Leer gereformeerdes (NGB art. 34) dat alle babas wat gedoop word gered is?

NGB ARTIKEL 34: DIE HEILIGE DOOP

“….Ons glo daarom dat iemand wat tot die ewige lewe wil kom, slegs een maal gedoop moet word (Matt. 28:19; Ef. 4;5) sonder om dit ooit te herhaal, want ons kan tog ook nie twee maal gebore word nie. Hierdie doop is nie alleen nuttig solank die water op ons is en ons dit ontvang nie, maar ook vir ons hele lewe. Daarom verwerp ons die dwaling van die Wederdopers, wat nie tevrede is met die een doop wat hulle een maal ontvang het nie en wat bowendien ook nog die doop van die gelowiges se kindertjies veroordeel.

Ons glo daarenteen dat ons hulle behoort te doop en met die teken van die verbond te beseël, net soos die kindertjies in Israel kragtens dieselfde beloftes besny is as wat aan ons kinders gemaak is (Gen. 17:10-12; Matt. 19:14; Hand. 2:38,39). En, waarlik, Christus het sy bloed nie minder vir die reiniging van die gelowiges se kindertjies as vir die volwassenes vergiet nie (1 Kor. 7:14). Daarom behoort hulle die teken en die sakrament te ontvang van wat Christus vir hulle gedoen het, soos die Here in die wet beveel het om hulle kort na die geboorte deel te laat hê aan die sakrament van die lyding en sterwe van Christus deur vir hulle ‘n lam te offer, wat ‘n sakramentele heenwysing na Jesus was (Lev. 12:6; Joh. 1:29).

Buitendien doen die doop aan ons kindertjies dieselfde as wat die besnydenis aan die Joodse volk gedoen het; dit is die rede waarom die heilige Paulus die doop die besnydenis deur Christus noem (Kol. 2:11).”  – Nederlandse Geloofsbelydenis artikel 34: Die Heilige Doop. Sien die volledige artikel hier.

“Juis in antwoord teen die Wederdopers het die reformatore dit gestel dat God sy uitverkore kinders het nie net onder volwassenes nie maar ook onder kinders. Daarom moet die teken van die verbond ook aan hulle beseël word. Teenoor die Wederdopers wat die kerk beperk het tot volwassenes, bely die reformatore die verbondsmatigheid van die kerk, dat die kerk uit ou en jongmense, insluitende kinders, bestaan.”

Ek wil al my baptiste vriende uitnooi om die volgende artikel van prof. RS Clark deeglik te lees en te bestudeer. Dit sal hopelik u help om beter te verstaan wat ons nié glo en nié bely wanneer ons as gereformeerdes ons kinders ook doop nie:

The Reformed Churches Do Not Confess Baptismal Union With Christ

In baie gevalle, as die ‘kinderdoop debat’ begin, is die eerste aanklagtes van sekere baptiste se kant:

“Maar julle leer dat babas gered word deur hul bloot te doop!”

of: “Julle leer dus dat elke kind wat gedoop word, gered is!”

Wel, dit is wat sommige dalk beweer, maar nie wat die bybels-gereformeerde leer self leer nie, soos ons oortuig is volgens die Skrif, saamgevat in ons gereformeerde belydenisskrifte en doopformuliere, veral Heidelbergse Kategismus v/a 74 en NGB artikel 34.

Daarom is die artikel van Clark behulpsaam, wat op ‘n eenvoudige tog duidelike manier ‘n paar belangrike sake oor die debat uiteensit, sodat dit sal help om onnodige misverstande en verkeerde sienings op te klaar. Hy verwy, onder andere na die volgende belangrike sake:

– die ooreenkoms en verskille tussen ‘partikulêre baptiste’ en ‘algemene baptiste’ (arminiaanse anabaptiste).

– die verskillende paradigmas waardeur gereformeerdes en baptiste die onderwerp van die kinderdoop benader.

– die baptistiese aanklag teen gereformeerdes.

– die gereformeerde antwoord daarop met verwysing na HK v/a 74 en NGB artikel 34 (sien hierbo).

Laasgenoemde behels belangrike sake soos:

– die dubbele modus van kerklike gemeenskap.

– twee maniere van om aan die genadeverbond te behoort.

– die onsigbare en sigbare aspek van die kerk.

– onderskeid tussen die genadeverbond self, en die ‘bediening, administrasie’ van die genadeverbond.

