangaande ons belydenis in NGB art. 5 en 6

– art. 5 oor die gesag van die Heilige Skrif, en

– art. 6 oor die onderskeid tussen kanonieke en apokriewe boeke

Ons wil die belydenis belig uit verskillende Skrifgedeeltes.

Eerste saak: “Ons aanvaar hierdie boeke en hulle alleen”

Dit verwys dus terug na art. 4, waar die 66 boeke genoem word,

nie 65 of 67 nie, maar 66, soos ons ‘n vorige keer gehoor het.

Ons aanvaar al hierdie boeke en hulle alleen, as heilig en kanoniek om ons geloof daarna te rig, daarop te grondves en daarmee te bevestig.”

Hier is die sleutelwoord, die woordjie ‘aanvaar’

Dit beteken ons bepaal nie wat die 66 boeke is wat heilig en kanoniek is nie.

Heilig = afgesonder, die 66 boeke wat God afgesonder het en wat as die ‘heilige en Goddelike Skrif’ bekendstaan, art.3

Wat dus deur God inginspireer is, deur Gees uitgeasem.

Kanoniek = maatstaf, meetstok, vandag meetinstrument soos ‘n liniaal. 

Nou aanvaar ons dit, d.w.s. ons het dit ontvang, ons erken dit wat God aan ons gegee het

Ons bepaal en stel nie vas wat God se Woord is en wat dit nie is nie,

ons ‘stem’ nie oor die Woord van God nie.

Daarvan het ons juis gelees in Paulus se brief aan die Tess, as hy skryf:

“Daarom dank ons God ook sonder ophou dat, toe julle die woord van God ontvang het wat deur ons verkondig is, julle dit aangeneem het nie as die woord van mense nie, maar, soos dit waarlik is, as die woord van God wat ook werk in julle wat glo.”

Die gelowiges ‘ontvang’ God se Woord, hul sê nie vir Paulus wat is God se woord en wat is nie.

So lees ons ook in hfst.1 vers 6:

En julle het navolgers van ons geword en van die Here deurdat julle die woord in baie verdrukking ontvang het met die blydskap van die Heilige Gees,

En in 2 Thess 2:15,

So dan, broeders, staan vas en hou julle aan die voorskrifte wat julle geleer is òf deur ‘n woord òf deur ‘n brief van ons.

En so vind ‘n mens dit reg deur die Bybel,

-of dit Moses, Jesaja, Dawid of Maleagi is wat God se woord gebring het, of later die apostels

die gelowiges het daardie woord ontvang vir wat dit is: die lewende woord van God.

En die woord, vir ons vandag, die 66 boeke, word ontvang om, bely ons in art.5:

ons geloof daarna te rig, daarop te grondves en daarmee te bevestig”

Hierdie 66 boeke is die riglyn, fondament en sekerheid van ons geloof.

Niks daarbuite bepaal ons geloof nie, ons staan of val by die 66 boeke.

Nie nuwe stemme of mense idees of nuwe apostels nie,

nee ons het God se wil en ons het God se gesag reeds!

Maar, hoe het ons sekerheid daarvan ?

Hoe weet ons dat dit net hierdie 66 boeke is ?

Dit bely ons in die volgende 2 sinne:

“Ons glo ook sonder twyfel alles wat daarin vervat is, nie juis omdat die kerk hulle aanvaar en as sodanig beskou nie maar veral omdat die Heilige Gees in ons hart getuig dat hulle van God is. Hulle het ook die bewys daarvan in hulleself, aangesien selfs die blindes kan tas dat die dinge wat daarin voorspel is, plaasvind.”

Rede 1: nie juis omdat die kerk dit leer nie

Rede 2: die Heilige Gees bevestig dit in ons harte

Rede 3: die Skrif se selfgetuienis

Ons erken dat God deur sy Gees, gelowiges deur die eeue, die kerk gelei het om die 66 boeke te ontvang en te erken as die Bybel

Agv dwaalleraars wat wou vermeerder of verminder, moes die kerk lyste opstel

dit het einde AD 397 plaasgevind met die Sinode van Carthage.

MAAR, belangrik ons bely nie omdat die kerk dit erken nie, daarom glo ons dit nie.

Nee, in die begin was die Woord

Jesus: hierdie belydenis, woord, sal ek my gemeente bou, Matt. 16:18

Die woord is die fondament van die kerk en nie andersom nie!

Die Roomse kerk se die kerk bepaal die Woord,

ons bely die Woord bepaal die kerk!

2. Die Heilige Gees bevestig dit in ons harte

Dit is wat Paulus dan ook leer in 1 Tess.2;13

Die woorde “maar soos dit waarlik is, as die woord van God wat ook werk in julle wat glo”

Deur die Gees het die gelowiges sy woord en die woord van God ontvang.

Ons het geleer in 2 Petrus 1:19-21, dat “deur die Heilige Gees gedrywe” het die Woord ontstaan,

2 Tim. 3:16,17 dat die hele Woord deur die Gees van God geinspireer is.

Die Thess gelowiges word deur die Gees van God gelei om God se Woord te erken, te ontvang, te aanvaar.

Sonder die Gees kan mens nie die Woord aanvaar nie,

noem dit die subjektiewe bevestiging van God se Woord:

2 Kor. 3:12-18, leer hoe ons die Gees nodig het om sy vleesgeworde en geskrewe Woord ‘van harte’ te aanvaar:

2 Kor. 3:12 – 13:18  12 Terwyl ons dan sodanige hoop het, gebruik ons baie vrymoedigheid;  13 nie soos Moses nie, wat ‘n bedekking oor sy aangesig gesit het, sodat die kinders van Israel nie die oë kon vestig op die einde van wat moes vergaan nie.  14 Maar hulle sinne is verhard. Want tot vandag toe bly by die lesing van die Ou Testament dieselfde bedekking sonder dat dit opgelig word, die bedekking wat in Christus vernietig word.  15 Ja, tot vandag toe, wanneer Moses gelees word, lê daar ‘n bedekking oor hulle hart;  16 maar wanneer hulle tot die Here bekeer is, word die bedekking weggeneem17 Die Here is die Gees, en waar die Gees van die Here is, daar is vryheid.  18 En terwyl ons almal met onbedekte gesig soos in ‘n spieël die heerlikheid van die Here aanskou, word ons van gedaante verander na dieselfde beeld, van heerlikheid tot heerlikheid, as deur die Here wat die Gees is. 

Maar, die Woord is ook objektief die Woord van God,

het die getuienis in ditself:

Hulle het ook die bewys daarvan in hulleself, aangesien selfs die blindes kan tas dat die dinge wat daarin voorspel is, plaasvind.

3) Alles wat voorspel is en geprofeteer word in die OT, bv. aangaande Christus, is vervul, almal kan dit raaksien.

Dit is wat bedoel word met die woorde ‘selfs die blindes’ kan dit sien,

dws dit is so duidelik as jy die Bybel self lees!

Van die eerste tot die laaste belofte word vervul.

DIT BEVESTIG God se Woord en die gesag waarmee dit kom.

Petrus skryf hiervan in 1 Petr.1:10-12,

1 Petrus 1:10-12  10 Aangaande hierdie saligheid het die profete wat geprofeteer het oor die genade wat vir julle bestem is, ondersoek en nagevors,  11 en hulle het nagespeur op watter of hoedanige tyd die Gees van Christus wat in hulle was, gewys het, toe Hy vooruit getuig het van die lyde wat oor Christus sou kom en die heerlikheid daarna.  12 Aan hulle is geopenbaar dat hulle nie vir hulleself nie, maar vir ons dié dinge bedien het wat julle nou aangekondig is deur dié wat die evangelie aan julle verkondig het in die Heilige Gees wat van die hemel gestuur is — dinge waarin die engele begerig is om in te sien.

Dit bring ons by artikel 6:

In artikel 6 word genoem wat die apokriewe boeke is, en wat ons daarmee kan doen en nie doen nie.

Apokrief = wat verborge is

Daar is onsekerheid oor wie dit geskryf en wanneer geskryf is

Daardie boeke het ongeveer ontstaan tussen die 300 VC tot 100 NC

Maar, die kerk van Christus het dit nooit erken as die Woord van God nie,

as kanoniek nie.

Wel het die LXX (Griekse vertaling van die OT) en die Latynse Vulgaat dit ingesluit in hul bybels weens druk van die mense

Maar die Hebr. OT, die 39 boeke het dit nooit ingesluit nie

Ons hoor baie die woorde, die wet, profesie en geskrifte, maar nooit van die apokriewe in die NT nie.

Rome erken wel die geskrifte, maar nie die gereformeerdes nie, en die redes is as volg:

1. OT Hebr Bybel het dit nie in nie, die Jode het dit nie erken nie

2. Jesus en die apostels het nooit daarna verwys of aangehaal nie

3. die vroeë kerk het dit nooit as kanoniek aanvaar nie, baie kerkvaders het teen die insluiting daarvan gepleit.

4. Die apokriewe boeke bevat baie onakkuraathede en fabels

5. Hulle het baie leringe wat in stryd is met die Bybel, o.a. Pred. 3:30 en Tobiu 12:8-9.17 = redding deur werke.

Maar, as die apokriewe boeke nie heilig en kanoniek is nie, wat maak ons daarmee?

Ons bely:

Die kerk mag hierdie boeke wel lees en daaruit lering trek vir sover hulle met die kanonieke boeke ooreenstem.

Hulle het egter geensins sodanige krag of gesag dat iemand deur hulle getuienis enigiets van die geloof of van die Christelike godsdiens sou kan bevestig nie. Hulle mag nie in die minste aan die gesag van ander, die heilige boeke, afbreuk doen nie.

Dit beteken, dat ons die apokriewe boeke soos enige ander kommentaar of boek oor die Bybel moet hanteer.

Dit kan ons help om die Bybel beter te verstaan, maar dit mag nie gelyk gestel of bo die Skrif gestel word nie, geen kanonieke gesag nie.

Dit is blote hulpmiddels.

As u iets daarvan wil lees, lees 1 en 2 Makkabeers,

gee goeie inligting oor tussen tydperk tussen Maleagi en Matteus,

vervolging van die Jode, ens.

Natuurlik het Paulus nie oor die apokriewe boeke geskryf nie,

maar die implikasie van sy woorde geld:

1 Thess. 2:13  13 Daarom dank ons God ook sonder ophou dat, toe julle die woord van God ontvang het wat deur ons verkondig is, julle dit aangeneem het nie as die woord van mense nie, maar, soos dit waarlik is, as die woord van God wat ook werk in julle wat glo.

Ons moet DUS duidelik onderskei tussen die aard en gesag van God se Woord en enige ander mense woorde.

Die ‘sleutel van die kennis en verstaan’ van die Skrifte is die Gees en die Woord (Joh.4:24; 16:13; 17:17).  Soos prof. L. Floor dit tereg …. Dat hierdie gegewens ‘n dienende funksie het, sal niemand betwyfel nie. Maar wanneer hulle oor die teks gaan heers, is ons nie meer op die reformatoriese pad nie.  My wens is dat ons met mekaar indringend gaan besin oor hoe ons die Bybel wil verklaar.” (Die Kerkblad, Des 2003, p.11.  Beklemtonings bygevoeg – SLC ).

Dus, bestudeer soveel as moontlike inligting, Bybelse of buite Bybelse bronne, maar altyd met die volgende gesindheid en perspektief: “En hierdie mense was edelmoediger as dié in Thessaloníka; hulle het die woord met alle welwillendheid ontvang en elke dag die Skrifte ondersoek of hierdie dinge so was” (Hand.17:11).

Toepassing, vandag:

1 Thess. 2:13  3 Daarom dank ons God ook sonder ophou dat, toe julle die woord van God ontvang het wat deur ons verkondig is, julle dit aangeneem het nie as die woord van mense nie, maar, soos dit waarlik is, as die woord van God wat ook werk in julle wat glo.

God se Woord en Gees is onlosmaaklik verbonde aan mekaar,

mag nie losmaak nie, ook nie teenoor mekaar stel nie.

Die Gees het sy Woord gegee in die 66 boeke

En dan sal dieselfde Gees ons nie in ander of nuwe openbaringe lei nie,

maar om God se gesag wat ons reeds ontvang het,

te kan verstaan, glo, en te doen tot sy eer en heil van ons naaste.

Jesus se belofte self:

Maar wanneer Hy gekom het, die Gees van die waarheid, sal Hy julle in die hele waarheid lei; want Hy sal nie uit Homself spreek nie, maar alles wat Hy hoor, sal Hy spreek en die toekomstige dinge aan julle verkondig.” (Joh. 16:13)

En dan sê Jesus in Joh. 17:17, Heilig hul in U waarheid, U woord is die waarheid.

Dit wat ons van harte glo en bely in NGB art. 4 en 5.

Sien ook hierdie twee bronne:

– dr JC Coetzee, Die Kanoniek van die OT en NT

– prof. GJC Jordaan, Wie het besluit dat die 66 Boeke in die Bybel moet wees?

Geliefdes, om die gesag van God, van die Bybel te aanvaar is ‘n saak van geloof … van harte, soos ons ook bely HK v/a 21:

“Vraag: Wat is ‘n ware geloof?

Antwoord: ‘n Ware geloof is nie alleen ‘n vasstaande kennis waardeur ek alles wat God in sy Woord aan ons geopenbaar het vir waar aanvaar nie, maar ook ‘n vaste vertroue wat die Heilige Gees deur die evangelie in my hart werk, naamlik dat God nie net aan ander nie, maar ook aan my uit loutere genade, slegs op grond van die verdienste van Christus vergewing van sondes, ewige geregtigheid en saligheid geskenk het.”

In die woorde van NGB art. 5,

glo u sonder twyfel ALLES wat daarin vervat is …

die evangelie, God se Woord, sy wil vir gesagsinstellings en ontvangers.

“om ons geloof daarna te rig, daarop te grondves en daarmee te bevestig”?

