Die Kinderdoop en Besprinkeling: Ja of Nee?

deur dr. Willie Marais 

(Voorwoord, Inhoudsopgawe en Inleiding)

Nota: Ek plaas graag dr. Willie Marais se boek hier oor die kinderdoop, soos ek dit verwerk om hier geplaas te word, hoofstuk vir hoofstuk. Hier onder is die voorwoord, inhoudsopgawe en inleiding. Sien hier vir meer inligting oor dr. Willie Marais. Die boek van dr. Willie is baie handig, soos mens kan sien in die inhoudsopgawe se 32 vrae/onderwerpe wat hy aanspreek (hoofstuk 32 bestaan ook uit 19 onderwerpe of vrae). Daar word nie net die basiese Skrifgronde, teologiese, konfessionele en kerkgeskiedkundige argumente weergegee aangaande die kinderdoop nie, maar ook baie ander beginsel- en praktiese vrae oor die kinderdoop, wat baie leersaam is om oor te besin. Hopelik kan die boekie baie gelowiges help om opnuut die verbondsdoop te verstaan, waardeer en vas te hou in leer en lewe (ek maak hier en daar opmerkings, gewoonlik vooraf gemerk met die woorde ‘nota’ of  my voorletters: ‘slc’). kinderdoop en besprenkeling boekie

“En Ek sal my verbond oprig tussen My en jou en jou nageslag ná jou in hulle geslagte as ‘n ewige verbond, om vir jou ‘n God te wees en vir jou nageslag ná jou.” (Gen. 17:7)

“Want die belofte kom julle toe en julle kinders en almal wat daar ver is, die wat die Here onse God na Hom sal roep.” (Hand. 2:39)

Voorwoord

In die harte van baie mense – binne en buite die kerk – leef daar talle vrae oor die doop: die noodsaaklikheid, die betekenis, die wyse, die moontlikheid van herhaling daarvan, ens. Helaas word in die prediking en die kategetiese onderrig dergelike en ander brandende vrae, nie altyd tot bevrediging van ons mense behandel nie. Wanneer dan na literatuur gesoek word, word die skokkende ontdekking gemaak dat daar heel weinig werke bestaan wat so eenvoudig geskrywe is dat dit maklik en met begrypende insig gelees kan word.

Om die rede word hierdie boek van die bekende dr. Willie Marais van harte verwelkom. Dit voorsien op ‘n waardige wyse in ‘n groot behoefte. Maar daar is ‘n tweede rede waarom ons hieroor dankbaar is. Hier is immers ‘n man aan die woord wat nie alleen jare lank met die leerstuk oor die doop besig is nie, maar wat ook skrywe uit ‘n hart vol brandende ywer en vuur vir die God van die verbond waarvan die doop die seel en die teken is, terwyl hy in sy eie lewe die krag van die bloed van Christus, waarvan die water in die doop die teken is, op ‘n lewensvernuwende wyse ondervind het.

AI hoef mens nie met alle formuleringe saam te stem nie, een ding is wel duidelik: dit is ‘n boek wat met groot seën gebruik kan word. Op talle – ook gewoon praktiese – sake werp dit ‘n helder en betroubare lig, en deurgaans voel die leser die gloed van die liefde  waarmee dit geskrywe is, en waartoe dit tel kens weer oproep.

J.A. Heyns, M.A. (Stellenbosch), Th. Dr. (Amsterdam), D. Phil, (Potchefstroom), hoof van die departement Dogmatiek en Etiek aan die Universiteit van Pretoria. (April 1974)

INHOUDSOPGAWE

Inleiding

1. Hoe lei die Heilige Gees ons in sake soos die kinderdoop?

2. Mag iemand hom in die geheim laat oordoop?

3. Is dit verkeerd om jou te laat oordoop?

4. Is die dissipels van Handelinge 19 oorgedoop?

5. Mag ek my laat oordoop as my ouers ongered was toe hulle my ten doop gebring het?

6. Mag ek oorgedoop word as die predikant wat my gedoop het ongered was?

7. Is Martin Luther en Andrew Murray oorgedoop?

8. Hoe moet oor die aanwesigheid van en die gebrek aan vreugde by die wat oorgedoop word geoordeel word?

9. Is die inseën, opdra of toewy van kindertjies Bybels?

10. Is die doop van suigelinge ‘n noodsaaklikheid?

11. Wat word van die ongedoopte kindjie wat vroeg te sterwe kom?

12. Word ons nie deur die doop salig nie?

13. Waarom is Jesus dan groot gedoop?

14. Is die kinderdoop en besprinkeling gebooie en leringe van mense? Waarom vind ons geen duidelike voorbeeld in die Bybel van kindertjies wat gedoop is nie?

15. Is die kinderdoop van die begin af beoefen? Wat leer die vroeë kerkgeskiedenis ons?

16. Waarom vind ons geen spesifieke opdrag dat suigelinge qedoop moet word nie?

17. Mag alleen dissipels gedoop word?

18. Moet ons nie eers glo voordat ons gedoop mag word nie?

19. Leer die Bybel nie dat net bekeerlinge gedoop mag word nie?

20. Waarom lees ons dan in Hand. 8: 12 slegs van manne en vroue wat gedoop is?

21. Het die doop in die plek van die besnydenis gekom?

22. Moet die dopeling nie self vra om gedoop te word nie?

23. Waarom is lang betoë nodig om die kinderdoop te verklaar?

24. Waarom verskil die geleerdes so skerp oor die kinderdoop?

25. Is die verbond die grond vir die doop van suigelinge?

26. Kan die kinderdoop in die Bybelse kerkbegrip ingepas word?

27. Word die gawe van die Heilige Gees in die doop gegee?

28. Watter verband het die spreek in tale met die gawe van die Heilige Gees?

29. Mag iemand wat as suigeling gedoop is, sê dat hy nie gedoop is of gedoop was nie?

30. Moet die doop deur middel van besprinkeling of onderdompeling geskied?

31. Wat staan ons nou te doen?

32. Verskillende vrae oor praktiese aangeleenthede by die doop:

i. Moet die dopeling in water staan terwyl hy gedoop word?

ii. Mag die voorhoof van die suigeling alleen met nat vingers aangeraak word?

iii. Hoeveel maal moet die suigeling besprinkel word?

iv. Is dit reg dat water spesiaal uit die Jordaanrivier geskep word om die doop te bedien?

v. Word net die naam of ook die van van die dopeling genoem?

vi. Mag iemand tuis of buite die erediens gedoop word?

vii. Wie mag die doop bedien?   155

viii. Mag een die doopformule uitspreek en ‘n ander die doop bedien?

ix. Handhaaf die kerk wat volwassenes sowel as suigelinge doop dan twee verskillende dope?

x. Mag die een kerk die kinders van lidmate van ‘n ander of van ‘n susterskerk doop?

xi. Mag ‘n ongetroude moeder haar kind laat doop?

xii. Hoe staan die saak met die gebruik van doopgetuies?

xiii. Mag aangenome en vondeling-kinders gedoop word?

xiv. Wat word van ouers verwag wanneer hul kindertjies te vroeg gebore word?

xv. Mag die kindertjies van goddelose ouers gedoop word?

xvi. Mag ‘n swaksinnige, verstandelik vertraagde of ‘n idioot gedoop word?

xvii. Wat is die korrekte doopformule wat by die doop gebruik moet word?

xviii. Moet die bediening van die doop voor of na die prediking qeskied?

xix. Hoe lank mag met die doop van ons klndertjies getalm word?

33. Verwysings

34. ‘n Uitnodiging aan die leser!

INLEIDING

(deur dr. Willie Marais)

Eindelik het dit vir my moontlik geword om aan die versoek van talle vriende te voldoen om hierdie boek oor die doop te skrywe. Ons sien die doop as een van die twee sakramente (‘n sigbare teken wat ‘n onsigbare saak aandui) wat deur Christus ingestel is, as die uitwendige waterbad waarby Hy beloof het dat ons net so seker met Sy bloed en Gees gewas is van die onreinheid van ons siele, dit is van al ons sondes, as wat ons uitwendig gewas is met die water wat die onsuiwerheid van die liggaam wegneem.

Dit is ‘n heilige, sigbare waarteken en seël wat ingestel is om ons deur die gebruik daarvan die belofte van die Evangelie des te beter te laat verstaan en te verseel: naamlik dat Hy ons vanweë die offerande van Christus, wat aan die kruis volbring is, vergewing van sondes en die ewige lewe uit genade skenk.

Dit is voorts vir ons duidelik dat suigelinge gedoop moet word, aangesien hulle net so goed as die volwassenes in die verbond van God en in Sy gemeente ingesluit is, en aan hulle nie minder as aan die volwassenes nie, deur die bloed van Christus beloof word die verlossing van die sondes en die Heilige Gees wat die geloof werk. Daarom moet hulle ook deur die doop, as deur die teken van die verbond, in die Christelike kerk ingelyf of ontvang en van die kinders van die ongelowiges onderskei word, soos dit gedoen is in die ou Verbond of Testament deur die besnydenis, waarvoor in die Nuwe Verbond die doop ingestel is (nota: hier verwys dr. Willie na Heidelbergse Kategismus, Sondag 27, vraag en antwoord 74).

Soos Christus ons beveel het, word ons met water gedoop in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees. En ons glo dat net soos die water die vuilheid van die liggaam afwas wanneer ons daarmee begiet word, net so doen die bloed van Christus dieselfde inwendig in die siel deur die Heilige Gees: dit besprinkel die siel en reinig dit van sy sondes en wederbaar ons uit kinders van die toorn tot kinders van God. En dit geskied nie deur die uiterlike water nie, maar deur die bloed van Christus.

Die kerk gee aan ons van sy kant die sakrament en wat siqbaar is, maar die Here gee aan ons wat deur die sakrament aangedui word, naamlik die onsigbare genadegawes van die nuwe lewe. So word ons geloof voorts deur die sakrament van die doop versterk, en dit geld vir die ganse tyd van ons lewe, want ons geloofslewe gryp ons hele lewe lank terug na die feit van ons doop, waarmee die verband tussen ons doop en die voortdurende bekering bevestig word. Daarom verwerp ons ook die dwaling van almal wat nie met ‘n enkele doop tevrede is wat hulle een maal ontvang het nie. Ons glo dat almal wat die voorneme het om in die ewige lewe te kern, maar een maal gedoop moet word sonder dat dit ooit herhaal moet word, want ons kan ook nie twee maal gebore word nie (nota: hier verwys dr. Willie na Nederlandse Geloofsbelydenis artikels 33 en 34)

Hierdie standpunt word egter deur vele heftig bestry. En sedert die opspraakwekkende brosjure van Karl Barth het die vrae rondom die kinderdoop weer eens aktueel geword.

Ons leef in ‘n tyd waarin die kinders van die Here mekaar nodig het en die kerk dit nie kan bekostig om verdeeld te staan teen die aanvegtinge van buite nie. Maar wat is die situasie vandag? ‘n Duisternis van kerke wat mekaar byna almal in mindere of meerdere  mate beveg. Hoe jammerlik tog is hierdie sondige verskeurdheid in die oë van die wêreld nie. Maar wat of wie is die oorsaak van hierdie verskeurdheid? Sedert die Hervorming was die vyande van die kinderdoop hoofsaaklik verantwoordelik vir die versnippering van die kerk. Die verdeeldheid wat tot stand gekom het is nie dieselfde verdeeldheid as wat Jesus op aarde veroorsaak nie (Vgl. Luk. 12 :49 – 53). Jesus bring verdeeldheid tussen die lewendes en die dooies, want Hy moet Sy gemeente reinig deur die waterbad deur die woord om dit te heilig (Efes. 5:25,26; Tit. 3:5), om sonder gebrek in liefde te wees (Efes. 1 :4), sodat Sy kinders volgens dieselfde reël mag wandel en eenstemmig kan wees (Filip. 3:16). Maar die vyande van die kinderdoop het verdeeldheid tussen lewendes en lewendes gebring.

Hoe baie hartseer, pyn en verskeurdheid of verdeeldheid tussen man en vrou, ouers en kinders, broers en susters en ook gemeentelede onderling is nie op hierdie wyse tot stand gebring nie? Hoe baie lidmate is nie hierdeur verwar en heen en weer geslinger nie? En die felheid waarmee die kerke aangeval word, geskied nie altyd op hoë vlak nie. Hoe dikwels word daar nie qesê dat predikante kindertjies doop met ‘n slegte gewete en dat hulle alleen maar met so ‘n onbybelse praktyk voortgaan omdat hulle nie hulle werk wil verloor nie. En aan lidmate word gesê dat hulle gebooie en leringe van mense aanhang en vader en moeder en broer en suster liewer het vir God, wanneer hulle weier om hulle te laat oordoop d.m.v. onderdompelinq eers nadat hulle tot geloof en bekering gekom het.

Kinders van die Here kan oor baie dinge saamstem en vir baie sake saamwerk, maar vroeër of later kom dit telkens weer en weer by die doopvont uit. Dit is by die doopvont dat die paaie uitmekaar gaan en waar die kerk talle van sy lidmate verloor.

Dit sal ons nie help om hierdie feite te ignoreer nie. Daar waar ons van mekaar weggegaan het, daar sal ons weer bymekaar moet uitkom. Die kerk het ‘n dure plig om rekenskap te gee van die geloofwaardigheid van hierdie leerstuk wat hy geslagte lank al verkondig en in die praktyk toepas.

En ek wil graag in hierdie boek ‘n beskeie bydrae lewer.

Die boek neem die vorm aan van 32 hoofstukke, waarin op allerlei vrae ingegaan word. As gevolg van hierdie opset was ek genoodsaak om reeds vroeg in hierdie werk, en op meer as een plek, argumente te bou op stellinge wat reeds aanvaar, maar eers later beredeneer en bewys word. Om lompheid uit te skakel het ek nie elke keer gesê dat dit later aangetoon sal word of reeds aangetoon is nie. Die inhoudsopgawe sat die leser egter help om op hierdie vrae ‘n onmiddellike antwoord te verkry.

By al die voordele wat hierdie metode inhou, het dit egter een nadeel, as dit werklik ‘n nadeel is, dat ek gedwing was om ter wille van volledigheid by elke antwoord sekere sake telkens te herhaal. Ek vertrou dat dit nie vir u hinderlik sal wees nie, maar tot hulp. Miskien sal dit goed wees as die leser die boek eers haastig deurlees om ‘n geheelbeeld te verkry, en dit daarna met die Bybel in die hand stelselmatig deur te werk. U kan selfs ook eerste die antwoorde op die vrae lees wat u interesseer of probleme besorg.

Ek kon in hierdie boek met die hoofstukke oor die verbond, die wese van die kerk en die aard van die geloof volstaan het, want die argumente hier is absoluut sterk genoeg om die Bybelse grondslag van die kinderdoop te bewys. Maar sodoende sou ek nie reg laat geskied aan die talle ander vrae wat deur die teenstanders van die kinderdoop gestel word nie. Ek moes in baie van hierdie ander gedeeltes die argumente van die andersdenkendes tegemoet kom en probeer om hulle op dieselfde vlak te oortuig of aan my lesers rekenskap te gee teenoor ‘n bepaalde soort van redeneertrant wat daagliks onder die volk in omloop is. Ek weet dat die Bybel ongelukkig sodoende soos ‘n soort wetboek hanteer word waaruit ‘n mens alles kan en moet bewys, in plaas van een stuk evangelie van Gods genade. Intussen moet ek tog ‘n ernstige woord van vermaning rig aan almal wat meen dat alles vandag nog gekopieer moet word soos dit in die Bybelse tye gedoen is of gebeur het, omdat dit geen onderskeid maak tussen die historiese en normatiewe in die Bybel nie; aan almal wat nie van die genade alleen wil en kan lewe nie, maar steeds iets wil en moet presteer vir hul sieleheil, al is dit net die sogenaamde gehoorsaamheid om hulle weer te laat doop, omdat niemand uit die werke van die wet gered kan word nie (Gal. 2: 16, 21) en die soenoffer van Jesus vir ons redding genoegsaam is (1 Petro 1:18, 19); aan almal wat die Bybel as ‘n wetboek met reglemente opvat en die reglemente wil uitvoer, sonder dat hul rus wil vind in die voorkomende genade van onse Heer, omdat hulle daardeur weer onder die juk van diensbaarheid gebring word (Vgl. Gal. 2:2-5).

Ek maak in my studie gebruik van die nuwere taalkunde in die eksegese, veral, wat die verstaan van die Griekse aoristus (die ou onbepaalde verlede tyd) betref. Hieruit word dit duidelik dat geen standpunt oor die doop uit die eksegese nie, maar alleen op dogmatiese grande gehandhaaf kan word.

Ek meen om in die boek aan te toon dat die kinderdoop van die begin af deur die Christelike kerk beoefen is en wel d.m.v. besprinkeling. Ek sal ook aantoon dat Hebr. 6:1-9 gebruik kan word om teen die wederdoop te waarsku. Ek meen ook dat ‘n ongedoopte kindjie wat vroeg te sterwe kom verlore is wanneer die sakrament deur veragting versuim word. Dit kan selfs moontlik ook die geval wees waar ouers eerlik van oortuiging was dat dit verkeerd sou wees om hulle kindjie ten doop te bring, al sou ons van hierdie laaste afleiding nie absoluut seker kan wees nie.

Ek skrywe aan almal wat die waarheid liefhet. Mag u my antwoord met welwillendheid ontvang en edelmoedig die Skrifte ondersoek of hierdie dinge so is (Vgl. Hand. 17:11).
_____________________

Volgende hoofstuk/vraag: 1. Hoe lei die Heilige Gees ons in sake soos die kinderdoop?

Posted by: proregno | January 21, 2020

BELOFTEBOS, DIE GAY AGENDA EN GALASIERS 3:28

BELOFTEBOS, DIE GAY AGENDA EN GALASIERS 3:28

“Daar is nie meer Jood of Griek nie, daar is nie meer slaaf of vryman nie, daar is nie meer man en vrou nie; want julle is almal een in Christus Jesus.” – Galasiërs 3:28

‘n Week gelede het ek geskryf oor hoe Gal. 3:28 misbruik word vir die VIDA agenda. ‘n Teologiese professor wat skryf (beklemtonings bygevoeg):

“The research focuses on this biblical passage, because Galatians 3:28 has enjoyed considerable prominence in biblical research over the last 30 years. The passage has often been cited in church debates about slavery and racial discrimination, the ordination of women in ecclesiastical offices, gay and lesbian matters, and as the foundation for the equality of all people. … ”

‘n Week later, sien ons ‘n voorbeeld van hoe die Gay agenda ook hierdie vers vir ‘n sosiale agenda inspan, Siya Khumalo, ‘n gay aktivis skryf (beklemtonings bygevoeg):

“Nothing undermines South Africa’s Constitution more than the selectiveness with which some of us interpret and apply our holy texts. Consider Galatians 3:28. “There is neither Jew nor Gentile, neither slave nor free, nor is there male and female, for you are all one in Christ Jesus.” The “male and female” motif nullified there is that clung to by heterosexists who reduce this verse to a statement about salvation denuded of social consequences. “There are no favourites in the order of salvation,” they teach. But distorting or watering down the social implications of such texts is how Christian supporters of slavery, apartheid, anti-Semitism, Islamophobia and other prejudices have upheld hermeneutics of “othering” that decontextualise scriptures to their taste. The net effect of this theology is that it ends up being safer to seek love in secular spaces instead of sacred spaces.”

Die agtergrond vir hierdie opmerking oor Gal. 3:28, is die Beloftebos ‘wedding venue’, wat weens hul Christelike geloofsoortuigings nie huwelike akkomodeer tussen paartjies van dieselfde geslag nie, hulle het ‘n gay paartjie as volg geantwoord:

“Thanks for your mail and phone call and for taking the time to fill in the enquiry form. I apologise for the delay in answering your enquiry. “Unfortunately, we will not be able to host your wedding at Beloftebos on April 3rd 2021. The reason for that is that, based on our personal beliefs, we do not host weddings between couples of the same gender. “In a media statement on our website we try to explain where we come from and why we have decided this. “May both of you really have a very blessed 2020.”

Sien hierdie nuusartikel wat oor die saak verslag lewer:

Another couple disappointed after Beloftebos venue stands firm on LGBTQI+ weddings policy

Die artikel bevat ook ‘n verwysing na Beloftebos se media verklaring en standpunt oor hierdie saak wat by ‘n vorige geleenthedi ook ter sprake was, wat ek ook deels hier plaas:

“We, the owners of Beloftebos are Christians who seek to honour and obey God in everything we do, including the way in which we operate our business (the wedding venue). While the venue is available to people of all race[s], our Biblical conviction is that marriage is reserved for a life-long commitment between one man and one woman. This is a deeply held belief (not only for us, but for the vast majority of Christians around the world for over 2 000 years) and is a foundational part of our faith as Christians. “This belief in turn guides our venue’s policy. It is our conscience before God which prohibits us from hosting any other kind of ‘marriage’ on our property – not a fear or hatred of homosexual people (‘homophobia’) as we have unfairly been accused of.

For us, to host (and thereby enable, or celebrate) a same-sex ‘marriage’, would be to dishonour and disobey God – potentially with eternal consequences. This is too great a cost and if forced to compromise on our faith, we would have to ‘obey God rather than men’ (Acts 5:29). “At the same time, we appreciate and respect that South Africa is an open and democratic society where people are free to live their lives as they choose – including the right to conclude same-sex ‘marriages’. We respect this freedom of choice, and simply ask that our freedom of choice (to believe, and live our lives according to, the Bible) be respected also. Our Constitution does not require everyone to believe the same, and does not punish people for holding divergent beliefs and opinions.”

Teenoor hierdie bybelse liefdevolle verdraagsame getuienis van Beloftebos, wat by ons Christelike geloof wil bly staan (in die besonder oor die huwelik), en die vryheid binne die land se grondwet regmatig wil gebruik om hul besigheid in vryheid te beoefen volgens hul christelike geloof, sien mens ongelukkig in Khumalo se skrywe dat dit nie vir hom, vanuit sy standpunt gesien, bloot net gaan oor ‘diskriminasie’ en ‘n ‘opressive regime’ wat agter hierdie soort gevalle sit nie. Sy visier is gemik op wat hy die ‘DNA’ van ons land se geskiedenis noem, nl. die Christelike geloof self wat al 2000 jaar oud is, en ook hier in Suid-Afrika gevestig is al vir eeue onder al die volke (hoe gebrekkig ook dit baiemaal is). Die Christelike geloof is vir hom ‘homophobic’, dus deel van die wesentlike probleem.  Hy skryf daarom ook, waarin hy sommer ‘n klomp sake bygooi wat natuurlik – volgens hom – alles die Christelike geloof se skuld is:

“The Christianity that begets homophobia is the type once used to legitimise apartheid. Ignoring that the first non-Jewish convert to Christianity was a black eunuch, white supremacist Christianity vilified Jewish, black and gender non-confirming people to justify its abuse of power. It’s impossible to confront its racism apart from confronting its queerphobia because both are sponsored by the same inclination towards self-serving hypocrisy, and there’s no potting soil for hypocrisy to grow in better than religion. To the homophobe, a same-sex couple that practices love and community service can never be as morally good as a heterosexual couple that destroys social cohesion.”

Vanselfsprekend glo hy nie God se Woord leer dat homoseksualisme sonde is waarvan bekeer moet word, en nie gevier moet word nie, veral nie in ‘n huweliksfees nie (Rom. 1:26, 27; 1 Kor. 6:9-11; 1 Tim. 1:10; ens.). En, baie belangrik, beteken dit vir hom dat die tradisionele Christelike geloof wat nog glo dat God man en vrou geskape het, en dat ‘n huwelik alleen tussen ‘n man en vrou is, nie meer verdra moet word nie, ‘toxic ideas’ is. Hy roep op tot aksie, niks anders nie as onverdraagsaamheid teenoor mense wat anders as hy glo hier in Suid-Afrika en wie hy nie wil akkommodeer in die naam van ‘verdraagsaamheid’ in die post-apartheid SA nie, as hy ook ten slotte skryf:

“What happened at the Beloftebos wedding venue in the Western Cape isn’t just a same-sex couple issue; it’s a symptom of the ethical disorientation that colonial Christianity spun South Africa into, and I don’t think we’ll transform or heal the country, or get buy-in on its Constitution, until we come to terms with how that Christianity became and remains part of its DNA. Let us not wait until the next couple that’s turned away is a heterosexual one turned away on the basis of race to do the work. We are all at risk of being othered.”

Soos iemand anders inderdaad geskryf het: daar is niemand so onverdraagsaam as die … (sogenaamde) verdraagsames nie! (DA Carson)

Soos soveel deur die eeue gedoen het (2 Tim. 4:3,4), roep hy eintlik op tot niks anders as die vernietiging van die Christelike geloof soos dit aan ons oorgelewer is nie (Juda 3), ‘n ander god, ander jesus, ‘n ander woord moet nou geskep word, wat ons almal se sondes, insluitende die homoseksuele sondes sal akkomodeer en goedpraat. Weg met onder andere 1 Kor. 6:9-11, is die implikasie, weg met die Evangelie van Jesus Christus, wat oproep om van al ons sondes te bekeer en Hom te dien volgens sy Woord deur die krag van die Gees, nie volgens die … tydsgees nie.

Dit is al hoe duideliker dat die vervolging van die Here se kinders, sy kerke wat nog getrou wil bly, al meer gaan toeneem, en daardie vervolging gaan nie net kom van die wêreld nie, maar ongelukig ook die valse leraars en valse kerke (sien 2 Tim. 4:3,4).  Dit is natuurlik nie aangenaam nie, maar dit moet ons ook nie verbaas of onkant vang nie, want die Heilige Skrif leer self, 2 Tim. 3:1-4:5,

“1 Maar weet dit, dat daar in die laaste dae swaar tye sal kom.
2 Want die mense sal liefhebbers van hulleself wees, geldgieriges, grootpraters, trotsaards, lasteraars, ongehoorsaam aan hulle ouers, ondankbaar, onheilig,
3 sonder natuurlike liefde, onversoenlik, kwaadsprekers, bandeloos, wreed, sonder liefde vir die goeie,
4 verraaiers, roekeloos, verwaand, meer liefhebbers van genot as liefhebbers van God;
5 mense wat ‘n gedaante van godsaligheid het, maar die krag daarvan verloën het. Keer jou ook van hierdie mense af.
6 Want uit hulle is die wat in die huise insluip en arme vroue gevange neem wat met sondes belaai is en deur allerhande begeerlikhede gedryf word,
7 wat altyd leer en nooit tot die kennis van die waarheid kan kom nie.
8 En net soos Jannes en Jambres Moses teëgestaan het, so staan ook hierdie mense die waarheid teë, mense verdorwe in die verstand, onbetroubaar ten opsigte van die geloof.
9 Maar hulle sal nie verder voortgaan nie, want hulle dwaasheid sal vir almal duidelik wees, soos ook dié van daardie manne geword het.
10 Maar jy het my navolger geword in leer, lewenswandel, planne, geloof, lankmoedigheid, liefde, lydsaamheid,
11 vervolginge, lyding, soos my te beurt geval het in Antiochíë, in Ikónium, in Listre. Watter vervolginge het ek nie al verdra nie! En die Here het my uit almal verlos.
12 En almal wat ook godvrugtig wil lewe in Christus Jesus, sal vervolg word.
13 Maar goddelose mense en bedrieërs sal voortgaan van kwaad tot erger, hulle wat verlei en verlei word.
14 Maar bly jy in wat jy geleer het en waarvan jy verseker is, omdat jy weet van wie jy dit geleer het,
15 en dat jy van kleins af die heilige Skrifte ken wat jou wys kan maak tot saligheid deur die geloof in Christus Jesus.
16 Die hele Skrif is deur God ingegee en is nuttig tot lering, tot weerlegging, tot teregwysing, tot onderwysing in die geregtigheid,
17 sodat die mens van God volkome kan wees, vir elke goeie werk volkome toegerus.”

1 Ek besweer jou dan voor God en die Here Jesus Christus, wat die lewende en die dode sal oordeel by sy verskyning en sy koninkryk:
2 verkondig die woord; hou aan tydig en ontydig; weerlê, bestraf, vermaan in alle lankmoedigheid en lering;
3 want daar sal ‘n tyd wees wanneer hulle die gesonde leer nie sal verdra nie, maar, omdat hulle in hul gehoor gestreel wil wees, vir hulle ‘n menigte leraars sal versamel volgens hulle eie begeerlikhede,
4 en die oor sal afkeer van die waarheid en hulle sal wend tot fabels.
5 Maar wees jy in alles nugter; ly verdrukking; doen die werk van ‘n evangelis; vervul jou bediening.

Gebed en belofte
Laat ons bid vir Beloftebos en sy mense, asook alle medegelowiges en kerke wat, deur die Here se genade, wil ‘bly by (wat ons) geleer het’: Jesus Christus en sy Woord.  Laat ons in nederigheid, krag en waarheid van die Here se wet (norm) en evangelie (redding) getuig, tot eer van God Drie-enig, en, tot redding van ons almal in SA as sondaarmense, ook gay mense wat, soos ons almal, die evangelie van redding, bekering en bevryding nodig het, sodat ons God en ons naaste weer kan liefhê en dien  …. dit is ons enigste Hoop vir SA (Ps. 127:1; Joh. 15:5).

Aan die Beloftebos gelowiges, mag die Here jul opnuut versterk om aan te hou met julle getuienis, staan vas!, want, soos jul in jul verklaring getuig, wat ons met die Here en sy Woord maak, het ewige gevolge.

Ons Here Jesus belowe en waarsku self, vir ons almal, in Markus 8:

“35 Want elkeen wat sy lewe wil red, sal dit verloor; maar elkeen wat sy lewe om My ontwil en om die evangelie ontwil verloor, hy sal dit red.
36 Want wat sal dit ‘n mens baat as hy die hele wêreld win en aan sy siel skade ly?
37 Of wat sal ‘n mens gee as losprys vir sy siel?
38 Want elkeen wat hom vir My en my woorde skaam in hierdie owerspelige en sondige geslag, vir hom sal die Seun van die mens Hom ook skaam wanneer Hy kom in die heerlikheid van sy Vader met die heilige engele.”

‘N GEREFORMEERDE KERKVERBAND BREEK SUSTERSKERK BANDE

MET DIE GK(v) NEDERLAND WEENS VIDA

Die Gererformeerde Kerken vrijgemaakt (GKV) van Nederland, se algemene sinode van 2017 (Meppel), het die besondere ampte oopgestel vir susters (VIDA). Ek het daaroor hier geskryf:

Nog ‘n gereformeerde kerkverband buig voor die VIDA feministiese tydsgees: GK (Vrijgemaakt)

VIDA artikels oor die ongereformeerde weg wat die GK(v) ingeslaan het

As gevolg daarvan, op voorstel van die OPC, is die GKV ook uit die ICRC (International Conference of Reformed Churches) geskors:

Die Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt (GKv) geskors uit die ICRC weens hul besluit oor die vrou in die ampte

Die GKSA is ook lid van die ICRC en het ook nog tans ekumeniese eenheidsbande met die GKV, asook met verskeie van die ICRC lidkerke, onder andere die OPC.

Die GKV se huidige algemene sinode (Goes) is weer in sitting, en op 10 Januarie het die afgevaardiges van 7 buitelandse kerke toesprake op die sinode gelewer.  Van die 7 kerkverbande, het een kerkverband nie ‘n probleem met VIDA (vroue in die besondere ampte) nie, maar die ander 6 kerkverbande se afgevaardiges het die GKV baie sterk vermaan, of gevra waarom hul nie ook as kerkverbande hieroor geraadpleeg en mee in gesprek gegaan is voor die besluit geneem is nie.

Die CanRC (Canadian Reformed Churches), ook bekend as die Vrygemaakte Kerke in Kanada, het sustersbande gebreek met die GKV.  Die verslag oor die verskillende toesprake, asook die reaksies, besprekings, ens. daarop, kan hier gelees word, met dank en erkenning aan die een-in-waarheid webblad (sien die paneel aan die linkerkant op die webblad vir die verskillende briewe van afgevaardigde kerkverband, verslae, ens. oor die Goes sinode):

GS Goes Verslag: buitelandse kerke

Volgens DJ Bolt gaan die saak van VIDA in die komende week weer op die tafel van die sinode wees:

“Een tussendoor-Nieuwsbrief m.b.t. besprekingen op de GKv generale synode Goes die vergadert te Mennorode, Elspeet. De informatie hierover kan niet gemist worden als voorbereiding op de drie vergaderdagen deze week (23-25 januari) waarop de revisieverzoeken ‘vrouw-in-ambt’ zullen passeren. We hopen ook deze dagen daar te bivakkeren en onze lezers er volgende week verslag van te doen. Wellicht komen de verslagen en de Nieuwsbrief later dan gebruikelijk, dus na deze week. Want van drie dagen verslagen maken op een zaterdagmiddag en – avond is misschien geen goede voorbereiding van de rustdag.”

‘n Paar aanhalings uit die buitelandse toesprake, waaronder ook die GKSA se afgevaardigde:

CanRC:
“Het is over, ten minste, nu. De Canadian Reformed Churches besloten afgelopen lente de zusterkerkrelatie niet meer voort te zetten. Daar zijn verschillende redenen voor. Maar ten diepste gaat het om de vraag of men wil leven naar Gods Woord. De kerken die ik en br. Nordeman vertegenwoordigen zijn niet langer overtuigd dat de GKv dit doen.

In mijn toespraak ga ik niet herhalen wat wij u gezegd hebben in de vele, vele afgelopen jaren. Wij zien daar weinig nut in. In synode vergaderd besloten onze kerken, in 2016 en nogmaals in 2019, om elke vrijgemaakte kerk een brief te sturen met de tekst van onze besluiten aangaande de GKv, in het Nederlands, zodat onze zorgen u bekend zouden zijn. Wij kozen voor deze handelswijze omdat het ons inziens duidelijk moet zijn dat wij deze stand van zaken betreuren. Het doet ons diep pijn. U bent ons dierbaar geweest, wij zijn elkaar tot nut geweest. Maar wij voelen ons gedwongen. Want het is onze overtuiging dat het onderhouden van onze zusterkerkrelatie niet trouw zou zijn aan de enige bisschop van de kerk, onze Heiland en Heer, Jezus Christus.

Als ik zie hoe het gegaan is, de afgelopen tien jaar, dan verbaasd het mij en doet het mij verdriet dat velen van u niet bewust leken van de gevolgen van uw besluiten voor uw internationale relaties en dat u, zo lijkt het, verbaasd bent door wat er nu gebeurd. Uw lidmaatschap in de ICRC is geschorst, op motie van de Orthodox Presbyterian Church met steun van de Canadian Reformed Churches. En nu hebt u geen zusterkerken meer in Noord Amerika.

De reden is niet, dat wij, uw zusterkerken, allemaal veranderd zijn m.b.t. de zorgpunten. De reden is dat u veranderd bent. En de reden is des te meer, dat, ondanks het feit dat u veranderd bent, u ons niet hebt overtuigd om te veranderen.”

KPCK:
“Echter, toen wij hoorden van uw beslissing om de ambten open te stellen voor vrouwen was het ons alsof ‘de Jeruzalemmer tempel’ werd verwoest. Die beslissing is tegen het eenvoudige onderwijs van de Schriften dat in onze kerken wordt beleden. Maar zuster-afgevaardigden Van Delden-Ubels en Simone Wiersma-Wieringa, we zijn dankbaar voor de omgang met u gisteren, en uw persoonlijke betrokkenheid op uw kerken.”

FRCA:

“De Heilige Schrift is ons fundament om de Heere God en Jezus Christus te leren kennen. En ook zonde doet kennen. Door de Schrift op heel andere manier te lezen verandert ook de basis, het fundament van het geloof. Ondanks verschil in hermeneutiek kunnen we veel overtuigingen wel delen. Staan we naast u en delen het geloof in Christus’ verzoening door voldoening, in de Drie-eenheid, in verkiezing en verwerping. Nog steeds die overtuigingen maar toch een ander fundament. Wat heeft dat tot gevolg? Dat er geen basis van vertrouwen meer blijft. Vergelijk het met een ontmoeting met een rooms-katholiek iemand. We zijn blij met hetzelfde geloof als het de verzoening betreft, maar genade is van Christus en komt niet van Maria. Daarom is een kerkelijke relatie onmogelijk. Want de roomse kerk heeft een heel andere basis voor het kennen van God.

Dát bedoel ik met verschil in fundament. Het kerkschip is los van zijn ligplaats. Er is geen vertrouwen meer. De vraag is hoe lang het duurt na de vrouw in het ambt en aanvaarding van homorelaties, dat het verschil in fundament ook consequenties heeft voor de de leer van de verzoening, de leer over God zelf, de uitverkiezing. Gods Woord alleen leert Christus kennen. We hopen dat dat weer een gezonde plek in de GKv zal krijgen.”

GKSA:
“We waren lid van de ICRC. Daar werden we geconfronteerd met de vrouw-in-het-ambt-besluiten van de GKv zonder er samen over gesproken te hebben. Terwijl ook andere kerken veel materiaal hier over hebben. Waarom op deze manier ons er mee te confronteren? Menselijkerwijs gesproken is het niet mogelijk terug te komen op deze weg. Dat is in elk geval erg moeilijk. Maar het zou wel mogelijk zijn om de verdere uitvoering op te schorten en zo de andere kerken er werkelijk bij te betrekken.

Onze kerken hebt u achtergelaten en bent nieuwe kerkrelaties aangegaan. Wij waren u trouw maar zullen we zo nog partners in de ICRC kunnen zijn? Wij worstelen met de ‘vrouw-in-het-ambt’. Er wordt veel druk uitgeoefend. Laten we niet maar in een conferentie maar als kerken ook met uw nieuwe partners, samen gaan zitten en deze zaken doorspreken. Want als er inderdaad sprake is van een verkeerde hermeneutiek zal het niet blijven bij deze zaak.”

OPC:
“Wij zijn bezorgd, verlangen naar u en bidden dat we een van geest zullen zijn in gebondenheid aan de Schriften.  De vrouw-in-het-ambt werd in gereformeerde kerken wereldwijd afgewezen. Ook door de GKv, nog in 2008. Waarom is er met ons niet eerder over gesproken? Wij zijn nu in verwarring over de oude gronden om de vrouw-in-het-ambt af te wijzen.  … De wereld heeft geen idee wat God van ons verwacht maar op de kansels moet klinken: Zo zegt de Heere! De gewetens van kerkleden en predikanten worden nu gebonden. De kerkregering is gemengd en misleidend.
Worden ook wij daaraan gebonden terwijl we niet overtuigd zijn? Moeten we het maar zo laten? Onze geloften niet langer houden? Terwijl de besluiten veel consequenties en  gevolgen hebben. En dat niet alleen voor de kerkregering. Wij hebben u lief en willen één met u blijven. Maar we smeken opnieuw: heroverweeg uw besluiten.”

Die CanRef se brief aan alle GKV gemeentes kan hier gelees word:

DE AAN IEDERE GKV-KERK GEZONDEN BRIEF LUIDT ALS VOLGT

‘n Aanhaling daaruit: “Met grote smart ontving onze Generale Synode 2019 een grondig rapport van de benoemde commissie, dat liet zien dat niet slechts de waarschuwing van de Synode 2016 in de wind was geslagen, maar dat de Synode Meppel 2017 doorging op het hermeneutische pad van uw vorige synodes en besloot dat de Bijbel vrouwen toestaat in de ambten van diaken, ouderling en predikant te dienen. In de brief die de broeders afgevaardigden namens de Synode Meppel 2017 aan onze Synode 2019 overbrachten, werd niets gezegd wat de bevindingen van dit rapport tegensprak. Om redenen die in het rapport zijn aangegeven en vermeld staan in ons besluit van de Synode Edmonton 2016 (zie bijlage), doet dit handelen Gods Woord zonder meer geweld aan en het heeft ons gedwongen onze kerkelijke relatie met u, de Gereformeerde Kerken in Nederland (vrijgemaakt), te beëindigen.”

Posted by: proregno | January 17, 2020

RS CLARK, CALVIN AND THEONOMY

RS CLARK, CALVIN AND THEONOMY 

Johannes Calvyn

Does God’s law still apply to current civil governments and societies, and in what detail? Or is ‘natural law’ enough for governments to rule today, they do not need God’s revealed laws or bow before King Jesus Christ?  What is and should be the relation between church and state, biblically and confessionally?

These and many other questions has been part of a big debate in the second half of the 20th century, and also now to a lesser extent in the 21st century, within the reformed camp in the USA, in the reformed and presbyterian churches. For or against theonomy has been a big debate, unfortunately making many ‘enemies’ among each other, especially surrounding the work of some of the foundational theonomic theologians, like RJ Rushdoony and GL Bahnsen. I thought the debate died down a bit, myself not reading much about it since the beginning of the 2000’s, before then, I studied the topic more, but since then focusing more on other topics.

Someone who clearly is very strongly against anything that looks like or smell like theonomy, and still fighting it with a passion, is prof. RS Clark from Westminster Seminary California.

On his website is his newest article on this topic, where he tries his best to persuade folks not to learn anything at all from reformed theonomists, because they do not agree with his and his colleagues natural law (radical) two kingdoms views which seems to him to be the ‘only’ reformed view concerning ethics related to law, church and state, etc, in their eyes:

Just Discovering Reformed Theology? TheoRecon Is A Toll-Booth You Should Skip

RJ Rushdoony

I have tried to give some balanced perspective as a non-american reformed believer, but without giving any reasons, dr. Clark decided to delete my two short contributions to two of his current threads on theonomy. Maybe he decided to just ignore a no name theologian like me, or just don’t like what I am saying, but he has this footnote at his articles which give some explanation, and I must guess which one it is that applies to me:

“Comments are welcome but must observe the moral law. Comments that are profane, deny the gospel, advance positions contrary to the Reformed confession, or irritate the management are subject to deletion. Anonymous comments, posted without permission, are forbidden.”

Clark also followed up the above article with this quote from Calvin, which he and many others unforunately thinks settles the debate once and for all, namely “Calvin spoke against theonomy”, the debate is settled, let’s move on … or so he thinks:

Calvin Rejected Theonomy In Favor Of Natural Law

I have answered both Clark’s threads on this topic, and since he deleted it, I am publishing it here.

The biggest lesson for me in these kind of debates that I been following for 30 years, and especially now with Clark’s actions in not allowing my comments, is not whether one is pro- or non- or anti-theonomic as such, but that we should, no matter what camp we in, read and listen to both sides of views, debates, etc., especially if many on those debates are with fellow reformed brothers within the reformed camp.

Yes, we must beware of false doctrines, heresies, guard the true churches (BC art. 29), etc., but I do not believe pro or anti-reformed theonomic ethics (which I believe is another, not the only reformed ethic for God’s law for today, which should be considered within reformed and presbyterian churches, together with other reformed views on this topic, that will be more or less non-theonomic/theocratic) is a area to die for on a reformed hill, I do not believe one should be seen as ‘within or without the reformed camp’ because of being pro- or anti theonomic (with theonomic here I mean specifically Rushdoony or Bahnsen’s kind/version of theonomy, and not theonomy in general through history, which I believe all reformed should be theonomic in general: pro-law in the tradisional 3 uses of the law distinction sense, as is stated in our reformed confessions).

Here is my two replies, with a slight few changes, please read dr. Clark’s article and quote first (see above), and then read my two replies:

My reply 1 to dr. Clark’s “Just Discovering Reformed Theology? TheoRecon Is A Toll-Booth You Should Skip”

Greg L. Bahnsen

“As a non-American reformed believer, trying to read both sides of the Machen’s Warrior Children for decades (Clark’s view on this, see here), in this case, pro- or anti-theonomy/recon reformed views, all I can say is that I also see some serious problems with the (radical) Two Kingdoms (R2K) views espoused by the Westminster California brothers in the reformed camp, such as RS Clark.  It is clear that theonomy with it’s problems, and R2K with its problems, both are and wants to be reformed and claim the westminster/dordt confessions heritage, and I see many agreements and disagreements over the years in their debates.  Trying to drive out one or the other group from the ‘truly reformed camp’ is futile attempt, at least seen from the ‘outside’.

Yes, there definitely is a difference between theocracy and theonomy, as their will be  historical differences between for example Dordt and Westminster, but I really cannot see if one honestly read the reformed authors of the 16/17th century, how the R2K view can be any nearer to the theocratical reformed confessions of  the 16th/17th century in regards to the topic of ‘church and state’, than say 20th century theonomy advocates? Theonomy confirms for instance the essence of BC art. 36 (on civil government) and WCF chapter 23 (on civil government), but R2K denies it in favour of a natural law (neutral?) kind of state (theocracy/theonomy says: Christ is King over both Church and State, both church and king is under God’s Law, not only the Church, etc.)

But in saying that, I won’t give the same advice as the article above, I would recommend and say read and learn from all of Machen’s … and Van Til’s, and GH Clark’s, etc.’s warrior children and their struggles to try and keep each other out of the ‘reformed camp’, learn where one can from some excellent sources from all those battling camps, an above all, test everything according to Scripture, Acts 17:11.”

My reply 2 to dr. Clark (Calvin Rejected Theonomy In Favor Of Natural Law)

“Calvin’s battle in that quote (from Institutes 4.20.14) was against the Anabaptistic kingdom ideas of his days, who did not see any changes from Moses to our today, something theocrats and theonomists through history both rejected (they see both continiuty and discontinuity in terms of God law for today’s societies).  Calvin was not calling out current or future reformed theocrats and theonomist who believed in the general equity of God’s law for all of life, also for the state, he taught on God’s law for society himself. See also rev. Chris Strevel article dealing in detail with Calvin’s quote, in its historical and theological context of all other Calvin said on this topic, not only the Institutes, but also in his sermons, commentaries, etc.:

“The Theonomic Precedent in the Theology of John Calvin” (waiting for permission to publish this article here, will then add the link to it, please read this thorough analysis)

But even if one thinks Calvin was “thinking” of Bahnsen, Rushdoony etc. in that quote, then at least it must be acknowledged that Calvin was also not in the (“radical”) two kingdom’s camps of our day at all, as very clearly stated here:

Calvin to King Francis I in his prefatory address in his Institutes (and by implications to all rulers of all times, Ps. 2; Rom. 13. Emphasis added):

“Your duty, most serene Prince, is, not to shut either your ears or mind against a cause involving such mighty interests as these: how the glory of God is to be maintained on the earth inviolate, how the truth of God is to preserve its dignity, how the kingdom of Christ is to continue amongst us compact and secure. The cause is worthy of your ear, worthy of your investigation, worthy of your throne.

“The characteristic of a true sovereign is, to acknowledge that, in the administration of his kingdom, he is a minister of God. He who does not make his reign subservient to the divine glory, acts the part not of a king, but a robber. He, moreover, deceives himself who anticipates long prosperity to any kingdom which is not ruled by the sceptre of God, that is, BY HIS DIVINE WORD. For the heavenly oracle is infallible which has declared, that “where there is no vision the people perish” (Prov. 29:18).”

Wonder if Calvin would also be seen by some as “not within the truly reformed camp” with words such as this today?

What any honest reformed historian would deduce from this quote (together with Calvin’s words in Inst. 4.20.14, and the rest of his works elsewhere) is:

There is both theonomic/theocratic and natural law grounds/aspects found in Calvin’s works, rightly understood and compared.

One modern day camp alone cannot claim higher ground, i.e. “Calvin is on only our side”, that would be a one-sided dishonest reading of Calvin and reformed history and confessions, all in service of some kind of 20/21 century ax battle grinders issue, who read stuff back into Calvin and the reformers… what the motives and reasons for that is, I leave in the Lord’s hands.

Sources

1. Most important, go read Calvin, Rushdoony and Bahnsen (and any other theologian) themselves, ad fontes (back to the sources!),  not what others say about them, for or against, that is secondary sources that could be helpful, but not original.

2. One does not have to agree with all detail, to still learn a lot from a past or current theologian. I learn a lot from RS Clark and other Westminster Californian R2K theologians on many other topics, and recommend many of their works, while disagreeing with their R2K, non-literal 24 day creation views, etc. The same with many other (past and current) reformed theologians that are (in my view) much too anti-theocratic/theonomic, but I still love and respect these brothers to learn from them, and recommend them with some reservations. They still are my reformed brothers in the faith, once delivered, and I will fellowship with them.  I do not go along with the ‘for or against theonomy’ sjibolet of some zealous warriors (from both sides!).

3. Dr. Clark has given recourses to read for being against our theonomy reformed brothers, you can read it there at his website. But don’t stop reading there…

4. Here are some other sources about the topic, also pro and against, and also some of my own writings (in Afrikaans) wherein I also give my own critiques about christian reconstructionism, etc.:

Die Kultuurbeskouing van RJ Rushdoony, ds. S Le Cornu

Pro and Con Theonomy

Bahnsen sources

(Standard works on the topic: Theonomy in Christian Ethics; By This Standard; No Other Standard)

What is Theonomy?

(A two page introduction and summary by Bahnsen)

The Westminster Assembly and the Equity of the Judicial Law

Rushdoony sources

(Standard works on the topic: Institutes of Biblical Law, vol. 1-3)

Teokrasie en Teonomie in die ZAR, by Totius, by Calvyn en die outentieke Reformatoriese belydenisskrifte van die 16/17de eeu

Pro Regno nr.12 – Die teokrasie en teonomie van NGB artikel 36

Theonomy library

Posted by: proregno | January 15, 2020

VIDA en Galasiërs 3:28

VIDA EN GALASIERS 3:28

“Daar is nie meer Jood of Griek nie, daar is nie meer slaaf of vryman nie, daar is nie meer man en vrou nie; want julle is almal een in Christus Jesus.” – Galasiërs 3:28

Hierdie teks is al deur baie, veral die laaste 30 jaar, ingespan om vroue in die besondere ampte (VIDA) te probeer regverdig.  As ‘n voorbeeld daarvan, sien die artikel (The theological-ethical implications of Gal. 3:28 for a Christian perspective on equality as a foundation value in the human rights discourse), wat verlede jaar gepubliseer is deur prof. JM Vorster, oud-prof van die Teologiese Skool in Potchefstroom (GKSA). Hy skryf daarin o.a. die volgende (In die Skriflig, vol. 53, no. 1 [2019]. Beklemtoning bygevoeg):

“The research focuses on this biblical passage, because Galatians 3:28 has enjoyed considerable prominence in biblical research over the last 30 years. The passage has often been cited in church debates about slavery and racial discrimination, the ordination of women in ecclesiastical offices, gay and lesbian matters, and as the foundation for the equality of all people. … ”

“Scholars who depart from a mere grammatical reading of the biblical texts (sola text), tend to resort to the complementarian and spiritual interpretation. Scholars who depart from feminist and liberationist readings, as well as a reading from the premise of a consistent biblical theology (tota Scriptura) developed by a revelation-historical or salvation-historical approach, lean towards an egalitarian reading.”

Vorster meen hierdie teks dui nie net op alle gelowiges, Jood of Griek, slaaf of vryman, man of vrou wat saam een en gelyk in Christus is en gered word nie, daardie vers beteken dat alle mense, ook man en vrou nou gelyk in taak/roeping en rol moet wees in die samelewing, maar ook en veral in die kerk. Eenheid is nie genoeg nie, daar moet ook eendersheid orals wees, en die kerk moet voorloop in hierdie gedagte.

Heel konkreet beteken dit vir hom dat om nie pro-VIDA te wees nie, in stryd is met egalitarisme van Gal. 3:28. Die ‘komplementariese standpunt’ (man en vrou is gelyk geskape in waarde en wese, en word gelyk gered in Christus, maar het volgens die skeppingsorde en God se bevele, verskillende rolle en take, wat daarop neerkom dat volgens die Skrif vroue nie in die besondere ampte kan dien nie, 1 Tim. 2 en 3; 1 Kor. 14; Tit. 1 = die GKSA se amptelike sinodebesluite) is volgens hom deel van die “deformation of the principle of equality” as gevolg van die sondeval (p. 4), deel van die probleem wat skuldig is aan die sonde van ‘diskriminasie’, teen die “Magna Charta of Christianity”, dit is nou, teen Gal. 3:28.

Volgens Vorster moet die kerk die wêreld voortgaan in die menseregte gelykheidsbeweging in die kerk, en mens kan nie anders as om af te lei dat -volgens die artikel se beoordeling- die “mans alleen as besondere ampsdraers’ (wat Vorster ook as ‘patriargie’ beskou?) vir Vorster deel is van die ‘evil of inequality’ wat teengewerk moet word, daarom skryf hy aan die einde die volgende woorde:

“The dispensation of evil is known for inhumane relationships such as patriarchy, racism and exploitation, among others. The new reign of God in Christ restores the creational principle of the equality of all people. This equality must be realised among the people of God (church) and must be pursued as a universal principle for all human relationships. The equality of all people is a new condition for human life brought forward by the reality of God’s kingdom in human history. This passage is indeed the Magna Charta of Christianity.” (p. 8)

In antwoord op prof. Vorster se artikel, drie bronne wat wys wat die regte betekenis, gebruik en toepassing van Gal. 3:28 is:

1. Manlik en Vroulik in die Kerk

In hierdie GTV konferensie wat gehou was in 2008, asook die boek wat daarmee gepubliseer is, is ook aangebied deur baie ‘scholars’, en belangrik, geleerdes wat nie net teen VIDA is nie, maar ook pro-VIDA. Hulle het daar tot die volgende konklusie gekom (wat ook die GKSA se amptelike besluit daaroor is) aangaande of Gal. 3:28 enige skriftuurlike grond aanbied vir VIDA (Manlik en Vroulik in die Kerk: Geslagtelikheid en die besondere dienste, Douw G Breed, Fika J van Rensburg, Gert JC Jordaan [redakteurs], PTP, 2008, bl. 101):

9.6 Gevolgtrekking
Paulus beklemtoon in Galasiers 3:28 met die drie pare onderskeidings Jood/Griek, slaaf/vryman en man/vrou dat alma! wat in Christus glo, deel het aan die beloftes wat God aan Abraham gemaak het. Die eerste groepering wat Paulus noem, te wete Jood/Griek, is spesifiek van toepassing op die eis van die dwaalleraars dat die geadresseerders besny moes word. Die Galasiers hoef hulle egter nie soos die Jode te laat besny nie. Die ander twee groeperings, slaaf/vryman en man/vrou, het nie direk iets te doen met die vals leraars se eis dat die Galasiers besny moes word nie. Die
twee groeperings versterk egter die punt dat almal wat in Jesus Christus glo, deel het aan die belofte aan Abraham. Die lesers van Paulus se brief mag weet dat, wanneer beoordeel moet word of iemand deel is van die nageslag van Abraham, selfs uitdruklike onderskeidings soos slaaf/vryman en man/vrou onbelangrik is. Dan geld net die vraag of jy in Christus gedoop is en met Hom beklee is.

Uit die voorafgaande blyk dit dat Galasiers 3:28 ‘n baie spesifieke betekenis het vir die verstaan van Skrifdele wat handel oor die verhouding tussen man en vrou. Skrifdele waarin gestel word dat (i) die man die hoof van die vrou is (vgl bv Ef 5; 1 Kor 11 ); (ii) dat die vrou aan die man onderdanig moet wees (vgl bv 1 Kor 14; Ef 5; Kol 3:18) en dat (iii) die vrou moet swyg (vgl bv 1 Kor 14 en 1 Tim 2) sou in stryd wees met Galasiers 3:28, as aanvaar word dat die Skrifdele daarop dui dat die vrou nie soos die man deel in die verlossing van Christus nie. Alma! wat in Christus glo, ook vroue, deel in die belofte aan Abraham.

9.7 Toepassing op geslagtelikheid in die besondere dienste
Galasiers 3:26-29 handel dus nie oor die kwessie of die vrou in die besondere dienste mag dien al dan nie. Hierdie Skrifgedeelte werp wel lig op die feit dat alle gelowiges, ook vroue, in Christus deel het aan die verbondsbeloftes aan Abraham. In die lig van hierdie oorweldigende waarheid sou met reg gevra kan word of daar regtens op enige ander terrein – ook wat die besondere dienste in die kerk betref – enige onderskeid tussen man en vrou getref kan word.

Die antwoord op hierdie vraag is egter nie in Galasiers 3:26-29 nie.” (beklemtonings bygevoeg)

2. ONS IN CHRISTUS – CHRISTUS IN ONS

Nog ‘n oud-prof van die TSP van die GKSA, het die volgende kort maar kragtige artikel geskryf oor Gal. 3:28, wat wys om die ware betekenis van hierdie teks, wat ongelukkig misbruik word deur die humanistiese egalitariese bewegings buite, maar ook binne die kerk (beklemtonings bygevoeg):

“Ek is met Christus gekruisig, en ék leef nie meer nie, maar Christus leef in my. En wat ék nou in die vlees lewe, leef ek deur die geloof in die Seun van God wat my liefgehad het en Homself in my oorgegee het. Daar is nie meer Jood of Griek nie, daar is nie meer slaaf of vryman nie, daar is nie meer man en vrou nie; want julle is almal een in Christus Jesus.” — (Gal. 2:20; 3:28).

“Ons moet hierdie twee gedagtes nie losmaak van mekaar nie. “In Christus” val alle onderskeidinge weg, nasionale (Jood en Griek), sosiale (slaaf en vryman), natuurlike (man of vrou). In Christus is ons almal een.

Soos die eenheid van die menslike geslag in Adam verbreek is deur die sonde, so is die eenheid van die menslike geslag weer herstel in Christus. In Christus is alles wat in die hemel is, sowel as wat op die aarde is, onder een hoof vergader (Ef. 1:10).

Dit is so: In Christus val die verskeidenhede nie weg nie —die van slaaf en vryman en van Jood en Griek net so min as die van man en vrou. Maar dit is nie wat Paulus hier wil sê nie. As ons dit hier wil inlees, dan verlê ons die klem van wat Paulus hier wil sê. Dit lê hier nie op die verskeidenheid nie, maar op die eenheid.

Daaruit dat die verskeidenheid tussen man en vrou nie wegval nie, volg nog nie dat dit nie die geval is met slaaf en vryman en van Jood en Griek nie. Paulus wil sê dat selfs die fundamentele onderskeiding, die van man en vrou met betrekking tot Christus nie tel nie. Só een is ons in Christus, ondanks alle verskille.

So is dit met ons in Christus!

Maar “Christus is ook in ons”.

Só in ons, dat Paulus sê: “ek leef nie meer nie, maar Christus leef in my” (2:20). Dit moet ons egter nie so verstaan asof Paulus self verdwyn soos die mistikus van die middeleeue: mediteer en mediteer totdat hy in vervoering raak en verdwyn met sy ek, en soos die geval is, wanneer ons van ons godsdiens ‘n saak van die gevoel maak nie. Dan keer ons die saak weer om, en maak ons van “Christus in ons” weer ‘n “ons in Christus”.

As Paulus sê “ek leef nie meer nie, maar Christus leef in my”, dan verdwyn Paulus nie. Paulus bly Paulus: “Wat ek nou in die vlees lewe, leef ek deur die geloof in die Seun van God wat my liefgehad het”. Hier is geen sprake van die uitwissing van persoonlikheid en van individualiteit nie.

Ons kan eerder sê: So het Paulus eers waarlik Paulus geword, Petrus waarlik Petrus, Johannes waarlik Johannes, die Jood waarlik Jood en die Griek waarlik Griek. “Ons in Christus” — dit laat die eenheid sien in Christus, die een Hoof in wie ons almal saamgevat is en in wie ons almal saam gesterf en saam opgestaan het en erfgename geword het van die ewige lewe.

“Christus in ons” — dit laat die verskeidenheid, die individuele sien in die eenheid, sodat nou deur die gemeente aan die owerhede en magte in die hemele die menigvuldige (veelkleurige) wysheid van God bekend gemaak kan word, volgens die ewige voorneme wat Hy opgevat het in Christus onse Here (Ef. 3:10, 11).”

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman, bl. 291

3. Dr. Attie Bogaards se verklaring (beklemtonings bygevoeg)

“3:28 Daar is nie meer Jood of Griek nie, daar is nie meer slaaf of vryman nie., daar is nie meer man en vrou nie. Wie hierdie teks gebruik ter regverdiging van die vrou in die amp, neem die konteks waarin dit staan nie in ag nie en begryp daarom nie waaroor dit hier uiteindelik gaan nie. Paulus trek hier nie ‘n streep deur dinge soos afkoms, geslag of posisie nie.

Al wat die apostel wil sê, is dat geen mens voorkeur by God het net omdat hy tot ‘n bepaalde volk behoort, omdat hy ryk is of wat ook al nie. Daar is geen bevoordeling op grond van volk, geslag ofstand nie. Almal bely dat hulle sondaars is en almal word gered deur die verdienste van Christus alleen. Almal word op een en dieselfde manier gered: deur die geloof alleen, deur genade alleen, sonder enige verdienste van ons kant.

Want (rede) julle is almal een dit wil sê een en dieselfde en nie die een Jood en die ander Griek en die ander slaaf nie. Die een is nie minder as die ander nie. Julle is een in Christus Jesus. Julle word almal, sonder onderskeid in volk of wat ook al, deur en danksy die werk van Christus alleen, aanvaar.”

Bron:  Galasiërs: Jesus Christus alleen, Pretoria: Die Boekuitgewers, 2005, bl. 81.

Posted by: proregno | January 6, 2020

Jesus en die kinders: Die Kinderevangelie

Jesus en die kinders: Die Kinderevangelie

deur prof. Bert Floor

[Bron: Die Heilige Doop in die Nuwe Testament, Potchefstroom: PT Publikasies, 1983, bl. 113-121. Die boek is aanlyn hier beskikbaar.]

Die Kinderevangelie Parents with baby at christening in church

Die Nuwe Testament leer ons dat alle mense onder die heerskappy van die sonde en die dood gebore word en dat slegs diegene wat uit die Gees gebore is, die koninkryk van God mag ingaan (Joh. 3:3 e.v.). Nie deur die vleeslike geboorte nie, maar alleen deur die wedergeboorte verwerf ‘n mense die Godsryk. Die mens kan alleen deur Jesus Christus, deur die krag van sy Gees gered word.

Ons het by die bespreking van die doopbevel in Matt. 28:19 reeds gesien dat die doop as ‘n regeringsverandering beskou kan word. God bevry die mens uit die slawerny van die sonde en stel hom onder ‘n nuwe gesag, onder die gesag van Christus, wat Here, Heerskappyvoerder is onder wie hy vry is om ‘n nuwe lewe te lei. Nou het die kerk in die kinderdoop uitgespreek dat kinders ook in hierdie regeringsverandering mag deel. Net soos die volwassenes het hulle ook deel aan die ryk van God. Dat die kinders werklik hierby ingesluit is, word dikwels uit die Nuwe Testament aangetoon met ‘n beroep op die sg. Kinderevangelie (Mark. 10:13-16; vgl. Matt. 19:13-15; 18:3; Luk. 18:15-17). Die vraag is egter of hierdie beroep op die Bybel ter handhawing van die kinderdoop wel wettig is.

In die klassiek Gereformeerde Formulier om die doop aan die kinders van die gelowiges te bedien word met ‘n beroep op Mark. 10:16 die kinderdoop verdedig met die woorde: So het Christus ook sy arms om hulle geslaan, sy hande op hulle gelê en hulle geseën. Tertullianus, wat tog duidelik besware teen die kinderdoop ontwikkel het, het ‘n bepaalde verband tussen die Kinderevangelie en die kinderdoop gesien: “Inderdaad het Christus gesê: verhinder hulle nie om tot My te kom nie, maar laat hulle kom terwyl hulle opgroei, laat hulle kom, terwyl hulle leer, terwyl hulle geleer word waarheen hulle moet kom, laat hulle christene word, sodra hulle in staat is om Christus te ken” (De Baptismo, 18,5).

Calvyn noem die geskiedenis van Jesus wat die kindertjies seën, ‘n skild teen die aanvalle van die anabaptiste. In die geskiedenis van die Christelike kerk is hierdie gebeurtenis telkens met die kinderdoop in verband gebring. As argument word keer op keer genoem:

“Hoe kan ons weier om kinders te doop wanneer Jesus hulle in sy koninkryk opneem? Mag ons toesluit wanneer Jesus self oopmaak? Daar is selfs so ver gegaan om die oplegging van die hande met die doop te vergelyk. Die handoplegging sou dan soveel wees as ‘n doop sonder water” (Evander, 1938:177).

Dit is egter baie duidelik dat daar in die sg. Kinderevangelie, in die geskiedenis van Jesus wat die kindertjies seën, nie van die doop van kinders sprake is nie. Trouens, dit kan ook nie verwag word nie, aangesien hierdie gebeurtenis gedurende Jesus se aardse lewe plaasgevind het. Eers na sy opstanding, by sy hemelvaart, toe Hy alle gesag in die hemel en op die aarde van sy Vader ontvang het, het Jesus uitdruklik aan sy dissipels bevel gegee om te doop. Die doopbevel staan in die regstreekse verband met Christus se gesagsaanvaarding. As Here, as Heerskappyvoerder, stuur Hy sy leerlinge uit met die opdrag om te doop.

‘n Vingerwysing na die kinderdoop

Ons vind in die Nuwe Testament nêrens ‘n duidelike uitspraak dat kinders gedoop moet word nie. Die vraag is of so ‘n uitspraak werklik nodig is. Daar word ook nêrens in die Nuwe Testament gesê dat die rusdag nie meer op die sewende dag van die week gevier moet word nie maar op die eerste dag.

Die bewering dat die kinderdoop in ‘n later stadium in die kerkgeskiedenis deur die kerk van Rome ingevoer is, kan nie deur feite gestaaf word nie.

Daar is die bekende uitspraak van Origenes, wat van 182 tot 251 na Christus geleef het: die kerk het van die apostels die tradisie ontvang om die klein kinders te doop (Origenes, ed. Migne, col. 1047; ed. Delarue:565).

Hoewel erken moet word dat ons ook in die sg. Kinderevangelie nie ‘n regstreekse heenwysing na die doop aantref nie, bly die vraag nog staan of daar miskien nie ‘n onregstreekse verband met die doop, ja, selfs met die kinderdoop, in hierdie Skrifgedeelte aanwysbaar is nie?

Schlier is van oordeel dat daar in die Kinderevangelie ‘n duidelike vingerwysing na die kinderdoop te vinde is. Hierdie vingerwysing was volgens Schlier (1962:127) vir die Christelike kerk so duidelik dat daar van die vroegste tye af ‘n verband tussen die geskiedenis van Jesus wat die kindertjies seën, en die kinderdoop gelê is (Schlier, 1962, 127). Dit is ook verstaanbaar dat die beroep op hierdie gedeelte van die evangeliese oorlewering sterker geword het namate die kinderdoop sterker bestry is. In die vroeë kerk is eers met duidelike woorde oor die kinderdoop gepraat toe die kinderdoop nie meer ‘n vanselfsprekendheid was nie.

Wanneer ons die sinoptiese evangelies met mekaar vergelyk, moet dit ons tref dat sowel Mattheüs as Markus en Lukas die geskiedenis van Jesus wat die kindertjies seën, verbind met die verhaal van die ryk jongman wat na Jesus toe gekom het (Matt. 19:16 e.v.; Mark. 10:17 e.v; Luk. 18:18 e.v.). Hier kry ons twee geskiedenisse wat bymekaar hoort en wat telkens in die evangeliese oorlewering saamgevoeg is. Altwee geskiedenisse maak in hulle eenheid duidelik dat Jesus sy koninklike heerskappy, sy gesag, volledig wil uitoefen oor diegene wat na Hom toe gebring word (Matt. 19:13) of na Hom toe kom (Matt. 19:16). Dit kan ons kinders wees, maar dit kan ook ons besittings wees.

In die tweede plek het die Christelike kerk in die geskiedenis van Jesus wat die kindertjies seën, ook ‘n vingerwysing na die kinderdoop gesien vanweë die woord weiering wat in daardie geskiedenis gebruik word. Die kindertjies mag nie verhinder word of dit mag hulle nie geweier word om na Jesus te kom nie (Matt. 19:14). As argument word dan telkens genoem: Hoe kan ons weier om kinders te laat doop wanneer Jesus hulle in sy koninkryk opneem? Die uitdrukking verhinder hulle nie (Mark. 10:14) is beskou as ‘n tegniese term uit die liturgiese taal van die doop met verwysing na Hand. 8:36; 10:47; 11:17. Hierdie werkwoord verhinder (Gr.: kōluein) word dan in verband gebring met ‘n uitdrukking uit die doopliturgie van die vroeë kerk waarby gevra word of daar nie uit die doopliturgie van die vroeë kerk waarby gevra word of daar beletsels is om die doop te bedien nie.

Hoewel die werkwoord verhinder inderdaad in ‘n aantal dooptekste in die Nuwe Testament voorkom, is die gebruik van hierdie werkwoord in kontekste wat niks met die doop te doen het nie, so veelvuldig dat ons hier moeilik tot ‘n gevolgtrekking ten opsigte van die doop kan geraak. Die aanwending van die werkwoord verhinder is in die Nuwe Testament sterk gevarieer en ook meer op die missionêre as op die sakramentele afgestem. Die missionêre dimensie van hierdie woord kan ons herken in Luk. 9:49, waar die voortgang van die evangelie nie verhinder mag word nie. Die laaste woord van Lukas se tweede boek toon ook aan dat die verhindering daar gebruik word die verband van die verkondiging van die evangelie van die koninkryk (Hand. 28:31).

‘n Derde vingerwysing in die rigting van die kinderdoop is die verskil tussen die teks van Markus en Mattheüs aan die een kant en dié van Lukas aan die ander kant. Sowel Markus (10:13) as Mattheüs (19:13) beskryf die kinders wat deur Jesus geseën word, as paidia sonder ‘n bepalende lidwoord, terwyl Lukas (18:15) praat van babas (Gr.: brephe) saam met die bepalende lidwoord: “hulle het ook die klein kindertjies na Hom gebring”. Hier is dus waarskynlik sprake van kinders wat deur hulle moeders na Jesus gebring word.

By Lukas ontbreek ook die mededeling dat Jesus sy arms om die kinders geslaan en hulle geseën het (vgl. Mark. 10:16). Volgens die beskrywing van Mattheüs en Markus het Jesus die dissipels toegespreek, terwyl Lukas vertel dat Jesus hulle wat die kinders gebring het, die moeders of die ouers of ouer broers of susters toegespreek het (vgl. Luk. 18:16). Jeremias (1958:67) wil uit hierdie verskillende bewoordings saam met die beklemtoning van die lidwoord voor babas aantoon dat ons in Luk. 18 ‘n aanduiding kry van die liturgiese gebruik van hierdie Skrifgedeelte.

Om uit die gebruik van die bepaalde lidwoord voor babas by Lukas tot ‘n meer sakramenteelliturgiese oriëntasie by Lukas te konkludeer klink nie besonder geloofwaardig nie. Lukas het met hierdie lidwoord eenvoudig bedoel dat dit hier om bepaalde kinders gaan, kinders wat deur hulle ouers of moeder gebring is (vgl. Greijdanus, 1941:857). Dit is wel belangrik dat daarop gelet word dat Jesus nie maar willekeurig kinders geseën het nie. Hy seën alleen daardie kinders wat na Hom toe kom of na Hom toe gebring word. Hierin lê wel ‘n belangrike heenwysing na die kinderdoop. Die kerk doop nie somaar elke kind nie. Alleen kinders wat deur gelowige ouers gebring word, mag die sakrament van die doop ontvang.

Die koninkryk van God en die kinders

Agter die geskiedenis van Jesus wat die kindertjies seën, lê ‘n ou Joodse gebruik. In die Joodse gemeenskap was dit die gewoonte dat kinders voor hulle vaders gaan staan of leerlinge voor hulle leermeesters met die versoek dat hulle geseën word. Die vader het dan sy kinders of die rabbi het sy leerlinge die hande opgelê as ‘n simbool dat die seën oorgedra word (Strack-Billerbeck, 1922:807, 808). Markus vertel dat Jesus sy arms om die kinders geslaan het, sy hande op hulle gelê en hulle geseën het (10:16), terwyl Mattheüs skrywe dat Jesus julle die hande opgelê het (19:15).

In een van die klein Traktate wat in sommige uitgawes van die Talmud ingesluit is, die sg. Soferim (18,5; vgl. Strack-Billerbeck, 1924:138) ontvang ons inligting oor ‘n gebruik wat op die versoendag plaasgevind het. Kinders moes ook op daardie versoendag vas —klein kinders wat een jaar oud is, tot dagbreek en kinders van twaalf jaar tot die aand —waarna hulle na die oudstes, die Skrifgeleerdes, gebring is. Die rabbyne moes die kinders dan seën, hulle versterk (d.i. vermaan) en vir hulle bid, sodat die kinders kennis van die Tora en van goeie werke sou kry.

Die kinders is op die versoendag nie net gebring om geseën te word nie. Die wetgeleerdes moes die kinders ook aanraak. Die aanraking deur ‘n profeet het die Jode in daardie tyd as besonder belangrik beskou (Weber, 1979:14-18). Die aanraking, die omhelsing en die oplegging van die hande vind ons ook terug in die geskiedenis van Jesus en die kinders soos vertel deur Mattheüs (19:15) en Markus (10:16).

Hoe moet hierdie fisieke aanraking van die kinders deur Jesus beoordeel word? Calvyn (komm. op Matt. 19:14) is van oordeel dat die lê van die hande op die kinders nie ‘n ydele plegtigheid was nie. Christus het ook vir hulle gebid, en daaruit volg dat die kinders deur die Gees tot die hoop van die saligheid wedergebore is. Ridderbos (1946:60) sien in die handoplegging “een inroepen van de gunst Gods voor die kinderen” en “alzoo verzekerde Hij aan de kinderen den goddelijken heilswil”. Ons moet die daad van Jesus nie van sy woorde losmaak nie. Die verrassendste in hierdie gebeurtenis is wel die woorde wat Jesus uitgespreek het: want aan sulkes behoort die koninkryk van God (Mark. 10:14).

Die vraag is: Wat bedoel Jesus hier met sulkes?  Verskillende Skrifverklaardes is van oordeel dat in die woord sulkes (Gr.: toioutōn) die gedagte van ‘n vergelyking opgesluit is, en dan sou hierdie woord beteken: hierdie kinders en hulle wat soos kinders is, diegene in wie die gesindheid van ‘n kind is (Schlatter, 1946:59). Die woord sulkes kan egter ook eenvoudig ‘n soort, ‘n klas of ‘n groep aandui (Beasley-Murray, 1979:327).

Die kinders wat na Jesus toe gebring is, hulle wat nog kinders of selfs babas is, mag ook in die koninkryk van God deel. Aan hulle behoort die koninkryk van God of, soos Mattheüs dit noem: die koninkryk van die hemele. Daar is verskil van opinie of hierdie uitspraak van Jesus op die hede dui dan wel of dit op die toekoms gemik is. Kümmel (1957:52 e.v.) en Percy (1953:35 e.v.) is van oordeel dat die kinders in die toekoms by die voleinding die ryk van God sal ingaan, terwyl Taylor (1959:423) oortuig is dat die kinders deur hulle kontak met Jesus nou reeds in die ryk van God ingegaan het.

Die uitdrukking “aan hulle behoort die koninkryk van God” kan volgens Beasley-Murray (1978:327, 328) nie beteken dat die kinders alreeds in die ryk van God is nie. Hy ag die polulêre Christelike gedagte dat kinders binne die koninkryk van God gebore word, in stryd met Jesus se onderwys van die koninkryk. Die uitspraak kan net beteken: die kinders sal eendag die koninkryk ontvang. Op grond waarvan sal hulle die ryk van God beërwe? Op grond van die feit dat hulle na Jesus toe gekom het en dat hulle die woord van die koninkryk ontvang het.

Dit is ‘n vraag of ons op hierdie wyse aan die woorde van Jesus ten volle reg laat wedervaar. Jesus het baie duidelik gesê: Aan hulle behoort die koninkryk van God. Die uitdrukking behoort (Gr.: estin) beteken: “Zij hebben deel daaraan, staan er niet buiten, zooals de discipelen schenen te oordeelen, maar behooren er toe. Hiermede is natuurlijk niet gezegd, dat kinderen later opgegroeid, zich niet tegen dat koninkrijk zouden kunnen stellen, vgl. 13:28; Matth. 8:12” (Greijdanus, 1941:858).

Veel onduidelikheid sal opgeklaar word wanneer ons let op die regte betekenis van die woord koninkryk wat hier deur Jesus gebruik word. Koninkryk (Gr.: basileia.) dui in die eerste plek die heilsryke soewereiniteit van God aan. Dit wys op die heerskappy van God. Tweedens kry ons in hierdie begrip ook die gedagte van ‘n terrein, ‘n gebied waaroor en waarin die heerskappy van God uitgeoefen word. In die derde plek sit in die woord koninkryk ook die gedagte van wat in hierdie almagsuitoefening, in hierdie magsfeer gebeur en ontvang word (Floor, 1981:21).

Wanneer Christus dus sê dat die koninkryk van God ook aan die kinders behoort wat na Hom toe gebring is, beteken dit dat hulle ook onder sy heerskappy staan, dat hulle in die heil van die Godsregering mag deel. Dit sê nog niks van die innerlike gesteldheid van die kinders nie. Nie of daar al of nie geloof in die harte van die kinders aanwesig is, is hier ter sake nie, maar dit gaan om die magswoord en die magsdaad van Jesus. Ook kinders is in sy ryk opgeneem, ook babas wat na Hom toe gebring is, mag onder sy genadeheerskappy groot word.

Hierdie gedagte is geheel en al op een lyn met die Ou Testament, waar die kinders saam met hulle ouers in die verbond met God opgeneem is. God het die verbond opgerig met Abraham en sy nageslag na hom (Gen. 17:7). Wanneer ons in gedagte hou dat die woord koninkryk soos ons dit in die Nuwe Testament lees, ‘n sterk verwantskap toon met die begrip verbond soos ons dit uit die Ou Testament ken (Floor, 1981:22, 23), sal ons insien dat hierdie gebeurtenis waarby Jesus die kinders in sy koninkryk opneem, volledig op een lyn is met die Ou Testament, waar God ook die kinders ‘n plek in sy heilige verbond gegee het. Kinders staan ook soos hulle gelowige ouers onder die genadeheerskappy van Christus. Daarom is dit vanselfsprekend en het die kerk dit van die vroegste tye af ook so gesien dat ook kinders die merk, die teken van die koninkryk mag ontvang. (Matt. 28:29).

In hierdie Godsryk mag die Koning van harte, uit liefde gedien word. Daarom moet die burgers van die ryk wedergebore word, daarom het die kinders ‘n nuwe geboorte nodig. En dit is nou juis een van die heerlike gawes van die Godsryk (Eseg. 36:25, 26; Hebr. 9:10, 11).

Dit kan nie genoeg beklemtoon word dat ons nêrens lees dat Jesus willekeurig elke kind wat binne sy bereik gekom het, geseën het nie. Hy het slegs daardie kinders omhels, geseën en met sy magtige koninkrykswoord toegespreek wat na Hom toe gekom het, wat by Hom gebring is. Die geloof van die ouers wat hulle kinders na Jesus toe gebring het, is onmisbaar.