– verwysing na die dwalinge van die ‘Judaizers, Federal Vision’.

– wat NGB artikel 34 werklik oor die kinderdoop leer.

– besnydenis en doop.

Clark se konklusie na sy uiteensetting (beklemtoning bygevoeg):

“Because of the paradigmatic differences between the Particular Baptists and the Reformed, Whisonant and Renihan both seem to have quite misunderstood the Reformed confession on this point.

All we say in the Belgic is that we believe that there are elect among our children. We are not authorized to guess whom among our children is elect. Thus, we humbly submit to God’s Word by applying the sign of initiation (not renewal, i.e., communion) to our covenant infants. When, in the providence of God, after our children come to new life and true faith,  they have made profession of faith, we admit them to holy communion as the sacrament of nourishment.

Union with Christ is the work of the Spirit, through faith, which gift is given only to the elect. By the Supper, the union and communion of believers with Christ is strengthened (Heidelberg 76) but it is not created in the sacraments.

I hope this exercise in clarification is helpful for Reformed Christians, who confess the Reformed Standards and for Baptists, who are genuinely puzzled about why we say and do what we do, who are trying to understand the Reformed theology, piety, and practice.”

Ek het by Clark se artikel, by die ‘comments’ afdeling die volgende kommentaar geplaas, wat ek ook hier plaas:

“Thank you very much for this article, especially the explanation of BC article 34 and how we must view our confessions in this debate.

I think another thing that confuses the particular baptists, is that there are reformed theologians and church traditions (subscribing to the Three Forms of Unity) that taught (and still do teach?) that each and everyone (head-for-head) baptized, adults and children, are in true union with Christ, i.e. has been washed in the blood of Christ.  All the baptized must then fullfill the ‘conditions of the covenant’ to stay in the blessings of the covenant of grace, but if they do not fullfill the condition of faith (which these would say is a ‘gift of God’, not our ‘work’), they come under the curses of the covenant of grace, fell away and are eternally lost.

A example would be Klaas Schilder and his ‘Vrygemaakte churches’ tradition of the Netherlands, which seems to be much like the Federal Vision ideas?  They understand the ‘us’ of the Three Forms of Unity not as all the elect that are saved among the covenant community, whether adults or children (HC q/a 4), whenever it pleases the Lord to gift them regeneration, faith, repentance, etc., but the Schilder tradition believes the ‘us’ is each and everyone baptized = each and everyone are not only externally but also internally baptized in Christ.

They therefore will also reject the visible – invisible sides of the church distinction, distinction between external administration of the covenant and the covenant of grace  essence, etc.

One of the preachers in this tradition, B. Holwerda, preach as such in one of his Catechism sermons:

“If you all believe or not, to everyone of you I say: your sins are forgiven for His Names sake…It must be said to you: the fire are put on your heels, your sins are forgiven for His name sake. Woe unto you, if you do not believe it yet. … The preaching of God’s justification is a richness for you all, to work faith or strengthen faith…. Children, your sins are forgiven for His Name sake. Everyone of you.”

(Translated from: B. Holwerda, De dingen die ons van God geschonken zijn (trans. The things that were gifted to us by God), Goes: Oosterbaan&Le Cointre, p.350-351)”

In hierdie artikel het ek in meer detail ingegaan op Holwerda se preek:

Holwerda en die heilsbelofte van die Genadeverbond

Ek het ‘n klompie jare terug toe ek gestudeer het, ook ‘n studie gedoen oor die kwessie van die genadeverbond, is dit ‘voorwaardelik of onvoorwaardelik?‘, en in bylaag 1 het ek ook die onderwerp aangeraak oor hoe ons die …..’ons’ van ons belydenisskrifte (en doopsformuliere) verstaan moet word, hier is daardie deel:

Die verbond in die belydenisskrifte

‘n Aanhaling uit hierdie artikel:

“Hierdie belydenisskrifte (en doopsformuliere) moet in sy geheel saamgelees en verstaan word. Net soos Skrif met Skrif
vergelyk moet word, netso moet belydenis met belydenis vergelyk word.

Voorstaanders van die voorwaardelike verbondsbeskouing (VVB) lê baie klem op veral HK v/a 74 waar ons bely “Vraag 74: Moet die jong kinders ook gedoop word ? Antwoord: Ja, aangesien hulle net soos die volwassenes in die verbond van God en sy gemeente ingesluit is.”