In Thess 2:13, se woorde, ‘ontvang’ jy van harte, woord en daad, gedagtes,

God se wil, gesag, woord, het jy dit ‘ten volle’ aangeneem?

As u sukkel, moet u juis na Christus gaan en vra vir geloof,

en sy Woord dan ondersoek,

sodat die Gees u kan oortuig om ALLES te aanvaar vir u lewe en alles wat dit leer!

WANT soos Jes. 66:2 dit stel: …. Maar op hierdie een sal Ek let: op hom wat arm is en verslae van gees, en wat bewe vir my woord.” (Is 66:2) 

Amen.

Leerprediking: Nederlandse Geloofsbelydenis

artikels 3&4

Die Woord geopenbaar en bewaar (2 Petrus 1:16-21)

Lees: 2 Tim. 3:14-17 & 2 Petrus 1:16-21

Teks: “…want geen profesie is ooit deur die wil van ’n mens voortgebring nie, maar, deur die Heilige Gees gedrywe, het die heilige mense van God gespreek.” (2 Petrus 1:21)

Tema: NGB artikel 3&4 – Die Woord geopenbaar en bewaar

Preekopname (GK Carletonville, 2020-09-06, nota: die inhoud van die preek en teksnotas hier onder stem nie altyd ooreen nie, die audio preek is meer volledig):

NGB art. 3&4 – 2 Petrus 1:21

________________________________________

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Ons het in NGB art 1 geleer van die enigste ware God, al sy eienskappe en dat Hy die alleroorvloedigste fontein is van alles wat goed is.

In art. 2 het ons geleer van hierdie goeie God wat Hom deur die natuur (skepping en onderhouding van die geskiedenis), asook die Skrif openbaar.

Art.2 eindig dat die Woord vir ons gegee is, sodat ons kan weet wat vir “hierdie lewe nodig is tot eer en tot die saligheid van hulle wat aan Hom behoort” te lewe

Dus, om God reg te ken, en  in saligheid te lewe,

Moet ons die Skrif reg ken.

En, as ons die Skrif reg wil ken, moet ons ook leer wat die Skrif is.

Dit bring ons by art.3-7 van ons belydenis.

In Art 3-7 bely ons ons ‘Skrifbeskouing’,  wat is die Skrif en wat is dit nie.

Wat ons glo aangaande Skrif.

Vanoggend gaan ons na 3 sake kyk:

1) NGB art.3: opskrif is bloot, die “geskrewe Woord” van God, maar dit gaan eintlik daaroor dat die Bybel geinspireer is deur God, en dat Hy dit deur sy ‘besondere sorg’ op Skrif laat stel het, en deur al die eeue onderhou.

= die Woord is geopenbaar deur God en bewaar deur God.

2) In NGB art.4 bely ons die kanonieke boeke van die Skrif.  Dit is nie net goed dat ons die Skrif as God se Woord ken nie, ons moet ook weet wat is God se Woord.

3) Praktiese toepassings vanuit hierdie twee artikels se lering vanuit die Skrif

1 Eerstens, dan, bely ons dat die Bybel, dit is die geskrifte van God, die heilige en Goddelike Skrif is, soos ons dit stel daar in aan die einde van artikel 3.

Dit beteken dit is ge-inspireer, deur God ingegee, uitge-asem letterlik deur God

Die woord inspirasie, kom van die Latynse woord, inspiratio, wat ingewing, inblasing, beteken. Volgens Gispen, Oosterhof en Ridderbos (1977) is dit “N.a.v. die Openbaring van God noem ons die daad van die Heilige Gees wat die Woord van God onfeilbaar aan bepaalde, daartoe geroepe mense geskenk het, sodat hulle dit in die praktyk sou beoefen, preek of opskrywe: inspirasie.”

Dit het reeds begin by Moses, wat vir ons die eerste 5 boeke gegee het:

Deut 18:18   18 ‘n Profeet sal Ek vir hulle verwek uit die midde van hulle broers, soos jy is, en Ek sal my woorde in sy mond lê, en Hy sal aan hulle sê alles wat Ek Hom beveel.

God lê die woorde in die mond van sy profete, van Moses, tot die laaste profeet, Jesus Christus

Hebr. 1:1  Nadat God baiekeer en op baie maniere in die ou tyd gespreek het tot die vaders deur die profete, het Hy in hierdie laaste dae tot ons gespreek deur die Seun

Al die boeke, van Gen – Op is deur God ingegee, ge-inspireer, sodat ons dit die Goddelike Woord noem.

Die profete van die OT is daarom geinspireer (1 Pet.1:11), asook die apostels (Joh.14:26), van die Gees van God wat die apostels in alle waarheid sou herinner en lei.

Die bekendste en duidelikste voorbeeld is in 2 Tim.3:16 waar die Grieks theopneustos (= deur God ingeblaas) gebruik word (Gispen, Oosterhoff en Ridderbos, 1977; Friberg Lexicon, sien voetnota 1).

OAV: ‘ingegee’ DV; geinspireer

Party teoloë dink deur die eeue, ook vandag:

  1. Die Bybel is slegs ‘n indrukwekkende boek sonder goddelike inspirasie.
  2. Die Bybel is gedeeltelik geinspireer, deel van God, deels van die mens.

Maar, volgens ons belydenis, glo ons dat die Skrif self leer:

Ons bely dat hierdie Woord van God nie deur die wil van ‘n mens gestuur of voortgebring is nie, maar die heilige mense van God het dit, deur die Heilige Gees gedrywe, gespreek, soos die heilige Petrus sê (2Pe 1:21).

Die Bybel is tegerlykertyd goddelik en menslik, menslik in die sin dat God die heilige skrywers wat in Sy Naam gespreek het, ten volle geinspireer het.

Party mense sê vandag: ag, die woorde is nie so belangrik nie, net die algemene boodskap …

Maar, die Bybel self vereis dat woorde belangrik is vir die boodskap, en dat al die woorde van die Skrif belangrik en geinspireer is:

Hoor Jesus se woorde:

“4 Maar Hy antwoord en sê: Daar is geskrywe: Die mens sal nie van brood alleen lewe nie, maar van elke (panti: alle) woord wat deur die mond van God uitgaan.” – Mat.4

16 Die hele (pasa) Skrif is deur God ingegee (sien voetnota 2) en is nuttig tot lering, tot weerlegging, tot teregwysing, tot onderwysing in die geregtigheid, 17 sodat die mens van God volkome kan wees, vir elke goeie werk volkome toegerus.” – 2 Tim.3

Hierdie verse wys daarop dat die woorde, almal, in sy geheel die objek van inspirasie, en nie die skrywers daarvan nie.

Die anderkant, naamlik dat die skrywers wat afgesonder is om die heilige woorde van God op te skryf, dat hul ook geinspireer is, wanneer hul die woord van God neergeskryf het, kom tot uiting in 2 Petr.1:21:

21 want geen profesie is ooit deur die wil van ’n mens voortgebring nie, maar, deur die Heilige Gees gedrywe, het die heilige mense van God gespreek.” – 2 Petr.1

God het die mens, in sy volle mensheid gebruik, om sy Woord op Skrif op te stel.

Wys enige plek waar die profete gekom het, en staan ‘mense woord’ …

Nee, die valse profete het met hul eie ongeinspireerde woorde gekom !

Daarom dat 2 Pe 1:20,21 sê …. (lees)

[Bavinck (Feenstra, 1972: 17) stel dit as volg in sy Dogmatiek: “Onder die organiese inspirasie verstaan ons dat die Heilige Gees, nadat Hy die mens­like bewussyn van die skrywers op allerhande maniere voorberei het deur geboorte, opvoeding, natuurlike gawes, nadenking, herinnering, ondersoek en lewensvorming, nou in, onder en by die spreke en op skrifstelling die gedagtes, woorde, taal en styl laat opkom het, wat die goddelike gedagtes op die beste wyse vir mense van allerlei stand, rang en volk kon vertolk.”]

2) Dit bring ons by wat ons bely in NGB art.4

– Daar vind ons ‘n lys van 66 boeke, 39 OT en 27 NT boeke,

Die woord kanoniek beteken letterlik ‘riet’, ‘n maatstaf waaraan alles gemeet word.

– Verduidelik woord

Vandag, is weereens mense wat meen ons kan nog kanonieke boeke kry en dan moet hul bygevoeg word.

Dit sou beteken dat ons, as mense die kanon vasstel, terwyl ons bely, dat ons die boeke, die kanon ontvang het.

In die eerste eeue, met Christus se koms is die OT boeke reeds gebruik en erken soos ons dit vandag ken:

2 Tim. 3:16 wys in die besonder na die OT

– die benamings wet, profete en geskrifte het daarna verwys, soos ons dit vind deur die hele NT.

Die NT boeke is ook deur die kerk ontvang en gebruik as Woord van God.

In 2 Pe. 3:16 verwys Petrus na Paulus se briewe as soos die ‘ander Skrifte’, dws die OT Skrifte.

Met die opkoms van ketters (Marcion), wat sekere boeke verwerp het, moes die kerk later ‘n lys maak om die waarheid te onderskryf, die vroegste iewers in die 3de of 4de eeu,

Maar ons glo ons het dit ontvang nie, geskep nie, soos ons later in NGB art.5 ook sal leer.

As ons glo die kanon kan nou nog uitgebrei word, dan is daar ‘n probleem:

Die probleem is egter, dat dit ‘n roomse argument is, waarin die persoon van die skrywer die gesaghebbende en bepalende faktor word, en nie die Heilige Gees wat die kanon aan ons geskenk het nie.  Dit draai die hele ‘kanonproses’ om, so asof die kerk die kanon vasgestel het, en nie ontvang het nie.  Daarteenoor bely ons dat ons die kanon ontvang het, waarteen niks ingebring kan word nie, en dat ons dit ontvang o.g.v. die interne getuienis van die Skrif self asook die Gees wat ons oortuig:

(meer daaroor by NGB art. 5)

“Ons aanvaar al hierdie boeke, en hulle alleen, as heilig en kanoniek om ons geloof daarna te rig, daarop te grondves en daarmee te bevestig. Ons glo ook sonder twyfel alles wat daarin vervat is, nie juis omdat die kerk hulle aanvaar en as sodanig beskou nie maar veral omdat die Heilige Gees in ons hart getuig dat hulle van God is. Hulle het ook die bewys daarvan in hulleself, aangesien selfs die blindes kan tas dat die dinge wat daarin voorspel is, plaasvind.” – NGB artikel 5

Hier kom ook die geloof in God se Voorsienigheid, naamlik dat Hy van ewigheid vir ons die kanon bepaal het (Feenstra, 1972: 26).  Dit bely ons ook in NGB artikel 3:

“Ons bely dat hierdie Woord van God nie deur die wil van ’n mens gestuur of voortgebring is nie, maar die heilige mense van God het dit, deur die Heilige Gees gedrywe, gespreek soos die heilige Petrus sê. Daarna het God deur sy besondere sorg vir ons en ons saligheid sy knegte (die profete en apostels) beveel om sy geopenbaarde Woord op skrif te stel, en Hy self het met sy vinger die twee tafels van die wet geskrywe. Daarom noem ons sulke geskrifte die heilige en Goddelike Skrif.”

Jesus se woorde in Matt. 5:17-20 is ook relevant, sy woord sal nie verbygaan nie …

Die hele wese van die kanon, naamlik dat dit ‘n maatstok, standaard en norm daarstel vir ons leer en lewe (NGB artikel 2-7), val ineen as dit sou beteken ons het nog ‘n oop kanon, waaraan bygevoeg kan word.  Daarteenoor leer die Skrif duidelik:

NADAT God baiekeer en op baie maniere in die ou tyd gespreek het tot die vaders deur die profete, het Hy in hierdie laaste dae tot ons gespreek deur die Seun.” (Hebr.1:1)

3 GELIEFDES, terwyl ek alle ywer aanwend om aan julle oor ons gemeenskaplike saligheid te skrywe, het ek die noodsaaklikheid gevoel om julle deur my skrywe te vermaan om kragtig te stry vir die geloof wat eenmaal aan die heiliges oorgelewer is.” – Judas 3

Christus is die hoeksteen van die apostels en die profete (Ef.2:20), en deur sy voorsienigheid het Hy bepaal dat nie alles wat Paulus geskryf het, in die kanon sou kom nie. So is dit ook die geval met al die OT en NT skrywers.

Dus, al sou so ‘n dokument ontdek word, sal dit ons help om die Kanon verder toe te lig, maar dit kan dit nie weerspreek nie: “Ons vat die Heilige Skrif in twee dele saam: die Ou en die Nuwe Testament. Dit is die kanonieke boeke waarteen niks ingebring kan word nie.” (NGB artikel 4)

Indien so ‘n boek gevind word, en dit is waarlik Paulus se geskrif, dan kan dit hoogstens moontlik by die apokriewe boeke gevoeg word (NGB artikel 6), maar nie by die geslote Kanon nie (NGB artikel 4).

Christus is ‘n volkome Verlosser wat eenmaal vir altyd vir Sy kinders se sondes gesterf het.

Netso het Hy eens en vir altyd vir ons Sy Woord gegee.

Dit is die Woord wat hier naby ons is en wat ons moet glo om gered te word.  Baie geleerdes is so besig met die vorm van die Kanon, dat hul die inhoud daarvan verbygaan.  Dan kom die waarskuwende en ook troosvolle woorde:

18 Want voorwaar Ek sê vir julle, voordat die hemel en die aarde verbygaan, sal nie een jota of een titteltjie van die wet ooit verbygaan totdat alles gebeur het nie.” – Matt.5

23 want julle is wedergebore nie uit verganklike saad nie, maar uit onverganklike, deur die lewende woord van God wat tot in ewigheid bly. 24 Want alle vlees is soos gras, en al die heerlikheid van die mens soos ’n blom van die gras. Die gras verdor en sy blom val af, 25 maar die woord van die Here bly tot in ewigheid. En dit is die woord wat aan julle verkondig is.” – 1 Petr.1.