Dit is die rede waarom die vroeë kerk in die perikoop van Jesus en die kinders ‘n heenwysing na die kinderdoop gesien het. Ons kan die kinderdoop nie regstreeks uit hierdie gedeelte van die Nuwe Testament aflei nie. Dan moet ons gebruik maak van ander gegewens wat regstreeks oor die doop handel. Hier is slegs ‘n heenwysing na die kinderdoop. Die sg. Kinderevangelie wys na die kinderdoop heen.

Deur kinders te doop voor hulle self Christus kan erken en bely, word nie die kind se geloofsbeslissing deur die kerk veronagsaam nie. Die Christelike ouers (die kerk) moet juis die kind begelei en help om tot geloof te kom. Die kind van gelowige ouers is in die verbond van God opgeneem. Die kind staan onder die koninklike heerskappy van Christus. Sy doop bevestig dit vir hom. Sy doop bevestig, beteken en verseël nie sy geloof nie. Dit is nie die bedoeling van die doop nie. Ook by die volwassene wat na sy geloofsbelydenis gedoop is, verseël sy doop nie sy geloof nie. Indien dit so sou wees, sou die doop van hulle wat nie met ‘n ware geloof na die doop gekom het nie, nie ‘n egte, ware, volle doop wees nie. Wanneer daar nie geloof in die hart is nie, sal die gedoopte nie ontvang wat hom in sy doop beloof, beteken en verseël word nie. Daarom roep die doop om geloof, sowel by volwassenes as by kinders. Die kind wat in die koninkryk van God opgeneem is, wat onder die heilryke heerskappy van Christus staan, moet wanneer hy opgroei, tot ‘n bewuste, innerlike, gelowige onderwerping aan die genadeheerskappy van Christus kom.

Deur kinders te doop erken die kerk duideliker as deur enige ander handeling dat God alleen die mens red. Immers deur die kinderdoop word die mens heeltemal sonder sy toedoen in die koninkryk van God opgeneem. Deur kinders te doop leef die gelowige ouers en leef ook die kerk wat met die doop erns maak, in die vertroue dat God Hom deur die evangelie waarmee die lewensweg van die gedoopte kind begelei word, magtig sal bewys.

In die lig hiervan moet dit ernstig betreur word dat kinders wat gedoop is, hulle weer laat doop wanneer hulle volwasse geword het. Iemand wat die herdoop soek, spreek daarmee uit dat sy vroeëre doop vir hom geen geldigheid of betekenis het nie. Die begeerte na die herdoop kom dikwels voort uit ‘n verlange na ‘n bewuste doopsbelewing. Die gevaar is dat ‘n persoonlike geloofsbelewing die grondslag vir die doop word. As begeleidingsverskynsel by die herdoop sien ons dikwels dat die herdoopte hom onbewus of bewus ‘n beter Christen ag as hulle wat aan die kinderdoop vashou (Blei, 1981:155). Gevolg van so ‘n herdoop is dat iemand hom daardeur volledig buite die gemeenskap waarin hy vroeër gedoop is, plaas.

In die lig van die feit dat die doop ‘n handeling van God is en nie maar net ‘n daad van die mens nie, is die herdoop ‘n ernstige saak. Iemand wat as kind gedoop is en hom later weer laat doop, spreek daarmee onomwonde uit dat dit wat God aan hom gedoen het, vir hom nie genoeg was nie.

Hoewel Karl Barth die kinderdoop verwerp, omdat hy dit as ‘n teregstelling sonder slagoffer beskou en hy daarom die kinderdoop as uiters bedenklik en twyfelagtig beskou, het hy daarmee die kinderdoop tog nie as ongeldig verklaar nie. Daarom het hy herdoop of oordoop steeds verwerp.

Trouens, selfs Tertullianus, wat een van die vroegste kritici teen die (praktyk van) die kinderdoop was, het nooit geëis dat gedoopte kinders later oorgedoop moet word nie.

Die Lutheraan Edmund Schlink het daarop gewys dat binne die kring van die Baptiste ‘n Nuwe Testamentikus van die formaat van George Beasley-Murray op grond van die nuwe eksegese van die doopuitsprake van die Nuwe Testament erken dat in die doop ‘n herskeppende heilsdaad van God plaasvind en dat mense wat as kinders gedoop is en daarna tot belydenis van hulle geloof gekom het, nie weer gedoop moet word as hulle tot ‘n Baptistegemeente toetree nie (vgl. König, 1971:193), tensy daar van die kant van die aansoeker ‘n sterk aandrang kom om weer gedoop te word (Beasley-Murray, 19793:393).

Herdoop of oordoop bied nie ‘n oplossing nie.

Ook ‘n sogenaamde dubbele dooppraktyk wat in die Hervormde Kerk in Frankryk sedert 1951 aanvaar is waarby die ouers self kan kies om hulle kinders te laat doop al dan nie (Blei, 1981:149), bied nie ‘n oplossing nie (vgl. Lazareth, 1982:6, 7).

Oproep aan ouers*

Wel moet ons altyd goed in gedagte hou dat dit gelowige ouers is wat hulle kinders by die doopvont mag bring. Die geloof van die ouers is van beslissende betekenis. Daarom is die opmerking van prof. J.C. Coetzee so uiters belangrik: “Waar die tug in die kerk verwaarloos word, daar word die kiem geplant vir vraagtekens agter die kinderdoop. As ouers wat leef soos heidene, tugteloos in die kerk geduld sou word en as doopouers aanvaar word, dan groei die vraagtekens rondom die doop van hulle kinders. Laat ons dan ook hierin die dwaling van die verwerping van die kinderdoop teenstaan deur in ons kerke erns te maak met die kerklike tug!” (Die Krant, 1(5):6, 13 Okt. 1982).

Die gelowige vader en moeder staan met hulle kinders onder Christus se genaderyke heerskappy. Hulle dra saam met hulle kinders die koninkryksmerk, sy merk en vaandel (NGB Art. 34).

Dit is noodsaaklik dat hulle wat gedoop word, die heerlike betekenis van hulle doop gaan verstaan. Die beroemde uitspraak van J.A. Wormser in 1853 is nog altyd waardevol: “Leer dan den natie haren doop verstaan en waardeeren, —en Kerk en Staat zijn gered!”
______________________________
* Opskrif bygevoeg

Sien ook: Laat die kindertjies na My toe kom: ‘n Gereformeerde antwoord op ‘n Baptistiese standpunt

Preek: Deut. 29:29

Die wil van God was vir ons alleen goed, in 2019, en sal ook so wees in 2020

Teks: “Die verborge dinge is vir die HERE onse God; maar die geopenbaarde dinge is vir ons en ons kinders tot in ewigheid, om te doen al die woorde van hierdie wet.” (Deut. 29:29)

Heidelbergse Kategismus Sondag 49: Vraag 124: Wat is die derde bede?

Antwoord: Laat u wil geskied, soos in die hemel net so ook op die aarde. Dit is: Gee dat ons en alle mense ons eie wil prysgee1 om aan u wil, wat alleen goed is, sonder enige teëpratery gehoorsaam te wees2, sodat elkeen sy amp en beroep net so gewillig en getrou kan beoefen en uitvoer3 soos die engele in die hemel4.

Skriffundering: 1) Matteus 16:24; Titus 2:11-12 2) Lukas 22:42; Romeine 12:2; Efesiërs 5:10 3) 1 Korintiërs 7:24 4) Psalm 103:20-21.

Preekopname (GK Carletonville, 2019-12-22): Die Here se wil is vir ons goed

(Nota: die audio opname is die volledige preek, die preek hier onder bevat die basiese inhoud.)

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Ons het reeds geleer om te bid volgens die onse Vader, as modelgebed:

Laat U Naam geheilig word,

Laat U Koninkryk kom,

En vanoggend leer ons,

dat U wil geskied, soos in die hemel, net so ook op die aarde.

Ons gebede is en moet doelgerig wees,

en om, beter te kan bid, te aanbid,

met die Here waarlik in gesprek te wees,

moet ons weet wat ons bid,

dit moet nie net ’n geprewel wees,

sonder denke of diepe oorweging nie.

Ons wil daarom vanoggend leer,

1 wat is dan die ‘wil van God’ waarvoor ons bid, dat dit geskied soos in die hemel, net so ook op die aarde, en

2 Baie persoonlik, ons moet leer om te bid dat ons ons eie sondige wil sal prysgee, en dat ons aan sy wil sal gehoorsaam wees, wat ‘goed’ is vir ons en alle mense.

 

Die sleutelwoord hier is ‘wil’.

Dit is so klein woordjie, wat beteken dit in essensie?

In die OT is die hebreeuse woord ‘ratson’  en in die NT die griekse woord ‘theloo’,

en dit beteken om te wens, te begeer dat iets plaasvind of gebeur.

In antw. 49 word God se wil dan beskryf as ‘alleen goed’,

die Here se wil is volmaak,

Rom. 12:1,2 praat van die ‘goeie en welgevallige en volmaakte wil van God’

Die feit dat God se wil volmaak is, beteken en sê dat daar ook ‘n verkeerde wil kan wees, onvolkome wil, selfs ‘n sondige wil en dit is ‘my wil’ of ‘ons wil’, die belydenis praat van ‘eie wil’ wat eintlik beteken ons wil wat in stryd is, in ontkenning van God se wil is die woorde ‘teepratery’ wys dan ook na ons sondige wil wat nie in lyn is met God se wil nie.

Maar watter wil van God is hier in ons belydenis, ter sprake ?

Laat ons dan duidelik die onderskei oor die wil van God,

  • tussen God se volmaakte goeie wil, en ons sondige gebroke onvolmaakte wil, en
  • raaksien dat as die Skrif praat van God se wil, dan moet ons onderskei tussen twee aspekte daarvan:

Daar is God se raadswil, of sy verborge wil.

In Deut. 29:29 word dit genoem ‘die verborge dinge’ wat God alleen weet

Dit is alles wat die Here bepaal sal plaasvind, goed of sleg, en dan ook deur die eeu laat plaasvind.

In Ef.1:11 lees ons:

11 in Hom in wie ons ook ‘n erfdeel ontvang het nadat ons vantevore daartoe verordineer is ooreenkomstig die voorneme van Hom wat alles werk volgens die raad van sy wil12 sodat ons kan wees tot lof van sy heerlikheid, ons wat reeds tevore op Christus gehoop het,

Hierdie verborge wil ken ons vir soverre God sekere aspekte daarvan in sy Woord vir ons openbaar (in Ef.1 gaan dit in die besonder oor sy reddingsplan in Christus), of soos wat gebeure plaasvind, en dan in die daardie gebeure, of na daardie gebeure kan ons sê:

‘God het daardie gebeure gewil’, sy wil het geskied.

‘n Voorbeeld van God se verborge wil wat wel later duidelik geword het:

Rom. 1:10  10 en altyd in my gebede smeek of ek tog nou eindelik ‘n goeie geleentheid sal vind deur die wil van God om na julle te kom; …. Rom. 15:32  32 sodat ek met blydskap deur die wil van God by julle kan kom en my saam met julle kan verkwik.

Paulus glo dit is God se (voorsienige) wil dat hy na Rome moes gaan, en later het dit dan ook gebeur, dink bv aan sy gevangenisskap later in Rome (Hand. 28).

Die ander aspek van wat God se wil is, is makliker, nl. God se bevelswil, of sy ge-openbaarde wil van wat ons moet glo en wat ons moet doen.

Dit is die hele Skrif, maar in die besonder sy direkte bevele, wette, dit wat in Deut. 29:29 genoem word ‘die geopenbaarde dinge’ wat ‘vir ons en ons kinders tot in ewigheid, om te doen al die woorde van hierdie wet’.

Hier is nog ‘n paar voorbeelde van God se bevelswil wat baie duidelik is:

Markus 3:35   35 Want elkeen wat die wil van God doen, dié is my broer en my suster en moeder.

1 Thess. 4:2-3   Want julle weet watter bevele ons julle deur die Here Jesus gegee het. Want dit is die wil van God: julle heiligmaking; dat julle jul moet onthou van die hoerery…

Hier gaan dit oor die gebooie van die Here, in die tweede geval in die besonder oor die sewende gebod.

Nou is altwee aspekte van God se wil hier in die derde bede ter sprake,

maar veral die tweede aspek,

dat ons bid dat die Here se wil geskied in ons en ander se lewens, oor die hele aarde.

Dit beteken, soos antw. 124 dit uiteensit in navolging van die Skrif:

– dat ons ons eie-willigheid sal prysgee

– om aan sy wil gehoorsaam te wees

en dat ons dit in ‘n gesindheid sal doen van:

– geen teëspraak nie,

Die woord ‘prysgee’, beteken nie dat ons nie meer ‘n wil het nie,

dat ons stokke en blokke word, masjiene, zombies, nie.

Nee geliefdes, kyk wat staan in die laaste sin van die antw. 124,

sodat ……. ‘elkeen sy amp en berope netso gewillig en getrou kan uitvoer soos die engele in die hemel.

In die hemel is daar nie teëpratery teen die Here en sy wil nie, maar gehoorsaamheid, onderwerping aan God se wil.

So, ons gedagtes, denke, wil, begeertes, ens. moet agter God se geopenbaarde wil aandink, en dit begeer, hoe langer hoe meer in ons lewens.

Ons moet begeer, ons moet wil wat Hy wil ons moet haat wat Hy haat, Ps. 97:10.

Ons glo dat die mens weer reg kan wil, die goeie kan wil,

maar alleen as hy deur die Gees van God gebore word.

Dit is die Here wat deur sy Gees die mens se wil ombuig,

om weer reg te glo, begeer en te doen.

Kyk hoe stel Paulus dit in Filp.2:12,13

“Daarom, my geliefdes, soos julle altyd gehoorsaam gewees het, nie in my teenwoordigheid alleen nie, maar baie meer nou in my afwesigheid, werk julle eie heil uit met vrees en bewing; want dit is God wat in julle werk om te wil sowel as om te werk na sy welbehae.”

Omdat God wil, en sy wil is nie net ‘n moontlike begeerte nie, dit sal geskied, daarom kan ons wil om te werk … na sy goeie wil.

Maar, nou ‘n baie belangrike saak om raak te sien in antwoord 124.

En as ons dit nie konkreet deur die geloof bely en glo nie,

dan gaan ons altyd sukkel om God se raadswil of bevelswil te aanvaar,

en daarvoor te bid!

Dit is nie net goed om my eie (sondige) wil prys te gee nie (sien die bekeringslewe wat ons bely daar in Sondag 33, wat ook geld vir ons hele lewe, en ook ons denke), maar om te besef en dit waarlik te glo dat dit goed is om ‘aan u wil wat alleen goed is, sonder enige teepratery gehoorsaam te wees’

Ons moet weet geliefdes, dat wat die Here in sy raadswil oor ons lewenspad bring,

vir ons goed is en vir onsten goede meewerk,

ons moet weet en glo dat sy bevelswil vir ons goed is,

en dat dit goed is om volgens sy geopenbaarde wil te lewe,

in dankbaarheid.

Ons leer oor die goeie bevelswil van God:

Dus is die wet heilig en die gebod is heilig en regverdig en goed.2 En word nie aan hierdie wêreld gelykvormig nie, maar word verander deur die vernuwing van julle gemoed, sodat julle kan beproef wat die goeie en welgevallige en volmaakte wil van God is. (Rom. 7:12; 12:2)

En ons leer aangaande God se raadswil, sy verborge wil oor my lewe: 

28 En ons weet dat vir hulle wat God liefhet, alles ten goede meewerk, vir hulle wat na sy voorneme geroep is. (Rom. 8:28)

Aangaande God se ‘verborge wil’ sy ‘raadswil’, moet dit dan ook verstaan word as God se ‘voorsienige wil’ en kan ‘n mens maar net weer luister na die trooswoorde van ons belydenis, in navolging van die Heilige Skrif, in Sondag 9 en 10, wat vir ons pragtig saamvat, luister opnuut aanbiddend aandagtig na hierdie troosvolle woorde:

Sondag 10 – VRAAG EN ANTWOORD: 27

Vraag: Wat verstaan jy onder die voorsienigheid van God?

Antwoord: Die almagtige en oralteenwoordige krag van God1 waardeur Hy hemel en aarde en al die skepsels asof met sy hand nog onderhou en so regeer2 dat lower en gras, reën en droogte, 3 vrugbare en onvrugbare jare, voedsel en drank, gesondheid en siekte, 4 rykdom en armoede5 en alles, ons nie per toeval nie, maar uit sy Vaderhand toekom6

Sondag:10 – VRAAG EN ANTWOORD: 28

Vraag: Wat baat dit ons dat ons weet dat God alles geskep het en dit nog deur sy voorsienigheid onderhou? Antwoord: Dat ons in alle teëspoed geduldig1 en in voorspoed dankbaar2 kan wees. Verder dat ons ook vir die toekoms ‘n vaste vertroue in ons getroue God en Vader3 kan stel dat geen skepsel ons van sy liefde sal skei nie4, aangesien alle skepsels so in sy hand is dat hulle sonder sy wil nie kan roer of beweeg nie5.

Dit is ons troos vir 2019, en sal dit ook wees in 2020.

 

Laastens, ja broer en suster, dit is nie altyd maklik nie.

Die aanslae van die Satan, wêreld, oorblyfsels van die sonde,

wil dat ons ons nie onderwerp aan God se raadswil/verborge dinge of

veral aan sy geopenbaarde dinge/bevelswil nie.

Ons vyande (sien v/a 127) wil dat ons bitterlik raak, haatlik, bande afruk, ons eie (sondige) wil volg…. veral as dit begin swaar gaan, wanneer die Here se wil anders geskied as wat ek verwag of gehoop het….

Dat ons nie in sy verborge wil berus of meer sy bevelswil wil onderhou nie?

Of, is dit nie maar ook so dat ons dalk sy bevelswil aanvaar,

maar ons worstel met sy wil as Hy besluit dat ek moet swaarkry,

moet ly, siek word, droogte, armoede, ‘n geliefde van my weggeneem word …

hoe dikwels antwoord ons in tye van teëspoed, nie juis met … ongeduld nie ?

en in tye van voorspoed met … ondankbaarheid …vergeet van Hom, lees nie meer Bybel nie, woon nie meer die eredienste getrou by nie, maak my los van ander gelowiges, ens.?

En ja, baiemaal worstel ons, struikel ons so dikwels om sy duidelike geopenbaarde wil te doen, ons en ons kinders, dink net aan al die gebrokke verhoudings, huwelike, gesinne, ons land en samelewing se verval, ons volk wat verward is en al meer raak?

Wat dan geliefdes, kan ons nog vir sy wil bid,

dat dit ‘alleen goed’ is?

U ken die antwoord, geliefde kind van God,

wat worstel met die Here se wil, waar ons Hoop is,

ons het dit gelees in Lukas 22,

maar hier is dit weer:

Luk. 22:41-42  41 En Hy het Hom van hulle afgesonder omtrent so ver as ‘n mens met ‘n klip kan gooi, en neergekniel en gebid  42 en gesê: Vader, as U tog maar hierdie beker van My wil wegneem! Laat nogtans nie my wil nie, maar u wil geskied!

Joh. 6:38-40   38 Want Ek het uit die hemel neergedaal, nie om my wil te doen nie, maar die wil van Hom wat My gestuur het39 En dit is die wil van die Vader wat My gestuur het, dat al wat Hy My gegee het, Ek daarvan nie sal verloor nie, maar dit opwek in die laaste dag.  40 En dit is die wil van Hom wat My gestuur het, dat elkeen wat die Seun aanskou en in Hom glo, die ewige lewe mag hê; en Ek sal hom opwek in die laaste dag.

Christus het die Here se verborge wil,

sy raadswil, en sy bevelswil volkome kom uitvoer

en onderhou,  Ps. 40:4 sing bo alles van Christus…. (lees)

“Net om u wil te doen soos in u Boek

– die wonderskrif wat nooit vergaan –

dit klaar van my geteken staan,

dit wil ek, HEER, van ganser harte soek.

Ek bied U hart en hande

in will’ge offerande –

al wat ek is en het;

diep in my ingewand

waar liefde=en ywer brand,

draag ek u heil’ge wet.”

En Hy het dit volkome vervul,

wat die eerste Adam, en nie een van die Here se kinders kan doen nie,

met die doel:

sodat elkeen van sy kinders nooit verlore sal gaan nie,

maar ook dat ons deur die Gees hoe langer kan bid en lewe vir God se wil.

En omdat Hy alles reg gewil het en gedoen het,

sy eie wil in sy mensheid volkome prysgegee en sonder teepratery,

en met volle vertrou God se goeie wil gewillig nagekom het,

het Hy met woord en daad bevestig, dat God se raadswil en bevelswil,

God se verborge dinge en geopenbaarde dinge is … alleen goed, vir sy kinders,

vir hulle wat in Hom glo, wat Hom liefhet.

Daarom geliefdes, moet ons bid vir onsself en vir alle mense,

om ons (sondige) wille prys te gee, en te bid,

dat sy wil sal geskied, want dit is goed en werk vir ons ten goede.

Uit onsself kan ons dit nie doen nie,

alleen in Christus, deur sy Gees en Woord kan ons.

Ja, want ons is maar baie soos sy dissipels, daar in dit tuin in Getsemane,

so swak, nietig, dat ons maar slaap, fisies of geestelik… dat ons maar swak is oor God se goeie wil.

En daarom is die lewe van gebed so nodig vir ons dankbaarheidslewe, elke dag, ook vir 2020 wat voorlê, ook die derde bede van die Onse Vader:

Om deur sy Gees en Woord, in Christus

waarlik te berus in die verborge dinge, sy raadswil wat geskied

soos in die hemel net so ook op die aarde,

maar dat ons en ons kinders, ons nageslag, in die woorde van Deut. 29:29

die geopenbaarde dinge van die Here, sy bevelswil, sy Woord, sy Wet, in die krag van die Evangelie sal omhels, ‘om te doen al die woorde van die wet’, alles tot sy eer.

Amen.

Posted by: proregno | December 26, 2019

Noue ontkoming by oom Paul op die Kerkplein

Noue ontkoming by oom Paul op die Kerkplein,

en die lesse wat ons daaruit geleer het

        Oom Paul, in beter veiliger dae…

My vrou en ek het in Pretoria grootgeword, maar is sedert 2002 nie meer stadsjapies nie, maar dorpsjapies, ons woon tans in Carletonville. As deel van ons kuier in Desember by ons familie in Pretoria, besluit ons toe om die oggend van 26 Desember 2019, ‘welwillendheidsdag’, as gesin die Kerkplein te besoek, vir oom Paul te gaan hallo sê. Al my kinders, waarvan die oudste wat saam was 19 is, het nog nie vir oom Paul in ‘lewende lywe’ gesien nie, en omdat ons baie lief is vir die geskiedenis het ons gedink, op ‘welwillendheidsdag’ gaan dit baie stil wees, en kan ons gou foto’s gaan neem by oom Paul se standbeeld. Ekself was omtrent 20 jaar gelede op kerkplein, so ons het nie geweet wat om presies te verwag na soveel jaar nie, alhoewel ons natuurlik al baie gehoor het oor die algemeen, van die verval van die Jakarandastad, veral die middestad.

Oppad daarheen was klaar ‘n vreemde ervaring, ons herken nie meer enige van die strate se name nie, ons sien ook nie meer ‘Kerkstraat en Paul Krugerstraat’ nie.  In die laat 70 tot 90 jare was dit my ‘valley’ waarin ek grootgeword het, fiets gery het, selfs tot laat in die aande, alles veilig. Ons kon darem toe ons weg vind tot by die Kerkplein, wat moeilik bereikbaar is, want net busse kan nou daar ry. Ons vind wel ‘n straatjie aan die westekant waar mens verby die kerkplein kan ry. Vir iemand wat lanklaas daar was, is dit natuurlik ‘n groot skok, die vervallendheid, vuil strate, orals komberse en boemelaars wat orals rondlê en slaapplekke gemaak het. Ek ‘oortree’ die wet en besluit om, terwille van die kinders, die ‘busroete’ om die Paul Kruger standbeeld te ry, dat hul tenminste vir oom Paul kan sien.

Ek en die kinders wil graag stop iewers, en by oom Paul se standbeeld self ‘n foto gaan neem. My wyse pragtige vrou maan versigtig, ‘ek dink nie ons moet stop nie, dit lyk nie veilig nie, ons kan so uit ons Kombi na die standbeeld kyk’, sê sy. Ek moes na haar geluister het, maar ek is hardkoppig en wil graag die kinders na oom Paul se standbeeld vat, het nie verniet al die pad gekom nie. Ons stop in een van die systraatjies, binne die kerkplein, en ek en ‘n klompie van my kinders klim uit en stap na die Kruger standbeeld. My vrou besluit om met twee van die kleiner kinders in die Kombi te bly, en van binne te sluit, vir ons te wag.

Paar van my kinders voor die heining van oom Paul se standbeeld

Terwyl ons na die monument stap, sien ons eintlik hoeveel boemelaars daar oor die kerkplein verstrooi is, maar hulle is nie naby ons nie, so ons stap voort. Intussen kom daar ‘n sekuriteitsvoertuig ook aan, en ons voel heelwat veiliger. Ons neem ons fotos by oom Paul, wat, soos ons almal, agter hoë heinings moet skuil teen die vandalisme en misdaad, maar die kinders is bly dat hul oom Paul se standbeeld tenminste kon gesien het. Uiteindelik is dit ook deel van hul geskiedenis waarvoor hul lief is en van wil leer. Ons besluit om toe te stap in ‘n suidwestelike rigting om daar voor een van die mooi ou geboue nog ‘n foto te neem. Oppad daarheen, voel ek skielik baie onrustig, dit was asof ek skielik besef, maar dit is nie baie veilig hier nie, ons neem vinnig ‘n foto, en ek sê vir die kinders om moet nou vinnig by die Kombi kom, om seker te maak alles is nog reg met Mamma en die kleiner kinders.

Oppad daarheen, sien ons uit ‘n klein geboutjie aan ons linkerkant, ook ‘n paar boemelaars te voorskyn kom, hul gluur ons aan maar doen verder niks nie. Toe ons by die Kombi kom, toe lyk alles veilig …. maar skielik, terwyl ons van alle kante in die Kombi begin klim, hoor ek skielik van my bestuurderskant waar ek besig was om nog in te klim, ‘n boemelaar vinnig nader kom!

Dit het alles so vinnig gebeur, ek dink toe eers dit is dalk ‘n bedelaar wat iets gaan kom vra, maar toe hy so vinnig nader kom en allerlei geluide begin maak, het ek dadelik, sonder om twee keer te dink, so vinnig as moontlik weer uit die Kombi gespring. Op daardie oomblik het hy ‘n mes uitgepluk, maar deur die genade was ek vinnig op hom, en het hom half met die deur en my een hand weggestamp van die Kombi af, sodat hy nie by die Kombi se deur kon inkom nie. My dogter wat voor gesit het aan die passasierskant, het dadelik die deur toegetrek en toegehou, aan die anderkant by die Kombi se skuifdeur het nog twee boemelaars nader gehardloop, maar my ander dogter en een jongseun het vinnig gereageer en die deur ook vinnig toegeskuif en toegehou.

In sulke oomblikke skop die instink seker in, maar my onmiddelike gedagte was om weg van die Kombi te kom, dat hul my nie daarbinne vaspen nie. Ek het ook ruimte gesoek om hul weg van die Kombi te vat, sodat hul my sal kom probeer oorrompel, en my gesin los wat hopelik sal kan probeer plan maak om weg te kom.  Ek wou ook bietjie afstand skep tussen my en die booswigte, want, wat hulle nie geweet het nie, was dat ek in my ‘moonbag’, my pistool gehad het, en as dit daarop sou neerkom dat ek moes skiet, dit nie in die rigting van die Kombi is waar my gesin was nie.

Deur die genade van die Here, was hierdie amateur booswigte wat ons aangeval het, ek dink hul was self bietjie onseker wat sou gebeur het. Hulle het dalk gedink dat toe een van hulle my met die mes dreig, ek niks sou doen nie, en al ons geld, fone en motor net vir hul sou gee.  Sekeres sou dalk sê dit is wat ons moes gedoen het, maar soos ek genoem het, ek het op instink gereageer, en toe hy so aggresief aankom en dadelik die mes uitpluk, het ek dadelik gereageer deur hom weg te stamp en self aggresief op te tree, wat hul seker ook bietjie onkant ook gevang het. Toe ek so 10 meter van die Kombi was, het ek my vuurwapen uit my ‘moonbag’ gehaal, en toe spander die klomp, die mesman heel eerste om die hoek sonder om terug te kyk.

My seun sê na die tyd vir my, dat hy gesien het dat daar nog ‘n klomp boemelaars oppad was na ons toe om die hoek, maar toe hul die man met die mes sien hardloop, toe draai hul om en hardloop saam weg. Ek kon toe vinnig in ons Kombi klim, en ons kon toe saam wegry daar, dankbaar dat ons by oom Paul ‘n draai kon maak, maar ontsteld en hartseer oor die tye waarin ons lewe en ons bevind, dat ‘n gesin nie meer in veiligheid en rustigheid hul geskiedenis monumente kan besoek nie. Ons plan was ook om by die Uniegebou ‘n draai te maak, maar het dit toe gelos vir ‘n volgende ‘survivor’ uitstappie.

Die lesse wat ons geleer het uit die noue ontkoming

1. Ek was seker naief, om te dink dat op so stil vakansiedag dit veilig sou wees vir my en veral my gesin. Ek moes ook na my wyse vrou se raad geluister het, wat ook ‘n aanvoeling gehad het, wat ek ook toe eers later besef het. So moet mens opnuut besef, ons lewe in ‘n onveilige misdaadgesteisterde wettelose land, dit is ongelukkig die groot werklikheid. En of ons nou daarvan hou of nie, ons moet in ons lewens, of dit werkstye of vakansietye is, deeglik rekening hou met ons land se misdaadsituasie, en onsself toerus met selfverdediging, wettige wapens en allerlei veiligheidsopsies.

2. Moet ‘n mens nou glad nie meer historiese gedenkwaardighede gaan besoek waar dit onveilig is nie? Nee, ek dink nie ons moet wegkruip en onttrek nie, maar wel baie beter beplan, gaan in groter groepe, vra sekuriteitsmense om saam te gaan, of enige van Afriforum se buurtwagte om te help met die veiligheid in sulke uitstappies. Ek weet nie hoe is die veiligheid by die Voortrekkermonument, Klapperkop, Uniegebou en ander plekke nie, maar dit lyk my dit is nie meer veilig vir ons en ons gesinne om alleen te gaan nie?

3. Ek weet dit is ‘n sensitiewe kwessie, maar dalk is dit goed as oom Paul geskuif word na ‘n plek waar dit veilig is om die standbeeld te gaan besoek en werklik te kan gaan waardeer, enige voorstelle? Die belangrikste is tog die geskiedeniswaarde om daaraan te kan deel, as die spesifieke plek waar hy staan?

Deel van die heining om oom Paul te beskerm teen vandalisme

4. Nee, die gebeure gaan nie van ons bittere rassehaters maak nie, inteendeel, ons besef opnuut die sonde en sondige gevolge van die verlore mensdom, ongeag van watter ras of volk. So paar jaar terug het ek en my oudste drie dogters ook deurgeloop onder onluste oppad huistoe vanaf Pretoria na Carletonville. Ons is met klippe bestook, ruite is gebreek, maar ons was darem veilig, deur die genade van die Here. Toe ons na vandag se noue ontkoming daar wegry, toe sê ek vir my gesin: die vervalle strate van Pretoria se middestad, die verval van die kerkplein self, die onveiligheid, onvrede, misdaad, boemelaars en skelms wat orals op die kerkplein is, is alles ‘n letterlike maar ook geestelike beeld van die diepe sondige goddelose verval van ons land. Die oorblyfsels van ‘n onvolmaakte, maar tog baie beter christelike beskawing van ‘n paar dekades terug, gaan nou vinnig verby, en die donker paganisme van Afrika is besig om vinnig terug te keer. Ons land, al sy volke, van die arme boemelaar wat nou nog daar op die kerkplein lê, tot ons land se president het Jesus Christus nodig, het sy Woord nodig as die enigste antwoord op al ons krisisse, hetsy persoonlik, gesin, gemeente of in die samelewing. Mag die Here se kerk, deur die verkondiging van die Evangelie, en ‘n onderrig van sy Woord vir elke lewensterrein, weer koers gee in die krisis.

5. Laastens, dank teenoor ons hemelse Vader, wat midde die noue ontkoming en angs, tog kalmte gegee het deur sy teenwoordigheid daar. Ja, dit kon soveel erger afgeloop het, maar Hy het ons ook daar beskerm, en sou selfs erger dinge gebeur het, dan was dit ook uit sy Hand. Dit is die vertroue waarmee die gelowige ook in die nuwejaar kan ingaan, selfs al lyk dinge in ons land asof daar ‘n ‘donker toekoms’ voorlê. Die gelowiges kan aanhou arbei, lewe en werk, waar die Here ons elkeen geroep het, tot sy eer en diens van ons naaste, want ons ‘tye is in U Hand’, vir altyd, dit is ons groot en enigste Troos (Ps. 31:16).

Geseënde nuwejaar in ons Here Jesus Christus vir almal toegebid.

UIT DIE GESKIEDENIS: CKE OOR TWEE DOPPERS

Oud-prof. VE d’Assonville (snr.) en oud-Pres. FW de Klerk

“Wat baat dit ‘n mens tog as hy die hele wêreld win, maar homself verloor of skade aandoen?” (Lukas 9:25)

In die Christelike Kernensiklopedie (CKE) word as volg oor twee bekende dopper persoonlikhede geskryf, die een wat ‘n predikant en teoloog van die GKSA was, en die ander een ‘n wêreldbekende politieke leier wat ook ‘n Dopper was (beklemtonings bygevoeg):

D’ASSONVILLE, VICTOR EDOUARD
“D’ASSONVILLE, VICTOR EDOUARD (sr) (1927–) is ’n plaasseun van die Vrystaat. Sy na­skoolse akademiese studies het hy in Potchefstroom, Edinburg (Skotland) en Pietermaritzburg gedoen. Hy was predikant van ses gemeentes van die Ge­reformeerde Kerke in Suid-Afrika (GKSA) (1954–1978): Pietermaritzburg, Johannes­burg-Sentraal, Pretoria-Sunnyside, Potchef­stroom-Noord, Cachet en Noordbrug. Hy het daarna (1978–1992) as hoogleraar in die Fakulteit Teologie aan die Potchefstroomse Univer­si­teit vir CHO* en die Teologiese Skool GKSA, Potchefstroom, gedien waar hy kerkge­skie­denis, dogmageskiedenis en Bybelkunde gedoseer het.

Vir die tydperk 1986–1988 was hy rektor van die Teologiese Skool. Daarna was hy redakteur van Die Kerkblad* tot 1992. Hy is die skrywer van ’n dertigtal boeke waarvan die belangrikste handel oor John Knox* (en Calvyn*), Totius* (JD du Toit), SJ du Toit, die gereformeerde doopformulier en Bybelboeke – onder andere oor die boek Openbaring* en die Psalms*. D’Asson­ville het ’n prominente rol in die GKSA gespeel en dié kerk ses keer by buitelandse ekumeniese sinodes verteen­woor­dig, maar dit is enigins geskaad deur probleme in sy persoonlike lewe.” (Skrywer: PW Bingle, sien ook hier oor PW Bingle)

Bron: http://cke.christians.co.za/dassonville-victor-edouard/

DE KLERK, FREDERICK WILLEM (FW) 

DE KLERK, FREDERICK WILLEM (FW) (1936–) is ’n politieke leier en staatsman wie se dramatiese ommekeer in die Suid-Afrikaanse politiek reuse veranderings meegebring het. Hy het met ’n dapper maar riskante stap ’n totaal nuwe rigting aan die Suid-Afrikaanse samelewing en sosio-staatkundige toekoms gegee. Sy toespraak op 2 Februarie 1990 het onder meer die ontbanning van politieke organisasies en die vrylating van politieke gevangenes soos Nelson Mandela* meegebring. Hy het veral kans gesien vir dié kwantumsprong nadat die Oos-Europese kommunisme* onverwags oornag ineengestort het.

De Klerk het uit ’n huisgesin met ’n lang politieke betrokkenheid by die Nasionale Party en die Afrikaanse kerklike en kultuurlewe gekom (Kyk by: De Klerk, Johan­nes (Jan)*, en: De Klerk, Willem Johannes*). Hy is ’n  lidmaat van die Gerefor­meerde Kerke in Suid-Afrika* (GKSA)  en het gedurende sy amps­termyn openlik oor sy Christelike verbintenis getuig. Terwyl die GKSA een van die behoudendste gereformeerde* kerke is, was dit tot baie se verbasing dat juis ’n lidmaat van dié kerk die waagmoed van De Klerk aan die dag gelê het.

FW de Klerk het BA en LLB aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys* verwerf, waarna hy as prokureur gepraktiseer het. Hy word in 1972 volksraadslid vir Vereeniging en in 1983 leier van die destydse Transvaalse Nasionale Party, en is toe algemeen beskou as ’n konserwatiewe politikus. In 1989 het hy hoofleier van die party geword en kort daarna staatspresident.

Dramatiese aankondigings het ’n inge­wik­kelde proses van onderhandelings en werwing van steun by die blanke kiesers­kor­ps ingelui. De Klerk se voorwaarde was dat die African National Congress (ANC) en alle ander groepe wat aan die beoogde onderhandelingsproses wou deelneem, eers van gewapende verset moes afsien en hulle ge­wapende magte moes ontbind. Ná lang huiwering het die ANC hiertoe ingestem. Andersyds was die verwagting by die ANC die oorhandiging van politieke mag aan hulle. Die veelparty-onderhandelingsproses by Kempton­park (Kodesa) het uiteindelik tot die aanvaarding van ’n tussentydse Grondwet gelei. In die verkiesing van 1994 het die Nasionale Party en sy vennote tog genoeg stemme vero­wer om seggenskap in ’n regering van nasionale eenheid te verkry. Die Grondwet is in 1996 gefinaliseer. In dieselfde jaar het De Klerk en sy party uit die regering van nasionale eenheid getree.

De Klerk het hom hierna aan die politiek onttrek en sy aandag veral aan sy stigting vir vrede en ontwikkeling, en die handhawing van die beginsels van die Grondwet, gewy.

Vir hulle bereidheid om ’n politieke skikking deur onderhandeling te bereik, het De Klerk en Nelson Mandela gesamentlik die Nobelprys vir Vrede ontvang.

FW de Klerk se rol om ’n totaal nuwe – en regverdiger – Suid-Afrika te help skep, kan moeilik oorskat word, hoewel kritiek op sommige van sy besluite en optredes in sy tyd as staatshoof en daarná geregverdig is. In Februarie 2015, ’n kwarteeu ná 2 Februarie 1990, is ter herinnering aan dié waterskeidende gebeurtenis die Tafelbaai-boulevard in Kaapstad (die eerste deel van die N1 wat na die Noorde lei) hernoem na die FW de Klerk-boulevard.” (Skrywers: PH Kapp, Frits Gaum)

Bron: http://cke.christians.co.za/de-klerk-frederick-willem-fw/

Opmerkings:

Insiggewend dat by oud. prof VE d’Assonville daar vermeld word van die ‘probleme in sy persoonlike lewe’ wat hom ‘geskaad’ het. Ek ken nie die detail van die probleme nie, maar weet wel dat prof. d’Assonville het die 7de gebod oortree in ‘n verhouding met ‘n ander vrou, die saak is kerklik vertroulik hanteer en ter wille van die heiligheid van die amp is hy afgesit uit die amp. Hy het sy sonde erken en bely, sy vrou het hom vergewe, en hul huwelik gaan deur die genade van die Here voort, vandag nog. ‘n Psalm 51 geval van sonde én genade, vir ons almal tot waarskuwing én troos, 1 Kor. 10:11-13.

In oud-pres. FW de Klerk se geval, word die ‘probleme in sy persoonlike lewe’ nie vermeld nie, maar wel dat “De Klerk en Nelson Mandela gesamentlik die Nobelprys vir Vrede ontvang” het, en dat ‘n bekende pad na hom vernoem is. Elders word sy politieke heldedade as ‘dopper president’ as volg beskryf:

“De Klerk het verskeie pryse en eerbewyse ontvang vir sy inisiatiewe wat die nuwe bedeling in Suid-Afrika bewerkstellig het, onder meer die belangrikste, die Nobelvredesprys (saam met oudpres. Nelson Mandela) in Desember 1993. Hy was ook ’n tyd lank kanselier van die PUK en het in 1990 ’n eredoktorsgraad van sy alma mater ontvang.”

FW de Klerk het egter ook die sewende gebod oortree deur ‘n buite-egtelike verhouding, maar in sy geval, het hy sy vrou, Marike gelos vir ‘n ander vrou (FW en Marike was vanaf 1969 getroud), en is die nuwe paartjie saam as nuwe SA helde voorgehou, onder die seënende hand van een van sy dopper predikante (FW en sy ander vrou is in 1998 getroud). Hoe die egbreek saak van FW de Klerk in detail behandel is deur sy kerkraad en die kerkverband, weet ek nie, maar dit lyk my in sy geval was daar ander reëls wat hom nie in die kerk en politiek ‘geskaad’ het nie , volgens wat mens lees in die Dopperdagboek:

Dr. Pieter Bingle, De Klerk se predikant in GK Kaapstad sedert 1978, het hom op 7 November 1998 met Elita Georgiadis in die huwelik bevestig. Tussen dié predikant en staatsman was en is “welwillendheid, wedersydse respek vir en vertroue in mekaar”. So is dr. Bingle as vriend en pastor gevra om die prediking tydens De Klerk se inhuldiging as tweede uitvoerende staatspresident van die RSA op 20 September 1989 in die NG kerk Universiteitsoord waar te neem.“

Ek wonder wat sou Johannes die Doper gesê het oor hierdie twee sake en hoe dit hanteer is, want dit lyk vir my die eerste saak is reg hanteer in terme van KO art. 79, 80: die eer van God, heil van die sondaar, heligheid van die amp en die heiligheid van die gemeente is beskerm en bevorder. In die tweede saak lyk my is daar ‘n ander weg gevolg wat daartoe gelei het dat ‘n man wat die ‘vrou van jou verbond’ (Mal. 2:14) verlaat het en hom nie bekeer het nie, as held voorgehou en ondersteun is?

“En in daardie tyd het Herodes, die viervors, die gerug van Jesus gehoor en aan sy knegte gesê: Hierdie man is Johannes die Doper. Hy het uit die dode opgestaan, en daarom werk dié kragte in hom.  Want Herodes het Johannes gevang, hom geboei en in die gevangenis gesit vanweë Heródias, die vrou van Filippus, sy broer.  Want Johannes het vir hom gesê: Dit is u nie geoorloof om haar te hê nie. (Matteus 14:1-4)

Die Dopperdagboek vermeld oor Marike de Klerk:

“Sy het twee boeke geskryf. In Marike: ’n reis deur somer en winter beskryf sy haar huwelik van 39 jaar. Later, in ’n Plek waar die son weer skyn, het sy leiding gegee aan vroue wat deur egskeiding in die gesig gestaar word. Haar gewese man het ’n hoofstuk in laasgenoemde boek wat gehandel het oor egbreuk, suksesvol laat sensor.”

Hoekom?

En dan die hartseer geval van Marike:  “Op 4 Desember 2001 is Marike in haar Kaapse woonstel vermoor. In Mei 2003 is ’n oudveiligheidswag, Luyanda Mboniswa, daaraan skuldig bevind.”

En ja, mag hierdie lewenslesse van hierdie twee doppers, ons almal tot waarskuwing wees (1 Kor. 10:11-13), dat ons opnuut besef die lewe gaan bo alles oor die eer van God en sy vrede, nie die wéreldse vrede nie (Rom. 5:1), want die Woord sê vir ons almal, watter amp en beroep ons ookal beklee in hierdie wêreld, hoe ‘groot of klein’:

“Egbrekers en egbreeksters, weet julle nie dat die vriendskap van die wêreld vyandskap teen God is nie? Wie dan ‘n vriend van die wêreld wil wees, word ‘n vyand van God.” (Jas. 4:4)

Ons moet die vrede van God in Christus soek wat alle verstand te bowe gaan, waar ons huwelike ook en veral mag getuig van die Here se genade in Christus, in bekering, vergifnis, trou bly, ons doop én huweliksbeloftes weer baie ernstig opneem (die huwelik is ‘n beeld van Christus se verhouding met sy kerk, Ef.5:22-33). Ongeag alles wat ons ‘in die wêreld’ kan bereik, of nie bereik nie. die hartgrondige bekering en reformasie begin in die binnekamer, dan die gesinshuis, dan die kerkhuis en dan verder op alle terreine van lewe en denke.

Om Luk. 9:25 hierbo te parafraseer vir ons almal:

“Wat baat dit ‘n mens tog as hy die hele wêreld win, maar homself, sy huwelik, sy gesin, sy gemeente verloor of skade aandoen?”

Daar is baie sake waarmee ons kerke en kerkverbande worstel, maar dalk is een van die grootstes, dalk die grootste krisis, juis die verval, deformasie, gebrokenheid van die  huwelik- en gesinslewe in ons kerke, dat daar opnuut gekyk moet word na onder andere, die verskriklike gevolge van onwettige onbybelse egskeidings en hertroues, wat so maklik en algemeen geword het, en so aanvaarbaar gemaak word … “want daar is mos ‘groter (volks)vyande’?  Ek het al hier daaroor begin skryf, oor die reformasie wat nodig is in ons huweliks-egskeiding-hertrou beskouings:

Huwelik, egskeiding en hertrou

‘n Ander gereformeerde vader het hierdie ware woorde geskryf, mag ons en ons kinders, ons kerke dit opnuut omhels, ook vir ons tye en die goeie stryd van die geloof wat ons moet stry, veral vir ons huwelike en gesinne as deel van die bekering en reformasie van ons tye:

“Die geskiedenis bewys dat as die huisgesin gesond is, beide kerk en staat bloei. Die huisgesin is die bron van die menslike samelewing. Gee ons dus Gereformeerde huisgesinne, en die Gereformeerde Kerk sal bloei. Anders gaan ons gewis ‘n donker toekoms tegemoet.” – Totius

WIE IS ‘IN CHRISTUS GEHEILIG’ VOLGENS DIE EERSTE DOOPVRAAG VAN DIE ‘FORMULIER VIR DIE BEDIENING VAN DIE HEILIGE DOOP AAN KINDERS’?

“Ten eerste: Hoewel ons kinders in sondes ontvang en gebore en daarom aan allerhande ellende, ja, aan die verdoemenis self, onderworpe is, bely u nogtans dat hulle in Christus geheilig is en daarom as lidmate van sy gemeente behoort gedoop te wees?”

Herman Bavinck skryf as volg om die vraag te beantwoord (in die De Bazuin: Stemmen uit ‘De Gereformeerde Kerken in Nederland, 1900, no. 20. Beklemtonings bygevoeg -slc):

“De echte, ware, Christelijke doop is altijd, zoowel bij kinderen als bij volwassenen, die doop, welke een zegel is van de afwassching der zonden en van de vernieuwing des H. Geestes.

In beide gevallen komt het menigmaal voor, dat de dienaar slechts het teeken geeft, terwijl Christus, bij afwezigheid van geloof, de beteekende zaak onthoudt. Maar dat doet hoegenaamd geen afbreuk aan het wezen van den doop. Evenals uit- en inwendige zijde van het genadeverbond, behooren teeken en beteekende zaak in den doop samen te gaan. Een zoogenaamd uitwendig genadeverbond, dat van het inwendige is losgemaakt, bestaat er niet. En een doop, die alleen het teeken geeft en niet de beteekende zaak, is geen doop. Wat God heeft samengevoegd, zal de mensch niet scheiden.[1]

Daaruit volgt niet, dat ieder, die gedoopt is, in der waarheid de verlossing in Christus en de wedergeboorte deelachtig is. Gelijk bij de volwassenen, zoo is er ook bij de kinderen, die gedoopt worden, kaf onder het koren en onkruid onder de tarwe. Ook hier geldt, evenals bij de besnijdenis, het woord der Schrift; dat de kinderen der belofte voor het zaad gerekend worden.[2]

En van dat zaad wordt in onze formulieren[3] beleden, dat de belofte en dus ook de doop hun toekomt. Niet van elk kind, hoofd voor hoofd, maar van „onze kinderen” zegt het doopsformulier, dat zij in Christus geheiligd zijn.

In de Gereformeerde kerken kan er dus geen sprake van zijn dat men alleen op het gedoopt zijn, zijne zaligheid bouwt. De doop moet, indien hij een echte doop is, bewys zijn van het geloof, maar hij kan geen grond zijn voor de zaligheid. Want wie gelooft en gedoopt is, zal zalig worden, maar wie niet gelooft, ook al ware hij gedoopt, zal verdoemd worden.

Deze waarschuwing is tegenwoordig niet overbodig. Er zijn er, die onder den invloed der nieuwe doopsbeschouwing zich voor wedergeboren en gerechtigd ten avondmaal houden, enkel en alleen, omdat zij gedoopt zijn.

Maar zulker hope is ijdel. Niet het uitwendige waterbad van den doop, maar de afwassching der zonden en de wedergeboorte door den H. Geest[4] ontsluit den toegang tot het koninkrijk der hemelen.”

Dr. RH Bremmer, ‘n student van Klaas Schilder, in sy akademiese proefskrif oor Herman Bavinck als Dogmaticus, verduidelik Bavinck se doopbeskouing met verwysing na Bavinck se verskillende skrywes oor die saak, ook bovermelde aanhaling. Hier onder in die skakel wat ek gee is ‘n paar aanhalings uit Bremmer se werk, wat ek saamvat in die volgende 5 opskrifte en opsommings (sien ook die paar voetnotas hier onder):

1. Bavinck glo dat babas wedergebore kan wees, maar wedergeboorte, geloof en bekering is nie die grond van die doop (beide vir volwasse en kind) nie, maar God se genadeverbond is die grond van die doop.

2. God skenk wedergeboorte wanneer Hy wil: voor, tydens of na die doop, en daarom is die prediking van die Evangelie, wedergeboorte, geloof en bekering nodig in die gemeente. Kinders, nie net volwassenes nie, kan die ‘wesentlike doop’ geniet, aangesien hul van vroeg af al die Gees kon ontvang het deur die wedergeboorte.

3. Twee verskillende sienings van gereformeerde teoloë oor hoe kinders wat gedoop is, beskou en behandel moet word: a. alle gedoopte kinders moet na die ‘oordeel van liefde’ as wedergebore ‘gehou word’ totdat hul leer of lewe die teendeel openbaar, aangesien die algemene reël is dat die Gees hul reeds voor die die doop wedergeboorte skenk. b. God se genade kan wel reeds wedergeboorte werk in kinders se harte, maar daar is nie ‘n vaste reël dat dit voor die doop plaasvind nie, dit kan voor, tydens of na die doop wees by uitverkore kinders.

4. Daar is nie ‘n uitwendige verbond teenoor ‘n inwendige verbond nie (dus twee aparte of teenstrydige verbonde nie), maar wel ‘n uitwendige sy of kant van die verbond, soos daar ‘n sigbare sy of kant van die kerk is. Kinders word gehou (of beskou as) dat hul deel in die geestelike goedere van die genadeverbond, maar hierdie ‘hou as’ is nie die grond van die doop nie, maar is ‘die oordeel van liefde’ wat ons gebruik in ons kerklike handel met ons kinders. Die ‘in Christus geheilig’ van die eerste doopvraag van die Gereformeerde Doopsformulier, moet nie verstaan word as ‘hoof vir hoof’ nie, dus elke kind wat gedoop word nie, maar ‘ons kinders’ (kollektief) wat waarlik in Christus geheilig is, dus deel in die geestelike realiteit of goedere van die genadeverbond, wat sal vervul word:.

5. Al die genadeverbond se beloftes word saamgevat in die woorde ‘Ek sal jou God wees’. Daar is ‘n verskil tussen om ‘n kind te doop op grond van ‘veronderstelde wedergeboorte’ (Kuyper) en die kind te doop op grond van God se belofte waar die kind ‘gehou’ en behandel word as wedergeboorte. Dat alle kinders van die gemeente wedergeboorte sou wees is in stryd met die Woord en die ervaring, want daar is altyd kaf onder die koring, en nie almal ‘is’ Israel, wat ‘uit’ of van Israel is nie. Soos moet alle (ouer) lidmate, hou of beskou ons die kinders as wedergeboorte totdat hul leer of lewe anders wys. Ouers moet in die opvoeding van hul kinders daarvan uitgaan, hul kinders beskou as dat hul deel in die belofte van die genadeverbond, tot hul belydenis en wandel die teendeel uitwys.

Hier is die hoofpunte met die nodige aanhalings uit Bremmer se werk:

Bavinck: 5 punte oor die verbond

______________________________________

Sien hierdie paar bronne oor Bavinck se verbondsbeskouing:

Protestant Reformed Theological Journal: Herman Bavinck

Covenant and Election in the Theology of Herman Bavinck

Herman Bavinck: Doctrine of the Covenant

Herman Bavinck se boeke, artikels, ens. kan hier verkry word: Project Neocalvinisme

In Engels: https://hermanbavinck.org/

Artikels op Pro Regno oor die Genadeverbond en Doop:

Vriend van God: Artikels oor die Genadeverbond

“En die Skrif is vervul wat sê: En Abraham het God geglo, en dit is hom tot geregtigheid gereken, en hy is ‘n vriend van God genoem.” – Jak.2:23 

Genadeverbond

“Alhoewel Paulus toegee dat Abraham se nageslag vanweë die verbond heilig is, verklaar hy nogtans dat vele daarin buitestaanders is en dit nie alleen omdat hulle ontaard het sodat hulle van onwettige kinders basters word nie, maar omdat God se besondere uitverkiesing wat alleen sy aanneming vas en seker maak, oor alles uitstaan en oor alles heers.” – Calvyn, Institusie 3.22.4

Kinderdoop

“In die hernude stryd in verband met die kinderdoop byvoorbeeld, is die wyse waarop die Skrifgegewens gehanteer word van die allergrootste belang. Hier kan nie met ’n verwysing na ’n paar insidentele tekste volstaan word nie. Die vraagstuk van die eenheid van God se handele in Ou en Nuwe Verbond kom hier ter sprake. Gaan ons by ’n beroep op die Bybel uit van ’n teenstelling tussen Ou en Nuwe Testament of handhaaf ons die openbaringseenheid van die Heilige Skrif.” – prof. L. Floor

____________________________________________

[1] Sien Nederlandse Geloofsbelydenis, artikel 35 (Die Heilige Nagmaal): “… Verder, hoewel die sakramente (dus beide doop en nagmaal -slc) én die sake waarvan hulle tekens is, bymekaar hoort, word nie beide deur alle mense ontvang nie. Die goddelose ontvang wel die sakrament tot sy verdoemenis, maar hy ontvang nie die waarheid van die sakrament nie. So het Judas en Simon die towenaar albei wel die sakrament ontvang maar nie Christus, wat daardeur voorgestel word nie; Hý word slegs aan die gelowiges gegee.”

[2] “Maar ek sê dit nie asof die woord van God verval het nie; want hulle is nie almal Israel wat uit Israel is nie. Ook nie omdat hulle Abraham se nageslag is, is hulle almal kinders nie; maar: in Isak sal jou nageslag genoem word. Dit wil sê, nie hulle is kinders van God wat die kinders van die vlees is nie, maar die kinders van die belofte word gereken as die nageslag.” (Rom. 9:6-8). Bavinck gebruik die volgende terme om te onderskei: in foedere de foedere “Het verbond van de genade is één; en de uit- en inwendige zijde ervan, hoewel hier op aarde nooit samenvallend, kunnen en mogen niet van elkaar losgemaakt en naast elkaar gelegd worden. Er zijn zeer zeker kwade ranken aan de wijnstok, er is kaf onder het koren, er zijn in een groot huis gouden en aarden vaten, Matt. 3:12, 13:29, Joh. 15:2, 2 Tim. 2:20. Maar ons ontbreekt het recht en de macht, om tussen beide scheiding te maken; God zelf zal dat doen in de dag van de oogst. Zolang zij naar het oordeel van de liefde in de weg van het verbond wandelen, zijn zij als bondgenoten te beschouwen en te behandelen. Hoewel niet de foedere, zijn zij toch in foedere en zullen zo eenmaal geoordeeld worden. Zij zijn hier op aarde op allerlei wijze met de verkorenen verbonden; en uitverkorenen kunnen, omdat zij leden zijn van de Adamitische mensheid, als organisme niet anders onder Christus als hun Hoofd worden vergaderd tot één, dan in de weg van het verbond.” (Gereformeerde Dogmatiek, deel III, hfst. 7 par. 45, Het Verbond der Genade; 350)

[3] Die Gereformeerde Doopsformulier.

[4] Sien die Nederlandse Geloofsbelydenis, artikel 34; Heidelbergse Kategismus, Sondag 26, 27.

VIDA: As die Skrif losgelaat word, dan ook geen meer kerkorde nie, 

maar nou wanorde en eiewilligheid wat afgedwing word

Ons leef in ‘n wêreld wat al meer goddeloos en eiewillig raak, waar God se bande al meer afgeruk en verwerp word (Ps. 2). Wat eiewilligheid betref, gaan dit egter nie veel beter in die kerke wat die Here se Naam bely nie, ook nie in die GKSA nie. Ongeag dat die GKSA oor dekades lank deur biddende studie daarby uitgekom het dat op grond van die Skrif susters nie in die besondere amp van ouderlinge en predikant mag dien nie, is daar reeds meer as 20 gemeentes wat bloot eiewillig daarmee voortgaan en weereens wanorde, onvrede en verskeurdheid plaaslik en in die kerkverband veroorsaak.

Talle van hierdie gemeentes word reeds op die kerklike (ordelike) weg langs meerdere vergaderings daaroor aangespreek, en alle tekens wys daarop dat dit weereens ‘n lang uitgerekte proses gaan wees wat baie tyd en aandag gaan verg. Die gemeentes wat hul eie weg ingeslaan het gaan bloot bly in die kerkverband waarmee hul oor hierdie leer- en kerkregering saak drasties verskil, en hul standpunt probeer afdwing, natuurlik alles in ‘die naam van eenheid, liefde en verdraagsaamheid’ (Sien hierdie goeie voorbeeld, hoe die ‘(valse) liefde en (valse) eenheid’ die gehoorsaamheid aan God se Woord en die Evangelie vervang: Cgk Zwolle: Classisvergadering grievend voor homo).

Een van die kerkverbande, die Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK) in Nederland, waarmee die GKSA eenheidsbande het, beleef dieselfde stryd, en in hul geval, is daar nie net reeds gemeentes wat ook VIDA (vroue in die besondere amp) reeds toelaat nie, maar daar is ook al ‘n gemeente wat die sonde van homoseksualisme goedkeur en akkomodeer. Dit alles terwyl die amptelike besluite van die CGK teen vroue as ampsdraers is, en homoseksualisme as sonde bestempel word.

So al meer kerke weier bloot om kerkordelik te berus by wat al die kerke saam in kerkverband daaroor besluit het in die lig van die Skrif. Hulle gaan nou ook verder, weier om die regte kerkordelike weg te volg (nl, om nie vrouens in die besondere ampte te bevestig totdat die kerke dit saam goedgekeur het nie), of, as hul hul nie kan berus by wat die kerke wat saam vergader het en volgens God se Woord besluit het oor VIDA nie, dan die kerkverband met liefde, begrip en broederlikheid te respekteer en uit te tree. Nee, hul besluit om te bly en hul standpunt nou af te dwing in die naam van ‘eenheid en liefde’, die postmoderne manier, sodat ons nie meer gereformeerde kerke en kerkregerings handhaaf nie, maar ‘n postmoderne kerk word wat teenstrydige ‘waarhede’ alles moet akkomodeer.

Sien die volgende twee artikels oor die stand van sake in die CGK:

Geloofsbrief weigeren kan niet in CGK; procedure tot afzetting wel

“Het is nu de vraag in hoeverre er met de benoeming van vrouwelijke ambtsdragers in een gemeente sprake is van afwijking van Schrift en belijdenis. De generale synode, die in 1998 de vrouw in het ambt afwees, buigt zich binnenkort opnieuw over het onderwerp. Als ze besluit dat het principieel mogelijk is om over vrouw en ambt verschillend te oordelen, dan is een eventuele vermaning op dit punt niet aan de orde. Maar het is ook mogelijk dat de generale synode haar besluit aanscherpt en uitspreekt dat het binnen een gereformeerde Schriftbeschouwing niet mogelijk is om vrouwelijke ambtsdragers aan te stellen. Dan liggen de zaken weer anders.”

Classis doet voorstellen rond homostandpunt cgk Zwolle

“De synode sprak in 2013 uit dat gemeenteleden met een homoseksuele relatie niet mogen worden toegelaten tot het afleggen van geloofsbelijdenis of tot de sacramenten. De gemeente in Zwolle is het niet eens met dat besluit en biedt ruimte aan mensen die „in liefde en trouw” een relatie hebben met iemand van hetzelfde geslacht.”

Soos met die NGK in SA, en vele ander kerkverbande in die verlede, sien ons hier by die CGK hoe die saak van VIDA oorloop en HIDA (homoseksualisme in die amp van gelowige en later in die besondere ampte) tot gevolg het.

As die onbybelse, onskriftuurlike, anti-skeppingsordelike, anti-God se bevel vir beide man en vrou eers onder die dekmantel van ‘geslag maak nie saak nie’ in kerke en kerkverbande posgevat het, is daar geen keer nie, kerklike wanorde, onvrede en kerkskeuring is die gevolg.

Sien hierdie artikel waar ek meer daaroor geskryf het:

Wanneer ‘geslag nie meer saak maak nie’: van VIDA na homoseksualisme na pedofilie

“Ja, ‘geslag maak nie saak’ as dit by ons redding kom nie, God red mans en vrouens, jonk en oud, onder alle volke, stamme en tale (Gal. 3:28; Op. 5:9), maar sy reddingswerk in Christus, vernietig nie geslagsonderskeid nie, vernietig nie man en vrou wees nie, maar heilig elkeen in sy diens, soos God se Woord openbaar. .. Ek het reeds baie geskryf teen die gay agenda, asook om te wys hoe die VIDA agenda (geslag, d.w.s God se skeppingsorde van man en vrou, maak nie saak in die kerk nie), lei tot die homosekuele agenda (geslag, d.w.s., God se skeppingsorde van man en vrou, maak ook nie saak in die huwelik nie), sien spesifiek hier …”

Die groot vraag is nou of die kerke van die Here, in beide die GKC en GKSA se geval, gaan bly by wat besluit is volgens die Skrif en gereformeerde kerkorde, die nodige tug op die kerke toegepas gaan word wat afgedwaal het, en of die kerke wat afgewyk het van die Skrif en kerkorde bloot geakkomodeer gaan word… dat ons afvallige postmoderne kerke en kerkverbande word vir ‘n postmoderne wêreld?

Posted by: proregno | December 16, 2019

DIE OERTEKS VAN DIE LOTSBEPALENDE 1838-GELOFTE

DIE GROOTSTE TREK: TERUG NA U GOD

DIE OERTEKS VAN DIE LOTSBEPALENDE 1838-GELOFTE

deur JL du Toit & dr. L du Toit

Die Gelofte van 1838 (Du Toit weergawe)

Hier staan ons, as broers en landgenote, voor U onse Vader, die heilige God van hemel en aarde, om ‘n Gelofte aan U te doen,

 dat, as U ons sal beskerm en ons vyand in ons hand sal gee,

ons ‘n Huis tot U eer sal stig waar dit U behaag; en

dat ons ook aan ons kinders sal sê dat hulle met ons daarin moet deel tot nagedagtenis ook vir die opkomende geslagte.

Want die eer van U Naam sal verheerlik word deur die roem en die eer van oorwinning aan U te gee.

Ons smeek hiermee ook U hulp en bystand af om hierdie Gelofte verseker te kan volbring, in die Naam van U Seun en ons Verlosser, Jesus Christus.

Amen

________________________

Ek plaas met die nodige toestemming van die samestellers, hul boek met bogenoemde titel. Hulle is bereikbaar by josefdutoit@gmail.com  Dit gaan oor wat die verskillende uitgawes van die Gelofte wat deur die jare gebruik is by herdenkingsfeeste. Hier is die voorwoord: 

Voorwoord

Gustav Preller (1938b) verduidelik dat die Gelofte by die Slag van Bloedrivier na ons afgekom het in die vorm van drie oorkondes. Hierdie drie oorkondes is in die twintigste eeu saamgevoeg tot die gangbare weergawe algemeen in gebruik by herdenkingsfeeste:

  • Eerstens (Oerteks 1), Andries Pretorius se Kommandantsverslag (waarvan die eerste deel amper ‘n week na die slag neergepen is). Die volledige Kommandantsverslag is in die tweetalige Kaapse koerant, De Zuid-Afrikaan, ‘n paar maande na die oorwinning gepubliseer.
  • Tweedens (Oerteks 2), die inskrywing ‘n week voor die slag in die Kommandojoernaal (deur Jan Bantjes, Pretorius se Sekretaris), soos in De Zuid-Afrikaan afgedruk in die volgende jaar. (Terwyl die Gelofte-inskrywing in die Kommandojoernaal bykans twee weke voor die eerste gedeelte van die Kommandantsverslag geskryf is, was laasgenoemde eerste gepubliseer.)
  • Ongeveer dertig jaar na die Slag van Bloedrivier, vind die geestelike leier van die Strafveldtog, Sarel Cilliers, hom op sy sterfbed, waaruit hy sy herinnerings dikteer oor onder andere die Bloedrivier-Slag. Hierdie derde oorkonde (Oerteks 3b) van die Gelofte is deur H J Hofstede (1876) in Geschiedenis van den Oranje-Vrijstaat ‘n paar jaar na Cilliers se dood opgeneem. ‘n Verdere Gelofte-bron hieraan verwant is Sarel Cilliers se brief aan ds H van Broekhuizen (Oerteks 3a), vyf jaar voor sy sterfbeddiktasie neergepen. Die laaste deel van die brief het nie behoue gebly nie.

In hierdie bundel sal u ‘n noukeurige transkripsie vind van beide die volledige Kommandantsverslag en die volledige Kommandojoernaal, sowel as van al die redaksionele kommentaar wat daaromheen verskyn het in De Zuid-Afrikaan (Nederlands, sowel as Engels). Redigeringsveranderings word in blokhakies aangedui naas die oorspronklike, met kursiewe druk (maar steeds in blokhakies) waar die redigering as vervanging eerder as invoeging bedoel is.

By die Engelse vertalings uit De Zuid-Afrikaan sluit ons redigeringsnotas (ook in blokhakies) voorstelle tot verbetering in by enkele gevalle waar daar ‘n duidelike betekenisverskil tussen die Engelse vertaling en die Nederlandse oorspronklike bestaan. Ons sluit ook ‘n transkripsie van Oerteks 3a in. In die geval van laasgenoemde Cilliers-bron sou deurgaanse redigering te groot ‘n kloof oopmaak tussen die transkripsie en die oorspronklike en het ons gevolglik redigering tot die minimum beperk. Oerteks 3b word ingesluit as ‘n volledige skandering (eerder as ‘n transkripsie) aangesien die oorspronklike in hierdie geval maklik leesbaar is.

Na elke transkripsie (Oertekste 1, 2 en 3a) word ‘n skandering uit die vroegste-behoue uitgawes van die oorkondes gegee, naamlik van daardie paragrawe wat die Gelofte-bewoording (in Nederlands) bevat.

Die Oerteks-bundel sluit af met aantekeninge waarin die Gelofte-bronne met mekaar en met die gangbare weergawe vergelyk word.

J L du Toit

Dr L du Toit

Inhoudsopgawe

  • Voorwoord
  • Oerteks 1: Kommandantsverslag
  • Oerteks 2: Kommandojoernaal
  • Oerteks 3: Afleggerherinnerings
  • Aantekeninge
  • Nabetragting
  • Bronnelys

Nadat die samestellers die verskillende oertekste deurgegee het, volg hul dit op met belangrike aantekeninge (bl. 99 en verder), wat veral die saak raak of die latere “sabbatsklousule” deel is en/of moet wees van die Gelofteteks wat ons vandag moet gebruik, en gee dan ‘n “gekorrigeerde teks” van die Gelofte deur om te gebruik (sien bo).  Nog ‘n belangrike saak is hoe om die frase “… ons ‘n Huis tot U eer sal stig…” te verstaan, nie net as ‘n eenmalige (afgehandelde) gebeurtenis nie, maar ‘n lewenslange taak en roeping. Ek haal ‘n gedeelte vir u aan uit die skrywers se aantekeninge: 

Inleiding

In ‘n tydvak waar vrae rondom kulturele bestaansreg toenemend na vore kom, is dit die mening van die huidige skrywers dat ‘n terugkeer na ‘n diepere begrip van die 1838-Gelofte noodsaaklik is. Daarby moet ons meld dat hier geen poging aangewend word om skeptici tot ander insigte te bring nie. Ons wil ook nie oortuigde Gelofte-genote met twyfel belas nie. Eerder wil ons diegene vir wie die Gelofte nog altyd ‘n saak van groot erns is, in hul meelewing versterk.

Ignorering van die bewyse teen die Sabbatsklousule en van die bevindings rakende ‘n diepere betekenis, bring dikwels mee dat onBybelse en volksvreemde eksponente belangrike feite monopoliseer en die Gelofte buite die Reformatoriese geskiedenis isoleer. In hierdie aantekeninge sal u ‘n suiwer Bybelse basis vind vir die waardering van die 1838-Gelofte, binne die konteks van ons Gereformeerde erfenis.

Ons mag ook nie nalaat om daarop te wys dat ons gevolgtrekking rakende die historiese outentiekheid van die Sabbatsklousule in die gangbare weergawe van die Gelofte geen “nuwe navorsing” of vermetele aanslag op die volks-eiendomlike is nie. Bekende behoudende skrywers, waarvan sommige ook in ons bronnelys tot hierdie aantekeninge genoem word, het meermale tot dieselfde gevolgtrekking gekom.

Die algemeen gebruikte Gelofte-weergawe was ‘n twintigste eeuse samestelling uit die drie belangrikste behoue beskrywings. Die gangbare weergawe word hier krities vergelyk met die drie oorspronklike oorkondes:

  • Die amptelike notulering van die Gelofte (Jacobsz & Potgieter (ongedateerd)) in die Kommandojoernaal van J G Bantjes (kommandant Pretorius se Sekretaris en Klerk van die Boere Volksraad), opgeteken tydens die Bloedrivier-veldtog en later in ‘n Kaapse koerant (De Zuid-Afrikaan) gepubliseer onder opdrag van Pretorius;
  • Die eerste deel van die Kommandantsverslag van A W J Pretorius, opgeteken ses dae na die Slag van Bloedrivier (feitlik twee weke na die eerste dag waarop die Gelofte afgelê is) en kort daarna gepubliseer in De Zuid-Afrikaan;
  • Die herinnerings van Sarel Cilliers (oftewel Charl Celliers) rakende die Gelofte, soos gedikteer vanuit sy sterfbed meer as dertig jaar na die Slag van Bloedrivier (sowel as ‘n brief van Cilliers aan ds H van Broekhuizen vyf jaar voor die sterfbeddiktasie). (Eersgenoemde het vir ons behoue gebly weens die opname daarvan in Hofstede (1876).)

Met die oog op die gerief van die leser, word die onderskeie beskrywings (sowel as die algemeen gebruikte feesweergawe) aangehaal, met bypassende kommentaar wat die spilpunt van die aantekeninge vorm. Ons sluit met ‘n aantal gevolgtrekkings rakende die kern-inhoud van die Gelofte, en gee enkele aanbevelings vir moontlike verbetering op die gangbare weergawe daarvan.

Die samestellers eindig hul boek met ‘n nabetragting, met hierdie belangrike woorde:

Nabetragting

“Dit is opmerklik dat gelofte-aanmanings in meer onlangse tye hoofsaaklik of selfs uitsluitlik fokus op die blote bywoning van plegtighede op 16 Desember elke jaar. In die lig van hierdie aantekeninge is sulke origens oppervlakkige aanmanings ver van die ware gees van die 1838-Gelofte. In die Gelofte staan volkswyding voorop, waardeur die volk gedurig deur selfondersoek hulself moet meet aan die voorskrifte van Godswoord ─ ‘n gedagte eie aan daardie bevindelike Godsdiens van die Nederlandse Nadere Reformasie wat so invloedryk was by die denke van die Emigrante Boere.”


Lees gerus die hele boek hier verder: Die Oerteks van die lotsbepalende 1838-Gelofte


Aanbevelings vir die werk

Ds MC Adendorff, Emeritus-Predikant, voormalig van die Afrikaanse Protestantse Kerk, Germiston: “Die werk raak belangrike sake aan en dit in ‘n tyd waarin herbesinning oor die Gelofte dringend nodig is. Die kwessie van vakansiedae in Suid-Afrika geniet weer aandag van staatsweë met aandrang dat ander godsdienste ook van hulle groot godsdienstige dae tot openbare vakansiedae verklaar moet kry. Die poging tot transformasie deur van 16 Desember ‘n versoeningsdag te maak, het ook bygedra tot verdere vervlakking van die betekenis van Geloftedag. Teen dié agtergrond beveel ek graag die publikasie aan. Die bundel daag uit tot herbesinning oor die dieper betekenis van die Gelofte. Mag dit ons volk prikkel om weer te dink oor ons verantwoordelikheid ten opsigte van die Gelofte.”

Dr PW Möller, voormalige onderleier van die Herstigte Nasionale Party, geskiedkundige, voorheen verbonde aan die Buro vir Onderwysnavorsing, destydse Transvaalse Onderwysdepartement, Pretoria: “Slegs iemand wat al historiese navorsing gedoen het, sal weet hoe ‘n groot taak die outeurs aangepak het en met welke tyd en energie dit gepaard gegaan het. Ofskoon die bundel die Gelofte van 1838 raak, sny dit veel dieper. Ek wens die samestellers geluk dat hulle so ‘n belangrike saak op so ‘n bekwame wyse aangepak het.”

Me A Bailey, geskiedkundige, Adjunk Uitvoerende Hoof van AfriForum, Direksie-lid van die Voortrekkermonument, Pretoria: “Dit is inderdaad ‘n baie nuttige samevatting van die brondokumente. Ek hou ook baie van die idee dat die oorspronklike bronne ingeskandeer is. Ek weet nie van ‘n ander publikasie wat dit doen nie – dis ‘n unieke bydrae. Die Gelofte bly aktueel en mense lees graag daaroor. Daar is ook heelwat vergissings oor die Gelofte en die geredelike bekikbaarstelling van die oorspronklike tekste is daarom ‘n goeie idee.”

Dr J Botha, geskiedkundige, medeskrywer Gelofteland-netwerf: “Dit is ‘n groot en omvattende taak wat voltooi is; as historikus lees ek dit met groot waardering. As Christen dring dit my weer tot die erns van ons volk se huidige ellende onder ‘n ateïstiese en kommunistiese regime met direkte oorsaak die verbreking van ons volksgeloftes. Daarom is hierdie werk van onskatbare waarde en behoort dit wyd bestudeer te word.”

Me M Schulze, bibliotekaresse van die Erfenisstigting: “Hierdie boek is beslis ‘n waardevolle byvoeging tot die ander bronne wat ons oor die Gelofte en ander fasette van die Voortrekkers en die Groot Trek het.”

Posted by: proregno | December 11, 2019

Openbaring 12: Die Groot Stryd waarin die gelowiges hul bevind

Openbaring 12

Die Groot Stryd waarin die gelowiges hul bevind

“En hulle het hom oorwin deur die bloed van die Lam en deur die woord van hulle getuienis, en hulle het tot die dood toe hulle lewe nie liefgehad nie. … En die draak was vertoornd op die vrou, en hy het weggegaan om oorlog te voer teen haar ander nakomelinge wat die gebooie van God bewaar en die getuienis van Jesus Christus hou.” – Openbaring 12:11, 17.

“Die groot en allesomvattende stryd van die lewe, waarbinne al die ander stryd- en worstelsake gesien en verstaan moet word, is nié tussen man en vrou (‘gender wars’) nie, nie tussen wit en swart nie (politiek), nie tussen arm en ryk (ekonomie) nie, nie tussen oud en jonk nie, ens. maar tussen waarheid en leuen, tussen Christus en die Satan, tussen geloof en ongeloof.”

Ek plaas hier onder ‘n verwysing na William Hendriksen se verklaring van Openbaring hoofstuk 12. Die rede waarom ek dit doen, het ek as volg beskryf in my eie preek oor Openbaring 12:

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Ons staan vanoggend stil by een van daardie hoofstukke,

wat mens opnuut ’n groot Bybel legkaart hoofstuk kan noem.

As mens ’n legkaart bou, het jy nie net die klein los stukkies van die legkaarte nodig nie,

maar baie belangrik, ook die groter prent nodig wat wys hoe al daardie stukkies saam in pas, om een groot geheel te vorm,

om te sien waar al die los kleiner legkaart stukkies in sy regte plek inpas.

So is ons lewens hier op aarde,

baie dinge wat ons besig hou, al die ‘klein stukkies’ legkaarte, daar is

vreugdes, maar ook hartseer

oorwinnings maar ook teleurstellings

lewe maar ook die dood

goeie en slegte tye wat ons belewe.

En daarom het ons ook opnuut die groter prentjie nodig in ons lewens,

waarbinne ons kleiner stryd- of lewensoorloë plaasvind,

vir ons as gelowiges, vir die kerk van die Here midde hierdie lewe. ….

Nou begin daar vanaf hoofstuk 12,

eintlik die 2de groot deel van die hele boek,

waar ons dieselfde boodskap gaan hoor:

aangaande die Here se koningsheerskappy in Christus,

tot troos van sy kerk.

Ja, dit gaan alles oor Hom, nie oor my, ek, ons nie (Rom. 11:33-36).

In Op. 12 en verder word nog ‘n paar verskillende beelde, prente gebruik,

en veral in hfst. 11-13 word vir ons geleer,

in watter groot stryd of oorlog ons verkeer hier op aarde,

dat dit bo alles ’n geestelike stryd is, waarin ons ons lewens  met al die detail moet raaksien, met die ‘kleiner’ veldslae en oorloë.

Dit gaan alles oor:

DIE STRYD TUSSEN GOD IN CHRISTUS TEEN DIE SATAN EN SY BOSE MAGTE

En nou baie belangrik vir vanoggend,

as ons leer van die groot oorlog, die groot stryd waarin ons verkeer,

wil ons sien van die oorwinning wat reeds in Christus behaal is,

maar ons wil dan ook leer (vandag en volgende Sondag, DV):

hoe om dan juis die goeie geestelike stryd te kan en moet stry, vandag, môre en elke dag, tot die … laaste dag van ons lewens.

Paulus skryf op ’n ander plek dat hy nie onkundig is oor al Satan se sluwe slinkse planne nie, dat hy dit juis ken om goed te kan stry, ’n oorwinningslewe te lei tot eer van God en heil van die naaste (2 Tim. 4:6-8).