Hieruit word dan afgelei dat alle kinders van gelowiges (kop-vir-kop) dus (verbonds)outomaties deur die bediening van die doop almal verbondskinders is.

“Beteken dit dan nou dat elke gedoopte kind kop-vir-kop ‘in die verbond van God en sy gemeente ingesluit is’ ? Nee, die die klem in hierdie v/a lê op die woorde ‘net soos’. Die frase wat direk daarop volg verduidelik dit reeds wat met hierdie uitspraak bedoel word: “Ook aan hulle word nie minder as aan die volwassenes nie deur die bloed van Christus die verlossing van sondes en die Heilige Gees, wat die geloof werk, belowe.”

Wat die Kategismus hier wil beklemtoon is dat die gemeente, die verbondelinge, die kerk van Christus nie net uit ‘n groep ‘volwassenes’ bestaan nie, maar ook uit ‘kinders’. Dit is goeie organiese verbondstaal.

Dit is hoe die Skrif te werk gaan, en ons belydenisskrifte volg dit na. As NGB artikel 34 gelees word, dan kom dit nog duideliker na vore waarom ons belydenis hierdie taal gebruik (beklemtoning bygevoeg):

“Daarom verwerp ons die dwaling van die Wederdopers, wat nie tevrede is met die een doop wat
hulle een maal ontvang het nie, en wat bowendien ook nog die doop van gelowiges se kindertjies
veroordeel. Ons glo daarenteen dat ons hulle behoort te doop en met die teken van die verbond
te beseël, net soos die kindertjies in Israel kragtens dieselfde belofte besny is as wat aan ons
kinders gemaak is. En, waarlik, Christus het sy bloed nie minder vir die reiniging van die
gelowiges se kindertjies as vir die volwassenes vergiet nie. Daarom behoort hulle die teken en
die sakrament te ontvang van wat Christus vir hulle gedoen het, soos die Here in die wet beveel
het …”

Juis in antwoord teen die Wederdopers het die reformatore dit gestel dat God sy uitverkore kinders het nie net onder volwassenes nie maar ook onder kinders. Daarom moet die teken van die verbond ook aan hulle beseël word. Teenoor die Wederdopers wat die kerk beperk het tot volwassenes, bely die reformatore die verbondsmatigheid van die kerk, dat die kerk uit ou en jongmense, insluitende kinders bestaan.

As bogenoemde uitsprake in ons belydenis beteken dat Christus sy bloed vir ‘al’ die kinders (kop-vir-kop) gestort het en hul almal dus die belofte ontvang en deel van die kerk is, dan beteken dit dat Christus se bloed ook vir ‘al’ die volwassenes (kop-vir-kop) gestort is en almal ook die belofte ontvang en deel van die kerk is.

Dit bring ons dan by universiële versoening en verlossing deur Christus, in die lyn van
Rome, die neo-ortodoksie en die arminiaanse teologie.”

__________________________________________

Sien ook hierdie reeks van artikels oor die genadeverbond, wat ook bogenoemde verbondsbeskouing van die vrygemaakte kerke raak, kinderdoop, asook anders sake oor die genadeverbond:

Vriend van God: Artikels oor die Genadeverbond

Artikels oor die Kinderdoop

SKRIFOORDENKINGS:

HOM ALLEEN vs MENSVERAFGODING* 

deur dr. SJ van der Walt

“Die hart kan nooit rus voordat dit in God rus nie”. – Augustinus

HK Sondag: 34 – VRAAG EN ANTWOORD: 94

Vraag: Wat gebied God in die eerste gebod?

Antwoord: Ek moet ter wille van my siele heil en saligheid alle afgodery1, towery, waarsêery, bygeloof2, aanroeping van heiliges of ander skepsels3, vermy en daarvan wegvlug. Ek moet die enige ware God reg leer ken4, Hom alleen vertrou5, my slegs aan Hom met alle nederigheid6 en geduld onderwerp7 en van Hom alleen alle goeie dinge verwag8. Ek moet Hom met my hele hart liefhê9, vrees10 en eer11. Sodoende sien ek eerder van alle skepsels af as om in die minste teen sy wil te handel12.