3) Geliefdes, Wat beteken hierdie 2 artikels ook konkreet vir ons:

1 Die Bybel is nie maar net ‘n goeie boek nie, dit is nie ‘n fabel of ‘n mite … bv. soos kersvader en evolusionisme nie, dit is werklikheid en waarheid.

2 Petrus 1:16-21  16 Want ons het nie kunstig verdigte fabels nagevolg Die Woord staan vas en seker 19 En ons het die profetiese woord wat baie vas is, waarop julle tog moet ag gee soos op ‘n lamp wat in ‘n donker plek skyn, totdat die dag aanbreek en die môrester opgaan in julle harte..”

2 Daar kan ‘niks’, op enige iets wat dit spreek ingebring word nie. Ons glo of alles of niks!

Onthou, as jy voorste bladsy uitskeur … val die agterstes ook uit …

20 terwyl julle veral dít moet weet, dat geen profesie van die Skrif ‘n saak van eie uitlegging is nie;

3 God se Woord moet deur God se Gees verklaar word:

21 want geen profesie is ooit deur die wil van ‘n mens voortgebring nie, maar, deur die Heilige Gees gedrywe, het die heilige mense van God gespreek.

4 Sy Gees lei ons in die waarheid, nie in mistiese openbaringe nie, soek sy Woord deur die leiding van die Gees … moenie mistieke profete, wonders, tekens en stemmetjies soek nie.

5 Die OT en NT is albei gelyk en volkome die Woord van God, nie net die een of ander nie (belofte en vervulling – Augustinus)

6 Jesus is die Fondament van beide, Ef. 2:20, en daarom is geloof in Jesus ook die wesentlike sleutel om sy Skrifte, OT en NT reg te ken, verstaan en dankbaar te gehoorsaam.

En Hy sê vir hulle: Dit is die woorde wat Ek met julle gespreek het toe Ek nog by julle was, dat alles wat oor My geskrywe is in die wet van Moses en die profete en die psalms, vervul moet word. Toe open Hy hulle verstand om die Skrifte te verstaan.” (Lk 24:44–45)

Maar hulle sinne is verhard. Want tot vandag toe bly by die lesing van die Ou Testament dieselfde bedekking sonder dat dit opgelig word, die bedekking wat in Christus vernietig word. Ja, tot vandag toe, wanneer Moses gelees word, lê daar ’n bedekking oor hulle hart; maar wanneer hulle tot die Here bekeer is, word die bedekking weggeneem. Die Here is die Gees, en waar die Gees van die Here is, daar is vryheid.” (2 Kor 3:14–17)

“Dit is goed om te let op die voorbeeld van onse Here Jesus Christus. Vir Hom was die Bybel onomstootlik die onfeilbare Woord van God. Daarom bind die band aan Christus ons aan die Bybel. Verwerp ons die Bybel as die Woord van God, dan verwerp ons Hom as onse Here en Saligmaker. Sy Bybel is ook my Bybel.” – ds MJ Booyens (Ons glo en bely)

Deur die geloof, deur sy Gees en Woord …. verstaan ons (Hebr. 11) … ook sy ‘Heilige Goddelike Skrif … die Ou en die Nuwe Testament. Dit is die kanonieke boeke waarteen niks ingebring kan word nie.’

Amen.

____________________________________

[1] Friberg Lexicon: on of the Scriptures as communication that has been ordained by God’s authority and produced by the enabling of his Spirit; strictly God-breathed; hence divinely inspired, inspired by God (2T 3.16).

[2] Praes, part, passief, wat daarop dui dat God die bepalende faktor is deur die Gees.

__________________________________

NGB prediking reeks hier beskikbaar

Skrifoordenking (Op. 18:20)

Babilon is die afvallige kerk en christendom

deur ds. MJ Booyens

Blydskap vir die Hemel en die Apostels en Profete

Lees: Openb. 18:19-24

Verbly jou oor haar, o hemel, en o heilige apostels en profete, omdat God julle oordeel aan haar voltrek het.” (Openb. 18:20)

(“Wee, wee jou, o groot stad Babilon, o sterk stad, want in één uur het jou oordeel gekom!” (Openb. 18:10) Ons  kan derhalwe goed begryp hoe dit in die wêreld sal lyk wanneer Babilon, wat die Westerse afvallige Christendom kan versinnebeeld, verdwyn. Vandaar hierdie wêreldwye weeklag. Dit is des te bitterder, omdat die armsalige wenendes eintlik self die bewerkers van Babilon se ondergang was.)

Babilon, die groot stad, wat ook die ontugtige bruid van die dier is, het geval. Die Here het haar eie vriende gebruik om haar onder te ploeg. Die konings van die aarde en die koopmanne en die seevaarders het hulle dodemis gesing. “Wee, wee die groot stad Babilon het geval!”

Ons sien in ons tyd moontlike voorbeelde van wat eenmaal finaal sal gebeur. Ons het geen rede om op ons louere te rus nie. Die tekens van die tyd is duidelik en sprekend aan die lug. Waak omdat julle nie weet op watter uur die Seun van die mens kom nie!! Waarlik niemand het rede om rustig te vertrou op die ekonomiese en militêre en verstandelike vermoëns van die sogenaamde “Vrye Weste” nie!

Die Weste is nie meer vry nie, maar eertydse Christelike nasies, is verslaaf aan die Satan. Daarom het die “Vrye Weste” geen toekoms meer nie.

Ons lei mense op – mans en vroue – om weerbaar te wees. Ons sal onsself verdedig en ons wil “paraat” wees om elke noodtoestand die hoof te bied, behalwe dat ons dikwels geestelik die slaap van die valse gerustes slaap. Die één ding wat nodig is, laat ons hoofsaaklik links lê. Ons sluit die Here en sy diens byna geheel uit ons aktiwiteite – ons is te besig met ander dinge. Só bou ons selfs aan die hoervrou en ons vergeet die bruid van Christus. Dit is immers waar ons roeping lê.

Daarom mag die hemel selfs van blydskap sing wanneer die gewaande Christenvolke in die Weste en aan die Suidpunt van Afrika ondergaan, omdat hulle hul roeping verloën. het. Ons is besig om die swart volkere te kersten maar doen ons dit reg, deur hulle deur woord en voorbeeld aan die Here te bind?

En die heilige apostels en profete, vir wie dit alleen gegaan het om Christus en sy heerlikheid, sal saamsing. Hulle weet immers dat ‘n magtige struikelblok, wat die koms van Christus op die wolke teëhou, uit die weg geruim is. Hulle weet die heerlikheid van hulle Here en sy koninkryk gaan nou duidelik skitter. Die “skynbruid” van Christus is dood – vir ewig – en die ware bruid, beklee met haar rein en wit klere, staan gereed om Hom tegemoet te tree.

Ja, sy mag nou die vervolgde wees en ‘n veragte en verkrampte gestalte vertoon, maar sy is in die oë van die Here kosbaar.

Sien ‘n mens die afval en verbroedering met die wêreld, ook onder jou eie mense met versnelde pas plaasvind, dan omklem kommer jou hart. Dink jy daaraan dat jou eie land en volk, wat jy liefhet, se aardse toekoms op die spel is, dan het jy dit benoud in jou innerlike. Een ding word meer en meer duidelik. Ons vestig ons hoop te veel op die aardse verwagtinge. Ons is nie alleen bewoners van die aarde nie, maar ons moet ook pelgrims wees wat op reis is na ‘n ander vaderland.

Besiel met die liefde vir ons Koning moet ons onder sy vaandel voorttrek en voortstry om eenmaal saam met die oorwinnaars te kan sing:

“Verbly jou oor haar, o hemel, en o heilige apostels en profete, omdat God julle oordeel
aan haar voltrek het!”

God se oordeel is “julle oordeel.” Julle, apostels en profete, se bloed is aan haar gewreek.

Bron: Kom Here Jesus – Die Openbaring aan Johannes – toegelig en toegepas in die vorm van ‘n Bybelse Dagboek (1 September oordenking)

Nederlandse Geloofsbelydenis artikel 2

– Die middele waardeur ons God ken (Psalm 19) –

Lees: Psalm 19 & Romeine 1:16-25

Teks: “Die hemele vertel die eer van God, en die uitspansel verkondig die werk van sy hande. Die een dag stort vir die ander ’n boodskap uit, en die een nag kondig vir die ander kennis aan: daar is geen spraak en daar is geen woorde nie—onhoorbaar is hulle stem. Die wet van die HERE is volmaak: dit verkwik die siel; die getuienis van die HERE is gewis: dit gee wysheid aan die eenvoudige.” (Psalm 19:1,2,8)

Tema: NGB artikel 2 – Die middele waardeur ons die enige God ken: natuur en Skriftuur 

Preekopname (GK Carletonville, 2020-08-23, nota: die inhoud van die preek en teksnotas hier onder stem nie altyd ooreen nie):

NGB art. 2 – Psalm 19 

________________________________________

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

In NGB 1 het ons bely, en vorige keer geleer dat een van die deuge of eienskappe van God is,

dat Hy …. , “onbegryplik” is.

Ja, Hy is onbegryplik … hoe kan ons Hom dan ken … en as ons Hom nié kan ken nie, dan kan ons ook nie die ewige lewe ontvang nie, want, Joh. 17:3, die ewige lewe is om die enige waaragtige God te ken!

Maar, geliefdes, dit is juis waar die antwoord kom uit die Skrif,

soos bely in NGB artikel 2: Ons ken Hom deur 2 middele wat God geopenbaar het, :

Ten eerste deur middel van die skepping, onderhouding en regering van die hele wêreld. 

Ten tweede maak Hy Hom deur sy heilige en Goddelike Woord nog duideliker en meer volkome aan ons bekend

Dank God, Hy het besluit om Homself te openbaar, anders sou ons Hom nie reg kon ken, dien en openbaar nie.

Ons leer Hom ken deur middel van die skepping (die natuur) en sy goddelike Woord (die Skriftuur).

NGB art 1 en 2, is soos die HK Sondag 1,

die wesentlike inleiding en opsomming van alles wat volg

NGB 1: God is, daar is ‘n enige waaragtige God

NGB 2: Hy het Hom geopenbaar, bekend gemaak

As ons dit nie glo en bely nie, gaan niks anders wat volg sin maak nie.

Party meen daar moet ‘n goddelike wese wees, maar kan Hom nie ken nie, ook nie sy wil nie.

Vandag is baie mense godsdienstig (ngb 1) maar soek nie sy wil nie (ngb 2)

NGB 2 is dan ook inleiding vir wat volg in NGB 3-7, wat ons Skrifbeskouing is.

Ons ken God dus deur die skepping/natuur en sy Skriftuur, die Woord.

So die eerste belangrike saak om te leer vandag:

God is en het gespreek soos saamgevat en bely in NGB art. 1 en 2

NOU, die baie belangrike tweede saak:

Dit belangrik om die twee sake te onderskei,

En seker te maak dat ons reg verstaan wat van God geopenbaar en geken kan word,

Onderskeidelik deur die natuur en die Skriftuur.

En dit wil ons graag sien vanuit Ps.19 en Rom. 1 doen,

ons teksgedeelte vir vanoggend:

Psalm 19 is geskryf deur Dawid, soos die inleidende vers (1) dit stel.

Die Psalm kan dan verder in drie dele opgedeel word.

v.2-7 God se openbaring in die skepping of natuur

v.8-12 God se openbaring deur sy Woord of Skriftuur

v.13-15 Die gebed van Dawid of die gelowige aangaande God se openbaring

Kom ons kyk nou daarna:

Deel 1: v.2-7 God se openbaring in die skepping of natuur

Hierdie verse besing die ‘eer’ van God.

Die woord ‘eer’ (kavod) beteken die ‘gewigtigheid’ van God

D.w.s. sy verhewenheid, sy majesteit, sy almag, dit alles wat ons in NGB 1 bely het.

Dawid sê as ‘n mens net buite in die natuur staan, ‘n mens kyk op na die hemel, en sien die wye uitspansel, sien ook Ps. 8, dan word ‘n mens bewus daarvan dat God bestaan,

Dat daar ‘n Skepper moet wees.

Vers 3 wys daarop dat dag en nag elkeen ‘n ‘boodskap’ gee, d.w.s. ‘n getuienis uitdra,

Dit dra ‘kennis’ aan. Watter boodskap en watter kennis ?

Dit verkondig die ‘eer van God’,

Ja die ganse dag, aand of dag, lig en duisternis getuig van God

Al praat hul nie letterlik bv soos ‘n mens nie, vers 4, al is hul stem ‘onhoorbaar’,

Is hul getuienis van God baie duidelik, vir altyd.

Nie net is hul getuienis elke dag, dit wil sê vir altyd solank dag en nag verwissel nie,

Maar ook, vers 5, sê “Hulle meetsnoer gaan uit oor die hele aarde, en hulle woorde tot by die einde van die wêreld.”

Dit wil sê, nie net is die getuienis van God se eer, dat Hy bestaan, en alles geskape het, elke dag te aanskou in die skepping nie,

En, daarom, o.g.v. die getuienis dat die hele skepping, die ganse kosmos, van God se eer getuig, bely ons ook in NGB art.2:

(Die skepping/natuur) is immers voor ons oë soos ‘n mooi boek waarin alle skepsels, groot en klein, die letters is wat ons die onsigbare dinge van God, naamlik sy ewige krag en goddelikheid, duidelik laat sien, soos die apostel Paulus sê (Rom 1:20).

En, dan gaan Dawid verder, om een saak uit hierdie wonderlike skepping te neem, die son, om te wys op God se eer en majesteit, dit in verse 5b tot 7.

Hy beskryf die son wat uit sy tent gaan,

Soos ‘n bruidegom uit sy slaapkamer gaan en in blydskap die dag ingaan vir die pad wat voorlê.