So, ons wil leer oor die groot stryd, wat dit werklik is, waaroor ons lewens eintlik gaan,

en dan hoe ons dan vanuit hierdie (en ander) gedeeltes leer om as individue, gesinne, gemeente die goeie stryd van die geloof te kan stry. (Ef. 6:12-20)…”

___________________________________________

Tot hier die inleiding van my preek, maar omdat Hendriksen hierdie goeie stryd, hierdie goeie oorlog waarin ons verkeer so goed oorsigtelik vanuit beide OT en NT uiteensit, wil ek hom eerder aan die woord stel, sien spesfiek Hoofstuk 11, bladsy 96 tot 102:

Meer as Oorwinnaars: ‘n Verklaring van die Boek Openbaring

Lees, bid en aanbid ons Here terwyl u hierdie troosvolle hoofstuk lees, Hy wat ons “meer as oorwinnaars” gemaak het in en deur Christus, nou en vir altyd.

‘n Paar aanhalings:

“Laat ons nou die hoofgedagte bestudeer. Dit is dit: die draak staan voor die vrou wat op die punt staan om te baar, sodat hy by die geboorte die kind kan verslind; dit wil sê, Satan is gedurig ingestel op die vernietiging van die Christus. Só gesien word die ganse Ou Testament een verhaal, die verhaal van die stryd tussen die saad van die vrou en die draak, tussen Christus en Satan. In hierdie stryd is Christus natuurlik oorwinnaar. Laat ons uit hierdie oogpunt die geskiedenis van die Ou Testament bekyk…”

“Die beeld wat Johannes sien, word ten volle verduidelik deur die woorde wat hy hoor. Die stryd in die hemel en die neerwerp van die draak moet nie letterlik verstaan word nie. Satan is “uit die hemel neergewerp” in hierdie sin, naamlik, dat hy sy plek verloor het as aanklaer van die broeders. Terwyl Christus gebore is en versoening gedoen het vir die sonde, het Satan elke sweem van regverdiging vir sy beskuldiginge teen gelowiges verloor. Weliswaar gaan hy voort om te beskuldig. Dit is vandag nog sy werk. Maar hy kan nie langer wys na die onvoltooide werk van die Verlosser nie. Christus se versoening is volkome afgehandel; volle boetedoening vir die sonde is gedoen toe Hy na die hemel opgevaar het. Vgl. Rom. 8:33 “Wie sal beskuldiging inbring teen die uitverkorenes van God?” Vgl. ook Rom. 8:1 en Luk. 10:18: Let op die drievoudige effek van hierdie neerlaag van Satan en sy leërs: …”

“Ons verklaar die prent soos volg: Satan, nadat hy daarin gefaal het om Christus te verower, gaan voort met sy aanval op die kerk. Hy rig sy woede teen die kerk omdat die kerk die Christus voortgebring het. Maar die Here beskerm sy volk: Hy dra hulle op arendsvlerke. In die woestyn van beproewing – hierdie aardse verblyf – het hy vir hulle ‘n plek berei en Hy voed hulle met die manna van die Woord. Hier bly die kerk “uit die gesig van die slang”, d.w.s. buite die bereik van Satan se direkte en dodelike aanvalle. Die duiwel kan haar nie vernietig nie. Dit is die duisendjarige ryk van Openb. 20, sien bl. 170 e.v. Om seker te maak, probeer die bose om die kerk te oorstroom met ‘n vloedgolf leuens, misleiding, maar die ware kerk word nie bedrieg nie. Die mislukking van hierdie poging om die kerk te oorstroom, maak die duiwel baie kwaad. Hy is vasbeslote om sy aanval te rig “teen haar ander nakomelinge”, Openb. 12:17, dit wil sê, teen individuele gelowiges.”

Posted by: proregno | December 6, 2019

IS DAAR ‘N OU TESTAMENT VERBOD OP POLIGAMIE?

IS DAAR ‘N OU TESTAMENT VERBOD OP POLIGAMIE?

Inleiding

Ek het die volgende 3 artikels geskryf oor die onderwerp van die huwelik, monogamie (een man een vrou huwelik) of poligamie (om tegelyk getroud te wees met meer as een huweliksmaat), en vir die lesers wat nog nie daardie artikels gelees het nie, versoek ek om dit eers te lees, voordat u hier onder verder lees oor die die vraag van: Is daar ‘n verbod op poligamie in die OT self, waar baie van die bybelse figure skuldig was aan poligamie? Die artikel hier onder bou voort op die fondamente van hierdie twee artikels:

Poligamie in die lig van Jesus Christus se koms

‘n Aanhaling:

“Jesus Christus het juis met sy koms, en spesifiek met sy woorde in Matt. 19:1-9, wat ook die rol en plek van man en vrou raak, die volkome wil van God vir ons bekendgemaak: ‘n terugkeer na die skeppingsorde en skeppingswil van Genesis 1 en 2, soos dit later ook in die wet van God vir alle tye en alle mense vasgelê is: Ex.20:14.

Die gebrokenheid van huwelike, verhoudings, rolle van man en vrou ens. van die Ou-Testamentiese (en Nuwe-Testamentiese!) tye , naamlik poligamie, egskeiding, hoerery, homoseksualisme, egbreek, ontrou, ens. moet juis in navolging van Christus nie net gesien word in die lig van die sondeval en gevolge van Gen. 3 en daarna nie.

Dit moet wesentlik juis ook weer gesien en herstel word in die lig van Gen.1 en 2, soos Christus dit geheilig en bevestig het (Matt. 19:1-9), en soos dit deur die res van die NT geleer word, veral deur Paulus en Petrus (Ef. 5; 1 Tim. 2; 1 Petr. 3, ens).”

As die huweliksfondamente (weer) omgegooi word (Ps.11:3)

“Poligamie, soos egskeiding is verdra weens die verhardheid van die mens se hart soos Jesus dit hierbo stel, dit is nie God se ewige wil vir die mens nie, en moet teen gewerk word, nie aangehelp word nie.  As ‘n mens Gen.29 en 30 lees oor Jakob se twee vroue, veral 29:30,31 en 30:1, dan was daar heelwat ‘fronse’ oor poligamie se gevolge.  Die swaershuwelik was ‘n instelling wat spesial verorden is vir Israel, sodat hul geslag sou voortduur tot en met die koms van die Messias, en was nie bedoel vir alle tye nie, soos die verdere goddelike Openbaring in die Nuwe Testament duidelik van getuig (1 Thess. 4:3-4; 1 Tim. 3:2).”

STUDIE OOR POLIGAMIE IN AFRIKA

“Pastoring Polygamists: Biblical Counsel for the African Church
Paul D. Schlehlein

This thesis explores polygamy within African culture by addressing the hermeneutical, biblical, and pastoral implications on a matter heavily debated throughout the centuries. Since the majority of passages describing polygamy occur in the Old Testament (OT), proper rules and guidelines are necessary for a suitable handling of the OT in the New Testament (NT) era.

Several OT passages appear to condone polygamy, leading some to tolerate its practice. After all, Abraham, Jacob, David, and Solomon were godly men greatly blessed of God—all of whom had multiple wives. Many believe this is clear support for polygamous marriages. This thesis seeks to debunk those arguments by taking a closer look at the context, grammar, purpose, and application of all the relevant passages.

The crux of this thesis aims to give pastoral counsel to those ministers who are shepherding polygamists after they are converted. Though the counsel handed down by church history gives no consensus on this point, Jesus’ teaching on divorce and remarriage does give light. Further there are a host of other NT passages that solidify the point of this thesis: Scripture never condones or legislates polygamy, nor does it mandate the formal divorce of converted polygamists, thus freeing African pastors to be shrewd and gracious in their counsel of them.”

Met bogenoemde as fondament, kom die verdere vraag na vore:

IS DAAR ‘N OU TESTAMENT VERBOD OP POLIGAMIE?

Baie is seker daar is glad nie sprake van enige verbod nie, hul redeneer, bloot omdat ‘n klomp OT gelowiges poligamie bedryf het, en omdat God nie daarteen ‘n uitdruklike verbod gegee het nie, en (volgens hulle), eintlik Israel se konings soos Dawid en Salomo met baie vroue ‘geseën’ het, daarom moet dit nie net reg aanvaarbaar wees vir die OT tye nie, maar ook nog vir vandag, in die NT tye … vir die wat dit verkies.

Nou wil ek hier op ‘n paar bronne wys wat ek raakgelees het, die bronne self laat spreek met hier en daar opmerkings. Ek is van die oortuiging, soos in die artikels hierbo uiteengesit, dat poligamie vanaf ons eerste kennismaking daarvan, deur die ongelowige Lameg, en verder, nooit beveel is, aangemoedig is, of goedgepraat is nie.  Dit is bloot ‘n sondige gegewene van die tye waarin die gelowiges, die kerk van die OT geleef het, en ongelukkig deur beïnvloed is, en dan deur die Here, soos met onwettige egskeidings, ‘weens die hardheid van die harte’ toegelaat en vedra is. Die bedoeling was nog altyd dat dit verby moes gaan deur herstel te word na God se skeppingsordening en wil, in Gen. 2:24, soos bevestig in Jesus se eie woorde, in Matt. 19:4-6, die monogame huwelik tussen een man en een vrou (sien weereens die artikels hierbo).

Kom ons kyk dan na ‘n paar Skrifgegewens en onderwerpe oor die saak, volgens die bronne wat dit verklaar (beklemtonings en kursief orals bygevoeg):

1. Die oorsprong van poligamie

“En Lameg het vir hom twee vroue geneem. Die naam van die eerste was Ada, en die naam van die tweede Silla.” (Gen. 4:19)

Geneva Bible Commentary:

“The lawful institution of marriage, which is, that two should be one flesh (Gen. 2:24-slc) , was first corrupted in the house of Cain by Lamech.”

Statenvertaling kanttekening:

“Deze Lamech is de eerste van wien men leest, die twee vrouwen tegelijk gehad heeft, regelrecht tegen Gods ordinantie, Gen. 2:24. Mal. 2:15.”

Calvyn se kommentaar:

“19. And Lamech took unto him two wives. We have here the origin of polygamy in a perverse and degenerate race; and the first author of it, a cruel man, destitute of all humanity. Whether he had been impelled by an immoderate desire of augmenting his own family, as proud and ambitious men are wont to be, or by mere lust, it is of little consequence to determine; because, in either way he violated the sacred law of marriage, which had been delivered by God. For God had determined, that “the two should be one flesh,” (Gen. 2;24-slc) and that is the perpetual order of nature. Lamech, with brutal contempt of God, corrupts nature’s laws. The Lord, therefore, willed that the corruption of lawful marriage should proceed from the house of Cain, and from the person of Lamech, in order that polygamists might be ashamed of the example.”

Matthew Henry:

We have here some particulars concerning Lamech, the seventh from Adam in the line of Cain. Observe,I. His marrying two wives. It was one of the degenerate race of Cain who first transgressed that original law of marriage that two only should be one flesh. Hitherto one man had but one wife at a time; but Lamech took two. From the beginning it was not so. Mal. 2:15 ; Mt. 19:5 . See here, 1. Those who desert God’s church and ordinances lay themselves open to all manner of temptation. 2. When a bad custom is begun by bad men sometimes men of better characters are, through unwariness, drawn in to follow them. Jacob, David, and many others, who were otherwise good men, were afterwards ensnared in this sin which Lamech begun.II. His happiness in his children, notwithstanding this. Though he sinned, in marrying two wives, yet he was blessed with children by both, and those such as lived to be famous in their generation, not for their piety, no mention is made of this (for aught that appears they were the heathen of that age), but for their ingenuity.” 

Hierdie poligamie gebeure vind plaas na die sondeval, dit is dus geen skeppingsordelike, God gewilde opdrag, bevel, gebod van die Here nie, dit word bloot beskryf. In kontras daarmee, staan natuurlik die monogame huwelik se fondamente en uitdruklike wil van die Here in Gen. 2:22-24, wat al drie verklaarders hierbo noem.

Die drie gerespekteerde verklaarders beskryf poligamie as:

1. ‘n korrupsie en oortreding
2. pervers en ‘n ontaarding
3. wrede minagting van God (se wil) en reëlreguit teen God se huweliksordinansie
4. oortreding van die oorspronklike heilige huwelikswet van God (Gen. 2:24)
5. ‘n slegte gewoonte deur slegte manne begin waarvoor ongelukkig manne met beter karakter in geval het (Abraham, Jakob, Dawid, ens.)
6. dat poligamie ‘n sonde is
7. En ten laaste, dat hierdie ongelowige heidense oorsprong, poligamiste moet beskaam, nie trots maak oor hul voorvader, en/of die praktyk van poligamie nie.

In die woorde van ons Here Jesus, van toepassing op die poligamie kwessie: die poligamie kultuur het uit die sondige ‘hardheid van (mense) harte” (Matt. 19:6) ontstaan, nie uit God se skeppingswil, sy goeie bevelswil vir die mens nie (Gen. 1,2).

2. ‘n Eksplisiete verbod teen poligamie?

Die argument teen poligamie is gebaseer op die eksplisiete gebod en opdrag van die monogame huwelik, soos uiteengesit is in die artikels hierbo vermeld (spesifiek met verwysing na God se skeppingswil en orde deur die monogame huwelik, tussen een man en een vrou, Gen. 2:24; Ex. 20:12,14; Ps. 128:3; Spr. 5:18; Mal. 2:14; ens., finaal herbevestig deur Christus in Matt. 19:4-6, asook ander teksgedeeltes soos 1 Kor. 7:2; Ef. 5:22-33; 1 Thess. 4:1-8; Tim. 3; ens.)

Maar is daar enige aanduiding van ‘n eksplisiete verbod daarteen?

Gereformeerde skrywers meen oor die algemeen daar is nie ‘n ‘eksplisiete’ (in soveel woorde) verbod nie, maar belangrik, dat God se wil nie net bepaal word deur wat ‘eksplisiet’ gebied en verbied word nie, maar wat ook deur ‘goeie en noodsaaklike gevolgtrekking’ uit die hele Skrif afgelei kan word oor ‘n bepaalde saak.

Dit is wat bely word in Westminister Konfessie, hoofstuk 1.6,

“Die volle raad van God met betrekking tot alle dinge wat nodig is vir sy heerlikheid, die saligheid van die mens, en die geloof en lewe, is uitdruklik opgeteken in die Skrif, of mag van die Skrif afgelei word, deur ‘n goeie en noodsaaklike gevolgtrekking; waaraan niks te eniger tyd bygevoeg mag word nie, of dit nou nuwe openbarings van die Gees of tradisie van mense is nie”

(Sien die volgende werk oor die “goeie en noodsaaklike gevolgtrekking’, soos dit in die Skrif self te vinde is en … afgelei word:  Ryan McGraw, By Good and Necessary Consequence)

Op grond daarvan word dan geleer dat monogamie God se standaard en wil is vir die mensdom, nie poligamie nie.

Tog is daar aanduidings van moontlike ‘n ‘eksplisiete’ verbod by ‘n paar Skrifgedeeltes:

Norman L. Geisler skryf as volg:

“And yet Scripture repeatedly warn against having multiple wives (Deut. 17:17) and violating the principle of monogamy – one man for one wife (cf. 1 Cor. 7:2; 1 Tim. 3:2). …. The Law of Moses prohibits polygamy, commanding, ‘You shall not multiply wives’ (Deut. 17:17). The warning against intermarriage with unbelievers was repeated in the very passage where it numbers Solomon’s wives (1 Kings 11:20.

By implication, polygamy can be seen in that statement. Because of both their number and their idolatry, Solomon’s wives did irreparable damage to the house of David and to Israel. The New Testamen stresses that ‘Each man [should have his own wife, and let each woman have her own husband’ (1 Cor. 7:2). This emphatically excludes polygamy, Paul insisted that a church leader should be ‘the husband of one wife’ (1 Tim. 3;2, 12). Whatever else this may entail, it certainly implies a monogamous relation.” (Baker Encyclopedia of Christian Apologetics, Baker Books, GI, Michigan, 1999, p. 602)

Daar is wel ‘n teksgedeelte wat ‘n nog sterker moontlike ‘eksplisiete’ verbod bevat, alles afhangende van hoe dit vertaal kan word, en dit is:

Levitikus 18:18 as eksplisiete verbod van poligamie

Ek gee ‘n twee moontlike vertalings, en stel dan vir John Murray aan die woord oor hierdie teksgedeelte, wat meen dat Lev. 18:18 is ‘n eksplisiete verbod op poligamie.

“Jy mag ook geen vrou by haar suster as mededingster byneem om haar skaamte gelyk met die ander een, terwyl dié nog lewe, te ontbloot nie.” (Lev. 18:18)

“Nor shall you take a woman as a rival to her sister, to uncover her nakedness while the other is alive.” (Lev. 18:18)

“And a woman unto another thou dost not take, to be an adversary, to uncover her nakedness beside her, in her life.” (Lev. 18:18)

Sien hierdie opmerkings oor die laaste vertaling:

“Translators have made a fairly strong case from philological, literary, and historical considerations for translating Leviticus 18:18 as follows. “And you shall not take a woman as a rival wife to another….” The Qumran community translated it this way. If this translation is correct, the verse explicitly prohibits polygamy and implicitly prohibits divorce. [Note: See Angelo Tosato, “The Law of Leviticus 18:18: A Reexamination,” Catholic Biblical Quarterly46 (April1984]):199-214; Gleason L. Archer Jeremiah, A Survey of Old Testament Introduction, p259; and Walter C. Kaiser Jeremiah, Toward Old Testament Ethics, p189. John Murray also preferred this interpretation in Appendix B of Principles of Conduct, pp250-56.] Thus the Mosaic Law forbade some things that the patriarchs practiced: marrying one”s sister ( Leviticus 18:11; cf. Genesis 20:12) and marrying two sisters ( Leviticus 18:18; cf. Genesis 29:30).”

Dit gaan dus oor die vertaling van die woord ahot, wat gewoonlik suster beteken (susters van dieselfde vader en moeder, familie, ens.), maar dit kan ook as ‘geliefde, ander’ vertaal word.

John Murray, skryf oor Lev. 18:16,18, in ‘n afsonderlike ‘n appendiks in sy boek, Principles of Conduct. Ek gee die kern van sy argument hier deur (belemtonings bygevoeg):

“However, an entirely different view of the import of Leviticus 18:18 must be accorded serious consideration. It is the view that the expression isah el ahotah not to be rendered ‘a wife to her sister’ but rather ‘one wife to another’ and that what is prohibited here is digamy or polygamy. The verse would then be rendered as follows: ‘Thou shalt not take a wife to another, to vex her, to uncover her nakedness, besides her in her lifetime.’ Cf Matthew Pool: Annotations upon the Holy Bible, ad Leviticus 18: 18; Charles Hodge: The Biblical Repertory and Princeton Review, 1842, Vol. XIV, pp. 518f.

This view of the verse would have to be abruptly dismissed, as is done by many, were it not for the fact that in Hebrew usage of the Old Testament the expression which occurs in Leviticus 18:18, to wit, isah el atohah, used elsewhere in the sense of ‘one to another’ without implying that the persons concerned are sisters in the proper sense. In fact it is an idiom of the Hebrew Old Testament in the sense of ‘one to another’ even when persons are not in view at all (cf. Exodus 26: 3,5,6,17; Ezek. 1:9,23; 3:13). In this respect it is like the expression isah el atohah (literally ‘a man to his brother’) which occurs more frequently and does not imply more than ‘one to the other’ or ‘one to another’ (Genesis 42: 21, 28; Exodus 10: 23; 16: IS; 25: 20; 37: 9; Numbers 14: 4; Isaiah 9: IS; Jeremiah 13: 14; 23: 35; 25: 26; Ezekiel 24: 23). Of course, on occasion the persons involved may be literally brothers but this is not necessary. The expression isah el atohah is similar to other expressions (cf. Genesis 13:11; Exodus 32: 27; Leviticus 7: 10; 25: 14; Deuteronomy 1: 16; Jeremiah 31: 33; Ezekiel 4: 17; 18:8; 38: 21; Joel 2:8; Zechariah 7: 9, 10; Malachi 2: 10).

Hence the expression with which we are concerned, as far as Old Testament usage is concerned, can perfectly well mean ‘a wife to another’, ‘one woman to another’ and need not reflect upon two women who are sisters in the proper sense of the term. The only reason why this has been abruptly dismissed is that sufficient attention has not been paid to the force of this expression and its analogues elsewhere.

If this interpretation is adopted, then the verse has no bearing whatsoever upon the question so keenly debated, namely, that of marriage with a deceased wife’s sister. Indeed, it would bear upon the question of a man’s relation to his wife’s sister in terms of the prohibition of digamy in general. But it would have no relevance, of itself, to the question of the deceased wife’s sister. And, furthermore, this verse would be express condemnation of digamy and polygamy and would hark back to the original ordinance of monogamy (Genesis 2: 23, 24). There are difficulties encountering this interpretation.”

(Sien Murray se volledige appendiks oor Lev. 18:16, 18 hier.)

RJ Rushdoony skryf ook as volg in sy verklaring van Lev. 18:18 (beklemtoning ingevoeg),

In v. 18, we have a prohibition of polygamy. It is of note that, while adultery was condemned as treason to marriage and society, polygamy was tolerated as a lesser form of marriage. However,we have two interesting statements made concerning polygamy: (a) a second wife will vex the first. The word vex has lost much of its force in today’s English; in the Hebrew tsarar comes from the word to cramp; it means adversary, enemy, afflict, besiege, bind up, and oppress. It is atleast an evidence of disrespect if not a hostile act to add wife to wife.

Moreover, (b) it means “to uncover her nakedness,” which means, at the very least, to shame her. If this is what a plural wife means to the first wife, we are told implicitly that adultery is an even greater act of hostility and shame. What is required of godly marriage is holiness; what unlawful sexuality results in at the least is shame. We have seen that union within the forbidden degrees is common as a means to consolidating power and property. Rabbi J. H. Hertz called attention to this, noting: ‘It was a practice among Eastern heirs-apparent to take possession of the father’s wives, as an assertion of their right to the throne, that action identifying them with the late ruler’s personality in the eyes of the people. This explains Reuben’s conduct in Gen. XXXV.'” (Commentatries on the Pentateach Volume 3: Leviticus, Vallecito, CA: Ross House Books, 2005, p. 191-192)”

Samevatting

Soos hierbo vermeld, die saak teen poligamie staan of val nie by hierdie of enkele vers nie, maar Lev. 18:18 moet goeie oorweging geniet as ‘n duidelike verbod teen poligamie, dus reeds in die OT bedeling. En ja, soos met baie ander wette van God, het die Here se volk nie altyd daarna geluister nie, maar onkundig of kwaadwillig oortree, ongelukkig ook die ‘beste’ van die Here se kinders.

3. Die sondige gevolge en regulering van poligamie

Ds. MJ Booyens skryf daarvan in sy boek, Huwelik en Gesin in die Skrif (kursief bygevoeg):

“Maar Josef was ‘n verbondskind uit die huis van sy vader Jakob. Sy vader het hom voorgetrek teenoor sy broers. Hy was immers die seun van Jakob se geliefde vrou, Ragel. Dit was ook weer ‘n gevolg van die huwelikslopende sonde van die veelwywery, waaraan Jakob hom
skuldig gemaak het. Dit het die gevolg gehad dat Josef se broers hom gehaat en uiteindelik as slaaf verkoop het. …

Vrouenood by veelwywery.
Dit gaan hier om Hanna se huweliksnood en vreugde. Haar man Elkana was vir beide verantwoordelik – haar verdriet en haar vreugde. Hy het haar liefgehad – dit was haar vreugde.
Maar hy het ook ‘n tweede vrou gehad, Peninna – en dit was beide Hanna en Peninna se verdriet. Peninna het smarte beleef omdat sy Elkana se tweede keuse was. Hy het Hanna meer liefgehad as vir haar. Hoe kon dit ook anders? God het ons so geskape:  man en vrou – één man en één vrou.

Ongelukkig het daar al baie water in die see geloop sedert die wreedaard en wellusteling, Lameg, vir hom twee vroue geneem het. Veelwywery was in die tyd van Elkana ‘n algemene gebruik. Die Here het dit selfs nie verbied nie. Uit die gevolge daarvan kon die volk egter sien dat dit ‘n euwel was. Dit hoort nie so nie. Alreeds in vader Jakob se huis was daar verdriet en jaloesie tussen die susters Lea en Ragel.”

Roger Patterson wys ook op die sondige gevolge van poligamie, en dat die Mosaiese wetgewing dit gereguleer het, nie goedgekeur en aanbeveel het nie:

“Consider the consequences revealed in Scripture in each of the following cases: Abraham—led to bitterness between Sarah and her maid, Hagar, and the eventual dismissal of Hagar and Ishmael; Jacob—led to Rachel’s jealousy of Leah and to Joseph being betrayed and sold by his half-brothers; David—led to the rape of one of his daughters (Tamar) by one of his sons (Tamar’s half-brother Amnon) and Amnon’s subsequent murder by Tamar’s brother Absalom; Solomon—his many wives “turned away his heart” from the Lord and to the worship of false gods (1 Kings 11:1–8). Just because the Bible records polygamous relationships does not mean that God approves of such things.

The only direct command against polygamy is given to the kings that were to rule Israel, as they are told not to “multiply wives” to themselves (Deuteronomy 17:17). It is also interesting to note that polygamous relationships seem to be regulated in the commands Moses gave to the nation of Israel. Leviticus 18:18 instructs that a man should not marry sisters, and Deuteronomy 21:15 talks of assigning an heir to a man with two wives. Many commentators suggest that the passages do not endorse polygamy but rather prohibit it. Deuteronomy 21:15 may also be translated as “has had two wives” in succession rather than at the same time. The sisters in Leviticus 18:18 are understood by some to be any Israelite women. Regardless of the interpretation of these passages, the taking of multiple wives is not in accord with God’s design from the beginning.”Poligamie lei tot egbreuk

Bob Burridge verduidelik dat poligamie ‘n oortreding is van die sewende gebod, Jy mag nie egbreek nie (Ex. 20:14):

“The Principle of Adultery in Romans 7
In Romans 7 the Apostle Paul explained that we must be separated from looking to the law for our righteousness before we can be united with Christ by grace though faith. We cannot serve two masters. He uses marriage as his primary example.

He introduces his argument this way, “Or do you not know, brothers — for I am speaking to those who know the law — that the law is binding on a person only as long as he lives?”

The word “binding” here (some translations have “jurisdiction” or “dominion”) is from the root word kurios (κυριος) which is usually translated as “lord”. It carries the idea of authority. In the legal sense, it is the jurisdiction a court has over citizens in its district. Death releases a person from legal relationships. Law in its most general sense deals only with the living. Since Jesus died in the place of those he came to redeem, they are in him released from the binding and condemning nature of the law which they have violated as sinners. In him the penalty of death has been paid (Romans 3:23, 6:23, 5:6-9).

Paul then gave an illustration with which his readers could not disagree since they knew and relied upon the Bible.

Romans 7:2-3, “For a married woman is bound by law to her husband while he lives, but if her husband dies she is released from the law of marriage. Accordingly, she will be called an adulteress if she lives with another man while her husband is alive. But if her husband dies, she is free from that law, and if she marries another man she is not an adulteress.”

According to God’s law marriage is a bond for life. As introduced in Genesis 2, marriage was when Adam and Eve became “one flesh”. The union of one male and one female into one flesh is to last as long as the two live. Death is the only moral means of ending a marriage in God’s sight. Ending the marriage by divorce involves some sinful behavior on the part of at least one of the partners which destroys the covenantal contract of marriage. In the traditional marriage vow we promise before God, “till death us do part.”

If a spouse is dead, the living partner is free to be joined to another. When the conditions of a legal bond are met, the bond is no longer in effect. A new bond becomes acceptable. Any marriage bond when the original spouse is still alive is not recognized by God as a true marriage. It is condemned as immoral and contrary to law.

Sexual infidelity in a marriage is identified as “adultery” [moicheia (μοιχεία)] in this passage. This is repeatedly condemned in Scripture as sinful behavior (Exodus 20:14, Luke 18:20, Romans 2:22, James 2:11, etc.). When the marriage bond is not broken (as God defines it), to marry another is adultery. Explicitly, multiple partners at the same time is forbidden.

…. Building upon the original institution of marriage in Genesis 2, Jesus made it clear that marriage is a bond between a man and a woman where the two become one. This bond is morally and legally binding until it is disrupted by death. The Apostle Paul in Romans 7 explicitly states that if a person is married, and the spouse is still alive, to marry someone else is adultery, not a legal marriage. Biblical examples from silence where polygamy was practiced but not directly punished or condemned are simply records of history and cannot nullify moral principles God had already revealed.

John Frame, ‘n bekende gereformeerde etikus, is baie meer verdraagsaam en inkonsekwent in die hantering van poligamie, terwyl hy wel die ‘egbreuk probleem’ van poligamie erken:

“If a man swears exclusive love to one woman, and then takes a second wife, he has broken his original vow. The second wife enters into a sexual relationship with another woman’s husband.

Commitment within marriage, like commitment to God, is exclusive. It excludes rival commitments, rival loves (Deut. 6:4-5). A polygamous marriage compromises that exclusiveness. In such a marriage, the spouses share less of one another than in monogamy. And we get the impression from polygamous saints in the Old Testament that jealousy among plural wives was a common thing. So polygamy is a sin. It violates both the letter and the spirit of the seventh commandment, which is to protect the exclusive love of marriage. And since polygamy violates God’s norms, it is unfaithful to our heavenly husband. Thus it violates the deepest intention of the seventh commandment.” (The Doctrine of the Christian Life, Phillipburg, NJ: P&R Publishing, 2008: 754, 755)

Poligamie, veral in die verdere lig van die Nuwe Testament openbaring, is dus oortreding van die sewende gebod.

John Witte Jr, is die skrywer van die boek, The Western Case for Monogamy over Polygamy. In hierdie artikel wys hy op al die slegte gevolge van poligamie deur die eeue, en dat ook die westerse tradisie gekant was en nog is teen poligamie, ongeag al die huidige morele verval:

“The Western tradition developed another line of argument against polygamy that turned on its potential to do unjust harms. Some 1,800 years ago, ancient Jewish rabbis and early Church Fathers alike warned that polygamy was “trouble”—the literal meaning of the Hebrew term for a “second wife” (tzarah) (nota: die woord kom uit Lev. 18:18, sien die bespreking hierbo oor daardie vers – slc). They observed that it brought grief to the most noble and God-fearing men and women of the Bible—Abraham with Sarah and Hagar, Jacob with Rachel and Leah, Elkanah with Hannah and Peninnah.

These biblical polygamists suffered bitter rivalry between their wives, bitter disputes among their children over inheritance, deadly competition among the half-siblings that ultimately escalated to incest, adultery, kidnapping, enslavement, banishment, and more. Think of the great King David who lustfully murdered Bathsheba’s husband to add her to his already ample harem. Or think of King Solomon with his thousand wives and concubines who led him into idolatry, and whose children ended up raping, abducting, and killing each other, precipitating civil war in ancient Israel.”

Maar dit is ook skadelik in nie-westerse wêrelde:

‘In the non-Western world, most polygamous cultures also feature social dysfunctions. After completing an exhaustive study of polygamy in 170 nations, Brown University political scientist Rose McDermott concludes, regardless of “whether it is practiced in a Western democracy or sub-Saharan Africa, polygamy produces harmful effects that ripple throughout a society.”

Polygamous communities suffer from increased levels of physical and sexual abuse against women, increased rates of maternal mortality, shortened female life expectancy, lower levels of education for girls and boys, lower levels of equality for women, higher levels of discrimination against women, increased rates of female genital mutilation, increased rates of trafficking in women, and decreased levels of civil and political liberties for all citizens. The law’s prohibition of polygamy would seem based on a sound judgment about the harm its practice inflicts on the most vulnerable.’

Witte se slotwoorde:

“We have every reason to believe this presumption against polygamy will continue, regardless of how liberalized we become in other matters of sex and family structure. A great deal of evidence shows that most men and women alike are instinctively attracted to long-term, single-partner intimacy and instinctively repulsed and angered if forced to share their bed and partner with a third party.

Despite our wide cultural acceptance of sexual liberty in the West, sexual infidelity still breaks marriages and intimate relationships more than any other cause. Moreover, over the centuries, successful societies have consistently migrated from polygamy toward monogamy, but never in the other direction. Perhaps I’m wrong, and the modern sexual revolution will yield a polygamist’s Stonewall, and then an Obergefell. But if so, that will mean that we don’t care all that much about protecting the vulnerable.”

So, uit die praktyke en sondige gevolge van poligamie, is dit ook baie duidelik dat dit afkeurenswaardig is, en dat ons moet bly by God se skeppingswil en verordening van die monogame huwelik.

4. Slotwoorde

Die Heilige Skrif begin met die heilige monogame huwelik in die paradys (Gen. 2), en eindig ook daarmee met die vervulling en bevestiging daarvan deur Christus en sy apostels (Matt. 19; 1 Kor. 7; Ef. 5; 1 Tim. 3; Tit. 1, ens.).

Maar selfs in die Ou Testament reeds, eindig dit met die monogame huwelik, tussen een man en een vrou:

“14 En julle vra: Waarom? Omdat die HERE getuie is tussen jou en die vrou van jou jeug aan wie jy ontrou geword het, terwyl sy tog jou metgesel is en die vrou van jou verbond. 15 Het Hy dan nie een mens gemaak nie, hoewel Hy gees oorgehad het? En waarom die een? Hy het ‘n geslag van God gesoek. Neem julle dan in ag ter wille van julle gees en wees nie ontrou aan die vrou van jou jeug nie.” (Maleagi 2)

Die Statevertaling se relevante kantaantekeninge daar (beklemtoning bygevoeg):

“50) Naamlik mens, naamlik Adam, uit wie Hy Eva gemaak het. Hy wil sê, dat dit teen die eerste instelling van die huwelik is, dat ’n man meer as een vrou sou hê, want God het gewil dat ’n man en ’n vrou één vlees sou wees. sien Gen. 1:27; 2:24. Matt. 19:4, 5. Mark. 10:6, 7, ens. 1 Kor. 6:16. Ef. 5:31.

51) God kon wel, indien dit Hom behaag het, meer vroulike liggame geskep het en in hulle ’n lewende asem ingeblaas het, dit ontbreek Hom nie aan die mag om vir Adam meer as één vrou te skep nie, maar aangesien Hy dit nie gedoen het nie, blyk daaruit dat Hy dit nie gewil het dat ’n man meer as één vrou sou hê nie.”

Jim Newheiser maak ook hierdie punt, en gee ook ‘n goeie samevatting teen die dwalinge van hulle wat vandag nog poligamie wil toelaat en/of bevorder (Rom. 1:32), veral nou dat ons die volle openbaring en wil van God het in die Heilige Skrif:

“In the garden, the Lord could have chosen to create many women for Adam, which actually could have been more effective for fulfilling his mandate that humanity would be fruitful and multiply. Instead, the Lord created one woman for the man and set this forth as his intended design for marriage. Polygamy is a violation of this original design and compromises the exclusiveness and intimacy of the companionship God intends for a husband and wife in the covenant of marriage.

Polygamy is also frowned on in the Mosaic law, which forbids a man from marrying ‘a woman in addition to her sister as a rival while she is alive” (Lev. 18:18). Kings are warned, “He shall not multiply wives for himself, or else his heart will turn away’ (Deut. 17:17).

Furthermore, Scripture never speaks of polygamy in a positive light and almost always portrays it as harmful. The first record of polygamy occurs in the wicked line of Cain, when Lamech–an unrighteous, vengeful man-takes two wives for himself (Gen. 4:19). Later, when Abraham, at the encouragement of his wife, Sarah, takes Hagar who bears Ishmael, rancor occurs in his own family (16:4-5; 21:8-21), and great trials result for many generations of his true offspring through Isaac (16:12).

Similarly, when Jacob takes both Rachel and Leah as his wives, his household experiences conflict and jealousy (30:1-24). “So Rachel said, ‘With mighty wrestlings I have wrestled with my sister, and I have indeed prevailed” (30:8). Also, “But she [Leah] said to her [Rachel], Is it a small matter for you to take my husband? And would you take my son’s mandrakes also? So Rachel said, Therefore he may lie with you tonight in return for your son’s mandrakes” (30:15). The book of 1 Samuel opens with the distress of barren Hannah at the hands of her husband Elkanah’s second wife, Peninnah: “Her rival, however, would provoke her bitterly to irritate her, because the LORD had closed her womb” (1 Sam. 1:6).

While David and other kings had multiple wives, in violation of Deuteronomy 17:17, King Solomon presented the most tragic example of the harmful effects of polygamy. Early in his life, Solomon had prayed to God for wisdom (2 Chron. 1:8-13) and was among the wisest men to ever live (1 Kings 4:29-34). During his reign, the temple was built, and Israel became a great world power. But Solomon’s many wives drew his heart away from the Lord, and he began to participate in their idolatry (1 Kings 11:1-8). As a resulin the next generation-the kingdom was divided into two parts and lsrael never again reached the heights it had achieved under Solomon’s reign.” (Marriage, Divorce and Remarriage: Critical Questions and Answers, Phillipsburg, NJ: P&R Publishing, 2017: 25, 26)”

In my eie woorde, waarmee ek hierdie artikel begin het, as samevattende konklusie:

Jesus Christus het juis met sy koms, en spesifiek met sy woorde in Matt. 19:1-9, wat ook die rol en plek van man en vrou raak, die volkome wil van God vir ons bekendgemaak aangaande die huwelik: ‘n terugkeer na die skeppingsorde en skeppingswil van Genesis 1 en 2, soos dit later ook in die wet van God vir alle tye en alle mense vasgelê is: Ex.20:14.

Die gebrokenheid van huwelike, verhoudings, rolle van man en vrou ens. van die Ou-Testamentiese (en Nuwe-Testamentiese!) tye , naamlik poligamie, egskeiding, hoerery, homoseksualisme, egbreek, ontrou, ens., moet juis in navolging van Christus nie net gesien en hanteer word in die lig van die sondeval en gevolge van Gen. 3 en daarna nie.

Dit moet wesentlik juis ook weer gesien en herstel word in die lig van Gen.1 en 2, soos Christus dit geheilig en bevestig het (Matt. 19:1-9), en soos dit deur die res van die NT geleer word, veral deur Paulus en Petrus (Ef. 5; 1 Tim. 2; 1 Petr. 3, ens).

Konklusie

God se geopenbaarde bevelswil vir die verhouding tussen man en vrou, in beide die OT en NT bedelings, was en is die monogame huwelik, nie poligamie nie.

Posted by: proregno | November 27, 2019

DR. WILLIE MARAIS SE SIENING OOR HOMOSEKSUALISME

DR. WILLIE MARAIS SE SIENING OOR HOMOSEKSUALISME

In dr. Willie se verklaring van die Tien Gebooie, skryf hy by die sewende gebod as volg aangaande homoseksualiteit:

“Onder homoseksualiteit verstaan ons die teennatuurlike verskynsel waar iemand hom of haar vir Jaar van Genade - Dr Willie Marais bevrediging aangetrokke voel tot en ook toespits op persone van dieselfde geslag. Seksuele bevrediging word dan deur die liggaamlike of deur kunsmatige organe gesoek. Dit is duídelik dat hier nie na die persoon van die ander nie, maar na die seksuele bevrediging, dit wil sê, na die geslag van die ander gesoek word en die eie aangebied word met lusbevrediging as hoofdoel.

Hierdie homoseksuele of lesbiese verhouding staan nie in diens van die voortplanting nie, en maak daarom van die huwelik ‘n bespotting. God het in die begin één man en één vrou geskape, nie twee mans of twee vroue nie. Hierdie abnormale afwyking van die natuurlike verhouding tussen man en vrou moet dus gesien word as een van die rampspoedige gevolge van die sondeval wat die menslike geslag op allerlei wyse aantas.

Daar bestaan baie teorieë oor die oorsake van hierdie verskynsel. Sommige praat van ‘n soort aangebore patroon terwyl ander weer die klem op ‘n aangeleerde ontwikkeling laat val wat grootliks aan wanaanpassing tussen ouer en kind te wyte is. Hierby kom nog homoseksualiteit in sy “noodvorm” wat meer bepaald van verbygaande aard is waar persone van dieselfde geslag vir ‘n tyd lank saamgehok bly. Sulke afwykings kan ook uit verskillende sondige praktyke ontwikkel (vgl. Rom. 1:18-32).

Wat die oorsake egter ook al mag wees, bly dit ‘n feit dat dit deur die Bybel as iets gruweliks beskryf word wat die dood skuldig is Lev. 18 :22; 20:13). Paulus noem dit ‘n skandelike hartstog (Rom. 1:26) wat die dood verdien (Rom. 1:32):

“Daarom het God hulle ook in die begeerlikhede van hulle harte oorgegee aan onreinheid, om hulle liggame onder mekaar te onteer – hulle wat die waarheid van God verruil het vir die leuen en die skepsel vereer en gedien het bo die Skepper wat geprys moet word tot in ewigheid. Amen. Daarom het God hulle oorgegee aan skandelike hartstogte, want hulle vroue het die natuurlike verkeer verander in dié wat teen die natuur is: en net so ook het die manne die natuurlike verkeer met die vrou laat vaar en in hulle wellus teenoor mekaar ontbrand: manne het met manne skandelikheid bedrywe en in hulleself die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang” (Rom. 1:24-27).

Intussen mag hierdie mense nie deur ons verag word nie, maar moet op begrypende wyse gehelp word om langs die weg van berou en bekering tot redding te kom, want by God sal niks onmoontlik wees nie. Waar daar egter in die kwaad volhard word en die sedes van ander onskuldiges deur diesulkes bedreig word, sal die owerheid en kerk opnuut aandag moet gee aan die vraag op grond waarvan die betrokkene nie meer die dood skuldig is nie? (Lev. 18:29; 20: 13; Rom. 1:32.)”

Bron: Die Tien Woorde van God (Pretoria: NG Kerkboekhandel, 1978, bl. 231, 232)

_____________________________________________

Sien hier meer bronne van dr. Willie Marais se werke:  http://www.eeds.co.za/

Pro Regno artikel oor dr. Willie Marais.

 

PRO REGNO BOEKE

TWEEDEHANDSE BOEKE TE KOOP

(PR boekelys nr. 5: 26 November 2019)

ADMIN REELINGS

1 Enige navrae moet per e-pos of whatsapp gedoen word, verkieslik nie telefonies nie.

2 Boeke word nie uitgehou nie, behalwe wanneer inbetaling reeds gedoen is.

3 Daar moet gepoog word om boeke af te haal in Carletonville, Potchefstroom of Pretoria soos prakties moontlik is. Indien boeke gepos word is dit op u eie risiko. Pryse hier onder sluit nie posgeld in nie, en moet dus nog by bereken word.

4 Hier is die rekening vir inbetaling, asook kontak besonderhede:

Pro Regno Boeke

Absa tjek nr. 01095190673

Takkode: 632005

Verwysing: u voorletters en van

Kontakbesonderhede

Slabbert Le Cornu

Selnr. 082 770 2669

E-pos: proregno@gmail.com

5 Drie afdelings: Afrikaanse, Nederlandse en Engelse boeke

6 Prosedure om te volg vir boekaankope:

6.1. Stuur u lys van boeke wat u wil koop na bogenoemde kontakbesonderhede.

6.2. Ek sal laat weet wat beskikbaar is en die spesifieke bedrag wat inbetaal moet word (merk u bestelling as “afhaal” of “pos”).

6.3. Sodra ek u inbetaling ontvang het, is die boeke u s’n.

Boekelys 5 : 26 November 2019

Afrikaans

SCW Duvenhage Die Navolging van Christus R20
Voors sy troon en hier benede: preke vanuit Openbaring R20
Ras, JL Jan Lion Cachet as Kerkman R20
Du Toit, AB (red.) Handleiding by die NT (dele 1, 4,5,6) R20 per deel)
Booyens, MJ Ons glo en bely, verklaring van die NGB R20
Die werk van die geloof R20
Kom Here Jesus, oordenings uit Openbaring R30
Van der Linde, GPL Die Kerkorde R30
De Klerk, BJ Gereformeerde Simboliek R20
Engelbrecht, SP Geskiedenis van die Ned. Herv Kerk R30
Floor, L Evangelie vd Koninkryk R20
Hy wat met die Heilige Gees doop R20
Heilige Doop in die NT

Koninkryk: Gees en Woord, huldigingsbundel vir prof Floor (JC Coetzze, red.)

R20

 

R40

Groenewald, EP Handboek Bybelse Geskiedenis: NT R40
Helberg, JL Loof die Here: Die Psalms in OT en NT lig

Verklaring en Prediking van die OT

R20

 

R20

Heyns, JA Die Mens

Brug tussen God en Mens: Oor die Bybel

R30

R30

Teologiese Etiek (x3 dele) R90 vir stel
Evangelie in die Krisis

Lewende Christendom

R30

R30

Kleynhans, EPJ Kerkregtelike ontwikkeling van die NGKSA R20
Kerk en Staat R10
Jonker, WJ Die Gees van Christus

Uit vrye guns alleen

Christus, die Middelaar

R30

R30

R30

Die Woord as Opdrag R30
Kroeze, JH Bybel en Seks R10
Kruger, LS Waarom is u lid van die Gereformeerde Kerk ? R20
Kruger, JC Kerkvereniging R10
Kruger, Spoelstra, Du Plessis Handleiding by die Kerkorde R30
Kleynhans, EP Gereformeerde Kerkreg, deel 1-3 R60 vir stel
Marais, W. Die Tien Woorde van God R30
Quo Vadis? R30
Pink, AW God se Hand agter alles R20
Stoker, HG Stryd om die Ordes R20
Simpson, HW Calvyn se Kategismus R20
Smit, CJ Die belang van die doop R10
Snyman, WJ Nuwe en Ou Dinge R30
Spoelstra, B Gereformeerde Kerkreg en Kerkregering R50
Schulze, LF Teologie in Stroomversnelling R20
Geloof deur die Eeue R20
Visser, J Kerklike Tug R30
Van der Watt, PB Die Ned. Geref Kerk 1652-1975

X4 dele

R80 vir die stel
GKSA 1859-1959 gedenkboek R30
Verskillende skrywers Trojaanse Per in die NGK: die kanker van evolusie en liberalisme R20

 

Engels

Arndt, W.F & Gingrich, F.W.
Blass, F. & Debrunner, A.
Greek English Lexicon of the New Testament & Greek Grammar of the New Testament R80
Adams, Jay Christian Councelors’ Manual R30
The Big Umbrella: Essays on Counceling R30
Competent to Council R40
Christian Living at the Home R20
Use of Scripture in Counceling R20
Shepherding God’s Flock, vol.1,2,3 R60
Allis, OT Five Books of Moses R20
Boettner, L The Millenium R30
Roman Catholicism R30
Beets, H Reformed Confession Explained R20
Bright, J (The) Kingdom of God R20
CalvIn, J 2 Cor, 1&2 Tim, Tit, Fil R30
Phil, Col, 1&2 Thess R30
Hebr, 1&2 Peter R30
d’Assonville, VE

 

John Knox and the Institutes of Calvyn R20
Dallimore, A Spurgeon: a New Biography R40
Edwards, B Homosexuality: the straight agenda R20
De Graaf, S.G Promise and Deliverance (deel 1-4) R50
Hendriksen, W 1&2 Thessalonians R50
Phillipians R50
1&2 Timothy an Titus R50
Ephesians R50
Mark R50
Matthew R50
John R50
More than Conquerors R30
Hughes, John (eed.) Speaking the Truth in Love: The Theology of John Frame R100
Hoeksema, H. One Volume Reformed Dogmatics R100
Harrison, RK Introduction to the OT R30
Hasel, G OT Theology: Basic Issues in the Current Debate R20
NT Theology: Basic Issues in Current Debate R20
Hammond, P Pink Agenda R20
Kline, MG The Structure of Biblical Authority R20
Morris, L Apostolic Preaching of the Cross R20
MacArthur, J The Gospel acc to Jesus R30
Murray, I Martyn Lloyd Jones vol 1 & 2 R120
Nestle & Marshall Interlinear Greek-Eng NT R30
Nicoll, WR (ed.) Expositor’s NT 5 volumes R100
Neill, S History of Christian Missions R20
Hasel, G OT Theology: Basic Issues in the Current Debate R20
Mounce, R.H (The) Book of Revelation R30
Study Guide Promise and Deliverance (Volume I & II) R30
Van Delen (The) Revised Church Order Commentary R50

 

Nederlands

Aalders, G.C.H Het verbond Gods R20
Bouwman, H Gereformeerd Kerkrecht(I&II) R60
Berkouwer, G.C De Persoon van Chrisus R20
De Sacramenten R20
De voorzienigheid gods R20
Bavick, H De Katholiciteit van christendom en Kerk R20
Grosheide, F.W Mattheus R40
Greijdanus, S Openbaring R40
Jansen, J Korte verklaring van de Kerkorde R30
Korte verklaring van de Kerkorde R30
Janse, A Leven in het verbond R20
Polman , A.D.R Woord en Belijdenis (I&II) R40
Ridderbos, H Paulus R40
Romeinen R40
Veldkamp, H Zondags Kinderen (I&II) R40
Vonk,C De Voorzeide Leer: Jozua R30
Van der Waal Sola Scriptura (I&II&III)

Openbaring van Jezus Christus, x2 dele

R60

R100

 

 

Posted by: proregno | November 12, 2019

REFORMASIE TEMA PREEK: Psalm 130 (Die Dordtse Leerreëls)

REFORMASIE TEMA PREEK:

Psalm 130

(Die Dordtse Leerreëls)

Image result for synod of dort picturesLees: Psalm 130 en 1 Kor. 1:21-31.

Teksvers: 7 Wag op die HERE, o Israel! want by die HERE is die goedertierenheid, en by Hom is daar veel verlossing; 8 en Hy self sal Israel verlos van al sy ongeregtighede. – Psalm 130

Preekopname (GK Carletonville, 2019-10-27), kan hier geluister en/of afgelaai word:

Psalm 130 (Dordtse Leerreëls)

Preeknotas (let wel: ondergenoemde is nie die preek nie, dit is notas wat gebruik word in die preek, maar die preek self is die audio opname. Die inligting stem nie presies ooreen nie):

Hoe diep het die mens in die sonde geval?

En kan die mens wat in sonde geval het, nog enigsins, selfs met die hulp van die Here, homself red?

Of is die mens totaal en al afhanklik van die Here se genade alleen om gered te word?

En as mens gered is, kan jy weer verlore gaan, hang dit weereens af van jouself, of jy gaan gelowig bly of nie?


Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Hierdie, en heelwat ander vrae is waaroor die kerkstryd in

die 1600’s in Nederland afgespeel het, en finaal sy uiting gevind het,

in die Dordtse Sinode van 1618/19, 400 jaar gelede, wat ons ook hierdie jaar herdenk.

Met die Dordste Sinode, is ons gereformeerde kerke, spesifiek die GKSA,

se belydenisskrifte ook finaal vasgestel,

die 3 algemene belydenisskrifte van Nicea, Atanasius en Apostolies,

en die 3 besondere belydenisskrifte, NGB, HK en dan veral,

die DORDTSE LEERREëLS,

(wat mens alles daar agter in die Psalmboek kry)

Einde Oktober elke jaar, gedenk ons opnuut die 16de eeuse Reformasie vanuit ‘n tema uit die Skrif,

toe ons kerke gevorm is, deur te breek met die Rooms Katolieke Kerk,

en daar ’n terugkeer na die Here se Woord, die Evangelie plaasgevind het,

om gelowig en kerk weer te wees soos die Gees deur sy Woord openbaar.

Nou wil ons dan vandag stil staan by wat die Dordtse Leerreëls,

in navolging van die Skrif ons leer, hoekom dit so belangrik is,

en wat beteken dit vir die kerk nog vandag, in ons gelowig en kerkwees.

Ons wil leer van die geskiedenis kortliks,

en dan van die wese van die saak wat op die tafel is,

en die betekenis vir ons vandag.

Verlossing uit genade deur die geloof alleen

Die mens is geskape om God te aanbid en dien met sy hele lewe volgens God se Woord.

Na die sondeval, poog die mens egter om self soos God te probeer wees (Gen. 3:1-5).

Dit doen die sondige mens veral op twee maniere, nl.

eerstens, om self te besluit wat reg en verkeerd is, d.w.s. hoe om God te aanbid en te dien sonder of in stryd met God se Woord, en,

tweedens, om homself, die mens wat in sonde en ellende geval het deur die sondeval,  te  verlos sonder God se verlossing in Jesus Christus (HK, v&a 19).

Die rebelse outonome mens is regdeur die geskiedenis besig om God se bande te probeer afruk,

en God se verlossing in Christus te verwerp (Ps.2).

Hy wil sy eie humanistiese koninkryk bou, en homself verlos,

natuurlik alles deur die misleiding van sy sondige hart, hierdie wêreld en die Satan.

En hierdie aanslag vind regdeur die Ou en Nuwe Testament plaas, as die mens hulself probeer verlos deur die onderhouding van die wet.

God se profete, Christus en die apostels het hierdie kettery verwerp en bestry,

en die volk daarop gewys dat sy kinders alleen deur God se genade in Christus,

deur die geloof verlos word, sonder enige werke.

Die mens word verlos tot goeie werke, nie deur goeie werke nie (Rom. 3:28; Ef.1:4,5; 2:8-10; Tit. 3:5; sien ook HK, v&a 64).

Deur die kerkgeskiedenis, het die Satan egter op ‘n slinkse wyse die kerk probeer mislei om die verlossingsleer aan te pas of te vermeng op verskillende maniere.

Augustinus moes reeds in die 4de eeu nC teenoor Pelagius die leer van God se absolute soewereiniteit in die verlossing van die mens handhaaf.  Pelagius het die leer van die erfsonde verwerp, en dus daardeur geleer dat die mens van nature goed is en homself kan red.

Die Roomse kerk het wel die erfsonde erken, maar geleer dat die mens se goeie werke wel verdienstelik is vir sy verlossing.

God en mens moet en kan saamwerk om die mens te red.

Dit is hierdie valse leer –naamlik verlossing deur die geloof plus goeie werke- waarteen Luther moes stry, en waaruit die Protestantse Reformasie gebore is in 1517 en daarna.

Calvyn het opnuut teenoor Rome en die Libertyne die leer van die genadige uitverkiesing en regverdige verwerping as grondslag van die verlossingsleer gehandhaaf.

Guido de Bres sou in die Nederlandse Geloofsbelydenis, artikel 16, die leer van die uitverkiesing verwoord, wat die strydpunt sou word in die kerke in Nederland aan die einde van die 16de eeu en die begin van die 17de eeu, die artikel wat ons gelees het.

Die Sinode van Dordt

In Nederland was dit die persoon van Jacobus Arminius (1559 – 1609), predikant en later professor aan Leiden, wat begin leer het dat God mense uitverkies omdat Hy vooruitgesien het dat hulle sou glo, en dat die mens hierdie genade van God kan aanvaar of weerstaan.

Arminius was ‘n baie gewilde persoon by sy studente en mede-predikante en het tot sy dood volgehou dat sy dwalinge in lyn is met die gereformeerde konfessies (NGB en die HK).

Dit is natuurlik ‘n tegniek wat baie dwaalleraars binne die kerk vandag nog gebruik,

nl. om onder die dekmantel van die belydenistaal, ‘n valse leer en ‘n ander betekenis van woorde in te voer van dit wat ons nog altyd glo.

Vir elke ketter in die geskiedenis, stuur die HERE genadiglik ook ‘n reformator:

Augustinus wat vir Pelagius weerlê het,

Luther vir Erasmus,

Calvyn vir Servet, ens.

Daarom kan ons God ook dank dat Hy in die persoon van Franciscus Gomarus (1563-1641), iemand gestuur het om soos ‘n Elia van ouds, regdeur Arminius se dwalinge te sien en dit te ontbloot vir wat dit is: die mens wat met sy sondige wil God probeer wees.

Gomarus was ook professor te Leiden en het teenoor Arminius die skriftuurlike leer van God se soewereine genadige predestinasie in uitverkiesing en verwerping gehandhaaf, soos verwoord deur Augustinus, Calvyn en die gereformeerde belydenisskrifte.

Na Arminius se dood in 1609, het sy volgelinge ‘n remonstransie (‘n petisie) opgestel waarin hulle hul leer uiteengesit het.  Dit het op die volgende dwalinge neergekom:

  • God verkies mense o.g.v. hul vooruitgesiene geloof, d.w.s die mens se prestasie bepaal sy verlossing;
  • Christus het vir alle mense gesterwe;
  • die mens kan die goeie wil en is dus nie totaal verdorwe nie;
  • die mens kan die genade van God weerstaan; en,
  • die mens kan uit die genade val waarin God hom geplaas het.

Tydens die Sinode van Dordt (1618/19) is al vyf hierdie punte van die Remonstrante verwerp, deur daarteenoor die Skrifwaarhede te stel wat saamgevat en bely word in die Dordste Leerreëls.

EN EK WIL VIR U WYS VANUIT PSALM 130 (EN DIE RES VAN DIE SKRIF)

HOEKOM HIERDIE BELYDENIS SO BELANGRIK IS,

HIERDIE 5 PUNTE OOR ONS REDDING,

OOK GENOEM DIE 5 PUNTE VAN CALVINISME

(Bronne vir tabelle: Lorraine Boettner, Die Gereformeerde geloof; Seaton, W. J. 1970. The five points of Calvinism. Edinburgh: The Banner of Truth Trust)

Calvinisme Arminianisme
1. Die totale verdorwenheid van die mens:
Die hele mens is verdorwe, m.a.w. sy wil, sy verstand, sy emosies en alles wat deel uitmaak van die mens. Almal het gesondig (Rom. 5:12). Die mens is op geen manier in staat om homself te red nie (Job 14:4: “Wie kan rein uit onrein laat voortkom? Niemand nie!”; Jer. 13:23: “Kan ‘n Kussiet sy vel verander of ‘n luiperd sy vlekke?”). Ook ander metafore soos die mens is ‘n slaaf, is blind en doof word gebruik om die mens se totale hulpeloosheid mee te beskryf.Lees: DL hoofstuk 3/4
1. Die vry wil van die mens:

Die mens is nie heeltemal verdorwe nie, maar is wel tot goed in staat. (In sy uiterste vorm, maar eintlik meer tipies van Pelagius as Arminius, word bekering en geloof amper as “goeie dade” beskou waardeer die mens wel gered kan word).

 

 

Lees: DL hoofstuk 3//4 – verwerpings

 PSALM 130:3 en 6 “As U, HERE, die ongeregtighede in gedagtenis hou, Here, wie sal bestaan? … en Hy self sal Israel verlos van al sy ongeregtighede.”

Die waarheid is, is ons was dood in ons sonde = sien vers 1: die diepte van ons ellende, so ook Ef. 2:1-3 …. julle … wat dood was deur die misdade en sondes…

AS DOOD EN VERDORWE, DAN KAN ONS NIE ONSSELF RED NIE, IEMAND MOET ONS KOM RED, GEHEEL EN AL, VAN BUITE ONSSELF! 

2. Onvoorwaardelike verkiesing:
God kies mense onvoorwaardelik uit. Rom. 8:29a: “Die wat Hy lank tevore verkies het, het Hy ook bestem om gelykvormig te wees aan die beeld van sy Seun…” Rom 9:11-13: “ ‘Vir Jakob het Ek liefgehad, maar vir Esau het Ek gehaat’. Die besluit van God is gegrond op uitverkiesing; dit hang dus nie af van wat ‘n mens doen nie, maar van Hom wat jou roep.”Lees: DL hoofstuk 1
2. Voorwaardelike verkiesing:

God kies die gelowiges omdat Hy vooraf weet wie tot geloof sal kom. Dis deur hul bekering en geloof dat mense uitverkies word.

 

 

Lees: DL hoofstuk 1 – verwerpings

 PS. 130:2 “Here, hoor na my stem; laat u ore luister na die stem van my smekinge. … v. 7 by die HERE is die goedertierenheid …

DUS, HERE SE INGRYPE DEUR SY GENADIGE UITVERKIESING NODIG!

EN HOE DOEN HY DIT?  DEUR SY SEUN TE STUUR OM ONS TE KOM RED, ELKEEN VAN SY UITVERKORENES, WAT GERED WORD EN SAL GLO. 

3. Spesifieke versoening

Christus het gesterf tot redding van ‘n bepaalde groep mense, nl. die uitverkorenes:

Daar is drie moontlikhede: Christus het vir alle mense sonder uitsondering gesterf, Christus het vir geen spesifieke persone gesterf nie en Christus het gesterf om ‘n bepaalde aantal mense te red. Hierdie bepaling is die fokus punt van die vyf, maar ook van die evangelie en kom uit by die doel van Christus se dood aan die kruis. Die Arminiane verkies die tweede moontlikheid: dat Christus ‘n potensiele redding bewerk het, en dat wie ook al in hierdie redding glo, word saliggemaak. Die Sinode van Dort verkies die laaste, en baseer hulle besluit op onder andere verse soos Jes 53: 11b: “My Dienaar die Regverdige sal baie mense regverdig maak” en Joh 6:37a: “”Elkeen wat die Vader vir My gee, sal na My toe kom.”

Lees: DL hoofstuk 2

 

3. Algemene versoening

I.p.v. Christus wat net vir die uitverkorenes sterf, glo Arminiane dat Hy vir die hele wêreld gesterf het. Hy’t vir almal se sondes betaal, maar net diegene wat dit aanneem ervaar die vergifnis van sonde.

 

 

 

 

 

 

 

Lees: DL hoofstuk 2 -verwerpings

Dwaling: Jesus het vir elke mens gesterwe, nou hang dit af of jy vir hom kies of nie = dit beteken niks anders nie, as: jy bepaal jou redding, dit is ‘n werk, nie ‘n genade geskenk van God nie.

PSALM 130:5,8 leer: wag op die Here, sy woord, sy goedertierenheid, by Hom is daar veel verlossing HY SELF SAL Israel verlos, dit is al sy uitverkorenes, onder alle stamme, tale en nasies… 

4. Onweerstaanbare roeping
Die wat uitverkies is, kan nie anders as om te antwoord op God se roeping nie (reeds genoemde Joh 6:37). Die Arminiane glo dat mense wel God se roepstem kan weerstaan.Lees: DL hoofstuk 3/4
4. Weerstaanbare roeping

Arminiane glo dat die Heilige Gees teengestaan kan word. Dat God se volmaakte wil deur die mens teengestaan kan word. Gevolglik ook dat sommige wat God sou wou hê tot bekering moet kom, nie tot bekering kom nie, omdat hulle Sy Gees teenstaan.

Lees: DL hoofstuk ¾ – verwerpings

Sien ook Matt. 1:21.

En niemand sal dit kan keer nie, Hy sal red, daarom vers 8 van Ps. 130, nie dalk nie, nie moontlik nie, Ps. 130:8 sê Hy self SAL Israel verlos, en DAAROM, uit genade ook ….

5. Volharding van die gelowiges
Hierdie punt vloei natuurlik voort uit die voorafgaande. Dit sluit aan by verse soos o.a. Fil 1:6a: “Ek is daarvan oortuig dat God, wat die goeie werk in julle begin het, dit end-uit sal voer”. 

Lees: DL hoofstuk 5

5. Gelowiges kan verlore gaan

Die leer van die volharding van die heiliges en die moontlikheid van afvallige “gelowiges”. Die Arminiaanse siening is dat dit moontlik is om na jou bekering verlore te gaan. Hulle lê gevolglik baie klem op daardie verse wat daarvan praat dat ons moet volhard en dat net diegene wat tot die einde toe volhard gered sal word.

Lees: DL hoofstuk ¾ – verwerpings

Hy verlos sy uitverkorenes nie net van sommige sondes/ongeregtighede nie, maar sê Ps. 130: 8, van AL SY ONGEREGTIGHEDE!

En Ek gee hulle die ewige lewe, en hulle sal nooit verlore gaan tot in ewigheid nie, en niemand sal hulle uit my hand ruk nie. -Joh. 10:28

Betekenis vir vandag

Die verskillende beskouings oor die verlossing van die mens kan hoofsaaklik in die volgende drie sienings ingedeel word:

  1. die mens is nie dood in sy sonde nie, en kan homself dus verlos (Pelagianisme).
  2. die mens is net halfdood in sy sonde, en kan dus ‘n bydrae lewer tot sy verlossing (semi-Pelagianisme).
  3. die mens is morsdood in sy sonde (Ef. 2:1), en kan absoluut niks bydrae tot sy verlossing nie (Calvinisme).

Die humanistiese menseregte kultuur in die nuwe SA is in sy wese niks anders as die suiwer pelagianisme nie, met sy optimistiese mensbeeld waarin die mens homself probeer red.

Die semi-pelagianisme se verteenwoordigers vind ons veral in die Rooms-Katolieke Kerk, asook in kerke met ‘n arminiaanse agtergrond en geskiedenis, soos die baie charismatiese en metodistiese kerke.  Ongelukkig moet ook genoem word dat die arminiaanse beskouing baiemaal ongesiens ook insluip in kerke van gereformeerde belydenis. Dit gebeur bv. waar die mens se geloof as voorwaarde vir die verlossing voorgehou word in die genadeverbond.  So word die mens dan weer die (mede)bepaler van sy verlossing en gaan al die eer nie aan God alleen nie.

Daarteenoor leer die Skrif dat die geloof nie ‘n voorwaarde is nie, maar ‘n ‘gawe van God’ (Ef. 2:8-10), terwyl ons belydenis dit duidelik stel dat “die geloof is slegs die middel waardeur ons Christus, ons Geregtigheid, omhels” (NGB, artikel 22), en word die dwaling verwerp wat leer “Die geloof, geloofsgehoorsaamheid, heiligheid, vroomheid en volharding is dus nie vrugte of gevolge van die onveranderlike uitverkiesing tot heerlikheid nie maar noodsaaklike voorwaardes daarvoor en oorsake daarvan” (DL, I:V5).

Dit is die leer van die absolute soewereiniteit en eer van God wat ware en valse godsdiens van mekaar skei.  Dit is hierdie leer wat die fondament is van die GKSA en wat veral vandag gehandhaaf moet word teen enige poging van buite of binne die kerk wat dit probeer vervang met die soewereiniteit van die mens.  As God nie soewerein is in ons verlossing nie, sal Hy dit ook nie wees in ons erediens en lewensdiens nie. Teenoor alle vorme van Humanisme en Arminianisme wat die mens in die middel van die lewe wil stel as standaard en norm, handhaaf die gereformeerde geloof deur die Dordtse Leerreëls die absolute soewereiniteit en eer van God in en oor die hele lewe.

Sien 1 Kor. 1:29-31, die roem en eer gaan aan God in Christus alleen.

Soli Deo Gloria = waaroor die Dordtse Leerreëls in wese gaan, in die redding van sy mense.

Hoekom ?  “Want uit Hom en deur Hom en tot Hom is alle dinge. Syne is die heerlikheid tot in ewigheid. Amen.” – Rom.11:36

HY SAL BRUL SOOS ‘N LEEU (Hosea 11:10)

VERKONDIG DIE TWEESNYDENDE EVANGELIE

MET DIE OOG OP DIE HERE SE BELOFTES

“Ek sal my toorngloed nie laat geld nie, Ek sal Efraim nie weer 27)te gronde rig nie; want Ek is 28)God en nie ’n mens nie, die 29)Heilige in jou midde. En Ek sal nie kom in 30)grimmigheid nie. Hulle sal agter die 31)HERE aan trek; Hy sal 32)brul soos ’n leeu. Want Hy sal brul, en die 33)kinders sal met siddering van die 34)seekant aankom. Hulle sal sidderende aankom soos ’n 35)voëltjie uit 36)Egipte en soos ’n 37)duif uit die land Assur; en Ek sal hulle laat 38)woon in hulle huise, spreek die HERE.” – Hosea 11:9-11

Hier is die kanttekeninge van die Statenvertaling by hierdie verse (my eie vertaling), dit bemoedig ons om as kerk van die Here, sy Evangelie, sy Woord aan te hou verkondig (sien veral kanttekening 32), tydig en ontydig (2 Tim. 4:1-5), ons oog gerig en gefokus op sy beloftes, sy trou, sy genade, nie ons kragte, magte, getalle, vermoeëns of al die geestelike en fisiese vyande om ons nie, soos ons in navolging van die Skrif bely in HK v/a 54, “Dat die Seun van God uit die hele menslike geslag vir Hom ‘n gemeente wat tot die ewige lewe uitverkies is, deur sy Gees en Woord in die eenheid van die ware geloof van die begin van die wêreld af tot die einde toe  vergader, beskerm en onderhou, en dat ek daarvan ‘n lewende lid is en ewig sal bly”:

27)

Dit is, Ek sal nie nou weer so aan Efraim doen, dat Ek hom heeltemal sou verniel nie, soos Ek eenmaal aan die voorgenoemde stede (Sodom en Gomorra, sien kanttekening 23 – slc) gedoen het nie. Vgl. Jes. 12:6; 54:5. Esg. 16:53 met die kanttekeninge daar.

28)

Waaragtig en onveranderlik in My beloftes, Num. 23:19. Mal. 3:6.

29)

Sien Ps. 71:22 se kanttekening, en daarvolgens sal Ek vir My nog ‘n volk onder julle bewaar, en hulle heilig om My te dien, ens. Vgl. Esg. 16:60.

30)

Anders: Ek sal in die stad nie kom nie, dit is, soos ‘n vyand wat ‘n stad inval en alles daarin verwoes; of soos Ek eertyds in die stad Sodom gekom het om dit te verwoes, sien vers 8, wat ooreenstem met die voorafgaande woorde: Ek sal nie terugkeer of weer kom nie, ens. Sien die kanttekening. Anders: Ek sal nie in die stad kom nie, dit is, in geen meer fisiese plekke meer woon nie, maar in jul harte. Vgl. Joh. 4:21.

31)

Jesus Christusdie Messias, hul Hoof en Koning. Vgl. Hos. 3:5.

32)

Deur die openbare, duidelike en heldere verkondiging van die Evangelie, waardeur Hy sy uitverkorenes (soos ‘n leeu sy jonges) byeen sal roep, soos in wat volg. Vgl. Jes. 27:13. Amos 3:8. Soortgelyk, waardeur Hy nie alleen aan die wat Syne is sy genadewerk sal verkondig nie, maar ook aan sy en sy kerk se vyande wraak en oorwinning sal verkondig, vernaamlik aan alle geestelike vyande wat Hy, as die ware Leeu van Juda, sal oorwin en in triomf sal lei. Sien Gen. 49:9 se kanttekening. Kol. 2:15. Openb. 5:5, en vgl. verder Jes. 31:4, 5. Joël 3:16. Amos 1:2.

33)

Dit is, uitverkorenes wat aan Hom deur die Vader gegee is, Joh. 17:6. Hebr. 2:13.

34)

Hebr. sal sidder of bewe van die see (of die westeaf, dit is, sidderende aankom tot Hom en sy kerke se gemeenskap. Vgl. Jes. 24:14; 49:12. Hos. 3:5, en sien die aantekeninge. So ook in die opvolgende vers. Vgl. 1 Sam. 13:7; 16;4, aangaande die manier van spreek, siddering of bewing vir sidderende gaankom, ens.

35)

Dit is vinnig vlieg na sy kos of nes, of van die strik ontsnap.

36)

Dit is, in alle pleke waar hul verstrooid is, sal hulle hul met ywer begeef tot Hom wat hul verlos uit geestelike Egipte en Assirië, dit is, die slawerny van die duiwels en die sonde. Vgl. Jes. 27:13. Sag. 10:10.

37)

Sien Jes. 60:8.

38)

Dit is, (volgens die styl van die profete), Ek sal hul plant in My kerk, en deur Christus rus en vrede gee in hul gewete, en na hierdie lewe, in hul plek in die hemelse woonplekke. Sien Hos. 2:13, 17, met die kanttekeninge; 12:10.

WOORD OORDENKING

WETTELOOSHEID EN GEVRIESDE LIEFDE

deur prof. V.E. d’Assonville (snr.)

(Nota: ‘n Aanhaling uit ‘n preek oor Matteus 24:12, 13, wat in vandag se tye nog net so aktueel is)

‘En omdat die ongeregtigheid vermeerder word, sal die liefde van die meeste verkoel. Maar wie volhard tot die einde toe, hy sal gered word.’

“Paulus beskryf dit dat aan ons in Romeine 1. Dan word dit so erg dat die natuurlike wat God aan die mens gegee het, die seks, die liggaamlike drifte, omskep word in die teennatuurlike, bv. homoseksualisme. Dit staan in Romeine 1:26, 27. Mans bedryf seks met mans, en vroue met vroue!

Kom, laat ons ‘n slag ons koerante en tydskrifte lees deur die bril van die Bybel. Laat ons ons televisie – programme bekyk onder die vergrootglas van Jesus Christus se profetiese rede in Matteus 24, en dan skrik ons! Dan kom ons agter dat dit reeds in ons tyd so ‘n nood is dat die ware, egte liefde van God, plek gemaak het vir ‘n ydele, wêreldse uitlewing wat ons almal op die end buite in die yskoue lug laat staan.

Deur die wetteloosheid het die liefde verkoel, sê Jesus!

Die vraag is nou: Hoe gaan die kerk en die gelowiges oorleef in so n yskoue wêreld van wetteloosheid en gevriesde liefde?

Jesus gee die antwoord: “Maar wie tot die einde volhard , sal gered word” [vers 13].

Volharding is ‘n wonderlike woord in die Bybel. In die Griekse taal is dit ‘n militêre term. Dit vertel van ‘n soldaat se dapperheid, sy manlikheid, sy durf om sy vyand aan te pak. Om te volhard beteken nie om passief te verdra nie, maar om aktief te veg. So ‘n soldaat weier om toe te gee aan die vyand. Toegepas op kerkmense beteken dit om konsekwent met die evangeIie in die wêreld jou man te staan, om in die uitlewing van jou geloof nooit lafhartig te wees nie.

Hierdie uitdrukking “wie volhard tot die einde toe, sal gered word” is ‘n geliefkoosde gesegde van Jesus. Ons vind dit ook in Matt. 10:22 en Markus 13:13. In Lukas 21:19 se Hy dit selfs op ‘n heel besondere manier: “Deur julle volharding moet julle julleself red”. Die ou Afrikaanse vertaling se dat julle deur volharding julle lewe in besit kry.

Hierdie woord kom skerp op ons christene af.

Is julle nog bereid om frontsoldate van Christus te wees?

Is jy bereid om soos ‘n infantriesoldaat onverskrokke op die vyand af te stap?

Sien jy nie meer kans om jou pad vir die saak van Christus oop te veg nie?

Met die swaard van die Gees, dit is die woord van God [Efesiërs 6] moet jy eenvoudlg staande bly teen die wetteloosheld wat die kerk in ons tyd bedreig. Die Here roep weer manne en vroue wat die durf sal hê om “nee” te sê vir die wêreldgees en vas te staan!

Maar dit is nie al nie: Jesus gebruik hierdie woord volharding, die soldateterm juis in die gelykenis van die saaier [Luk. 8: 15]. Juis waar dit gaan om die prediking van die Woord is dit ‘n saak van
volharding. Daar waar die saad [die evangelie] in goeie grond val “dui op die wat die woord met ‘n goeie en opregte hart hoor en dit bewaar en deur volharding vrug dra.”

Bybellees, huisgodsdiens, katkisasie vir die kinders, kerkbesoek, uitkom vir jou christelike beginsels in die samelewing en op aIle terreine… is ‘n saak van volharding!

Die vraag is heel eenvoudig:

Wat maak jy met Christus se Woord in jou lewe?”

Bron: 25 Preke, Marnix: Potchefstroom, 1989: bl. 62, 63.

___________________________________

Om by te voeg by prof. d’Assonville, se woorde, laat ons die sesde bede vir ons en ons huwelike, gesinne en gemeentes afbid, soos ons dit volgens die Skrif bely in HK, Sondag 52, v/a 127:

Vraag: Wat is die sesde bede?

Antwoord: En lei ons nie in versoeking nie, maar verlos ons van die Bose. Dit is: Ons is in onsself so swak dat ons nie een oomblik staande kan bly nie. 1) Daarby hou ons doodsvyande, die duiwel, 2) die wêreld 3) en ons eie sondige natuur, 4) nie op om ons aan te val nie. Wil U ons tog deur die krag van u Heilige Gees staande hou en versterk, sodat ons teen hulle sterk teenstand kan bied en in hierdie geestelik stryd nie beswyk 5) nie, totdat ons eindelik die oorwinning volkome behaal 6).

Skriffundering:

  1. Psalm 103:14-16; Johannes 15:5
  2. Efesiërs 6:12; 1 Petrus 5:8
  3. Johannes 15:19
  4. Romeine 7:23; Galasiërs 5:17
  5. Matteus 26:41; Markus 13:33; 1 Korintiërs 10:12-13
  6. 1 Tessalonisense 3:13; 1 Tessalonisense 5:23
Posted by: proregno | October 15, 2019

WAAROM NEEM KERKE EN KERKVERBANDE ONBYBELSE BESLUITE?

WAAROM NEEM KERKE EN KERKVERBANDE

ONBYBELSE BESLUITE?

Daar kan baie redes wees, maar een van hulle is:

“Die vrees vir die mens span ’n strik; maar hy wat op die HERE vertrou, sal beskut word.” (Spr. 29:25)

Ja, vrees vir mense, en geen vertroue en vrees vir God nie.

Die NGK sien dat die wêreld al meer vyandig raak teenoor enige instansie wat nie die heersende tydsgees volg nie, en ons weet baie duidelik dat daardie heersende paganistiese tydsgees is veral die lgbtq+ agenda met al sy implikasies vir die hele samelewing. 

Daarom, neem die antitese tussen lig en duisternis weg, die leer van die Bybel, die Evangelie, God se wet en wil, ens., dan dink die vreesagtiges die wêreld gaan gepaai wees en ons uitlos. 

Maar die Skrif, en die geskiedenis leer duidelik dat die kerk van Christus se vyande soek nie middelgrond of vrede nie, hulle soek die totale vernietiging van God se eer, die onderwerping van die Seun aan die Satan, en daarom die vernietiging van die kerk self, hetsy deur kettery en dwaling van binne, of deur vervolging van ‘buite’. 

Wat besig is om af te speel in die geskiedenis, en natuurlik ook in ons tye, lees ons daar in Op. 12:17, 

“En die draak was vertoornd op die vrou, en hy het weggegaan om oorlog te voer teen haar ander nakomelinge wat die gebooie van God bewaar en die getuienis van Jesus Christus hou.” 

Die valse kerk en valse staat haat die wet van God (God se wil vir die mens, veral in ons tye vir die huwelik, man en vrou, ens.), en haat nog meer die Evangelie wat mense kan red van die draak se boosheid en misleiding deur die lgbtq agenda. 

En niks is beter as om die sigbare kerk self al die misleidingswerk te laat doen van ‘binne’ in die (valse) naam van ‘liefde’ nie. 

Ja, die draak kan ons hier op aarde in die hakskeen byt, seer ook, ons kan self ons vryheid en lewens verloor, maar die draak se dae is getel, selfs al dink hy en sy trawante hier op die aarde hulle is besig om te ‘oorwin’ deur die torings van Babel wat hul hier op aarde probeer voortbou. 