Skriffundering:

  1. 1 Korintiërs 6:10; 1 Korintiërs 10:7; 1 Korintiërs 10:14; 1 Johannes 5:21
  2. Levitikus 19:31; Deuteronomium 18:9-12
  3. Matteus 4:10; Openbaring 19:10; Openbaring 22:8-9
  4. Johannes 17:3
  5. Jeremia 17:5; Jeremia 17:7
  6. 1 Petrus 5:5
  7. Romeine 5:3-5; 1 Korintiërs 10:10; Filippense 2:14; Kolossense 1:11; Hebreërs 10:36
  8. Psalm 104:27-28; Jesaja 45:7; Jakobus 1:17
  9. Deuteronomium 6:5; Matteus 22:37
  10. Deuteronomium 6:2; Psalm 111:10; Spreuke 1:7; Spreuke 9:10; Matteus 10:28
  11. Deuteronomium 10:20; Matteus 4:10
  12. Matteus 5:29-30; Matteus 10:37-39; Handelinge 5:29

“MENSVERAFGODING” — Vr. 94.

“Wie vader of moeder bo My liefhet, is My nie waardig nie, en wie seun of dogter bo My liefhet, is My nie waardig nie” — Matt. 10:37.

Die menslike hart is geneig om die mens in die plek van God te stel en te verafgood. Die sondaarsmens het homself liewer as vir God. En daarom het hy ook dikwels sy medemens, sy vader of moeder of kind, of sy vriend of vriendin liewer as wat hy God het. G’n wonder dat Jesus die liefde van ons hart opeis in absolute sin, sodat ons niemand liewer mag hê as vir Hom nie.

In die ou tyd is die keisers of hul seun dikwels as God aanbid. Die Romeinse keisers moes goddelike aanbidding ontvang, en die Christene is swaar vervolg omdat hulle nie die keiser wou aanbid nie. So lees ons ook in die Bybel van koning Herodes dat hy as ‘n god vereer is deur die volk. “En onmiddellik het ‘n engel van die Here hom getref, omdat hy die eer nie aan God gegee het nie; en hy is deur wurms verteer en het gesterwe” (Hand. 12:21-23).

En is dit nie ‘n feit dat groot volksleiers of volkshelde dikwels eer en glorie ontvang, wat aan verafgoding grens! Hoe word daar in ons tyd nie gedweep met die sg. rolprentsterre en met allerlei kunstenaars en akteurs en aktrises nie! Hoe aanbid die jeug nie die sporthelde en sg. super-kragmense nie! Hoe dikwels dweep ouers nie met hul kinders nie en bewonder alles wat die kinders doen, op ‘n byna afgodiese wyse! Hulle kan eenvoudig g’n kwaad van hul kinders raaksien nie. En hoe pynlik is dit om te sien dat ‘n man sy vrou so bewonder dat hy eenvoudig sy siel sal verkoop, net om haar tevrede te stel, en haar slaafs navolg in sondige paaie. So ook vind ons dikwels dat ‘n vrou haar man byna afgodies vereer.

Ons leef in die tyd van mensvergoding. Sommige bewonder die mens se verstand, andere sy geeskrag, nog andere sy liggaamskrag of liggaamskoonheid, ens. Die mens het eintlik nog niks verander van die tyd na die sondvloed, toe hy vir hom ‘n toring wou bou wat tot aan die hemel reik nie. Hy wil nog steeds deur eie krag en wysheid sy eie heil uitwerk op aarde en ‘n toring van vastigheid en veiligheid bou. O, dat ons dan tog versigtig mag wees om nie ons vertroue op ‘n mens te stel nie en nooit aan ‘n mens die eer te gee, wat aan God alleen toekom nie. Daar is maar één God en Hom alleen moet ons aanbid (kyk Openb. 19:10).

Die gevaar is nie denkbeeldig nie dat ons, veral by ons volksfeeste en ons volksmonumente, meer eer aan ons helde kan gee as aan God. Wel mag en moet ons hul dade in gedagtenis hou en hulle eer vir wat hulle deur Gods genade kon volbring. Ons mag iemand ook wel prys terwyl hy nog lewe maar dan alleen om God daarin te verheerlik. Om byvoorbeeld die dokter te bedank “naas God” vir wat hy gedoen het, is te erg. Die mens mag nooit naas God gestel word nie. Daar kan ook gevaar in steek om spesiaal saam te kom om iemand te huldig. Ons vaders was altyd baie spaarsaam met hulde, uit vrees om aan ‘n mens die eer te gee wat aan God alleen toekom.