Die beeld beteken: ‘n bruidegom is bly oor die bruid wat hy ontvang het,

en almal om hom sien dit, so, die son, sy getuienis van God se grootheid en almag

is daar vir almal en orals om te sien daarom die woorde ‘niks is verborge vir sy hitte’ nie

Soos die son orals skyn, so is die getuenis van God orals in die skepping

Maar, daar is ook ‘n onderliggende betekenis wat ons hier moet raaksien:

Die son wat ‘n afgod vir omtrent alle afgodsdienste in die ou tyd

Hier word geopenbaar aan die mens, dat ook hierdiemagtigste skepping in die kosmos,

Is ook in diens van God, om sy eer te verkondig

Die son word deur God se almag beperk: “vir die son het HY ‘n tent gemaak”

Die son loop in die bane Selfs die son is magtig

MAAR GOD ALLEEN IS ALMAGTIG !

Maar, die son, is in die hand van God

Ons reaksie: kleinheid voor God se almag,  Ja, die ganse kosmos, die natuur getuig van God

Geen mens, nerens in die wereld, ooit deur die geskiedenis kan sê: – God bestaan nie

Sy getuienis is orals

En daarom ook die belydenis in NGB 2, dat die ganse kosmos, die natuur, die skepping, getuig van Hom, d.w.s. ook dat die mens self beelddraer is van God en getuig van God:

Al die dinge is genoegsaam om die mense te oortuig en hulle alle verontskuldiging te ontneem.

Dit hoor ons ook in die woorde van Paulus, Rom.1:19-20

19 omdat wat van God geken kan word, in hulle openbaar is, want God het dit aan hulle geopenbaar.  20 Want sy onsigbare dinge kan van die skepping van die wêreld af in sy werke verstaan en duidelik gesien word, naamlik sy ewige krag en goddelikheid, sodat hulle geen verontskuldiging het nie;

Maar, geliefdes, God openbaar Hom ook deur sy Woord:

v.8-12 God se openbaring deur sy Woord of Skriftuur

Verse 8-12 beskryf God se Woord en wat dit vir ons doen.

In verse 8-10 kry ons 6 paralllele:

  1. 6 name vir die Woord: wet, getuienis, bevele, gebod, vrees, verordeninge
  2. 6 eienskappe van die Woord: volmaak, gewis, reg, suiwer, rein, waarheid.
  3. 6 dinge wat dit doen: verkwik die siel, gee wysheid aan die eenvoudige, verbly die hart, verlig die oë, vir ewig, regverdig

Ons kan nie in detail ingaan op al hierdie beskrywings nie, ons gaan wel in die behandeling van NGB 3-7, wat juis oor die Woord gaan, meer aandag daaraan gee.

Ons egter hier dat die Woord volmaak is soos God, dat dit waar, suiwer en reg is, en gegee is aan die mens om sy siel te verkwik, op ons lewenspad te lei, om ons bly te maak,

Om ons te leer van God en sy wil en sy bevele.

Ja, in die woorde van Joh.17:3, om die waaragtige God te ken in leer en lewe.

So, ons het nou tweedens geleer: :

God openbaar Hom en ons ken Hom deur 2 middele, Na- en skriftuur

Derdens, om te leer vanoggend: wat is nou die verhouding tussen die 2 openbarings?

Ons kry die antwoord in Dawid se woorde in verse 12 en 13:

(19:12) Ook word u kneg daardeur gewaarsku; in die onderhouding daarvan is groot loon.

(19:13) Die afdwalinge — wie bemerk hulle? Spreek my vry van die wat verborge is.

“Kan die natuur (die mens of iets in die skepping) vir ons al die deugde van God openbaar?

Kan die natuur vir ons leer wat is reg en verkeerd?

Kan ons kyk na die mens en diere se optrede en reg en verkeerd leer … soos die wêreld doen … kan enige terrein van die lewe sonder God se besondere openbaring, ook in die politiek, reg en verkeerd bepaal?

Kan die natuur ons wys op ons afdwalinge en sondes?

Kan die natuur ons leer van Christus, verlossing, vergifnis en die ewige lewe?

Ten tweede maak Hy Hom deur sy heilige en Goddelike Woord nog duideliker en meer volkome aan ons bekend, en wel so veel as wat vir ons in hierdie lewe nodig is tot eer en tot die saligheid van hulle wat aan Hom behoort.

Die natuur kan ons nie red van ons sondes nie.

En kan ons nie leer wat reg en verkeerd is nie, kyk hoe bely ons dit ook daar in DL ¾.4 in navolging van die Skrif,

Na die sondeval het daar in die mens tog nog ’n bietjie van die lig van die natuur oorgebly. Daardeur het hy ’n mate van kennis van God, van die natuurlike dinge van die onderskeid tussen die betaamlike en die onbetaamlike bly behou en vertoon hy in ’n sekere mate ’n strewe na deug en uiterlike tug. Vir die mens is dit egter onmoontlik om deur hierdie lig van die natuur tot die saligmakende kennis van God te kom en hom tot God te bekeer. Gevolglik kan hy selfs in natuurlike en burgerlike sake hierdie lig nie reg gebruik nie. Hoe ook al, veeleer verduister hy dit op verskillende maniere heeltemal en bedek dit in ongeregtigheid. Omdat hy dit doen, is daar vir hom geen verontskuldiging voor God nie.

Vir 2 redes:

  1. God het nooit bedoel dat ons net van die natuur alleen sou lewe nie, van die begin af hoor ons: En God het gesê, en Hy het beveel …. God wou van die begin af, nog voor die sondeval met die mens ook woordeliks kommunikeer, en
  2. Juis a.g.v. van die sondeval, ken die mens nie meer reg nie, kan hy God nie meer reg ken nie, MAAR OOK, kan die mens die skepping en alles om hom nie meer volkome reg ken nie.

En daarom het die mens ‘n skoon bril nodig om die hele lewe te sien (Calvyn): en dit is die Woord

Ja, die gelowige en ongelowige sal altwee na ‘n boom kyk, en sê dit is ‘n boom,

Maar ongelowige sal sê die boom getuig van evolusie, toeval … en dan die boom aanbid en ‘n drukkie gee … die gelowige sal sê die boom getuig van sy Skepper, van God, die eer van God, dan die boom water gee, snoei en ook afkap en ‘n tafel daarvan maak.

Daarom het ons die Woord nodig om die ‘waaragtige God reg te ken’, en so ook sy kosmos en sy eer orals raak te sien,

Omdat ons sondig is en in die woorde van Rom.1:18, die waarheid probeer onderdruk deur valse sogenaamde kennis, soos evolusie, wat sommige ‘wetenskap’ wil noem, maar eintlik ‘wetenskapsfiksie’ is.

En daarom, juis die laaste woorde van Dawid:

v.13-15 Die gebed van Dawid of die gelowige aangaande God se openbaring

Psalm 19:12 – 15,  Spreek my vry van die wat verborge is.  13 (19:14) Hou u kneg ook terug van moedswillige sondes; laat dit nie oor my heers nie. Dan sal ek onbestraflik wees en vry van groot oortreding.  14 (19:15) Laat die woorde van my mond en die oordenking van my hart welbehaaglik wees voor u aangesig, o HERE, my rots en my verlosser! 

Alleen deur Skrifopenbaring, nie natuur-openbaring nie, kan ons ons rots en verlosser, Jesus Christus leer ken.

Paulus se woorde in Rom. 1:16, 17 “WANT ek skaam my nie oor die evangelie van Christus nie, want dit is ’n krag van God tot redding vir elkeen wat glo, eerste vir die Jood en ook vir die Griek. Want die geregtigheid van God word daarin geopenbaar uit geloof tot geloof, soos geskrywe is: Maar die regverdige sal uit die geloof lewe.” (Ro 1:16–17)

In die Heilige Skrif word ons alles geleer, soos NGB 2 bely, wat ‘nodig’ om tot eer van God en die saligheid van sy kinders te lewe.

Dit bring ons by ons laaste punt:

Geliefdes, waar staan u met God se natuur en Skriftuur?

Erken u die wonder van God se skepping … verwerp ewolusie?

Getuig elke dag vir u ook van God se wonder en bestaan, sy krag en majesteit ?

As dit so is, wonderlik! Maar dit is nie genoeg nie.

Waar staan u met sy Goddelike Woord, en dus met Christus self?

Dawid sê in vers 11, nadat hy so in vervoering geraak het oor die Woord van God in verse 8-10, dat:  10 (19:11) Hulle is begeerliker as goud, ja, as baie fyn goud; en soeter as heuning en heuningstroop. 

Onthou, goud, veral in destydse wêreld, is die kosbaarste metaal, geld, rykdom, en Dawid sê dit is baie meer werd as dit ook soeter, lekkerder as heuningstroop.

Dink aan wat vir u die kosbaarste EN lekkerste ding op aarde is

Is die Woord vir U dan nog meer kosbaar as dit?

Onthou Joh.17:2,3, 3 En dit is die ewige lewe, dat hulle U ken, die enige waaragtige God, en Jesus Christus wat U gestuur het.

En dit kan ons weet alleen deur sy Woord.

Mag ons God ken, nie net as Skepper nie, maar ook as ons Verlosser, in Jesus Christus.

Deur ook sy Woord lief te hê, te ondersoek,en te gehoorsaam, en daarom,

Daarom bid ons saam met Dawid vanuit Psalm 19:

Laat die woorde van my mond en die oordenking van my hart welbehaaglik wees voor u aangesig, o HERE, my Rots en my Verlosser!  

Amen.
_______________________
NGB prediking reeks hier beskikbaar

Posted by: proregno | August 18, 2020

DIE TOEKOMS VAN DIE CHRISTENDOM IN DIE WESTE

DIE TOEKOMS VAN DIE CHRISTENDOM IN DIE WESTE

Inleiding

Sien hierdie goeie reeks van 9 artikels (6 artikels is al beskikbaar) oor die toekoms van die Christendom in die al meer afvallige Weste wat terugkeer na sy paganistiese verlede:

THE FUTURE OF CHRISTIANITY IN THE WEST

Die skrywer, Terry Johnson, skryf die artikels na aanleiding van die opspraakwekkende boek van Rod Dreher, The Benedict Option:
“Rod Dreher argues in his book The Benedict Option (2017), that the traditional western, Christian civilization of the past 1500 years is collapsing. The evolving secular society that is replacing it increasingly is opposed to Christianity. Christians today are living and working in an environment that is hostile to faithful Christian discipleship. Christian moral teaching is seen as hate speech and given the same social status as racism. Those who fail to accept the LGBTQ agenda are viewed as hopelessly bigoted and dangerous. The U. S. Supreme Court’s 2015 Obergefell decision declaring a constitutional right to same sex “marriage” is seen by Dreher as the “Waterloo” of religious conservatism. Meanwhile the church is increasingly compromised and impotent. Opinion polls document the collapsing of historic moral and doctrinal norms of professing Christians.”
Dreher se oplossing is:
“Rod Dreher in The Benedict Option proposes that Christians focus their energies in strengthening their institutions of the family, church, and school in preparation for dark times ahead. He envisions a time when the secular order collapses and is hopeful that Christian institutions will survive. Christian families, schools and churches, he hopes, will be there to pick up the pieces for multitudes of ordinary people whose lives are in ruins as a result of the false promises of secular paganism.”

Johnson skryf dan sy artikels – vanuit ‘n gereformeerde oogpunt – om aan te moedig en te wys hoe gelowiges deur en volgens God se Woord, verskillende instellings, veral gesin en kerk, moet reformeer. ‘n Paar aanhalings aangaande die sake wat hy aanraak:

Die Christelike sosiale orde moet die paganistiese orde vervang in die toekoms

“Christian families, communities, churches, schools and other institutions must be strengthened so as to survive the onslaught of secular paganism so as to be there when that new pagan order ​​ inevitably collapses. The Christian social order must become the alternative to which the unbelieving turn when the current amoral trajectory disintegrates into a dark age. We must cast an alternative vision of life: pro-life, pro-marriage, pro-children, pro-family, pro-church, pro-God.”

Die kerk

“What does this mean for the church? The church must simply be the church. This means summoning the courage to tell its story and nurture its distinctive life. Forget about being normal, Dreher counsels. Forget about being accepted. Abandon the strategy of “treating worship as a consumer activity and allowing parishioners to function as unaccountable, atomized members.”  Quit functioning as “secular entertainment centers with religious morals slapped on top.”3 The “renewing of our minds” means that Christian thought patterns and behaviors are not natural to people (Rom 12:1, 2).”

“In addition, if the moral witness of the Christian community is to have integrity, then Christian ethics will have to be consistently applied. Opposition to homosexuality must be accompanied by opposition to all sexual sin: fornication, adultery, pornography, and divorce. Those who refuse to comply will have to be admonished, and if they persist, eventually excommunicated.”

Die huwelik

“Rod Dreher asks the question, “Is sex the linchpin of Christian cultural order?”1 His answer is yes. The sexual revolution has been catastrophic for Christianity. The sexual revolution, says Dreher, ‘has demolished the fundamental Christian conception of society, of families, and of the nature of human beings. There can be no more peace between Christianity and the Sexual Revolution, because they are radically opposed.’ He argues that severing sex from procreation was a key milestone in the triumph of the sexual revolution. “We have gay marriage because the straight majority came to see sexuality as something primarily for personal pleasure and self-expression and only secondarily for procreation.” Consequently, “Gay marriage and gender ideology signify the final triumph of the Sexual Revolution and the dethroning of Christianity because they deny Christian anthropology at its core and shatter the authority of the Bible.”
Pro-familie en pro-vaderskap
“Every society faces the problem of channeling the energy of young men into productive activity. The terrorists in the Middle East are young men. The suicide bombers (with very few exceptions) are young men. The terrorists and mass murderers at home are young men. The violent criminals at home and abroad, the murderers, the rapists, the armed robbers, those who assault and batter, are all young men.
When society does not give to young men a meaningful role, one which affirms their identity as men, their manhood and masculinity, many of them will turn to anti-social means of establishing that identity: promiscuity, alcohol and drugs, and violence. They will establish their manhood by holding their liquor, sexual conquests, and violent exploits. They will live on the edge. They will flirt with danger. They will shirk responsibility. These are well- documented and universal trends observed by multiple social observers going back at least to Margaret Mead (yes, that Margaret Mead). These trends may be observed from the ghetto to Appalachia, from the Arab world to the skinheads and neo-Nazis of Europe.