Want, kyk wat staan daar ook in Op. 12: 9,10, van die oorwinning wat klaar behaal is: 

“En die groot draak is neergewerp, die ou slang wat genoem word duiwel en Satan, wat die hele wêreld verlei, hy is neergewerp op die aarde, en sy engele is saam met hom neergewerp. Toe hoor ek ’n groot stem in die hemel sê: Nou het die heil en die krag en die koningskap die eiendom van onse God geword, en die mag van sy Christus; want die aanklaer van ons broeders is neergewerp, hy wat hulle aanklaag voor onse God, dag en nag.” 

Christus het die draak reeds oorwin, hy is besig met stuiptrekkings, bloei hom dood, hier op aarde. 

Die ware kerk, die ware gelowiges moet vashou aan die opdrag en belofte, ook vir ons tye, soos verwoord in Op. 12:11: 

“En hulle het hom oorwin deur die bloed van die Lam en deur die woord van hulle getuienis, en hulle het tot die dood toe hulle lewe nie liefgehad nie.” 

Paulus skryf ook oor die ‘laaste dae’ (dit is die tyd tussen die eerste en tweede koms van Christus): “mense sal liefhebbers van hulself wees …. sonder natuurlike liefde … bandeloos…” en dit bring oor die (ware) kerk: 

“…vervolginge, lyding, soos my te beurt geval het in Antiochíë, in Ikónium, in Listre. Watter vervolginge het ek nie al verdra nie! En die Here het my uit almal verlos. En almal wat ook godvrugtig wil lewe in Christus Jesus, sal vervolg word.” (2 Tim. 3) 

So, as die gelowiges en kerk ‘ongodvrugtig’ gemaak kan word, soos die NGK nou doen, dan dink die vreesagtiges hul gaan nie meer vervolg word nie…. al moet Christus verloor word, tragies.  

Ja, ons is in onsself maar ook swak en skrikkerig, vervolging en swaarkry is nie aangenaam nie, maar mag die Here ons help deur sy Gees en Woord om Hom werklik meer te vrees as mense en bose magte. 

Laat ons Hom meer vrees wat in ons is, as die Antichris wat in die wêreld is, om Hom meer te vrees wat siel en liggaam in die hel kan verderf, as hy wat net ons liggaam kan verderf: 

“En moenie vrees vir die wat die liggaam doodmaak, maar die siel nie kan doodmaak nie; maar vrees Hom liewer wat die siel sowel as die liggaam kan verderwe in die hel.” (Matt. 10:28) 

“Hieraan ken julle die Gees van God: elke gees wat bely dat Jesus Christus in die vlees gekom het, is uit God; en elke gees wat nie bely dat Jesus Christus in die vlees gekom het nie, is nie uit God nie; en dit is die gees van die Antichris waarvan julle gehoor het dat hy kom, en hy is nou al in die wêreld. Julle is uit God, my kinders, en het hulle oorwin, omdat Hy wat in julle is, groter is as hy wat in die wêreld is. Hulle is uit die wêreld; daarom praat hulle uit die wêreld, en die wêreld luister na hulle.” (1 Joh. 4.1-5) 

En laat ons ook almal die belofte maar ook die waarskuwing onthou, waarmee die Bybel eindig, Op. 21:7,8: 

“7 Hy wat oorwin, sal alles beërwe; en Ek sal vir hom ‘n God wees, en hy sal vir My ‘n seun wees.

8 Maar wat die VREESAGTIGES aangaan en die ongelowiges en gruwelikes en moordenaars en hoereerders en towenaars en afgodedienaars en al die leuenaars hulle deel is in die poel wat brand met vuur en swawel: dit is die tweede dood.”
Mag die Here ons genadig wees om nederig in liefde, maar beginselvas die Evangelie van Christus aan te verkondig aan onsself en alle sondaarmense, ook hulle wat kundig of onkundig vasgevang is in die Antichris se grootste misleiding tans deur die lgbtq+ dwalinge.  
“Want God het ons nie ’n gees van vreesagtigheid gegee nie, maar van krag en liefde en selfbeheersing.
Skaam jou dan nie oor die getuienis van onse Here of oor my, sy gevangene nie, maar ly saam verdrukkinge vir die evangelie na die krag van God wat ons gered en geroep het met ’n heilige roeping, nie volgens ons werke nie, maar volgens sy eie voorneme en genade wat ons van ewigheid af in Christus Jesus geskenk is,
maar wat nou geopenbaar is deur die verskyning van ons Verlosser, Jesus Christus, wat die dood tot niet gemaak het en die lewe en die onverderflikheid aan die lig gebring het deur die evangelie, waarvoor ek aangestel is as prediker en apostel en leraar van die heidene.” 2 Tim 1.7-11
Posted by: proregno | October 9, 2019

DIE NG KERK BESLUIT OPNUUT OM SONDE GOED TE PRAAT

DIE NG KERK BESLUIT OPNUUT

OM SONDE GOED TE PRAAT

“Die NG Kerk het Dinsdag homoseksuele mense se menswaardigheid ten volle bevestig, het prop. Hennie Pienaar en prop. Laurie Gaum gesê nadat die NG Kerk ’n besluit in die guns van sy gay lidmate en gay predikante geneem het.” – Netwerk 24

NGKerkLogoNuut

“9 Of weet julle nie dat die onregverdiges die koninkryk van God nie sal beërwe nie? 10 Moenie dwaal nie! Geen hoereerders of afgodedienaars of egbrekers of wellustelinge of sodomiete of diewe of gierigaards of dronkaards of kwaadsprekers of rowers sal die koninkryk van God beërwe nie. 11 En dit was sommige van julle; maar julle het jul laat afwas, maar julle is geheilig, maar julle is geregverdig in die Naam van die Here Jesus en deur die Gees van onse God. “- 1 Kor. 6

U kan hier ds. Johannes de Koning (NG Tsumeb) se artikel lees oor die NGK se besluit oor ‘selfdegeslagverhoudings’, dit is nou homoseksuele verhoudings:

Algemene sinode 2019

NG Tafelberg se antwoord op NGK Sinode 2019 se besluit oor Homoseksualiteit 

Die sinode het o.a. (opnuut?) besluit, want hierdie ‘aanmoediging’ is ook ‘n besluit om nie te tug in liefde nie, om nie in liefde die waarheid en geregtigheid te soek nie, om nie te buig voor God se Woord nie (1 Kor.13:6):

“6. Die Algemene Sinode moedig kerkrade aan, om by die aanwysing van persone in die ampte,  lidmate se:

6.1 doop, belydenis, roeping, spiritualiteit en getuienis van leer en lewe,
6.2 toegang tot die sakramente,
6.3 integriteit van verhoudings, en
6.4 geskiktheid vir die spesifieke rol in ag te neem
6.5 ongeag ras, geslag, klas of seksuele oriëntasie en -identiteit.
7. By die legitimasie van teologiese studente, moet die studente se:
7.1 doop, belydenis, roeping, spiritualiteit en getuienis van leer en lewe,
7.2 toegang tot die sakramente,
7.3 integriteit van verhoudings, en
7.4 teologiese- en bedieningsvorming in ag geneem word, ongeag ras, geslag, klas, of seksuele oriëntasie en -identiteit.” 

NGK se amptelike besluit oor Selfdegeslagverhoudings.

Sien ook hierdie artikels in die media:

Verder is daar ook deur die NGK besluit:

1. Die Algemene Sinode moedig kerkvergaderinge – in lyn met vorige besluite – aan om doelgerig moeite te doen met verteenwoordiging, beginnende reeds by kerkrade.

2. Die Algemene Sinode versoek gemeentes weereens – in lyn met vorige besluite – om vroue as kerkraadslede af te vaardig na sinodesittings.

3. Die Algemene Sinode gee opdrag aan die ASM om ’n Taakspan Gendergeregtigheid saam te stel, om verder aandag te gee aan sake van gendergeregtigheid, soos aanstellings- en arbeidspraktyke, taalgebruik, patriargale teologie, seksuele teistering en verteenwoordiging.

4. Die Algemene Sinode gee aan ATLAS en die ter stigte Gendergeregtigheidstaakspan opdrag om ’n hermeneutiese raamwerk te ontwikkel om patriargale tekste in ’n genderneutrale wêreld op ’n geldige en verantwoordelike wyse te lees.

5. Die Algemene Sinode besluit om met die Hervormde Kerk saam te werk in hierdie verband.

Hiermee verwerp die NGK (opnuut?) wat die Skrif leer oor die huwelik en seksuele verhoudings, en is hul besluit ‘n aanvaarding van wat Paulus as sonde beskryf, waarvan bekeer moet word, en waarmee gebreek en teen gestry moet word, sonde moet nie geregverdig, goedgepraat en geakkommodeer word nie.

Dit is ook direk in stryd met wat die NGK self bely in Sondag 30 en 31 van die HK, naamlik dat homoseksualisme, soos enige ander sonde waarin in volhard word en geweier word om van te bekeer, tugwaardig is, en as iemand aanhou volhard daarin en nie wil bekeer nie, nie aan die Here se tafel toegelaat sal word nie, en ten einde afgesny sal word, as hy weier om te luister na die Evangelie van Jesus Christus, wat gekom het om sondaars te red wat saam ons verlore was. Dit is wat ons volgens die Skrif glo en bely, soos saamgevat in So. 30 en 31.

– Sonde (erken en bely my sondes)
– Verlossing (het Christus nodig om my te verlos van al my sondes, nie net sekeres nie)
– Dankbaarheid (lewe hoe langer hoe meer volgens sy Woord, nie my sondige ‘oriëntasie’ nie)

Die lesers weet ek het al baie oor die onderwerp geskryf, oor die onderliggende Skrifgesag, Skrifbeskouing en lewensbeskoulike aspekte wat op die spel is, ek gaan nie alles herhaal nie, u kan hier verder gaan lees:

Pro Regno artikels oor Homoseksualisme

(Sien veral die laaste inskrywing, oor die boek die ‘Genade van Skaamte’, wat die verdere onderliggende probleem aanspreek in hierdie saak)

Net drie punte wat ek (weer) hier wil noem:

1. Die aanvaarding en goedkeuring van homoseksualisme het alles begin met die ideologie wat gelei het tot vroue wat in die besondere ampte verkies is in die kerke, nl. ‘geslag maak nie saak nie’, of anders gestel: ‘God se skeppingsorde, God se wil vir man en vrou, hul verskillende rolle en take… maak nie meer saak nie’, ons sal ons eie koppe volg, sien Jes. 5:20; Jer. 6:13,14.

Geslag het nog nooit saak gemaak wat ons redding en waardigheid betref nie, die Here red deur die eeue mans en vrouens wat Hy uitverkies het in Christus (Ef. 1:4; Gal. 3:28), maar redding vernietig nie sy skeppingsorde en verskillende roepinge en take wat Hy vir man en vrou gegee het nie, in Christus word dit geheilig opnuut tot sy eer.

Sommige wil hierdie ‘geslag maak nie saak nie’ ideologie beperk tot geslag maak nie saak in die kerk as dit oor die ‘besondere dienste’ gaan nie, maar die gay agenda vat dit verder tot sy logiese konklusie: die huwelik en gesin moet ook ‘geslagsloos’ wees, ‘geslag maak daar ook nie saak nie, orals maak dit nie saak nie.”

Onderliggend is dieselfde ideologie: God se skeppingsorde en wil wat verwerp word (Gen.1,2; 1 Kor. 14:34, Ef. 5:20-33; 1 Tim. 2:14,15; 1 Tim. 3, ens.) sommige is net meer radikaal.

Sien hierdie artikel daaroor: 

Wanneer geslag nie meer saak maak nie, van VIDA na HIDA

2. Wat staan die ware gelowiges en ware kerke (sien NGB art. 27-32, veral artikel 29) te doen? Die antwoord is te vinde in beide Jer. 6:13-17 en Op. 18:4:

13 Want van hul kleinste tot hul grootste maak hulle almal onregverdige wins, en van die profeet tot die priester pleeg hulle almal bedrog.
14 En hulle genees die verbreking van die dogter van my volk op die maklikste manier deur te sê: Vrede, vrede! —terwyl daar geen vrede is nie.
15 Hulle kom in die skande, omdat hulle gruwel bedryf het; tog skaam hulle hul nie in die minste nie, tog weet hulle nie om te bloos nie. Daarom sal hulle val onder die wat val; in die tyd dat Ek aan hulle besoeking doen, sal hulle struikel, sê die HERE.
16 So spreek die HERE: Staan op die weë, en kyk en vra na die ou paaie, waar tog die goeie weg is, en wandel daarin; en julle sal rus vind vir julle siel. Maar hulle het gesê: Ons wil daarin nie wandel nie.
17Ek het ook wagte oor julle gestel en gesê: Luister na die geluid van die basuin. Maar hulle het geantwoord: Ons wil nie luister nie. 
En daarom, juis in liefde en gehoorsaamheid:
“En ek het ‘n ander stem uit die hemel hoor sê: Gaan uit haar uit, my volk, sodat julle nie gemeenskap met haar sondes mag hê en van haar plae ontvang nie.”
3. Mag die kerke wat saam vergader is in die GKSA kerkverband let op hierdie gebeure, soos dit al meer blyk dat daar tot op hede ‘n onwilligheid is om kerke in liefde te tugtig en te vermaan wat in stryd optree met wat ons glo en besluit het volgens die Skrif aangaande die besondere dienste van predikant en ouderling (dat susters nie daartoe verkies mag word nie), hierdie kerke wat ook ongelukkig meen ‘geslag maak nie meer saak’ in die kerk vir die besondere dienste nie.
1 Ek besweer jou dan voor God en die Here Jesus Christus, wat die lewende en die dode sal oordeel by sy verskyning en sy koninkryk:
2 verkondig die woord; hou aan tydig en ontydig; weerlê, bestraf, vermaan in alle lankmoedigheid en lering;
3 want daar sal ‘n tyd wees wanneer hulle die gesonde leer nie sal verdra nie, maar, omdat hulle in hul gehoor gestreel wil wees, vir hulle ‘n menigte leraars sal versamel volgens hulle eie begeerlikhede,
4 en die oor sal afkeer van die waarheid en hulle sal wend tot fabels.
5 Maar wees jy in alles nugter; ly verdrukking; doen die werk van ‘n evangelis; vervul jou bediening. – 2 Tim. 4
Mag die HERE ons genadig wees in sy regverdig oordeel, mag Hy sy kerk aansien in Christus alleen:
o God, verlos Israel uit al sy benoudhede! – Psalm 25:22
Posted by: proregno | September 10, 2019

Boekbekendstelling: Die Genade van Skaamte

DIE GENADE VAN SKAAMTE

Sien die baie belangrike boekresensie hier onder (The Grace of Shame: 7 Ways the Church Has Failed to Love Homosexuals), wat ek aan u bekendstel om te lees, want dit raak die wese van die Evangelie, nl. dat Christus gekom het om mense te red wat hul skaam oor hul sonde en ellende, nie ‘feesvier’ oor hul sonde nie.

Hy het nie gekom om regverdiges te red nie, dit is hulle wat hul sonde regverdig (goedpraat) nie, wat hul sondes ‘lig’ noem, terwyl God dit ‘duisternis’ noem (1 Kor. 6:9-11):

Wee hulle wat sleg goed noem en goed sleg, wat die duisternis lig maak en die lig duisternis, wat bitter soet maak en soet bitter.” (Jes. 5:20)

Jesus leer dit ook in die volgende woorde:

“Ek het nie gekom om regverdiges te roep nie, maar sondaars tot bekering.” (Matt. 9:13)

Dit is wat ons ook vind by die tollenaar, in kontras met die Fariseër (wat nie sy sonde en ellende wou erken nie, maar homself regverdig, dat sy eie werke hom sal red, en dat hy nie ‘n verlore sondaar soos ander is wat hom moet bekeer nie):

“En die tollenaar het ver weg gestaan en wou selfs nie sy oë na die hemel ophef nie, maar het op sy bors geslaan en gesê: O God, wees my, sondaar, genadig!” (Lk. 18:13 A53)

Ons vind skaamte en sondebesef ook by bv. Jesaja en Petrus, en daarom by almal wat waarlik redding soek, en kinders van die Here is:

“Toe het ek gesê: Wee my, ek is verlore! Want ek is ’n man onrein van lippe en woon onder ’n volk wat onrein van lippe is; want my oë het die Koning, die HERE van die leërskare, gesien!” (Jes. 6:5)

“En toe Simon Petrus dit sien, val hy neer aan die knieë van Jesus en sê: Gaan weg van my, Here, want ek is ’n sondige man!” (Luk. 5:8)

Teenoor wat die Heilige Skrif leer, en die ware gelowiges beleef, is daar die valse profete en die valse kerk, wat die ‘genade van skaamte’ (‘the grace of shame’) verwerp, hulle meen dat dit ‘liefde’ is om sonde weg te definieër, om nie meer so ‘liefdeloos’ te preek ‘soos in die verlede’ nie, om mense wat openlik in stryd met God se gebooie te lewe, te akkomodeer en vir hulle te sê, alles is ‘okay’, gaan voort in jou sondige lewe, gaan voort in jou sondige ‘oriëntasie’ (begeertes, denke), dit is alles ‘okay’:

“En hulle genees die verbreking van die dogter van my volk op die maklikste manier deur te sê: Vrede, vrede! — terwyl daar geen vrede is nie.
Hulle kom in die skande, omdat hulle gruwel bedryf het; tog skaam hulle hul nie in die minste nie, tog weet hulle nie om te bloos nie (dus, hul te skaam oor sonde nie -slc). Daarom sal hulle val onder die wat val; in die tyd dat Ek aan hulle besoeking doen, sal hulle struikel, sê die HERE.
So spreek die HERE: Staan op die weë, en kyk en vra na die ou paaie, waar tog die goeie weg is, en wandel daarin; en julle sal rus vind vir julle siel. Maar hulle het gesê: Ons wil daarin nie wandel nie.
…. Kyk, Ek bring onheil oor hierdie volk, die vrug van hulle planne; want na my woorde het hulle nie geluister nie, en my wet, dié het hulle verwerp.” (Jer. 6:14-19)

Ons lees daarvan ook in bv. 2 Tim. 3:3,4:

“…want daar sal ’n tyd wees wanneer hulle die gesonde leer nie sal verdra nie, maar, omdat hulle in hul gehoor gestreel wil wees, vir hulle ’n menigte leraars sal versamel volgens hulle eie begeerlikhede, en die oor sal afkeer van die waarheid en hulle sal wend tot fabels.” (2 Tim. 4:3-4)

En dit is nié ware liefde teenoor ons mede sondaarmense nie, dit is nie die ware evangelie van God nie, dit is nie die goeie nuus van Jesus vir ons as verlore sondaarmense nie.

In die woorde en opsomming van die Heidelbergse Kategismus (sien Sondag 1) in navolging van die Heilige Skrif, moet elke mens hoor:

  • hoe groot ons sonde en ellende is (waarvoor ons ons moet skaam),
  • hoe groot die verlossing in Jesus Christus is vir verlore sondaars, en
  • hoe ek dan in dankbaarheid vir so ‘n groot genadige verlossing kan lewe volgens sy Woord deur die krag van die Heilige Gees

Paulus stel dit as volg:

“Dit is ’n betroubare woord en werd om ten volle aangeneem te word, dat Christus Jesus in die wêreld gekom het om sondaars te red, van wie ek die vernaamste is.” (1 Tim. 1:15)

Alleen Jesus se volmaakte regverdige werke is die bedekking vir ons sondes (Rom.13:13,14), niemand en niks anders nie. Hy is die versoening van al ons sondes, Hy alleen neem die skaamte weg deur sy werke, ons kan dit nie met ons eie werke en mense pogings probeer doen nie, nog minder deur sonde te probeer weg redeneer, weg te verklaar, weg te definieër (sien die twee artikels hier onder oor hoe dit ook ons vertaling van bepaalde tekste raak, veral 1 Kor. 6:9-11).

Christus alleen is die genade in antwoord op ons skaamte!

“Want Hy wat heilig maak, sowel as hulle wat geheilig word, is almal uit Een; om hierdie rede skaam Hy Hom nie om hulle broeders te noem nie, wanneer Hy sê: Ek sal u Naam aan my broeders verkondig, in die midde van die gemeente sal Ek U prys; en verder: Ek sal my vertroue op Hom stel; en verder: Hier is Ek en die kinders wat God My gegee het.” (Heb. 2:11-13)

Laat ons ons dan skaam, ja, aanhou skaam vir ons sondes, dit altyd en aanhou bely en deur die geloof en die Gees daarteen stry!

En:

Laat ons ons daarom nié skaam vir die ware Evangelie nie, al kan dit dalk ons lewens kos in die toekoms, as ons dit teenoor die valse kerk en die valse staat moet aanhou verkondig (2 Tim. 4:1,2), wat die ware kerk daaroor wil vervolg en onderdruk:

“Want elkeen wat hom vir My en my woorde skaam in hierdie owerspelige en sondige geslag, vir hom sal die Seun van die mens Hom ook skaam wanneer Hy kom in die heerlikheid van sy Vader met die heilige engele.” (Mk. 8:38)

WANT ek skaam my nie oor die evangelie van Christus nie, want dit is ’n krag van God tot redding vir elkeen wat glo, eerste vir die Jood en ook vir die Griek.” (Rom. 1:16)

… ja, ook tot redding van die sondaar wat worstel met ‘homoseksuele en/of heteroseksuele’ sondes.

Wat beteken dit alles prakties?

As u in ‘n gemeente is waar:

1) die ware Evangelie van Christus, wat alle mense oproep tot bekering van ons sondes, nie meer gepreek word nie, maar allerlei soetsappige stories om u in u sonde te streel en gevange te hou,

2) waar alle sonde, nie net homoseksuele sondes nie, maar alle sondes wat die Skrif noem, sien bv. 1 Kor. 6:9-11, sondig geregverdig word, dus goedgepraat word, waar duisternis lig genoem word en lig duisternis, waar valse liefde voorgedra word as ware liefde,

3) waar liefdevolle bybelse tug onder mekaar nie meer beoefen word nie en teengestaan word (sien die 3 kenmerke van die ware kerk, NGB art. 29),

… dan is dit u plig om dit aan te spreek, en as daar nie bekering plaasvind nie, die ware kerk te gaan opsoek, soos ons bely daar in NBG art. 27 – 29.

Sien gerus die volgende artikel, en die boekresensie hier onder wat hierdie saak in meer diepte aanspreek, hoe belangrik die woorde en woordeskat is wat ons gebruik om die evangelie, ja, die hele raad van God te verkondig (Hand. 20:27), asook hoe noodsaaklik die ‘genade van skaamte’ is, elke dag van ons lewens.

Wat op die spel is, is:

  • God se eer,
  • die ware evangelie, en
  • die heil van sondaarmense

Mag die Here ons almal help, om in liefde tot God en ons naaste, kragtig te stry vir die ware evangelie van ons Here Jesus Christus. In die woorde van J. Gresham Machen: daarsonder is daar geen hoop nie!

“GELIEFDES, terwyl ek alle ywer aanwend om aan julle oor ons gemeenskaplike saligheid te skrywe, het ek die noodsaaklikheid gevoel om julle deur my skrywe te vermaan om kragtig te stry vir die geloof wat eenmaal aan die heiliges oorgelewer is.” (Judas 3)

Artikel: Homosexuality – Men Acting like Women: The real problem with homosexuality is what the Bible calls ‘effeminacy’

“The definition of effeminacy (transgenderism) is wrapped up in the concept of men acting like women and women acting like men, contrary to their sex.  Little girls still like to play with dolls and teacups.  Little boys like to run and hit things. This is God’s created and cosmic order. Effeminacy reverses God’s created order.”

In conclusion, I would like to see more exegesis in this whole discussion.  This is only a thumbnail sketch that has been missing in our analysis. Psychology and sociology contribute very little.  In our discussion of the homosexual movement in both the wider culture and in the church, pastoral counseling must never stop at dealing only with homosexuality.  It must go deeper into the original problem which is transgenderism.  Contrary to God’s created order, many men want to play the woman, and many women want to play the man.  That’s what we are really dealing with in this whole discussion.”

Lees die volledige artikel hier.

Review: The Grace of Shame: 7 Ways the Church Has Failed to Love Homosexuals, by Tim Bayly, Joseph Bayly, Jurgen von Hagen 

“Bayly argues shame is a gift, a tool God gives to sinners to push them to repentance. When the church tries to show sensitivity toward sodomy by avoiding biblical language, she implies God was wrong for shaming homosexuals. The church has forgotten Jesus exposed the sensitive sins of others (e.g. the woman at the well) because this is how healing comes.”

“First, the church has removed the sin of effeminacy. We’ve forgotten that homosexuality is more than just a physical act. It may take the form of two guys in bed or it may take the form of lisps, limp wrists and womanly men. Malakoi (soft men, 1Cor. 6:9-11) won’t get to heaven, but the NIV and other translations blur this idea by conflating malakoi and arsenokitai (the KJV and NASB don’t). They translate these two terms with one idea: “men who have sex with men.” Bailey argues there are two sins addressed here: effeminacy and homosexual sex. Organizations like LivingOut prefer the NIV translation. “Homosexuality is OK as long as you avoid the act.” 

But men sin not only when they play the woman in bed but also when they play the woman out of bed. Calvin said malakoi are known not by the act, but by their “effeminate bearing and dress.”

“The solution to this mess is the first of Luther’s 95 Theses: repent everyday. Homosexuals must repent for their sinful actions and thinking. The church must repent for her cowardice and abandonment of Scripture. Pastors must repent for their shallow thinking. And if you need more help on this issue, Bayly’s “further reading” section at the end is worth the price of the book.”

Sien die volledige resensie hier: The Grace of Shame

Hier is ‘n onderhoud oor die boek: Sound of Sanity

Sien ook hierdie boek van die skrywer: Daddy Tried

“Daddy Tried is for every man who has known failure as a father or from a father. Dealing with that failure isn’t easy, but thankfully, God’s power helps us to fail in the right direction. This book isn’t for perfect fathers. It’s for men just like you.”

Ware bybelse prediking:

die oop- en toesluit van die hemelryk (deel 2)

deur dr. SJ van der Walt

HK Sondag 31 Vraag en Antwoord 84

Vraag: Hoe word die koninkryk van die hemel deur die verkondiging van die heilige evangelie oop- en toegesluit?

Antwoord: Volgens die bevel van Christus word aan die gelowiges gesamentlik en afsonderlik verkondig en openlik betuig dat al hulle sondes hulle waarlik deur God ter wille van die verdienste van Christus vergewe is so dikwels as wat hulle die belofte van die evangelie met ‘n ware geloof aanneem. Daarenteen word aan al die ongelowiges en huigelaars verkondig dat die toorn van God en die ewige verdoemenis op hulle rus solank hulle hulle nie bekeer nie11.

Skriffundering: 1) Matteus 16:19; Johannes 20:21-23

DIE VERKONDIGING VAN DIE VERGEWING VAN SONDES”. — Vr. 84.

“Wie na julle luister, luister na My en wie julle verwerp, verwerp My; en wie My verwerp, verwerp Hom wat My gestuur het”. — Luk. 10:16.

Die verkondiging van die Evangelie is dan die eerste sleutel van die hemelryk. Ja, dit is selfs die vernaamste, want dit word die eerste genoem. Dit is in ‘n sekere sin belangriker as die Christelike sensuur, want die sensuur is maar die praktiese toepassing daarvan op sondaars wat openlik die Evangelie verwerp in leer of lewe. En as ons daarom die sensuur ernstig opvat en dit vrees as ‘n gevaarlike sleutel wat vir ons die hemeldeur kan toesluit, dan behoort ons die Evangelieprediking niks minder ernstig op te vat en te vrees nie.

Die prediking van die Evangelie is ‘n magtige wapen, ten goede of ten kwade. Daarmee word die Godsryk gebou en die ryk van satan neergewerp. Daardeur word sondaars vir ewig vrygemaak van die bande van die dood en die strikke van die hel, maar daardeur word ook talle sondaars die ewige dood ingeslinger. Dis die grootste mag op aarde tot behoudenis of verderf. Daarom lees ons: “Is my woord nie só, soos ‘n vuur nie, spreek die HERE, en soos ‘n hamer wat ‘n rots vermorsel nie?” (Jer. 23:29).

Die krag van die prediking is onweerstaanbaar. Dit slaan harde harte oop, sodat die genade van God daarin uitgestort kan word. Die harte van ongelowiges word daardeur inmekaar geslaan, sodat die mens tot stof terugkeer, soos hy uit die stof gekom het. Dis ‘n vuur wat alle kaf van sonde en goddeloosheid verbrand (Jer. 5:14). Maar deur dieselfde vuur word Gods volk gelouter en gereinig.

Die prediker van die Evangelie het daarom ‘n geweldig verantwoordelike taak. Hy durf op die preekstoel met niks anders kom as Gods Woord nie. Daarom sê Paulus: “Want ek het my voorgeneem om niks onder julle te weet nie as Jesus Christus, en Hom as gekruisigde” (1 Kor. 2:2).

Op die kansel is die prediker die mondstuk van Christus. Hy het geen reg om daar te kom met sy eie opinies, kritiek, probleme en moeilikhede nie. Dit gebeur, helaas, soms dat ‘n gemeente elke Sondag die predikant op die preekstoel het en tog nooit bediening van die Woord het nie. So iets is ‘n growwe misbruik van die preekstoel. Nee, daar mag niks anders van die kansel af klink as die Heilige Evangelie van genade nie. En dan is dit ‘n sleutel wat die hemel vir ons oop- of toesluit, al na gelang ons dit gelowig aanneem of verwerp.

Ons vrees dat daar geweldig baie misbruik gemaak word van die verantwoordelike taak van die prediking. Daar word aan die gemeente ‘n lesing of toespraak vir ‘n preek, ‘n klip vir ‘n brood gegee (Matt. 7:9). Die prediker vergeet so maklik dat hy “Verbi Divini Minister” of Bedienaar van die Goddelike Woord is. ‘n Minister is ‘n dienaar en nie ‘n heerser nie. Hy moet op die preekstoel niks meer of minder wees nie as ‘n dienaar van Christus; hy moet die mondstuk van Christus wees. Daar moet alle menslike opinies en beskouinge weggeban word, sodat die Bybel alleen kan praat. Dan alleen het die prediking Goddelike gesag.

DIE BELOFTES VAN DIE EVANGELIE” — Vr. 84.

“Verkondig die woord;…. want daar sal ‘n tyd wees wanneer hulle die gesonde leer nie sal verdra nie, maar, omdat hulle in hul gehoor gestreel wil wees, vir hulle ‘n menigte leraars sal versamel volgens hul eie begeerlikhede, en die oor sal afkeer van die waarheid en hulle sal wend tot die fabels” — 2 Tim, 4:2-4.

Op die preekstoel moet enkel en alleen Gods Woord gehoor word in al sy ryke en volle krag. Tog is daar vandag talle predikers wat hulle met alles ophou behalwe die verkondiging van Gods Woord. Ons hoor van die preekstoel af filosofiese uiteensettinge, sedepreke, wetenskaplike verhandelinge, interessante storietjies en soms selfs grappe, maar ons luister tevergeefs na die verkondiging van Gods Woord. Wel word een of ander teks gebruik soos ‘n spyker om die “preek” aan op te hang, maar dis nie die teks of die Bybel self wat praat nie, nee, dis die predikant wat sy opinies uitspreek “na aanleiding van” een of ander teks.

Hiervandaan kom allerlei dwaalleer (fabels en oppervlakkige en niksseggende orasies, wat meer bedoel is om die gehoor te streel as om Gods waarheid aan die lig te bring. Daarom kan sodanige prediking ook niks uitrig nie. Dit bly die mensewoord wat tot ons gerig word en waaroor sommige miskien kwaad word, ander weer lag en nog ander hulle skouers optrek. Dié “prediking” is soos ‘n dramatiese voordrag wat in ‘n teater gelewer word. Ons kan dit geniet of kritiseer net soos ons lus het. Ten slotte bly dit iets wat buite ons is en wat ons nie direk voor ‘n lewensbeslissing stel nie. Ons hoef nie noodwendig daarop ja of nee te sê nie.

So kan ons egter nie doen met die verkondiging van die Evangelie nie. Wanneer Gods Woord in sy diepte aan ons blootgelê word, dan kom ons elke keer te staan voor ‘n keuse, ‘n beslissing wat ons nie kan vermy nie. Want die inhoud van Gods Woord is Christus, en by Christus kan ons nooit verby kom nie. Hy is die beoordelaar van hart en sinne en sy kruis staan in die middel van die breë stroom van die menslike lewe op aarde. Soos die twee moordenaars aan die kruis, so moet elke mens op aarde sy plek inneem ter regter- of ter linkerhand van Christus.

Die prediker se werk op die preekstoel is dus nie om interessant, boeiend, aantreklik, onderhoudend of wat ook al te wees nie. Nee, hy is enkel en alleen ‘n boodskapper van God, waarby die boodskapper niks is nie en die boodskap alles. En die boodskap sal dan sowel die spreker as die toehoorders tref en roer tot die binneste snare van die siel en liggaam.

Ons bedoel natuurlik nie dat die prediker totaal onpersoonlik moet wees en op ‘n bloot meganiese wyse die Skrif moet vertolk nie. Voordrag is Wel van belang en is soos ‘n silwerskottel waarop die spyse van Gods Woord bedien word. Ook is dit van betekenis of die prediker persoonlik die dinge gevoel en beleef waar hy van praat. Ook moet hy die Evangelie toepas op die besondere nood en behoefte van die gemeente, sodat hulle gevoel dat dit hulle direk aangryp in hul lewensituasie. Tog moet dit altyd die Evangelie wees wat klink en nie een of ander surrogaat van menslike vinding nie. En die gemeente moet nie te veel waarde heg aan die innerlike en toevallige manier waarop Gods Woord gepreek word nie.

‘n Prediker met ‘n swak voordrag kan soms ‘n heerlike en kragtige boodskap bring, as ons maar net wil luister. ‘n Vuurwerk-vertoning van die preekstoel af is nie altyd ‘n waarborg vir erns en diepte en suiwerheid van Skrifvertolking nie.

“DIE PREDIKING IS ‘N OPENLIKE BETUIGING” — Vr. 84.

“Ons tree dan op as gesant om Christus wil, asof God deur ons vermaan. Ons bid julle om Christus wil: Laat julle met God versoen” — 2 Kor. 5:20.

Die prediker moet die volle raad van God verkondig, volgens die Heilige Skrif. Hy mag en moet niks verswyg, verdraai, verswak of vergroot nie. Sy strewe moet wees om die basuin van Gods Woord helder (d.i. suiwer en kragtig) te blaas. Daartoe is nodig eerlike en getroue Skrifstudie, in aansluiting by ons belydenisskrifte, om steeds dieper in te dring in die ryk ertslae van die openbaring van God en die skatte daarvan uit te delf. Wel sal ons Skrifstudie, sowel as die verkondiging daarvan, steeds gebrekkig en menslik onvolmaak wees.

Ons het trouens ook nie die gedagtes en woorde om die volle en ewige waarheid van God, soos in Christus geopenbaar, te vat en te vertolk nie. Dit neem egter nie weg dat ons geroep word en daarom ook in staat is om, met die leiding en verligting van Gods Heilige Gees, die Godsopenbaring in waarheid en suiwerheid te vertolk en aan sy gemeente te verkondig nie.

Die Heilige Skrif besit o.a. wat genoem word die deursigtigheid of verstaanbaarheid as eienskap. En met grondige Skrifstudie en deur vergelyking van Skrif met Skrif kan ons deur die leiding van Gods Gees wel vasstel wat die Skrifwaarheid is. En dit mag ons nie elkeen vir homself doen nie maar dit is die taak van die Kerk in sy meerdere vergaderings of sinodes, wat in sy belydenisskrifte die Skrifwaarheid vertolk en vasgestel het.

Hierdie belydenisskrifte besit wel nie onfeilbaarheid soos die Bybel nie maar moet tog beskou word as bevattende die waarheid volgens die Skrif, tensy dit bewys kan word dat dit met die Skrif in stryd is. Immers, Christus het uitdruklik aan sy Kerk belowe: “Maar wanneer Hy gekom het, die Gees van die waarheid, sal Hy julle in die waarheid lei, want Hy sal nie uit Homself spreek nie, maar alles wat Hy hoor, sal Hy spreek en die toekomstige dinge aan julle verkondig” (Joh. 16:13).

Die verkondiger van die Evangelie mag dus niks anders preek nie as die waarheid, soos neergelê in die Skrif. Of die gemeente daarvan hou of nie, of hulle daaraan gehoor gee of nie, dit alles maak nie saak nie. Hy mag g’n ander boodskap bring as die Skrifboodskap nie. En dan, maar dan alleen, sal sy prediking ‘n sleutel wees wat die hemel sal oopsluit vir die gelowiges en toesluit vir die ongelowiges. Ons mag ons prediking nie aanpas by die smaak van die toehoorders nie. Nee, hulle moet hulle aanpas by die uitspraak van die Heilige Skrif.

Daar is natuurlik altyd die gevaar dat ‘n prediker in sy prediking ‘n persoonlike oordeel oor lidmate sal wil vel. Maar so moet dit nie wees nie. Nee, die prediker moet steeds vervul wees met diepe bewoënheid oor die kudde van Christus. As sielsoeker moet hy saam met Christus kan ween oor Jerusalem. Dan sal daar nie in die prediking allerlei persoonlike elemente insluip nie.

VOLGENS DIE BEVEL VAN CHRISTUS” — Vr. 84.

“Gaan dan heen, maak dissipels van al die nasies, en doop hulle in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees; en leer hulle om alles te onderhou wat Ek julle beveel het” — Matt. 28:19.

Die amptelike prediking van Gods Woord deur ‘n geroepe gesant van Christus is altyd gesagvol, solank hy die Skrif na waarheid uitlê en hom deur die Skrif laat lei in alle waarheid. Christus het die opdrag aan sy dissipels gegee om die Evangelie te verkondig aan alle nasies en hulle te leer en te maak tot dissipels van ons Heiland. Daarby het Hy uitdruklik gevoeg: “En kyk, Ek is met julle al die dae tot aan die voleinding van die wêreld” (Matt. 28:20). Daarmee het Christus te kenne gegee dat Hy hulle in staat sou stel om die Evangelie in waarheid te verkondig en daardeur die harte van die verharde heidendom te win vir die Koninkryk van die hemele. Dis dus ‘n magtige dog heerlike taak wat op die skouers van die Kerk rus. En daartoe het Christus die Kerk met die nodige mag en gesag toegerus.

Waar die Evangelie in opdrag van Christus amptelik deur sy Kerk verkondig word, daar het dit absolute en dwingende gesag. Dit wil nie sê dat die gewetensvryheid aangerand word en die Kerk die ketters met swaard en vuur moet vervolg nie. Nee, verre daarvandaan! Die Kerk besit g’n uiterlike mag nie en het dit ook nie nodig nie. Dit besit die swaard van die Gees, en dié is veel dodeliker en skerper as enige ander swaard. Die Woord van God keer nooit leeg terug nie (Jes. 55:11). Wat nie deur die Woord vrygemaak word nie, word gebind. Wat nie genees word nie, word verderf. Wat nie opgebou word nie, word verpletter. Selfs diegene wat nie onder die prediking kom nie, word daardeur getref. Die ongelowiges, die spotters, die onverskilliges en kerkloses sal almal onder die oordeel van Gods Woord deurgaan, en met hulle sal presies geskied volgens die Woord Gods. Al sou hulle tot in die hel wil wegvlug vir Gods Woord, sal dit hulle tog agterhaal en hulle hul verdiende straf laat toekom. Ja, die Woord van God is onweerstaanbaar. Dis net so ‘n mag tot behoudenis as tot verderf. Wie glo, sal gered word, al was hy ook die grootste van alle sondaars. Daar is g’n bande van satan of die dood wat ons kan hou wanneer die Evangelie ons vrymaak nie. Nie die graf of die hel sal ons kan vashou wanneer die Evangelie vir ons die hemeldeur oopgemaak het nie. Dis ‘n sleutel wat sterker is as die dood self.

Daarom het Paulus gesê: “Wee my, as ek die Evangelie nie verkondig nie!” Ons het hier te doen met ‘n bevel van Christus: “Gaan dan heen!” Maar dit lyk soms of mense dit so verstaan: staan dan stil! of: trek julle terug! Ons weier om te gaan waar Hy ons stuur om sending en evangelisasie te doen. As ons nog gaan, vind ons dikwels dat die Kerk in ons tyd gaan om beskawing en geleerdheid te bring, terwyl die Evangelie in die slag bly.

_______________________________________
Nota: hoof opskrif bygevoeg.

Bron: Dr. SJ van der Walt Die Vaste Fondament: Dagboek uit die Heidelbergse Kategismus (22-25 Augustus).

Ware bybelse prediking:

die oop- en toesluit van die hemelryk (deel 1)

deur dr. SJ van der Walt

HK Sondag: 31 – VRAAG EN ANTWOORD: 83

Vraag: Wat is die sleutels van die koninkryk van die hemel?

Antwoord: Die verkondiging van die heilige evangelie en die Christelike tug. Met albei hierdie handelinge word die koninkryk van die hemel vir die gelowiges oopgesluit en vir die ongelowiges toegesluit1.

Skriffundering: 1. Matteus 16:18-19; Matteus 18:15-18

“DIE SLEUTELS VAN DIE HEMELRYK” — Vr. 83.
“En Ek sê vir jou: Jy is Petrus, en op hierdie rots sal Ek my gemeente bou, en die poorte van die doderyk sal dit nie oorweldig nie. En Ek sal jou die sleutels van die koninkryk van die hemel gee….” — Matt. 16:18 en 19.

Christus stel die koninkryk van die hemele hier voor as ‘n stad waar ‘n mens by die stadspoorte in en uitgaan. In die ou tyd was elke stad van enige betekenis deur ‘n sterk, swaar muur omring. In daardie muur was dan verskillende poorte aangebring, wat met swaar deure gesluit is. Daar was dan die sleuteldraer van die stad, wat in naam van die koning die poorte oop- of toegemaak het. Daar was dus g’n vrye toegang tot die stad nie. Die sleuteldraer het die sleutelmag besit om die gewenste persone toe te laat en ongewenste persone uit te sluit. Daarom was dit ‘n hoogs verantwoordelike en eervolle taak wat aan die sleuteldraer opgedra was.

So stel Christus die koninkryk van die hemele voor. Ook daar is g’n vrye toegang nie. Gods vyande sal daar onverbiddelik uitgesluit word. Niks wat onheilig is, sal daar binnekom nie. En die eervolle taak om as sleuteldraer op te tree, word aan Petrus en die ander apostels, dus aan die kerk, gegee om die hemeldeur vir die gelowiges oop te sluit en vir die ongelowiges toe te sluit. Dit lê ‘n geweldige verantwoordelikheid op die skouers van die kerk. Die kerk word met mag oor lewe en dood, oor hemel en hel beklee, wat dit egter nie na eie willekeur mag misbruik nie maar alleen in die Naam van Christus, volgens die voorskrifte van Gods Heilige Woord, mag uitoefen tot Gods eer. En hierdie mag word nie, soos die Roomse beweer, alleen aan Petrus en dus aan die Roomse Pouse, toegeken nie.

In Matt. 18:18 sien ons dat Jesus dieselfde mag gee aan al die apostels, sonder dat een se naam genoem word. Petrus word in ons teksvers genoem, nie omdat hy so wonderlik is nie, want in vers 23 bestraf Christus hom en spreek hom aan: “Gaan weg agter My, satan!” Petrus word hier die rots genoem waarop Christus sy gemeente sal bou, op grond van die belydenis wat hy namens die dissipelkring gedoen het dat Jesus die Christus was, die Seun van die lewende God (vs. 16). Op daardie belydenis sou sy kerk staan en stry en oorwin teen die poorte van die hel. Al is die kerk van Christus ‘n voorwerp van smaad en vernedering in hierdie wêreld, besit dit tog in Christus groter mag as enige aardse mag of alle aardse magte tesame. Niks en niemand op aarde kan vir ons die hemelpoort ontsluit nie behalwe alleen die kerk deur die krag van Christus.’

Sleutels is altyd ‘n teken van gesag. Hoe trots is die sipier van ‘n tronk nie op sy swaar bos sleutels nie! Hoe goed bewaar ons nie ‘n sleutel waarmee ‘n belangrike gebou, soos bv. ‘n kerk, in gebruik geneem is nie! ‘n Sleutel simboliseer moontlikhede wat vir ons oop- of toegesluit kan word. Christus dra die sleutel van Dawid (Openb. 3:7) en van die doderyk (Openb. 1:18). Daardeur oefen Hy alle mag uit in hemel ‘n op aarde. Daardie sleutel kan vir ons die weg oopsluit na die genadetroon, waar God sit in die Allerheiligste. Geen sondaar kan daar binnedring nie. Maar daardie sleutel kan ons ook van die heil uitsluit, Adam en Eva is deur die sleutelmag uit die paradys verdryf; en die goddelose sondaars is uit die ark van Noag uitgesluit.

Daarom is dit alleen met vrees’ en bewing, met biddende opsien tot God, dat die kerk hierdie groot mag in die Naam van Christus uitoefen.

“DIE TWEE SLEUTELS” — Vr. 83.
“Salig is die wat sy gebooie doen, sodat hulle reg kan hê op die boom van die lewe en ingaan deur die poorte in die stad” — Openb. 22:14.

Daar is dan twee sleutels wat vir ons toegang verleen na die hemel, waardeur ons kan ingaan deur die poorte in die stad Sion of daar uitgesluit word. Volgens die Kategismus is die twee sleutels die verkondiging van die Evangelie of die prediking en die Christelike ban of uitsluiting uit die Christelike gemeente.

Ons wil hier net kortliks let op die verhouding van die twee sleutels tot mekaar. En dan merk ons in die eerste plek op dat dit nie die prediking as sodanig of die sakramente is wat vir ons die hemelpoort oopmaak nie. Nee, die prediker kan preek totdat hy nie meer krag het nie, en ons kan sakramente gebruik tot ons dood toe, dan sal ons nog nie op grond van daardie dinge die hemel ingaan nie. Dis nie in die mag van die bedienaar van die Woord en van die sakramente om vir ons die hemel oop of toe te maak nie. Nee, maar in daardie prediking en in daardie sakramente is dit Christus wat ons tegemoetkom.

Die prediking van die Woord en die bediening van die sakramente het geen ander doel as om Christus aan ons voor te stel en ons sy genade deelagtig te maak nie. Woord en sakramente is maar die middele waardeur Christus tot ons kom. En dis enkel en alleen Christus wat vir ons die hemel oopmaak of dit toemaak as ons Hom nie aanneem nie.

Daarom word die prediking en die sensuur of Christelike ban genoem die sleutels van die hemelryk. Eintlik is dit nie twee sleutels nie maar één, wat albei vir ons die deur van die hemel ontsluit. Deur die prediking word ons uitgenooi om ons in die arms van onse Heiland, Jesus Christus, te werp en gered te word. Wie egter deur sy lewe toon dat hy op die roepstem van genade geen gehoor gee nie en veeleer die Christus verwerp, die word dan uitgesluit uit die Christelike gemeente, as teken daarvan dat hy geen deel aan Christus het nie. Die gemeente is tog immers die liggaam van Christus en behoort aan die Hoof.

Wie dus nie tot Christus behoort nie, kan ook nie tot sy liggaam behoort nie. Die gemeente of kerk van Christus op aarde is ‘n deel van Christus, want dit is sy liggaam. Ons kan dus nie aan Christus deel hê sonder om aan sy kerk deel te hê nie. Daarom word die kerk soms genoem die moeder van die gelowiges. Wie God nie as Vader deur Christus het nie, kan daarom ook nie die kerk as moeder hê nie en moet uitgesluit of afgesny word as behorende tot satan en sy ryk.

As Christus nie vir ons die hemel oopsluit nie, dan sluit Hy dit vir ons toe. As Hy nie die hoeksteen van verlossing vir ons is nie, dan is Hy ‘n steen van aanstoot en van struikeling, waarteen ons ons te pletter loop (1 Petr. 2:7). Ons moet Christus dan aanneem tot redding, of so nie verwerp ons Hom tot ons eie ondergang.

“DIE HEMELRYK VIR DIE GELOWIGES GEOPEN” — Vr. 83.
“En as julle die huis ingaan, groet dit; en as die huis waardig is, laat julle vrede daarop kom, maar as dit nie waardig is nie, laat julle vrede na julle terugkeer” Matt. 10:12 en 13.

“Hoe lieflik is op die berge die voete van hom wat die goeie boodskap bring!” So roep die profeet uit (Jes. 52:7). Salig is die huis waar die gesant van Christus inkom om die genade van God aan te kondig. Maar wee daardie huis wat die Godsgesante nie wil ontvang nie. Daardie huis sal woes gelaat word, en die gesant van Christus sal die stof van sy voete afskud, vir daardie huis as ‘n getuienis.

God gebruik die genademiddele om daardeur vir ons die hemelryk oop te maak, vir sover ons daardeur tot Christus gebring word en Hom aanneem deur die geloof. Wat moet ons dan nie daarvoor dankbaar wees nie! Wat sou van ons geword het as die hemelpoort vir ons ewig gesluit gebly het? Dan was ons inderdaad in die buitenste duisternis, sonder God en sonder hoop op die wêreld (Efés. 2:12). Al sou ons ons hande stukkend gestamp en ons kele hees geroep het, dit alles sou niks gebaat het nie. Ja, daar kan waarlik niks ernstiger wees nie as dat die hemelpoort vir ‘n mens gesluit word en jy daarbuite moet lewe en sterwe in Godverlatenheid.

Daarom het Christus gesê: “Bid, en vir julle sal gegee word, soek en julle sal vind, klop en vir julle sal oopgemaak word” (Matt. 17:7). Daar is, Goddank, nog ‘n kans om die deur oop te kry voordat hy vir ewig gesluit word. Ons moet bid, soek en klop. En die plek daarvoor is die kerk. Dit sal nie help om by die wêreld te gaan bid, soek en klop om genade nie. As ons op ons sterfbed lê, sal dit ‘n bespotting wees as ons by enigiets of iemand anders soek en klop om uitkoms behalwe by Christus alleen. En dis die kerk wat Christus aan ons verkondig in Woord en Sakramente.

As die hemelpoort nie vir ons oopgaan in die kerk nie, sal hy nooit vir ons oopgaan nie. Daarom moet ons dankbaar gebruik maak van die genademiddele wat Christus deur sy kerk aan ons laat bedien. Wie dit nie doen nie, sal op sy sterfbed uitvind dat die hemeldeur vir hom gesluit staan. Daarenteen is dit heeltemal seker dat ons nooit tevergeefs by die kerk sal soek en aanklop nie. Daar sal ons genade en redding vind in Christus. God is getrou.

Ons bedoel natuurlik nie dat die kerk ons die saligheid kan gee nie. Nee, dis alleen Christus wat ons red. Tog het dit Hom behaag om die verkondiging van die heilsboodskap aan die kerk op te dra. Die kerk verteenwoordig feitlik die burg van Sion, die hemelse Jerusalem op aarde. Deur die kerkdeure moet ons die poorte van die hemelryk ingaan. Hoe dankbaar moet ons dan nie wees nie as daardie deure nog vir ons oopstaan en ons deur die vriendelike klokgelui uitgenooi word om in te gaan en te geniet van Gods heil in Jesus Christus! So gesien is die nederige sleutels van die koster ook ‘n simbool van die sleutels van Christus.

“DIE HEMELRYK VIR DIE ONGELOWIGES GESLUIT” — Vr. 83.
“Wanneer die eienaar van die huis opgestaan en die deur gesluit het, en julle begin buitekant te staan en aan die deur te klop en te sê: Here, Here maak vir ons oop, sal Hy antwoord en vir julle sê: Ek ken julle nie waar julle vandaan is nie” – Luk. 13:25.

Wie nie die regte gebruik maak van Woord en sakramente nie, die sal agterkom dat hy daardeur vir homself die hemelpoort toegesluit het. En dan sal dit nie help om agterna by die hemelpoort te kom staan en klop en roep nie. Die tyd van genade is in die hede, in hierdie lewe. En as ons ons hier op aarde gedra het soos vreemdelinge vir die kerk, sal ons eenmaal agterkom dat ons ook vir die hemel vreemdelinge is. As ons die kerk hier op aarde nie geken het of wou ken nie, dan sal die hemel ons ook eendag nie ken of wil ken nie.

As ons die genade van God in Christus hier op aarde verwerp en gevolglik onsself uitsluit uit die gemeenskap van die gelowiges en afsny van die liggaam van Christus, dan moet ons nie verwag om hiernamaals deel te hê aan die saligheid en glorie van onse Heiland en van die hemel nie. Deur ongeloof en sonde-diens sluit ‘n mens vir jouself die hemel toe. En dan moet jy nie verbaas en verskrik wees om agter te kom dat daar op jou sterfbed geen genade of verlossing is nie, dat jou benoude geroep op dowe ore val en dat daar nêrens ‘n enkele ligstraal van hoop vir jou is wanneer jy die doodsvallei moet ingaan nie.

God laat Hom nie bespot nie. En wie sy genade verwerp, sal die gevolge daarvan moet verduur. Honderd-en-twintig jaar lank het Noag gepreek vir ‘n verharde en spottende mensdom. Al daardie tyd het die deur van die ark van genade vir hulle oopgestaan. Hulle wou egter nie daarin vlug en daardeur binnegaan nie. Uiteindelik is die deur gesluit en moes die wat buite gebly het, in die waterdieptes sterf. Toe het al hulle geroep en gekerm niks gehelp nie. Daarom moet ons gewaarsku wees. Die hemelpoort staan vandag nog oop. Almal wat Christus wil aanneem, sal gered word. Maar deur volharding in die sonde stoot ons daardie deur altyd meer toe met ons eie hande. En vreeslik sal dit wees om daardie slot te hoor knars as die deur vir ewig toegaan, met ons dood. Dit sal wreder klink as die kluite wat ons graf toemaak. Mag ons daarom ingaan deur die deur van genade solank as dit nog vir ons oopstaan!

Ons is so geneig om te dink dat ons lot en bestemming bepaal word deur wat daar in ons sterwe sal gebeur. Tog is dit nie so nie. Ons ewige lotsbestemming hang af van wat in ons lewe gebeur. “Ag, as julle vandag maar na sy stem wou luister!” (Ps. 95:7). Dis nie ‘n koue noodlot, wat ons fatalisties dwing waar ons nie wil wees nie. Nee, deur God se genade kan en moet ons ons bekeer. Daarom sê Christus dat Hy by die deur (van ons hart) staan en klop, “en as iemand my stem hoor en die deur oopmaak, sal Ek ingaan na hom toe en saam met hom maaltyd hou, en hy met My” (Openb. 3:20). Christus beskik wel oor die sleutel van ons hart, maar dit neem nie weg dat ons deur die werking van die Heilige Gees ons hart vir Hom moet oopmaak nie.
_______________________________________

Bron: Dr. SJ van der Walt Die Vaste Fondament: Dagboek uit die Heidelbergse Kategismus (18-21 Augustus).

VIR WIE IS DIE NAGMAAL INGESTEL?

VIR HULLE WAT MEEN HULLE HET GEEN SONDE NIE OF HULLE WAT HUL SONDE KEN EN DAARVAN AANHOU BEKEER? 

HK Sondag: 30 – VRAAG EN ANTWOORD: 81

Vraag: Wie moet na die nagmaalstafel van die Here kom?

Antwoord: Hulle wat vanweë hulle sondes ‘n afkeer van hulleself het, maar tog vertrou dat dit hulle om Christus wil vergewe is en dat die swakhede wat nog oor is, met sy lyding en sterwe bedek is; en die wat ook begeer om hulle geloof hoe langer hoe meer te versterk en hulle lewe te verbeter. Maar die huigelaars en die wat hulle nie van harte tot God bekeer nie, eet en drink ‘n veroordeling oor hulleself1.

Skriffundering: 1 Korintiërs 10:19-22; 1 Korintiërs 11:28

Hierdie vraag is so aktueel soos altyd in die sigbare kerk van die Here. In ons tye, is dit veral ‘n sekere groep van mede-sondaars, wat meen hul het nie bekering en vergewing van hul sondes nodig, soos ons almal nie, dit is die sogenaamde ‘homoseksuele volhardende sondaars’. Dit is hulle wat meen hul sonde is nie sonde soos al die ander sondes in bv. 1 Kor. 6:10 nie, en daarom hoef hul nie te bekeer nie, en moet hul net so aanvaar word in die Here se huis en aan sy tafel.

Sien hierdie paar oordenkings van dr. SJ van der Walt, vanuit die Skrif, volgens wat ons bely in v/a 81 van die HK, Sondag 30.  Dit is vir ons almal se selfondersoek, ons lewe lank, met die oog op Jesus Christus gerig (Hebr. 12:1,2), wat ons oproep tot bekering, ons lewe lank (Mark. 1:15; Luk. 13:1-5).

“VIR WIE IS DIE NAGMAAL INGESTEL?” — Vr. 81.

“Suiwer dan die ou suurdeeg uit, sodat julle ‘n nuwe deeg kan wees soos julle inderdaad ongesuurd is want ook ons Paaslam is vir ons geslag, naamlik Christus” — 1 Kor. 5:7.

Ons wil hier nie ingaan op die vraag wie tot die nagmaal toegelaat moet word en wie nie. Nee, ons wil net die aandag daarop vestig dat die nagmaal nie oopstaan vir almal nie maar dat die kerkraad verplig is om die Nagmaalsgangers te keur, met die oog daarop dat die tafel van die Here nie verontheilig mag word nie.

As dit nie so was nie, dan sou die bostaande vraag van die Kategismus onsinnig gewees het. Die nagmaal is ingestel vir ‘n bepaalde doel en vir bepaalde mense. Watter mense dit is, sal ons nog sien.

In die gemeente van Korinthe was daar sekere persone wat in gruwelike ontug gelewe het. So was daar o.a. een wat met sy moeder saam in ontug gelewe het. En nou kom Paulus sterk daarteen op. Hy wys aan dat die sonde aansteeklik is. Dit werk deur net soos die suurdeeg. Daarom word die gemeente geroep om die suurdeeg uit te suiwer, sodat almal nie naderhand daarmee deurtrek en deursuur word nie. By die Nagmaalstafel moet dus ernstig gewaak word teen die suurdeeg van die sonde. Die nagmaal is seer seker nie ingestel vir mense wat ‘n behae in die sonde het en nie daarvan wil afsien nie.

Hierdie gedagte, nl. dat die nagmaal nie vir elkeen is nie, word in ons tyd nie meer sterk gevoel nie. Dis die gees van die Liberalisme. Daarvolgens kan elke mens maar dink en sê en doen wat hy lus het, solank hy nie staatsgevaarlik of antisosiaal is nie. Die kerk moet dus sy deure oopgooi vir almal, sonder onderskeid. So iets soos tug en dissipline word nie meer erken nie. Kerklike sensuur word beskou as gewetensdwang en vervolging.

En so word dan ten slotte ook die sakramente oopgegooi vir al wat voorkom. Almal, sonder onderskeid, word uitgenooi na die tafel van die Here. Dit hang net van ons persoonlike begeerte af. En so gebeur dit dan dat van dieselfde mense wat die danssale, drinkplekke, ontughuise en resiesbane vol maak, ook weer die Nagmaalstafel vol maak. Wat ‘n gruwel! Mag ons tog weer ‘n besef kry dat daar ‘n onderskeid is tussen die wat die Here dien, en die wat Hom nie dien nie!

Die Kerk kan en mag nooit oor die hart oordeel nie. Maar wat die uitwendige lewe betref, moet die Kerk ten sterkste waak dat die heilige dinge nie ontheilig word nie. Christus het gesê dat ons nie wat heilig is vir die honde moet gooi nie en dat ons nie ons pêrels voor die varke moet gooi nie (Matt. 7:6). Die Kerk moet toon dat dit ‘n onderskeid maak tussen Christus en Belial. Al misbruik die Roomse Kerk sy banvloeke, is dit tog op ‘n suiwerder spoor as die moderne “volkskerke” wat geen onderskeid meer maak tussen gelowiges en ongelowiges nie en almal uitnooi om aan die nagmaal deel te neem.

Net so lasterlik as wat dit is om die seën van die Here uit te spreek oor almal wat oor die radio inluister, behalwe waar ‘n erediens plaasvind, net so verkeerd is dit vir ‘n kerk om almal sonder onderskeid tot die nagmaal toe te laat. Die Kerk maak homself en sy Koning op dié manier goedkoop, en dis geen wonder dat die wêreld vandag vir ‘n Kerk geen respek meer het nie.

“DIE WAT HULLESELF MISHAAG” — Vr. 81.

“Want ek ken my oortredinge, en my sonde is altyddeur voor my” — Ps. 51:5.

In die nagmaalsformulier lees ons: “Ten eerste moet elkeen nadink oor sy sondes en vervloeking, sodat hy homself kan mishaag en hom voor God kan verootmoedig.. ..” Dit is die heel eerste voorwaarde tot die regte Nagmaalsviering. Ons moet ons sondes diep gevoel, ja, dit moet ons ongelukkig maak en as ‘t ware ‘n gedurige pyn in ons hart veroorsaak.

Baie mense gaan na die Nagmaalstafel diep onder die indruk van ander mense se sondes. Hulle kom dan daar in die Fariseërsgestalte, menende dat hulle ‘n plek aan die Nagmaalstafel verdien, omdat hulle nie so sleg is soos ander nie.

Tog behoort dit nie so te wees nie. Jesus Christus het nie gekom om regverdiges te roep nie maar sondaars tot bekering (Mark. 2:17). Daarom het die berouvolle tollenaar genade gevind in Gods oë (Luk. 18:9-14). Wie geen sonde het nie, het Christus ook nie nodig nie. En wie dus homself inbeeld dat hy sonder sonde is, het daarmee Christus al klaar verwerp.

Daarom is selfbeproewing so uiters noodsaaklik, veral voor die nagmaal. Ons moet saam met die psalmdigter bid: “Deurgrond my, o God, en ken my hart; toets my en ken my gedagtes; en kyk of daar by my ‘n weg is van smart, en lei my op die ewige weg” (Ps. 139:23 en 24). Dit wil natuurlik nie sê dat ons net voor nagmaal aan ons sondes moet dink en origens nooit nie. Nee, in die regte sin van die woord, moet ons die hele tyd van die een nagmaal na die ander gebruik vir voorbereiding om weer tot die nagmaal toe te tree.

Dit spreek egter vanself dat hoe nader die nagmaal kom, hoe dieper ons onder die indruk sal kom van ons onwaardigheid, totdat dit vir ons naderhand sal voel asof ons glad nie daar moet gaan aansit nie. Maar, soos ons sal sien, staan die kind van God nie stil by die afgrond van sy sonde nie maar soek hy die brug om hom met God te versoen, en daarom bly hy nie weg van die nagmaal af nie maar werp hom byna in wanhoop in die arms van sy Heiland en sê: O God, wees my, sondaar, genadig! soos die tollenaar van ouds.

Al moet hy dan ook, so te sê, kruip voor God onder die las van sy sondes, kom hy nogtans pleitend en smekend nader, opdat hy genade en vrede vir sy gemoed mag vind aan Gods heilige verbondstafel. As ons so let op die lewe van die mensdom, kry ons wel die indruk asof daar maar baie min skuldgevoel en selfmishae is. Vele lyk so houtgerus en selftevrede en selfversekerd, en so gaan baie mense keer op keer aan die nagmaal. Van waaragtige berou en droefheid voor God val daar weinig te bespeur.

Wat moet mens dan ook dink van sovele wat gereeld soos klokslag aan die Nagmaalstafel verskyn en dan weer daarna net so gereeld uit die kerk bly tot die volgende nagmaal? Sou hulle nie dink dat hulle handelwyse Godtergend is nie? Waarlik, God se genade is groot dat Hy nie soms daardie soort mense aan die Nagmaalstafel dood laat neerval nie.

“VERTROU IN DIE VERGIFFENIS VAN SONDES” — Vr. 81.

“Hy handel met ons nie na ons sondes en vergeld ons nie na ons ongeregtigheid nie.So ver as die ooste verwyderd is van die weste, so ver verwyder Hy ons oortredinge van ons” — Ps. 103:10 en 12.

Ten opsigte van ons sondes is daar twee gevare wat ons moet vermy. Die een is dat ons die sonde so lig opvat dat ons sonder nadenke aan die Nagmaalstafel gaan sit en dan geen bedoeling het om waarlik van ons sondes af te sien nie. Die ander is dat ons wel gevoel dat ons nie sonder waaragtige berou en bekering aan die Nagmaalstafel kan gaan nie maar dan eerder van die tafel af wegbly as om ons sondes los te laat. Albei hierdie sake is verkeerd en gevaarlik en sal vir ons noodlottig wees as ons daarmee volhard.

Ons mag nie op ‘n ligsinnige, onbesonne wyse aan die Nagmaalstafel gaan aansit nie. Dit is ‘n minagting vir die heiligheid van die tafel en van Christus na wie die nagmaal heenwys. As daar sondes in ons lewe is waar ons van weet, dan mag ons nie nagmaal gebruik nie, tensy ons ernstig van voorneme is om ons lewe te verander. As ons in rusie en tweedrag lewe, dan mag ons nie nagmaal gebruik nie, tensy ons ons eers met ons naaste versoen het en ‘n ernstige voorneme het om voortaan in vrede met ons medemense te lewe.

Maar om van die nagmaal af weg te bly ter wille van ons sondes is tog ook ewe verkeerd. Dit sal ons hoegenaamd niks baat nie. Dit kom feitlik daarop neer dat ons ons self onder sensuur sit en van Christus afsny. As ons deur volharding in die sonde wegbly van die nagmaal af, sal daardie leë plek aan die tafel eenmaal teen ons getuig, en ons sal skuldig wees aan die liggaam en bloed van Christus.

Nee, die enigste regte ding om te doen is om ons sondes voor God te bely en ons lewe te verbeter en dan so met ‘n gebroke hart en verslae gees aan die Nagmaalstafel te gaan. Ons kan by die Nagmaalstafel nie verbykom nie, net so min as wat ons by die kruis van Christus kan verbykom. Die nagmaal bring vir ons seën of vloek, al na gelang van ons verhouding daarteenoor. Die kind van God sal dan ook nie daar wegbly nie.

Hy sal sy oë opslaan tot Christus en homself in sy dierbare arms werp. Hy sal sy blik op Christus werp, wat die smarte van die kruis vir hom gedra het, en dan sal daar vrede in sy gemoed kom. En juis die nagmaal sal daardie geloofsvertroue van hom verder versterk en hom sekerheid gee dat Christus ook vir hom gesterf het en dat hy daarom vrede het met God.

Dis nie ons sondes wat ons van Christus skei nie, dis die verharding en onverskilligheid daaroor wat ‘n kloof tussen ons en Christus bring. Jesus het selfs die grootste sondaars, soos die owerspelige vrou en die moordenaar aan die kruis, nie van Hom af weggestoot nie. Maar vir die koue, hooghartige Fariseërs het Hy geen liefde gehad nie. Ons mag dus met die grootste vrymoedigheid na Hom toe vlug met ons sondelas. Die hand van die Here was swaar op Dawid solank hy sy skuld nie bely het nie; maar toe hy sy sonde aan God bekend gemaak het, het hy vrede gekry (Ps. 32).

“DIE OORBLYWENDE SWAKHEID” — Vr. 61.

“Omdat ons dan uit die geloof geregverdig is, het ons vrede by God deur onse Here Jesus Christus” — Rom. 5:1.

Die gelowige het ‘n stryd om by die Nagmaalstafel te kom. As hy terugkyk op sy lewenspad, dan sien hy sonde op sonde wat teen hom getuig, En dit kos ‘n geloofstryd om sover te kom dat hy voel dat sy sondes versoen is in die bloed van Christus en dat die sondes hom daarom nie van die Nagmaalstafel af moet weghou nie.

Maar dan kom satan weer met nuwe aanvalle. Hy wys ons daarop hoe dat ons in die verlede al dikwels ons skuld bely en beterskap beloof het teenoor God, veral by nagmaalsgeleenthede, maar hoedat ons daarna maar altyd weer in sondes geval en die Heilige Gees bedroef het, Hy waarsku ons om nie te probeer om God te mislei en met valse voorwendsels aan die Nagmaalstafel te kom nie. En so doen satan sy bes om ons van die Nagmaalstafel af weg te hou en ons in wanhoop en vertwyfeling te laat wegsink. Ons moet onsself dan maar beskou as hopeloos verlore en van God verlate.

En nou kan ons dit inderdaad nie ontveins dat óns natuur verdorwe is en dat ons seker en gewis weer in sonde sal val nie. Ons struikel daagliks. En al het ons ook die bitterste berou en droefheid oor ons sondes, al neem ons ons beslis voor om ‘n beter lewe te lei en die sonde met alle mag te bestry, tog is dit die harde werklikheid dat ons sondaars bly en altyd weer struikel tot die dag van ons dood toe. Swakheid sal daar altyd in ons oorbly, tot die laaste lewenssnik toe. Maar nou vind die kind van God sy troos dat Jesus Christus vir al sy sondes betaal het, dus ook vir al sy swakheid en gebreke.

Dan sal hy wel ‘n innerlike afsku hê in daardie swakhede en dit met alle mag probeer oorwin. Maar hy sal darem nie ter wille daarvan van die nagmaal af wegbly nie; inteendeel, hy sal juis versterking in die nagmaal soek om hom te help in die stryd teen die oorblywende swakheid. Hy weet immers dat as hy moet wag om nagmaal te gebruik totdat daar g’n swakheid in hom meer oorbly nie, dan sal hy moet wag tot die dag van sy dood toe. Dis juis omdat hy glo dat al sy sondes versoen is, dat hy dan ook die stryd teen die sonde aanbind en gebruik maak van die genademiddele.

In hul stryd teen die Remonstrante het die vaders die pragtige Belydenisstuk van die “volharding van die gelowiges” neergelê (kyk die 5e hoofstuk van die Dordtse leerreëls). Heerlik en kragtig is die getuienis wat ons daarin vind aangaande die onwankelbare vastigheid van ons saligheid, wat nie gefundeer is op ons menslike swakke strewe en poginge nie maar op God se ewige verkiesende genade. Hiervan sê die Leerreëls: “Maar die Bruid van Christus het dit altyd as ‘n skat van onwaardeerbare prys baie leer bemin en standvastiglik verdedig”. Die gelowige weet dat al sy sondes hom vergewe is ter wille van Christus en dat hy die saligheid nimmermeer kan verloor nie. God laat die werk van sy hande nie vaar nie (Ps. 138), en ons heil berus nie op ‘n wankelende fondament nie.

“DIE WAT BEGEER OM HULLE GELOOF TE VERSTERK” — Vr. 81.

“En die Here sê: Simon, Simon, kyk die Satan het vurig begeer om julle soos koring te sif. Maar Ek het vir jou, gebid, dat jou, geloof nie mag ophou nie; en as jy eendag bekeerd is, moet jy jou broeders versterk” — Luk. 22:31 en 32.

Daar moet by ons ‘n honger en dors na die geregtigheid wees (Matt. 5:6). Ons sondes bring menigmaal ons gelooi aan die wankel. As God ons aan onsself ontdek, dan begin ons twyfel aan ons staat. Dan gaan dit moeilik om te glo dat Christus werklik sy lewe vir ons opgeoffer het. Dan voel ons saam met Paulus dat ons die vernaamste van alle sondaars is. En dan roem ons nie meer nie maar roep uit: “Ek ellendige mens! Wie sal my verlos van die liggaam van hierdie dood?” (Rom. 7:24).

En wanneer ons so begin wegsink in die golwe van vertwyfeling, dan soek ons na ‘n reddende hand om vas te gryp. En dan kom Christus ons tegemoet op die onstuimige golwe en roep ons toe: “Kleingelowige, waarom het jy getwyfel?” (Matt. 14:31). En dit is dan veral in die Heilige Nagmaal dat ons die hand van genade vasgryp en also weer versterk word in ons geloof. Die nagmaal is veral ingestel met die oog op die versterking van ons geloof.

Christus het geweet hoe vurig satan begeer om ons te sif en die kleingelowiges in wanhoop te laat verval. Daarom bid Hy tot vandag toe nog steeds vir ons. En daarom wil Hy ons ook versterk in ons geloof, opdat ons ook weer andere sal versterk. So het dit met Petrus gebeur. Sy geloof was so swak dat hy uit angs sy Heiland tot drie keer toe verloën het. Maar nadat hy tot bekering gekom het, het hy die Rotsman, die Petra geword wat die swakkere broeders ondersteun en bemoedig het en wat pal gestaan het tot in die dood.

En al sal elkeen van ons nie juis ‘n Petrus word nie, tog wil Christus ook ons geloof versterk, sodat ons staande kan bly en oorwin in die stryd teen die bose. Daartoe gebruik Hy dan veral ook die nagmaal. En daarom moet ons daar getrou gebruik van maak. Wie meen dat hy staan, moet oppas dat hy nie val nie. Die nagmaal is daar vir almal wat versterking van hul geloof begeer.

In hierdie lewe is ons in die groeiperiode van ons geestelike lewe. Ons moet ontwikkel en toeneem in dié kennis van genade van onse Here Jesus Christus. Paulus wys daarop dat die bediening van die genademiddele daartoe ingestel is sodat ons almal kan kom “tot ‘n volwasse man en die mate van die volle grootte van Christus” (Efes. 4:13).

Die skrywer van die Hebreërbrief sê: “Daarom moet ons nie bly by die begin van die prediking aangaande Christus nie, maar na die volmaaktheid voortgaan” (Hebr. 6:1). Woord en sakramente is die onvervalste melk, waardeur ons geestelik moet opgroei en sterk word in die genade (vgl. 1 Petrus 2:2). Die moeilikheid is net dat die swak kind juis nie wil eet nie, en tog kan hy sonder voedsel nie sterk word nie. Daarom moet ons gereeld Gods Woord en die sakramente gebruik. Dis die enigste manier om groot en sterk te word in die Here.

“DIE WAT BEGEER OM HUL LEWE TE VERBETER” — Vr. 81.

“Nie dat ek dit al verkry het of al volmaak is nie, maar ek jaag daarna of ek dit ook kan gryp, omdat ek ook deur Christus Jesus gegryp is” — Fil. 3:12.

As daar een ding is wat by die ware nagmaalsganger nie mag ontbreek nie, dan is dit die diepe en ernstige begeerte en strewe om sy lewe te verbeter. In hierdie sin is ons almal strewers na die volmaakte. Elke gelowige moet ‘n strewer wees na die geregtigheid en die volmaaktheid, nie om langs daardie weg die hemel te verdien nie maar omdat hy deur Jesus Christus gegryp is, soos Paulus dit in ons teksvers uitdruk. Paulus verkondig nie die leer van die Perfeksionisme nie. Hy het nie die gedagte dat ‘n mens in hierdie lewe ooit volmaak kan wees nie.

Inteendeel, hy is hom gedurig bewus dat hy dit nog nie verkry het of al volmaak is nie. Ja, as daar ooit iemand was wat sy sondigheid gevoel het, dan was dit Paulus. Daarom wou hy nooit roem nie. Dit neem egter nie weg nie dat Paulus die volmaaktheid nagejaag het of hy dit ook kan gryp. Hy het elke oomblik sy hand daarna uitgesteek en alles in sy vermoë gedoen om dit by te kom. Dit was vir hom iets begeerliks, iets waar sy siel altyd na gehunker het. En hy het dit nie maar so effens probeer bereik nie maar het gejaag daarna. Dit was vir hom ‘n prys wat hy moes verower in ‘n harde wedloop. En daarvoor was hy bereid om elke las van die sonde af te lê (Hebr. 12:1).

Daarvoor het hy al sy kragte tot die uiterste toe ingespan. Dit spreek vanself dat, as Paulus sê dat hy na die volmaaktheid jaag, hy dit nie bedoel in die oppervlakkige moralistiese gees waarin baie sg. strewers in ons tyd meen om heilig te word nie. Paulus kwalifiseer sy strewe hier met die woorde: “Omdat ek ook deur Christus Jesus gegryp is”. Sy bekering en heiligmaking word dus gedra deur God se verkiesende genade in Christus. Die doopsformulier druk dieselfde gedagte uit as hy sê dat die Heilige Gees “tot ons eiendom wil maak wat ons reeds in Christus besit”.

Ons jaag en gryp dus eintlik na dit wat ons reeds in Christus besit, ja, juis omdat ons dit besit. Hier moet ons dus ook die Barthianisme afwys, waarvolgens ons in hierdie lewe niks besit nie en alles net in die geloof bly verwag. Nee, ons glo dat ons in Christus volkome heilig is, maar dat die Gees ons daardie heiligheid ook gedurig meer en meer deelagtig maak (vgl. 1 Petrus 1:15, 16). So moet elke nagmaalsganger dan gedurig die volmaaktheid najaag. Dis eers, wanneer mens begin om jou lewe te verbeter dat jy agterkom hoe oneindig vol gebreke en tekortkominge jy is.

Dis eers, wanneer jy met hierdie wedloop na die volmaaktheid begin dat jy besef hoe ver die volmaaktheid buite jou bereik lê. Maar juis daarom streef ons dan des te sterker na dit wat ons nie kan bykom in hierdie lewe nie maar wat ons sekerlik na ons dood sal bereik.

Die gelowige kan dus nooit selfvoldaan wees nie. Hy is nooit in sy met homself nie. Hy roem nooit oor sy deugde nie. Dis alleen mense wat hulself nie ken nie en wat geen benul het van wat volmaaktheid is nie, wat kan dink dat daar niks meer in hul lewe te verbeter is nie. Mag ons dan steeds soek na verbetering van ons lewe en die volmaaktheid van God najaag!

_______________________________________

Bron: Dr. SJ van der Walt Die Vaste Fondament: Dagboek uit die Heidelbergse Kategismus (7-12 Augustus).

Sien ook die volgende preek: Wie mag of moet na die Here se tafel kom? (Lukas 18:13)

VERMANING AAN OUERS OM HUL DOOPBELOFTES

ERNSTIG OP TE NEEM

Inleiding
In die lig van die toenemende verval in staatsonderwys, sien bv. die ‘Comprehensive Sex Education‘ agenda in skole (sien ook hierdie paneelgesprek oor die onderwerp), lees gerus hier onder, die ouer maar tog baie relevante vermaning van dr. SJ van der Walt, jare gelede.

Dit geld vir alle ouers, veral christen ouers, en nog meer vir gereformeerde gelowiges wat die gereformeerde doopbelofte afgelê het, soos dit begrond is in die Heilige Skrif.

Bid ernstig, besin ernstig, oor die opvoeding van u kinders en die gemeente se kinders, beide by die huis en skool. Daar behoort onder ‘n land en volk wat roem dat hul Christene is, baie baie meer christelike tuis- en privaat ouerskole te wees, soveel te meer in ons afvallige tye.
__________________________________________________________

“DIE DOOP EN DIE CHRISTELIKE OPVOEDING” — HK, V/A 74:

“En hierdie woorde wat ek jou vandag beveel, moet in jou hart wees; en jy moet dit jou kinders inskerp en daaroor spreek as jy in jou huis sit en as jy op pad is en as jy gaan lê en as jy opstaan” — Deut. 6:6 en 7.