HOM ALLEEN – Vr. 94.

“Wie het ek buiten U in die hemel? Buiten U begeer ek ook niks op die aarde nie.” – Ps. 73:25

In die eerste gebod word nie alleen alle afgodery verbied nie maar word gebied dat ons net God alleen moet dien, die enige ware God van hemel en aarde. Niemand kan by God vergelyk word nie (Ps. 89:7). Voor Hom alleen moet ons in aanbidding kniel. Hy moet ons hoogste goed wees.

In Vr. 94 kom die uitdrukking: “Hom alleen” nie minder as drie maal voor nie. Dit is asof die Kategismus dit ons nie sterk genoeg op die hart kan druk nie dat ons God “alleen” moet dien, sonder om enige afgod bokant Hom of naas Hom te stel. Hy moet vir ons die enigste voorwerp van aanbidding wees. Ons mag ons hart nie verdeel nie maar moet al ons kragte in liefde aan Hom alleen wy.

En hoe moet ons Hom dan dien? Die Kategismus wys daarop dat ons Hom reg moet leer ken as die enigste, ware God, dat ons op Hom alleen moet vertrou, ons aan Hom alleen moet onderwerp, van Hom alleen alles wat goed is, moet verwag en dat ons Hom moet liefhê met ons hele siel en met al ons kragte. Dit kom dus alles hierop neer dat ons God bo alles in ons lewe moet stel en dat ons hele lewe in God sy middelpunt moet vind. Hy moet vir ons meer werd wees as alle skepsele, sodat ons eerder alles en almal sal laat vaar, maar niks opsetliks teen sy wil sal doen nie.

Om God te ken, moet dus vir ons meer werd wees as alle kennis en wetenskap van die wêreld. Om op God te vertrou onder alle omstandighede, moet die bron van krag in ons hele lewe wees. Om ons aan Hom te onderwerp in elke beslissing van ons lewe, moet vir ons die vreugde van ons siel wees. Om van Hom alleen al ons hulp en heil te begeer, moet vir ons die grondwet van ons ganse bestaan wees.

Om Hom lief te hê, te eer en te vrees as onse God en Saligmaker moet ons lewensbestaan self wees. Die Alfa en die Omega van ons lewe moet God alleen wees. Dan sal ons die moed van die martelare en die Hervormers, van Geuse en Hugenote hê. Dan sal ons vir niks en niemand op aarde vrees nie as vir God alleen. Dan sal ons wees “knegte van die Allerhoogste, teen die hele wêreld vry”. Dan sal ons onverskrokke lewe en sterwe, as helde en heldinne van die geloof. Laat ons daarom steeds bid dat God alleen alles in ons lewe mag wees! En Hy sal ons nie beskaam nie. ‘n Lewe in God is ‘n lewe in oorwinning.

Die digter van Ps. 16 sê in die tweede vers: “Ek het tot die Here gesê: “U is my Here; vir my is daar geen goed bo U nie”. Kan ons dit ook sê? Is daar nie baie aardse dinge wat ons hoër ag as God nie? As ons op hierdie vraag ‘n eerlike antwoord moet gee, sal ons eers besef hoe diep skuldig ons ons gemaak het aan afgodery. Tog is dit so dwaas, want alle aardse goed is verganklik en kan die diepste van ons begeertes nooit tevrede stel nie. Of dink u dat ‘n man wat baie rykdom, gesondheid en voorspoed geniet, so besonder gelukkig is? Nee, dit is met alle mense soos Augustinus gesê het:

“Die hart kan nooit rus voordat dit in God rus nie”.
______________________________________
*Nota: hoof opskrif bygevoeg.

Bron: Dr. SJ van der Walt Die Vaste Fondament: Dagboek uit die Heidelbergse Kategismus (11-12 Oktober).

PREEK: AMOS 3:6

WAT MOET DIE KERK GLO EN DOEN AS ENIGE ONHEIL ONS TREF?

Lees: Jesaja 45:5-8 en Amos 3:1-8

Teksvers: “Sal daar ‘n onheil in die stad voorval as die HERE dit nie bewerk het nie? (Amos 3:6b)

Preekopname (GK Carletonville, 2020-03-22):

Wat moet die kerk glo en doen as enige onheil ons tref?