What is needed is a revived emphasis on the role of husband and father. What proves a man’s manhood? What is the most important role for a man in this world? The Christian answer is: that of provider and protector of his wife and family. That alone is comparable to a woman’s irreplaceable role as the bearer and nurturer of children.”

Pro-tuisteskeppers en pro-kinders

The Christian community must also reaffirm the nobility of the role of mother and homemaker. Second-wave feminism viciously ridiculed the “stay-at-home mom” and the stigma remains. Simone de Beauvoir in The Second Sex advocated laws which would prohibit women from staying home to rear their children. Betty Friedan in The Feminine Mystique portrayed women as bored out of their minds at home, which she likened to a concentration camp. Midge Decter in The New Chastity denigrated the messy, ordinary care of babies. What defines a woman as a woman and not a man is her capacity to conceive life within her womb, carry that child to term, and nourish that child in its infancy. How is it that that which is distinctive to a woman’s design has come to be slighted?”

“The secular culture of death prevents conception through birth control, terminates life through abortion, and flirts with the practice of infanticide. Current birth rates in the United States are at a 32-year low. Newspapers proclaim “America’s Millennial Baby Bust.” The outlook of progressives is profoundly anti-child. The Christian community must be pro-life and pro-child. This means wanting and welcoming all children whom God is pleased to give.

“The Apostle Peter calls us “exiles” (1 Peter 1:1). We feel like exiles in this corrupt culture. Thankfully, the Bible has instructions for exiles. The prophet Jeremiah directs the Hebrew exiles in Babylon to build houses, plant gardens, marry, pray, and please note, have children: ““Thus says the Lord of hosts, the God of Israel, to all the exiles whom I have sent into exile from Jerusalem to Babylon: Build houses and live in them; plant gardens and eat their produce. Take wives and have sons and daughters; take wives for your sons, and give your daughters in marriage, that they may bear sons and daughters; multiply there, and do not decrease. But seek the welfare of the city where I have sent you into exile, and pray to the Lord on its behalf, for in its welfare you will find your welfare.” (Jer 29:4-7)”

Sien ook Johnson se preke en ander artikels hier: Reformation Today

Begin met hierdie preek: Christ’s Victorious Kingdom

Douglas Wilson se kritiek op The Benedict Option
Neem ook kennis van Wilson se kritiek op Dreher se boek. Hy waardeer Dreher se goeie ontleding van die probleem, asook dat ons ons instellings versterk en beveilig. Hy stem egter nie saam met al Dreher se oplossings nie. Hy meen ons kan nie onttrek uit die samelewing (geestelik of fisies nie), omdat die vyand ons nie gaan uitlos met ons eie instellings nie.  En dit is waar, soos ons bv kan sien met die LGBTQ en ander agendas wat al meer op almal afgedwing word.

Verder geen terrein van die lewe is neutraal nie, ons moet die stryd stry op elke lewensterrein, nie net ons eie instellings bewaar nie, so ons moet albei doen, in my eie woorde: versterk ons eie instellings en aanhou uitbou volgens sy Gees en Woord (huwelik, gesin, gemeente, ouer tuisonderwys en privaatskole, eie privaat besighede, ens.), maar ook elke lewensterrein – insluitende die politieke terrein – en alle mense oproep tot bekering en geloof in Jesus, die Koning van die hele kosmos, nie net die kerk en gesin nie. Almal moet die knie voor Hom buig en Hom  dien (Ps. 2; Hand. 17:17,30,31; 1 Kor. 10:31, ens).

Sien Wilson se reeks hier: The Benedict Option 

Wilson skryf in sy laaste artikel in die reeks opsommend:

“Political process is not neutral. Administrative process is not neutral. Procedures are not neutral. Constitutional law is not neutral. Nothing is neutral. Everything we do corporately in the body politic is an expression of our foundational faith. That faith will either be the true faith — what I have been calling mere Christendom — or it will be an attempt to build a great skyscraper civilization on the foundation of our watered-down secular concrete.

The “rule of law” is not some “pure neutrality,” an ethereal gas that enables a bunch of members of different faiths and religions to bond together in the same society. The rule of law is actually a codified expression of certain aspects of our Christian inheritance. It is part of our legacy and heritage for a reason. It came from somewhere. It grew and developed in some countries and not in others for profound religious reasons. The rule of law has no evident authority apart from the authority of a transcendent God.

Once the Christian faith has been successfully banished from public life, and Rod Dreher and I are both gathering raspberries in Montana to help keep our small communities alive — his Benedict Option, and my Beza option — the rule of law will be as gone as two years before yesterday. When the tree falls, so do the branches.

This is why the questions Dreher poses don’t really matter. If we want rule of law and even-handedness in our county courthouses, we need Christ there. We cannot postulate a situation where Christ is banished, but we believers can still somehow come to the county seat with an expectation of finding any justice there.

Van Til used to talk about epistemological self-consciousness — where the foundational religious assumptions and the ethical agenda line up. Over the last several decades, I have seen much more of it from the pagans than from the Christians. They know what they are doing. They know what they are tearing down. They know why we are thoroughly confused, and they are running quite an exquisite and elegant game of lies to keep it that way.

That lie is this — that salvation is something you can have without a Savior. You can be lying on the bottom of the pool for an hour, and then suddenly you are wrapped in a towel, sitting in the sun, and no lifeguard that you need to thank. Thanking the lifeguard might land you in court. Some people don’t believe in lifeguards, and it hurts them that you do.

Traditional believers have mysteriously come to believe that is somehow possible for America to saved without her humbling herself and calling upon the Lord. And when I say Lord, I am not referring to some generic sky god, but rather to the Lord Jesus, the one who was born of a virgin and who rose from the dead.

He rose from the dead so that Americans might learn that you can’t have it both ways. You can’t climb a mountain and climb into a hole at the same time, even if you call it principled pluralism. “I call heaven and earth to record this day against you, that I have set before you life and death, blessing and cursing: therefore choose life, that both thou and thy seed may live” (Deut. 30:19).”

Nederlandse Geloofsbelydenis artikel 1, deel 2

– Die deugde van God is ons tot troos (Job 36:26) –

Lees: Job 36:22-33 & Jes. 40:27-31

Teks: ““Kyk, God is groot en onbegryplik vir ons; die getal van sy jare is onnaspeurlik.” (Job 36:26)

Tema: NGB artikel 1, deel 2 (tweede sin) – Ons moet die deugde van God ken tot ons troos

Preekopname (GK Carletonville, 2020-08-09, nota: die inhoud van die preek en teksnotas hier onder stem nie altyd ooreen nie):

Aflaai: NGB art. 1 deel 2 – Job 36:26 

___________________________________

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Ons het reeds geleer vanuit die eerste sin van NGB art. 1,

dat ons van harte bely dat ‘daar ‘n enige en enkelvoudige geestelike Wese is, wat ons God noem”

Dit behels, het ons gesien uit Deut. 6:4 asook Mark. 12:29,  dat daar net een ware God is, uniek, die enigste, alleen God, daar is niks en niemand anders nie.

En ons noem hierdie ‘enige … wese’ … ‘God’.

God het verskillende name of titels, waarvan ek 3 van die bekendstes noem.

In ons teksgedeelte hoor ons Elihu, in sy gesprek met Job oor sy ellende,

na die naam of titel ‘God’ verwys, sien verse 22 en 26, wat ook hier vermeld word in NGB art. 1.

In die Hebreeus: el, of elhohim; in die NT: Theos

En dit wys dat God Almagtig is, die absoluut soewereine een is.

Dan is daar ‘Here’ (met klein letters, Adon in die Hebreeus en Kurios in die Grieks, en dit wys daarop dat die Here Meester, Koning, Regeerder is.

En dan is daar HERE), met hoofletters, dit is God se Verbondsnaam, sy unieke naam, wat net Hy het, Jahwe of Jehova in Hebreeus, en ook Kurios in die Grieks.

En hierdie naam beteken in wese ‘Ek is’ of ‘Ek is wat Ek is’,

In Ex. 3:14,15 lees ons dat die Here vir Moses sê ““En God sê vir Moses: Ek is wat Ek is. Ook sê Hy: So moet jy die kinders van Israel antwoord: Ek is het my na julle gestuur. Toe sê God verder vir Moses: Dit moet jy aan die kinders van Israel meedeel: Die Here, die God van julle vaders, die God van Abraham, die God van Isak en die God van Jakob, het my na julle gestuur. Dit is my Naam vir ewig, en dit is my gedenknaam van geslag tot geslag.” (Ex 3:14–15)

Sien die verbondenheid tussen die Here se Naam en sy verbond.

a) ‘Ek is’ is selfgenoegsaam, die groot ‘IS’ wat altyd daar was en sal wees, van niks en niemand afhanklik nie. Hy is heeltemal transendent (verhewe, anders)

b) Maar dit wys ook belangrik, op God se verbondstrou, sy beloftes, sy ewige goedertierenheid en ewige liefde vir sy kinders wat Hy red, en hul nooit sal laat vaar nie. Hy is dus ook heeltemal immanent (teenwoordig, ‘God met ons’).

So ons ken die Here deur sy name en titels, waarvan ons spesifiek in NGB bely dat Hy ‘God’ is, so het Hy Hom geopenbaar.

Die belydenis wil nie al sy name hier vermeld in NGB 1 nie, maar dan belangrik, tweedens moet ons ook sien dat ons die Here ken, deur sy deugde, of wat genoem kan word sy aard, eienskappe of die karaktertrekke van God.

Dit bely ons daar in die tweede sin van NGB art. 1:

Hy is ewig, onbegryplik, onsienlik, onveranderlik, oneindig, almagtig, volkome wys, regverdig, goed en die alleroorvloedigste fontein van alles wat goed is.

Ons kyk kortliks na hierdie deugde of eienskappe van God (soos ons deur die temas van die NGB preek, sal hierdie en ander eienskappe van God weer aangeraak word):

1. God is ewig,

Hy het geen begin of einde nie, ons het dit daar gelees in Jes. 40:28,

Weet jy dit nie? Of het jy dit nie gehoor nie? ’n Ewige God is die Here, Skepper van die eindes van die aarde; Hy word nie moeg of mat nie; daar is geen deurgronding van sy verstand nie.” (Is 40:28)

God het tyd geskape, Hy is nie daardeur beperk nie, Hy is nie tydsgebonde nie

In die NT lees ons dan van Jesus Christus ook, Hebr. 13:8“Jesus Christus is gister en vandag dieselfde en tot in ewigheid. (Heb 13:8)

2. God is onbegryplik

Elihu noem dit, Job 36:26,

Kyk, God is groot en onbegryplik vir ons; die getal van sy jare is onnaspeurlik.” (Job 36:26)

Ons kan God nie totaal omvat en begryp nie, ons kan hom nie met ons menslike sondige harte ten volle begryp, saamvat in ons denke nie.  Geen mens kan uit homself God uitdink en verduidelik nie.  Hy onbegryplik, geen mens kan opklim na Hom nie:

Jes. 55:8-9   8 Want my gedagtes is nie julle gedagtes nie, en julle weë is nie my weë nie, spreek die HERE.  9 Want soos die hemel hoër is as die aarde, so is my weë hoër as julle weë en my gedagtes as julle gedagtes.

Dit beteken nie dat ons God glad nie kan ken nie, ons kan Hom ken, Sondag 8, HK, soverre Hy Hom geopenbaar het, en dit kan ons werklik en met sekerheid ken.

Daarom die belangrike woorde van Joh. 17:3,

En dit is die ewige lewe, dat hulle U ken, die enige waaragtige God, en Jesus Christus wat U gestuur het.” (Joh 17:3)

Die Seun van God is die sleutel om God te ken: “Niemand het ooit God gesien nie; die eniggebore Seun wat in die boesem van die Vader is, dié het Hom verklaar.” (Joh 1:18)

En ons weet dat die Seun van God gekom het en ons verstand gegee het om die Waaragtige te ken; en ons is in die Waaragtige, in sy Seun, Jesus Christus. Hy is die waaragtige God en die ewige lewe.” (1 Jn 5:20)

3. God is onsienlik,

God is Gees, geen mens kan God sien in sy verhewenheid en grootheid en heiligheid sien … en bly lewe nie. Nie net omdat God so absoluut verhewe is nie, maar veral omdat ons as gevolg van die sonde nie voor Hom kan verskyn nie.

Ja, niemand het God ooit aanskou nie, so leer Paulus:

wat alleen onsterflikheid besit en ’n ontoeganklike lig bewoon, wat geen mens gesien het of kan sien nie, aan wie toekom eer en ewige krag. Amen.” (1 Ti 6:16)

Daar is kere wat God iets van Hom toon aan die mens, bv. aan Moses, maar dit is net ‘n ‘goddelike aanpasing’ (teofanie) by die mens se vermoeëns om iets te kan begryp, maar dit is nie God soos Hy is in sy volmaaktheid en volkome heerlikheid en totaliteit is nie.

Joh. 4:24, “God is Gees; en die wat Hom aanbid, moet in gees en waarheid aanbid.

Dus, vanselfsprekend ook geen afbeeldinge van God (en dus ook Jesus) maak nie, sien HK die tweede gebod en die verklaring daarvan by Sondag 35.

4. God is onveranderlik,

God se wese, eienskappe/deugde en raadsplan kan nie verander word nie. Hy is wat Hy is, en niks kan dit verander nie.

MAAR Hy bly onveranderlik Een—wie sal Hom dan teëhou? En wat sy siel begeer, dit doen Hy.” (Job 23:13)

Jesus Christus is gister en vandag dieselfde en tot in ewigheid.” (Heb 13:8)

Vanuit ons menslike perspektief lyk dit of God partymaal van plan verander, bv. nie om Nineve te vernietig nie, maar in God se raad was dit alreeds deel van sy plan, om af te sien daarvan om nie sy volk of Nineve te vernietig, die mens en volke se bekering en verandering is ingesluit in God se onveranderlike raads- en reddingsplan met die wêreld.