Die Christelike doop lê die verpligting op ouers om hul kinders ‘n Christelike opvoeding te gee.

Hulle belowe dit dan ook uitdruklik met ‘n plegtige belofte, wanneer o.a. aan hulle gevra word: “Beloof u, en is dit u voorneme om hierdie kind, as dit tot sy verstand gekom het. . . . in, dié leer na u vermoë te onderrig of te laat onderrig?”

En daarmee is elke Christelike ouer voor God verbind om nie alleen aan sy kind die weg van die lewe te wys nie maar hom self op daardie weg te lei. Dit is vandag nog die plig en voorreg van elke ouer, vader en moeder, om hul kindertjies aan die hand te vat en na Jesus toe te bring, soos die moeders gedoen het toe Hy op aarde was.

Van kleins af moet hulle hul kindertjies die heerlike geskiedenisse van die Bybel vertel en die lesse daarvan op die hartjies druk. Hulle moet hul kindertjies so vroeg moontlik leer om ‘n kindergebedjie te doen. Die kinders moet saam met die gesin vergader rondom Gods Woord, waar die vader as hoof van die huis moet voorlees en aan die kinders verduidelik en voorgaan in die gebed.

Die ouers moet self ‘n biddende lewe lei. Daar is niks wat so diep en onuitwisbare indruk maak op ‘n kind as wanneer hy sy vader of moeder ernstig sien bid nie. Die ouers moet dan ook sorg dat die hele huislike lewe ‘n gewyde karakter dra, dat plesier nie in bandeloosheid oorslaan nie, dat vrolikheid nie in ligsinnigheid ontaard nie. Die lewe van die ouers self moet in alle opsigte voorbeeldig en vroom wees. Die spreekwoord sê: “Woorde wek, maar voorbeelde trek!” En daar is nie ‘n sterker invloed ten goede as die voorbeeld wat ouers aan hulle kinders stel nie.

Hulle moet dan ook hul kinders meeneem na Gods huis en hulle van kleins af leer om getroue kerkgangers te wees. ‘n Ouer wat Sondag sy kind kerk toe stuur en self tuis bly uit gemaksug, is ‘n skande vir homself en ‘n verbreker van die eed wat hy voor God afgelê het. Vreeslik sal dit wees as sy kind miskien vir hom eenmaal voor die gerigstroon, met die vinger moet wys en sê: “U is die oorsaak van my ewige ondergang!”

Verder moet ouers toesien dat hul kinders in Christelike skole opgelei word. Daarvoor is Christelik-nasionale onderwys nodig en moet ons sorg vir dergelike skole. Daar word vandag duisend maal meer kinders vermoor op ons skole en universiteite as op die slagveld. Daar word duisend maal meer lammers van Jesus geslag deur ongelowige professore en onderwysers as wat daar skape deur slagters by die slagpale geslag word. Dis ‘n ontsettende aanklag teen die sg. Christelike beskawing.

Mag die Here gee dat ons weer ons plig as Christelike ouers sal gevoel en sal toesien dat ons kinders in dié leer, nl. die Bybelse leer, onderrig word en also vir Christus en sy koninkryk opgevoed word en nie om deur satan geslag en verwoes te word nie.

Ons pluk vandag die wrange vrugte van ‘n opvoeding sonder Bybel en godsdiens, in die verwoestende oorloë op aarde en die bandeloosheid en sedeloosheid van ons moderne beskawing. Moord en doodslag, dronkenskap en ontug is aan die orde van die dag. Huisgesinne word verbreek deur egskeidings, of daar is geen huislike lewe meer nie en die kinders is aan hulleself oorgelaat. Huisgodsdiens word nie meer gehou nie.

Daarby berus ons skoolstelsel op die idee van ‘n neutrale staatskool, alhoewel dit skyn of daar tog ‘n kentering wil kom in hierdie opsig. Sonder vrye volkskole of Christelike-nasionale onderwys het ons volk geen toekoms nie.

Bron: Bron: Dr. SJ van der Walt Die Vaste Fondament: Dagboek uit die Heidelbergse Kategismus (20 Julie).

“Die geskiedenis bewys dat as die huisgesin gesond is, beide kerk en staat bloei. Die huisgesin is die bron van die menslike samelewing. Gee ons dus Gereformeerde huisgesinne, en die Gereformeerde Kerk sal bloei. Anders gaan ons gewis ‘n donker toekoms tegemoet.” – Totius

_______________________________________

Begin as gesin saam hierdie oordenkings te lees: Huwelik en Gesin in die Skrif, ds. MJ Booyens

Meer oor tuisskole: SA Homescoolers

Sien ook: Pestalozzi Trust

Meer oor privaatskole: Aksie Reformatoriese Onderwys

Sien ook: BCVO skole

Lesings oor gereformeerde tuis- en institusionele onderwys.

Posted by: proregno | May 15, 2019

God se wet vir vandag: ‘n Paar opmerkings

God se wet vir vandag: ‘n Paar opmerkings


Hoe lief het ek u wet; dit is my bepeinsing die hele dag. (Ps. 119:97)

As julle My liefhet, bewaar my gebooie. (Joh. 14:15)

Luister gerus na hierdie behulpsame potgooi audio program oor die verstaan van die Bybelse wette vir vandag, aangebied deur Jaco de Beer en Marnix Boersema (luister gerus na van die ander sake wat ook daar bespreek word):

Verstaan die Bybelse wette

Mens kan hoor die broeders is lief vir die Here, en daarom lief vir sy wet, in die konteks van die hele Skrif, soos Jesus ons ook geleer het (Matt. 5:17-19; Joh. 14:15), en ook bevestig is deur Paulus (Rom. 3:31; 13:8-10).

Die program het veral gefokus op drie sake:

1. Die indeling van die wet en hoe ons dit onderskei (2:30):

-Seremoniële-, Morele en Siviele-wette

2.Die wet as koninkrykbeginsel vir die kerk (17:20):

-Tot watter mate moet ons nog die wet gehoorsaam? Watter wette geld nog vir ons as gelowiges?

3. Hoe werk die wet en die Evangelie saam (29:00):

-Hoe pas die wet in by die verkondiging van die Evangelie – indien enigsins?

Ek wil ‘n paar gedagtes byvoeg by hierdie bespreking, hopelik om die gesprek verder te neem:

A.  Die drie-erlei indeling van die wet

Die indeling word afgelei uit die geheel van die Heilige Skrif, veral ook soos belig in die NT uit verskeie gedeeltes, nie noodwendig eksplisiet nie, maar wel implisiet.

Insiggewend dat die Statevertaling verklaarders, wel die indeling vanuit die Skrif hier begrond in Deut 5:31, in ‘n frase wat in heelwat plekke in die Skrif voorkom, in verskillende vorme (kursief bygevoeg):

Deut 5:31, ” Maar jy, bly hier by My staan, dat Ek jou kan meedeel al die gebooie 24) en die insettinge en die verordeninge wat jy hulle moet leer, dat hulle dit kan doen in die land wat Ek hulle sal gee om dit in besit te neem.”

Kanttekening 24: “Van hierdie drie agtereenvolgende woorde, beteken die eerste (na die meeste se mening), die sedewet, die tweede, die seremoniële wet, en die derde, die politieke of burgerlike wette of regte.

Die mees onlangse boek, waarvan ek bewus is, wat seker die beste hierdie drie-erlei indeling bybels en teologies begrond, is die volgende werk:

From the Finger of God: The Biblical and Theological Basis for the Threefold Division of the Law, by Philip S. Ross

“A book of great relevance with an immensely important message for the contemporary church, From the Finger of God is to be welcomed with open arms. It is a fine example of careful, readable biblical, theological, and historical scholarship that leads to deeply satisfying conclusions.” Sinclair B. Ferguson, Associate Preacher, St. Peter’s Free Church, Dundee

Sien hierdie onderhoud met die skrywer van die boek: Philip S. Ross

Soos blyk uit die bespreking van Jaco en Marnix, is die onderskeid tussen die morele oftewel sedewet aan die eenkant (10 gebooie), en die seremoniële wet baie duidelik, eersgenoemde is blywend en bindend ook in die NT bedeling, terwyl die seremoniële wette vervul is in die sin dat die waarheid nog geleer word (sien bv. die boek Hebreërs), maar dit nie meer gedoen moet word nie, die gebruik daarvan is afgeskaf.

Die gereformeerde belydenisskrifte deur die eeue dui dit baie duidelik aan, onder andere artikel 25 van die NGB:

ARTIKEL 25: DIE SEREMONIËLE WET IN CHRISTUS VERVUL

Ons glo dat die seremonies en heenwysings na die wet met die koms van Christus opgehou het en dat alle voorafskaduwing tot ‘n einde gekom het1.

Die gebruik daarvan moet derhalwe onder die Christene afgeskaf word. Die waarheid en inhoud daarvan bly nogtans vir ons in Christus Jesus bestaan: in Hom het hierdie seremonies en heenwysings juis hulle vervulling2.

Ons gaan ook nog voort om die getuienisse van die wet en die profete te gebruik om ons in die evangelie te bevestig en ook om ons lewe in alle eerbaarheid tot eer van God en volgens sy wil in te rig3.

    1. Matteus 27:51; Romeine 10:4; Hebreërs 9:9-10
    2. Matteus 5:17; Galasiërs 3:24; Galasiërs 5:2-4; Kolossense 2:17
    3. Romeine 13:8-10; Romeine 15:4; 2 Petrus 1:19; 2 Petrus 3:2; 2 Petrus 3:18

En dan die Westminster Confession, chapter 19:2,3

2. This law, after his fall, continued to be a perfect rule of righteousness; and, as such, was delivered by God upon Mount Sinai, in ten commandments, and written in two tables: the first four commandments containing our duty towards God; and the other six, our duty to man.

3. Beside this law, commonly called moral, God was pleased to give to the people of Israel, as a church under age, ceremonial laws, containing several typical ordinances, partly of worship, prefiguring Christ, his graces, actions, sufferings, and benefits; and partly, holding forth divers instructions of moral duties. All which ceremonial laws are now abrogated, under the new testament.

Die onderskeid egter tussen al die wette is egter nie altyd maklik nie, veral nie tussen die morele wet en die siviele oftwel gevalle/burgerlike/juridiese wette nie. Uit sekere kringe is die eenvoudige, maar tog oorvereenvoudigde siening dat die burgerlike wette in sy geheel verval het met die einde van die ‘teokrasie van Israel’ en glad nie meer enigsins vir vandag van toepassing is in die NT bedeling nie.

Jaco en Marnix se opmerkings wys daarop dat die onderskeid tussen morele en siviele wette nie so eenvoudig is nie, en dat daar beginsels onderliggend is aan die burgerlike wette, wat nog van toepassing kan wees, terwyl die spesifieke vorm en sekere spesifieke toepassings van die burgerlike wette nie presies vandag dieselfde gaan wees nie, bloot omdat ons nie meer in Israel se tye lewe nie, maar in vandag se tye.

So, dit blyk, soos met enige gesprekke oor verhouding OT – NT, ook wat die burgerike wette betref, daar beide kontinuiteit en diskontinuiteit gaan wees, wat in ag geneem moet word, natuurlik in die konteks van die hele Skrif, die heilshistoriese en openbaringshistoriese verloop en vervulling in Christus, alles in ag geneem.

Ons gereformeerde belydenis wys in daardie rigting, hierbo met NGB artikel 25 se woorde:

“Ons gaan ook nog voort om die getuienisse van die wet en die profete te gebruik om ons in die evangelie te bevestig en ook om ons lewe in alle eerbaarheid tot eer van God en volgens sy wil in te rig.”

Die Westminster Confession of Faith, chapter 19:4,5:

4. To them also, as a body politic, he gave sundry judicial laws, which expired together with the State of that people; not obliging any other now, further than the general equity thereof may require.

5. The moral law doth forever bind all, as well justified persons as others, to the obedience thereof; and that, not only in regard of the matter contained in it, but also in respect of the authority of God the Creator, who gave it. Neither doth Christ, in the gospel, any way dissolve, but much strengthen this obligation.

So die onderlinge beginsels van die wette geld nog, maar nie die spesifieke vorm soos in Israel se tyd nie (sien die verskeie aanhalings hier onder aan die einde van my artikel).

Ek dink een van die redes waarom mense verward raak oor die verhouding tussen die morele en juridiese/siviele wette, is juis omdat die ‘onderskeid’ tussen die wette nie reg en goed verstaan word nie.

Hier is iemand soos Rushdoony se verduideliking van die verhouding tussen die morele en siviele wette, behulpsaam (kyk asb. verby die Amerikaanse bendegevegte van ek is vir of teen Rushdoony, vir of teen teonomie, ens., soos Paulus ons reeds teen waarsku in 1 Kor. 1:10-16, om die waarde te sien in Rushdoony se werk oor die wet), om ook die wysheid van God se siviele wette vir alle tye raak te sien (vrylik verwerk):

“Om Bybelse Reg te verstaan, is dit belangrik om sekere basiese karaktertrekke van die wet van God te verstaan:

A. Sekere breë beginsels word verklaar
Hierdie verklarings vorm die basis van die reg. Die Tien Gebooie gee hierdie verklarings. Die Tien Gebooie is dus nie ‘n paar wette tussen ‘n ander klomp wette nie, maar is die basis waaruit ander meer spesifieke wette vloei. ‘n Voorbeeld van so ‘n basiese wet is: ‘Jy mag nie steel nie’. As die wet ontleed word, dan moet daar op die volgende implikasies gelet word:

– Dit is die positiewe bevestiging van private eiendom en dit straf enige
oortredings teen eiendom. Die Tien Gebooie bevestig en beskerm dus elkeen ‘n basiese terrein van die lewe.

– Nog belangriker is dit dat hierdie bevestiging plaasvind deur God en nie deur die mens of die staat nie. Al die gebooie vind sy oorsprong in God, wat as die soewereine Koning deur die wette orde handhaaf in sy skepping en daaroor regeer.

– Aangesien God al die wette verordineer, is ‘n oortreding van die wet ‘n
oortreding teen God. Elke wet, of dit gaan oor eiendom, die persoon, familie, arbeid, kapitaal, kerk, staat of enigiets anders, se verwysingsraamwerk is altyd eerstens na God. Alles is deel van Sy Skepping en daarom is dit vanselfsprekend dat enige oortreding teen God is (Ps. 51:4)

– Dus is alle wetteloosheid ook sonde. Enige burgerlike, familie, kerklike of enige ander oortreding is ook ‘n godsdienstige oortreding, behalwe as die ongehoorsaamheid gehoorsaamheid aan God is.

B. Uit die Tien Gebooie vloei die gevalle of siviele wette.
Dit is die illustrasie van die Tien Gebooie – of die algemene beginsel- in terme van spesifieke sake. Hierdie spesifieke sake dui dus die toepassing van die Tien Gebooie aan. Om te verhoed dat dit misbruik word, gee die Skrif self aanwysings hoe om daarmee te werk te gaan.

Die Apostel Paulus wys vir ons duidelik dat die Nuwe Testament die wet van God onderskryf. Hieronder volg eerstens die basiese beginsel, tweedens die gevallewet, en derdens Paulus se verklaring van die toepassing van die wet,

‘Jy mag nie steel nie‘ (Ex.20:15) – basiese wet of beginsel.

‘Jy mag ‘n os nie muilband as hy graan dors nie.’ (Deut.25:4) –illustrasie/toepassing van die basiese wet, wat ook genoem word ‘n gevalle of burgerlike wet.

‘Want in die wet van Moses is geskrywe: ‘n Os wat graan dors, mag jy nie
muilband nie.’ Is dit miskien oor die osse dat God Hom bekommer?
Of spreek Hy inderdaad om ons ontwil? Ja, want om ons ontwil is dit
geskrywe, omdat hy wat ploeg, op hoop moet ploeg; en hy wat dors, op hoop om wat hy hoop, deelagtig te word…. So het die Here ook vir die wat die evangelie verkondig, bepaal dat hulle van die evangelie moet lewe.’ (1
Kor.9:9, 10:14) = Paulus se interpretasie van die basiese wet, gevalle wet.

– ‘Want die Skrif sê: Jy mag ‘n os wat graan dors, nie muilband nie, en: Die
arbeider is sy loon werd.‘ (1 Tim.5:18) = wys op die eer aan die ouderlinge
wat die kerk regeer.

Albei hierdie versgedeeltes illustreer die vereistes van ‘Jy mag nie steel nie’ in terme van ‘n spesifieke saak, en wys so op die implikasies van die wet op die praktyk. ‘Die arbeider is sy loon werd’ (1 Tim.5:18) verwys ook na die beginsels wat uit spesifieke sake kom: Luk. 10:7, Lev.l9:13; Deut.24:14,15.

As dit dus ‘n sonde is om ‘n os te beroof van sy voedsel, dan is dit ook ‘n sonde om ‘n mens te beroof van sy lone: in albei gevalle is dit diefstal.  As God dit as ‘n oortreding beskou dan beteken dit dat diefstal ‘n oortreding teen Hom is en dat mense dan eintlik direk of indirek van God steel (Mal.3:8-12).

Hierdie voorbeeld van gevallereg/uitspraakreg illustreer nie net die betekenis van elke spesifieke saak in die Skrif nie, maar dit dui ook op die belangrikheid daarvan. So word die definisie van diefstal ook meer verstaanbaar en omvattend gesien.”

Tot hier die verwerkte verduideliking van Rushdoony, raadpleeg gerus sy klassieke 3 volume werk: The Institutes of Biblical Law.

Sien prof. John Frame se resensie hier: The Institutes of Biblical Law: A Review Article

Wat die siviele strawwe betref, sien maar ook al die Skrifverwysings in Sondag 34-44, waar die Tien Gebooie behandel word, wat net weereens daarop wys dat ons kan nie die ‘Tien Gebooie’ buite of in stryd met die hele konteks van al sy wette lees nie, natuurlike alles in die lig van die geheel van die Openbaring.

Regdeur die eeue het gereformeerde gelowiges groot erns gemaak met die bestudering van God se hele Woord, ook sy hele wet, om daaruit nie net Christus en ons verlossing raak te sien nie, die wet wat ons daarheen tug (Gal. 3:24), maar ook om nou as dankbare verlostes ons hele lewe volgens sy wet in te rig, want die wet het meer funksies as net die tugmeester funkies (sien hier onder meer). Dit bring my by die kwessie van die verhouding evangelie en wet.

B. Wet en Evangelie

Ek kan my vereenselwig met Jaco en Marnix se verduideliking in die laaste deel van hul program. Hier kan mens ook byvoeg, dat die drieledige gebruik of funksie van die wet, soos deur die kerk bely deur die eeue, ook hier handig te pas kom, nl.

Die siviele gebruik (usus politicus sive civilis).
Die pedagogiese gebruik (usus elenchticus sive paedagogicus).
Die normatiewe gebruik (usus didacticus sive normativus).

Christus het hierdie wet vervul en vir ons die geregtigheid verwerf. Tog het die Wet nog betekenis behou vir die gelowige. Dr. A Duvenhage verduidelik die drie funksies of gebruike van die wet as volg (Geloofsleer, bl. 59, 60):

a. As kenbron van ons ellende. “Want deur die wet is die kennis van die sonde.” Rom. 3:20b: (vgl. Rom. 7:7).  Die gelowige moet die wet van God voor oë hou soos n spieël, en dan word aan hom sy tekortkominge en doemwaardigheid ontdek. Die wet van God ontmasker die verwaande mens wat meen dat hy nie sonde het nie.

b. As tugmeester na Christus. “Die wet was dus ons tugmeester na Christus . . .” (Gal. 3:24a.) Hoe beter ons ons sonde ken, des te begeriger word ons om die vergewing van die sonde en die geregtigheid in Christus te soek.

c. As reël vir ons dankbaarheidslewe. Die gelowige moet trag om in sy daaglikse bekering (heiligmaking) volgens die wet van God te lewe. “Want ek verlustig my in die wet van God na die innerlike mens”. (Rom. 7:22).

Hoewel ons die wet van God in hierdie lewe nie ten volle kan hou nie, moet daar ‘n ernstige voorneme wees om na al die gebooie te begin lewe (Ps. 1:2: “maar sy behae is in die wet van die Here, en hy oordink sy wet dag en nag”). Die gelowige kan hom verlustig in die wet. Die juk van Christus is sag, en sy las is lig (Matth. 11:29); sy gebooie is nie swaar nie (I Joh. 5:3). Die ongelowige kan hom nie aan die wet onderwerp nie, omdat hy in vyandskap met God lewe (Rom. 8:7).”

Dr. Richard A. Muller sit dit as volg meer in detail uiteen:

“usus legis: use of the law. As distinguished by the Protestant scholastics, both Lutheran and Reformed, there are three basic uses of the lex moralis (q.v.).

(1)The usus politicus sive civilis, the political or civil use, according to which the law serves the commonwealth, or body politic, as a force for the restraint of sin, as indicated in 1 Timothy 1:9. This first usus stands completely apart from any relation to the work of salvation and functions much as revelatio generalis (q.v.) in bringing some knowledge of God’s will to all human beings.

(2) The usus elenchticus sive paedagogicus, the elenctical or pedagogical use; i.e., the use of the law for the confrontation and refutation of sin and for the purpose of pointing the way to Christ, often with reference to Romans 4:7; 7:8; and Galatians 3:21–22, 24. Some of the Lutheran orthodox (e.g., Hollaz) divide this second use into two parts, distinguishing (2a) the purely elenctical use of the law, which merely serves for the peccati manifestatio et redargutio, the manifestation and refutation of sin, from (2b) the usus paedagogicus, according to which the law becomes a guide to Christ in and through the work of the Spirit, a compulsus indirectus ad Christum, an indirect compulsion toward Christ. This division of the second use yields four uses, in which case

(3) the usus didacticus sive normativus would become the fourth use. Most frequently, however, the division is threefold, and this latter didactic or normative use is referred to simply as the tertius usus legis (q.v.), the third use of the law. This final use of the law pertains to believers in Christ who have been saved through faith apart from works. In the regenerate life, the law no longer functions to condemn, since it no longer stands elenctically over against humanity as the unreachable basis for salvation, but acts as a norm of conduct, freely accepted by those in whom the grace of God works the good. This normative use is also didactic, inasmuch as the law now teaches, without condemnation, the way of righteousness (cf. Ps. 119:105; Jer. 31:33).

In this model, Christ appears as the finis legis, or end of the law, both in the sense that the usus paedagogicus leads to Christ as to a goal and in the sense that the usus normativus has become a possibility for human beings only because Christ has fulfilled the law in himself. There is one major distinction between the Lutherans and the Reformed in the discussion and application of the usus legis: the Reformed lay heavy stress on the tertius usus legis, assuming that faith must spring forth and bear the fruit of good works, as defined by the law in its normative function. (Muller, Richard A. Dictionary of Latin and Greek Theological Terms: Drawn Principally from Protestant Scholastic Theology (p. 385). Baker Publishing Group)

Christus vervul die hele wet, elke jota en titteltjie, die hele drie-deling, soos die Vader vereis het (Matt. 3:15; hfst. 5-7; ens.), en in die vervulling bevestig en handhaaf Hy die wet vir alle tye in sy volle regmatige betekenis en doel. Dit beteken sekere aspekte bly voortbestaan ook in die NT tyd (10 gebooie soos dit ook deur die siviele wette in beginsel voortduur), terwyl ander aspekte vervul is in die sin dat dit nou afgeskaf is, ons ‘doen’ dit nie meer nie, maar leer nog daaruit (Hebreër boek, sien NGB art. 25 hierbo).

J. Van Genderen en WH Velema skryf: “dat Jezus de wet handhaaft door haar te vervullen.” (Beknopte Gereformeerde Dogmatiek, 1992: 597)

Dit sal daarom baie goed wees, as gelowiges oor die algemeen, predikante, teoloë, en ook veral christen regsgeleerdes en politici opnuut die rykdom van God se wet, sy hele wet ontdek, ook vir ons tye, vir alle lewensterreine en denke, binne en buite die kerk, in die woorde van Ps. 119:

Open my oë, dat ek kan sien die wonders uit u wet. (Ps. 119:18)

Hier is ‘n paar aanhalings van hoe gereformeerde gelowiges (en let wel, dit is ‘nié eers ‘n klomp moderne Amerikaanse teonomiste’ nie!), nie net vir of in die kerk of gesin nie, maar ook vir die samelewing, politiek, regspraak, volkere, ens., gedink het aan die rol van God se wet:

Calvyn by Joh. 8:1-11:

“As ons die amp in ag neem wat die Vader aan Sy Seun gedelegeer het – dan sal ons nie verbaas wees dat Jesus genoegsaam was met die beperkings van Sy roeping nie, en daarom het Hy nie die take van die Regter opgehef nie. Hulle wat egter die swaard ontvang het om misdade te korrigeer, maar die strawwe verslap het, het daarom verkeerdelik Jesus se voorbeeld gevolg, wat vloei uit hul growwe onkunde. … Maar laat ons onthou, dat alhoewel Christus die mens se sonde vergewe, hy nie die burgerlike verhouding vertrap nog die vonnisse en strawwe wat deur die wet bepaal is nie. “

Dr. James Jordan se opmerking oor Calvyn se preke by Deuteronomium: dit “openbaar dat hy die Mosaïese wette, insluitende die siviele aspekte gebruik het as die fondament van sosiale, politieke en regsprekende wysheid, en daardeur oor die algemeen gunstig daarteenoor gestaan het om die Mosaïese wette in die moderne wêreld toe te pas… Calvyn het nie twee honderd lesings gelewer oor algemene genade en natuurreg nie, maar hy het twee-honderd preke gelewer op die boek van Deuteronomium. Hy het volledige en direkte toepassings gemaak vanuit Deuteronomium na sy eie moderne situasie. Hy het Bybelse reg beskou as die fondament en die vertrekpunt vir juridiese en sosio-politieke oordenking.”Gary North [ed.], The Covenant Enforced: Sermons on Deuteronomy 27 and 28 by John Calvin (Tyler, Texas: ICE, 1990), p. xxxii.)

Ds. Joh Francke oor Calvyn: “Calvyn, volgens sy Institusies IV, 20:8,13-16, het wel deeglik oog gehad vir die onderskeid tussen Israel en die hedendaagse volke en owerhede. Calvyn wil die grondgedagte van die wet vashou en dit dan konkreet toegepas sien in die hedendaagse wetgewing. Hy wil van geen nabootsing weet nie… Wel gee die mosaïese wetgewing ‘n model vir navolging maar die aangewese weg is om die gebod aan te pas aan die plaaslike (moderne) omstandighede.” Congres van Gereformeerden, 30 Maart 1 April 1948, Referatenbundel (Secretariaat: Broederweg 15, Kampen), p.122.

Dirk Postma oor die burgerlike wette, vanuit Mijne Handleiding voor De Godgeleerdheid:

“Vr. 21. Wat verstaan wij door de burgerlijke wetten van God aan Israel gegeven? Ant. Die inzettingen, geboden en rechten, die Israel als een bijzonder volk in het land Kanaan betreffen, naar dewelke zij zich moesten gedragen in hun huiselijk en openbaar samenleven, in vrede en oorlog beide.

Vr. 22. Zijn wij onder het N. Testament ook nog aan die wetten verbonden?  Ant. Voor zooverre zij Israel als een bijzonder volk betroffen, hebben zij nooit andere volken eene directe verplichting opgelegd; doch voor zooverre zij eene algemeen zedelijke strekking hebben, zijn zij zeker voor alle volken, dus ook — en vooral voor ons Christenen — de allerbeste wetten en voorschriften van recht en billijkheid.

Bijgevolg dienen Christenvolken zich naar dezelve te gedragen, en hunne staatsmannen en wetgeleerden dienden wel zorg te dragen, dat hunne wetten daartegen niet strijden, al is in vele opzichten het spreekwoord mutatis mutandis(andere omstandigheden vereischen andere wetten) hier ook in acht te nemen, echter voor zooverre zij eene algemeen zedelijke strekken hebben, staan zij met de Tien geboden gelijk, zijn zij daarvan, als ware het, eene nadere verklaring en toepassing; zij behelzen alzoo de verklaring van Gods eeuwigen wil.

En wee een land en volk, dat hiertegen zondigt, vooral wanneer dit geschiedt door een Christennatie, die door het woord Gods is voorgelicht !

Moses se siviele wette in die Zuid- Afrikaanse Republiek:

“Die feit dat kerk en staat in die ZAR so naby mekaar gestaan het, het geen geringe invloed op die regswese gehad nie. Alle regterlike amptenare se protestantse kerkverbondenheid was byvoorbeeld ‘n belangrike kwalifiserende faktor. Regters moes mense wees wat ‘met alleen in Moses wetten geoefend is, maar wat Moseswet en Evangelie met een kostelijke aandag beproef en dagelijks ondersoek’. Wat wetgewing betref, wou die volk dat die wet “… die God en onse Schepper aan Moses gegeven heeft as basis van alle wette moes dien. … By die uitspraak het ‘n mens in die meeste gevalle kon merk dat die landdros goed bekend was met die burgerlike wette wat deur tussenkoms van Moses aan die Joodse volk gegee is, en dat die landdros van opinie was, dat hy nie ver uit die pad sou wees as hy ooreenkomstig die wette uitspraak sou gee nie.”

Dr. Klaas Schilder se notas by NGB art. 25 (oor die seremoniële wet):

Ons protesteer teen die poging om die OT toe te los, teen die Antinomianiste, wat sê: ons het niks daarmee te doen nie. Die OT mag nie toebly nie, want ons haal getuienis daaruit. ‘n Mens mag spreek oor die siviele en seremoniële wette, mits dit geskied in Nuwe-Testamentiese lig. Dit wil sê: die wette moet ons nie almal vandag wil toepas nie. Aan Israel is ‘n bepaalde nasionale en maatskaplike vorm gegee. By ons is dit ‘n ander vorm. Die grondgedagte moet egter wel gehandhaaf word. Ook die profete ja, die hele Ou Testament moet gehandhaaf word” (Christelijke Religie: over de Nederlandse Geloofsbelijdenis (Kopiëerinrichting v.d. Berg, Broederweg 6, Kampen), p.83)

Totius oor die OT wetgewing:

“Met die bewering dat ‘n gebod, (wat) in die Ou Testament gegee, afgeskaf is, moet ons versigtig wees. Vir so ‘n afdoende bewering moet goeie gronde aangevoer word. En as dit ontbreek, sal ons bewering nader gekwalifiseer of geheel prysgegee moet word. In die algemeen moet ons in verband met die burgerlike en seremoniële wette deur die Here aan Israel gegee, dit vasstel dat onderskei moet word tussen die bepaald Israelitiese vorm waarin die wetgewing tot stand gekom het en die algemeen geldende wese of kern wat daar ten grondslag lê.” (Versamelde Werkedeel 1, p.438. Beklemtoning bygevoeg)

Ds. Joh. Francke aangaande NGB art. 36 en God se Wet, en hier haal ek hom aan en my eie verduideliking van sy skrywe daarmee saam:

Joh Francke, skryf in die reeds genoemde referaat (sien hierbo), “dat dit te betreur is dat die Rapport van 1905 [wat hoofsaaklik onder die invloed van die Kuyperiaanse ‘algemene genade’ teorie, gepleit het vir die skrapping van die 21 woorde uit NGB artikel 36] geen erns gemaak het met hul eie uitspraak, naamlik dat daar in Israel se wetgewing beginsels is vir alle tye en alle volke … Hierdie manne gee toe dat daar in Israel se wetgewing beginsels is vir alle tye en volke, maar sê dan rustig dat die NT geen lig verder verskaf nie. Daar word geen enkele poging aangewend om uit die OT na te speur wat die roeping van die owerheid vir alle tye en by alle volke moet wees nie. Prakties word die OT opsy geskuif en die NT word op hierdie punt onbruikbaar verklaar omdat dit niks daaroor sê nie. Met ander woorde: hier is die Skrif geen lig vir die owerheidspad nie.”

Ds. Francke kom dan ook by die moontlike hart van die debat, naamlik die verhouding tussen OT en NT, wat ook die ‘heilshistoriese benadering’ insluit. Volgens Francke as God in die OT Sy openbaring aangaande ‘n bepaalde saak gegee het, hoef ons nie noodwendig ‘n herhaling daarvan in die NT te verwag om dit geldig te maak nie. Indien die OT iets nie genoegsaam geopenbaar het nie sal die NT dit wel aanvul of tot verduideliking bring. Iemand wat dan beginsels vir die owerheid alleen in die NT wil soek, en “so die OT en die NT skei, breek die eenheid van die Woord van God”.

Slot

Prof. John Murray sê tereg: “sonder die verstaan van die heiligheid van God se wet, is die evangelie van genade betekenisloos.”[1]

‘n Hoë siening van die Wet, bring ‘n hoë siening van die Evangelie!

Of soos J. Gresham Machen dit ook gestel het: “A new and more powerful proclamation of the law is perhaps the most pressing need of the hour… A low view of law always brings legalism into religion; a high view of law makes man a seeker after grace. Pray that the high view may prevail.” (What is Faith?)

Ds. J. van Bruggen, het baie jare gelede ook geskryf: “Ook het Israel se wel vir die burgerlike en sedelike lewe bepaald nie sy krag verloor nie.  Die mosaïese’ wet het heeltemal te min aandag van die kerk gehad. Die teoloë los dit omdat dit ‘wet’ is en die juriste gaan dit verby omdat dit in die Bybel staan.  Die herleefde belangstelling onder ons vir die verstaan van die wet is ‘n goeie ding.[2]

Mag ons kerke daarin gehoorsaam antwoord in ons skriftuurlike en konfessionele dankbaarheidslewe, en die goeie Wet en goeie Evangelie op elke terrein van lewe en denke soek:

“En die draak was vertoornd op die vrou, en hy het weggegaan om oorlog te voer teen haar ander nakomelinge wat die gebooie van God bewaar en die getuienis van Jesus Christus hou” (Op. 12:17)
______________________________________

[1] Op stof omslag van Patrick Fairbairn se Revelation of Law in Scripture (Phillipsburg, New Jersey: Presbyterian and Reformed, 1996).

[2] Het Amen der Kerk: De Nederlandse Geloofsbelijdenis Toegelicht (Goes: Oosterbaan & Lê Cointre N.V., 1965), p.124, 125.

__________________________________________

Sien ook die volgende bronne oor die wet van God vir vandag:

J. Piscator, Disputations on the Judicial Laws of Moses

P. Viret, The Christian and the Magistrate

HB Clark, Biblical Law: A Text of the Statutes, Ordinances, and Judgments of the Bible

GL Bahnsen, Theonomy in Christian Ethics

V. Poythress, The Shadow of Christ in the Law of Moses

Hier is my eie of ander se artikel oor die wet van God op my blog:

Die wet van God

God se wet in die kerk- en volksgeskiedenis

Posted by: proregno | May 7, 2019

Die gay agenda en vir wie moet ek stem?

DIE GAY AGENDA EN VIR WIE MOET EK STEM?

Ek moet bieg, sedert die geestelike en politieke oorgawe van 1990 en daarna (spesifiek na die referendum van 1992), vir beide geestelike en praktiese oorwegings, is ek nogal baie a-polities, en dit alles terwyl ek glo aan die Koningsheerskappy van Jesus Christus oor alle lewensterreine (1 Kor. 10:31, lees of luister ook na my huwelikspreek hier, afgelope Saterdag). Ek glo gelowiges moet orals die lig van die Evangelie versprei, en orals God se wet bekendstel as norm en standaard van ‘n goeie samelewing, vir alle mense en volke, gelowig en ongelowig, maar ons moet dit antiteties doen volgens God se Woord, en dit lyk my in die politiek van pragmatisme, gaan dit net nie ‘werk’ nie, ons moet maar aanpas, akkommodeer, kompromeer, ens, sodat ons nog ‘brood en spele’ kan behou.

Natuurlik roep baie dan uit, ‘geen party is perfek nie, die vorige bedeling was ook nie volmaak nie, ens.’, waarmee ek saamstem, maar waarom word ‘n Christokratiese republikeinse visie dan verwerp en nie ook geakkomodeer en bevorder nie, as ook ‘n onvolmaakte moontlike oplossing, … maar die huidige humanistiese demokratiese bedeling word omhels en geheilig?

Nou het ek tydens die vorige verkiesing geskryf waarom ek pessimisties is dat enige ‘Christelike politiek’, hetsy of dit die ACDP of die VF weergawe is, suksesvol gaan wees, en dit lyk nie of veel verander het nie, ongelukkig.

Dalk is heelwat van die sake wat ek daar genoem het, verouderd of nou irrelevant, maar ek verwys my lesers weer daarna, dalk is daar ‘n paar gedagtes wat u kan help om te gaan stem … of nie te gaan stem nie:

Vyf redes waarom daar geen toekoms is vir ‘n Christelike party of staat in die nuwe SA bedeling nie

Die grootste krisis nie net van ons Afrikanervolk nie, maar ook vir Christene oor die algemeen, is dat ons dink die oplossing van ons land se krisis, lê in die politiek self, dat mense en partye ons kan red. Ja, daar is plek vir die politiek, soos alle lewensterreine in ons roeping as gelowiges, maar ons wesentlike krisis is ‘n geestelike krisis, nie ‘n opvoedkunde, politieke, ekonomiese, ens. krisis nie. En totdat ons dit nie besef nie, sal mense ongelukkig aanhou hoop dat een of ander ‘prins’ ons kom red en help, kontra Psalm 146.

In bogenoemde artikel, die tweede deel, wys ek juis op watter diepgaande deurgaande reformasie van ons eie persoonlike lewens, gesinne en gemeentes nodig is, sodat dit, deur die genade van die Here, weer ons gemeenskappe ten goede sal beinvloed, ook die politiek van die dag. Lees gerus dit oor en oor en bespreek dit met mekaar as mede-gelowiges, moet asb. nie vaskyk in my ‘politieke opmerkings’ nie, wat dalk te ‘links of te regs’ kan wees, soek die bybelse beginsels uit.

MAAR HOE MOET EK DAN NOU STEM MORE?

Onthou bo alles: daar is in wese slegs een verkiesing, wat die ganse mensebestaan bepaal, en dit is die uitverkiesing, lees weer Efesiërs 1 voor môre.  Jesus bly Koning in alle tye en omstandighede, wie ookal regeer.

As u gaan stem, stem volgens christelike beginsels, en nie pragmatisme nie, nie vir ‘lesser of two evils’ of ‘die party wat die bose … party die beste kan teenstaan nie’, want laasgenoemde kan dan beteken, dat u oor 4 jaar weer vir die huidige ‘bose party’ sal moet stem, teen die nuutste bose party in 2023, ens. ens. …

So vir watter party moet ek voor stem?

Hier is ‘n goeie rigtingwyser wat ek hoop u sal help, Luther se woorde (moontlik ‘n samestelling oor wat hy en ander gesê het, maar dit gaan oor die inhoud):

“If I profess with the loudest voice and clearest exposition every portion of the truth of God except precisely that little point which the world and the devil are at the moment attacking, I am not confessing Christ, however boldly I may be professing Christ.”

Vat die mees kontroversiële saak wat tans in ons wêreld, ook in ons land, op die tafel is, in beide die kerk en samelewing, en kyk wat is elke party se standpunt daaroor, en baie belangrik, nie net in die mooi woorde van hul beleidsdokumente en manifeste nie, maar in die praktyk van elke dag.

Myns insiens is daar geen groter onderwerp op die tafel, as wat is die huwelik, en tussen wie mag ‘n huwelik gesluit word nie, volgens God se Woord.

Nou het ek nog altyd as mense my vra, vir wie ek moet stem, gesê, dit lyk vir my ‘n mens se enigste twee keuses is, of die VF of die ACDP, want dit lyk vir my dat hulle, elkeen met sy eie bagasie, soos ons almal maar het, tog die mees uitgesproke Christelik is en wil wees.

Waar staan hierdie twee partye dan met die gay agenda, wat die huwelik, die skeppingsordening, die wil van God wil vernietig vir ons tye?

Is hul konsekwent Bybels daaroor, in standpunt inname en praktyk?

Nou sien ek daar is nou ‘n groot gesprek daaroor op Facebook, na aanleiding van ‘n verklaring wat deur VF uitgereik is oor hul standpunt oor gay regte. Ek wil die lesers aanbeveel om daaroor te gaan lees op Frikkie Mulder se Facebook, al die argumente vir en teen die VF se standpunt oor gay regte, en dan te doen wat die Bereane gedoen het, in Hand. 17:11.

Lees al die besprekinge en standpunte daar, ook in die lig van hierdie baie belangrike woorde van Paulus, nadat hy gewys het op die erge sonde van homoseksualisme, wat wesentlik is vir daardie debat:

“…. mense wat — al ken hulle die verordening van God goed (slc: dat homoseksualisme, sien verse 26, 27, en dit wat daaruit vloei, homoseksuele ‘regte om te trou’ en hul ‘seksuele oriëntasie’ as goed te verkondig en te akkomodeer), dat die wat sulke dinge doen, die dood verdien — dié dinge nie alleen self doen nie, maar ook hulle goedkeuring skenk aan die wat dit doen. (Rom. 1:32 A53)

Oor die onderwerp van homoseksualisme self is daar al so baie geskryf die afgelope dekades, vir en teen, gelowig en ongelowig, mens weet nie later nie meer wat om alles te lees en te bestudeer nie. Sien die paar bronne wat ek hier onder aanbeveel, as studie materiaal, maar ook om mense te help wat worstel met die sonde van homoseksualisme, soos ons ook met ander sondes worstel en dit haat.

Ek wil egter as vertrekpunt, drie bronne aanbeveel, een wat reeds einde van die vorige eeu geskryf is, een in die huidige eeu, en een onlangs:

Greg L. Bahnsen, Homosexuality: A Biblical View

Kevin DeYoung, What Does the Bible Really Teach about Homosexuality?

Don Fortson and Rollin Grams, Unchanging Witness: The Consistent Christian Teaching on Homosexuality in Scripture and Tradition

Watter artikel kan ek lees as goeie inleiding en oorsig oor die Bybelse perspektief op homoseksualisme, en wat gelowiges se standpunt daaroor moet wees?

Hierdie artikel van dr. Bahnsen:

In the Shadow of Sodom: Does the Bible Really Say What We Thought About Homosexuality?

‘n Paar aanhalings:

“Those who condone homosexuality would rather not be seen in the harsh light of criticizing and rejecting Biblical revelation. They do not want it said that, by the standard of divine revelation, their opinion of homosexuality stands condemned by God, just as surely as homosexuality itself stands condemned in the word of God.

Therefore, they are compelled to argue that Scripture does not, after all, denounce homosexuality as so many Christians through history have thought. They argue that Christians who detract from the moral acceptability of homosexuality have actually misunderstood the Biblical witness — indeed, that the Biblical exhortations about love and forbearance actually condemn the Bible-thumpers who reproach homosexuals! The conflict, they would have us believe, is not over the proper standard of ethics at all. They suggest that we can readily accept the Bible as our moral standard and not come to the conclusion that God finds homosexuality morally abominable.[4]

This will seem surprising to the ordinary student of Scripture, to be sure. But perhaps it should not be thought of as too surprising. Notice that the Apostle Paul, in excoriating Roman civilization, pronounced divine disapprobation against not only those who practice such inappropriate behavior as homosexuality, but also against those who “consent with them” that practice it (Romans 1:32). Individuals can not only be caught in the sin of sexual perversion, they can just as much be caught in the sin of perverse thinking about this sexual perversion. Paul describes them as people who “refused to retain God in their knowledge”; and accordingly, “God gave them up to a reprobate mind” (v. 28). Suppressing the truth in unrighteousness (v. 18), they became utterly “futile in their reasoning, and their senseless heart was darkened” (v. 21).

In this paper we will find that we must humbly draw the same conclusion as did Paul himself when people take the alarming position that God’s revelation does not really condemn homosexuality.”

“Therefore, our reading of the Biblical testimony in Romans 1 would certainly not incline us in the direction of thinking that God takes a tolerant attitude toward homosexuality. We have seen that Paul there presents homosexuality, both in outward practice and inward desire, as the leading illustration of the reprobate condition of unbelieving culture. Paul reiterates the Old Testament perspective, finding the condemnation of homosexuality in the testimony of man’s creation (cf. “nature”), in the testimony of history (e.g., Sodom), and in the testimony of the moral law (“God’s ordinance”).

Paul confirms the vile character of this sexual perversion and pronounces God’s judgment of death upon it. As I put it in my book, Homosexuality: A Biblical View: “We should soberly conclude that modern society as well as the modern church are both dangerously close to divine retribution as they continue to tolerate and approve homosexuality. ‘Gay liberation’ is symptomatic of a culture abandoned by God to destruction and a church provoking the Lord with abomination.[8]

“We see in conclusion, therefore, that Boswell’s mental gymnastics with the Old and New Testament witness have been ineffective in dimming the Biblical censure and condemnation of homosexuality. Boswell wishes to say that “the New Testament takes no demonstrable position on homosexuality,” in which case “the source of antigay feelings among Christians must be sought elsewhere.[30]

In point of fact, however, Christians can properly adduce, and through the years have rightly appealed to, the text of the Scriptures as the moral standard which warrants strong and principled disapproval of homosexual practices and feelings. Does the Bible really say what we had previously thought it did about homosexuality? Upon re-examination and interaction with contrary thinking, we are justified in answering that indeed it does. It is one thing for those who encourage or tolerate homosexuality to take their own personal stand against Biblical teaching; it altogether another thing for them to suppress or pervert what the Biblical text actually teaches. To say that Moses and Paul condemn homosexuality and you choose to disagree with them is a precarious thing to do, of course. But at least it demonstrates greater scholarly integrity than to pretend or rationalize that you are not impugning the witness of divine revelation.”
________________________________

Bronne oor homoseksualisme, apologeties en pastoraal:

Die skrywer wat dit skriftuurlik, teologies, sosio-histories, kultureel die beste aanspreek, volgens my kennis, is dr. Robert AJ Gagnon, enige van sy artikels of boeke. Vreemd genoeg is hy VIDA, maar baie sterk teen die gay agenda, hier is sy webblad, lees maar alles onderskeidend:

http://www.robgagnon.net/

Sy standaardwerk: The Bible and Homosexual Practice: Texts and Hermeneutics

Sien hier ‘n opsomming: http://www.theologymatters.com/NovDec01.PDF

Iemand wat dit goed aanspreek vanuit gereformeerde oogpunt, is Kevin de Young, sien sy boek daaroor, asook hierdie artikels van hom, baie oor die gay saak:

https://www.crossway.org/articles/author/kevin-deyoung/

https://www.goodneighbours.org.za/shop/uncategorized/what-does-bible-teach-about-homosexualit-2/

https://www.crossway.org/books/what-does-the-bible-really-teach-about-tpb/

Die beste apologeet in SA wat gesaghebbend daaroor praat as ‘n bekeerde homoseksueel, is Andre Bekker, hy het ook ‘n bediening begin om bekeerde homoseksueles te help, New Living Ministry:

http://www.glodiebybel.co.za/andre-bekker/

Kyk na die konferensie materiaal wat Andre al aangebied het.

My eie klein beradingsmodel om mede-sondaars te help: https://proregno.files.wordpress.com/2012/03/bybelstudie-program-vir-homoseksuele-lidmate.pdf

Sien ook: https://proregno.com/2015/10/13/hulp-vir-die-homoseksuele-sondaar/

https://www.michaeljkruger.com/one-of-the-most-original-books-on-homosexuality-in-years/

https://www.thegospelcoalition.org/article/bible-same-sex-marriage-6-wrong-trajectories/

Troupreek:

Alle dinge moet die HERE eer, ook ons huwelike

(Nota: dit was vir my ‘n besonderse voorreg om my oudste dogter, Joanette, en haar man, Gideon Smith, die afgelope Saterdag in die huwelik te bevestig. Hier onder volg my preek by daardie geleentheid. Mag dit nie net vir hulle nie, maar ook vir al ons almal in huwelike, tans en in die toekoms, ‘n bemoediging en ‘n liefdevolle vermaning wees waaroor die huwelik werklik gaan: soli Deo gloria)

Lees: Romeine 8:31-39 en Romeine 11:25-36

Teksvers: “Want uit Hom en deur Hom en tot Hom is alle dinge. Syne is die heerlikheid tot in ewigheid. Amen.” – Romeine 11:36

Tema: Alle dinge moet die HERE eer en loof, ook ons huwelike!

Preekopname (Plaas Elandsfontein, Saterdag, 2019-05-04) kan hier geluister en afgelaai word:

Huwelikspreek: Romeine 11:36

Preek:
Geliefde bruid en bruidegom, bruilofsgaste,

Rom. 11:33-36 is lof uitroep,

‘n uitroep van verwondering en aanbidding,

van die Here se wonderbaarlike reddingsplan,

met hierdie wêreld deur al die eeue,

in en deur sy Seun, Jesus Christus.

Paulus, kan nie genoeg woorde uitspreek of vind,

om die lof van die Here te besing nie.

Die rykdom, wysheid en kennis van God,

sy ondeurgrondelike oordele en onnaspeurlike weë,

bring hom in ekstase,

daarom ook die vrae van vers 34 en 35…

Die doel van die vrae is juis sodat die mens sal uitroep:

Nee, ons kan nie uit onsself die Here se planne ken nie,

Ons kan dit nie menslik navors en bepaal nie,

en hoe Hy alles in die lewe, veral die verlossingwerk in Christus,

ten goede meewerk vir sy geliefde nie,

God se planne, moet aan ons geopenbaar word deur sy Gees en Woord.

Geen mense kan vir die Here bepaal of voorskryf,

wat Hy moet doen of nie doen nie,

hoe en wanneer sy reddingsplan moet geskied,

en met wie nie!

Die Here se reddingsplan in Jesus Christus het geskied, plaasgevind

en dit sal geskied tot die laaste dag,

in die woorde van v. 26, wat ons gelees het,

en so sal die hele Israel gered word …

menende, al die Here se kinders, al sy uitverkorenes,

klein en groot, sal gered word,

deur die genadige barmhartige ontfermende God,

wat sy kinders liefhet.

Nie net onder die volk Israel nie,

want, dit verduidelik Paulus in Rom. 9-11,

maar ook onder elke volk, stam, taal en nasie,

dit was van die begin af sy raadsplan, reddingsplan,

om sy kinders te red onder al die volke,

soos Hy dit ook in Gen. 12 en ander plekke reeds in die OT geopenbaar het.

En daardie misterie, dat sy redding ook na ander volke gaan,

skryf Paulus later in hfst. 16: 25, 26 is die misterie,

wat NOU in Christus vervul is, en plaasvind in die NT bedeling.

Ja, Paulus is verwonderd in die Here se ondeurgrondelike weë,

en sy raadsplan om sy kinders, al sy kinders, sy kerk te red.

En daarom eindig Paulus hier in ons teks,

met daardie bekende woorde van lof uitroeping en aanbidding,

Want uit Hom,  en deur Hom en tot Hom is alle dinge. Syne is die heerlikheid tot in ewigheid. Amen.

Ja, uit Hom, uit die Vader se genade, liefde, sy ewige raadsplan…

en deur Hom, deur Christus wat sy lewe kom aflê het, en weer opgestaan het,

en, tot Hom, alles, ook die redding se doel is om sy Naam te verheerlik,

sodat sy kinders gered, geheilig, herstel word … om weer ons skeppingsdoel,

na te kom: die eer en verheerliking van God Drie-enig!

Soli Deo Gloria!

Van ewigheid tot ewigheid…

 

NOU, mag u dalk vra, wat het dit te doen,

met die huwelik, met die bruilof van twee geliefdes vandag….

met Gideon en Joanette? ….

 

En dan is die antwoord: Alles!

Ja, alles, vir hul persoonlik, vir hul huwelik, wat vandag

begin … tot die dood hul skei.

Omdat die Here voor die grondlegging van die wêreld,

hul nie net gered het in sy Seun nie,

maar ook bepaal het dat hul vandag in die huwelik vir mekaar gegee word…

Maar ook vir ons almal wat hier teenwoordig is,

as getuies, mede feesgangers van die bruilof vandag, ons lewens,

ons huwelike, ons bestaan.

Want, ek weet, en ek is dankbaar teenoor hierdie grote en wonderbaarlike God, dat hierdie twee mense voor my,

soek bo alles, die eer van God in alles wat hul doen.

En ek glo, vertrou en hoop, dat hul dit ook gaan soek in die heilige huwelik, wat God daar vir die mens gestel het,

tussen man en vrou, en as Hy wil, vir hul nageslag,

tot verheerliking van sy grote Naam.

……

Die krisis van ons tye, ja wêreldwyd, maar ook in ons eie land,

onder ons eie mense, ons eie volk, ook binne die kerke,

is juis hierdie krisis, hierdie lewenskrisis, dat ons vergeet het,

dat die doel van ons ganse bestaan,

waarvoor ons geskape is, waarvoor ons gered word,

ons verhoudings, werk, huwelike, waarom ons nog grond het,

kos en klere, is die eer en verheerliking van God.

En, as Paulus hierdie lofwoorde uitroep van die Here se reddingsplan,

dan doen hy dit nadat hy in hoofstukke 1-11, hier waar hy nou is,

juis geleer het, hoe ook die Here se kinders as sy bruid,

saam alle mense in Adam,

afvallig geword het, in sonde geval het, met die sondeval,

daar in die tuin van Eden,

en die gevolg is dat daar ’n skeiding, egskeiding gekom het,

tussen God en ons.

Dink maar aan die eerste bruidspaar, Adam en Eva, in tuin van Eden

wat gesondig het, huwelik verbreek het, die eer van God vergeet het,

en hul eie begeertes en wil, bo God se wil geplaas het.

En die gevolge is die sonde wat in die wêreld gekom het,

wat God nie eer nie, wat ons verhoudings vernietig,

wat huwelike en gesinne verbrokkel,

waar liefde en ontferming moet wees,

is daar ongelukkig haat en bitterheid…

En Paulus draai nie doekies om nie,

hy skryf daarvan in Rom.1-3, in hfst. 1,

21 omdat hulle, alhoewel hulle God geken het, Hom nie as God verheerlik of gedank het nie; maar hulle het dwaas geword in hul oorlegginge, en hul onverstandige hart is verduister. …
24Daarom het God hulle ook in die begeerlikhede van hulle harte oorgegee aan onreinheid, om hulle liggame onder mekaar te onteer
25hulle wat die waarheid van God verruil het vir die leuen en die skepsel vereer en gedien het bo die Skepper wat geprys moet word tot in ewigheid. Amen.
26Daarom het God hulle oorgegee aan skandelike hartstogte, want hulle vroue het die natuurlike verkeer verander in dié wat teen die natuur is;
27en net so het ook die manne die natuurlike verkeer met die vrou laat vaar en in hulle wellus teenoor mekaar ontbrand: manne het met manne skandelikheid bedrywe en in hulleself die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang.
28En omdat hulle dit nie die moeite werd geag het om God in erkentenis te hou nie, het God hulle oorgegee aan ‘n slegte gesindheid, om te doen wat nie betaam nie:
29hulle is vervul met allerhande ongeregtigheid, hoerery, boosheid, hebsug, ondeug; vol nydigheid, moord, twis, bedrog, kwaadaardigheid;
30nuusdraers, kwaadsprekers, haters van God, geweldenaars, trotsaards, grootpraters, uitvinders van slegte dinge, ongehoorsaam aan die ouers;
31onverstandig, ontrou, sonder natuurlike liefde, onversoenlik, onbarmhartig,
32mense wat al ken hulle die verordening van God goed, dat die wat sulke dinge doen, die dood verdien dié dinge nie alleen self doen nie, maar ook hulle goedkeuring skenk aan die wat dit doen.

Ja, omdat God nie ge-eer word nie, sy wil nie sentraal staan nie,

daarom die verbrokkeling van die lewe, huwelike, gesinne..

En ons het almal gesondig, afgewyk, verlore gegaan,

soos Rom. 3:9-20 dit saamvat, ons was in onsself

doemwaardig voor God, soek nie sy eer, maar ons eie eer,

en daarom het die Here se oordeel oor die mens gekom.

 

MAAR, geliefde bruidspaar, bruilofgangers…

dank God vir sy genade, in die woorde van ons Teks:

dank God vir sy rykdom, wysheid en kennis,

dank God vir sy onnaspeurlike weë,

WANT, ons hoor in Rom. hfst. 3 tot 8,

van die redding en verlossing van sonde, van die ewige oordeel en dood,

deur Jesus Christus, die Volmaakte Bruidegom, die Tweede Adam.

wat gekom het, om sy Bruid, sy kinders, wat in sonde geval het,

te kom red en heilig, volkome voor die Vader te kom maak,

nie ogv van ons werke nie, maar sy werk alleen,

sy Geregtigheid, sy Seun wat volkome sy wil vir ons kom vervul het

Hoor hoe treffend stel Paulus dit deur die Gees, Rom. 5:6-8 .

6 Want toe ons nog swak was, het Christus op die regte tyd vir die goddelose gesterwe. 7 Want nouliks sal iemand vir ‘n regverdige sterwe vir ‘n goeie mens sal iemand miskien nog die moed hê om te sterwe 8 maar God bewys sy liefde tot ons daarin dat Christus vir ons gesterf het toe ons nog sondaars was. – Rom. 5:6-8 

En, wat ons gelees het daar in Rom. 8: 31Wat sal ons dan van hierdie dinge sê? As God vír ons is, wie kan teen ons wees? 32Hy wat selfs sy eie Seun nie gespaar het nie, maar Hom vir ons almal oorgegee het, hoe sal Hy nie saam met Hom ons ook alles genadiglik skenk nie? 

Ja, ons goeie Vader, het sy Seun nie gespaar nie,

maar vir ons oorgegee, om vir ons sondes te betaal,

vir ons sonde dat ons dink die lewe gaan oor my en my begeertes,

die huwelik bloot vir my doelwitte, en begeertes.

Hy het juis vir die sonde kom sterwe

van dat ek nie my goeie hemelse Vader in alles,

ook die huwelik, gesin, werk, alles wil eer volgens sy wil nie.

En Hy gee alles wat nodig is, in Christus,

deur sy Gees en Woord,

sodat ek tot eer van sy Naam kan lewe,

in alle tye en omstandighede….

 

Gideon en Joanette,

Hy het alles vir julle genadiglik geskenk,

Gideon, vir jou as kind van God, man van God….

Joanette, vir jou as kind van God, as vrou van God …

om hom in julle hele lewe en toekoms te verheerlik.

Daarvoor is julle geskape, daarvoor is julle gered,

WANT, uit Hom, en deur Hom, en tot Hom is alle dinge,

ook vir julle lewe,

maar ook vir elkeen van ons wat vandag sy stem hoor.

Gideon en Joanette, julle weet dit, en het dit gehoor,

van julle ouers, medegelowiges, in die kerk,

dat ons huwelike op aarde, is ‘n beeld, prent, getuienis,

al is dit nog nie of altyd volmaak in hierdie lewe nie,

van die huwelik tussen Christus, as die Bruidegom,

met sy Bruid, die kerk, die gelowiges deur alle eeue.

Ons huwelike moet getuig van die ewige trou van die Here,

om elkeen van sy kinders te red en te bewaar tot in ewigheid,

In die huweliksformulier gaan ons netnou meer daarvan hoor,

ogv wat Paulus leer in Ef. 5:22-33,

dat die huwelik ‘n groot verborgenheid is,

met die oog op Christus en sy gemeente.

EN, as jul daaraan vashou, om God te verheerlik,

om hierdie beeld, prent te versier, dan sal dit met julle goed gaan,

in tye van voorspoed, reën, vrugbare jare, gesondheid, rykdom …

maar dan ook in tye van teëspoed, droogte, onvrugbare jare, siekte en armoede, soos dit alles die Here behaag, sy eer.

Dan, is dit juis wat die Here ons vashou,

dat ons kan weet en glo, niks sal ons van sy liefde in Christus ooit skei nie,

en daarom skei ons as geliefdes nooit van mekaar nie,

daarom kan ons deur die geloof, kinders kry … baie kinders kry …

ook in en midde hierdie tye wat ons vandag lewe.

 

Ons het hierdie belofte en troos dat die Here alles genadiglik skenk,

wat nodig is vir ons redding, en Godsverheerlikende huwelike en gesinne,

om oorwinningslewens in alles te lei,

ons het dit daar gelees in Rom. 8, spesifiek vanaf vers 34 en verder,

Kom ons luister weer:

37 Maar in al hierdie dinge is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat ons liefgehad het. 38Want ek is versekerd dat geen dood of lewe of engele of owerhede of magte of teenwoordige of toekomende dinge 39of hoogte of diepte of enige ander skepsel ons sal kan skei van die liefde van God wat daar in Christus Jesus, onse Here, is nie.

Daarom, ja daarom, kom ons roep en jubel dit almal uit,

vandag met hierdie bruilof, saam met Gideon en Joanette,

ook die res van ons lewens, ook môre oggend as ons na sy huis toe gaan,

in dankbaarheid vir die Here se ewige liefde in Christus vir ons,

Want uit Hom en deur Hom en tot Hom is alle dinge. Syne is die heerlikheid tot in ewigheid.

Amen.

Preek: Ps. 117 Alle volke, ook die Afrikanervolk word opgeroep om die HERE te loof en te prys!

jan-van-riebeeck-painting-900x315

 (6 April 1652 – 6 April 2019)

Lees: Ps. 117 en Matteus 28:16-20

Teksverse: “Loof die HERE, alle nasies! Prys Hom, alle volke! Want sy goedertierenheid is geweldig oor ons, en die trou van die HERE is tot in ewigheid. Halleluja!” – Ps. 117:1,2

Tema: Alle volke, ook die Afrikanervolk, word opgeroep om die HERE te loof en te prys!

Preekopname (GK Carletonville, 2019-04-07. nota: let wel, die opname en die teks hier onder stem nie heeltemal ooreen nie. Klankopname nie te goed nie, verskoning daarvoor):

Aflaai: Psalm 117 (regs kliek en ‘save [link] as’; of kliek op 3 kolletjies om af te laai)

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Gister was dit 6 April,

’n datum wat deur meeste Afrikaners, ook Christen Afrikaners al vergeet is.

Op hierdie dag, 367 jaar gelede, in 1652,

het Jan van Riebeeck hier aan die suidpunt van Afrika aangekom,

om ’n nederlandse verversingstasie te vestig,

vir die skepe wat tussen ooste en weste gevaar het, om handel te dryf.

Daar het ’n nedersetting begin, later het ander mense ook bygekom,

die Franse, Duitsers, Engelse, ens.

Sodat baie jare later, uit hierdie verskillende volke,

die Afrikanervolk gebore sou word.

Wat die Afrikaner so uniek maak, is dat ons as ’n Christelike

volk as’t ware gebore is.

Maar, laat ons dadelik ’n misverstand uit die weg ruim wat met

Christelike volk bedoel word … en nie bedoel word nie:

‘n ‘Christelike volk’ of ‘Christelike land’ of ‘Christelike staat’ moet verstaan word as dat die Bybel die basiese lewens- en wêreldbeskouing, die basiese ‘instellings’ (gesin, gemeente, gemeenskap, ens.) beïnvloed en bepaal.  Die werklikheid en bestaan van God Drie-enig word erken, Sy Woord, veral die Tien Gebooie as norm vir reg en verkeerd, word erken, en Christus word as enigste Verlosser en Koning bely van die mens.

Ja, taal, kultuur, gewoontes, geskiedenis, alles word deur Bybel bepaal, of poog om daardeur bepaal word, hoe goed dit reggekry word of nie.

Die term beskryf nie  God se werk van uitverkiesing, wedergeboorte, ens. nie,  maar die mens se antwoord op sy Openbaring, ook in volksverband, hoe gebroke en sondig laasgenoemde ook nog altyd was en sal wees tot die laaste dag hier op aarde.

Nog nooit het ek dit verstaan (en ek vermoed ook nie my calvinistiese gereformeerde voorvaders soos o.a. Calvyn, Knox, Kuyper, Bavinck, Totius, ens.) dat terme soos ” ‘n Christelike volk, land, staat” sou beteken dat elke Afrikaner/burger kop-vir-kop ‘n Christen sou wees nie.  Inteendeel.  Die Evangelie, die Woord sny deur alle terreine van lewe en denke, deur gesinne, deur gemeentes, deur volke, wie vir en teen Hom is (Ps.2; Matt.10:34-36; 1 Kor.5:11; Matt.25:32; Op.21:24).

Net so min as wat die term ‘Christelike kerk’ beteken elke lidmaat van die sigbare plaaslike kerk is ‘n gelowige (sien NGB art.27-29, veral die eerste 2 sinne van art. 29), net so min beteken die term ‘Christelike volk’ elke volksgenoot is ‘n gelowige oftewel Christen.   Wanneer ‘n volk (‘geel, bruin, swart, wit, pienk of pers’) oor die algemeen (nie elkeen kop-vir-kop nie) die Christelike geloof aanneem, wanneer so ‘n volk se instellings, hetsy gesinne, kerke, tradisies, kultuur, taal, gewoontes, politiek, maatskappy, ens., hoofsaaklik (nie alleenlik) deur die Bybel beïnvloed word, dan kan dit beskou word as ‘n ‘Christelike volk’.

En so was, ja was dit met die Afrikaner, ten minste tot dalk die 1970/80’s van die vorige eeu, nou het daar baie deformasie en verval ingetree.

Maar, die feit is, in die gebed van Jan van Riebeeck in 1652, vind ons wat ons behoort te wees. Hy het onder andere gebid:

“Ons is hier om die wet te handhaaf en om, as dit moontlik is, onder hierdie wilde en onbeskaafde mense u ware gereformeerde Christelike leer voort te plant en bekend te maak tot lof van u heilige Naam en tot voordeel van die wat oor ons regeer. Hiertoe is ons sonder u genadige hulp allermins in staat.”

En in 1654, 2 jaar later,

“… , 6 April, tot God’s eer met danksegging te vier, en dit vir altyd as ’n dank- en biddag in te stel, sodat ons nakomelinge nooit die weldade wat God aan ons bewys het, vergeet nie, maar dit altyd in gedagte mag hou.”

Hoeveel van ons gelowige Afrikaners onthou nog hierdie gelofte, belofte, waar ons vandaan kom?

Ja, terwyl SA geestelik en baiemaal fisies brand,

vra ons opnuut die groot vraag sekerlik:

Wat is ons roeping hier aan die suidpunt van Afrika?

As iemand nou vir u vra wat is die sin van die lewe,

waaroor gaan alles?

wat moet ons as mense doen?

Wel, ons antwoord sal seker wees, of ek hoop dit sal wees:

Die doel van die mens is om God in alles te eer en te verheerlik.

Ek moet hom eer in my persoonlike lewe

In my gesinslewe

In my gemeentelewe

En, ja orals waar ek leef en beweeg

Maar, is dit al geliefdes ?

Glo ons nog dat ons Hom moet verheerlik in ons volkslewe ook?

Dat ons hele land met al sy volke en mense God moet verheerlik in al hul doen en late?

Nou, dit is presies die boodskap wat ons lees in Ps.117:1!

Waartoe die Here ons vandag, en elke dag, vir altyd toeroep:

Psalm 117:1  Loof die HERE, alle nasies! Prys Hom, alle volke!

Ja, nie net die mens as individu, gesin en gemeente nie,

maar alle nasies en alle volke word opgeroep om God te loof en te prys.

Dit is allesomvattend, alles word deur die Here gevra, nie net sekere dele van my lewe nie.

En wat beteken dit om God te loof en te prys?

Dit beteken o.a.

  1. Te erken Hy is die enigste ware God
  2. Dat Hy ons Skepper is
  3. Dat sy Woord en wet die waarheid is

En ek kan Hom nie eer as ek leef soos ek wil nie,

Ek moet volgens sy gebooie lewe vir so groot verlossing in Christus,,

in dankbaarheid,

Dit is die geloof waarmee ons voorvaders hier aangekom het,

waarmee die Voortrekkers die binneland in is.

Die mens is geskape om God in alles te verheerlik

In al sy denke, al sy dade, op elke lewensterrein moet ek vra na die wil en eer van God.

Die twee grootste vrae wat die gelowige vra, heeltyd moet aanhou vra,

en waarmee ons moet worstel, saam ons gesinne, gemeentes,

volksgenote, is:

  1. Hoe word ek gered, hoe staan ek regverdig voor God?, en dan:
  2. Hoe word God ge-eer?

Daardie 2 vrae bevat ons roeping en taak hier op aarde.

Dit was die wese van die Reformasie van die 1500 en 1600’s,

waaruit ons volk ook gebore is.

Ook vir ons volksbestaan wat vandag so verbrokkel het, verval het,

moet ons weer hierdie vrae herontdek.

Ps.117 wys daarop dat alle volke en alle nasies is geskape en daar gestel om God te eer.

Dit is die eis of oproep, of hul dit wil erken of nie, of almal gaan luister of nie.

En let daarop nasies = goyim, d.w.s. nie net Israel nie, maar elke volk op aarde word geroep om God te dien.

Nie net wittes nie, nie net swartes, of geles nie, almal!

Toe sing hulle ‘n nuwe lied en sê: U is waardig om die boek te neem en sy seëls oop te maak, want U is geslag en het ons vir God met u bloed gekoop uit elke stam en taal en volk en nasie, en het ons konings en priesters vir onse God gemaak, en ons sal as konings op die aarde heers. – Op. 5:9,10

Nou weet ons dat die mens afgedwaal het van hierdie roeping

Gen 3 met die sondeval, en al die gevolge daarna …

In Gen.10 lees ons van die mens se pogings om ‘n ryk te bou los van God, mense pogings om homself te verlos, sy eie wet daar te stel.

Ps.2 vertel vir ons die geskiedenis: Waarom woel die nasies en bedink die volke nietige dinge?  2 Die konings van die aarde staan gereed, en die vorste hou saam raad teen die HERE en teen sy Gesalfde en sê:  3 Laat ons hulle bande stukkend ruk en hulle toue van ons afwerp!

Dit is die mense se poging regdeur die geskiedenis.

Vandag nog – deur ‘n nuwe wêreldorde los van God te probeer skep,

ook in die nuwe goddelose SA.

Die valse kerk en die valse staat probeer God op aarde wees, mens wat hulself probeer red, sy eie geregtigheid daarstel, in die plek van God se geregtigheid in Christus.

En die slegte vrugte daarvan word ook in ons land gesien:

  1. oor die miljoen aborsie-moorde vanaf 1996
  2. 20 000 moorde per jaar
  3. Verkragtings, diefstal
  4. Onreg, magmisbruik, wanbesteding

En, onthou, dit is nie net swartmense nie, maar ook witmense wat deel in hierdie statistiek.

Ook ons eie mense wat heidene word in die nuwe SA, self-geregverdig.

Ook mense met wit vanne maak die koerante vir verkeerde redes,

mense met afrikaanse vanne, afstammelinge van die volksplanting

Kyk maar na tv programme, tydskrifte, media, ens…

Die volke oor die algemeen,

maar ook ons volk dien nie meer die Here volgens sy Woord nie.

Ook ons volk het afgedwaal, toe dit te goed begin gaan het in die 2de helfte van die 20ste eeu.

Ook mense van ons volk aanbid gode, ontheilig die sabbat, moor en steel en lieg,

Dit lyk of daar geen hoop is nie …

Maar DANK God, dat Hy ook redding en uitkoms gee, v.2

Dit sien ons in die tweede plek:

Die volke moet die Here juis loof,

“Want sy goedertierenheid is geweldig oor ons, en die trou van die HERE is tot in ewigheid. Halleluja!”

Die Here is ook genadig en goed, en sy trou bly in ewigheid.

Hy het sy kinders onder elke volk wat Hy wil en sal red.

Dit was dan ook van die begin af God se reddingsplan met die wêreld

In Gen.12:3 lees ons van die belofte aan Abraham:

In jou sal al die nasies/geslagte/volke (ethnos) gered word.

Dit was ook die doel van Jesus se koms:

Luke 2:29-32   29 Nou laat U, Here, u dienskneg gaan in vrede volgens u woord,  30 omdat my oë u heil gesien het,  31 wat U berei het voor die oë van al die volke —  32 ‘n lig tot verligting van die nasies en tot heerlikheid van u volk Israel.

En daarom, as Christus opgestaan het en opvaar, die groot Opdrag:

Matthew 28:18-20  18 En Jesus het nader gekom en met hulle gespreek en gesê: Aan My is gegee alle mag in die hemel en op aarde.  19 Gaan dan heen, maak dissipels van al die nasies, en doop hulle in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees; en leer hulle om alles te onderhou wat Ek julle beveel het.  20 En kyk, Ek is met julle al die dae tot aan die voleinding van die wêreld. Amen.

En dit was onderliggend aan die gebed van Jan van Riebeeck in 1652, waarmee hy hier aan die suidpunt van Afrika aangekom het.

Om die evangelie hier onder die volke te bring,

om die Christelike beskawing hier te vestig onder alle volke.

Dit was sy gebed op 6 April 1652 waaruit ons volk gebore is:

Om die Here te loof en te prys onder al die volke

Die gelofte by Bloedrivier het dit bevestig: 1838,

om sy kerk in stand te hou, onder alle volke.

Om God te eer as ‘n volk, sy kerk te bou in Afrika.

Deur baie sending en evangelisasie is hierdie boodskap deur die eeue verkondig.

Sommige het dit aangeneem, baie verwerp dit, vandag nog.

Maar sien ons dit vandag nog as ons roeping, geliefdes ?

Of bestaan ek nou maar net vir my aftrede, om dood te gaan, alles is verby?

Dink ek nog aan die nageslag ?

Dat die erwe van ons vaders vir ons kinders erwe bly,

met die groot doel: die verheerlik van God se Naam in Christus?

Ja, ons land is van ons weggeneem …. maar agter dit sit die tugtende hand van God.

Ons het afgedwaal van sy gebooie

Ons lewe in afvalligheid.

Die belydenis van geloof,

huweliksbeloftes,

doopbeloftes word vertrap … in die kerke, deur ‘ons mense’!

Omdat Afrikaner sy roeping vergeet het,

die Evangelie vergeet het, daarom het ons ons vryheid verloor.

Die antwoord is eenvoudig: terug na v.2!

Verootmoediging voor God, dat Christus ons sal red en bevry,

bo alles van die sonde, wereld en die Satan se aanslae

Opnuut moet ek vra wat my doel en roeping is in die lewe.

My lewe toewy aan God in Christus … persoonlike bekering

My gesin toewy aan die Here … gesinsreformasie (vader, moeder, kinders)

“Die geskiedenis bewys dat as die huisgesin gesond is, beide kerk en staat bloei. Die huisgesin is die bron van die menslike samelewing. Gee ons dus Gereformeerde huisgesinne, en die Gereformeerde Kerk sal bloei. Anders gaan ons gewis ‘n donker toekoms tegemoet.” – Totius

My gemeente, bydraes, kerkbewoning, omgee vir mekaar!

Maar dan ook, ons kinders moet nie net die geskiedenis vd Bybel geleer word nie,

Maar ook van ons land se geskiedenis en veral ons volk se geskiedenis,

die goeie en slegte dinge, sodat ons opnuut nie ons heil by mense en volke sal soek nie, maar by die Here van Ps. 117.

Terug na ons roeping volgens Ps.117:1,2

Dit is die enigste weg

Om nie net as individue nie, maar ook as ‘n volk weer ons roeping te volbring.

Mag die Here ons help om sy Koninkryk, sy eer, sy Seun in alles in ons lewens te soek, wat ookal die toekoms inhou vir ons gesinne, gemeentes, volkere en land.

Mag die woorde van prof. HG Stoker, ook waar word in ons tye (beklemtonings bygevoeg):

Nieteenstaande hierdie agteruitgang glo ek nog dat daar ‘n kern van ons volk is wat aan sy verlede ten volle trou bly en in die regte rigting voortbou.  Ek glo nog dat daar ‘n tyd sal kom waarin God ons volk sal wakker skud tot ‘n stryd wat die so nodige antitese sal skep en die toegedekte antitese, die dubbelslagtige en dubbelhartige karakter van die sinkretisme, sal ontbloot en daardeur vernietig – ‘n stryd wat noodwendig op kerklike en godsdienstige terrein sal moet begin omdat die Calvinisme die geestelike wortel van ons volksbestaan is.  Ek glo dit omdat die taak wat God aan ons volk hier in Suid-Afrika en ten bate van die hele Afrika gestel het, nog lank nie afgehandel is nie, ‘n taak waarin die stryd tussen Oos en Wes ‘n sentrale rol gaan speel. Dat God ons volk roep, blyk duidelik uit die roeping van ons volk in die huidige wêreldverwarring.”

Amen.

___________________________________

Sien ook die volgende artikels oor Stigtingsdag, oftewel Jan van Riebeeckdag:

Stigtingsdag

Jan van Riebeeck kom aan in die Kaap

Gereformeerde volksplanting

Troospreek: Christus troos ons met sy besoek, sodat ons mekaar sal besoek met die troos van die Evangelie (Joh. 1:14)

(‘n Preek opgedra aan my vader en familie, met die afsterwe van my moeder op 27 Maart 2019, asook ‘n geliefde lidmaat van my gemeente, Fred Carr, wat oorlede is op 30 Maart 2019).

Lees: Johannes 1:1-18

Teksverse: “En die Woord het vlees geword en het onder ons gewoon—en ons het sy heerlikheid aanskou, ‘n heerlikheid soos van die Eniggeborene wat van die Vader kom—vol van genade en waarheid.” – Joh. 1:14

Tema: Christus troos ons met sy besoek, sodat ons mekaar sal besoek met die troos van die Evangelie.

Preekopname (GK Carletonville, 2019-03-31. nota: die opname is meer volledig as die teks hier onder):

Aflaai: Johannes 1:14 (regs kliek en ‘save [link] as’; of kliek op 3 kolletjies om af te laai)

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

In hierdie woorde van Joh. 1:14, hierdie een vers,

vind ons die goeie nuus,

die evangelie van God in Jesus Christus,

vir ons as verlore sondaarmense.

Dit is ons groot troos, ons enigste troos, in lewe en in sterwe …

Dit wat ons hierdie week baie intens belewe het:

– my moeder, ons ouma wat gesterf het, afgelope Woensdag.

– Fred, wat gesterf het, gister.

Ja, net in daardie paar woorde va Joh. 1:14:

en die Woord het vlees geword, en onder ons kom woon …

word ons lewens, ons ganse bestaan bepaal.

Sodat ons altyd, of dit nou in swaarkry tye of goeie tye is,

ons nooit hopeloos of verlore sal wees nie,

WANT DIE WOORD, HET VLEES GEWORD, EN ONDER ONS KOM

WOON.

Kom ons luister na hierdie troos opnuut vanoggend,

elkeen met ons vrae, kruisdra, worstelinge, hartseer….