(Nota: die audio opname is die volledige preek, die preekteks hier onder bevat die basiese inhoud, onthou egter die audio en teks bevat nie altyd dieselfde inhoud nie.)


Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Wat doen die gelowige, as onheil ons tref,

persoonlik, gesin, gemeente, gemeenskap,

in die land wat ons woon, in die wêreld, soos nou met die corona-virus?

Die vraag is nie of onheil gelowiges ook tref nie,

maar wanneer dit ons tref in die lewe?

Ons hoor die woord ‘onheil’ daar in ons teksverse, spesifiek v.6

“Sal daar ‘n onheil in die stad voorval as die HERE dit nie bewerk het nie? (Amos 3:6)

Hierdie woord in die oorsponklike kan op baie sake wys,

afhangende van die konteks hoe dit gebruik word.

Die woord wys op ‘teenspoed, rampe, katestrofes, boosheid, oordele en strawwe van God, nood, kwaad, ondergang, ongeluk, moeilikhede’ alles wat die mens en wêreld kan tref.

In ons omgangstaal sal ons sê, wanneer iets ’n mens of samelewing tref,

wat ‘ons’ meen vir ons sleg is, na gees en of liggaam … soos nou bv. die corona virus.

Natuurlik kan die onheil wat ons tref in die lewe verskillende vorme aanneem,

om maar bloot die woorde van die HK daar te gebruik in Sondag 9 en 10,

Die HK praat van dat die lewe as ‘n ‘aardse jammerdal’… daar is hartseer, pyn, gebrokenheid ons ons lewe en wêreld, dit is ’n realiteit wat nie ontken kan word nie.

Die HK noem dan ook sake soos: ‘droogte, onvrugbare jare, siekte, armoede, teëspoed’.

Alles dinge wat ons tref wat ons bedruk kan maak, dit vir ons moeilik maak,

wat die lewe vir ons onaangenaam kan maak,

soos ons nou begin voel in ons wêreld,

hierdie virus, ongeag hoe erg of nie, of mens oor alles sekerheid of nie,

dit raak die hele lewe… persoonlik, gesin, gemeente, gemeenskap,

ekonomie, politiek, ontspanning, sport, onderwys, alles!

NOU IS DIE VRAAG: HOE MOET DIE GELOWIGES DIE KERK ENIGE ONHEIL,

OOK HIERDIE ONHEIL VAN ’N VIRUS WAT ONS TREF, REG VERSTAAN?

Dit wil ons vanoggend hoor uit God se Woord,

met die vertrekpunt Amos 3:1-8 as ons teksverse

(Ons wil leer wat ons moet glo oor onheil, rampe, siektes, pandemies wat ons tref.)

 

Amos, was ‘n 8ste eeu VC profeet,

tydens koning Jerobeam 2 se regeringstydperk,

wat deur die Here geroep is om teen Juda en veral die ryk van Israel te profeteer, 7:15.

Hy moet die strafredes, ja die gerig, die onheil wat die Here oor hul sou bring verkondig,

aan die volk wat hul nie van harte wou bekeer oor al hul sondes nie.

Die volk was skuldig aan afgodery (5:26), eerste tafel oortredings,

maar ook ongeregtigheid teen die naaste

Daar was baie onreg in die land, bedrog, oortredings van die 2de tafel

teen die naaste, 2:6-8; 4:1.

Ja, die godsdienste feeste het aangegaan, die uiterlike godsdiens,

maar daar was nie ware bekering en verootmoediging voor die Here nie.

Die volk se houding was: maar ons is mos die uitverkore volk,

die kinders van Abraham, die fout was die heidene, ongelowige volke,

nie ons nie, dit sal maar altyd goed gaan met ons, ongeag wat ons glo en doen,

ons kan maar voortgaan met ons lewens, in sonde, niks gaan gebeur nie.

 

Ja, geliefdes, is dit nie die gevaar van baie in ons tyd,

ons land en geskiedenis, ons kerke.

Ons kan bloot aanhou sondig, die Here sal niks doen nie.

Hy is mos ’n liefdevolle God wat nie ‘onheil’ bring nie.

Ja, dalk oor die heidene, maar tog nie oor sy kerk nie…?

 

Nee, geliefdes, die Woord, die hele Woord, OT en NT leer anders.