Psalm 33:11 11 Die raad van die HERE bestaan vir ewig, die gedagtes van sy hart van geslag tot geslag.

5. God is oneindig,

God kan nie beperk word tot ‘n sekere plek, tyd of ruimte nie, Hy is alomteenwoordig.

Elihu daar in Job 36:26, die Here se getal van sy jare is onnaspeurlik … oneindig…

Waar sou ek heengaan van u Gees en waarheen vlug van u aangesig? Klim ek op na die hemel, U is daar; en maak ek die doderyk my bed, kyk, U is daar!” (Ps 139:7–8)

6. Die Here is almagtig,

Die Almagtige—ons vind Hom nie; Hy is groot van krag, maar die reg en die volheid van geregtigheid krenk Hy nie. Daarom vrees die mense Hom; almal wat eiewys is, sien Hy nie aan nie.” (Job 37:23–24)

Hy is soewerein en regeer oor alle magte en kragte.

Ek is die Alfa en die Oméga, die begin en die einde, sê die Here, wat is en wat was en wat kom, die Almagtige.” (Op 1:8)

Baiemaal word ‘n eienskap of deug ook as naam gebruik …. God is almagtig = die Almagtige (Heilige van Israel, ens.)

7 God is volkome wys,

Wysheid is om alles volgens sy raadsplan uit te werk, om alles ten goede mee te werk.

Dit beteken ook alles is reg en goed wat Hy bepaal, doen en uitvoer.

Sy raadsplan is volkome wys en goed in die uitvoering daarvan, en Hy werk alles volgens die raad van sy plan.

BY Hóm is wysheid en mag; Hý het raad en verstand.” (Job 12:13)

“… maar vir die wat geroep is, Jode sowel as Grieke: Christus, die krag van God en die wysheid van God.” (1 Kor 1:24)

God se reddingsplan, as deel van sy raadsplan, is wysheid.

Sien ook Spr. 8, daar word die Seun van God self as Wysheid voorgestel.

8. God is regverdig,

Ons lees:

Kan ook een wat die reg haat, heers? Of durf u die Regverdige, die Geweldige, veroordeel?” (Job 34:17)

God tree volgens sy heilige karakter op, teen alle sonde en onreg en alles wat verkeerd is.

En aan die Kruis word dit die beste ge-illustreer: Hy onderhou sy regverdige wet deur ons sonde aan sy Seun te straf as die Regverdige Regter, en Hy is ons genadig en goed deur dieselfde gebeurtenis ons ons sondes te vergewe in sy Seun (Rom. 3:20-31).

Wie sal beskuldiging inbring teen die uitverkorenes van God? God is dit wat regverdig maak.” (Rom. 8:33)

En dan om alles saam te vat:

9. God is goed en die alleroorvloedigste fontein van alles wat goed is.

Dit wys nie net daarop dat God goed en volkome is in Homself nie, maar veral daarop dat Hy vir ons, sy kinders, en sy skepping as geheel goed is.

Jak 1:17  17 Elke goeie gawe en elke volmaakte gawe daal van bo af neer, van die Vader van die ligte, by wie daar geen verandering of skaduwee van omkering is nie.

En Hy laat ook vir ons alles ten goede meewerk, selfs die slegte dinge in die lewe, wat daar is agv die sondeval en die sonde se gevolge, asook ons eie sonde:

Romans 8:28   28 En ons weet dat vir hulle wat God liefhet, alles ten goede meewerk, vir hulle wat na sy voorneme geroep is.

Onthou ook wat ons gesing het in Ps. 25:4 (beryming): God is goed in al sy handel, en sy pad is enkel reg … daarom laat Hy sondaars wandel in die waarheid van sy weg … wat alles goed is, wat wys is…

Nou is dit belangrik om te sien geliefdes, dat al God se Name, titels, deugde, ens. in volkome harmonie is, daar is geen teenstrydigheid in Hom nie.

Dit is wat bedoel word met die woord ‘enkelvoudige’ geestelike wese in NGB 1:

God is volkome regverdig, volkome goed, nie net een of die ander deug nie.

Hy is 100 persent alles, elke deug, in sy volkomenheid.

Om een voorbeeld te gebruik, sien die woorde van ons HK, So. 4,

God is volkome regverdig én barmhartig, nie net die een of ander nie, albei volkom, 100 persent.

En dit het Hy aan die kruis vir ons gewys …. tot ons troos.

Toepassing:

NGB artikel 1 is nie bloot teologie, interessante ‘kop kennis’ nie!

Dit is belangrik dat ek hierdie ‘groot woorde’ ken van ons belydenis, in navolging van die Skrif.

Al ons sonde en ellende is juis omdat ons God nie meer reg ken en dien soos Hy Homself ge-openbaar het nie.

Om die waaragtige God, soos Hy Hom geopenbaar het, te ken,

is die ewige lewe, Joh. 17:3, wat kan belangriker wees as dit?

Ons moet die Here ken soos Hy Hom openbaar in die Skrif,

soos saamgevat in al sy name, eienskappe, deugde, ens.

EN hier is die eerste belangrike toepassing:

Ons moet waak daarteen om God op te deel en te kies wat ek van hou of nie, bv.

“ek glo in God van liefde, ander hou meer van God van regverdigheid, ens.”

Nee, God is volkome Een, alles of niks, die regverdige God is ‘n genadige God, en die genadige God is ‘n regverdige God.

Aanvaar en glo alles wat van Hom geopenbaar word, sien weereens die belydenis by Sondag 8 van die HK, v/a 8!

Tweedens, sien die waarskuwing en troos van die Here en wie Hy is deur al sy deugde:

– bv. dat God ewig, gees is, almagtig is, oneindig is, beteken aan die eenkant, Hy weet en sien alles, wees daarom gewaarsku:

Hebr. 4; “En daar is geen skepsel onsigbaar voor Hom nie, maar alles is oop en bloot voor die oë van Hom met wie ons te doen het.” (Heb 4:13)

Maar dit is dan tegelykertyd ook ‘n groot troos, want die Here sal orals met ons wees, vir altyd en ewig, Hy sien die onreg wat ook teen ons gepleeg word, en die veragting van sy kerk.  Dink maar aan die trooswoorde van HK Sondag 9 en 10, hoe God se alomteenwoordige krag ‘n groot troos is vir ons.

In Jes. 40, het die Here juis sy volk in ballingskap getroos, met sy ‘eienskappe’ as’t ware:

Hoor weer wat daar staan:

– v. 27 niks verborge vir die Here nie … Hy weet van ons sonde, ellende, swaarkry…

– v. 28 Hy is ewige God … dus altyd by ons … orals

– v. 28 Hy is almagtig, word nie moeg of mat nie … sal ons altyd dra en beskerm, sien Ps. 121

En Hy help ons as die Almagtige, Hy wat wys en goed is vir altyd vir ons: v. 29-31…

En as ons die Here so leer beter ken, dan kan ons wanneer allerlei ellende ons tref, na Hom vlug,

na Hom, wat in die woorde van ons belydenis, die alleroorvloedigste fontein is van alles wat goed is.

Deur Hom, deur Christus deel ons dan ook in die ewige geluksaligheid.

Derdens, ons belydenis is niks anders as ‘n lofprysing nie, hoe meer ons die Here leer ken, sy name, sy deugde, sy dade, alles, hoe meer loof en prys ons Hom vir wie Hy is

In die woorde van Elihu daar in Job 36:26 en Ps. 25 wat ons gesing het:

God is groot, dit bring ons in dankbare verwondering!

God is goed in al sy handel en sy weg is enkel reg … daarom sal hy my en u as begenadige sonders op die regte weg lei…

En juis daarom kan ons die woorde van Paulus ook uitroep, as ons ons verwonder oor die wysheid en goedheid van God se groot en wonderlike reddingsplan en wil,

O, DIEPTE van die rykdom en wysheid en kennis van God! Hoe ondeurgrondelik is sy oordele en onnaspeurlik sy weë! Want wie het die gedagte van die Here geken, of wie was sy raadsman gewees? Of wie het eers iets aan Hom gegee, dat dit hom vergeld moet word? Want uit Hom en deur Hom en tot Hom is alle dinge. Syne is die heerlikheid tot in ewigheid. Amen.” (Ro 11:33–36)

Mag ons opnuut verwonder wees (of weer raak?) oor ons ‘enige ware God’ en van Hom leer, van sy deugde, sodat Hy ons lewens sal bepaal, in alle tye.

Geliefdes, volgende keer gaan ons dan juis leer hoe hierdie groot en goeie God Hom openbaar, en waar ons spesifiek van Hom moet leer, NGB art. 2.

Hou daarom vas, deur te glo en aan te hou bely:

Joh 17:3  3 En dit is die ewige lewe, dat hulle U ken, die enige waaragtige God, en Jesus Christus wat U gestuur het. 

Amen.

Christus en Kultuur by Bavinck

Die Calvinistiese vs die Lutherse en anabaptistiese sienings

Inleiding

Die lesing van Bavinck sit uiteen die verskil wat daar is tussen die calvinistiese siening van ‘Christus en kultuur’, teenoor anabaptistiese en Lutherse sienings met hul ‘twee koninkryke’ leer.  Daar is vandag calviniste wat ook hierdie ‘two kingdoms theology’ (sommige noem dit ‘radical two kingdoms’) van Luther omhels en so bietjie verwerk, contra die gereformeerde sienings soos verwoord in die gereformeerde konfessies van die 16/17de eeu, outentieke Reformatore, Covenanters, Puriteine, Voortrekkers, Neo-Calviniste, ens.

Een van die hedendaagse voorstaanders van NL2K (natural law two kingdoms), Michael Horton beskryf hierdie moderne (lutherse?) siening as volg:

‘God secretly governs the nations just as he does the church, although he governs the former through natural law and common grace and the latter through his Word written and preached. […] The Mosaic theocracy was limited to the old covenant and is no longer the blueprint for nation-states.’ (The Christian faith: a systematic theology for pilgrims on the way (Grand Rapids, 2011), pp 366-7

Mid-America Reformed Seminary het in een van hul teologiese journaal uitgawes aan hierdie saak van die ‘two kingdoms theology’ aandag gegee, veral die volgende drie artikels, vir die wat meer wil lees oor die probleme van die moderne lutherse (radikale) ‘two kingdoms’ siening:

Ek plaas laasgenoemde artikel van Bavinck hier met erkenning aan hierdie bron (Mid-America Journal of Theology, 2014: Journal 25), waarin Bavinck ‘n oorsig gee hoe die gereformeerde standpunt verskil met ander sienings, ook Luther se ‘two kingdoms’ teologie aangaande ‘Christus en kultuur’.  ‘n Paar opskrifte en beklemtonings is ook bygevoeg.

‘n Paar aanhalings uit die artikel:

“What the Reformers sought was peace of the soul with God, liberty to serve Him according to His word, satisfaction for deep spiritual yearnings, such as the Romish Church could never meet.”

“The great and rich thought is not grasped, that Christ is not only king of the soul, but of the body as well; not only of the Church, but of the entire plane of all human life.”

“From this stationary and conservative tendency of Lutheranism, pietism has also originated: i.e., the tendency which attaches value only to piety, and leaves all the rest—art, science, the State, society, etc.,—to the world.”

“But notwithstanding all this, Calvinism has exerted a mighty influence on the moral condition of the nations. In the mighty mind of the French reformer, regeneration was no system, which filled out creation, as among Romanists; no religious reformation, which left creation intact, as among Lutherans; much less an entirely new creation, as among the Anabaptists;—but a reformation and a renewal of all creatures.”

“Calvin traced the working of sin wider than Luther, deeper than Zwingli. But, on this very account, grace is narrower with Luther and poorer with Zwingli than with Calvin. The Calvinist, therefore, is not satisfied when he is personally reconciled with God and assured of His salvation. His work begins then in dead earnest, and he becomes a co-worker with God.

“For the Word of God is not only the fountain of the truth of salvation, but also the norm of the whole life; not only glad tidings of salvation for the soul, but also for the body and for the entire world. The reformed believer continues therefore, “ad extra,” that reformation which began with himself and in his own heart. The conversion of his sold is not the aim and end, but the beginning and starting-point of his new life. He is therefore active and aggressive, and hates all false conservatism. The family and the school, the Church and Church government, the State and society, art and science, all are fields which he has to work and to develop for the glory of God. The Swiss Reformation bore thus not only a religious, but also an ethical social and political character.”

“And therefore, the Calvinist has put the entire moral life under the discipline of the law and under the rule of the Divine commandment.” 

“(Calvinism) tolerates neither hierarchy in the Church, nor tyranny in the State.”

_______________________________

The Influence of the Protestant Reformation of the Moral and Religious Condition of Communities and Nations

by  Herman Bavinck

[COOKE’S CHURCH: Thursday afternoon, September 22nd, 1892, 3 o’clock, P.M. The Council resumed its session, the Rev. Prof. T. Darling, D.D., in the Chair. After devotional exercises, the Council proceeded to the Order of the Day, and heard the following Paper by the Rev. Professor H. Bavinck, D.D., Kampen, on “The Influence of the Protestant Reformation on the Moral and Religious Condition of Communities and Nations.” (Dr. Bavinck’s very able and valuable paper is of such a length as forbids our printing it as a whole. We therefore give an abstract of its earlier passages, presenting the remainder in full.)]

In his opening paragraphs Dr. Bavinck remarks that the consideration of the topic assigned him is timely, because modern Romanists extol the happy moral and social condition of men previous to the Reformation, and deplore the tremendous overturning of all such that that movement occasioned. The subject is also important and difficult, for the nations affected by the Reformation are numerous and widely distributed. For three long centuries these have lived under an influence whose extent cannot be apprehended by the senses nor measured either by civil or ecclesiastical statistics.