 

1 Eerstens, wie het onder ons kom woon?

Die antwoord is die Woord, die Seun van God, God self,

ons het dit daar gelees in daar die eerste 2 verse (lees) …

En Hy wat ons ons kom woon het, is ons Skepper, vers 3 … (lees)

Die Seun van God, was van ewigheid tot ewigheid by die Vader,

dit hoor ons ook daar in vers 18 (lees) …

Die nuwe Direkte Vertaling het dit as volg: “… die enigste Seun, self God,

wat teen die bors van die Vader is, Hy het Hom bekend gemaak.”

 

God self kom besoek ons, geliefdes!

Besef ek en u dit nog?

Is daar ‘n belangriker besoek ooit wat ons kon ontvang het?

As dat God vlees geword het, mens geword het in Christus,

en ons kom besoek het?

 

2 Tweedens, vers 14 sê Hy het onder ons kom woon.

Die woord beteken letterlik: om te tabernakel.

Die Here het kom tent opslaan in ons midde.

Onder ons, u en ek!

Want, Hy is ‘n God wat besoek doen!

En hoekom kom besoek Hy ons?

Dit het verse 5-11 vir ons geopenbaar:

weens die duisternis wat in die wêreld gekom het,

deur die sonde, die sondeval van Adam en Eva,

maar dan ook die sonde wat deur die nageslag gevolg het.

My …. ons sonde!

En die sonde is die oorteding van God se gebooie,

en die dood is die ergste gevolg daarop,

Nee, eintlik die tweede ergste, want deur die sonde volg ook die tweede dood,

dat ons as mense verlore gegaan het in die hel, weens die sonde.

En nou kom ons Here in Christus,

en kom woon midde sondaarsmense,

Hy kom besoek ons, Hy soek ons op,

om ons red van die sonde en dood,

en onder ons te kom woon!

Ons sien dit regdeur die Heilige Skrif:

i. Na die sondeval, Gen. 3, probeer die mens wegvlug van God

se teenwoordigheid, dat Hy nie onder hul woon nie.

Maar God roep hulle terug, Hy soek hulle op,

en skenk redding, die moederbelofte van Ge. 3:15,

dat Christus sal kom, die Saad, sal onder ons kom woon,

om ons te kom red van sonde, dood, die hel.

ii. Die Here se volk wat vasgevang was in Egipte

en dan gaan besoek Hy hulle, om hul te red,

uit die slawehuis van die sonde …

iii. As sy volk in die woestyn is,

dan bewaar Hy hulle, en beveel dat ‘n tabernakel opgerig word,

sodat Hy onder hul kan woon…

iv. En dan as die volk later in Kanaan woon,

maar afvallig raak en verdruk word,

weggevoer word in ballingskap,

dan kom die Here weer, besoek hulle, kom red hulle

Hy red sy volk keer op keer.

 

En al hierdie besoeke, regdeur die OT,

was ‘n skadu en heenwysing na die volmaakte besoek

wat sou kom, in Jesus Christus, om ons te red, te heilig

Sodat Hy nou deur sy Gees en Woord onder ons woon,

maar eendag volkome dit na gees en liggaam vir ons doen,

met die wederkoms, met die opstanding uit die dood.

 

Daarom die oproep van vers 12,

as ons werklik getroos wil wees, midde die aanslae,

midde die hartseer wat ons nou beleef oor geliefdes,

die afgelope week wat gesterwe het.

Dan moet ons luister na die woorde daar in verse 12, 13.

Ook as ons hierdie en/of volgende week by oop grafte gaan staan:

(lees vers 12, 13).

 

3) En wat behels, derdens, God se besoek dan aan ons, om by ons te kom woon?

Ons het dit gelees daar in vers 16 (lees)

Genade en waarheid, waarheid en genade!

Hoor u dit geliefdes,

Christus se besoek en woon onder ons behels beide!

Die waarheid van God se Woord, sy wil vir ons,

maar ook genade, dat daar vergifnis is,

vir hulle wat hul sonde bely, aflê en daarteen stry!

Dit beteken ook,

dat soos Jesus ons kom besoek het, onder ons woon.

Ons ook so mekaar sal besoek, en sal dien.

 

Die gedagte van besoek en woon,

het te doen met omgee vir mekaar,

verbond, gemeenskap, liefde, saamwees, intiem, ken…

Ek gee om vir jou lewe, en jou geluk hier op aarde,

maar bo alles vir jou ewige geluksaligheid.

Waar staan jy met die Here,

waar staan jy met Christus?

Dit is die groot vraag en troos van ons hele lewe!

Ook en veral by die oop graf…

Die Seun het vlees geword, onder ons kom woon,

sodat ons vir ewig kan lewe, in die woorde van Joh. 17:3,

“En dit is die ewige lewe, dat hulle U ken, die enige waaragtige God, en Jesus Christus wat U gestuur het.”

Ons as mense kan alles doen om die lewe hier bietjie beter te maak,

te help met medies, kos, klere, ens.,

maar geliefdes, ek het dit nou opnuut beleef, hoe nietig ons as mense is,

met al ons mediese vooruitgang, kan ons nie die dood keer nie.

Daarom het ons die Here so nodig, om ons fisies en geestelik te red!

sodat ons ewig by Hom, van nou en vir altyd sal lewe.

Op. 21 roep dit uit aan die einde, mag dit waar wees van ons lewens:

3 En ek het ‘n groot stem uit die hemel hoor sê: Kyk, die tabernakel van God is by die mense, en Hy sal by hulle woon, en hulle sal sy volk wees; en God self sal by hulle wees as hulle God. 4 En God sal al die trane van hulle oë afvee, en daar sal geen dood meer wees nie; ook droefheid en geween en moeite sal daar nie meer wees nie, want die eerste dinge het verbygegaan. 5 En Hy wat op die troon sit, het gesê: Kyk, Ek maak alles nuut.

Daarom, elke dag, elke Bybellees, huisgodsdiens, elke preek en erediens,

besef opnuut dit kan die laaste wees, die lewe gaan so gou verby.

Maak seker, dat u, en u gesin, almal opnuut besef wat Joh. 1:14 beteken,

goeie nuus vir elkeen wat glo, maar die ewige dood wat in ongeloof sterwe:

En die Woord het vlees geword en het onder ons gewoon—en ons het sy heerlikheid aanskou, ‘n heerlikheid soos van die Eniggeborene wat van die Vader kom—vol van genade en waarheid. 

Amen.

Posted by: proregno | March 21, 2019

Die Kenmerke van die Valse Kerk – NGB artikel 20

Die Kenmerke van die Valse Kerk – NGB artikel 29

Met erkenning aan die bron, RFPA, plaas ek hierdie artikel oor die kenmerke van die valse kerk:

The Marks of the False Church part 1

This article was written by Rev. David J. Engelsma and published in the March 1, 1982 issue of the Standard Bearer.

“. . .As for the false Church, she ascribes more power and authority to herself and her ordinances than to the Word of God, and will not submit herself to the yoke of Christ. Neither does she administer the sacraments as appointed by Christ in His Word, but adds to and takes from them, as she thinks proper; she relieth more upon men than upon Christ; and persecutes those, who live holily according to the Word of God, and rebuke her for her errors, covetousness, and idolatry. These two Churches are easily known and distinguished from each other.”—Belgic Confession, Article 29

The “problem” of the article of our Confession of Faith quoted above is its absolute distinction between the true church and the false church. It does not speak of purer and less pure churches, of manifestations of Jesus’ body that vary in degree of faithfulness and doctrinal purity; but of “two Churches,” the true and the false.

Applied to the present situation of many, separated churches (denominations), the article might seem to teach that one particular institute is the only true church, while all the others are the false church. Such an interpretation of the article has been given by certain Reformed in the Netherlands; and, now and again, voices have been heard in the Protestant Reformed Churches expressing this position.

It is helpful for understanding the Confession’s teaching concerning the false church to have clearly in mind the reference of “true Church-false Church.” By the true church is not meant the invisible body of Jesus Christ. If this were the reference, the article would be distinguishing between the one, invisible, true church of Christ and the one, invisible, false church of the devil. Some have tried to escape the difficulty of the article’s “true Church-false Church” distinction by resorting to this explanation. That this is not meant is plain from the Confession’s admission that the true church has hypocrites mixed in with the good, which cannot be said of the invisible church of Christ. Also, the article makes plain that it refers to a church that has marks which we can see: preaching, sacraments, and discipline—a visible church, therefore.

Neither is this article primarily concerned with our duty to distinguish between believers and unbelievers. It is the case that true members of the church have a certain mark that sooner or later also distinguishes them from hypocrites, namely, a living faith. It is not, however, the point of this article to speak of the distinction between true and false members of the church, i.e., believers and unbelievers (“we speak not here of hypocrites, who are mixed in the Church with the good. . .”).

The article refers to the true institute of the church and the false institute of the church. The purpose of this article is the practical one of calling believers to membership in a true congregation and denomination and warning believers against membership in a false congregation and denomination. In order that believers may discern the true and the false, the marks of both are set forth. That this is, in fact, the subject is evident, first, from the mention of “the body and communion of the true Church”; second, from the fact that it is the institute that preaches, administers sacraments, and exercises discipline; and, third, from the fact that it is the institute that always has hypocrites mixed in with the good.

In any discussion of the false church, it is important to note the clear teaching of our Confession that the true church is never pure in the sense that all members are true believers. In the New Testament church, as among the Old Testament congregation, “they are not all Israel, which are of Israel” (Romans 9:6). It is also important to remember that the living members of the true church are not perfectly, or even nearly perfectly, holy. On the contrary, there “remain in them great infirmities.” (Cf. also the Heidelberg Catechism, Q. 114) This is important to keep in mind because there always are sects which wickedly break with the true church, as though she were the false church, because they see hypocrites in the church and because they do not find the lives of the members of the church as holy as they would like them to be.

Calvin warns against this: “Thinking there is no church where there is not complete purity and integrity of conduct, they, through hatred of wickedness, withdraw from a genuine church, while they think they are shunning the company of the ungodly” (Institutes, IV, I, 13). No one may despise, or leave, the church because wicked men appear in it; nor may anyone reject a church as false church because the members, including the officebearers, are sinful men. Calvin is correct when he analyzes this separatistic spirit and action as “excessive moroseness (which) is more the result of pride and a false idea of sanctity, than genuine sanctity itself, and true zeal for it. Accordingly, those who are the most forward, and, as it were, leaders in producing revolt from the Church, have, for the most part, no other motive than to display their own superiority by despising all other men” (Institutes, IV, I, 16).

The false church is an assembly that has the name and appearance of the church of Jesus Christ, but which has so apostatized from the word of God, or corrupted it, that Christ is not present in her preaching, sacraments, and discipline as head and Savior, so that his Spirit does not work faith, or give salvation, through these activities of the church. There may be children of God scattered among false churches, but this is in spite of the work of these churches; and these children of God must leave.

Mohammedanism is not a false church, but a pagan religion. The Jehovah’s Witnesses, Mormons, and the Unification Church of Moon are not false churches, but cults. But a Protestant church with an orthodox tradition; a smiling preacher with Christ always on his lips; and a congregation that bends over backward to show warmth and friendliness for Jesus’ sake (especially to new members) which denies the Godhead of Jesus and atonement of sin in the blood of the cross and which teaches social salvation by human works is a false church.

It is exactly the name and semblance of a Christian church that pose a threat to God’s people and that make the warning against the false church necessary.

Holy scripture sounds this warning. Matthew 7:15 tells us to “beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves.” Where there is false prophecy, there is a false church. John 10:1 speaks of a pretender-shepherd of the flock of Christ “that entereth not by the door into the sheepfold, but climbeth up some other way.” Commenting on this text, Calvin explains: “For if they who are called shepherds attempt to lead us away from Christ, we ought to flee from them, at the command of Christ, as we would flee from wolves or thieves; and we ought not to form or maintain intercourse with any society but that which is agreed in the pure faith of the Gospel.” Before the second coming of Christ, Antichrist will sit as God “in the temple of God, showing himself that he is God” (2 Thess. 2:4). This takes place through the diligent, seemingly Christian labor on his behalf of the “false prophet” (Rev. 13:11ff.; Rev. 19:20).

The Marks of the False Church part two

The identifying mark of the false church is that she lacks the marks of the true church, i.e., the pure doctrine of holy scripture, a pure administration of the sacraments; and the exercise of church discipline in the correcting of sin. Rich in the incidentals of size, ecclesiastical reputation, earthly influence, religious ritual and busyness, and pomp (which, alas, fascinate many professing Christians in every age); she is destitute of the essentials of the body of Jesus Christ in the world. 

Still, she makes something of preaching, sacraments, and discipline. What she makes of them gives her away. She preaches another gospel than the gospel of salvation from sin by grace alone. She corrupts the administration of the sacraments by adding to the sacraments ordained by Christ, both as regards number and ritual; by taking away from the administration elements prescribed by Christ; by administering them to persons whom Christ judges unworthy; and, not least, by corrupting the meaning and truth of the sacraments in her teaching. She perverts the key power of discipline, for not only does she refuse to excommunicate those who live impenitently in grossest disobedience to the Law of God, but she also turns in fury upon those who, in their zeal for holiness, rebuke her for her wicked doctrines and evil practices. In short, she is not founded on, subject to, or upholding the truth of God’s word, sacred scripture. Not submitting, thus, to the yoke of Christ, she is not Christ’s bride, but a whore. 

Since every believer knows the word of God, it is easy for him to know and distinguish the false church from the true church. 

It is a mistake to identify one particular institute as the true church in distinction from all others which are then regarded as false. This is the position of Rome. Rome is the true church; all other churches are false. There might seem to be a softening of this hard line today. Rome calls the Protestants “separated brothers.” The Second Vatican Council went so far as to refer to Protestant congregations as “Churches or ecclesial communities” and to say that “in some real way they are joined with us in the Holy Spirit” (“Dogmatic Constitution on the Church,” Chapter II, 15). But Vatican II also insisted that Rome is “the Church,” “Mother Church,” and made clear that the “separated brothers” (read: “prodigal sons”!) must return to Rome. 

With the exception of Luther in his most fiery, and least attractive, moments, the Reformers did not take the position that all churches except one were false. At the time of our Confession, Protestantism had divided into Lutheran churches and Reformed churches. Calvin, Farel, Beza, De Bres, and other Reformed leaders recognized the Lutheran churches as true churches, as well as the Reformed churches (cf. A. D. R. Polman,Onze Nederlandsche Geloofsbelijdenis, III, pp. 351ff.). 

Herman Hoeksema warns against a fanatical application of the “true Church-false Church” distinction: “This does not mean that the believer who takes this calling seriously (the calling to join himself to the purest manifestation of the church in the world—D.E.) imagines that no one is saved outside of the particular church in which he has his membership” (Abundant Mercy, p. 78). 

The Roman Catholic Church is the false church. This was the intent of the description of the false church in Article 29 of the Belgic Confession, along with the Anabaptist sects. In a corresponding article, Article 28, the French Confession of Faith of 1559 expressly names “the papal assemblies,” condemning them as “properly speaking. . .no Church,” since the pure word of God is banished from them, their sacraments are corrupted, or falsified, or destroyed, and all superstitions and idolatries are in them.” It does, however, see “some trace of the Church. . .left in the papacy,” so that Roman Baptism is recognized as valid Baptism. (Cf. Calvin, Institutes, IV, II, 11.) The Reformed agree with Luther’s judgment of Rome: 

. . .it is evident that as the arch-whore of the devil they have abandoned the ancient church and its ancient bridegroom and have not only become apostate and heretical (for that word is too light and too honorable for such a hussy), but Antichrist and ‘antigod,’ indeed, the last and most shameless bride of the devil, setting herself up even above God (just as her bridegroom in heaven wanted to do)” (“Against Hanswurst,” Luther’s Works, Vol. 41, p. 205).  

Rome preaches another gospel of righteousness by works, wreaks havoc with the sacraments, and is stained red with the blood of countless thousands of Waldensian, Huguenot, Dutch Reformed, and other saints. Although some treacherous Reformed congregations may pray for Rome as was done when the Roman idol came to Chicago not long ago, the souls of the martyred saints under the altar pray against Rome, saying, “How long, O Lord, holy and true, dost Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?” (Rev. 6:10); and we do still pray, with heartfelt sincerity, the petition once found in the Anglican liturgy: “From the tyranny of the Bishop of Rome, and all his detestable enormities, good Lord deliver us.” 

Apostate, modernist Protestant churches are the false church. These are the churches that deny the Godhead of Jesus and the blood-theology of the cross; proclaim humanism and social improvement for a gospel; and, while nourishing in their bosom (and at the holy table of the Lord) every kind of heretic, revolutionary, and scoundrel, bar from their ministry those men who cannot but submit to the commandment of God prohibiting the ordination of women, and harass, persecute, and drive out the godly. 

Like the Anabaptist sects at the Reformation, the churches of our day which are founded on spiritual experiences rather than the word of God and which proclaim their “baptism with the Holy Spirit” rather than the cross of Jesus Christ and the forgiveness of sins are the false church. 

The marks of the false church become horrifyingly visible in Reformed churches in Europe and in our land. There is the basic denial of the authority of the word of God, holy scripture, not only in practice, but also in official declaration. By virtue of this fact, Jesus Christ is renounced as head of the church and his yoke cast off. Instead of the pure doctrine of the gospel is preached worldly liberation (of females, blacks, the poor, homosexuals, and what not), or universalism, or salvation dependent on man’s works and will. Instead of the things which Jesus has commanded are preached the commandments of men, as the rule of a Christian life. Churches profane the sacraments by admitting to them members who maintain doctrines and practices inconsistent with the name of Christians. The powers in the church, an arrogant hierarchy, puffed up by and jealous of their own authority, if unable to excommunicate the pastors and people who rebuke the church for her errors, persecute them with ridicule and various pressures; and govern the church, not according to the word, but by pulling strings and shameful political maneuverings, so that their will is done. 

This is not to say that they have become the false church, much less that there are not true churches among them; but it is to say that the apostasy from the word of God in Reformed churches is the deadly serious matter of losing the marks of the true church and becoming the false church. 

No one may join the false church for any reason. All those who are in a false church must leave, regardless of the consequences. And for one to leave the true church for a church which apostatizes is not only inexcusable carelessness and folly, but is also contrary to the ordinance of God. From the true church, “no man has a right to separate himself.”

____________________________

Sien ook hier die reeks oor die kerk: Die kerk by dr. WJ Snyman

 

DR. WILLIE JONKER OOR HOMOSEKSUALISME IN SY ROMEINE KOMMENTAAR: DIE VERANDERINGS VAN 1969 NA 1998?

26 Daarom het God hulle oorgegee aan skandelike hartstogte, want hulle vroue het die natuurlike verkeer verander in dié wat teen die natuur is; 27 en net so het ook die manne die natuurlike verkeer met die vrou laat vaar en in hulle wellus teenoor mekaar ontbrand: manne het met manne skandelikheid bedrywe en in hulleself die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang. (Rom. 1:26-27 A53)

26 Daarom gee God hulle oor aan skandelike drifte. Hulle vroue verander die natuurlike omgang in ‘n teen-natuurlike omgang.  27 Net so laat vaar die mans ook die natuurlike omgang met die vrou en brand van begeerte vir mekaar. Mans pleeg skandelikhede met mans en bring oor hulleself die verdiende straf vir hulle perversiteit. (Rom. 1:26-27 A92)

26 Daarom het God hulle oorgegee aan skandelike drange: Hulle vroue het die natuurlike seksuele omgang verruil vir omgang wat teen die natuur is. 27 *Net so het ook die mans, terwyl hulle die natuurlike seksuele omgang met die vrou laat vaar het, vurig begin brand van begeerte na mekaar; mans het met mans skandelikheid bedryf en in hulleself die verdiende loon vir hulle afwyking ontvang. (Rom. 1:26, 27 Direkte Vertaling)

Dr. Willie se verklaring in 1969 weergawe van sy Romeine kommentaar (beklemtonings bygevoeg):

“26, 27 Terwyl al wat ’n wysgeer was in die tyd van Paulus geleer het dat die goeie geleë is in ’n lewe volgens die natuur. was dit juis die ellende van die heidene dat hulle deur hulle sonde teen die natuur in gegaan het. Waar die liefde tot God nie bestaan nie, verword ook die onderlinge liefde tussen die mense. Die seksuele perversiteite is veral ’n openbaring van die vervanging van die natuurlike liefde deur die teen-natuurlike. Paulus noem hier die homoseksualiteit by vroue en mans as uiterste voorbeeld van die verwording van die natuurlike medemenslikheid.

In die oorgegewenheid aan hulle skandelike luste wat tog geen bevrediging kan vind nie en die morele en geestelike gevolge daarvan, ontvang die heidene in hulleself die noodwendige vergelding van hulle dwaling. Die dwaling waarvan hier sprake is, is die godsdienstige dwaling waarvan v. 18 e.v. spreek.” [W.D. Jonker, Die Brief aan die Romeine, NGK Uitgewers, Pta, 1969)

My opmerkings:

1 Dr. Willie Jonker noem hier die sonde van homoseksualisme baie duidelik, deur die woord ‘homoseksualiteit’ te gebruik.

2 Homoseksualisme is die ‘uiterste voorbeeld van die verwording van die natuurlike medemenslikeheid’.

3 Om homoseksualisme te bedryf, en/of goed te praat en te akkomodeer (sien Rom. 1:32), is heidense gedagtes en geloofsoortuigings, nie Christelik oftewel Bybels nie.

4 Homoseksualisme is ‘n teken nie van dat God nog gaan oordeel nie, maar is deel van God se oordeel self, die “noodwendige vergelding van hulle dwaling.”

5 Die wesentlike dwaling is nie die homoseksuele seksuele wanpraktyke self nie, laasgenoemde is slegs die vrug/gevolg van die groter erger dwaling van verse 18-25, soos dr. Wille skryf: “Die dwaling waarvan hier sprake is, is die godsdienstige dwaling waarvan v. 18 e.v. spreek.”

6 Die godsdienstige dwalinge van v. 18-25 is:

6.1 Die waarheid van God word onderdruk (v. 18)

6.2 God word nie verheerlik of gedank nie (v. 21)

6.3 Dwase en onverstandige duister harte  bepaal wat is reg en verkeerd (v. 21, 22)

6.4 Afgodery, die waarheid van God, die Skepper word verruil vir die skepsel (v. 23, 25)

7 En die gevolge is dat die Here hul oorgee (let wel: God gee oor, aktief), aan hulle afgode:

7.1 aan hul sondige harte en denke (v.24) … wat hul glo

7.2 onreine dade onder mekaar (v. 24) … wat hul doen

8 Die gevolg is die sondes van vers 26-31, en dat die mens homself regverdig, sy sondes – veral vandag van homoseksualisme – dit probeer goedpraat, akkomodeer, asof dit nie sonde is soos alle ander sondes wat in verse 29-31 genoem word nie.

9 Ironies, wat die Skrif as een van die ergste sondes noem, word vandag geregverdig, nl. homoseksualisme, maar nie die ander sondes in vers 29-31 nie?

10 Implikasie vir vandag: elkeen wat die sonde van homoseksualisme goedpraat, regverdig, is in denke en dade skuldig aan die godsdienstige dwalinge wat hierbo genoem word by nr. 6 (Rom. 1:18-25), dus is valse profete, is in wese heidens, nie meer gelowiges nie, is evangelisasie en sending terrein, nie gespreksterrein nie.  Ware gelowiges moet nie onder sulke valse leraars sit of leiding verwag nie, gaan weg van hulle, leer die Koning en Herder van die Kerk:

“Laat hulle staan; hulle is blinde leiers van blindes. En as ’n blinde ’n ander blinde lei, sal altwee in die sloot val. (Matt. 15:14 A53)

Die basiese evangelie, soos deur Paulus uiteengesit word in die res van die boek Romeine, moet aan hulle wat homoseksualisme beoefen en/of ‘goedkeur’ (v. 32), verkondig word, met liefde, krag en waarheid, WANT,

“Sal ons in die sonde bly, dat die genade meer kan word? 2 Nee, stellig nie! Ons wat die sonde afgesterf het, hoe kan ons nog daarin (voort)lewe? 3 Of weet julle nie dat ons almal wat in Christus Jesus gedoop is, in sy dood gedoop is nie? 4 Ons is dus saam met Hom begrawe deur die doop in die dood, sodat net soos Christus uit die dode opgewek is deur die heerlikheid van die Vader, ons ook so in ’n nuwe lewe kan wandel. (Rom. 6:1-4 A53)”

Glo hierdie woorde van God, bid die Here dat hy dit op my en jou hart en lewe mag skryf deur sy Gees, en bly dan genadig lewe.

Verwerp dit, en sterwe dan in jou sonde, omdat jy “in ongeregtigheid die waarheid onderdruk” (Rom. 1:18):

“Want die loon van die sonde is die dood, maar die genadegawe van God is die ewige lewe in Christus Jesus, onse Here.” (Rom. 6:23 A53)

Dr. Willie se verklaring in 1998 weergawe van sy Romeine kommentaar: 

“26–27 Terwyl al wat ’n wysgeer in die tyd van Paulus was geleer het dat die goeie geleë is in ’n lewe volgens die natuur, was die ellende van die heidene juis dat hulle deur hulle sonde teen die natuur ingegaan het. As gehoorsaamheid aan Gods gebod nie bestaan nie, verword ook die onderlinge liefde tussen die mense. Seksuele perversiteit is volgens Paulus ’n vervanging van die natuurlike liefde deur teen-natuurlike wellus wat van ’n skandelike aard is en tog geen bevrediging kan bied nie. Hy teken ’n prent van die seksuele bandeloosheid in die wêreld van sy tyd en sê dat diegene wat daarby betrokke is oor hulleself die verdiende straf vir hulle perversiteit bring.” [Jonker, W. D. (1998). Die brief aan die Romeine (Ro 1:26). Kaapstad: N G Kerk-Uitgewers.]

“My opmerking of vraag: hoekom is die woord ‘homoseksualisme’ in die 1969 uitgawe verwyder uit die 1998 uitgawe, asook die koppeling tussen homoseksualisme en die bron van hierdie sonde, die dwalings van verse 18-25?

Is dit dr. Willie Jonker wat dit self verander het, of ‘n latere redaksie, en hoekom?”

Posted by: proregno | February 20, 2019

Leer Op. 22:14 (OAV) redding deur werke/wetsonderhouding?

Leer Op. 22:14 (OAV) redding deur werke/wetsonderhouding?

“Salig is die wat sy gebooie doen, sodat hulle reg kan hê op die boom van die lewe en ingaan deur die poorte in die stad.” – OAV, 1933/53 vertaling

“Geseënd is dié wat hulle klere was, sodat hulle reg kan hê op die boom van die lewe en deur die poorte in die stad kan ingaan. – NAV, 1983/92 vertaling

   “Geseënd is diegene wat hulle stolass was sodat hulle reg kan hê op die boom van        die lewe, en die stad deur die poorte kan binnegaan. – Direkte Vertaling

Ek dink almal (behoort saam te) stem saam oor die wesentlike belangrikheid en kosbaarheid van die leerstuk van die redding uit genade alleen, deur die geloof in Christus alleen, sonder enige werke (Ef. 2:8-10). Dit is ons groot troos, in lewe en sterwe, na liggaam en siel (HK v/a 1). Daaroor stem ons saam, en ons moet sorg dat ons vertalings ook getrou die Skrif navolg in hierdie waarheid wat dit openbaar.

Herman Grobler, het ’n artikel geskryf oor die vertaling van Op. 22:14, soos dit verskillend weergegee word deur die OAV en die NAV op grond van verskillende grondtekste wat gebruik word. Die volledige artikel kan hier gelees word, en die leser hier moet dit asb lees voor u my opmerkings hier onder lees:

Die voorwaarde om gered te word. Openbaring 22:14

Ek meen die skrywer, alhoewel hy dit seker sal ontken, het ’n onderliggende anti-OAV agenda, wat baie meer probeer sê as wat daar in die oorspronklike taal self staan, ongeag watter grondtekste gebruik word, en dit is jammer.

Ek verduidelik as volg:

1. Die voegwoord ‘sodat’ (Grieks: ἵνα [hina])
Die Griekse voegwoord ‘hina’ (+ subj) word gebruik, wat dui op “doel, gevolg, vrug”, nie ‘voorwaarde’ nie. Die algemene voegwoorde wat ‘voorwaarde’ aandui (as/indien) van die Grieks (ei), word nie hier gebruik nie, so mens moet klaar net daaroor versigtig wees. ‘Doel/gevolg’ (vrug) is heeltemal iets anders as ‘voorwaarde’. (“hina, that, in order that. The word is used to introduce a purpose clause”, The New Linguistic and Exegetical Key to the Greek NT)

2. Die voegwoord wys in Op. 22:14 op die genadeloon vir sy salige regverdiges (om te eet van die boom van die lewe, ens.), hulle wat gewas is en as vrug, aanhou gewas word in Christus se bloed, en dit openbaar deur volgens sy gebooie/woord te lewe

Op. 22:14, in beide vertalings, se fokus gaan nié oor regverdiging nie, maar die vrug van regverdiging, nl. heiligmaking, waaraan die kinders van die Here gekenmerk word, want geen onregverdige kan bestaan voor die Here, in sy heilige stad nie.

Die voegwoord dui nie ‘voorwaarde’ aan nie, maar ‘doel en gevolg’. Op. 2:14 se hina wil juis, reg verstaan in die konteks van Openbaring en die res van die Skrif,  ‘die resultaat aanwys of die gevolg van ons kindskap’. Dit ‘identifiseer’, dit stel nie ‘n ‘voorwaarde’ vir om nog eers gered te word nie, en dan eers reg te hê op die boom van die lewe nie. Dit beskryf die burgers van die koninkryk, en die loon wat hul uit genade ontvang (v. 12).

Die konteks dui dit reeds aan, sien vers 11, “laat die regverdige, nog regverdiger word”, en hulle wat dus reeds regverdig is (deur die bloed van Christus, Op. 7:14; 12:11)), word geopenbaar, word gekenmerk dat ‘hulle sy gebooie doen’ (v. 14), in kontras met die wat “buite is … hoereerders … moordenaars .. afgodedienaars” (vers 15), wat met hul lewens wys dat hul die  onregwerkers, onregdoeners, wetsverbrekers is waarvan Jesus praat in Matt. 7:21ev., en daaraan volhard.  Hulle is die waarvan gepraat word in vers 11, ‘die wat onreg doen, laat hom nog meer onreg doen; en wie vuil is, laat hom nog vuiler word.”

Hierdie kindskap van God se regverdiges, soos geopenbaar en gesien in wat hul ‘doen’, kan deur beide ‘hulle wat hul klere was’ (NAV) as ‘vrug’ daarvan dat hul deur Christus se bloed gewas is (7:14), asook ‘wat sy gebooie doen’ (OAV,God se gebooie doen as vrug van deur Christus se bloed gewas, daarom vers 7 se ‘die woorde van die profesie bewaar’). ) beskryf word, dus voortdurende of deurgaande heiligmaking, daarom vers 11 se ‘nog regverdiger word’.

Die ‘saliges’  is dus hulle wat vanuit die redding in dankbaarheid volgens God se gebooie lewe, en die doel/gevolg/vrug (nie voorwaarde tot nie) is dat diesulkes deel aan die boom van die lewe deel. Ons bely hierdie genadeloon in HK Sondag 24 v/a 63 “hierdie beloning word nie uit verdienste nie maar uit genade gegee”, sien weereens die konteks van vers 12.

Op. 22:14 wys dus op kenmerk van gelowig wees, of die identifisering van hulle wat in die stad van God gaan lewe, dit is nie poging om nog gelowig te word nie. Ons lees ook in 1Kor. 1:30 dat Christus ons “geregtigheid en heiligmaking en verlossing” is, nie die een of die ander nie, en die een vloei oor na die ander. Dit is ‘n pakket, jy het alles in Christus, of niks van Hom nie (Rom. 8:28-32).

3. Die regte verstaan van beide OAV en NAV se ‘sodat’
Verder, as mens die redenasie van Herman volg, moet mens dan konsekwent wees, want, sou die ‘redding deur wet/werke- aanklag’ teen die frase ‘wat sy gebooie doen’ (OAV) waar wees, dan geld dit netso sterk vir die vertaling: ‘dié wat hulle klere was” (NAV).

In laasgenoemde, soos dit daar vertaal is, gaan dit, soos met die OAV oor die mens wat iets ‘doen’, wat handel, deur te was. In die oorspronklike het ons te doen met deelwoorde in Op. 22;14 (wetsdoeners [OAV]; klerewassers [NAV]), wat beide in die aktief is, dus die mens wat handel, nie passief ontvang nie. Daardie deelwoorde dui op ‘n voortdurende proses (praesens, teenwoordige tyd), wat wys dit gaan hier oor ‘heiligmaking’ wat voortgaan, en nie die regverdiging nie, wat wel afgehandel is in die verlede deur Christus (Op. 7:14, daar is die ‘gewas’ in die verlede tyd, afgehandelde saak).

Dus, in die lyn van Herman se aanklag, kan dit dan so gestel word teen albei vertalings, as mens konsekwent is en Op. 22:14 as ‘voorwaarde’ verstaan:

1. Teen OAV: mense doen gebooie, sodat hul gered word.
2. Teen NAV: mense was hul klere, sodat hul gered word.

Die regte verstaan van Op. 22:14, is om dit egter te sien as kenmerk, gevolg, vrug. En die konteks gee ons weer aanleiding daartoe, as ons Op. 19:8 lees, in beide vertalings:

“En aan haar is gegee om bekleed te wees met rein en blink fyn linne, want die fyn linne is die regverdige dade van die heiliges.” (OAV)

“God het haar dit vergun om fyn, helder blink klere aan te trek.” Hierdie fyn klere is die regverdige dade van die gelowiges.” (NAV)

Beide vertalings wys daarop dat die ‘regverdige dade van die gelowiges’, dus, ook Op. 22:14 se ‘die wat sy gebooie doen’ en ‘wat hul klere was’ (NAV), is die vrug, gevolg, doel, ens., van wat aan die regverdiges, die saliges, wat aan ‘haar gegee is’ of ‘God het haar dit vergun’ (19:8).

Ja, die regverdige dade van die gelowiges is die vrug, doel, gevolg van die Lam se werk, sodat die ‘bruilof van die Lam’ kan plaasvind (19:7,9), ‘sodat’  die gelowiges, ‘sodat’ die regverdiges, ‘sodat die wat sy gebooie doen’, ‘sodat dié wat hul klere was’ saam vir ewig kan feesvier, God aanbid tot in ewigheid, dus hulle het reg op die boom van die lewe en sal ingaan deur die poorte in die stad, Op. 22:14.

Dat Op. 22:14 oor heiligmaking gaan as vrug van regverdiging, die gevolg van ons regverdiging, word as volg verduidelik deur prof. EP Groenewald,

22:14 Die woord bring seën en vervloeking. Die sewende “Geseënd” uitspraak (vgl. 1:3) bring ’n toesegging aan dié wat hulle klere was. Voorheen is gepraat van hulle wat hulle klere in die bloed van die Lam wit “gewas het”, eenmaal in die verlede (3:14; 7:14; 1 Kor 6:11). Maar nou word daardie mense, dit wil sê die gelowiges, aangedui as mense wat nog elke dag hulle klere was, deur reiniging van sonde by die Lam te soek vir die sonde van die dag. Wie dit doen, het reg op die boom van die lewe (22:2) en hulle kan deur die poorte van die nuwe Jerusalem ingaan (21:27).

Bron: Groenewald, E. P. (1986). Die Openbaring van Johannes (Re 22:14). Kaapstad: N G Kerk-Uitgewers.

4. Skrif met Skrif vergelyking van Op. 22:14

Herman het reeds met Skrifvergelyking gewys dat die NAV se gewas in Op. 22:14 die ‘vrug’ is wat op Christus se bloed wat ons rein was volg. Ek stem 100 persent daarmee saam. Maar hoekom nie dieselfde bybelse reformatoriese beginsel gebruik by die OAV se lesing van Op. 22:14 nie?  Dus ons moet mos ook Op. 22:14 in die verdere konteks van  Openbaring (soos hierbo gedoen reeds) en die res van die Bybel lees, om dit reg te verstaan, of hoe?

As mens dit doen, dan sal gesien word dat Op. 22:14 in die OAV beskryf die saliges as mense wat gered is, en nou God se gebooie doen as kenmerk/gevolg/doel, en nie as ‘voorwaarde’ om gered te word of gered te bly nie. Saliges is nou na hul redding, weer ‘doeners of daders van die wet’, nooit volmaak in hierdie lewe nie, maar uit genade, hoe langer hoe meer is heiligmaking kenmerk van hul lewe, as vrug van wat God vir hul in Christus gedoen het.

Net ’n paar voorbeelde wat wys dat die ‘doen van God se gebooie’ noodwendig vloei uit redding in Christus, oftewel die gevolg is van regverdiging, en dat sulkes wat daaraan gekenmerk word, deel aan die koninkryk van God, die boom van die lewe, ens.:

Matt. 7:21 “Nie elkeen wat vir My sê: Here, Here! sal ingaan in die koninkryk van die hemele nie, maar hy wat die wil doen van my Vader wat in die hemele is.”

Matt. 12:50 “Want elkeen wat die wil doen van my Vader wat in die hemele is, dié is my broer en suster en moeder.”

Hebr. 12:14 “Jaag die vrede na met almal, en die heiligmaking waarsonder niemand die Here sal sien nie.”

Op. 14:12 “Hier kom die lydsaamheid van die heiliges te pas; hier is hulle wat die gebooie van God en die geloof in Jesus bewaar.”

Nie een van ons sal beweer, of so hoop ek, dat hierdie verse redding deur ‘Christus plus werke’ leer nie, maar reg verstaan, beteken dit dat Jesus sê: die wat waarlik deur Hom gered word, deur Sy werke alleen (sien NGB art. 22,23), niks van ons s’n nie, sal die wil doen van die Vader, al is dit nie volmaak in hierdie lewe nie. Sy kinders se lewens word gekenmerk aan die nakoming van sy gebooie, dit is die gevolg van Christus se werk.

5. Openbaring 3:11 en 22:14
As mens verder die gebruik van die voegwoord ‘sodat’ (hina) gaan opsoek in Openbaring self, dan kry mens ook die volgende:

OAV: Kyk, Ek kom gou! Hou vas wat jy het, sodat (hina) niemand jou kroon kan neem nie. (Op. 3:11)

NAV: Ek kom gou. Hou vas wat julle het, sodat (hina) niemand julle kroon wegvat nie.

Direkte Vertaling: Ek kom gou; hou vas aan wat jy het, sodat (hina) niemand jou oorwinnaarskrans wegneem nie.

So, as Herman nou konsekwent is, beteken dit dat Op. 3:11 leer hier ook wat hy beweer teen die OAV se Op. 22:14, maar dan moet hy die NAV hier byvoeg (asook die nuwe beoogde Direkte Vertaling van Op. 3:11; 22:14) naamlik:

“Let wel: “SODAT” dui ‘n voorwaarde aan!

Ons het nie hier te doen met ‘n resultaat of gevolg van ons kindskap nie. Natuurlik moet ons as bewys van ons erns om Jesus te volg, sy gebooie doen. Maar dit is nie die voorwaarde vir ons redding nie, en dit is presies wat die 1933/53-vertaling sê [slc – en dit is presies wat die NAV en DV hierbo sê in Op 3:11?]. Die doen van die gebooie moet ‘n uitvloeisel of getuienis van ons redding wees, nie die voorwaarde nie.”

Op. 3:11 leer nie – so ook nie Op. 22:14 – dat ons redding is Christus (die bloed van die Lam) plus ons werke, ons ‘hou vas’ nie, dus redding deur geloof plus werke nie. Nee, dit is ‘n waarskuwing vir almal, dus ook die gelowige, om te volhard in die ware geloof, en die ‘hou vas’ openbaar, wys, kenmerk die gelowiges se lewe. Die ware gelowige, die regverdige sal volhard, ‘omdat’ hy gered is, nie ‘sodat’ hy dalk nog gered kan word en gered kan bly nie. Soortgelyke woorde hoor ons by Jesus in Matt. 10:22 (sien ook Matt. 24:13),

“Maar wie volhard tot die einde toe, hy sal gered word.” (Matt. 10:22 A53)

Die volharding openbaar wie die ware kinders van God is.

So wie is dit wat reg het op die boom van die lewe en ingaan deur die poorte in die stad?

Op. 12:17 stel dit ook duidelik wie deel aan die boom van die lewe, waaraan hul gekenmerk word,

“En die draak was vertoornd op die vrou, en hy het weggegaan om oorlog te voer teen haar ander nakomelinge wat die gebooie van God bewaar en die getuienis van Jesus Christus hou.”

Ons regverdiging en gevolglike heiligmaking is beide ’n geskenk in Christus alleen, en deur God se genade sal al sy saliges daarom gevolglik deel in die boom van die lewe en deur die poorte se stad gaan.  Christus se bloed alleen is die grond van ons redding, van begin tot einde, terwyl die nakoming van die wet die vrug en gevolg is.

6. ‘n Paar kommentare oor Op. 22:14

Geneva Study Bible

22:14 Blessed [are] they that do his commandments, 7 that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city.

(7) The blessedness of the godly set down by their title and interest there: and their fruit in the same.

It is the word of him who is the author, finisher, and rewarder of the faith and holiness of his people, v. 13, 14 – Matthew Henry

“By faith they have been sanctified and cleansed from all unrighteousness and from all filth, even as by faith they have been justified and freed from all the guilt of sin. This implies too, of course, as far as the reward of the righteous is concerned, that the reward of their works is ever a reward of grace. For fundamentally the work of Christ their Lord in their behalf is the righteousness of the saints; and its imputation to them is the guarantee that they can never be condemned. It is in His blood that they wash their robes by faith! And they are blessed! They have a right to come to the tree of life. And they shall enter into the city through the gates. The meaning is not that there is a possibility of entering in any other way. But this expression is added in order to emphasize the fact that they enter into the city as those who are its rightful citizens.” (Herman Hoeksema, Behold He Cometh)

“Gedring deur dankbaarheid doen ‘n salige mens die gebooie van die Here. Dat sy wil vir ons heilige erns is, vloei daaruit voort dat Hy ons eers salig gemaak het. En dan is die poorte van die nuwe Jerusalem vir ons oop – ons is
trouens al klaar binne-in die stad. En die vrugte van die boom van die lewe het ons alreeds gesmaak. Ons sonde is immer vergewe en ons leef in en deur Jesus Christus – vir ons is Hy die boom van die lewe. Daarom het ons alreeds die lewe – die ware en ewige lewe. Salig is die wat sy gebooie doen.” – ds. MJ Booyens (Kom Here Jesus)

sodat hulle … die lewe: vgl. v.2; d.w.s. hulle het nie aanspraak op die vrug nie (slc – dus, die ‘sodat’ dui op vrug, gevolg, doel, nie ‘voorwaarde’ nie), maar deur die genade van Here en die reiniging van hul klere in Sy bloed wel die bevoegdheid om daarvan te geniet.” (Bybel met Verklarende Aantekeninge)

7. Romeine 1:17 in die NAV en Direkte Vertaling

Laaste opmerking, ek dink ons moet baie meer besorg wees oor die vertaling van tekste soos Romeine 1:17 (sien ook Rom. 4:16; 5:1; 9:32; Gal. 3:7,8,11), waar die NAV en ook die nuwe Direkte Vertaling so vertaal is, dat al Herman Grobler se waarskuwings teen redding op grond van werke, mensehandelinge, ens., netso geld vir hierdie nuwer vertalings. Let op die beklemtoonde woorde en frases:

“Want die geregtigheid van God word daarin geopenbaar uit geloof tot geloof, soos geskrywe is: Maar die regverdige sal uit die geloof lewe.” (OAV, 1933/53)

“In die evangelie kom juis tot openbaring dat God mense van hulle sonde vryspreek enkel en alleen omdat hulle glo. Dit is soos daar geskrywe staan: “Elkeen wat deur God vrygespreek is omdat hy glo, sal lewe.” (NAV, 1983/92)

“Want daarin word geopenbaar dat God se geregtigheid geheel en al op geloof berus, soos daar geskryf staan: “Wie op grond van geloof geregverdig word, sal leef.” (Direkte Vertaling, ?)

Sien die volgende artikel (asook die artikels wat daarin verwys word) waar die besorgdheid oor die nuwe vertalings, ivm redding uit genade alleen, deur die geloof alleen, sonder enige werke, aangespreek word, soos dit in nuwe vertalings na vore kom:

Prof. Willie Jonker het reeds in sy bekende Romeine kommentaar (ouer weergawe) dekades terug sy besorgdheid uitgespreek, en ongelukkig lyk dit my die Direkte Vertaling het nie daaruit geleer nie:

“Geloof is vir Paulus die vertroue op Gods genade alleen, die vertroue waardeur die mens hom- of haarself volledig verlaat op Gods evangelie dat Christus vir al ons sondes betaal het. Geloof is nie ’n prestasie van die mens nie. Dis vertroue op Christus alleen. Die wyse waarop hierdie vers in die NAV vertaal word, laat hierdie karakter van die geloof nie genoegsaam na vore kom nie. Die formulering dat God mense van hulle sonde vryspreek “enkel en alleen omdathulle glo” asook die woorde “elkeen wat vrygespreek is omdat hy glo” kan die indruk wek dat die geloof die grond vir God se vryspraak isterwyl Paulus bedoel dat die versoening in Christus en nie die geloof nie, die grond van die vryspraak is. Die geloof is die weg waarlangs die vryspraak ontvang word. Dit sou beter gewees het as die vertaling hier ook soos elders die woord deurdat gebruik het: enkel en alleen deurdat hy glo (vgl. 4:9, 11, 22–23 en 5:1). Jonker, W. D. (1998). Die brief aan die Romeine (Ro 1:16–17). Kaapstad: N G Kerk-Uitgewers.

My konklusie uit verwysde artikels, teenoor NAV en Direkte Vertaling:

“Ongelukkig, veroorsaak die Direkte Vertaling se ‘op grond van’ geloof net soveel en dalk nog meer misverstand as die NAV se ‘omdat hul glo’.  Ons moet daarom bly by die klassieke vertaling van ‘uit/deur’ die geloof, soos ons dit ook bely (sien die verduideliking daarvan in bovermelde artikel):

NGB atikel 22 – Ons regverdiging deur die geloof 

Ons sê daarom tereg saam met Paulus dat ons deur die geloof alleen of deur die geloof sonder die werke geregverdig is (Rom 3:28). Om presies te wees: Ons bedoel nie dat die geloof self ons regverdig maak nie, want die geloof is slegs die middel waardeur ons Christus, ons Geregtigheid, omhels, maar wel dat Jesus Christus ons Geregtigheid is. Hy reken ons sy hele verdienste toe en ook al die heilige werke wat Hy vir ons en in ons plek gedoen het, terwyl die geloof die middel is wat ons in die gemeenskap aan al sy weldade aan Hom verbind. En as die weldade ons eiendom geword het, is hulle meer as genoeg om vryspraak vir ons sondes te verkry. Ps. 51:8; Ef. 1:17,18; 1 Tess. 1:6; 1 Kor. 2:12; Gal. 2:21; Jer. 23:6; 1 Kor. 1:20; Jer. 51:10; 1 Kor. 15:3; Matt. 1:21; Rom. 8:1; 3:20,28; Gal. 2:16; Heb. 7:19; Rom. 8:29,33; Hand. 13:28; 1 Pet. 1:4; Rom. 10:3,5,9; Luk. 1:77; Tit. 3:5; Ps. 32:1; Rom. 4:5; 3:24,27; Filip. 3:9; 2 Tim. 1:9; Ps. 115:1; 1 Kor. 4:7; Rom. 4:2.

HK 60.  Vraag: Hoe is jy regverdig voor God?

AntwoordSlegs deur ‘n ware geloof in Jesus Christus (a); so dat al kla my gewete my aan dat ek teen al die gebooie van God swaar gesondig het en nie een daarvan gehou het nie (b) en dat ek nog gedurigdeur tot alle kwaad geneig is (c), God nogtans (d) aan my sonder enige verdienste van my kant (e), uit louter genade (f) die volkome genoegdoening (g), geregtigheid en heiligheid van Christus skenk (h). Dit reken Hy my toe asof ek nooit sonde gehad of gedoen het nie, asof ek self al die gehoorsaamheid volbring het wat Christus vir my volbring het (i). Aan hierdie weldaad het ek deel vir sover ek dit met ‘n gelowige hart (j) aanneem.

    (a)Rom 3:21, 22, 24; 5:1, 2; Gal 2:16; Ef 2:8, 9; Fil 3:9. (b) Rom 3:9. (c) Rom 7:23. (d) Rom 4:4; 2 Kor 5:19. (e) Tit 3:5; Deut 9:6; Eseg 36:22. (f) Rom 3:24; Ef 2:8. (g) 1 Joh 2:2. (h) 1 Joh 2:1. (i) 2 Kor 5:21. (j) Rom 3:22; Joh 3:18. 

HK 61.  Vraag: Waarom sê jy dat jy slegs deur die geloof regverdig is?

AntwoordNie dat ek op grond van die waarde van my geloof vir God aanneemlik is nie, maar omdat slegs die genoegdoening, geregtigheid en heiligheid van Christus my geregtigheid voor God is (a). En dit kan ek nie anders as slegs deur die geloof aanneem en my eie maak nie (b).

    (a)1 Kor 1:30; 2:2. (b) 1 Joh 5:10.

________________________________________
Sien my vertalingsopmerkings oor die Direkte Vertaling, hier.

Posted by: proregno | February 11, 2019

Preek: Ons gee nie moed op nie! (2 Kor. 4:1-6)

Preek: Ons gee nie moed op nie! (2 Kor. 4:1-6)

Lees: 2 Kor 4:1-6

Teks: 2 Kor 4:1, “Aangesien ons hierdie bediening het volgens die  barmhartigheid wat ons ontvang het, gee ons nie moed op nie.

Psalms: 146:1,2; 146:3,4; 103:6,7; 103:8,9; 138:1,4

Video-opname: 2 Kor. 4:1-6 – Ons gee nie moed op nie

Broeders en susters, toehoorders,

Daar is diegene onder u

wat al lank besig is

om vir u geliefdes te bid …

te bid dat hulle tot bekering sal kom.

 

‘n Familielid, ‘n gesinslid,

miskien selfs ‘n huweliksmaat?

Dalk is dit ‘n vriend of vriendin daar buite

dalk ons volksgenote?

Dalk is u hart ruim genoeg

om ook te bid vir ‘n verloregaande wêreld?

 

Hoe dit ook al sy:

ons bid

en ons getuig.

 

Ons as ouderlinge en predikante

bid ons vir onbekeerde gemeentelede.

Ons getuig en verkondig,

ons praat en lees die Bybel voor

en haal die Bybel aan …

maar niks verander nie.

 

Alles bly skynbaar soos dit was

en dit kan ‘n mens moedeloos maak.

 

En dan wil ek soms vra:

wie kan die gewig van ander mense

se siele probeer dra

en nie onder daardie gewig later swik nie?

Jy het gebid en gepraat en gepreek,

maar al wat jy sien

hoe die mense wat jy met die woord bedien,

net al hoe verder wegdryf,

net al hoe dieper in die modder wegsink,

net al hoe verder weg in die donker verdwaal.

 

Ek sal nie eerste een wees

wat dit ervaar nie.

Paulus het dit ook in sy bediening beleef.

Daardie kwelling was gedurig daar.

Saam met al die ander probleme,

waarmee hy te kampe gehad het,

het die apostel dit ook nog gehad.

 

Slapelose nagte

en die daaglikse bekommernis

oor mensesiele.

 

So stel hy dit aan die einde van hierdie brief:

Daar was sy daaglikse bekommernis,

sy sorg vir al die gemeentes (2 Kor 11:28).

 

Deur die genade van die Here

het hy nie moed opgegee nie.

Deur daardie selfde genade

gaan ons ook nie tou opgooi nie.

Nè, geliefde broeder en suster

medestryder in die geloof?

 

Aangesien ons self hierdie bediening

volgens God se barmhartigheid ontvang het,

gooi ons nie die handdoek in nie,

gee ons nie op nie.

Dis wat die Heilige Gees vir ons sê.

 

Ek kan kan preek,

ek kan getuig,

ek kan bid

omdat ek genade van die Here ontvang het.

Mag ek dit nooit vergeet nie.

Die refrein weerklink telkens deur die apostel se briewe.

Jesus Christus het aarde toe gekom

om sondaars te red,

van wie ek die vernaamste is.

So skryf hy aan Timoteus

Aan my is barmhartigheid bewys

om n voorbeeld te wees

vir die wat in Hom sal glo (1 Tim 1:15,16).

 

As dit is hoe ons in die bediening gekom het,

sal ons mos nie moed opgee nie.

 

Maar, so gaan Paulus voort in ons Skrifgedeelte

ja, die apostel het ‘n maar:

Maar , skryf hy

ons het van die heimlike dinge

wat skandelik is,

afstand gedoen.

Met ander woorde:

ons is nie agterbaks in ons optrede nie

Ons vertroetel nie boesemsondes

in ons eie lewens nie.

Skandelike heimlike dinge.

Ek weet in wie se oog die splinter is

en ek weet ook waar die balk lê.

Ons het afstand gedoen van geheime dinge,

dinge wat ‘n mens skaam maak.

Ons is bedienaars van die lig.

Daarom vermy ons die praktyke

wat nie die lig van verdra nie.

 

Ja, die apostel het homself geken

en die Heilige Gees ken ons.

Hy weet en ek weet:

donkerwerk is konkelwerk.

Hoeveel donkerwerk en konkelwerk

sal ons nie partykeer self doen nie?

Is dit nie so nie broeders en susters.

 

Ons weet wat die regte uitkoms moet wees.

Ons bedoelings is goed.

Ons wil die voortgang van die evangelie verseker.

Ons wil hê

ons gebede moet verhoor word

maar dan sal ons soms dinge bietjie probeer aanhelp:

‘n woordjie hier laat val,

agteraf iemand beskinder

‘n broeder of suster vir ons mening probeer werf

toutjies trek in familieverband,

kerkpolitiek bedryf.

Dit sonde, dis vleeslike, menslike taktieke,

maar wat wou,

sal baie sê,

dis vir ‘n goeie saak.

Die doel heilige mos die middele,

of hoe?

 

Nee, ons wandel nie in listigheid nie.

Listigheid, dis die apostel se presiese woord

en hy gebruik dit weer in hoofstuk 11 van die brief

waar hy die Satan se werk beskryf:

die slang het Eva deur sy listigheid bedrieg.

 

Donkerwerk is duiwelswerk.

 

Ons wandel nie in listigheid

of vervals die woord van God nie.

Om die Here se woord te verdraai

is ewe eens kenmerkend van die duiwel.

Om God se duidelike woord

te vervals of te verdraai of af te water,

is duiwelswerk.

 

Ag en hoe dikwels val ons as predikers

nie in daardie slaggat nie!

Sondag na Sondag verkondig ons die God van liefde,

want ek weet

dis wat julle graag wil hoor,

maar ons laat dit na

om te noem

dat God ook ‘n verterende vuur is.

Mense wil so graag hoor

dat daar vir hulle genade is,

maar dat die onbekeerde sondaar

onder God se oordeel staan …

dis nie sulke goeie nuus nie.

Ons wil so graag die kerk

vol kruike van voorspoed sien,

maar die lydensbeker word verswyg.

 

Dis wanneer die mens die woord bepaal,

dat dit so gaan

dat hulle later ‘n menigte leraars

rondom hulle sal versamel …

leraars wat hulle in hulle oor sal streel.

 

Maar ons doen dit ook, as gelowiges

in ons getuienis taak onder ons geliefdes …

Ons bedien aan hulle ‘n vervalste, afgewaterde woord,

want ons wil hulle nie ontstel nie.

Ons bedien aan hulle ‘n vervalste, afgewaterde woord,

want ons wil hulle goeie gesindheid behou.

Dalk bly ons eenvoudig net stil

en bedien geen woord nie.

 

In sy eerste brief het Paulus alreeds

so ‘n woord aan die Korintiërs gebring:

‘n ontstellende woord:

Moenie dwaal nie,

het hy by nadruk geskrywe,

geen hoereerders of afgodedienaars of egbrekers

of wellustelinge of sodomiete

sal die koninkryk van God beërwe nie (1 Kor 6:10).

‘n Ontstellende woord,

want sê nou maar net

dis my dogter wat daardie saamblyer is

en daarmee volhard …

sê nou maar net

dis my seun wat daardie homoseksueel is …

sê nou maar net

dis my broer wat egbreker is …

 

Sal ek dan nie maar liefs

hierdie Skrif verswyg nie?

Sal ek dan nie maar liefs

die liberale teoloë begin napraat nie,

die manne en vroue wat sê:

daar staan nie wat daar staan nie,

daar staan iets anders?

 

Dit raak so maklik

om daardie weg te volg.

Die weg van vervalsing en afwatering.

 

Daarmee behou ek dalk goeie gesindhede,

maar daardie man of vrou

kind of vriend se siel

sal eendag van my afgeëis word.

 

Ja, dit is baie moeiliker wees

om die waarheid aan die lig te bring,

soos dit in ons Skrifgedeelte staan.

Die waarheid aan die lig te bring,

soos die Paulus en sy navolgers moes doen.

 

Dis wat die apostel jare later aan Timoteus opdra:

Lê jou daarop toe

skryf hy in sy tweede brief

om jou as ’n werker beproef voor God te stel

‘n werker wat hom nie hoef te skaam nie,

’n werker wat die woord van die waarheid reg sny (2Tim 2:15).

 

Maar wees gewaarsku,

medestryder in die geloof,

die toehoorders gaan nie daarvan hou nie.

 

Daar is net een Toehoorder,

wat werklik tevrede gaan wees.

Dis God.

Met elke preek wat die dominee lewer,

met elke stukkie evangelieverkondiging van ons ouderlinge

elke keer wanneer ons die woord deel met ons geliefdes

of wie die Here ook al oor ons pad gebring het,

is daar een Toehoorder,

wat ons nie mag teleurstel nie …

Dis God.

Die Here hoor elke woord wat ons lees,

Hy hoor ek woord,

wat ek preek

elke woord wat u deel

of nie deel nie

of weglaat …

of verdraai …

 

Deur die waarheid aan die lig te bring,

beveel ons ons by elke menslike gewete aan

voor God .

 

‘n Godvresende teoloog het een keer opgemerk.

Indien die woord van God reg gesny word,

kan daar maar net een van twee dinge gebeur:

Die toehoorders gaan of hulleself haat

of hulle gaan die prediker haat.

 

Bring die waarheid aan die lig:

as ons evangelie dan nog bedek is,

is dit bedek in die wat verlore gaan.

Ons kan dit ook soos volg vertaal:

as die waarheid dan nog versluierd is,

dan is dit versluierd in die wat verlore gaan.

 

Daar is niks verkeerd met die waarheid nie.

Sommige mense, baie mense, die meeste mense

is eenvoudig nie ontvanklik daarvoor nie.

Daar hang ‘n sluier oor hulle harte.

Dis nie dat die evangelie bedek is nie,

die hart van die toehoorder is bedek.

 

Soos Paulus self skille op sy oë gehad het,

so strompel die blindes in hulle onkunde voort.

 

Net soos die oë van die blinde

nie die son kan sien nie.

Die blindheid van die ongelowige

doen geensins afbreek

aan die helderheid van die evangelie nie.

Net omdat mense blind is,

beteken dit nog nie

dat die waarheid onduidelik is nie.

 

Sommige mense, baie mense, die meeste mense

is en bly ongelowig.

Die god van hierdie wêreld het hulle sinne verblind,

sodat die verligting van die evangelie

van die heerlikheid van Christus,

nie op hulle sou skyn nie.

 

Die god van hierdie wêreld verblind ons sinne.

Hy verskuif ons aandag weg van die boodskap

weg van die boodskap na die boodskapper.

 

Dan ervaar die boodskapper

dit wat die apostel Paulus

onder die Korintiërs ervaar het:

Dis hier te kort,

daar te lank.

Ds Paulus het nie so oulik

gepreek soos Ds Apollos nie.

Ds Paulus is nie so oortuigend

soos die Griekse redenaars nie.

Ons verlang na die tyd

toe Ds Petrus nog hier was.

 

Wêreldse gedagtes,

Wêreldse oorweginge.

 

Die god van hierdie wêreld verblind ons sinne.

Hy verskuif ons aandag weg van die boodskap,

weg van die boodskap na die boodskapper

en wat ons dan sien,

is ‘n gewone mens …

vol swakhede en tekortkominge.

 

Is dit ook hoekom u soms huiwer

om die waarheid aan die lig te bring,

medestryder?

Wie is ek

om iets te sê?

 

Hierop het die apostel onmiddellik ‘n regstelling:

ons verkondig nie onsself nie,

skryf hy vir die Korintiërs.

Dit gaan nie oor my nie,

maar dit gaan om Christus Jesus …

Christus Jesus as Here.

Dis wat in ons Skrifgedeelte staan.

Dit gaan oor die Gesalfde, die Seun van God.

Dit gaan oor Jesus die Verlosser

wat aarde toe gekom het

om sondaars te red.

Om my te red …

 

Ons verkondig nie onsself nie,

maar Christus Jesus …

Christus Jesus as Here.

 

Hy is die Een met al die heerlikheid.

Dis na Hom waarna my siel smag

soos ‘n hert in dorre streke smag

na die helder waterbeke.

 

Hy is my Here.

Hy is die baas

Hy is die Meester.

Hy is die Beskikker.

Ek behoort aan Hom …

in lewe en in sterwe, behoort ek aan Hom.

Ek behoort aan Hom

voor Wie elke knie eendag gaan buig.

Maak nie saak

hoe stram daardie knie nou mag wees nie.

 

Geagte toehoorder, geagte familielid, vriend, kind

glo jy ook werklik in die Christus Jesus

glo jy werklik die Gesalfde, die Verlosser.

Is hy jou Here?

 

Ons is julle diensknegte,

skryf Paulus aan Korintiërs.

Ons bedien aan julle die evangelie.

Daarom is ons julle bediendes.

ons verkondig onsself as julle diensknegte.

Dis wat ons gelees het.

 

Ons is slawe vir julle,

maar weet een ding, Korintiërs,

ons behoort nie aan julle nie.

Ons behoort aan ons Here, Jesus Christus.

Ons bedien julle,

maar ons doen dit om Jesus ontwil.

 

In hierdie donker wêreld dra ons die lig aan

soos die getroue bediendes in God se huis

dit nog maar altyd gedoen het.

Ek dra dit uit

na die wêreld daarbuite

en laat dit skyn

onder hierdie krom en verdraaide geslag

laat dit skyn onder die

wat in die verdwaasdheid van hulle gemoed

in die donker rondploeter.

 

God is immers die Een

wat gesê het

dat daar uit duisternis lig moet skyn.

 

Sien u broeders en susters,

hoe die apostel ons weer terugvoer na die God van die skepping?

Dis God wat gesê het

dat daar uit duisternis lig moet skyn ….

dit is ook Hy

wat in ons harte geskyn het

om die verligting te bring.

 

Daarom gee ons nie moed op nie.

 

Daarom staan ek vandag weer hier voor u

gereed met God se woord

ongeag wie ‘n oor het om hoor,

ongeag hoe dik die skillekors voor u oë is.

Daarom sal my gebede steeds opwaarts strewe,

elke dag opwaarts strewe

na die bronwel van my lewe.

 

Rondom my is daar ‘n wolk van getuies.

Dis die onsterflike siele van medegelowiges.

Die Verlosser self is met my

tot aan die voleinding van die wêreld.

Dis my Baas se belofte.

Sy Gees immer aktief

in al sy gemeentes,

in almal wat aan Hom behoort.

Amen.

Preek: Die Doop wys ons daarop dat ons toekoms is in die Here se hande, nie ons hande nie (Ps. 105:5-10)

Lees: Psalm 105

Teksverse: “Dink aan sy wonders wat Hy gedoen het, aan sy wondertekens en die oordele van sy mond, o nageslag van Abraham, sy kneg, o kinders van Jakob, sy uitverkorenes! Hy, die Here, is onse God; oor die hele aarde is sy oordele. Hy dink vir ewig aan sy verbond, aan die woord wat Hy ingestel het vir duisend geslagte — die verbond wat Hy met Abraham gesluit het, en sy eed aan Isak; wat Hy ook vir Jakob as insetting bekragtig het, vir Israel as ’n ewige verbond,” (Ps. 105:5–10)

Tema: Hy dink vir ewig aan sy verbond (Preek tydens die doopgeleentheid van Markus Jan Le Cornu).

Preekopname (GK Carletonville, 2019-01-20):

Aflaai:  Psalm 105:5-10 (regs kliek en ‘save [link] as’; of kliek op 3 kolletjies om af te laai)

Geliefde gemeente van die Here Jesus Christus, 

Ons wil dit uitjubel in die erediens,

om die doopfont wil ons bly wees,

oor die God van die genadeverbond,

wat wonders doen,

en aanhou doen deur die geskiedenis.

Die wonder van geboorte, dat Hy lewe skenk en onderhou,

Markus wat die afgelope week gebore is, en mag lewe…

Maar dan ook, die wonder van die wedergeboorte,

dat Hy sy kinders, sy uitverkorenes verlos en red,

nou en tot in ewigheid.

 

In Ps. 104, wat Ps. 105 voorafgaan,

word die wonder van God se skepping spesifiek besing,

in Ps. 105 hoor ons van die God wat die wonder van wedergeboorte,

redding, verlossing bewerk vir sy kinders, sy uitverkorenes deur die eeue,

en dit alles, op grond van Jesus Christus se volkome werk,

deur die krag van die Heilige Gees.

 

Ps. 105:1-3 roep vir Israel, roep gelowiges, roep die kerk deur alle eeue op:

Om die Here te loof, sy Naam aan te roep

Om te psalmsing tot sy eer,

Om ons te beroem op sy heilige Naam.

Hierdie is ’n Psalm van Dawid, toe hul die verbondsark van die Here

na Jerusalem gebring het, het hy die volk opgeroep om die Here te loof en te

prys met die inhoud van hierdie Psalm, sien 1 Kron. 16:8-22.

Maar, belangrik, kyk daar in vers 1, die inhoud van Ps. 105, is nie net bedoel vir Israel nie, maar “maak (sy dade) onder die volke [meervoud] bekend”,

ja dus vandag nog, ook ons hier wat bymekaaris, vir alle volke!

Ons wil vandag daarvan ook leer,

as ons vanoggend die doop aan ’n verbondskind bedien in die gemeente.

Ja, ons mag nie sy wonders en wondertekens, v.5, vergeet nie.

Die nageslag van Abraham, almal wat glo in Christus,

mag nie sy groot dade vergeet nie!

Vers 12 tot 44 is dan ’n uiteensetting van 4 groot tydperke in die

geskiedenis van Israel,

waarin Hy getrou bly aan sy verbondsbeloftes gemaak

aan Abraham, Isak en Jakob:

1 Hy het die aartsvaders gered en bewaar, verse 12-16

2 Hy het Josef gestuur en bewaar om sy volk te red, v. 17-23

3 Hy het sy volk bewaar in Egipte, en hul daaruit verlos met ’n sterke hand,

deur groot wondertekens, die plae in Egipte, verse 24-36

4 Hy het sy volk wat Hy uit Egipte gered het,

bewaar en onderhou in die woestyn, 40 jaar lank,

bewaar teen alle vyande, vir hul gesorg met manna,

vir hul watter uit die rots gegee,

en hul in die land van melk en heuning gebring, sien v.37-44.

En Israel, en ons, moet nie hierdie groot verlossingsdade, sy sorg

en wondertekens ooit vergeet nie,

daarom roep die Psalm ons op, ook vanoggend, vers 5,

DINK aan sy wonders en wondertekens.

Die woord ‘dink’ is nie bloot net ‘weet of neem kennis daarvan nie’,

Jy moet dit waarlik onthou, bepeins dit, laat dit jou hele lewe bepaal.

Onthou dat as die Here sy volk deur die eeue verlos en bewaar,

dan sal Hy dit ook vandag nog en nog in die toekoms doen.

 

Maar nou baie belangrik, veral as ons vanoggend doop,

wat is die fokus van God se wonders en wondertekens in die Skrif.

En dan kan ons al sy tekens insluit ook, veral:

in die OT die besnydenis en die pasga,

in die NT die doop en die nagmaal.

Wys dit sentraal op die volk wat so gehoorsaam, heilig en goed is, al die goeie dinge wat hul gedoen het en kon doen?

Wys dit vanoggend op ons, op Markus, hoe oulik hy lyk,

op ons goeie dade en werke, wat ons kan doen ….?

 

Nee, geliefdes, nogmaals nee!,

want dan het ons en sal nooit enige troos hê nie,

Want in onsself, selfs as kinders, uitverkorenes is ons in hierdie lewe

nog nie volmaak nie, dink ons nie altyd aan Hom nie,

inteendeel, die hele Bybel, kerkgeskiedenis,

getuig van ons onvolkomenheid, selfs – tot ons skaamte – ongehoorsaamheid, baiemaal.

 

Wat is die groot troos van hierdie Psalm?,

vir Israel, vir sy kerk vandag, vir ons by die doopvont vanoggend?

Die groot Troos, lees ons daar spesifiek in verse 8-10, 42.

Kom ons luister weer aandagtig na hierdie verse:

“Hy dink vir ewig aan sy verbond, aan die woord wat Hy ingestel het vir duisend geslagte — die verbond wat Hy met Abraham gesluit het, en sy eed aan Isak; wat Hy ook vir Jakob as insetting bekragtig het, vir Israel as ’n ewige verbond …Want Hy het gedink aan sy heilige woord, aan Abraham, sy kneg.” (Ps 105:8-10; 42)

Ons troos, in lewe en in sterwe, waarvan die doop, klein en groot, getuig,

is in hierdie eenvoudige woorde: HY dink vir ewig aan sy verbond…

Dit is die genadeverbond met Abraham en sy nageslag, Gen. 17

vir Israel as ‘n ewige verbond,

wat heengewys het en vervul is in Jesus Christus,

daarom dat ons lees in bv. Gal. 3, “En as julle aan Christus behoort, dan is julle die nageslag van Abraham en volgens die belofte erfgename.” (Gal 3:29)

Ons groot troos, die groot troos van die Here se verbondelinge,

sy uitverkorenes daar in die OT,

vir sy uitverkorenes nou orals in die NT onder al die volke,

is nie dat ons aan God dink nie … JA, natuurlik moet ons aan Hom dink, vers 5 !

Maar die troos is juis dat Hy aan ons GEDINK HET, en aanhou dink,

tot in ewigheid, vanuit sy ewige liefde vir ons in Christus (Jer. 31:3; Ef. 1:3ev; 2 Tim. 1:9; Tit. 1:2).

En onthou geliefdes, God se ‘dink aan ons’,

is nie ons sondige gebroke, swakke dink en vergeet al weer nie.

Die Here se dink, sy genadeverbond in Christus vir elkeen van sy kinders,

klein en groot,

is VOLMAAK soos Hy, Sy dink aan ons, beteken Hy sal hulle wat Hy liefhet,

nooit vergeet nie, Hy sal ons red, het ons gered deur die bloed van Christus,

en sal vir ons sorg in hierdie en die ewige lewe.

Ons tye, ons toekoms is genadiglik in Sy hande (Ps. 31:16).

Die Here wat sy volk gered het uit Egipte, deur woestyn gedra het, beloofde

land gegee het … dit was ‘n beeld van God wat elkeen van sy

kinders red van die sonde en dood uit Egipte,

in hierdie woestynlewe sal versorg,

en sal dra tot in die ewige Kanaan, sien die Hebr. boek, veral hfst. 12.

In die NT lees ons ook, wat ons groot troos is, waarvan die doop getuig,

maar God bewys sy liefde tot ons daarin dat Christus vir ons gesterf het toe ons nog sondaars was.” (Rom. 5:8)

Ons het Hom lief, omdat Hy ons eerste liefgehad het.” (1 Jn 4:19)

Dit is nie omdat ons aan God dink in die verbond, dat Hy aan ons dink nie.

Dit is nie omdat ons doop, dat God aan ons dink nie.

Nee!

Dit is omdat God aan ons en ons kinders DINK in Christus, v. 8-10

dat ons deur die Gees wat ons wederbaar, en geloof skenk,

dat ons kan en moet dink aan Hom en sy wonders, sy Woord, sy beloftes,

hoe langer hoe meer in ons lewens, v. 5

 

Beteken dit alles nou, met die doop van al ons kinders,

dat ons daarmee sê hulle is elkeen outomaties gered,

kinders van God, Jesus se bloed het hul almal kop vir kop afgewas,

omdat ons met water doop vanoggend?

Nee, 100 maal nee, geliefdes,

Want, ons lees baie duidelik in hierdie verbondspsalm,

ook van die Here se waarskuwings, sy regverdige oordele,

oor hulle wat Hom verwerp en verag.

Vers 5 en 7 praat van die oordele van sy mond,

ons weet uit die OT geskiedenis van so baie wat wel die tekens

en bediening van die verbond ontvang het,

maar nie die wese en inhoud van die genadeverbond ontvang

nie, nl. Christus, die Heilige Gees, die ewige lewe.

Sien 1 Kor. 10:1-14; Rom. 9:1-23.

Baie het die fisiese land Kanaan bereik, maar nie die ewige Kanaan nie.

In baie het die Here nie ‘n welbehae gehad nie,

en hul ongeloof en ongehoorsaamheid het dit geopenbaar.

Ons sien dit vandag nog,

hoe baie – klein en groot – die doopbediening ontvang,

maar hul wys later met hul leer en lewe,

dat hulle nie die ware bondelinge is en was nie,

soos Paulus dit stel daar in Rom. 9,

eintlik kinders van die vlees, wêreld,

en nie kinders van die belofte, van die genadeverbond,

die ware nageslag van Abraham nie.

Dus nie wesentlik in die genadeverbond in Christus was nie.

Daarom hoor ons ook in hierdie Psalm van die Here,

die duidelik aanduiding,

dat Hy aan sy genadeverbond DINK ter wille van sy ‘uitverkorenes’

Vers 6 beskryf WIE die nageslag van Abraham is,

sy kinders, en dit is die uitverkorenes deur die geslagte.

Ons lees dit ook in v. 23 dat Moses uitverkore was,

vers 43 van sy uitverkorenes, aan wie Hy dink v. 42.

Ja, die hele Israel, was uitverkore in dié sin

dat God hulle en hul nageslag verkies het om sy Woord deur hulle te gee,

aan die res van die wêreld (Rom. 3:1,2)

sy belofte, vir Christus, AAN HUL BEDIEN IS (Rom. 9:1-5),

maar alleen hulle wat in Christus is, Ef. 1:4,

uitverkies is voor die grondlegging van die wêreld,

wat geloof het of tot geloof sal kom soos Hy bepaal het,

is sy kinders wat gered is vir die ewigheid.

 

En daardie uitverkorenes, – en hier verskil ons sterk met ons baptiste broers –

vind ons nie net onder ouer kinders, of net volwassenes nie,

maar ook onder babas, klein kinders, kragtens sy vrye welbehae,

kragtens sy belofte dat Hy ‘n Vader vir ons en ons kinders is,

en dit vandag onder alle volke (sien HK v/a 74; NGB art. 34).

DAAROM die opdrag om hierdie Psalm, en ook die hele Skrif,

aan die hele wêreld te vertel, te verkondig sonder onderskeid,

sodat deur die Evangelie sy kinders van die belofte,

gered mag word!

 

Juis daarom, is daar ook die oproep, eis en plig in die verbondslewe,

hier waar die verbond bedien word aan alle gelowiges en hul kinders.

Elkeen, moet volgens God se beveel, die Woord hoor, die beloftes hoor,

die Evangelie hoor, die doop bediening ontvang,

wat ons oproep om te glo, te bekeer, in gehoorsaamheid te lewe,

ons hele lewe lank.

 

WANT, kyk wat sê die laaste vers,

hoekom moet ons aan God en sy groot dade dink,

hoekom moet ons sy wondertekens onthou en nie vergeet nie

Waartoe red en roep die genadeverbond ons op?

Alles wat voorafgegaan het, verse 1-44, eindig dan:

dat hulle sy insettinge kan onderhou en sy wette bewaar. Halleluja” (Ps 105:45)

Die doel van ons redding, deur God se beloftes in Christus,

is sodat ons herstel kan word om Hom te loof en te prys: Halleluja!

deur die krag van die Heilige Gees,

VOLGENS SY INSETTINGE (AANBIDDING)

VOLGENS SY WETTE, SY WOORD.

Dit is wat Jesus ons ook leer, vandag nog, Ek red julle,

uit genade deur die geloof alleen,

en as julle nou lief is vir my in ons verbondsgemeenskap,

bewaar My gebooie (Joh. 14:15)

As ons netnou na die Doopsformulier gaan luister, dan gaan u dit hoor.

wat Psalm 105 ons hier leer:

  1. Ons is in sonde ontvang en gebore, en het God se redding in Christus nodig,
  2. Christus alleen red ons van ons sonde en ellende,
  3. die verbond bestaan uit twee dele, nl. ons word geroep en verplig in die doop tot ‘n nuwe gehoorsaamheid.

En nou, mag ons vanoggend weer getuies wees, deur die doop,

dat die Here se genaderbond opgerig is met Abraham en sy nageslag,

vervul en bevestig in Christus,

en is dit vir ons wat glo, ook vir ons nageslag,

vers 7: Hy het dit ingestel vir duisende geslagte,

DUS, vir tot die laaste dag, tot die laaste uitverkorene,

GROOT OF KLEIN INGEBRING WORD IN SY KONINKRYK.

Ja, ons mag nie optree en ons lewens laat bepaal deur God se verborge wil nie,

wie Hy spesifiek uitverkies het of nie, dit is sy goeie reg en welbehae.

As ons ons kinders daarom laat doop,

is die pleitgrond die Here self, sy genade, sy liefde, sy belofte.

Ons eis nie van Hom redding van ons en ons kinders,

bloot omdat ons ‘n doophandelinge verrig nie.

Hy kan as Hy wil ons red … daarom geen verbondsoutomatisme nie!

Ons gaan met gebroke harte, leë hande van geloof,

en ons vra, o Here onse Here,

WEES ONS EN ONS KINDERS GENADIG,

DINK nie meer aan ons sondes nie,

DINK nie meer aan Markus se sondes nie,

DINK aan Jesus en sy volmaakte werk,

DINK aan U eer, U belofte aan Abraham.

Here, u wat die wonder van die geboorte deur die skepping bewerk,

skenk ook genadiglik, in Christus, deur die krag van die Gees,

die wonder van die wedergeboorte, aan ons en ons kinders….

sodat ons ons skeppingsdoel kan nakom:

die eer en verheerliking van U grote Naam.

DIT GAAN DAAROM IN DIE WOORD, VERBOND, EVANGELIE, ALLES

Oor Sy Naam, sy eer, sy wil, sy wonder en wondertekens.

En dan bid ons vandag ook, help ons Here, om dankbaar getrou,

vir ons en ons kinders te leer om aan U te dink,

om U met ons hele hart, siel en verstande lief te hê.

Ons naaste lief te hê, volgens u woord te lewe.

 

Mag die Here ons almal help,

die verbondsouers, familie, gemeente,

om mekaar, om Markus te wys en te leer:

Dink aan die Here se wonders en wondertekens,

Hy is jou Skepper wat die wonder van geboorte gegee het.