En dit wil ons nou juis sien uit Amos 3, hoe die Here ons aanspreek,

ook in ons tye van onheil, teëspoede, ongemak en vrae wat ons het.

Want dit is tog wat die gelowige en kerk van die Here bo alles moet vra:

Here wat leer U ons, wat ons moet glo en doen?

Dit is die oproep daar in vers 1… HOOR die Woord van die HERE,

oor jul lewens, die tye, waaroor alles gaan, die lewe, ens….

 

Eerstens dan, moet ons sien, die feit dat die Here sy volk, ons uitverkies het,

beteken nie dat Hy ons nie sal tugtig in sy liefde nie, verse 1-5.

Die Here het sy volk uitverkies, Hy kies sy kinders,

hul verlos hul uit Egipte (uit die sonde slawehuis) alleen uit genade, niks verdienste nie.

Vers 2, Julle alleen het Ek geken uit al die geslagte van die aarde; dáárom sal Ek by julle besoeking doen oor al julle ongeregtighede. (Amos 3:2)

Maar dan, vers 1, die Here sy volk verlos uit Egipte, sodat…

om Hom in dankbaarheid te dien, volgens sy Woord (sien ook Ef. 1:4).

Maar as hul Hom nie dien nie, sy gebooie verbreek, net kerk-kerk speel,

daarom sal die Here juis besoeking doen,

Hy sal onheil bring, verse 6 (lees vers 6b).

In verse 3-6 gebruik Amos dan ook verskillende beelde om twee sake heeltyd te beklemtoon:

– dat Amos, dat die Here se predikers, namens die Here spreek, hoor en luister daarom

as jy die Woord van die Here hoor, en,

– Daar is oorsaak en gevolg in die lewe, as ons in ’n verbondsverhouding met die Here staan,

dan is daar verantwoordelikheid wat ons moet nakom, anders is daar gevolge….

wat jy saai sal jy maai, Gal. 6:7.

EN, deur hierdie retoriese vrae wat gestel word,

roep dit almal uit om JA te antwoord, ek verwoord dit as volg:

– as twee saam afgespreek het, is die gevolg: hul wandel saam, v.3
Die profeet wandel saam met die Here, en verkondig sy wil
Toepassing: moenie dink jy kan die Here se profete/bedienaars verwerp,

maar dan nie die Here nie. As Israel Amos verwerp, sy boodskap = Here verwerp.

So, vandag nog, elkeen wat die evangelie verkondigers aanhou verwerp, verwerp die Here.

– as ’n leeu ’n prooi vang, is die gevolg sy brul, v.4

Die profeet se waarskuwings is die Here se waarskuwings, moet dit nie verwerp nie.

Julle staan in ‘n verbondsverhouding met Hom, wandel dus in julle lewe daarvolgens!

As die Here brul, spreek, waarsku, moet daar geluister word…

– ’n strik word gespan, die gevolg is die voël word gevang, v.5

God se oordele wat die profeet oor waarsku, sal plaasvind, as die volk hul nie bekeer nie.

AS die Here nie al reeds in hierdie lewe oordeel nie, sal dit in die finale oordeel plaasvind.

Nie dalk nie, dit sal kom…

– die basuin word geblaas, die bevolking is verskrik, 6b

Die basuin wil waarsku, die volk moet die Here vrees, sy oordele vrees, wakker word vir die komende oordeel.

Dit wil aandag trek, dit wil sê gee aandag.

Luister, hoor!

 

Maar nou, in die tweede plek, moet ons raaksien wat die profeet sê,

aan die einde van vers 6, dit is baie belangrik:

Sal daar ‘n onheil in die stad voorval as die HERE dit nie bewerk het nie? (Amos 3:6)

Nou, raak dit moeilik,

Amos sê dus, in die lyn van sy ander voorbeelde:

Die Here is die oorsaak, Hy ‘bewerk’ die onheil wat oor sy volk kom

Hier is onheil spesifiek is nie ‘sonde onheil’, asof die Here die outeur van sonde of boosheid is nie,

dit is die Here wat sy regverdige strawwe en plae oor sy volk bring,

in lyn met Deut. 32 (sien ook Lev. 26), waar die Here sy seën en strawwe vir die volk voorhou.

As hul afdwaal van sy verbond en woord, is daar gevolge in hierdie lewe,

en as hul nie bekeer nie, ook in die toekomstige lewe.