Die Reformation was God-centered, not man-centered

The title of the subject assumes that the Reformation was a religio-ethical movement and could exercise such an influence. It did not stand by itself, but, while part of the Renaissance, it preferred the friendship of God to that of man. What the Reformers sought was peace of the soul with God, liberty to serve Him according to His word, satisfaction for deep spiritual yearnings, such as the Romish Church could never meet. Opposing the so-called abuses of the Romish system, the Reformers discovered that these “abuses” were but the natural fruit of the tree of Pelagianism, on which they grew; over against this they, therefore, placed an entirely new conception of religion and of morality.

Thus, the Reformation “was born from the downcast heart, from the deep sense of guilt, and from the confusion of the spirit. It proceeded on the supposition that man is a sinner separated from God, and so in its starting point it was diametrically opposed to Humanism. It moved in the old, that is the Christian, antithesis of sin and grace, of guilt and reconciliation.” As against Rome it sought an answer to the question, “How is sin pardoned and peace with God obtained.” It thus changed and purified the religio-ethical consciousness, lifting man up to an infinitely higher plane than that on which Rome had placed him, and setting aside for ever that sacramental system and outward morality in which the chief strength of Rome had consisted.

Grace sanctifies nature, not destroy it

Under the Reformation, “the entire ethical life originates in religion, in faith, and is itself nothing but a serving the Lord. The antithesis of consecrated and unconsecrated collapses, and makes way for that of holy and unholy. The natural is recognised in its value, and is “sanctified by faith in Christ.” The Reformation has also changed the religious condition of nations. It made religion a personal matter, and encouraged liberty of conscience; though from this again have come our Protestant divisions.

Protestant and Romish divisions

But in this matter Rome has no advantage over us. Our division into Lutheran and Reformed has its counterpart in the existence of the Greek and the Roman Churches. The latter is split up internally into countless parties, held together by the authority of the central power at Rome, while Protestants, however divided, remain one body through their free adherence to the one universal Christian faith. The Romish system fostered and still fosters superstitious observances, but the Reformation set men free from all these. The former cherished the external, the latter seeks to influence the soul. But morally also, the influence of the Reformation on the nations has not been lowering in its character. It must be admitted, however, that in this respect the Lutheran Reformation comes behind the Calvinistic. For this there are several reasons.

The German Reformation: a reformation of the religious, not the rest of life

The German Reformation, though at first just as Augustinian and just as radical as the Swiss, was early dulled into conservatism. Luther, frightened by the peasant insurrection and the radicalism of the Anabaptists, restricted the working of his reformatory principle to the realm of the religious life, and for the rest left everything, as much as possible, as it was.

Especially after the Diet of Spires, he left the settlement of the entire earthly life to the princes of the realm, who neither from principle nor from noble motives were all favourably disposed to the Reformation.

It is true he liberated the ethical life from the impress of the profane, but he had neither the power nor the inclination to reform it entirely, from the standpoint of the Christian principle, so that the Lutheran Reformation was only a reformation of the religion, a change of the inner man. Luther makes the worldly free from the ecclesiastical, but further he allows it, in a dualistic way, to stand side by side with the spiritual. And sometimes he speaks as if the external is an indifferent matter and incapable of moral renewal. The great and rich thought is not grasped, that Christ is not only king of the soul, but of the body as well; not only of the Church, but of the entire plane of all human life.

This explains why even the Lutherans of today separate themselves very little from the world. In their common daily life there rules something cosmic, a “being conformed unto the world,” which seriously endangers the Christian life, and not rarely gives occasion for serious complaints. The field of the adiaphora is very wide, and takes in nearly the whole external life. . Dancing, the theatre, concerts, etc., are frequented by believers and unbelievers alike. The keeping of the Sabbath, in Lutheran countries, differs but little from that in Romish lands.

In a direct way, the influence of the Lutheran Reformation is only appreciable in religious life and in pure doctrine. From this stationary and conservative tendency of Lutheranism, pietism has also originated: i.e., the tendency which attaches value only to piety, and leaves all the rest—art, science, the State, society, etc.,—to the world.

The Calvinistic Reformation: personal salvation and the reformation of the whole of life, all to the glory of God (Rom. 11:36)

The religio-ethical influence of the Reformation is most powerfully and purely observable, not among the Lutheran, but among the Calvinistic nations. The Swiss Reformation was radical and total. In principle it went deeper down, and therefore its practical compass was greater.

Lutheranism took its point of vantage in history, in the concrete reality, and there it rested. It did not ascend higher; it did not penetrate deeper; it was completely satisfied with justification by faith,—i.e., with the religion of the heart and the pure doctrine. But Calvinism has no peace until it had found the eternal in and behind the temporal. Its motto was, as it were,—“caducum eterna tuetur,” the temporal is bearer of the eternal. The Calvinist found no rest for his thinking, no more than for his heart, unless he rested in God, the eternal and unchangeable. He penetrated into the holiest of holies of the temple, to the final ground of things, and did not cease his search after the “aivti,a,” the “dio,ti” of things, till he had found the answer in the eternal and sovereign pleasure, in the “eu/dokia tou/ qeou/.”

Calvinism is the only consistent theological view of the world and of humanity. And therefore, apparently, it is particular, but in reality it is most universal and catholic. From the high, spiritual, theological standpoint which the Calvinist occupies, he looks over the whole world. He see everything sub specie æternitatis,—broad and wide and far. In his system all depends, not on any creature but only, on God Almighty. There is no limit to His grace and mercy but that which He Himself, in His unsearchable and adorable good pleasure, may have established. The love of the Father, the grace of the Son, and the communion of the Holy Ghost, have no limitation or condition, outside of themselves, in any quality of the creature. Neither country nor people, neither error nor sin, neither sex nor age bind them. “From Him and through Him and to Him are all things.”

Of course this Calvinism gave a peculiar character to the religious life. The religious life among the Calvinists is not only different from that among the Catholics, but also from that among the Lutherans.

The sovereignty of the truine God is central to the reformed faith

The difference is that in the religious life, as it reveals itself in Reformed circles, as well as in doctrine, the Sovereignty of God stands foremost. Not the love of the Father, as in many modern circles; not the person of Christ, as among the Moravians; not the inner testimony of the Holy Spirit, as among the Anabaptists and Friends; but the Sovereignty of God, in the entire work of salvation, and over the whole expanse of the religious life, is here the starting-point and the ruling idea. That Sovereignty is the Divine in the divinity, and the unity in the several operations of the three Persons of the adorable Trinity.

And now that it may be true that Calvinism, by its strict preaching of God’s justice and law, awakens a deep feeling of guilt and unworthiness in man, and that it prostrates him deeply in the dust before God’s sovereign majesty; but equally true it is, that afterwards, it elevates him to a singular height of blessedness, and that it causes him to rest in the free, eternal, and unchangeable good pleasure of the Father. This system is certainly not adapted to the making of “soft and dear” people, and it is averse to all sickly sentimentality.

The whole Bible, Old and New Testament guides the reformed faith

But it creates men of marble, with a character of steel, with a will of iron, with an insuperable power, with an extraordinary energy. The word of Bismarck—“Wir, Deutsche, fürchten Gott und sonst nichts in der Welt,” is spoken from the heart of the Calvinist. Elected by God, he recognises in himself and in all creatures nothing but instruments in the Divine hand. He distinguishes sharply between the Creator and the creature, and, in his religion, he will know nothing but God and His Word. His piety links itself therefore most closely to the Scriptures, and not a whit less to the Old than to the New Testament. For, in the leadings of Israel and in the dispensation of the Old Covenant, this Sovereignty speaks louder yet than in the New Testament.

The study of the Holy Scriptures occupies therefore, a large place in Reformed circles. And because Calvinism is more masculine than feminine, more mental than emotional, it endeavours to develop the religious life in others chiefly by instruction. It possesses sharply defined dogmatics, and owes a great share of its influence and extension to the clearness of its conceptions, and the sobriety and healthfulness of its entire view of life and of the world.

Big difference between Calvinism and Lutheranism: influence on the nations

But, yet more than in matters of religion, the difference between Lutheranism and Calvinism, is apparent in the influence on the moral condition of the nations. It must be acknowledged that the Calvinistic Reformation, in many countries, has also too early become stationary and conservative. In the Netherlands, for example, the activity of the Reformed ceased very nearly altogether after the Synod of Dort. Other powers then obtained a hearing. The magistrates bound the Church and broke its influence. Philosophy passed theology in the race. Literature and art were directed in unreformed paths. Riches and luxury stifled the simple Calvinistic spirit, so that we retain certain religious and moral conditions, which are little in harmony with the demands of the Reformation.

But notwithstanding all this, Calvinism has exerted a mighty influence on the moral condition of the nations. In the mighty mind of the French reformer, regeneration was no system, which filled out creation, as among Romanists; no religious reformation, which left creation intact, as among Lutherans; much less an entirely new creation, as among the Anabaptists;—but a reformation and a renewal of all creatures. Calvin traced the working of sin wider than Luther, deeper than Zwingli. But, on this very account, grace is narrower with Luther and poorer with Zwingli than with Calvin. The Calvinist, therefore, is not satisfied when he is personally reconciled with God and assured of His salvation.

The Word of God is the norm for the whole word, all of life, not only the church

His work begins then in dead earnest, and he becomes a co-worker with God. For the Word of God is not only the fountain of the truth of salvation, but also the norm of the whole life; not only glad tidings of salvation for the soul, but also for the body and for the entire world. The reformed believer continues therefore, “ad extra,” that reformation which began with himself and in his own heart. The conversion of his sold is not the aim and end, but the beginning and starting-point of his new life. He is therefore active and aggressive, and hates all false conservatism. The family and the school, the Church and Church government, the State and society, art and science, all are fields which he has to work and to develop for the glory of God. The Swiss Reformation bore thus not only a religious, but also an ethical social and political character.

The moral life, which has been fostered by the Calvinistic Reformation, distinguishes itself both from the Anabaptist “avoidance,” and from the Lutheran “cosmism.”1) The Anabaptists and the Friends avoid the world; they break all contact with unbelievers, and withdraw within the narrow circle of their own spiritual kindred. Their dress is as simple as possible, their lives are sober, they do not cultivate art or science, they do not join in the enjoyments of life. There is a perfect separation and a dualism, carried on at times to the verge of the ridiculous.

The Lutherans, on the contrary, maintain an unrestrained association with unbelievers; they take part in worldly pleasures, and there is here a manifest mixing of world and Church; in the common every-day life, the distinction between believers and unbelievers is almost totally lost sight of.

Now, Calvinism has taken position between the two, and has desired distinction, but no full separation, between Church and world. It foresaw that a complete separation would lead back to Romish asceticism and to monasticism; that it would compel the believers, contrary to the word of Paul (1 Cor. v. 10) to go out of the world; that it would only promote the unnatural; and that it would finally, terribly avenge itself in all manner of sins.

The whole world is under the law and rule of God’s commandments

But, on the other hand, it has not left the moral life to itself and to individual tendency and social caprice. Its conception of sin was too deep for this. The Calvinist has little faith in man, who is inclined to all manner of evil. It feared the play of emotions and the arousal of sensations which might very easily degenerate into sinful lusts and passions. It knew how easily the flesh was awakened and then spurred on by the enticements of the world. And therefore, the Calvinist has put the entire moral life under the discipline of the law and under the rule of the Divine commandment. 

The moral life therefore reveals, in all Reformed circles, a strict legal character; it has always more or less of the Puritanical stamp. It characterises itself by the strictness of Sabbath-observation, by the antagonism to all worldly pleasures, by a serious conception of the entire life. Concerts and theatres, song and dancing parties, feasts and drinking-bouts are forbidden enjoyments of the world.

And although contact with the world need not be avoided, in an ascetic or Anabaptist way, Calvinism has yet never promoted a real communion of life with unbelievers, on festive occasions, in marriage, in enjoyments, etc.; nay, it has rather kept back from such communion and disapproved of it. The Geneva of Calvin’s day, the legislation of the Presbyterian Churches in Scotland, in America, and in the Netherlands, prove it sufficiently.

Puritanism has thus sometimes nourished a hardness of sentiment, a coldness of heart, and a severity of judgment, which cannot impress favourably, The free, the genial, the spontaneous, in the moral life, have often been oppressed and killed by it. Far more classic than romantic in its nature, it has for the whole of life a norm and type, to which it must answer and be conformed.

Whole of life concecrated to God

And yet, we must not forget that Calvinism, even in its strictest form, differs on principle from the Romish asceticism and from the Anabaptist “avoidance.” These originate in despisal of the world; in the thought that the natural life, as being of a lower order, cannot be sanctified. But the Calvinistic rigorism was born from the desire to consecrate the whole life to God. Rome tries to bridle the natural man, Calvinism tries to sanctify him. And if it has thus been guilty of exaggeration, and if it has often disowned and killed the natural, every one who recognises the power and extensive dominion of sin will feel the difficulty here to walk in the right way, and equally to avoid conformity to and flight from the world, the worship and the despisal
of the same.

Calvinistic nations

The strict morality of Calvinism has, moreover, nourished a series of beautiful virtues: domesticity, order, neatness, temperance, chastity, obedience, earnestness, industry, sense of duty, etc. These may not belong to the brilliant and heroic virtues; they are specially civic virtues, and are of inestimable value to a people. Thereby the Calvinistic nations have laid by, in store, a capital of moral possessions, on which the present generations are still living. Nay, by this strict morality, Calvinism has not only promoted the simple domestic taste and has called into existence a solid bourgeoisie, but has also regenerated nations and founded States.

Calvinism a religion of the common people

For, in distinction from Pelagianism, which is always more or less aristocratic and hierarchical, because it transfers from nature to the realm of grace the selfdistinctions of men, Calvinism is democratic in character, and seeks its strength among the common people. It tolerates neither hierarchy in the Church, nor tyranny in the State. It is a principle of liberty, and has a republican mien. It had the greatest success among the nations that were strongly active and mostly set on liberty. It has defended, extended, and maintained the rights and liberty of the people in Switzerland, the Netherlands, England, and America. The character of the people and the nature of the religion here agreed and joined hands.