Hy is jou Verlosser in Christus, ja, vir elkeen wat Hy wederbaar om in Hom te glo, sodat ons ‘n dankbare lewe kan lewe,

van nou af tot in ewigheid: Halleluja!

Amen.

Posted by: proregno | January 24, 2019

Pro Regno 9 jaar oud! Januarie 2019, en gesinsnuus

Pro Regno 9 jaar oud! Januarie 2019, en gesinsnuus

Geagte Pro Regno lesers,

Die Pro Regno blog is hierdie maand 9 jaar oud (ons het begin in Januarie 2010), waarvoor ons baie dankbaar is vir die Here se seëning in hierdie tyd.

Gesinsnuus

Soos jul hierbo in die ‘header’ foto kan sien, het die Here vir my en Dorothea verder geseën met nog ‘n verbondskindjie, Markus Jan Le Cornu. Vir eerste keer (na die vorige 8 geboortes) het ons hierdie keer ‘n watergeboorte gehad. Ons was so dankbaar vir die besluit, want alles het so goed verloop, dank die Here. Saterdagaand 12 Januarie, terwyl ek nog sit en preek afronding doen, sê Dorothea dit is tyd, en die mannetjie is 00:18 die Sondag oggend gebore. Markus is Sondag, 20 Januarie, gedoop. Ek hoop om in volgende week die preek by sy doop, uit Psalm 105, hier op my blog te plaas. Met my geliefde vrou, Dorothea, en al die ander kinders gaan dit ook goed, die Here is vir ons werklik goed, daarom ook opnuut die woorde van Ps. 126:3 (Kyk hier vir meer inligting oor ons gesinslede),

“Die HERE het groot dinge aan ons gedoen: ons was bly!”

Donasies

Met hierdie skrywe wil ek opnuut – soos ek eenmalig jaarliks doen – vra vir enige vrywillige donasies vir die onderhouding van hierdie webblad.

Ek is dankbaar teenoor die individue en instansies wat Pro Regno in die verlede al finansieël help ondersteun het, opnuut dankie. Enige donasies vir die jaar 2019 deur die lesers sal baie waardeer word (sien die inligting hier onder.)

Die doel van die blog word saamgevat in die naam, ‘Pro Regno’ (die Latynse woorde wat: ‘vir die Koninkryk’, beteken), en poog om artikels beskikbaar te stel oor verskillende onderwerpe ter bevordering van ons dienswerk in die Koninkryk van God in Christus.  Alle artikels word deur die uwe geskryf, tensy anders vermeld.

Tydens Pro Regno se verjaarsdag jaarliks in Januarie, vra ek daarom vir enige vrywillige donasies vir die opbou en bevordering van hierdie blog.  Dit is ‘n gratis blog om te lees, daar is egter wel eenmalige jaarlikse kostes om die blog in stand te hou en verder uit te bou, en daar gaan ook heelwat tyd en kragte in om die artikels beskikbaar te stel.

Enige donasies vir Pro Regno sal met groot dank baie verwelkom word en kan hier in betaal word:

Rekening naam: S. Le Cornu

Absa tjekrekening: 010 951 90673

Takkode: 632005

Merk u donasie-inbetaling asb. met: proregno

Baie dankie vir u ondersteuning.

Groete

Slabbert Le Cornu

proregno@gmail.com

Boekaanbeveling: Fighting Satan

– Knowing His weaknesses, strategies and defeat –

Skrywer: dr. Joel Beeke9781601784117

Hier beskikbaar: Good Neighbours

Ook beskikbaar as e-boek by Amazon.

Die voorwoord van die boek wys op die aktualiteit van die boek, ek plaas dit hier onder. In tye waarin die duiwel ‘letterlik en figuurlik’ opnuut los is, en allerlei boeke verskyn wat of die duiwel se bestaan probeer ontken, of die duiwel agter elke bos soek, is dr. Beeke se boek ‘n welkome toevoeging tot ‘n bybelsverantwoordbare studie oor die onderwerp.

Ons word opgeroep om die Satan se planne en strategieë te ken (2 Kor. 2:10,11), hom te weerstaan (Jak. 4:7), om deel te neem aan die geestelike oorlog (Ef. 6:10-20). Mag hierdie boek, en die bronne wat hy aanbeveel, ons daarmee help.

Ek plaas die voorwoord, inhoudsopgawe, en ‘n paar aanhalings uit die boek hier:

Voorwoord

In his book Power Encounters, David Powlison rightly argues that we urgently need to fight Satan by reclaiming biblical, traditional, spiritual warfare as set forth by Paul in Ephesians 6:10–20. We live in a society that has become increasingly pagan and has brought itself into a pervasive array and bondage of addictions. Troubled or bizarre behavior has become commonplace; many people are experiencing a heightened sense of the presence of evil. Missionaries and anthropologists alert us to animistic cultures and demon possessions.

Satanism is flourishing in Western nations. Since the 1970s, numbers of charismatics, dispensationalists, and theologians have been teaching and practicing various forms of “deliverance ministries” to cast out inhabiting demons. Frank Peretti’s books have only added to the confusion, influencing thousands to see demons lurking everywhere. On the other hand, millions in modern civilization don’t believe the devil exists—or at least have exorcised him from their working vocabulary, even though the devil is a primary explanation for the plight of modern civilization. This attitude has even permeated the church.

Nineteenth-century preacher Charles H. Spurgeon could already say in his day, “Certain theologians, nowadays, do not believe in the existence of Satan. It is singular when children do not believe in the existence of their own father: but it is so, that those who are most deluded by him are the loudest in repudiating all faith in his existence.”1

Biblical, clearheaded thinking about Satan and spiritual warfare is sorely needed today. Particularly as believers, we need to be cognizant that the battle against Satan and his forces of evil is fierce, spiritual, and necessary. We must know our adversary. We must know Satan’s personality and history. We must know his strategies, his power, and his weaknesses. We must know how to withstand him and what spiritual weapons to take up against him. We must defeat him by faith through lives that bear fruit and spread the truth.

The present book addresses this need from a practical perspective. Its chapters enlarge upon five addresses given at the Metropolitan Tabernacle School of Theology in London. The first address (chapters 1–2) examines the personality and history of Satan. The second address (chapters 3–4) shows how believers are to exploit Satan’s weaknesses by fighting defensively and offensively. The third address (chapters 5–6), relying heavily on old classics, exposes Satan’s devices and expounds our remedies for them. The concluding addresses examine how we can defeat Satan in our personal lives and in our churches and nations (chapters 7–9). This book, which now includes study questions for individuals and groups, is a revised version of Striving against Satan, formerly published by Bryntirion Press, Wales, in 2005. …

May God graciously use this book to teach us all how to be more aware of Satan and his devices and how to wage a more successful battle against him.

Inhoud
Preface

Introduction: A Holy War

Part One

Knowing the Enemy: The Personality and History of Satan

1. Satan in the Bible

2. Satan in Church History, Today, and the Future

Part Two

Knowing Satan’s Weaknesses: Fighting Him Defensively and Offensively

3. Building an Unyielding Defense

4. Building an Attacking Offense

Part Three

Knowing Satan’s Strategies: His Devices and Their Remedies

5. Satan’s Strategies and Skill

6. Confronting Four Major Strategies of Satan

Part Four

Knowing Satan’s Defeat in Our Personal Lives, Churches, and Nations

7. Our Challenge as Believers

8. Our Challenge as Church Members

9. Our Challenge as Citizens

Selected Bibliography

‘n Paar aanhalings

If you are a true believer, Satan hates you because you bear the image of Christ, because you are the peculiar workmanship of God created in Christ Jesus unto good works, and because you were snatched from his power.

Every true believer is engaged in what the Bible describes as spiritual warfare (Gen. 3:15; Rev. 12:7). John Bunyan called it a holy war.2 This spiritual warfare, or holy war, involves a perpetual battle against three enemies: the devil, the world, and the flesh.

The battle against Satan and his devils is necessary. Just as our world today cannot escape the war against terrorism, so we cannot escape war with Satan. Like it or not, we are at war. To be in the midst of war and not realize it is most dangerous. If we ignore the enemy, we set ourselves up for defeat. Paul commands us to “put on the whole armour of God, that ye may be able to stand against the wiles of the devil” (Eph. 6:11). Too many Christians today pay little attention to Paul’s command. Too many churches speak more about disarmament than armament. And too many preachers promote universal brotherhood rather than expose the antithesis between two opposing kingdoms in this world.

Question 127 of the Heidelberg Catechism, an explanation of the sixth petition of the Lord’s Prayer (“Lead us not into temptation, but deliver us from evil”), tells us of the help we must have to know and defeat our enemy: Since we are so weak in ourselves that we cannot stand a moment; and besides this, since our mortal enemies, the devil, the world, and our own flesh, cease not to assault us, do Thou therefore preserve and strengthen us by the power of Thy Holy Spirit, that we may not be overcome in this spiritual warfare, but constantly and strenuously may resist our foes till at last we obtain a complete victory.

Bron: Beeke, Joel R. Fighting Satan: Knowing His Weaknesses, Strategies, and Defeat. Reformation Heritage Books. Kindle Edition.

 

Posted by: proregno | January 2, 2019

Twee nuwejaarsboodskappe vir die jaar 2019

TWEE NUWEJAARSBOODSKAPPE VIR DIE JAAR 2019

Jesus Christus is gister en vandag dieselfde en tot in ewigheid.” – Hebr. 13:8

Inleiding

Sien hier onder twee boodskappe vir die nuwejaar. Die eerste een is ‘n preek, wat ons – ook ons wat voel ons het ‘genoeg van hierdie land’ – leer om in die nuwejaar, soos altyd, deur die geloof, aan te hou ‘putte te grawe en altare te bou’ tot eer van God in Christus, deur die krag van die Heilige Gees. Die tweede boodskap is ‘n artikel, wat wys op die gereformeerde kerke se roeping wat altyd dieselfde is, ook vir die jaar 2019, en dat ons daarin deur sy genade mag volhard.

Mag die Here ons help om Hom en ons naaste te dien in die komende jaar, en laat ons aanhou bid: laat U koninkryk kom, laat U wil geskied, soos in die hemel, netso ook op die aarde…

Preek: Wees ‘n putgrawer vir die Here in die nuwejaar

Lees: Genesis 26

Teks: “Vertoef as vreemdeling in hierdie land, en Ek sal met jou wees en jou seën” (vers 3)

Tema: Wees ‘n putgrawer vir die HERE

Psalms: 105:1,2; 105:3,4; 105:5,6; 105: 7,8; 105:9,24

Video-opname: Genesis 26 – ‘n Putgrawer vir die HERE

Broeders en susters

Het u al genoeg gehad van hierdie land?

Is u al tot hiertoe vol van die wanadministrasie, die regstellende aksie

die korrupsie, die bedrog

baantjies vir boeties,

die politieke leuens, die wetteloosheid, die anargie

strukture wat voor jou oë besig is om te vou…

dan die regstelsel, dan die wetstoepassing …

die basiese dienste is vinnig op pad om te groet …

 

Is u besig om moed op te gee ?

U het lankal nie meer vertroue in die toekoms nie …

Soos die VIGS virus alle weerstand afbreek

staan jou geduld dalk ook nou al op sy laaste bene …

 

U neem niemand meer kwalik

as hulle Kanada of Egipte toe wil trek nie …

As u dit kon doen,

dan sou u dit miskien al self gedoen het …?

 

As daar dalk nog vordering op geestelike terrein was …

As die land en sy bevolking

maar net op die evangelie reageer het …

Maar elke dag, elke dag lyk dit

of die mense nog net verder en verder …

verder en verder terugsak in die heidendom …

steeds vasgevang in die voorvaderaanbidding.

En daar waar die rustelose geeste van die voorouers

vereer word …

daar kan jy enigiets verwag.

Daar kan op niks peil getrek word nie.

Vandag voel die geeste so,

maar môre kan hulle dalk anders voel.

 

‘n Onhoudbare situasie.

Hoeveel nonsens moet ‘n mens nog opvreet in hierdie land?

Dis wat Isak ervaar het in ons Skrifgedeelte …

‘n onhoudbare situasie.

 

Daar was ‘n hongersnood in die land …

Hongersnood in die land van Belofte…

en Isak het dit gevoel net soos al die ander mense .

Dit was sekerlik ‘n goed genoeg rede

om net soos Abraham destyds na Egipte toe te trek.

 

Maar Isak het net halfpad getrek …

toe keer die Here hom.

Moenie Egipte toe trek nie …

Vertoef as vreemdeling in hierdie land

Bly vir eers net hier, hier in Gerar

hier by Abimeleg en sy mense.

Ek sal met jou wees en jou seën.

 

Abimeleg … sy naam beteken “my vader is koning”.

Dit was ook sy vader se naam

en ook sy vader se naam.

Abraham het self ook met ‘n Abimeleg skouers geskuur.

Hy het self ook vir ‘n Abimeleg gelieg oor sy vrou,

self met ‘n Abimeleg gestry oor waterputte.

Abraham het self ook ‘n verdrag met ‘n Abimeleg gesluit.

Dit lees ons in Genesis 21.

 

Soos Isak die teken van die verbond

in die besnydenis gedra het,

so het Abimeleg se mense hulle godsdiens

in die naam “Abimeleg” gedra.

“My vader is koning …

en sy vader was koning”.

“Ek buig voor my voorvaders”

Dit was hulle godsdiens.

Hulle was voorvaderaanbidders.

 

Isak was besny:

hy het op sy beurt gesê:

Ek buig voor die HERE van die verbond.

Ek aanbid nie my vader nie.

Ek aanbid die God van my vader.

 

So gee die Here vir Isak ‘n opdrag:

Vertoef as vreemdeling in hierdie land

Hier by Abimeleg en sy mense.

Hier tussen die klomp voorvaderaanbidders.

 

‘n Klein groepie verbondskinders tussen die heidene

en dis nogal snaaks broeders en susters,

dis nie die heidene wat eerste teleurstel nie.

Dis Isak!

 

Isak gaan staan

en lieg vir Abimeleg se manne oor sy vrou …

net soos sy vader Abraham gelieg het.

Dis nie sy vrou nie, sê hy, dis sy suster,

want hy was bang om te sê: My vrou …

anders sal die manne van die plek,

so het hy gedink,

my miskien doodmaak ter wille van Rebekka;

want sy was mooi van aansien.

 

Hy plaas sy vrou se eer op die spel …

die pragtige vrou wat Hy van die Here afgebid het,

die pragtige vrou wat sy vader se dienaar

met groot moeite vir hom gaan haal het …

sodat Isak nie met ‘n Kanaäniet hoef te trou nie.

 

Hy plaas sy vrou se eer op die spel

Nee, meer as dit,

Hy plaas die Here se verbond op die spel.

Isak maak dat die manne van die heidendom

vry voel om die toekomstige moeder van die kerk

met hulle oë te betas.

 

En dis uiteindelik die heidenkoning Abimeleg …

wat Isak aanspreek:

Kyk, sy is dan tog jou vrou!

Hoe kon jy dan verklaar:

Sy is my suster?

Die onbesnedene roep die besnedene tot besinning.

Dis die onbesnede wat hier ‘n sondebesef openbaar.

 

Dit is so, geliefdes,

as ons vandag nog na die gedrag van die heidene kyk,

as ons na baie van die Oosterlinge kyk,

selfs die etiek van die voorvaderaanbidders in ons eie land,

as ons sien wat die Islamiete, die kinders van Ismael,

wat hulle doen en sê …

en hoe hulle hulself en hulle vroue beklee,

dan staan ons dikwels beskaamd,

dan staan ons, as verbondsvolk dikwels tereggewys.

 

Dis so dikwels ons gedoopte dogters,

die moeders van ons kerk

wat in die strate loop

met bene en boude en blaaie en borste wat flits.

Daar vir elke heidenoog om te betas.

 

Hoe dit ook al sy.

As ons verder lees

dan sien ons steeds

die seënende hand van die Here in Isak se lewe

Isak het toe in dié land gesaai

en daardie jaar honderdvoudig gewen,

want die HERE het hom geseën.

En die man het groot geword

en altyddeur groter geword

totdat hy baie groot was:

hy het troppe kleinvee en beeste gehad

en baie bediendes.

 

Die Here seën Isak

Ten spyte van sy kleingeloof

Ten spyte van sy leuens

Ten spyte van die feit

dat hy Rebekka se eer op die spel geplaas het.

 

Hoekom seën die Here hom ?

 

Want dis wat Hy belowe het !

“Die Heer wat van geen wankel weet nie

Wat nimmer sy verbond vergeet nie …”

Vertoef as vreemdeling in hierdie land,

en Ek sal met jou wees

en Ek sal jou seën.

 

Hoekom seën die Here hom ?

Omdat Isak ‘n kind van die verbond is.

Omdat sy vader Abraham na die Here se stem geluister het.

en sy ordening, sy gebooie,

sy insettinge en sy wette onderhou het.

 

En ons kan onsself maar ook afvra

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

as ons vandag nog seën in hierdie land ervaar,

(en ons in baie, baie opsigte nog baie geseënd)

is dit omdat ons sulke vroom mense is ?

Of is dit dalk omdat ons voorouers,

die stoere voorgeslagte sulke vroom mense was …

mense vir wie die huisgodsdiens, die nagmaal,

die erediens en die Sabbatdag

‘n heilige erns was?

Is ons nie maar vandag besig

om op die geloof van ons voorouers te teer nie?

 

Die Here seën vir Isak met ‘n honderdvoudige oes

Met kleinvee, met beeste, met baie bediendes

en met putte vol water.

 

En hier openbaar Abimeleg se mense

die gesindheid van Satan

Hulle beny vir Isak.

Isak hou die putte

wat sy vader Abraham gegrawe het in stand

Maar die Satanskinders kom en hulle stop dit toe

Hulle vul dit weer met grond op !

 

Wat ‘n sinlose ding om te doen !

 

Die verbondsmens wat na die beeld van God geskape is …

hy bewerk en Hy bewaak.

Hierdie aarde is nou wel vervloek

maar ons moet steeds bewerk en bewaak,

die putte van ons voorouers in stand hou.

Maar die hierdie Voorvaderaanbidders kom

en hulle stop dit toe

Hulle vul dit weer met grond op !

 

As hulle maar die put gevat het

dat hulle vee kon suip

dat hulle groente kon plant

dat hulle wasgoed kon was

dat hulle hulself kon bad en die siektes kon weer …

 

Maar nou kom hulle en hulle stop dit toe!

 

As grondgrypers in hierdie land maar iets kon doen

met die grond wat hulle wil vat !

Maar al wat hulle kan doen is

om die putte toe te stop.

En dit lyk vir ons … so tipies van die Abimeleg mense.

Hulle het nie altyd die behoefte

om te styg na ‘n hoër vlak toe nie

Nee, hulle het net plesier daarin

om almal af te trek na hulle eie vlak toe.

 

Toe sê Abiméleg vir Isak:

Trek weg van ons,

want jy het vir ons veels te magtig geword.

Gaan weg van ons verbondskind.

Die satansbloed is te sterk in ons.

Die geeste van ons voorvaders het nie vrede met julle nie.

Julle herinner ons te veel aan God se genade

Trek weg van ons.

 

Isak trek toe verder

En so vêr as wat hy trek grawe hy putte oop

En so vêr as wat hy trek is hy in ‘n dispuut oor water

So kry die putte hulle name:

Esek: onenigheid en rusie

Sitna: getwis en gekla

 

O geduld wat so baie kan dra.

Toegee en toegee …

om maar net weer toe te gee.

 

Toe het Isak vandaar versit

en ‘n ander put gegrawe,

en daaroor is nie getwis nie.

Daarom het hy dit Réhobot genoem en gesê:

Ja, nou het die HERE vir ons ruimte gemaak

en nou kan ons vrugbaar wees in die land.

 

Vertoef as vreemdeling in hierdie land, Isak

‘n man sonder regte

as jy kyk na hierdie land se grondwet,

gaan jy teleurgestel word

as jy jou menseregte hier soek,

gaan jy dit nie vind nie.

 

Maar die Here …

Hy sal met jou wees en jou seën

Hoeveel jaar hierdie episode geduur het,

word nie vir ons gesê nie

Genesis 26 kan ‘n opsomming van Isak se hele lewensloop wees

al trekkende, al strydende, al putgrawende.

 

Hy het toe nooit Egipte gehaal nie

Isak het toe tussen die Kanaäniete gebly.

 

By Berseba verskyn die Here weer aan hom

Hy herhaal sy beloftes:

Ek is met jou;

Ek sal jou seën

Ek sal jou nageslag vermeerder ter wille van Abraham, my kneg.

 

En dan hier in vers 25 lees ons:

Toe bou Isak daar ‘n altaar,

en hy het die Naam van die HERE aangeroep

vir die eerste keer

na soveel jare se seën

na soveel putte met lewende water

lees ons dat Isak ‘n altaar bou

lees ons dat Isak die Naam van die Here aanroep

vir die eerste keer maak Isak sy vader se godsdiens sy eie.

 

Hy bou ‘n altaar.

Hy roep die Naam van die Here aan …

voor hy sy tent opslaan,

voor hy weer begin om ‘n put te grawe.

 

Miskien is ons nog nie daar nie, geliefdes,

miskien is ons nog nie by Berseba nie …

om die erediens eerste op ons prioriteitslys te plaas

voor ons tente opslaan

en ons putte begin grawe

voor ons eie familiebyeenkomste en persoonlike belange.

 

En dan sien ons

ook hier by Berseba het die Here

hom met ‘n waterput geseën.

 

Daar is net een seëning

wat ons tot dusvêr misgekyk het

die ander belofte wat die Here ook aan Abraham gegee het:

in jou nageslag

sal al die nasies van die aarde geseën word

in jou sal al die geslagte van die aarde geseën word.

 

Ook hierdie heidene, hierdie voorvaderaanbidders

ook hierdie Satangeslag, hierdie puttoestoppers …

Ook hulle gaan deur die verbondsgeslag geseën word …

 

Want, kyk, wie kom hier by Berseba aan:

Abimeleg met ‘n hele amptelike afvaardiging

Kan ons nie maar vriende wees nie, Isak ?

Ons het duidelik gesien dat die HERE met jou is

Jy is nou eenmaal die geseënde van die HERE.

 

In jou nageslag sal al die nasies van die aarde geseën word

In jou sal al die geslagte van die aarde geseën word.

 

Daarom wil die Here hê

jy moet as vreemdeling vertoef in Abimeleg se land

Doen dit en jy sal geseën word …

Gaan dan heen, kinders van Abraham Isak en Jakob

maak dissipels van al die nasies,

en doop hulle in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees;

en leer hulle om alles te onderhou wat Ek julle beveel het …

Laat hulle maar jou vader se putte toestop

Wees maar die minste, Isak

eendag sal jy die meeste wees.

 

Hoor die woorde van die Een

wat uit jou nageslag sou kom …

die Een in wie al die geslagte van die Aarde geseënd sou wees …

Hy het ook gesê:

Salig is die sagmoediges

hoekom is hulle salig?

want hulle sal die aarde beërwe … hierdie aarde …

ook hierdie vrugbare besproeingsgronde

ook hierdie wuiwende koringlande

ook hierdie bosveld met hulle bomeprag …

 

Hierdie aarde, hierdie grond sal die sagmoediges beërwe.

En as ANC regering

die putte van lewende water in die onderwys toestop,

as die regering

die verkondiging van die ware geloof in die klaskamer begin verhoed,

dan grawe die sagmoediges maar net weer ander putte oop.

As die media die putte van lewende water op die lugfrekwensies

en die internet toestop

dan grawe die sagmoediges maar net weer ander putte oop.

 

Voel u soms, voel u dikwels …

dat u genoeg nonsens in hierdie land opgevreet het ?

Weet net een ding, broeders en susters

Hy wat aan die kruis gehang het …

Hy wat aan die kruis gehang het

Hy het baie meer …

baie meer opgevreet as wat die Here ooit van Isak …

of van ons verwag het.

Amen.

 

The Church in the New Year: Called to Work

(Hierdie artikel wat hier geplaas met erkenning aan die bron: RFPA. Dit is spesifiek van toepassing op die PRCA kerkverband in die VSA, maar dieselfde bybelse roeping geld vir al ons kerke, ook hier in SA.)

Note: Though this editorial was written fifteen years ago, it is still an applicable word for the church in the year of our Lord, 2019. The year 1994 has been changed to read 2019 in this article.

________

What 2019 will mean for the true church in North America is not our concern. We may not speculate. This belongs to the secret things of the counsel of God that are exclusively for him. It is comfort to the Reformed church, as it is to the believer personally, that the new year will be the unfolding of the eternal plan of the sovereign God in the exalted Lord Jesus Christ.

Our concern is the revealed will of God for the church. His will is that the church work. The reason for the continuation of history in this new year is the church. God has a church that must be gathered and saved. Since the Son of God gathers, defends, and preserves this church “by his Spirit and word” (Heidelberg Catechism, Q. 54) and since he does this through the instrumentality of the true church, the true church has a calling to work.

It is the true church that has a sacred, solemn mandate from the Lord.

The true church is the instituted congregation that is sound in doctrine, pure in the administration of the sacraments, and faithful in the exercise of discipline (Belgic Confession, Art. 29).

There is also a false church, characterized by rejection of the authority of Holy Scripture and corruption of the gospel of grace. She too has a work. Her work is to hate and oppose the true church. She has her mandate from the devil.

The departing church has one calling from the Lord, and one only: Repent! It belongs to the work of the true church that she bring this calling from the Lord to the church that is in the process of falling away from the truth.

As true churches (though by no means perfect churches), the Protestant Reformed congregations are called by God to work in 2019. This work is first, to hold fast what they have. The importance and difficulty of this task for a church should be evident from the widespread abandonment of the fundamentals of the Christian faith by so many churches in our day.

That which we are to hold fast is the Christian faith as set forth in the Reformed creeds. It is the Reformed faith, therefore, with its distinctive doctrines of God’s sovereignty both in redemption and providence and of salvation by grace alone. Necessarily implied is the understanding and confession of the creedal Reformed faith by the Protestant Reformed Churches as teaching sovereign, particular grace in the preaching of the gospel and an unconditional covenant of grace with the elect in Christ, head and mediator of the covenant.

This faith includes a life of thankfulness, obedience, and holiness.

Holding fast the faith, will require tremendous effort in the Spirit of Christ. It will take sound preaching; faithful instruction of the young in catechism; vigilant oversight of the preaching and teaching by capable elders; courageous discipline of those members who teach or live contrary to the rule; and the right judgment on all issues coming before them by the broader assemblies.

Discipline is essential. A main reason for the apostasy of the departing and the false churches is the failure of the churches to discipline the heretics. Conservatives are great talkers and writers. But without the discipline that shuts the mouths of the gainsayers of the faith and that cuts the cancer of the lie or the unholiness from the body of the church, there can be no holding fast the truth.

Christ’s mandate to the true church, secondly, is that she exert herself to grow spiritually. The church must “grow up into him in all things” (Eph. 4:15). Through the exercise and use of the means of grace, there must be growth in knowing Christ, in glorifying and enjoying God, and in loving the neighbor, especially the other members of the congregation. Holding fast the faith does not imply spiritual stagnation.

Thirdly, the true church is called to preach and confess the truth to those outside the church. The PR congregations must engage in missions and evangelism at home and abroad to the utmost of their power. A chief reason for another year is the gathering of the church out of all nations and the bringing to repentance of every member of this elect church (Matt. 28:18–20; 2 Pet. 3:9).

We ought to address the scattered sheep in the Reformed community, as well as in Protestantism at large, as God gives us the opportunity, for their help.

We ought to confess boldly to a hostile world, for its condemnation. Against its theory of evolution, we confess biblical creation. Against its feminism, we confess the biblical family. Against its adultery, we confess the sanctity of biblical marriage.

Apart from other considerations, this work of the true church requires that the faithful congregation live and work together with like-minded congregations in synodical federation. One congregation in her solitude cannot by herself do the work. She cannot do the work of missions. She cannot maintain the seminary that is basic to the defense of, the faith and to the church’s own spiritual growth. She cannot in the long, or not so long, run even hold fast the faith for herself. Holding fast the faith is done in the unity of the church with the help of the multitude of counselors.

Accounting for the denomination, in the context of the unity of the church, Herman Hoeksema wrote:

This seeking of fellowship and unity of the local congregations is motivated also by the practical need they have of one another, because in unity there is strength. Thus, they need one another to establish a theological seminary for the training of ministers of the Word; for the development of their common confession, and for the fulfillment of their mandate in regard to the work of missions (Reformed Dogmatics, pp. 622, 623).

An aspect of the work of the PR congregations in 2019, therefore, will be that they carefully nurture and endeavor to keep the unity of the Spirit in the bond of peace among themselves in the synodical union.

The church must also know what does not belong to the work assigned her by her Lord. She is not called to set herself to the task of seeing to it that she grows numerically. Numerical growth is not the business of the church. It is rather the business of the Lord. Just as no one can add an inch to his height, so the church cannot add one member to her fellowship. Just as each of us leaves his physical growth to the Lord, so must the church leave her numerical growth to the Lord. The church that does labor to grow numerically invariably adopts carnal measures, e.g., watering down the preaching and confession; relaxing the discipline; and introducing entertainment—”contemporary music” and drama. God curses this ambition to grow with cancerous growth that destroys the church as a spiritual body of Christ. It is not the calling of the PRC in 2019 to grow. It is their calling to be faithful to the word of God. Should this mean their loss of members, so be it.

Not that we are opposed to numerical growth. On the contrary, we rejoice in it, if God wills it and accomplishes it: One reason is that this enables us to do still more in the great work that we have as a denomination of churches and as a covenant community. There is today a crying need for a Reformed college in the United States, an institution of higher learning that is solidly based on and unashamedly faithful to the Reformed confessions. But this demands a sizable supporting constituency.

Neither is it the duty of the true church to christianize North America. Not one text in all of the Bible gives the church this preposterous mandate.

Nor is it our responsibility to be popular. It is with the church as with the individual Christian, “Woe to you when all men speak well of you.” Confession of the truth and a walk in holiness will mean hatred and ridicule.

Let not the PRC with the other true churches of God in the world underestimate the difficulty of the work. 2019 will be fraught with peril. For it is the last hour. The world sinks away to the depths of lawlessness. The nominal church is far advanced in the great apostasy. The god of this world seduces the bride of Christ with a passion.

But neither may the church despair of the possibility of doing the work or even of great and glorious fruits. 2019 is full of promise. For it is, decisively, “anno domini,” the year of the Lord. The risen Christ is Lord in and over 2019. He is also Lord by his word and Spirit in and over the church. Not only does he give the mandate, but also he himself carries out the work by means of the church.

The church’s work is not in vain in the Lord.

And she knows it.

_________

This meditation was written by Prof. David Engelsma and originally published in the January 1, 1994 issue of the Standard Bearer.

Posted by: proregno | November 28, 2018

Boekbekendstelling: The Battle for the Biblical Family

Boekbekendstelling

The Battle for the Biblical Family

by dr. George C. Scipione

(professor in Biblical Counseling, RPTS)

The Battle for the Biblical FamilyDie skrywer in sy voorwoord:

“To think biblically about the family, we must realize two things: first, the gospel of Jesus Christ, found in the Bible, is not shameful; it is the power of God unto salvation. We are not to be ashamed of it intellectually. The biblical world-and-life view is not only cogent and complete, it is the only true view. The Apostle Paul compellingly proves that men have rejected God’s truth.

To the extent that man rejects the Bible, his thinking—whether informal, formal, or scientific—will be distorted and false. Such distortion occurs overtly in non-Christian religions. It comes out more subtly in academic and scientific endeavors. The field of psychology, especially counseling psychology, provides one of the clearest examples of intellectual apostasy.

Now that Marriage, Family, and Child Therapy is a separate field of study and the Family Systems approach to therapy is well established as a way of looking at families, we can expect more and more deviations from a biblical view of the family. False views become popular because the biblical view of the family has been abandoned. If your presuppositions about God, the world, yourself, sin, and redemption are not biblical, then your view of the family will be false.

Second, although the Bible does not tell us everything about the family, we must mine its depths before we can make observations or build theories. Thus, the method I used to develop this book took the following steps:

Step One: I read the Bible through, listing all passages dealing with the family—directly or indirectly. The list, found in Appendix 1, is extensive, if not exhaustive.

Step Two: I exegeted the passages.

Step Three: I categorized the texts.

Step Four: I looked at popular Christian books and studied theological works on the family. (See Sections 1 and 2.)

Step Five: I researched academic work on the history of the family in Western civilizations since biblical times. (See Section 3.)

Finally, I tried to develop biblical solutions based upon my knowledge of the Word and my pastoral experience. (See Sections 4, 5, and 6.) …

Time has passed since this work was first written. While some of the academic and cultural references are dated, the need for the truth of Scripture and for a Third Great Awakening has only increased. Confusion about our identity as individuals and about the definition and purpose of family is at an all-time high. Now more than ever, we need to study God’s plan for this critical building block of society that is a key to solving its deep problems. May God enable you to win the Battle for the Biblical Family.”

Dr. Jay Adams skryf as volg oor hierdie boek, in die voorwoord:

“George Scipione (“Skip” to those who know him) has produced a book that is as close to a theology of marriage as one could desire. Yet, at the same time, it is far more than that. It is a sympathetic approach to just about every aspect of marriage. Instead of setting forth a flat, academic exposition of facts to defend and propagate the Christian view of marriage, you may find that it is a book that you will turn to again and again for help in pursuing your own marriage.

By no means, however, is this a coffee-table volume! In teaching, preaching, and counseling it will prove itself indispensable. In addition to extensive biblical exposition (which at all points is central to what he writes), George fills his book with suggestions and helps that flow from practical exposition of his own insightful exegesis. These he has gleaned from many years of counseling persons with marital difficulties. You will find, however, that, while offering such practical help, he never makes assertions without backing them with biblical truth.

If you want to say anything about the volume, you must say that it is “thoroughly biblical.” It is important to observe, however, that the warmth of loving Christian concern for people facing marital difficulties that Skip exhibits is never sacrificed for biblical purity or tactical measures in fighting the “battle” mentioned in the somewhat misleading title. Rather, it is wedded to his writing as firmly as the marriages he seeks to establish through the application of biblical content. Whatever your reason for reading this introduction may be, I assure you that you will find the volume more than its title advertises. For all of the reasons listed above, I do not think you will regret purchasing it. Indeed, I predict that it is likely to become one of the most thoroughly thumbed-through books in your library.”

Inhoudsopgawe: 

SECTION 1

​THE FAMILY: WHY BOTHER?

1. God’s Basic Building Block

2. God’s Reflection

3. God’s Servant

4. God’s Model

SECTION 2​

THE FAMILY: DOES GOD CARE?

5. God’s Overview

6. God Looks at Marriage

7. God Looks at Children

8. God Looks at Parents

SECTION 3: ​IS THE WEST BEST?

9. The Family in Western Culture

10. The Family in Non-Western Culture

SECTION 4: ​WHERE’S THE BATTLE?

11. The Family’s Internal Battle

12. The Family’s External Battle

SECTION 5: ​WHAT’S THE STRATEGY?

13. A Battle Plan

14. Reinforcements

CONCLUSION​

CAN MY FAMILY HELP?

15. Your Family and God’s Covenant

APPENDIXES

1. Biblical Texts that Deal with the Family

2. The Family and Theology

3. The Family and Biblical History

4. The Family and Gender Roles

5. The Family and the Local Church

6. The Family and Social Science

7. The Family and Counseling

8. The Family and the Civil Magistrate

9. The Family: An Annotated Bibliography

NOTES

Onderhoud met die skrywer

“Dr. Scipione identifies the cultural trends that have led to the demise of the family today, from the Sexual Revolution of the 60’s to the Kinsey Institute to the latest gender issues. From there he explains how a proper applied theology of the family is essential to the church and society. Then he reveals some of the strategy of the battle plan for the restoration of the family.”

Hier kan die onderhoud en bespreking van die boek, saam met die skrywer, geluister word:

3GT Episode: The Battle for the Biblical Family

Die boek kan hier bestel word: Crown and Covenant, en is ook as e-boek beskikbaar op Kindle (Amazon).

Is die Evangelie verkondiging en die Christelike tug

‘n eensnydende of tweesnydende swaard?

Lees: 2 Samuel 7:1-19 & 2 Korinthiërs 2:14-17

Teksverse: “14 Ek sal vir hom ‘n vader wees, en hy sal vir My ‘n seun wees; sodat as hy verkeerd handel, Ek hom sal straf met ‘n menslike roede en met slae van mensekinders. 15 Maar my goedertierenheid sal van hom nie wyk nie, soos Ek dit onttrek het aan Saul wat Ek voor jou aangesig verwyder het.”

Tema: HK Sondag 31

Sondag: 31 – VRAAG EN ANTWOORD: 83

Vraag: Wat is die sleutels van die koninkryk van die hemel?

Antwoord: Die verkondiging van die heilige evangelie en die Christelike tug. Met albei hierdie handelinge word die koninkryk van die hemel vir die gelowiges oopgesluit en vir die ongelowiges toegesluit1.

Skriffundering: 1) Matteus 16:18-19; Matteus 18:15-18

Sondag: 31 – VRAAG EN ANTWOORD: 84

Vraag: Hoe word die koninkryk van die hemel deur die verkondiging van die heilige evangelie oop- en toegesluit?

Antwoord: Volgens die bevel van Christus word aan die gelowiges gesamentlik en afsonderlik verkondig en openlik betuig dat al hulle sondes hulle waarlik deur God ter wille van die verdienste van Christus vergewe is so dikwels as wat hulle die belofte van die evangelie met ‘n ware geloof aanneem. Daarenteen word aan al die ongelowiges en huigelaars verkondig dat die toorn van God en die ewige verdoemenis op hulle rus solank hulle hulle nie bekeer nie11.

Skriffundering: 1) Matteus 16:19; Johannes 20:21-23

Sondag: 31 – VRAAG EN ANTWOORD: 85

Vraag: Hoe word die koninkryk deur die Christelike tug toe- en oopgesluit?

Antwoord: Volgens die bevel van Christus word die wat die naam Christen dra en tog ‘n onchristelike leer huldig of hulle onchristelik gedra eers herhaalde kere broederlik vermaan. As hulle egter nie van hulle dwalinge of skandelike lewe wil afsien nie, moet dit aan die gemeente of aan die wat deur die gemeente daarvoor aangewys is, gesê word. As hulle hulle ook nie aan laasgenoemde se vermaninge steur nie, word hulle nie langer tot die heilige sakramente toegelaat nie en uit die Christelike gemeente en deur God self uit die ryk van Christus uitgesluit. Hulle word weer as lede van Christus en sy gemeente aangeneem wanneer hulle werklike verbetering beloof en bewys1.

Skriffundering: 1) Matteus 18:15-18; 1 Korintiërs 5:4-5; 1 Korintiërs 5:11; 2 Korintiërs 2:6-8; 2 Tessalonisense 3:14-15; 2 Johannes 10-11

Preekopname (GK Carletonville, 2018-11-18):

Aflaai: 2 Samuel 7:14,15 (regs kliek en ‘save [link] as’; of kliek op 3 kolletjies om af te laai)

Geliefde gemeente van die Here Jesus Christus,

Ons is oppad na die Here se tafel, volgende week.

Ons het nou vorige keer uit die Skrif geleer,

soos saamgevat daar in Sondag 30,

dat alleen hulle wat bekeerd is,

en aanhou ’n lewe van bekering lei, hoe langer hoe meer,

na die tafel van die Here moet kom.

Maar, hulle wat hulle nie tot God bekeer nie,

wat weier om hul sondes te bely, te laat staan, teen dit te stry,

moet nie na die Here se tafel kom nie.

Sien v/a 81, Sondag 30.

 

Om nou die Here se tafel heilig te hou

(antw. 82, die verbond nie te ontheilig en toorn van God oor ons te bring nie)

om die sondaar te help om hom te bekeer en aanhou te bekeer,

en om bo-alles, God in alles te eer,

het die Here vir sy kerk die sleutels van die Koninkryk gegee.

Daardie 2 sleutels is, soos ons bely in antw. 83:

Die verkondiging van die heilige evangelie en die Christelike tug. Met albei hierdie handelinge word die koninkryk van die hemel vir die gelowiges oopgesluit en vir die ongelowiges toegesluit.

Nou is die tragiese hartseer en werklikheid,

dat vanselfsprekend, die wêreld, die ongelowiges, onbekeerdes

aanhou om hierdie 2 sleutels te verwerp.

Selfs net die bestaan van hierdie sleutels, haat hulle, wil niks te doen hê,

met die Here, sy Woord, sy kerk, Evangelie, en die christelike tug nie.

 

Maar wat nog meer tragies is, geliefdes,

is dat daar baie in die sigbare kerk is,
(sien hierdie baie goeie artikel oor die onderskeid tussen die sigbare en onsigbare aspek van die Here se kerk)

wat sê dat hul gelowiges is, Christene is,

wat net so min wil hoor van hierdie twee sleutels.

Daarom, terwyl hul ‘sê’ dat hul kerk, Christen, gelowig is,

verwerp hul met hul volhardende dwalinge en onchristelike lewe,

beide of een van die sleutels van die Koninkryk.

Hoe vind dit plaas?

 

Die eerste sleutel, word verdraai, die Evangelie,

as TWEESNYDENDE swaard word, ’n eensnydende swaard,

menende, die evangelie word gesien as dat dit net red,

net praat van liefde, redding, verlossing, alles gaan net goed wees,

maar nie ook die waarskuwing van AS JY JOU NIE BEKEER NIE,

is daar regverdige veroordeling en straf, hierdie lewe, maar ook

en veral in die ewige lewe wat op jou wag.

Die tweesnydende aard van die verkondiging van die Evangelie,

het ons gelees daar in die heilige Skrif, 2 Kor. 2:14-17:

15 Want ons is ‘n aangename geur van Christus tot eer van God onder die wat gered word en onder die wat verlore gaan; 16 vir die laaste ‘n reuk van die dood tot die dood, maar vir die eerste ‘n reuk van die lewe tot die lewe. En wie is tot hierdie dinge bekwaam? 

Die woord van God, die Evangelie van Jesus Christus,

is ’n aangename geur tot eer van God, vir hulle wat hul bekeer en aanhou bekeer,

maar dit is ’n reuk tot die dood, vir hulle wat volhard in hul sonde, dit goedpraat, en weier om te bekeer.

Op ’n ander plek stel Jesus dit as volg:

Hy wat in die Seun glo, het die ewige lewe; maar hy wat die Seun ongehoorsaam is, sal die lewe nie sien nie, maar die toorn van God bly op hom. – Joh. 3:36.

En dit is wat ons daar bely aangaande die Evangelie, wat ons moet glo,

wat ek en u aan onsself, ons kinders, gemeente, vriende, familie, en almal

moet verkondig, die TWEESNYDENDE SWAARD VAN DIE EVANGELIE:

Vraag 84: Hoe word die koninkryk van die hemel deur die verkondiging van die heilige evangelie oop- en toegesluit? Antwoord: Volgens die bevel van Christus word aan die gelowiges gesamentlik en afsonderlik verkondig en openlik betuig dat al hulle sondes hulle waarlik deur God ter wille van die verdienste van Christus vergewe is so dikwels as wat hulle die belofte van die evangelie met ‘n ware geloof aanneem. (eenkant van die swaard)

Daarenteen word aan al die ongelowiges en huigelaars verkondig dat die toorn van God en die ewige verdoemenis op hulle rus solank hulle hulle nie bekeer nie11.(anderkant van die swaard)

Geliefdes, wat gaan u doen met ’n sleutel, wat net oop of net toe kan sluit,

gaan dit u help om in en uit u huis te gaan?

Nee!

’n Regte sleutel is nodig, wat oop én toesluit.

’n Ware evangelie, ’n ware Woord, sluit oop én toe.

En as u lief is vir u kinders, dan sorg u dat u huis ’n sleutel het wat werk!

As ons waarlik lief is vir ons naaste, binne en buite die gemeente,

dan gebruik ons en verkondig ons ‘n sleutel wat oop en toesluit,

dit is ware liefde.

In 2 Timoteus 3 word ons geleer oor die afvallige dae,

en dan roep Paulus ons op om te bly by die ware sleutels van die hemel,

broeders kerkraad, ons in die besonder, maar almal in die amp van gelowige:

1 Ek besweer jou dan voor God en die Here Jesus Christus, wat die lewende en die dode sal oordeel by sy verskyning en sy koninkryk: 2 verkondig die woord; hou aan tydig en ontydig; weerlê, bestraf, vermaan in alle lankmoedigheid en lering; 3 want daar sal ‘n tyd wees wanneer hulle die gesonde leer nie sal verdra nie, maar, omdat hulle in hul gehoor gestreel wil wees, vir hulle ‘n menigte leraars sal versamel volgens hulle eie begeerlikhede, 4 en die oor sal afkeer van die waarheid en hulle sal wend tot fabels. 

Ja, ’n valse evangelie wat net eenkant toe sny,

wat nie waarsku, vermaan, bestraf nie…. wys op ‘n valse kerk.

 

2) Christelike tug (v/a 85)

Geliefdes, dit bring ons juis by die ander sleutel, wat saamwerk en saamgaan

met die ware evangelie, Woordverkondiging, en dit is die Christelike tug.

As ons waarlik die evangelie glo,

as ons besef mense se sieleheil is op die spel,

as ons besef ons heiligmaking kan skade lei deur ’n valse of afgewaterde evangelie,

dan is die Christelike tug net so kosbaar en belangrik, al is dit o so MOEILIK,

so swaar om toe te pas, veral ook in ons tye…

U sien, as ons werklik van harte glo, alles wat ons bely en glo,

dan sal ons, dan moet ons dit met die Christelike tug, beskerm en bewaar,

dit koester, want dit is noodsaaklik vir ons geloof, ons groei in die geloof,

om kerk van Christus te wees, en te bly.

Wat is die kenmerke van ’n ware kerk, en by implikasie ’n ware gelowe,

sien NGB art. 29:

1 suiwer bediening van die Evangelie, die Woord (eerste sleutel)

2 suiwer bediening van die sakramente, en

3 die handhawing van die Christelike tug, (tweede sleutel)

Die liefdevolle regverdige toepassing van die Christelike tug,

soos saamgevat word in v/a 85,

beskerm juis die ware evangelie,

en dit bewaar die sakramente heilig sodat ons nie, in die woorde van antwoord 82, nie “die verbond van God ontheilig en sy toorn oor die hele gemeente opgewek” nie.

Maar, geliefdes, die wesentlike onderliggende probleem,

met beide die verkondiging van die Evangelie, as eerste sleutel,

asook die toepassing van die Christelike tug,

IS DAT ONS GODSBESKOUING TOTAAL VERKEERD IS

DAT ONS NIE REG DINK EN GLO OOR GOD NIE,

OOR JESUS NIE,

en daarom verdraai ons die evangelie, en pas nie meer christelike tug toe nie:

– daarom word persoonlike tug en vermaning verwerp

– daarom word ouerlike tug oor kinders, die roede nie meer toegepas nie

– daarom word deur baie, die meerderheid kerkrade nie meer lidmate

onder tug geplaas nie

– daarom het ons nie meer doodstraf en streng wetgewing teen moordenaars, verkragters, diewe, ens. in ons land nie.

Hoekom nie?

Want die valse kerke, valse profete mislei baie skape, en die wêreld om te dink God oordeel nie, God straf nie, God tugtig en vermaan nie sy kinders nie.

Die valse evangelie verkondiging leer DAAR IS NET ’N HEMEL, niks anders nie.

Die ware evangelie verkondiging, leer in liefde, daar is ’n HEMEL EN ’N HEL.

En roep dan ons almal, die hele wereld op tot geloof in, en bekering na,

Jesus Christus alleen.

 

Wie God is, en hoe Hy te werk gaan, selfs met sy kinders,

wat nooit verlore sal gaan nie, het ons gelees daar in 2 Sam. 7,

Dawid wil vir die Here ’n huis bou om in te woon.

Natan sê doen voort, maar God openbaar daarna aan Natan sy wil,

dat Salomo vir die Here ’n huis sal bou, nie Dawid nie.

So terloops, sien u hier wat ’n ware profeet, ware verkondiger

van God se Woord is: om te preek, so sê die HERE, nie wat mense

wil, of voel, ervaar, ONGEAG hoe goeie bedoelings daar is nie.

Verkondig God se woord, nie mense se begeertes nie (2 Tim. 4:1-5)!

 

Maar die Here gee dan, in verse 8 en verder,

sy ewige beloftes vir die huis van Dawid,

tydelike en geestelike seëninge,

vir Salomo en hul nageslag, al die Here se uitverkorenes.

Die grootste belofte, is dat hul huis tot in ewigheid sal bestaan,

dat die Messias as die nageslag van Dawid gebore sou word,

die Messias, wie se koninklike troon tot in ewigheid is, v. 13, 16.

Hierdie Messias is Jesus wat vir al sy kinders, vir Dawid se sondes kom sterwe.

MAAR nou baie belangrik, as Dawid die sekerheid het van God se beloftes,

oor die toekoms, oor sy redding wat vir ewig vasstaan in die Messias wat kom.

Hoe lyk die lewe van Dawid, en dus elke kind binne God se genadeverbond?

Ons het dit spesifiek gelees in verse 14:

Ek sal vir hom ‘n vader wees, en hy sal vir My ‘n seun wees; sodat as hy verkeerd handel, Ek hom sal straf met ‘n menslike roede en met slae van mensekinders. 

Daar is dit geliefdes, en dit geld vir al die Here se kinders, sy kerk deur alle eeue:

As ’n liefdevolle Vader straf, vermaan, tug die Here ons, met slae,

deur sy Woord en Gees.

In die NT lees ons in Hebr. 12:

My seun, ag die tugtiging van die Here nie gering nie en beswyk nie as jy deur Hom bestraf word nie; want die Here tugtig hom wat Hy liefhet, en Hy kasty elke seun wat Hy aanneem. verse 5, 6

Beteken hierdie sleutel van die Christelike tug,

dat die Here se kinders verlore sou gaan, Dawid en elke uitverkorene,

omdat Hy hul bestraf, tug, kasty wanneer nodig?

Nee, nogmaals nee, natuurlik nie, want ons lees in die volgende vers:

15 Maar my goedertierenheid sal van hom nie wyk nie, soos Ek dit onttrek het aan Saul wat Ek voor jou aangesig verwyder het. 

Die Christelike tug en vermaning van die Here lei die kinders van die Here tot hul verdere bekering, heiligmaking, groei in die geloof, vir ewig in sy liefde en genade (Ef.1:3-6)

Vir die ongelowige, onbekeerde, opstandige, goddelose lei dit tot hul regverdige veroordeling.

DIE TWEESNYDENDE SWAARD VAN DIE EVANGELIE EN DIE CHRISTELIKE TUG.

U weet geliefdes, en nou moet ons mooi luister,

die verwerping van die sleutels, is baie keer nie radikaal nie,

iemand wat ons slaan, Bybel opskeur, ouderlinge skiet as hul wil kom praat nie.

Dit is eintlik, deur die Satan se misleiding en sondige harte, baie meer subtiel.

Hoe?

Ek woon al minder eredienste by waar die evangelie verkondig word,

Ek stel al minder in Bybel lees belang,

luister al meer na die wêreld, valse kerke en profete volgens 2 Tim. 4:3,4.

Neem my beloftes, belydenis van geloof, huwelik, doopbeloftes al minder ernstig op.

MY EREDIENSBYWONING, MY OMGAAN MET DIE WOORD, DIE OUDERLINGE SE VERMANINGS, WYS OF OPENBAAR OPENLIK OF SUBTIEL

OF EK DIE TWEE SLEUTELS VAN DIE KONINKRYK OMHELS, OF VERWERP.

Met ons Belydenis van Geloof,

het ons belowe (veral by vraag 5)

Beloof u, terwyl die volle gemeenskap met die kerk van Christus nou vir u ontsluit word, om as ‘n lewende lid van die kerk23 die bediening van Woord en sakramente ywerig te soek24, u gawes gewillig en met vreugde tot nut en saligheid van die ander lede25 en tot uitbouing van die koninkryk van God aan te wend26 en dat u u aan die Christelike vermaning en tug27 sal onderwerp28 as u in leer of lewe u misgaan?

En, hoe baie verwerp dit nie?

Wil nie die pad van bekering, versoening, vermaning, reformasie saam met die Here se gemeente stap nie, gee vinnig gemeenskap op, loop weg.

Haat die ware Evangelie en die Christelike tug,

wat eintlik vir hul ten goede is?

Laat ons daarom erns maak, in die komende week, met God se Woord, sy ware Evangelie, sy vermanings,

Ons kan ook nie sonder Christus, die twee sleutels reg verkondig en toe te pas nie, daarom soek ons versterking en hulp by Hom, om dit te doen, en aanhou te doen.

Laat ons na sy tafel kom om versterk te word deur God se liefdevolle vermaning, om op Christus te hoop, ons hele lewe lank deur, deur sy Evangelie, sy christelike tug, alles tot lof van sy Naam.

Amen.

Posted by: proregno | November 12, 2018

Preek: Wie mag of moet na die Here se tafel kom? (Lukas 18:13)

Wie mag of moet na die Here se tafel kom? 
– ‘n Saak van lewe en dood –

Lees: Lukas 18:9-14

Teksvers: “o God, wees my, sondaar, genadig!” (Luk. 8:13)

Tema: HK Sondag 30, v/a 81-82 & v/a 87

Vraag 81: Wie moet na die nagmaalstafel van die Here kom?

Antwoord: Hulle wat vanweë hulle sondes ‘n afkeer van hulleself het, maar tog vertrou dat dit hulle om Christus wil vergewe is en dat die swakhede wat nog oor is, met sy lyding en sterwe bedek is; en die wat ook begeer om hulle geloof hoe langer hoe meer te versterk en hulle lewe te verbeter. Maar die huigelaars en die wat hulle nie van harte tot God bekeer nie, eet en drink ‘n veroordeling oor hulleself1.

Skriffundering: 1 Korintiërs 10:19-22; 1 Korintiërs 11:28

Vraag 82: Moet die mense ook aan die nagmaal toegelaat word wat met hulle Sondag: Vraag en Antwoord: en lewe wys dat hulle ongelowig en goddeloos is?

Antwoord: Nee, want so word die verbond van God ontheilig en sy toorn oor die hele gemeente opgewek.

Skriffundering: Psalm 50:16; Jesaja 1:11; Jesaja 66:3; Jeremia 7:21; 1 Korintiërs 11:20; 1 Korintiërs 11:34

Vraag 87: Kan die mense dan nie salig word wat in hulle goddelose, ondankbare lewe volhard en hulle nie tot God bekeer nie?

Antwoord: Nee, glad nie. Want die Skrif sê dat geen onkuise, afgodedienaar, egbreker, dief, gierigaard, dronkaard, lasteraar, rower en sulkes die koninkryk van God sal beërwe nie.

Skriffundering: 1 Korintiërs 6:9-10; Efesiërs 5:5-6; 1 Johannes 3:14

Preekopname (GK Carletonville, 2018-11, 04):

Aflaai: Lukas 18:9-14 (regs kliek en ‘save [link] as’; of kliek op 3 kolletjies om af te laai)

Geliefde gemeente van die Here Jesus Christus,

WIE moet, wie mag na die nagmaalstafel van die Here kom?

Mag enige mens na die Here se tafel kom?

Mag iemand, wat volhard in ongeloof,

en/of goddeloos lewe, na die Here se tafel kom?

 

Dit is die vrae wat die Kategismus, ondersoekend hier vra,

ook vir ons tye, vir ons kerk, vir ons elkeen persoonlik.

In Ps. 24, wat ons gesing het,

vra Dawid ook die vraag, in die woorde van die beryming:

“Wie sal die Godsberg op kan gaan,

en wie sal op sy top kan staan,

omskitter deur Gods heilighede?”

 

Om dit anders te stel,

die vraag na wie moet en mag na die Here se tafel gaan,

ook dan vir ons einde November, is ’n vraag van lewe en dood,

dit is ’n vraag wat eintlik gaan oor jou redding, jou saligheid,

dit is ’n vraag oor die hemel en die hel,

in die woorde van antw 82 en 87,

is hierdie vraag ’n vraag oor of ek en jy, of enige mens

aan die Koninkryk van God behoort of nie.

Dit is hoe belangrik, hoe aktueel die Kategismus hier in Sondag 30 is:

WIE moet en wie mag na die Here se tafel kom?

 

Die ongelowige wêreld, die valse kerk, sal sê:

alle mense

enigiemand wat graag wil

gee nie om hoe daardie mens glo of lewe nie,

en of dit nou binne in die sigbare kerk,

of buite die kerk in die wêreld is nie.

Jesus het almal lief, het vir almal gesterwe, almal gaan hemel toe,

almal – ongeag hul ongeloof en hul goddelose lewe – is welkom

aan die Here se tafel, aan sy kerk, aan die koninkryk van God.

In hierdie week geliefdes, was daar ’n paar berigte, van nuusgebeure

wat dit verkondig wat die wêreld glo, saam met die valse kerke:

Die president van die land sê: mense wat argaiese idees het oor die wettiging van sekswerkers (dus prostitusie), moet oortuig word om hul siening te verander.

Hierdie mense waarna hy verwys, is o.a. die kerk van die Here, dit is gelowiges wat glo dat geslagsomgang is beperk tot die huwelik alleen, tussen ’n getroude man en vrou.

Dit moet verander, dit wat teen die 7de gebod is, moet genormaliseer word.

En natuurlik sal die kerk moet verander en sulke persone en wat dit bedryf,

aanvaar, sulke mense wat daarin volhard is welkom aan die Here se tafel,

in sy koninkryk.

Heelwat kerke aanvaar ook lidmate wat buite die eg saamwoon, aan die Here se tafel.

Nog ’n voorbeeld.

Die VGK (Verenigende Geref. Kerk), ou NG Sendingkerk, se suidelike sinode het in die week, besluit dat LGBTI-mense (lesbiese, gay, biseksuele, transgender, interseksuele en homoseksuele) almal netso welkom is in die kerk, mag trou, ampte beklee, en dus by implikasie na die Here se tafel kan kom, deel is van sy koninkryk.

Hulle het ook poligamie gewettig, dus dat vandag nog, ’n man meer as een vrou mag hê, en dit is reg so, ongeag dat Jesus die skeppingsorde herstel het, Matt. 19, van een man en een vrou.

So daar is dit geliefdes,

die heidendom, die wêreld, saam met die valse kerk leer:

– jy kan in jou sondes volhard, in ongeloof, in ’n goddelose lewe

in stryd met God se Woord, sy gebooie, SONDER OM JOU TE BEKEER

NA CHRISTUS, en nog steeds aan die Koninkryk van God behoort,

en daarom aan sy kerk, en daarom na sy tafel toe kom.

DIT geliefdes, is die tye waarin ons lewe,

niks nuuts eintlik nie, lees 2 Tim. 3 wat daarvan getuig,

maar dit gaan al meer om ons toeneem en plaasvind

In die kerke gaan hierdie verval al meer toeneem,

in ons vriendekringe, families, omgewings, gemeenskappe.

 

Wat leer die Skrif ons, soos saamgevat in ons belydenis,

oor WIE mag en moet na die Here se tafel toe kom,

wie dus aan sy kerk behoort, aan sy koninkryk behoort?

Antw 87 is ’n aanhaling van Ef.5:5 en 1 Kor. 6:9-10, oor wat die Skrif leer:

 9 Of weet julle nie dat die onregverdiges die koninkryk van God nie sal beërwe nie? 10 Moenie dwaal nie! Geen hoereerders of afgodedienaars of egbrekers of wellustelinge of sodomiete of diewe of gierigaards of dronkaards of kwaadsprekers of rowers sal die koninkryk van God beërwe nie. 11 En dit was sommige van julle; maar julle het jul laat afwas, maar julle is geheilig, maar julle is geregverdig in die Naam van die Here Jesus en deur die Gees van onse God.

Iemand wat dus sy sonde, enige sonde, enige oortreding van God se wet

goedpraat, dit regverdig, dit nie as sonde beskou waarvoor Christus moes sterwe nie, en hom dus nie bekeer daarvan nie, 6:11,

openbaar daarmee dat sy belydenis en lewe verkeerd is,

en dat hy nie aan die koninkryk, kerk van die Here behoort nie,

en daarom nie mag aan die Here se tafel deel nie,

tensy hy hom bekeer.

 

Geliefdes, bekeerloosheid, selfregverdiging,

is hoe die Fariseër daar in Luk. 18 glo en redeneer.

Jesus vertel hierdie gelykenis,

met die oog op mense wat op hulself vertrou,

dus wat nie hul sondes erken en Christus se redding nodig het nie.

Hulle meen dat hul sonder Christus, sonder bekering,

sonder afsterwe van sonde, klaar regverdig en heilig is, in hulself.

Die heidendom dink so, en baie kerkmense ook.

Die Fariseër se gebed in vers 11, 12 openbaar sy verlorenheid:

Hy vergelyk hom met wie of wat?

Met ander mense, hy noem ’n paar sondes wat hy nie doen nie

en ’n paar uiterlike dinge wat hy doen, vers 12.

En hy dink daarmee – sy werke – verdien hy sy redding,

Hy het Christus nie nodig nie, hy hoef nie te bekeer nie

God se redding is vir ‘bose sondaars’ (soos die tollenaar) wat moet bekeer,

nie vir hom wat uiterlik sekere ‘goeie dinge’ doen nie.

Hierdie Fariseër is nog verlore in sy sonde, in sy

selfregverdiging, soos vers 14 openbaar.

Hy is nie die ware regverdige nie, maar gaan verlore

in sy selfregverdiging sy bekeerloosheid.

 

DAARTEENOOR, vind ons die tollenaar, die veragte een in sy tyd.

Waarop is sy fokus, op ander mense?

Meet hy hom aan hoe goed of sleg hy doen in terme van ander?

Dink hy hy is beter as die Fariseër?

Hoeveel werke hy kan bydra?

NEE, sy belydenis en lewe getuig van sy redding:

o God, wees MY, sondaar, genadig!

o God, dus by die Here alleen, by Jesus alleen is daar genade en redding.

my sondaar, hy bely en erkeen dat hy ’n bose sondaar is, wat verlore is en gered moet word, hy regverdig nie sy sonde soos die Fariseer nie

wees my genadig, kan nie sonder die Here se genade gered word, of lewe of bestaan nie.

Die nagmaal, die kerk, die koninkryk van God is vir sulke mense bedoel.

SIEN u hier ’n verskriklike baie belangrike saak raak geliefdes,

“Sien u hier ’n verskriklike baie belangrike saak raak geliefdes,
 
ook vir ons wat graag wil en moet na die Here se tafel kom?
 
Die wêreld is nie opgedeel tussen mense wat sonde doen, en dit is slegs die ongelowiges nie, en dan is daar ons ‘kerkmense’
wat sogenaamd sondeloos is, wat nou al ‘volmaak en perfek’ is nie.
 
DIT is wat die valse kerk en wêreld heeltyd van ons, die ware kerk probeer maak.
 
Nee, die verskil is tussen mense, wat bekeer is, en aanhou bekeer van hul sonde, hoe langer hoe meer, teenoor hulle wat weier om enigsins te bekeer, en in hul sondes wil voortlewe, dit goedpraat, dit regverdig. 
 
Bekeerdes het genade van God ontvang,
Christus wat vir ons gesterf het,
vir ons skuld betaal het,
sodat ons nou ’n lewe van bekering kan lei,
die sonde haat en al meer afsterf, teen dit stry.

Kyk hoe bely ons dit daar in antw. 81, op die vraag WIE na die tafel kom:

Hulle wat vanweë hulle sondes ‘n afkeer van hulleself het, maar tog vertrou dat dit hulle om Christus wil vergewe is en dat die swakhede wat nog oor is, met sy lyding en sterwe bedek is; en die wat ook begeer om hulle geloof hoe langer hoe meer te versterk en hulle lewe te verbeter. 

Die Fariseër het geroem in homself, die tollenaar het ’n afkeur van homself.

Die Fariseër vertrou op sy werke, die tollenaar vertrou op God se werk in Christus, op God se genade om hom te vergewe en in sy swakhede te help.

NOU vir ons tye, geliefdes, is die groot ironie:

Dat die wêreld en die valse kerk, meen dat ons

die ware kerk en gelowiges, wat wys op God se Woord,

sy wet, en dat ons bekering nodig het van ons sondes,

dat ons daarteen moet stry, soos die belydenis sê “en die wat ook begeer … verbeter”, dat ons nou die sogenaamde fariseërs van ons tye is.

Maar nee, volgens Jesus se gelykenis in Lukas 18,

wie is die huigelaar, die Fariseër?

Dit is hy wat sy sonde goedpraat,

en meen hy hoef hom nie te bekeer daarvan nie.

Om dit heel konkreet te stel vir ons tye:

Hulle wat bv gay huwelike en verhoudings goedpraat,

dus nie bekering nodig het nie, is die fariseërs van ons tye.

En natuurlik ja, as enige ander sonde, waarmee ek of jy worstel,

as ons dit goedpraat, dit probeer regverdig, dan is ons netso skuldig.

Nee, ware gelowiges, die ware kerk, bely juis

ons sondes en swakhede ons hele lewe lank.

Ons wil graag aangespreek word, getug word.

Ons is dankbaar dat die nagmaaltafel bewaar word,

nie oopgooi word vir enigiemand nie.

Want, ek en ander moet aangespreek word,

vermaan word, dit wat antw. 82 leer,

en waaroor Sondag 31 gaan, waarna ons ‘n volgende keer kyk.

DIT IS WARE LIEFDE,

om gewys te word waar ek in belydenis/leer en-of lewe

dalk afdwaal, dat ek met die Woord bedien sal word,

om my te bemoedig op die geloofspad, al gaan dit swaar,

maar ook in liefde om op die regte pad gewys te word.

 

So geliefdes, WIE mag en moet na die Here se tafel kom?

Elkeen, wat weet hoe groot hul sondes en ellende is, vandag nog.

Elkeen wat weet dat hulle Jesus nodig het, vir die ewigheid, natuurlik,

maar ook vir hier en nou om vir Hom te lewe, vir ons naaste,

volgens sy gebooie in ’n volhardende dankbaarheidslewe.

(Sien HK Sondag 1)

Mag die Here ons help, vandag, oppad na die nagmaal,

om nie ons sondes te probeer regverdig nie,

onsself te probeer red nie.

MAAR mag sy Gees in ons werk om uit te roep in Jesus se Naam:

O God, o Here, wees MY sondaar, genadig! 

Amen.

Posted by: proregno | November 5, 2018

Preek: Niks om oor ‘gay’ te wees nie! (Rom. 1:22-25)

Inleidend: Die tye waarin ons lewe
Ek plaas ‘n preek van ds. Gustav Opperman, oor Romeine 1:22-25, hier onder.

Die afgelope week was daar in die media, verskeie berigte, wat wys op die tye waarin ons lewe.

Ja, dit is eintlik niks nuuts nie, sien bv. 2 Tim. 3, maar dit wys op die aanslae waaronder die ware gelowige, en die ware kerk al meer gaan lewe, soos die Here ons tye en land oorgee aan ons opstandige losbandigheid, los van Christus, en sy wil vir die mens (Ps. 2:1-3).

Die heidendom en die valse kerk verkondig aan ons, soos te lese is in die volgende nuusberigte:

“Wettig sekswerk” (Beeld, 2 November 2018)

“Daar moet gepraat word oor die wettiging van sekswerk (lees: prostitusie), want Suid-Afrikaners het verskillende sienings hieroor. Ons taak is om diegene wat argaïese sienings het (lees: die ware kerk), te oortuig oor die rigting waarin ons op pad is. Die beste manier is om daaroor te praat, het (pres.) Cyril Ramaphosa gesê.”

LGBTI-mense kan preek, trou in VGK (Beeld, 2 November 2018)

“Die Verenigende Gereformeerde Kerk (VGK) se suidelike sinode verwelkom nou LGBTI-mense (lesbiese, gay, biseksuele, transgender, interseksuele en homoseksuele mense) om op die preekstoel te staan, en om in die kerk te trou”

“Die sinode het voorts ook kapsie gemaak teen die klassifikasie van poligamie as ‘heidens’. Poligamiste wat van die heidendom bekeer is, kan nie in ‘n amptelike kapasiteit in die kerk dien nie, maar word daar toegelaat. ‘Ons hanteer mense met die liefde van God,’ sê (ds. Vuyisile) Makhaya (aktuarius van die sinode)”

Studente laat klere waai vir droogtehulp (Maroela Media, 31 Oktober 2018)

“Ons probeer regtig dit vir almal so gemaklik as moontlik maak. Almal neem vrywillig deel en kan sê hoeveel hul bereid is om in die foto’s te wys. Hulle kan ook kies of hulle saam met mans, vroue of albei afgeneem wil word. Aan die einde is dit eintlik net ‘n lekker geleentheid waar almal pret kan hê en gelukkig kan wees – terwyl ons die diere help.”

Hierdie en baie ander voorbeelde van die wêreld, valse kerk en selfs ‘ons volk se mense’ (gaan lees maar gerus die kommentare by laasgenoemde artikel), wys die tye en omstandighede waarbinne die gelowige en sy gesin en gemeente lewe.

Die Here se Woord leer en waarsku ons (Romeine 12:2):

1 Ek vermaan julle dan, broeders, by die ontferminge van God, dat julle jul liggame stel as ‘n lewende, heilige en aan God welgevallige offer dit is julle redelike godsdiens.
2 En word nie aan hierdie wêreld gelykvormig nie, maar word verander deur die vernuwing van julle gemoed, sodat julle kan beproef wat die goeie en welgevallige en volmaakte wil van God is.

Ds. Herman Hoeksema se opmerking hierby is treffend:

“It is easy to brag about a life to the glory of God and a life of sanctification as if we were almost in heaven, but in truth there is much world, much flesh, to the Christian. Our body is all world. And our soul, so intimately connected with our body, is also all world, apart from the new principle of the life of Christ instilled into the soul by the Holy Spirit.

Besides, the Christian is surrounded by the forms of the world. When we open our eyes, we see nothing but world. We see nothing of the kingdom of God. If we go the way of least resistance, therefore, and don’t fight, we will do what the apostle says we must not do. We will always copy the world. We will copy the world in our dress, in our face, in our speech, in our pleasures, in everything. We may compare life in the world to people drifting on a strong current in a rowboat. They are drifting just above the falls. On this current are three kinds of people. There are people who help the current along. They row with the current, laughing, singing, and having a good time. There are also people who row desperately upstream. And there are people who let the oars rest and drift downstream.

The Word of God says to them, ‘Don’t drift downstream! Row against the stream!’ This is the text. Are you going downstream? Don’t copy the world! Don’t be conformed in your life and walk to the forms of the world! If you do conform your life to this world’s forms, you go to destruction” (Righteous By Faith Alone, pp. 578-579).

NIKS OM OOR GAY TE WEES NIE!

deur ds. Gustav Opperman

Plek en datum: Aanddiens GK Matlabas 2018/10/21
Lees: Rom 1:14-32; Efesiërs 5:22-33
Teks: Rom 1:22-25 Terwyl hulle voorgee dat hulle wys is, het hulle dwaas geword en die heerlikheid van die onverganklike God verander in die gelykvormigheid van die beeld van ’n verganklike mens en van voëls en viervoetige en kruipende diere. Daarom het God hulle ook in die begeerlikhede van hulle harte oorgegee aan onreinheid, om hulle liggame onder mekaar te onteer — hulle wat die waarheid van God verruil het vir die leuen en die skepsel vereer en gedien het bo die Skepper wat geprys moet word tot in ewigheid.
Psalms: 81:11-14; 97:1,4; 97:6,7

(Video-opname: Woorde uit sy Woning: Romeine 1:22-25)

Geliefdes,
Ek is nou ses-en-sestig jaar op hierdie aarde.
Iets het baie drasties verander in hierdie tyd.
Wat sou ek daarmee bedoel?
In die jaar 1952, toe ek gebore is,
skryf iemand ‘n brief
aan die redakteur van Time Magazine in Amerika.
In die brief stel die skrywer voor
dat dit tyd geword het
dat daar ‘n groter aanvaarding van homoseksualiteit
in die Amerikaanse samelewing sal wees.
Die redakteur se reaksie hierop is merkwaardig:
Hy het geantwoord:
This idea gives me the creeps!
Nou weet u
wat ek bedoel
as ek sê
dat iets drasties verander het.

Kan u uself indink
dat ‘n redakteur van die invloedryke Time Magazine
vandag soiets sou sê?
Ander sieninge het ook verander.
Toe ek ‘n kind was,
was dit hoofsaaklik bandiete en matrose
wat met tatoeëermerke rondgeloop het.
Vandag loop ‘n ieder en elk
met een-of-ander getekende gedrog op hulle lyf rond,
met ons geliefde sportsterre voor in die koor.
Sedert die sewentigerjare het ek begin opmerk
dat al hoe meer Westerse mans met oorringe rondloop,
iets wat tot dan hoofsaaklik tot die vroulike geslag beperk was …
Oor die toename in pornografie, egskeidings, verkragtings, pedofilie,
ensovoorts, ensovoorts, sal ek nie nou op ingaan nie.
Die erg.
Ons beleef die sterwingsproses van die Westerse beskawing
en die deksel is besig
om op die grafkelder toe te skuif
en daar is niks
om oor gay te wees nie,
niks om oor vrolik te wees nie.
Ook in ons kerke …
kerke met deure en vensters,
wyd oop deure en vensters
waardeur die winde van verandering vrylik waai,
sien ons dit.
Wanneer mans ‘n homoseksuele oriëntasie het,
is dit ‘n Godgegewe gawe …
So het die moderator van een van ons sogenaamde susterskerke,
nou die dag beweer.

Dit is in hierdie konteks
dat die Skrifgedeelte van vanaand ook in die brandpunt staan.
Maar wat dan gemaak met Romeine een,
vra die eenvoudige Bybelgelowige volk?
Inderdaad, hoe verklaar ons die skandelike hartstogte
wat hier vir ons tog so duidelik beskryf word?
En nou sit die geleerde teoloë van die kerke hulle koppe bymekaar
en skielik kry ons die mees fantastiese verklarings van die verse
wat ons vanaand gelees het;
skielik word die helder water van die Bybel
ondeursigtig troebel gemaak.
Ons sal nie vanaand op al hierdie oorlegginge ingaan nie.
Daar staan wat daar staan,
soos eenvoudige gelowiges nog altyd geglo het.
Wat ons vanaand moet doen,
is om u te wys hoekom dit daar staan
en hoe dit inpas
by die res van die apostel Paulus se argument in hierdie gedeelte.
Ons het verlede week begin met die stelling
dat die God van die Skepping
deur die mens misken word.
Dis ‘n verskriklike fout,
want uit Hom en deur Hom en tot Hom is alle dinge.
Syne is die heerlikheid tot in ewigheid …
maar die goddelose mens onderdruk hierdie waarheid.
Die mens trek die gordyne oor sy hart toe.
Die mens kom met sy eie voorstellinge
van wie en wat God is.
Hulle het ‘n ruil gemaak
en die heerlikheid van die onverganklike God verander
in die gelykvormigheid van die beeld van ’n verganklike mens
en van voëls en viervoetige en kruipende diere.

Dit ontlok God se toorn.
God se oordeel kom in werking.
Een van die maniere waarin dit in werking kom,
is dat God die mens oorgee.
Drie maal in ons Skrifgedeelte lees ons dit.
God het hulle oorgegee aan onreinheid
God het hulle oorgegee aan skandelike hartstogte
God het hulle oorgegee aan ‘n slegte gesindheid.
Nou, dié van u
wat u Bybel al net so bietjie gelees het …
dié van u wat iets oor God verstaan,
sal weet
dat hierdie oorgee ‘n aller verskriklike ding is.
God se vriendelike aangesig straal vrolikheid en lig
vir alle opregte harte,
maar as Hy daardie vriendelike aangesig wegdraai …
as God begin
om anderpad te kyk,
dan is dit nie meer vrolikheid en lig nie …
dan is dit duisternis en gerig.
Dan begin dinge uit te rafel …
Soos dit ook met Israel begin uitrafel het.
In sy preek in Handelinge sewe
verwys Stefanus na die uittog uit Egipteland
en hoe die volk toe ‘n goue kalf geskep het,
‘n beeld van ‘n viervoetige dier …
hulle het in daardie dae ‘n kalf gemaak
(sê Stefanus)
en hulle het aan die afgodsbeeld ‘n offer gebring
en hulle in die werke van hulle hande verbly.

Maar God het Hom afgewend
en hulle oorgegee
om die leër van die hemel te dien (Hand 7:41,42).
Hulle het die heerlikheid van die onverganklike God verander
in die gelykvormigheid van die beeld van ’n viervoetige dier
en God het sy vriendelike aangesig weggedraai
en hulle oorgegee aan die donker okkultiese mag van die astrologie.
In die professie van Hosea, hoofstuk vier,
verwys die Here na Israel se afgodery en die gevolg daarvan …
een eenvoudige sin:
Efraim is gekoppel aan die afgode:
laat hom staan!
Laat hom maar sy gang gaan …
Laat hom maar op homself aangewese wees.
Maar nie net Israel nie,
ook die res van die wêreld.
Ons het verlede week uit Handelinge veertien aangehaal,
hoe die apostel Paulus vir die manne van Listre sê:
ons verkondig die evangelie
dat julle jul van hierdie nietige dinge moet bekeer …
Bekeer julle tot die lewende God,
die lewende God
wat die hemel en die aarde en die see
en alles wat daarin is, gemaak het.
Hy het in die tye wat verby is,
toegelaat dat al die nasies
in hulle eie weë sou wandel (Hand 14:15,16).
Dis nie so wonderlik nie, Broeders en Susters,
mense, volke, beskawings wat in hulle eie weë wandel.
Oppas mens, dat jy nie die vryheid kry
wat jy soek nie …

Oppas!
Dinge loop lelik skeef.
Die morele kompas van die samelewing wil nie meer werk nie
en die gevolge daarvan is gruwelik …
en dit word al hoe gruweliker.
God gee hulle oor aan die begeerlikhede van hulle hart.
God gee hulle oor aan hulle oriëntasies,
(om nou die hedendaagse term te gebruik).
Dit wat in hulle harte was,
die versinsels van hulle hart
wat nog die heeltyd daar was
vanaf die sondeval …
dit kom nou al hoe meer na vore.
Dit word nie meer deur God beteuel nie.
Dit word nie meer deur God in bedwang gehou nie.
En die eerste duidelike tekens van hierdie Godverlatenheid,
wat die apostel Paulus noem,
is seksuele afwykings,
afwykings van God se skeppingsorde.
Ons lees dit vroeg reeds in die boek Genesis,
hoe dit met manne van Sodom was.
In die boek Levitikus word Israel gewaarsku
teen die homoseksualiteit onder die Kanaäniete …
Die gevalle mens verander die natuurlike verkeer in dit
wat teen die natuur is.
Net soos hy beeld van die onverganklike God
met ander beelde verander is,
so word omgang tussen man en vrou
met iets anders verruil.

Kom ons gaan weer vir ‘n oomblik terug na Genesis een en twee,
want ons moet onthou,
die apostel Paulus redeneer konsekwent uit dit
wat heel aan die begin gebeur het,
die skepping …
en wat God se bedoeling daarby was.
God het die mens geskape na sy beeld;
na die beeld van God het Hy hom geskape;
(so lees ons in Genesis een)
man en vrou het Hy hulle geskape.
En God het hulle geseën,
en God het vir hulle gesê:
Wees vrugbaar en vermeerder
en vul die aarde.
Hierdie geskiedenis word in meer besonderheid
in hoofstuk twee verder beskryf …
hoe die HERE uit Adam se rib ‘n vrou gebou het
en haar toe na die mens gebring het
Toe sê die mens:
Dit is nou eindelik been van my gebeente en vlees van my vlees.
Die man sal sy vader en moeder verlaat
en sy vrou aankleef.
En hulle sal een vlees wees.
En hulle was altwee naak, die mens en sy vrou,
maar hulle het hul nie geskaam nie (Gen 2:23).
Man en vrou het vrou geskape na God se beeld.
Wat beteken dit?
Hieroor, Geliefdes,
is daar al baie gepraat en geskryf,
boeke vol.
Maar kom ons volstaan by die gedagte
dat die mens as beeld van God,
iets van God afbeeld …

iets van God uitbeeld …
iets van God sigbaar maak …
sonder om daaraan gelyk te wees.
In ‘n sekere sin is ‘n standbeeld
‘n kopie van die persoon wat daarmee afgebeeld word,
maar dit is nie die persoon nie.
Net so is die mens, man en vrou, ‘n afbeelding van God,
maar dit is nie God nie.
Diegene van u wat nog die vroeër dae se radio onthou,
voor die FM uitsendings,
sal julle herinner hoe swak die klankgehalte van die musiek was
wat oor die luggolwe gekom het.
Dit was nog Elvis of wie ookal daar gesing het,
maar daar was ook gekraak en geraas daarmee saam.
Dis omdat jy na ‘n kopie van ‘n kopie geluister het.
Die oorspronklike plaat
was alreeds ‘n kopie van die ateljee-opname.
Die speel daarvan oor die kortgolf radio
skep ‘n tweede kopie,
nog swakker as die eerste een …
Hoe verder jy van die oorspronklike beweeg,
hoe meer distorsie, hoe meer verwringing is daar.
In vers 23 het ons gelees,
Hulle die heerlikheid van God verander
in die gelykvormigheid van die beeld van ’n verganklike mens.
Die mens is alreeds ‘n afbeelding van God …
Nou verruil die mens die heerlikheid van God
vir ‘n gelykvormigheid, met ander woorde ‘n afbeelding …
maar dis ‘n afbeelding van die afbeelding
wat alreeds daar is …
Hy verruil die oorspronklike meesterstuk vir ‘n kopie van ‘n kopie.

En hoe verder jy van die oorspronklike beweeg,
hoe meer distorsie, hoe meer verwringing,
hoe meer perversie.
Man en vrou is geskape na God se beeld,
maar nou weet die mans nie meer
wie of wat hulle is nie.
Hulle weet nie meer
of hulle ‘n man of ‘n vrou wil wees nie.
Dieselfde gebeur onder die vroue.
Paulus noem hulle eerste
hulle vroue het die natuurlike verkeer verander in
dié wat teen die natuur is
In sommige vertalings word die apostel
se verbasing hieroor uitgedruk.
Selfs die vroue het die natuurlike verkeer verruil
vir wat teen die natuur is,
staan daar.
Selfs die vroue …
Selfs die vroue
wat in die meeste beskawings nog ‘n behoudende faktor was …
hulle is ook oorgegee.
Mens sou dit nie verwag nie.
Die vrou is in alle opsigte geskape
om lewe te ontvang,
om lewe voor te plant,
om lewe te voed …
maar sy weet nou nie meer wie sy is
en wat sy wil wees.

Dis nie meer die man wat sy vrou aankleef nie,
maar dit is mans en vroue
wat in hulle wellus teenoor mekaar ontbrand.
Afgodery op steroïdes.
Manne het met manne skandelikheid bedrywe
en in hulleself
die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang.
U weet, Geliefdes,
daar is mense wat beweer
dat die VIGS pandemie wat die wêreld getref het,
dat dit God se vergelding vir homoseksualiteit is.
Dit is nie waar nie.
Homoseksualiteit is in sigself die vergelding.
Homoseksualiteit is alreeds die mensdom se vergelding …
Die mense het weggedwaal
van die heerlikheid van die beeld van die Skeppergod …
en nou sit ons met al die verwringinge, afwykings, perversiteite,
wat jy jouself kan indink.
God het die mens oorgegee aan skandelike hartstogte …
skandelike oriëntasies …
alle soorte oriëntasies …
‘n oriëntasie vir pornografie,
‘n oriëntasie vir prostitute,
‘n oriëntasie vir die skelmpie,
‘n oriëntasie vir kinderliggame …
so kan ons aangaan …
alles onder die noemer porneia, hoerery
soos die apostel dit verder noem.
Maar, Geliefdes,
daar is nog iets anders …

Iets anders wat met hierdie oorgee verwring raak;
iets anders wat verlore raak in die see van perversie
wat ons omring …
en dit is die Christus-professie in Genesis een en twee.
Man en vrou het die mens geskape.
En God het hulle geseën,
en God het vir hulle gesê:
Wees vrugbaar en vermeerder
en vul die aarde.
En die man sal sy vrou aankleef.
En hulle sal een vlees wees.
Hierdie heilige handeling is ‘n Christus professie,
skryf die apostel Paulus aan die Efesiërs.
Dit dui op die heilige eenwording tussen Christus en sy gemeente
en daardie eenwording loop uit op ‘n heilige vreugde,
‘n onbeskryflike blydskap.
Nie die vrolikheid van die gay gemeenskap nie,
maar die blydskap
wat slegs ‘n Christus vervuldheid kan bring.
Maar meer as dit …
daardie ware Christus eenwording bring kinders voort …
kinders wat eendag die nuwe hemel en die nuwe aarde vul.
Daardie eenwording is vrugbaar,
dit vermeerder
en dit vul die aarde …
tot en met Christus se wederkoms.
So, as u eendag in ‘n kerk sit …
‘n kinderlose kerk,
‘n Gay vriendelike kerk,
met die res van die lidmate oorgegee aan grysheid,
banke vol bleek siele …

dan moet jy weet
God het hierdie kerk ook alreeds oorgegee …
oorgegee aan die muwwe grafkelder van Romeine een,
hoe verskriklik dit ookal mag klink.
Amen.

Posted by: proregno | October 29, 2018

Preek: Omgekeerde fondamente (Psalm 11)

OMGEKEERDE FONDAMENTE: PSALM 11

deur ds. Gustav Opperman

Plek en datum: GK Matlabas 2017/07/16
Lees: Psalms 10,11 en 12
Teks: Ps. 11:3, “As die fondamente omgegooi word, wat kan die regverdige doen?”
Psalms: 138:1,2; 138:3,4; 68:3; 68:9; 68:15,16.
Tema: God sien en God oordeel

(Video-opname: Woorde uit sy Woning: Psalm 11)

Geliefdes,

Ek ontvang een Saterdagoggend ‘n Whatsapp-boodskap van ‘n kollega.
Hy was Vrydagaand op pad terug van Pretoria na Carletonville
toe hy en sy twee dogters se pad deur klippe versper word …
dit en brandende bande …
en dat hulle motor onder die klippe gesteek word.
Net betyds kon hulle die motor omdraai
en die lokval ontkom …

Dinge kon so maklik anders vir hulle verloop het.

Ons lees nou byna daagliks van sulke voorvalle
as ons nie self eerstehands van vriende en familie verneem nie.

Dis die probleem van die omgekeerde fondamente.

So vandag vra ons,
saam met u, vra ek die HERE vandag:
as die fondamente omgegooi word,
wat kan die regverdige doen …?

Wat kan ons doen in ‘n land … in ‘n gemeenskap,
in ‘n wêreld
waar die fondamente omgegooi is?
Dit wat vroeër reg was,
dis nou verkeerd.
Dit wat vroeër waarheid was,
dis nou leuen.
Dit wat vroeër lelik was,
is nou mooi.
Dit wat bo was,
is nou onder.

Dis lankal nie meer snaaks om op te merk
dat die misdadigers nou vry rondloop,
terwyl die wetsgehoorsames agter tralies leef nie.
Ons mense word links en regs uitgemoor
terwyl die polisiehoofde
en baie ander korrupte amptenare
net daar is om hulle self te verryk.
So lyk dit.

Ja, sedert die land se hoogste wet ‘n akte van menseregte is,
staan ons onder ‘n regering van sotterny …
so wil dit voorkom,
en die fondamente is omgekeer.

Die pilare van die samelewing het getuimel.
Niks is meer seker nie.
Niks staan meer vas nie.
Vergeet maar van reg en geregtigheid.
Vergeet maar van wet en orde.

Wat kan die regverdige doen …?
Dis wat ons vandag van die HERE vra.
Dis wat ons vandag uit sy Woord wil verneem.

Ons bely mos:
Alleen sy woorde
is rein woorde.
Die HERE se woorde alleen is silwer
silwer wat gelouter is in ‘n smeltkroes in die aarde,
gesuiwer sewe maal.

En omdat sy woorde gelouterde en gesuiwerde silwer is,
sal ons versigtig daarmee werk.

Die eerste vraag wat ons dus moet beantwoord:
Wie is die regverdiges?,
(van wie hier geskryf word)
Wie is die regverdiges in hierdie land?

Miskien is dit ons aanvoeling om te sê:
Die regverdiges is mos alle wetsgehoorsame burgers …
mense wat hulle belasting betaal,
mense wat gewoonlik by stopstrate stilhou,
mense wat nie omkoopgeld gebruik
om die wet te omseil nie.
Is dit die regverdiges?

Of miskien is ons aanvoeling om te sê:
Ons weet mos almal wie in Suid Afrika die regverdiges is:
Die regverdiges is blank …
en die goddeloses is swart.

Dis eenvoudige verklarings,
maar dis nie die Bybel se verklarings nie …
Dis nie sewemaal gelouterde, gesuiwerde verklarings nie.

Volgens die Bybel is net die wat voor God regverdig is,
waarlik regverdig …
Die regverdiges is die ware Godsvolk, die ware Israel.
Die ware Israel ken nie
‘n algemene universele begrip van geregtigheid nie.
Die ware Israel verlaat hom nie op die akte van menseregte nie.
Die ware Israel ken slegs God se geregtigheid.
Alles wat goed en reg is, verwag die ware Israel slegs van Hom,
van Hom aan Wie se beloftes hulle onwrikbaar vashou.

En daarom beroep die ware regverdige hom telkens …
telkens op die Here se beloftes
ook hier in die Psalms wat saam gelees het:
“U het mos belowe, HERE
U sal die ellendiges nie vergeet nie.
U is die helper van die wees.
U sal die ootmoediges se hart versterk.
U oor sal luister.
U oog sal sien.
U is die een wat bewaar …
U sal ons vir ewig bewaar …
U is die een wat opstaan …”

Mense wat so praat
mense wat so bid
mense wat hierdie woorde ken
mense wat die regverdige HERE ken,
alleen hulle … alleen hulle kan hulself regverdig noem.

Volgens Habbakuk 2 vers vier:
alleen hulle wat deur die geloof lewe,
alleen hulle is die regverdiges.
Dis die kern van ons belydenis.

Nou is daar baie wat meen
dat hulle onder die regverdiges tel …
maar nou weet ons ook
nie almal wat sê hulle glo in liewe Jesus,
is noodwendig van sy mense nie.
Hy sê dit self in die Evangelies.
Nie almal wat sê
dat hulle van Israel is nie,
is die van Israel nie …
en daarom toets die oë van die HERE die mensekinders.
Die HERE toets die regverdige.

Sy oordeel begin by sy eie volk.
Sy oordeel begin in sy eie huis
en as die volk
soos in Jeremia se tyd
as die volk slegs uiterlik uitgeroep het:
vrede … vrede …
as die volk slegs die tempeldiens uiterlik onderhou het
as die volk eintlik meer
in Rugby, Braaivleis, Sunny skies
and Chevrolet belanggestel het,
dan moet hulle nie verbaas wees
as die HERE die fondamente omkeer nie.

As die volk net daarop uit is
om homself ten alle koste te verryk,
dan moet hy nie verbaas wees
as hy eendag geteister sal word deur ‘n goddelose volk
wat hulleself ook ten alle koste wil verryk nie …
dan moet hulle nie verbaas wees
as God die wêreld aan die plunderaars oorgee nie,
dan moet hulle nie verbaas wees
as hulle in die toestand land
waar die volk in Jeremia se klaagliedere geland het nie.

Hoor die smart van die omgekeerde fondamente
in vyfde hoofstuk van die Klaagliedere:
Ons erfdeel het na vreemdes oorgegaan,
(so sê Jeremia)
ons huise het na uitlanders oorgegaan.
Ons water drink ons vir geld,
ons hout kom teen betaling in.
Ons vervolgers is op ons nek;
Knegte heers oor ons,
niemand ruk ons uit hulle hand weg nie.
Met lewensgevaar bring ons ons brood in
Jongmanne dra die handmeul,
en seuns struikel onder die drag hout.
Die oudstes is nie meer in die poort nie,
die jongmanne sonder hulle snarespel.
Die kroon van ons hoof het geval

Ja, Geliefdes, die HERE toets ons.
Hy toets ons deur omstandighede.
Hy toets ons deur landsomstandighede.
Hy toets ons deur die wêreldgebeure.

Miskien is daar geen vromes meer nie.
Miskien het al die opregtes verdwyn ..?.

Nee, tog nie, dit kan nie wees nie!
Daar sal altyd regverdiges wees.
Die HERE sal hulle bewaar
(so het ons mos saam gelees)
die HERE sal hulle bewaar
die HERE sal ons bewaar … vir ewig bewaar.

Maar dan kom die vraag steeds by Dawid op,
dan kom die vraag steeds by my op
en ek is seker
dit kom ook by u op:
Wat kan die ware regverdige doen
as die fondamente omgegooi is?

Ek is ‘n bedienaar van u woord in die gemeente.
Ek is ‘n getroue ouderling in u kerk.
Ek leef in ootmoed voor die almagtige God.
Ek sit nie in die kring van spotters nie …
Ek soek nie my heil in onregverdige wins nie …
Ek bewaar my mond van vloekwoorde.
Ek bedien my vrou en my kinders met die Here se Woord.
Ek verwag my Here van waar Hy sal kom
om die lewende en die dooies te oordeel.

Wat kan ek doen
as die fondamente omgekeer is …
as die goddeloses maak en breek soos hulle wil,
as die goddeloses lieg en bedrieg soos hulle wil,
as die goddeloses roof en moor soos hulle wil?

Hulle lê hulle hinderlae langs ons nasionale paaie.
Uit skuilplekke beloer en begeer hulle oë.
Hulle beloer en begeer dit
wat nie aan hulle behoort nie.
Hulle span die boog
en skiet vanuit die donker.
Hulle martel en moor en verkrag …
sonder om ‘n oog te knip.

God is volgens hulle, hulpeloos.
God kan niks onthou nie.
God het nie ‘n saak met hierdie wêreld nie.
Eintlik verag hulle God.
Eintlik sê hulle:
Daar is geen God nie.

Hulle is inderdaad goddeloos.

Wat kan ons doen
as die fondamente omgekeer is,
as dit is hoe sake staan?

Vlug?…Vlug soos ‘n voël?

Daar is baie wat die raad volg:
vlug … soos ‘n voël na ander lande …
na ander goddelose lande.
Hulle vlug na ‘n ander land met ‘n blanke regering
met die hoop om daar veilig en geborge te wees….
‘n ander land met ‘n blanke regering
‘n blanke goddelose regering
waar daar sonder om ‘n oog te knip
gehoereer en geaborteer word,
‘n ander land waar God gelaster word,
‘n ander land waar God ook misken word,
maar wat tot nou toe
nog nie so gewelddadig is,
as hier in Suidelike Afrika nie,

‘n Ander goddelose land.

Ek vra u, Broeders en Susters
hoe lank sal die oordeel in daardie lande uitbly?
Hoe lank voor die Skepper van hemel en aarde
hulle nie ook sal oorgee nie …
oorgee aan die noodwendige vergelding van hulle dwaling?

Wat sê die apostel Paulus in Romeine een?
Wat is die noodwendige vergelding van hulle dwaling,
die noodwendige vergelding van elke goddelose nasie …
ongeag ras of kleur?
Hy noem dit in Romeine 1 vers 28 en verder.
God gee hulle uiteindelik ook oor aan:
‘n slegte gesindheid
allerhande ongeregtigheid
boosheid,
hebsug
moord …
Dan word daardie gemeenskap ook haters van God
uitvinders van slegte dinge.
Dan word hulle ook geweldenaars.
U kan dit self gaan lees.
Dit staan net so daar in Romeine een.

En ons sien Romeine een se oordeel vandag uitspeel …
so duidelik uitspeel in die Westerse wêreld
Nee, op die lang duur sal hierdie uitvlug ook nie help nie.

Miskien kan ek na die woestyn toe vlug,
om daar in saam met ander enersdenkendes laer te trek?
Totdat jy agterkom
dat die enigste dink
waaroor werklik eners gedink kan word,
hierdie belydenis is.
Hierdie belydenis
wat ons vanoggend saam gedeel kan word.
Geen eenheid kan daarsonder standhou nie.

Daar is geen heil in bendevorming nie.
Ook hulle sê:
Met ons tong is ons sterk,
ons lippe is met ons!
Wie is heer oor ons?

Nee, sê Dawid in Psalm 11.
Hoe kan julle vir my sê:
Vlug … soos ‘n voël?

Maar wat dan?
Maar wat dan?
Wat kan die regverdige doen?

Die regverdige kan doen
wat alle regverdiges deur alle eeue nog gedoen het.
Hy kan doen wat ons voorouers gedoen het
nadat Dingaan se impi’s Piet Retief en sy 75 man
laat vermoor het,
nadat Dingaan sy moordenaars by Bloukrans en Weenen
op die vroue en kinders losgelaat het …
Hy kan doen wat ons voorouers gedoen het …
toe die blanke Britte van Brittanje
‘n bietjie meer as ‘n eeu gelede
op die Boererepublieke losgelaat is …
toe die blanke skuim van Brittanje
‘n bietjie meer as ‘n eeu gelede
op ons vroue en kinders losgelaat is …
en hierdie aarde ses-en-twintig duisend
vroue en kinder lyke ontvang het.

Ons voorouers het hulle tot die HERE gewend.

Die regverdige wend Hom tot die Here.

By die HERE skuil ek.
Hy is Koning vir ewig.
Vir diegene van ons wat na veiligheid smag.
Hy sal ons in veiligheid stel.

Psalm elf sê:
Hy is regverdig …
Die res van die Skrif sê:
Jesus is Die Regverdige.

As Die Regverdige ken Hy die omgekeerde fondamente.
Hy wat self bo was,
was toe onder gestel.
Geweldenaars en moordenaars het bo-oor Hom getroon.
Hy is tot die hel verdoem,
maar … maar … God die Vader het Hom weer verhef …
tot aan sy regterhand verhef …
tot by sy troon in die hemel verhef .

Ek skuil by Hom …
en dit is in sy Naam
dat ek met die Vader in gebed sal worstel.
Dis wat die regverdige kan doen.
Hy kan met die Vader in gebed worstel
in die Naam van Jesus Christus.
Ons kan bid:
“Vader hierdie omgekeerde goddelose wêreld onteer u Naam!
U sien tog …
U sien alles …
U hoor die begeertes van die ootmoediges.

Ons lees u beloftes in die Skrif
en ons gryp daaraan vas” …

Die gebed van die regverdige het groot krag.
Ons leer dit uit die brief van die apostel Jakobus …
Die gebed van die regverdige het groot krag.

En ons weet dat die Here ons geleer het
om vir ons vyande te bid …
om te bid dat hierdie goddelose land tot bekering sal kom.
Ons weet
dat die Here elke uitverkore kind
wat Hy wil red,
uit hierdie krom en verdraaide geslag sal red.

Maar Geliefdes,
die Bybel leer ons ook
om die woorde van die Psalms te bid …
en dan te bid
dat die regverdige God sy regverdige oordeel
oor die goddelose sal loslaat
in ewigheid, maar ook nou …
ook nou in hierdie tyd waarin ons vandag leef.

Verbreek hulle arms, hemelse Vader!
Maak hulle vermetele monde stil!
Laat die heiden in u land vergaan
sodat geen aardse mens langer sal voortgaan
om skrik aan te jaag nie!

Reën vuur en swael op hulle, hemelse Vader …
en soos ons, u kinders, die nagmaalbeker deel …
laat hulle deel aan die beker van u gloeiende wind.

Laat u koninkryk kom,
want aan u behoort die koninkryk
en die krag en die heerlikheid tot in ewigheid.

Die Here is Koning vir ewig en altyd

Amen.

Posted by: proregno | October 22, 2018

Christelike geloofsantwoorde op die revolusie in Suid-Afrika

Christelike geloofsantwoorde op die revolusie in Suid-Afrika

Die Roeping en Riglyne tydskrif (termynblad van die Vereniging vir Christelike Hoër Onderwys), se September 2018-uitgawe, handel oor die tema van die revolusie in Suid-Afrika, en wat die christelike antwoord daarop is.

In hierdie uitgawe verskyn die volgende artikels:

  • Politieke revolusie en publieke geregtigheid, prof Andries Raath
  • Revolusie in Suid-Afrika al in die 80erjare geprojekteer, Hugo Hayes
  • Wat word onder die begrip ‘revolusie’ verstaan?
  • Die transformasie van die samelewing
  • Die invloed van Revolusie(s) op die Jeug, Zak H. Scholtz en Tiaan Adendorff
  • Teen die Revolusie, die Evangelie van Christus!, ds. Slabbert Le Cornu
  • Semper Reformanda, ds. Schalk Strauss

Die uitgawe kan hier afgelaai word: Roeping en Riglyne, Sept. 2018

‘n Paar aanhalings uit die artikels:

“Die belangrikste les vir ’n land op die weg na ondergang is: ’n terugkeer na
God en sy Woord. Vir die staatsowerheid van die dag: buig onder die gesag van God se Woord, sweer magsug, nepotisme en liefdeloosheid af en weer ­
hou jou daarvan om te maai waar jy nie gesaai het nie.

Die geskiedenis van Nabot in 1 Konings 21 verse 1­-18 behoort in die tydsgewrig waarin ons lewe met meer erns deur owerheid en onderdaan bejeën te word. ’n Land en mense wat nie ag op die normatiewe eise van God se Woord slaan nie, is ’n land wat geen toekoms het nie.”– prof. Andries Raath

“Deur ʼn verplasing van gesag weg van God na die kollektiewe mensheid, word ʼn wanverhouding in die samelewing in terme van gesag tot stand gebring. Kragtens die revolusie word aan die mense gesag toegeken, waarop hulle nie geregtig is nie. Daarom sal die uitdrukking “we the people” meermale verneem word, ter beklemtoning hiervan. God alleen beskik oor absolute gesag om aan die mens die eis van gehoorsame uitlewing van sy gebooie, insettinge en verordeninge te stel.

Wanneer aan mense dié gesag toegeken word, wat Hom alleen toekom, ontstaan die vraag: watter maatreëls sal vir die samelewing geld en wie sal vir die sank­sionering daarvan verant woorde­likheid neem? T.o.v. die plek van die SA ­grondwet word dit wel deur baie as die finale gesag beskou, wat ʼn deur ­die­ wet­ge reguleerde samelewing moet verseker.” – Hugo Hayes

“Hoe word die bostaande dwalings bestry? Met kennis van die Woord. Met kennis van God. Deur vertroue en onder­werping aan die Waarheid. Dit klink amper elementêr, maar dis hoe hierdie dwaalleer bestry word. Die jongmens wat kennis het oor die Woord en oor God se skepping en hoe God in daardie skepping verheerlik word, het min om oor bekommerd te wees. In die plaaslike gemeente is hierdie oor en oor bewys. Die jongmens wat ʼn plek het om ʼn Bybelse antwoord te kry. ʼn Jongmens wat ʼn plek het om eerlik oor die Woord te kan praat en eerlik vrae te kan vra. ʼn Jongmens wat ʼn plek het om eerlike Bybelse verantwoording te kry. In al hierdie gevalle is dit ʼn jongmens wat toegerus is. Om egter hierdie jongmense toe te rus – moet die
persoon wat die plek verskaf en moontlik maak toegerus wees. Ons kerke het in baie opsigte nie meer plekke van antwoorde geword nie. Ons predikante en
voorgangers is net nie altyd toegerus nie.” – Zak Scholtz &  Tiaan Adendorff

“Hier is ʼn paar vrae van self ondersoek, wat die kerk moet preek teen die revolusiegees:

  • is ons huwelik saam en afsonderlik onderworpe aan God (Ef. 5:20, 21)?
  • is ek as man onderworpe aan God en sy opdragte aan my (Ef. 5:25-33)?
  • is ek as vrou onderdanig aan my man wat die Here oor my aangestel het (Ef. 5:22, 23)?
  • is ek as kind onderworpe aan die ouerlike gesag wat die Here oor my aangestel het (Ef. 6:13)?
  • is ons as ouers onderworpe aan die Here se gesag (Ef. 6:4)?
  • is ek as werknemer of werkgewer onderworpe aan die gesag wat
    die Here oor my gestel het op arbeidsterrein (Ef. 6:5-9)?
  • onderwerp ek my aan die gesag van die ouderlinge wat die Here
    oor my aangestel het (1 Tim. 3-5; Hebr. 13:17)?
  • onderwerp ons ons aan die burgerlike owerhede wat oor ons
    aangestel is (Rom. 13:17)? …

Netso revolusionêr sondig en verkeerd dit gaan wees as die burgerlike owerheid grond gaan begin steel, netso revolusionêr verkeerd is dit as
ek ʼn ander man se vrou gaan steel, of as ek die Woord van my gesin weerhou, of as ek weier om die eredienste by te woon, of my bydrae te lewer aan die Here wat Hy vra, of toelaat dat ons jongmense in stryd met God se wet lewe
buite die eg, ens.

Laat die kerk ook verkondig dat dit alleen in Christus is wat ons enigste hoop is teen ons eie revolusionêre harte. Christus alleen bring hoop vir die ewige én hierdie lewe. Ons kan nie oorwin in ons eie krag nie, maar juis oorwin in die
krag van Christus. Daarom; laat ons leuse as gelowiges afsonderlik en kerke
saam wees: Teen die revolusie, die Evangelie!” – ds. Slabbert Le Cornu

Ons moet versigtig wees dat die kerk nie minder geloofwaardig as Jacob Zuma of die ANC regering word nie. Dit gebeur wanneer ons semper reformanda vervlak tot verandering bloot ter wille van verandering of bewaring bloot ter wille van bewaring. Semper reformanda roep om meer. Langenhoven het dit mooi raakgevat toe hy gesê het: Die man wat ek na
soek, is nie dié wat die minste foute maak nie, maar dié wat die meeste foute regmaak. Ons kan dit ook anders stel: Die kerk wat ons soek, is nie die een wat die minste foute maak nie, maar die een wat die meeste foute bely en in die krag van die Gees reg maak.

Dit is nie ʼn maklike taak nie. Semper reformanda is slegs moontlik wanneer ons ingeplant is by die fontein van lewende water wat uit die tempel van God
voortvloei. ʼn Kerk wat langs hierdie stroom geplant is en daardeur gevoed word, se blare verwelk nie en sy vrugte raak nooit op nie. So ʼn kerk dra God
se Woord in sy hart en omdat dit in sy hart is, beheers dit sy nadenke as voorhoofsband tussen die oë; beheers dit sy arbeid as teken op sy hand en uit eindelik sorg so ʼn kerk dat dit ook vasgeslaan word op die deurposte van die samelewing waarin hy staan.” – ds. Schalk Strauss

Posted by: proregno | October 16, 2018

HERVORMINGSDAG 2018

HERVORMINGSDAG 2018 

Datum: Sondag, 28 Oktober 2018

Plek: Gereformeerde Kerk Carletonville

Tyd: 09h00 (erediens)

10h30: DVD Reformasie vertoning

Op 31 Oktober 1517, het Maarten Luther sy 95 stellings teen die Roomse Kerk se misbruike, teen die kerkdeur van Wittenburg vasgespyker. Dit, en ander sake, het tot die kerkreformasie van die 15de en 16de eeu gelei, waaruit ons kerke ook later gevolg het, wat die christelike gereformeerde geloof bely volgens die Skrif, soos saamgevat in die Drie Formuliere van Eenheid.  Om dit te gedenk, gaan ons op die Sondag naaste aan die 31ste Oktober, nl. Sondag, 28 Oktober, die volgende program volg na die gebruiklike erediens (met ‘n reformasie tema):

  1. Koffie/tee in die saal na die erediens
  2. Ons kyk saam per DVD, na die aangryplike opvoering oor die Reformasie, UIT DIEP VAN DONKER NAGTE 
  3. Gesamentlike ete en kuier in die kerksaal.

Almal word uitgenooi, bring asb. vriende, familie, bure saam, ens.

Meer inligting oor die DVD opvoering:

Uit Diep van Donker Nagte – Resensies
“Met hierdie aangrypende produksie is ons weer teruggevoer na een van die donkerste tye in die geskiedenis van die kerk … maar ons het ook gesien hoe die Here in sy genade deur die bloed van die martelare sy kerk teruggebring het na sy Woord en vasgeanker het in sy Waarheid.” – Jorrie Jordaan, Emeritus professor en Rektor, Teologiese Skool, Potchefstroom

“’n Credo de force … ‘n cum laude triomfproduksie met meesterlike regie en woordinhoud … ‘n weergalose verrykende ervaring.”– Eddie Davey, musikus/orrelis

“Baie besonders en diep aangrypend. Nie net ‘n baie goeie historiese perspektief met besondere relevansie vir die hede en ook vir ons in Suid-Afrika nie, maar as sodanig ‘n uitnemende geloofservaring. Mag dit groot vrug dra terwille van die Koninkryk van die hemele!” – Hoffie Hofmeyr, Emeritus professor in Kerkgeskiedenis, Universiteit van Pretoria

“Musiek-ensemble en instrumentaliste puik … elke tussenspel treffend … uitstekende verwerkings … sang besonder oortuigend … soliste hartroerend mooi … groots en uit die hart!” – Babs Brouwer, Koorleidster, Potchefstroomse Mannekoor

“Ontstellend, ontroerend, insiggewend, opbouend. Dit bied opnuut waardering vir die stryd om die Waarheid en die krag van God se genade in dié wat Hom opreg vertrou. Ons het ‘n kosbare erfenis!” – Jan Buitendag

Navrae: ds. Slabbert Le Cornu 082 770 2669, of gkcarletonville@gmail.com

Posted by: proregno | October 15, 2018

Nabot se wingerd en grondonteiening sonder vergoeding

Nabot se wingerd en grondonteiening sonder vergoeding

Inleidende nota

Copper engraving of the death of Naboth by Caspar Luiken, 1712 (Source: Wikipedia)

In die lig van die ANC regering se planne om met wetgewing ‘gewettigde diefstal’ te pleeg, plaas ek hier onder dr. JH Kroeze se weergawe van die geskiedenis van Nabot se wingerd, sodat dit ons as gelowiges sal help om bybels te dink oor geloof, eiendom, onreg van ons tye, ens.

Natuurlik is geen volk, land of grond vandag die ‘nuwe Israel’ nie, sien die artikel  van Totius, “Daardie Voortrekkervolk“, wat handel oor ‘Israel en die Afrikaner – gelykstelling of teenstelling’, maar ons leer nog steeds uit die hele Skrif beginsels wat ons leer en lewe vandag bepaal, op elke lewensterrein, soos bely in NGB artikel 25; HK Sondag 34-44, ens.

NABOT SE WINGERD

deur dr. JH Kroeze

Die Moord op Nabot

Die aanleiding tot die moord (1 Kon. 21:1-4)

Agab het sy koninklike residensie in Samaria gehad, die vesting wat sy vader Omri gebou het. Veral in die somer was dit egter nie aangenaam om in die vesting te vertoef nie, en daarom het Agab ook ‘n paleis buite die stad gehad, naamlik in Jisreël, noord van Samaria. Ook ná sy bywoning van die stryd van Elia op Karmel het hy daarheen gegaan.

Die ou stad Jisreël lê aan die voet van Gilboa, die gebergte waar Saul sy laaste stryd gestry en verloor het Die vlakte rondom die stad – ‘n pragtige vlakte met vrugbare akkers – was die stamgebied van Issaskar, en tot hierdie stam het Agab waarskynlik ook behoort. In elk geval was koning Baesa uit die huis van Issaskar, en moontlik het hy, om sy posisie te verstewig, ‘n stamgenoot, Omri, as leërowerste aangestel. Agab het dan sy somerverblyf gebou op grond wat sy private familiebesit was. Langs die somerpaleis van Agab het Nabot ‘n wingerd gehad. Hy was natuurlik ook uit Issaskar, en sy wingerd was ook ‘n vaderlike erfdeel; in hierdie opsig staan die koning Agab en die wynboer Nabot gelyk as eienaars van voorvaderlike grond.

Terwyl Agab eenkeer rondom sy somerpaleis wandel, val sy oog op die wingerd langsaan en sien hy hoe gerieflik dit vir hom sou wees om die wingerd te hê en daarvan ‘n groentetuin te maak. Hy begeer sy naaste se wingerd! Hy maak aan Nabot ‘n vriendskaplike voorstel om te ruil of desnoods te verkoop. Hy nader hom dus as buurman en nie as koning met ‘n bevel tot onteiening nie. Maar op sy goed bedoelde aanbod kry hy ‘n antwoord wat meer kort en duidelik as vriendelik is.

Nabot sê: Mag die HERE my daarvoor bewaar dat ek die erfdeel van my vaders aan u sou gee! Agab ontmoet hier ‘n man wat geheg is aan die deur God ingestelde orde van familiebesit en wat, sonder om die beleefdhede wat in die Ooste by siviele transaksies gebruiklik is (vgl. byvoorbeeld 1 Kron. 21 :22-25), in ag te neem, botweg weier. Semer het nie sulke skrupules gehad toe Omri sy grond wou koop nie (1 Kon. 16:24).

Agab gaan verbitterd en toornig (vgl. 20:43) na sy huis. So reageer Agab as hy stuit op teëstand waarvan hy moet erken dat hy daarteen niks kan doen nie. Hierin lê ‘n blyk van sy respek vir die deur God gewilde reg van besit waarop Nabot hom beroep het, maar in plaas van om in die omstandighede te berus, mok hy soos ‘n kind. Hy het op sy bed gaan lê en sy gesig omgedraai en geen brood geëet nie. Dit was verkeerd van Agab, maar tog kon hy iets ergers gedoen het, naamlik geweld gebruik het. Hy doen dit egter nie; hy maak geen misbruik van sy mag as koning nie. Dit was goed van Agab.

Die plan van Isébel (1 Kon. 21: 5-16)

Isébel dink anders oor die geval. Sy spot met Agab se “swak” houding. Sý sal dan maar die teëstand oorwin waarvoor Agab swig; sy is vergram op die konserwatiewe boer wat haar man so durf beledig met sy barse antwoord. Sy maak ‘n deurtrapte gemene plan. Agab laat haar toe om sy seël te gebruik. Sy stuur in die naam van die koning briewe aan die oudstes en edeles van Jisreël en skryf daarin: Roep ‘n vasdag uit, en sit Nabot vooraan onder die volk; en sit twee manne, deugniete, teenoor hom, wat teen hom getuig en sê: Jy het God en die koning gevloek! Lei hom dan uit en stenig hom, dat hy sterwe.

Op ‘n vasdag kom die mense van ‘n dorp of van ‘n streek of van die hele land bymekaar (Joël 1:14). Die rede is altyd van ‘n ernstige aard. ‘n Vasdag is nie ‘n feesdag nie! Die oproep tot ‘n vasdag is soos die lui van die alarmklok. Samuel het so ‘n vasdag uitgeroep vanweë die sondes van die volk (1 Sam. 7:6); ook oorlog, ramp, gevaar kan lei tot die oproep van ‘n vasdag. In elk geval maak so ‘n oproep die mense onrustig en beangs.

So het dit ook in Jisreël gegaan; en dit het ‘n sfeer geskep waarin die dinge wat daar op die vasdag gebeur het, kón gebeur. Die mense van die stad kom in paniekerige stemming bymekaar en vra vir mekaar: Wat bedreig ons nou? Die oudstes moet sê: Daar lê ‘n groot skuld op ons stad; daar is ‘n groot sondaar in julle midde. Dan moet die getuies opstaan en teen Nabot getuig. Die aanklag is dat hy God en die koning gevloek het! So het Isébel beveel.

Natuurlik sal ‘n eerbare burger van die stad nie vir so ‘n valse getuienis gebruik wil word nie. Daarom word ook gepraat van “deugniete”, slegte en gewetelose mense.

Dat die oudstes en edeles wel die plan van Isébel uitvoer, is te verklaar uit hul vrees vir die buitelandse tirannieke koningin.

Nabot kry ‘n plek vooraan in die vergadering, waar elkeen hom kan sien. Teenoor hom gaan die twee skurke sit. As elkeen vol vrees afwag wat dan eintlik aangaan, staan die twee gehuurde skurke op en sê: Nabot het God en die koning gevloek! Almal kyk na Nabot. Hy is dus die oorsaak van die vasdag. Twee getuies getuig teen hom. Volgens die wet moet daar twee getuies wees (Deut. 17:6). Hulle is hier. Die ontstelde vergadering is maklik geneig om die skuldige dadelik te veroordeel en tegelykertyd ook maar tereg te stel. Die stad moet tog van hierdie misdaad gesuiwer word!

Isébel het gedurende die jare van haar verblyf in Israel goed bekend geword met die volk se gewoontes en gebruike, dit sien ons hier. Haar plan slaag volkome. Die beskuldiging wat sy die aanklaers in die mond lê, is ook fyn uitgedink: die barse antwoord van Nabot is majesteitskennis, en wie die koning beledig, beledig God, in wie se plek die koning op aarde optree (Spr. 24:21). As daar ‘n ondersoek ingestel sou word, het Isébel iets om haar optrede te regverdig.

Nabot is gestenig op sy eie grond, nie in die wingerd nie maar op ‘n ander besitting van hom, en sy seuns is met hom gestenig (2 Kon. 9:25,26); daar is radikaal opgetree!

Die oudstes en edeles van Jisreël laat Isébel weet: Nabot is dood. Net toe Isébel dit hoor, sê sy vir Agab: Staan op, neem die wingerd van Nabot, die Jisreëliet, in besit, want Nabot is dood.

En net toe Agab dit hoor, het hy opgestaan om die wingerd van Nabot in besit te neem. Die besittinge van die majesteitskender verval aan die koning; dit kan in hierdie geval vlot verloop, omdat die erfgename ook dood is. Agab het geen woord van afkeuring vir wat Isébel gedoen het nie. Deurdat hy die wingerd in besit gaan neem, neem hy tegelykertyd die moord op Nabot vir sy rekening.

Die oordeel van God oor Agab en Isébel (1 Kon. 21:17-26)

Die goddelose Isébel en Agab het reggekry wat hulle beoog het, maar dis nie die einde van die saak nie. Die HERE stuur Elia, die Tisbiet (17:1), en sê vir hom dat hy na Agab moet gaan en dat hy hom op die besitting van Nabot sal aantref. Of Elia geweet het wat gebeur het, word nie gesê nie, maar dit was waarskynlik wel die geval.

Uit 2 Kon. 9:25, 26 blyk dat Agab nie alleen daar was nie; Jehu, een van die owerstes van die leër, was by hom, en Jehu het sy adjudant Bidkar by hom gehad. Daar is dus drie manne wat die besitting van Nabot besigtig. Elia rig hom tot Agab en sê, soos die HERE hom opgedra het:

So sê die HERE: Het jy doodgeslaan en ook in besit geneem?

In skerp woorde word aan Agab voorgehou wat hy eintlik gedoen het, net soos dit ook deur die vermomde profeet gedoen is. Agab laat hom blykbaar deur ander dryf sonder om te besin oor wat hy eintlik doen. Maar dit word hom deur profete aan die verstand gebring. Moord en diefstal is sy misdade!

Voordat Agab of iemand van sy gevolg tyd het om iets te sê, gaan Elia verder en sê: So spreek die HERE: Op die plek waar die honde die bloed van Nabot gelek het, sal die honde ook jou bloed lek.

Hoe smadelik was die dood van Nabot: honde wat in Palestina veragtelike diere is en van afval en aas moes leef, het die bloed wat uit sy wonde gevloei het, gelek! Dieselfde sal met Agab gebeur!

Die eerste woorde wat die verbysterde koning kan uitbring, is: Het jy my gekry, my vyand? Hy beskou Elia, wat hy vroeër “beroerder van Israel” genoem het, nou as sy persoonlike vyand. Altyd staan Elia mos in sy pad! Nooit kan Agab vryelik sy gang gaan nie! Nouliks het Agab sy misdaad begaan of Elia is reeds daar! Elia sê: Ek het u gekry – maar nie omdat hy sy vyand is nie, maar omdat Agab homself verkoop het om te doen wat verkeerd is in die oë van die HERE.

En dan volg die oordeelsaankondiging: Kyk, Ek gaan onheil bring oor jou en jou skoon wegvee; en Ek sal van Agab uitroei al wat manlik is in Israel, sonder uitsondering. En Ek sal sy huis maak soos die huis van Jerobeam, die seun van Nebat, en soos die huis van Baesa, die seun van Ahia, weens die geterg waarmee jy My geterg het, en dat jy Israel laat sondig het.

Agab het hom “verkoop”. Die prys wat hy gekry het, is ‘n mooi wingerd, maar hy self is daardeur in die mag van die sonde en die oordeel.

Drie dinastieë het nou oor Israel geregeer: dié van Jerobeam, wat skoon weggevee is (14:10); dié van Baesa, wat skoon weggevee is (16:3); dié van Omri, wat nou dieselfde straf kry.

Dat agter Agab Isébel as die bose dryfveer staan, weet die HERE, en Hy laat Elia ook oor haar die oordeel aankondig. Die oordeel oor haar is nog erger as dié oor Agab: die honde sal Isébel eet by die voorskans van Jisreël; nie net haar bloed lek nie, maar haar vleis eet. Die HERE weet wie die swaarste skuld het. Boonop word die oordeel oor Agab ook gematig uitgevoer, maar dié oor Isébel in die ergste denkbare vorm – soos die geskiedenis ons sal leer.

Die berou van Agab (1 Kon. 21: 27-29)

Agab kon in woede opstuif, maar hy kon ook vinnig van gevoel verander. Hy noem Elia beroerder van Israel, maar doen hom tog geen kwaad nie en gee selfs gevolg aan sy bevel om die profete van Baal bymekaar te roep. In die geskiedenis wat ons nou bespreek, is sy verandering van houding nog groter: hy het sy klere geskeur en ‘n roukleed om sy lyf gebind en gevas; hy het ook met die roukleed geslaap en stadig rondgeloop, d.w.s. in bedrukte stemming sonder enige swier of swaai. Agab verneder hom diep.

Hier sien ons Agab op sy beste. Die boetekleed sier die sondaar. Wel was dit slegs van verbygaande aard, maar tog het die Here dit ten gunste van hom in rekening gebring en vir Elia gesê dat Hy die aangekondigde onheil nie in sy dae nie, maar in die dae van sy seun oor sy huis sou bring. Ons kan aanneem dat Elia dit ook aan Agab meegedeel het.

Bron: Handboek Bybelse Geskiedenis – Die Ou Testament

Preek: Die heilige doop wys ons op Christus se reddingswerk

Lees: 1 Petrus 1:1-2; 3:8-22

Teksverse: “wat eertyds ongehoorsaam was toe die lankmoedigheid van God een maal gewag het in die dae van Noag, onderwyl die ark gereed gemaak is, waarin weinig, dit is agt, siele deur water heen gered is; waarvan die teëbeeld, die doop, ons nou ook red, nie as ‘n aflegging van die vuilheid van die vlees nie, maar as ‘n bede tot God om ‘n goeie gewete—deur die opstanding van Jesus Christus.” – 1 Petrus 3: 20, 21.

HK Sondag 26

Vraag 69: Hoe word jy in die heilige doop daarop gewys en daarvan verseker dat die enige offer van Christus aan die kruis jou ten goede kom?

Antwoord: So: Christus het die uitwendige waterbad ingestel1. Daarby het Hy beloof2 dat ek net so seker met sy bloed en Gees van die onreinheid van my siel, dit is, van al my sondes, gewas is3 as wat ek uitwendig met die water gewas is, wat die vuilheid van die liggaam wegneem.

Skriffundering

  1. Matteus 28:19
  2. Matteus 3:11; Matteus 28:19; Markus 16:16; Johannes 1:33; Handelinge 2:38; Romeine 6:3-4
  3. Lukas 3:3; Markus 1:4; 1 Petrus 3:21

Vraag 70: Wat beteken dit om met die bloed en Gees van Christus gewas te wees?

Antwoord: Dit beteken om van God vergewing van sonde uit genade te ontvang ter wille van die bloed van Christus wat Hy in sy offer aan die kruis vir ons gestort het. 1 Verder, om deur die Heilige Gees vernuwe en as lede van Christus geheilig te wees sodat ons die sonde hoe langer hoe meer afsterwe en godvresend en onbesproke lewe2

Skriffundering

  1. Esegiël 36:25; Sagaria 13:1; Hebreërs 12:24; 1 Petrus 1:2; Openbaring 1:5; Openbaring 7:14
  2. Esegiël 36:26-27; Johannes 1:33; Johannes 3:5; Romeine 6:4; 1 Korintiërs 6:11; 1 Korintiërs 12:13; Kolossense 2:11-12

Vraag 71: Waar het Christus ons belowe dat Hy ons net so seker met sy bloed en Gees wil was as wat ons met die doopwater gewas word?

Antwoord: Met die instelling van die doop wat soos volg lui: “Gaan dan heen, maak dissipels van al die nasies en doop hulle in die Naam van die Vader en die Seun en die Heilige Gees…” 1; en: “Hy wat glo en hom laat doop, sal gered word; maar hy wat nie glo nie, sal veroordeel word”2. Hierdie belofte word ook herhaal waar die Skrif die doop die bad van die wedergeboorte en die afwassing van die sondes noem3.

Skriffundering

  1. Matteus 28:19
  2. Markus 16:16
  3. Handelinge 22:16; Titus 3:5

Preekopname (GK Carletonville, 2018-09-09):

Aflaai: 1 Petrus 3:20, 21 (regs kliek en ‘save [link] as’; of kliek op 3 kolletjies om af te laai)

Geliefde gemeente van die Here,

Petrus skryf sy briewe aan gelowiges wat verstrooid is,

deur die destydse wêreld, weens hul geloof (1 Pe. 1:1,2).

Hy bemoedig en vermaan hul om in die ware geloof te bly.

Om staande te bly midde ‘n wêreld van verval en afval.

Hulle moet hul oog hou op die werklikheid van beide:

die Here genadige redding, en

sy regverdige oordeel,

wat regdeur die geskiedenis plaasvind, tot en met eindoordeel.

En as deel van sy bemoediging, verwys Hy ook na die Here

se reddende én oordeelswerk, in die dae van Noag.

Verse 18-22, toe die Here daar, aan die eenkant, slegs 8 gered het,

maar die res regverdig geoordeel het.

Petrus gebruik die woord dat die kinders van die Here,

baiemaal ‘weinig’ is, net 8 in die ark, gered van die wêreldvloed.

En die massas was buite die ark.

En so het die Here se reddingsplan voortgegaan,

ook sy oordeelsplan.

Nou wil Petrus hê sy aanhoorders, ook ons, die kerk,

moet dit raaksien, die Here is besig, deur al die eeue,

al is ons baiemaal klein, nietig, ‘weinig’…

En omdat ons so klein en swak baiemaal is, selfs as gelowiges,

het ons versterking, bemoediging, troos, sekerheid so nodig.

Ja, bemoediging deur die Evangelie self, die Woord, sy beloftes.

Maar die Here gee ons ook die sakramente van die doop en die nagmaal

om ons te versterk (sien ook die woorde van NGB art. 33).

In die woorde van v/a 69, as tekens en seels, wil die doop ons WYS en VERSEKER van “die enige offer van Christus aan die kruis JOU TEN GOEDE”

Dat die doop ’n teken is, beeld, prentjie, heenwysing na wat Christus vir ons gedoen het, lees ons daar in v. 20, 21 van ons teks.

“waarvan die teëbeeld, diee doop, ons nou ook red … deur die opstanding van Jesus Christus.”

Daardie woord teëbeeld, moet verstaan word as iets wat wys na iets anders,

korrespondeer met iets anders, kopie, vooruitwysing na … iets anders,

‘n groter en belangriker werklikheid.

Petrus leer hier, dat die gebeure van die sondvloed, die redding deur die ark,

’n prent was van ons doop, en dan moet met doop hier verstaan word,

die inhoud of waarna die doop wys, Jesus Christus, v. 21

Die doophandeling self, die water self red nie ons liggame wat vuil is

deur die sonde nie,

maar dit is deur die opstanding van Christus,

dit is deur wat ons gelees het in vers 18 …..

Christus, sy Gees, sy bloed wat ons gered word:

“Want Christus het ook eenmaal vir die sondes gely, Hy die Regverdige vir die onregverdiges, om ons tot God te bring—Hy wat wel gedood is na die vlees, maar lewend gemaak deur die Gees.”

Dit is die Here wat Noag en sy gesin gered het,

deur die water, die ark wat bo op gedryf het,

dieselfde water wat goddelose veroordeel het.

Maar die werklikheid waarna die water, die doophandeling wys,

is die HERE self wat ons red, Christus deur die Gees alleen.

Petrus beskryf dit met die woorde daar in vers 21,

na die negatiewe wat hy stel,

gebruik Hy een positiewe, om te wys op wat die redding van Christus

bewerkstellig, nl.

“ n bede tot ’n goeie gewete”,

d.w.s. dat ek vergifnis van sonde ontvang, vrede het by God,

dat daar geen meer veroordeling is nie, wat ek deur die geloof alleen ontvang.

Hoekom nie?

WANT CHRISTUS RED MY EN REINIG MY MET SY KOSBARE BLOED

VAN ALLE SONDES.

DIT IS WAARNA DIE DOOP HANDELING,

DIE RITUELE DOOP WYS: die werklikheid van die ‘Geestelike doop’.

Ons moet daarom die belangrike onderskeid handhaaf,

wat ons reeds by die preek volgens HK Sondag 25 (Matt. 3:11) se tema,

vanuit die Skrif gehoor het, nl.

tussen rituele doop … die handeling,

met water in die Naam van God Drie-enig (Matt. 28:19; sien antw. 71),

en die geestelike of wesentlike doop self,

ons redding in en deur Christus, deur die Gees.

En v/a 70 verduidelik dit vir ons pragtig:

– Die bloed en Gees van Christus was ons skoon, dit is die ware wesentlike doop

– en die beeld of teken daarvan, is die rituele doop, waar water ons liggame was, as beeld van hoe Christus se bloed ons van ons sonde reinig en was.

 

Nou geliefdes, in die debatte oor kinderdoop,

of kinders van gelowiges gedoop mag word,

is daar die baptiste, of baie van hulle wat sal redeneer,

die woord ‘doop’ beteken altyd ‘onderdompeling’,

en daarom is dit duidelik dat babas nie gedoop kan word nie.

Die kinderdoop is dus geen ware doop nie,

omdat die ‘doophandeling’ of ‘metode’ verkeerd was.

En daarom moet jy daarom “weer” gedoop word,

of in hul woorde, die eerste keer ‘werklik’ gedoop word.

Ander meen ook dat ‘onderdompeling’ beteken,

juis totale oorgawe aan die Here, en om heeltemal aan Hom te behoort,

moet jy heeltemal ‘onderdompel’ word.

Nou net kort opmerkings daaroor (sien die volgende bron vir meer daaroor: Meaning and Mode of Baptism, Jay Adams; Julle Doop mos verkeerd, dr. Nigel Lee).

1 Die woord doop beteken nie in alle gevalle net onderdompel nie,

dit kan ook uitgieting of besprinkeling beteken, afhangende van elke konteks

in die Skrif.

2 Die heel belangrikste aspek van doop, is dat ons ge-identifiseer word, verenig is met Christus, en al sy weldade, dood, opstandig, ens.  En dat dit ons reiniging, wassing, skoonmaak is, die wese is nie die presiese wyse van ‘hoe’ ons gedoop word nie. So die fokus gaan verlore in baie debatte oor die wyse van doop.

3 Twee tekste:

Mark. 7:3,4 word die woord doop gebruik om te wys op die wasing van hande, dit is slegs hande wat gewas word wat seremonieel wys op totale reining, jy hoef dus nie heeltemal te bad of onderdompel te wees om rein te wees nie.  Implikasie: besprenkeling kan ook dui op algehele reinining.

In 1 Kor. 10:2, verwys Paulus na die deurtog deur die Rietsee, na die verlossing

uit Egipte, en dan skryf hy “almal is in Moses gedoop in die wolk en in die see”

En tog het hul deur droë grond deurgetrek, as’t ware besprinkel, nie onderdompel nie, …. en die Egiptenare is heeltemal ge ‘onderdompel’?

Dit wys, die woord ‘doop’ gaan wesentlik oor ‘in Christus wees’, identifikasie, vereniging met Hom en al sy werke (Rom. 6:3,4), en nie die presiese wyse of metode van die doop handelinge nie.

4. En dan in ons teks self, Noag en sy gesin is deur water gered,

maar nie deur onderdompeling, verdrinking nie, maar bo op die water,

amper meer van ‘n besprinkeling soos die water om hul was.

Die veroordeelde wêreld is ge-onderdompel !

Ja, dit gaan daarom oor of jy deur wedergeboorte, deur die geloof,

in Christus ingeplant, ge-identifiseer, verenig is met Christus,

op grond van die kosbare boeld van Christus,

sy reinigingswerk deur die Gees.

Kyk hoe stel Petrus dit reg in die begin, van sy brief:

PETRUS, ’n apostel van Jesus Christus, aan die vreemdelinge van die verstrooiing in Pontus, Galásië, Kappadócië, Asië en Bithínië,  2 uitverkore volgens die voorkennis van God die Vader, in die heiligmaking van die Gees, tot gehoorsaamheid en besprenkeling met die bloed van Jesus Christus: (1 Pet. 1:1-2 A53)

En baie belangrik, sien raak dat die doop wys op beide ons regverdiging

en ons heligmaking in die Here, sy dood en opstanding, afsterwe van die ou mens, en die nuwe mens,

Soos ons ook bely daar in antwoord oor die belofte van die doop wat ons hoor,

by elke doop, klein of groot, die doop is ´n teken van

die bad van die wedergeboorte, Tit. 3:5 en afwassing van die sonde, Hand. 22;16 (antwoord 71, HK So. 26),

wanneer ookal dit realiseer in elke uitverkorene se lewe, klein of groot, jonk of oud.

 

Laastens, moet ons ook sien, dat die bediening van die doopteken,

soos die bediening van die Evangelie,

’n tweesnydende swaard is.

Ja, dieselde water wat Noag en sy gesin gered het,

het die ongelowiges en goddeloses regverdig veroordeel.

DAAROM IS DIT SO BELANGRIK, om nie bloot maar net die tekens te ontvang nie,

maar dit in geloof te ontvang, en ons hele lewe lank daarmee te werk,

in ’n lewe van bekering, groei in geloof, heiligmaking, ens.

Om ons kinders die betekenis van die doop te leer,

te vermaan tot ’n nuwe gehoorsaamheid.

Mag die tekens en die innerlike werklikheid,

by ons almal genadiglik saamval, deur sy genade.

Want ook in ons belydenis, hoor ons die waarskuwing:

“Verder, hoewel die sakramente én die sake waarvan hulle tekens is, bymekaar hoort, word nie beide deur alle mense ontvang nie12. Die goddelose ontvang wel die sakrament tot sy verdoemenis, maar hy ontvang nie die waarheid van die sakrament nie. So het Judas en Simon die towenaar albei wel die sakrament ontvang maar nie Christus, wat daardeur voorgestel word nie13; Hý word slegs aan die gelowiges gegee.” (NGB artikel 35) 

Amen.

Wanneer ‘geslag nie meer saak maak nie’: van VIDA na homoseksualisme na pedofilie

Inleiding
Ja, wanneer God se skeppingsorde, dat Hy man en vrou geskape het (Gen. 1 en 2; Matt. 19:1-12), nie meer saak maak nie, dan volg die een dwaling na die ander, van kwaad na erger (Op. 22:11).

Alles is op die spel:

Godsbeskouing: het God ‘n mens homoseksueel geskape, met homoseksuele begeertes, of, ‘n ander man as egbreker geskape, met egbreek wellus in sy hart, of een met ‘n ‘pedofiel oriëntasie’, en dit is alles reg, ‘baie goed’ (Gen. 1:31) … solank hy dit net nie ‘doen’, beoefen, uitvoer in dade nie, of is al drie daardie voorbeelde, dus egbreek, pedofilie en homoseksuele gedagtes/begeertes (wat sommiges noem ‘oriëntasies’?) en die dade wat daaruit vloei, sonde, waarvan bekeer, en teen gestry moet word, in en deur Jesus Christus se oorwinning oor die sonde, wêreld en die Satan (Rom. 6-8)?

Skrifbeskouing: is God se Woord ons hoogste gesag oor leer en lewe, wat reg en verkeerd is, lig en duisternis, sonde en gehoorsaamheid, geregtigheid en ongeregtigheid, of bepaal die tydsgees, en die wysheid van die wêreld wat nou reg en verkeerd is (1 Kor.1:1-31)? Is bv. Rom. 1:18-32 en 1 Kor. 6:9-11 God se onfeilbare ewige Woord en wil vir alle mense en alle tye, of is dit bloot mensewoorde, menings en opinies wat opsy moet staan vir sogenaamde ‘nuwere kennis’ wat ons nou ‘anders’ laat dink en glo?

Christusbeskouing: in die woorde van HK Sondag 11, is Christus ‘n ‘volkome Verlosser’ of net ‘n halwe verlosser? Dus Hy red ons vir die ewigheid, ons regverdiging, maar nie tot ons heiligmaking nie. Hy is Verlosser, maar nie ook Koning nie. Glo ons nog werklik Rom. 6:1-4 en verder, dat as Christus ons verlos, verlos Hy ons ook van die mag, vloek en binding van die sonde, sodat ons nou hoe langer hoe meer vir hom kan lewe (1 Kor. 6:9-11)?

Hoekom soek mede-sondaars spesiale voorkeur as dit by hul sonde van homoseksualisme kom, spesiale voorkeur behandeling, of vrywaring? Al ons  sondes, innerlik en uiterlik, in die hart of dade, moet gehaat en teen gestry word, nie geregverdig word of goedgepraat word nie. Want, as ons nie weet hoe groot ons sonde en ellende is nie, kan ons nie weet hoe groot ons verlossing in Christus is nie, anders kan ons nie almal saam uitroep nie:

Ek, ellendige mens! Wie sal my verlos van die liggaam van hierdie dood?
Ek dank God deur Jesus Christus, onse Here! (Rom. 7:24-25)

Ja, ‘geslag maak nie saak’ as dit by ons redding kom nie, God red mans en vrouens, jonk en oud, onder alle volke, stamme en tale (Gal. 3:28; Op. 5:9), maar sy reddingswerk in Christus, vernietig nie geslagsonderskeid nie, vernietig nie man en vrou wees nie, maar heilig elkeen in sy diens, soos God se Woord openbaar.

Van VIDA na homoseksualisme na pedofilie

Ek het reeds baie geskryf teen die gay agenda, asook om te wys hoe die VIDA agenda (geslag, d.w.s God se skeppingsorde van man en vrou, maak nie saak in die kerk nie), lei tot die homosekuele agenda (geslag, d.w.s., God se skeppingsorde van man en vrou, maak ook nie saak in die huwelik nie), sien spesifiek hier:

Romeine 1: Van die VIDA plan na die HIDA plan

Na aanleiding van die NG kerk se moderator Nelis Janse van Rensburg, wat nou erken dat hy pro-gay is, het daar heelwat artikels verskyn wat ook wys op die skakel tussen die homoseksuele agenda en die pedofilie agenda. Ek verwys u na daardie skrywes, asook ander relevante skrywes oor die onderwerp, insluitende ‘n paar oorsese skrywes :

Nelis Janse van Rensburg erken hy is pro-gay

“Vir homoseksuele mense om te floreer, moet hulle seksualiteit myns insiens gelykwaardig aan heteroseksualiteit beskou word. Dieselfde standaarde en waardes met betrekking tot leer en lewe moet vir alle persone geld, ongeag hulle seksuele oriëntasie.”

My gewete is gebind deur die Bybel en ons belydenisskrifte

Die skrywer is dr. Chris van Wyk, wat getuig teen ds. Janse van Rensburg se standpunt, waarin hy o.a. skryf:

“Anders as wat jy beweer, is seksuele oriëntasie nie iets waarmee ‘n mens gebore word nie. So lees ek in wetenskaplike artikels. Dit is iets wat ontwikkel aan die hand van jou ervaring van aangetrokkenheid tot ander mense. Dit word met puberteit al hoe duideliker. Jou fisiese, emosionele, seksuele en romantiese aangetrokkenheid speel alles ‘n rol. Seksuele oriëntasie kan daarom moeilik sonder meer as ‘n gawe van God beskryf word, soos jy dit doen. Dit staan nie só in die Bybel nie. Dit is dus nie deel van God se openbaring aan ons nie. Indien jy steeds oortuig is daarvan dat seksuele oriëntasie ’n gawe van God is, sal jy pedofilie – seksuele aangetrokkenheid tot kinders – ook op soortgelyke wyse moet aanvaar. Pedofilie word tans as ‘n seksuele oriëntasie beskryf deur sielkundiges. ‘n Mens sou pedofilie dan ook as ‘n goeie gawe van God moet beskryf. Iets wat moeilik in ’n geloofsgemeenskap gedoen kan word.”

Ope brief aan Hennie Pienaar, geskryf deur ‘n eks homoseksuele pedofiel)

“Nie alleen het God my georiënteerdheid tot dieselfde geslag verander nie, maar ook my georiënteerdheid tot die ouderdomsgroep na wie toe ek aangetrokke was. Jy sien, ek was ‘n homoseksuele pedofiel. En God het ook daardie komponent van my oriëntasie kom verander. Net soos jy, het ek nie hierdie homoseksuele-pedofiliese oriëntasie gekies nie. Jy verwys mos graag daarna dat ’n mens se  oriëntasie jou kern identiteit is.”

(nota: proponent Hennie Pienaar het vir dr. Chris van Wyk aangekla by die Menseregte kommissie oor sy skrywe teen die NGK moderator. Sien ook Andre Bekker se skrywe: Opebrief aan NGK leraars)

Wetenskaplike Gebrabbel in Leketaal – Ope Brief aan die Moderatuur van die NG-Kerk

“In a time of universal deceit, telling the truth is a revolutionary act” ~George Orwell

As ’n persoon wat eens ’n homoseksuele pedofiel was, volg ek die gebeure, soos dit hulleself tans in die NG Kerk afspeel, met groot belangstelling en diep bekommernis. Dit verstom my om te lees dat prof. Juan Nel kan sê: “We strongly reject Dr Van Wyk’s statement that homosexuality and pedophilic disorder are related; sexual orientation and sexual interest are not the same or even comparable.”

If Pedophilia is a Sexual Orientation, Now What?

“If you think it sounds outlandish that pedophilia might be normalized in this way, you wouldn’t be alone. Most people feel moral revulsion at the prospect of such a thing. But this book appears to be questioning the “ick factor” associated with pedophilia. Is the “ick factor” just an aesthetic preference or an intuition about a moral absolute? If it’s just an aesthetic preference, then it can’t always in every case be wrong. At least that’s the logic.”

Is same sex attraction sinful?

“Same Sex Attraction is a “Vile Affection

Homosexual desire is not analogous to heterosexual desire. Man desiring woman is not sinful in itself because that is the way God made men (Gen. 2:18; 3:16). Man desiring man is sinful in itself because it is not the way God made men, so Scripture calls it “vile affections” (Rom. 1:26). Heterosexual desire is often sinful because it is misdirected in a particular or excessive way (e.g. toward a particular woman who is not one’s spouse), not because it is sinful in essence; but homosexual desire is sinful in its very essence, just as pedophile or bestial desires are. Whether homosexual proclivity is innate in some people or acquired, the proclivity itself is “against nature” (Rom. 1:26) and must be repented of. This is not true of heterosexual proclivity, which is natural and good by God’s design.

The affection for the opposite sex is a natural and good inclination of the human mind, because that is how God made men and women (Gen. 2:18; 3:16). The affection for the same sex is an “unnatural” and “vile affection” (Rom. 1:26) of the human mind because it militates against God’s design for human sexuality. Same sex attraction is sinful in itself while opposite sex attraction is not.

Opposite sex attraction only becomes sinful in two ways: 1) when the passions are aroused in an excessive way, what the Bible calls “inordinate affection” or “evil concupiscence” (Col. 3:5), or 2) when it is misdirected to an inappropriate particular object, such as toward a particular woman who is not one’s spouse (Deut. 5:21; Ex. 20:17). It is not sinful in the abstract, nor when husbands and wives are attracted to each other, but same sex attraction can never be lawful in any circumstance.”

Paul’s Understanding of Sexuality

“A “gay Christian” is a contradiction in terms. One may identify as “gay,” one may identify as “Christian,” but one may not identify as both at the same time. .. In summary, Paul identifies in 1 Cor 6:9 male same-sex behavior as sinful. He places none of the qualifications or limitations upon that behavior for which some in recent times have pled. There is, in other words, no category of acceptable or virtuous same-sex behavior in Paul’s thinking. Paul furthermore recognizes that what may attend such behavior is the conscious blurring of culturally discernible lines between masculinity and femininity.”

Die kerk: Hospice of rehabilitasiesentrum?

“Die skeidslyne raak al hoe duideliker: Aan die een kant kry jy die Chris van Wyks en aan die ander kant kry jy die Nelis Janse van Rensburgs en die meer as 54 teoloë wat hulle by hom skaar. Die een kant kies vir ‘n Skrifbeskouing wat strook met die kerklike en reformatoriese tradisie terwyl die ander kant kies vir ‘n Skrifverstaan ‘van onder’ waardeur die waarhede van die Skrif nie in stryd met die werklikhede van die tyd kan wees nie.”

Posted by: proregno | December 5, 2017

Die Oerteks van die lotsbepalende 1838-Gelofte

DIE GROOTSTE TREK: TERUG NA U GOD

DIE OERTEKS VAN DIE LOTSBEPALENDE 1838-GELOFTE

deur JL du Toit & dr. L du Toit

Die Gelofte van 1838 (Du Toit weergawe)

Hier staan ons, as broers en landgenote, voor U onse Vader, die heilige God van hemel en aarde, om ‘n Gelofte aan U te doen,

 dat, as U ons sal beskerm en ons vyand in ons hand sal gee,

ons ‘n Huis tot U eer sal stig waar dit U behaag; en

dat ons ook aan ons kinders sal sê dat hulle met ons daarin moet deel tot nagedagtenis ook vir die opkomende geslagte.

Want die eer van U Naam sal verheerlik word deur die roem en die eer van oorwinning aan U te gee.

Ons smeek hiermee ook U hulp en bystand af om hierdie Gelofte verseker te kan volbring, in die Naam van U Seun en ons Verlosser, Jesus Christus.

Amen

________________________

Ek plaas met die nodige toestemming van die samestellers, hul boek met bogenoemde titel. Hulle is bereikbaar by josefdutoit@gmail.com  Dit gaan oor wat die verskillende uitgawes van die Gelofte wat deur die jare gebruik is by herdenkingsfeeste. Hier is die voorwoord: 

Voorwoord

Gustav Preller (1938b) verduidelik dat die Gelofte by die Slag van Bloedrivier na ons afgekom het in die vorm van drie oorkondes. Hierdie drie oorkondes is in die twintigste eeu saamgevoeg tot die gangbare weergawe algemeen in gebruik by herdenkingsfeeste:

  • Eerstens (Oerteks 1), Andries Pretorius se Kommandantsverslag (waarvan die eerste deel amper ‘n week na die slag neergepen is). Die volledige Kommandantsverslag is in die tweetalige Kaapse koerant, De Zuid-Afrikaan, ‘n paar maande na die oorwinning gepubliseer.
  • Tweedens (Oerteks 2), die inskrywing ‘n week voor die slag in die Kommandojoernaal (deur Jan Bantjes, Pretorius se Sekretaris), soos in De Zuid-Afrikaan afgedruk in die volgende jaar. (Terwyl die Gelofte-inskrywing in die Kommandojoernaal bykans twee weke voor die eerste gedeelte van die Kommandantsverslag geskryf is, was laasgenoemde eerste gepubliseer.)
  • Ongeveer dertig jaar na die Slag van Bloedrivier, vind die geestelike leier van die Strafveldtog, Sarel Cilliers, hom op sy sterfbed, waaruit hy sy herinnerings dikteer oor onder andere die Bloedrivier-Slag. Hierdie derde oorkonde (Oerteks 3b) van die Gelofte is deur H J Hofstede (1876) in Geschiedenis van den Oranje-Vrijstaat ‘n paar jaar na Cilliers se dood opgeneem. ‘n Verdere Gelofte-bron hieraan verwant is Sarel Cilliers se brief aan ds H van Broekhuizen (Oerteks 3a), vyf jaar voor sy sterfbeddiktasie neergepen. Die laaste deel van die brief het nie behoue gebly nie.

In hierdie bundel sal u ‘n noukeurige transkripsie vind van beide die volledige Kommandantsverslag en die volledige Kommandojoernaal, sowel as van al die redaksionele kommentaar wat daaromheen verskyn het in De Zuid-Afrikaan (Nederlands, sowel as Engels). Redigeringsveranderings word in blokhakies aangedui naas die oorspronklike, met kursiewe druk (maar steeds in blokhakies) waar die redigering as vervanging eerder as invoeging bedoel is.

By die Engelse vertalings uit De Zuid-Afrikaan sluit ons redigeringsnotas (ook in blokhakies) voorstelle tot verbetering in by enkele gevalle waar daar ‘n duidelike betekenisverskil tussen die Engelse vertaling en die Nederlandse oorspronklike bestaan. Ons sluit ook ‘n transkripsie van Oerteks 3a in. In die geval van laasgenoemde Cilliers-bron sou deurgaanse redigering te groot ‘n kloof oopmaak tussen die transkripsie en die oorspronklike en het ons gevolglik redigering tot die minimum beperk. Oerteks 3b word ingesluit as ‘n volledige skandering (eerder as ‘n transkripsie) aangesien die oorspronklike in hierdie geval maklik leesbaar is.

Na elke transkripsie (Oertekste 1, 2 en 3a) word ‘n skandering uit die vroegste-behoue uitgawes van die oorkondes gegee, naamlik van daardie paragrawe wat die Gelofte-bewoording (in Nederlands) bevat.

Die Oerteks-bundel sluit af met aantekeninge waarin die Gelofte-bronne met mekaar en met die gangbare weergawe vergelyk word.

J L du Toit

Dr L du Toit

Inhoudsopgawe

  • Voorwoord
  • Oerteks 1: Kommandantsverslag
  • Oerteks 2: Kommandojoernaal
  • Oerteks 3: Afleggerherinnerings
  • Aantekeninge
  • Nabetragting
  • Bronnelys

Nadat die samestellers die verskillende oertekste deurgegee het, volg hul dit op met belangrike aantekeninge (bl. 99 en verder), wat veral die saak raak of die latere “sabbatsklousule” deel is en/of moet wees van die Gelofteteks wat ons vandag moet gebruik, en gee dan ‘n “gekorrigeerde teks” van die Gelofte deur om te gebruik (sien bo).  Nog ‘n belangrike saak is hoe om die frase “… ons ‘n Huis tot U eer sal stig…” te verstaan, nie net as ‘n eenmalige (afgehandelde) gebeurtenis nie, maar ‘n lewenslange taak en roeping. Ek haal ‘n gedeelte vir u aan uit die skrywers se aantekeninge: 

Inleiding

In ‘n tydvak waar vrae rondom kulturele bestaansreg toenemend na vore kom, is dit die mening van die huidige skrywers dat ‘n terugkeer na ‘n diepere begrip van die 1838-Gelofte noodsaaklik is. Daarby moet ons meld dat hier geen poging aangewend word om skeptici tot ander insigte te bring nie. Ons wil ook nie oortuigde Gelofte-genote met twyfel belas nie. Eerder wil ons diegene vir wie die Gelofte nog altyd ‘n saak van groot erns is, in hul meelewing versterk.

Ignorering van die bewyse teen die Sabbatsklousule en van die bevindings rakende ‘n diepere betekenis, bring dikwels mee dat onBybelse en volksvreemde eksponente belangrike feite monopoliseer en die Gelofte buite die Reformatoriese geskiedenis isoleer. In hierdie aantekeninge sal u ‘n suiwer Bybelse basis vind vir die waardering van die 1838-Gelofte, binne die konteks van ons Gereformeerde erfenis.

Ons mag ook nie nalaat om daarop te wys dat ons gevolgtrekking rakende die historiese outentiekheid van die Sabbatsklousule in die gangbare weergawe van die Gelofte geen “nuwe navorsing” of vermetele aanslag op die volks-eiendomlike is nie. Bekende behoudende skrywers, waarvan sommige ook in ons bronnelys tot hierdie aantekeninge genoem word, het meermale tot dieselfde gevolgtrekking gekom.

Die algemeen gebruikte Gelofte-weergawe was ‘n twintigste eeuse samestelling uit die drie belangrikste behoue beskrywings. Die gangbare weergawe word hier krities vergelyk met die drie oorspronklike oorkondes:

  • Die amptelike notulering van die Gelofte (Jacobsz & Potgieter (ongedateerd)) in die Kommandojoernaal van J G Bantjes (kommandant Pretorius se Sekretaris en Klerk van die Boere Volksraad), opgeteken tydens die Bloedrivier-veldtog en later in ‘n Kaapse koerant (De Zuid-Afrikaan) gepubliseer onder opdrag van Pretorius;
  • Die eerste deel van die Kommandantsverslag van A W J Pretorius, opgeteken ses dae na die Slag van Bloedrivier (feitlik twee weke na die eerste dag waarop die Gelofte afgelê is) en kort daarna gepubliseer in De Zuid-Afrikaan;
  • Die herinnerings van Sarel Cilliers (oftewel Charl Celliers) rakende die Gelofte, soos gedikteer vanuit sy sterfbed meer as dertig jaar na die Slag van Bloedrivier (sowel as ‘n brief van Cilliers aan ds H van Broekhuizen vyf jaar voor die sterfbeddiktasie). (Eersgenoemde het vir ons behoue gebly weens die opname daarvan in Hofstede (1876).)

Met die oog op die gerief van die leser, word die onderskeie beskrywings (sowel as die algemeen gebruikte feesweergawe) aangehaal, met bypassende kommentaar wat die spilpunt van die aantekeninge vorm. Ons sluit met ‘n aantal gevolgtrekkings rakende die kern-inhoud van die Gelofte, en gee enkele aanbevelings vir moontlike verbetering op die gangbare weergawe daarvan.

Die samestellers eindig hul boek met ‘n nabetragting, met hierdie belangrike woorde:

Nabetragting

“Dit is opmerklik dat gelofte-aanmanings in meer onlangse tye hoofsaaklik of selfs uitsluitlik fokus op die blote bywoning van plegtighede op 16 Desember elke jaar. In die lig van hierdie aantekeninge is sulke origens oppervlakkige aanmanings ver van die ware gees van die 1838-Gelofte. In die Gelofte staan volkswyding voorop, waardeur die volk gedurig deur selfondersoek hulself moet meet aan die voorskrifte van Godswoord ─ ‘n gedagte eie aan daardie bevindelike Godsdiens van die Nederlandse Nadere Reformasie wat so invloedryk was by die denke van die Emigrante Boere.”


Lees gerus die hele boek hier verder: Die Oerteks van die lotsbepalende 1838-Gelofte


Aanbevelings vir die werk

Ds MC Adendorff, Emeritus-Predikant, voormalig van die Afrikaanse Protestantse Kerk, Germiston: “Die werk raak belangrike sake aan en dit in ‘n tyd waarin herbesinning oor die Gelofte dringend nodig is. Die kwessie van vakansiedae in Suid-Afrika geniet weer aandag van staatsweë met aandrang dat ander godsdienste ook van hulle groot godsdienstige dae tot openbare vakansiedae verklaar moet kry. Die poging tot transformasie deur van 16 Desember ‘n versoeningsdag te maak, het ook bygedra tot verdere vervlakking van die betekenis van Geloftedag. Teen dié agtergrond beveel ek graag die publikasie aan. Die bundel daag uit tot herbesinning oor die dieper betekenis van die Gelofte. Mag dit ons volk prikkel om weer te dink oor ons verantwoordelikheid ten opsigte van die Gelofte.”

Dr PW Möller, voormalige onderleier van die Herstigte Nasionale Party, geskiedkundige, voorheen verbonde aan die Buro vir Onderwysnavorsing, destydse Transvaalse Onderwysdepartement, Pretoria: “Slegs iemand wat al historiese navorsing gedoen het, sal weet hoe ‘n groot taak die outeurs aangepak het en met welke tyd en energie dit gepaard gegaan het. Ofskoon die bundel die Gelofte van 1838 raak, sny dit veel dieper. Ek wens die samestellers geluk dat hulle so ‘n belangrike saak op so ‘n bekwame wyse aangepak het.”

Me A Bailey, geskiedkundige, Adjunk Uitvoerende Hoof van AfriForum, Direksie-lid van die Voortrekkermonument, Pretoria: “Dit is inderdaad ‘n baie nuttige samevatting van die brondokumente. Ek hou ook baie van die idee dat die oorspronklike bronne ingeskandeer is. Ek weet nie van ‘n ander publikasie wat dit doen nie – dis ‘n unieke bydrae. Die Gelofte bly aktueel en mense lees graag daaroor. Daar is ook heelwat vergissings oor die Gelofte en die geredelike bekikbaarstelling van die oorspronklike tekste is daarom ‘n goeie idee.”

Dr J Botha, geskiedkundige, medeskrywer Gelofteland-netwerf: “Dit is ‘n groot en omvattende taak wat voltooi is; as historikus lees ek dit met groot waardering. As Christen dring dit my weer tot die erns van ons volk se huidige ellende onder ‘n ateïstiese en kommunistiese regime met direkte oorsaak die verbreking van ons volksgeloftes. Daarom is hierdie werk van onskatbare waarde en behoort dit wyd bestudeer te word.”

Me M Schulze, bibliotekaresse van die Erfenisstigting: “Hierdie boek is beslis ‘n waardevolle byvoeging tot die ander bronne wat ons oor die Gelofte en ander fasette van die Voortrekkers en die Groot Trek het.”

 

Older Posts »

Categories