Missionary power of Calvinism

This is the reason why Calvinism extended itself much farther than Lutheranism. It has prosecuted its march through and around the world. It is a missionary power; in it lives an impetus to conquer all the world. Methodism as well as the Salvation Army here betray their Calvinistic origin. All the nations, among whom Calvinism became a power, distinguish themselves by extraordinary activity, clearness of thought, religious spirit, love of liberty, and by a treasure of civic virtues, which are not found, to that extent, among Catholic nations.

A comparison between Scotland and Ireland, between Prussia and Austria, between Holland and Spain, between North and South America, will always result in favour of the Protestant countries. In the centuries which have elapsed since the Reformation, the more serious Protestant and Germanic North of Europe and America has unquestionably, in almost every domain, passed in the arena the fickle Romish and Romanic South of both continents. The Reformation ‘continues, therefore, to occupy an important place among the means by which God has promoted the religio-ethical education of the nations and of humanity.

1. Editor’s note: By “cosmism” Bavinck seems to have in mind that idea that the order of nature (the so-called non-religious aspects of life, which is then conceived as most of life) floats free from the gospel and exists in and for itself, basically a kind of secularism.—JMB

_________________________________

Pro Regno artikels: Herman Bavinck

Verdere bronne, vir en teen moderne ‘two kingdoms’ sienings:

Politics after Christendom

A Quick and Easy Chart on Two Kingdoms and Neo-Calvinism

Resources on Two-Kingdoms Theology: Defenses and Critiques

A Two Kingdoms Primer 

Cornelis Venema and the Two Kingdoms

New Resource Page On The Twofold Kingdom

“Natural Law and the Two Kingdoms in the Thought of Herman Bavinck” — VanDrunen, Kloosterman

Monergism: Two Kingdoms views

2K or Not 2K? That is the Question: A Review of David VanDrunen’s Living in God’s Two Kingdoms

Two Kingdom Theology and Neo-Kuyperians

The Two Kingdoms: A Guide for the Perplexed

Natural Law and the Two Kingdoms in Dutch Theology

The Two-Kingdoms Theology and Christians Today

Theonomy, Two Kingdoms, and a Middle Road

One Kingdom or Two: An Evaluation of the ‘Two Kingdoms’ Doctrine as alternative to Neo-Calvinism

Spectacles Prescribed: A Review of VanDrunen’s “A Biblical Case for Natural Law”

Rick Gamble Critique of Two Kingdom Theology

The Lordship of Christ: Two Kingdoms Theology (appendix)

Is special revelation needed to regulate culture?

Pro Regno: Christus en Kultuur

Nederlandse Geloofsbelydenis artikel 1, deel 1

– Die enige God (Deut. 6:4 & Mark. 12:29) –

Lees: Deut. 6:1-9 & Markus 12: 28-31

Teks: “Hoor, Israel, die Here onse God is ’n enige Here.” (Dt 6:4) & “En Jesus antwoord hom: Die eerste van al die gebooie is: Hoor, Israel, die Here, onse God, is ’n enige Here;” (Mk 12:29)

Tema: NGB artikel 1, deel 1 (eerste sin) – Die enige God wat ons glo en bely

Preekopname (GK Carletonville, 2020-07-05, nota: die inhoud van die preek en teksnotas hier onder stem nie altyd ooreen nie):

Aflaai: NGB art. 1 deel 1 – Deut. 6:4 

___________________________________

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Inleiding

Die onlangse onluste en opstande met onwettige geweld in die VSA,

kom al ‘n baie lang pad,

natuurlik ken ons dit ook baie goed in ons eie land,

veral vanaf die 2de helfte van die 20ste eeu.

Die verwerping van gesag, wet en orde, is ‘n vyfde gebod saak,

dit behels ouerlike gesag, maar ook alle ander gesag wat oor ons aangestel is,

ook die burgerlike owerheid.

MAAR, onderliggend aan alle gesag en mag,

is die verwerping natuurlik van God se gesag.

By die HK se verklaring van die 5de gebod,

sien ons dat God agter alle gesag en mag staan van gesagsinstellings,

“….omdat God ons deur hulle wil regeer”

Dus, die verwerping van gesag en orde,

van ouerlike gesag of burgerlike gesag,

is eintlik die verwerping van God en sy gesag…

En deur die eeue, vanaf die sondeval is daar die opstand,

om God se bande, sy gesag af te werp.

Maar dit was veral vanaf die 19de eeu,

met die opkoms van Charles Darwin se evolusie teorie,

wat geleer het daar is geen God nie, dus geen gesag bo die mens nie,

dat die mens se opstand so baie toegeneem het.

In die 20ste eeu, het mense al meer begin glo ‘God is dood’

en … as God nie meer bestaan nie,

is daar nie meer ‘n absolute reg en verkeerd nie,

geen komende oordeel nie,

en is die gevolg in die woorde van 1 Kor. 15:32:

nou kan ons maar net eet, drink vrolik wees en sterf,

daar is niks meer as die wêreld hier en nou nie.

In die 1950’s, veral in Amerika en Europa,

het die hippie kultuur gevolg,

verwerping van ouerlike gesag, die kerk,

‘n lewe in losbandigheid,

en dan dekades later,

nadat kinders en jongmense vir dekades lank op staatskole,

en universiteite geleer is God bestaan nie,

en jy is ‘n aap,

nou begin hul al meer konsekwent soos ape op te tree, soos in die onluste gesien kan word.

So dit is tragies, die rewolusie in die VSA, ook ons eie land,

maar dit is alles die gevolg van die ontkenning van God, en sy gesag/bande.

En as ons nou orals om ons, in ons eie land, oor die wêreld heen, hierdie rewolusie sien,

dan roep die gelowige uit in die woorde van Ps. 11:3

“As die fondamente omgegooi word, wat kan die regverdige doen?”

Wat doen die gelowige as God se bestaan ontken word,

sy Woord ontken word,

wetteloosheid en wanorde toeneem?

Die gelowige doen wat ons nog altyd doen, en aanhou moet doen tot die laaste dag,

ons doen wat die Reformatore in die 16/17de eeu gedoen het toe hul vervolg is,

toe die opsteller van die NGB opgehang is vir sy geloof,

ons doen dit tydig en ontydig in alle tye, ook in rewolusionêre tye:

ek as gelowige, ons as gelowiges, ons as kerk van die Here …. glo en bely ….

in die woorde van NGB art. 1,

“Ons glo almal met die hart en bely met die mond dat daar ‘n enige en enkelvoudige geestelike Wese is wat ons God noem”

EN, hierdie enige God, het gespreek, het geopenbaar.

Geliefdes, hier is die belangrikste wat ons moet leer uit vandag se onderrig:

God is … en Hy het gespreek.

Daarom dat die NGB begin met hierdie twee wesentlike sake, in NGB art. 1-2.

Ons bely ‘n enige God, NGB art. 1

en ons bely God word geken, deur dat Hy Hom geopenbaar het,

ja, deur die skepping, maar in die besonder deur sy heilige Goddelike Woord (NGB art. 2-7).

Die antwoord op alle wanorde, opstand, ongeloof, ens. is eenvoudig gestel:

GOD IS EN HY HET GESPREEK

Daarby staan of val ons hele lewe.

En as mens nou na die hele NGB kyk, al 37 artikels,

dan bou dit voort op alles wat in die eerste 2 artikels bely word:

God is en Hy het gespreek, Hy het geopenbaar.

(En kyk na die opsomming op bl. 4 in die Mini-skakel)

Vanoggend, wil ons net leer oor die eerste sin van NGB. art. 1 (lees weer),

soos dit begrond is in die Skrif.

 

Kyk hoe begin die Skrif, dit wat ons glo en bely:

In die begin het God … die hemel en die aarde geskape.

Die Skrif probeer nie God se bestaan bewys nie, dit is ‘n gegewe waarheid,

want God is van ewigheid af, die skepping en alles het ontstaan, deur God se almag.

Daar is nie ‘n ander bron of fondament waaruit ons kan redeneer of dink nie,

of ‘n ‘hoër standaard’ waaraan ons God kan hou nie,

God is …. en Hy het gespreek, Gen. 1:1-3, en daarom:

En sonder geloof is dit onmoontlik om God te behaag; want hy wat tot God gaan, moet glo dat Hy is en ’n beloner is van die wat Hom soek.” (Heb 11:6)

So, dit is die eerste saak wat ons leer, ‘ons glo met die hart en bly met die mond …. dat God is …’ dit is ‘n saak van geloof’, deur die geloof ken en verstaan ons.

 

Tweedens, ons bely dat God ‘n enige God is.

Dit het ons gehoor daar in Deut. 6:4,

Hoor, Israel, die Here onse God is ’n enige Here.” (Dt 6:4)

Hierdie is die wesentlike belydenis van die Ou Testament kerk,

ook genoem die Shema, na aanleiding van die Hebreeuse woord vir ‘Hoor’.

Israel, hoor, luister, gee aandag, weet dit, jou Here, julle Here,

is die enigste Here!

Die woord ‘enige’ (eechad), dui op:

een, alleen, uniek, eerste, enige in sy soort.

So ons kan dit ook vertaal as:

“Hoor Israel, die HERE ons God is een … alleen, die uniek, enigste HERE…”

So, ongeag al die afgode en beelde om Israel,

ongeag al die onreg, boosheid, verkeerdhede, aanslae,

onthou, luister, daar is net een Here, een God, en dus een wet en waarheid.

Israel, moenie na die afgode afdwaal nie, moenie waarheid by die afgode soek nie,

Dit wat ons ook hoor daar in Jesaja 42:8, “EK is die Here, dit is my Naam; en my eer sal Ek aan geen ander gee, of ook my lof aan die gesnede beelde nie”, en:

Ek is die Here, en daar is geen ander nie; buiten My is daar geen God nie; Ek omgord jou, hoewel jy My nie geken het nie,” (Jes. 45:5)

En dat daar net een, unieke, enige God is, word ook in die Nuwe Testament kerk bevestig,

ons het dit daar gelees in Markus 12:29,

En Jesus antwoord hom: Die eerste van al die gebooie is: Hoor, Israel, die Here, onse God, is ’n enige Here…” (Mk 12:29), waar Deut. 6:4 en verder net so aangehaal en bevestig word.

Ons hoor dit regdeur die NT,

En dit is die ewige lewe, dat hulle U ken, die enige waaragtige God, en Jesus Christus wat U gestuur het.” (Joh 17:3)

Wat dan die eet van die offervleis aan die afgode betref, weet ons dat ’n afgod niks in die wêreld is nie, en dat daar geen ander God is nie, behalwe Een.” (1 Kor 8:4)

Dit is een liggaam en een Gees, soos julle ook geroep is in een hoop van julle roeping; een Here, een geloof, een doop, een God en Vader van almal, wat oor almal en deur almal en in julle almal is.” (Ef 4:4–6)

Geliefdes, sien NGB art. 8-11, daar gaan ons volgens die Skrif leer dat hierdie enige, hierdie een unieke Here, tegelykertyd een Wese is, maar bestaan in drie Persone, dit is juis wat Hom so uniek, enig in sy soort maak, teenoor al die afgode van die wêreld.

So, geliefdes, ons glo dat daar ‘n God is, ons glo dat Hy totaal uniek, enig is.

Dit word ook ook genoem, teisme of monoteisme.

Die woord vir ‘enige’ in Hebr. is eechad, in Grieks is dit nomon,

Latyn is dit mono = een = een God: monoteisme.

Teenoor die ateisme van ons dag,

teenoor die marxistiese rewolusie van ons land en VSA/Europa,

waar God, sy Woord, sy gesag, die gesagstrukture wat Hy daar geplaas het,

verwerp, verag, aangeval word,

hou die gelowige aan …. glo en bely …. van harte,

dat God is die enigste unieke enige God, én Hy het gespreek.

In sy Seun het Hy ons verlos (wat uitgebeeld word deur sy volk se verlossing uit Egipte, verlos van valse gode), sodat ons Hom nou opnuut in Hom kan glo en Hom bely,

En, kyk na die konteks van Deut. 6:4 en Mark. 12:29, naamlik Deut. 6:5-9 en Mark. 12:30-32:

sodat ons onself en ons naaste kan leer,

om die enige God lief te hê, en ons naaste lief te hê

om die feit dat God ons wel verskillend gemaak het,

man en vrou, verskillende tale en volke, ens.

nie beteken ons moet mekaar haat en vernietig nie

(wat revolusionêre marxistiese bewegings soos die BLM aanblaas),

maar mekaar kan en moet liefhê en respekteer volgens sy Woord,

want, Hy het gespreek, Hy het dit beveel.

Redding in Christus is daar vir elkeen wat hul bekeer,

maar regverdige oordeel oppad,

en ons is almal verantwoordelik vir ons optredes.

Deut. 6:6-9 leer ons dan ook om op elke plek en tye, orals

ons ‘enige ware God’ te verkondig God, sy Woord, sy Evangelie!

Maar, as mense aanhou gaan hoor en soek,

dat God bestaan nie, daar is nie ‘n absolute reg en verkeerd nie,

dat ons deur evolusie prosesse ontstaan het, van ape kom …

dan gana dit al meer daartoe leie dat ons soos ape begin optree en lewe,

selfvernietigend, deur die oortreding van die Tien gebooie,

afgodery, laster van sy naam, verag sy rusdag, verwerp gesag,

moord en aborsie moord, korrupsie, diefstal, haat, wellus, ens.

 

So geliefdes,

Sien u nou hoe wesentlik aktueel dit is dat ons glo en bely,

en aanhou sal glo en bely in alle tye,

hoe belangrik ons belydenis is in navolging van die Skrif:

“God is, Hy is die enige ware God… én Hy het gespreek…”   

Amen.

______________________________________

NGB preke hier beskikbaar: NGB leerprediking

Older Posts »

Categories