Dit is die Here wat hul later in ballingskap, in onheil sal bring.

(Toepassing): en nou … moet ons dit ook sê:

Dit is die Here wat die onheil van pandemies, soos ‘n corona virus, oor ons bring.

Die Here is besig om te brul, om te waarsku en uit te roep,

deur all tye sedert die sondeval, ook vandag nog….

Hoe moet ons dit verstaan, geliefdes? So:

Die gelowige het ‘n verduideliking geliefdes waar plae, siektes, peste, pandemies oor die algemeen vandaan kom?

Hier is dit:

17 En aan die mens het Hy gesê: Omdat jy geluister het na die stem van jou vrou en van die boom geëet het waarvan Ek jou beveel het om nie te eet nie — vervloek is die aarde om jou ontwil; met moeite sal jy daarvan eet al die dae van jou lewe.  18 Ook sal dit vir jou dorings en distels voortbring; en jy sal die plante van die veld eet. 19 In die sweet van jou aangesig sal jy brood eet totdat jy terugkeer na die aarde, want daaruit is jy geneem. Want stof is jy, en tot stof sal jy terugkeer. (Gen. 3:17-19)

Weens die sondeval, het die onvolmaaktheid gekom, het siektes, plae, peste, rampe en pandemies gekom, oor alle mense,

dit is deel van die algemene gevolg en gebrokenheid van die wêreld.

Rom. 8:18-23: nou is die hele skepping weens sonde nog aan die nietigheid onderworpe,

soveel te meer die mens! Ons is so nietig, swak, sieklik… ‘n virus in die lug kan ons vinnig doodmaak…

Dit is deel van die algemene oordeel van die Here oor die oorsaak, die sonde, en die straf is die dood deur die ganse geskiedenis.

Ons kan nie altyd persoonlik afleidings maak oor waarom tref onheil sekere spesifieke mense in die lewe nie,

daar kan sondige redes wees met gevolge, maar baiemaal het die Here ‘n ook ander plan:

dink aan Jesus wat gesê het daar in Joh. 9 dat die blinde man blind was nie weens sy sondes nie,

maar sodat God Homself kan verheerlik deur die wonderwerk wat Jesus sou doen, om die blinde man te genees.

Maar wat ons wel kan en moet raaksien, is dat die Here onheil bewerk en stuur,

om teenoor die ganse aarde te getuig teen die sondeval, die gevolg daarvan,

en dat ons die Here se redding en verlossing nodig het.

Dit is die Here se wekroep, Hy brul teen sonde van volke en lande nasies,

En, in die preke oor Openbaring het ons dit al baie gehoor, bv. Op. 6:8

dat die Here oordele, peste, plae stuur sodat die wêreld Hom sal erken,

en buig voor Hom, dink maar ook aan die plae wat oor Farao gekom het,

sodat God se Naam verheerlik mag word oor die ganse aarde,

en dat mense en volke hul redding by die Here alleen sal soek,

wat red en verlos in Christus.

 

Daarom dat Amos, sien verse 7,8 nie anders kan as om die Woord van die Here,

die tweesnydende swaard, ook vir die volk te bring nie.

Hy sê vir sy volksgenote, vir die kerk deur alle eeue, vir ons, en die hele wêreld

wat ook vandag vasgevang is in ‘n krisis, onheil van ‘n corona virus:

Sien my raak, die Skepper van hemel en aarde,

Ek is die Almagtige wat alles bewerk, ook die onheil weens julle sondes,

maar dan ook die heil, as julle jul bekeer na My, hoor hoe Jesaja dit stel:

Ek is die HERE, en daar is geen ander nie; wat die lig formeer en die duisternis skep,

die heil bewerk en die onheil skep: Ek, die HERE, is dit wat al hierdie dinge doen. (Jes. 45:6-7)

Toepassing: En dit is nou die tragiese geliefdes, in ons tyd,

met hierdie virus wat ons getref het,

ja die Here werk orals daardeur, wat ons nie kan sien nie, goeie dinge wat daaruit kan kom.

Maar in terme van volke leiers en lande is daar geen ware verootmoediging en erkenning

dat dit die Here is wat duisternis en onheil bewerk nie,

en daarom soek hul ook nie sy lig en heil alleen nie.

Moet ons nie ook hierdie plaag sien in terme van die wêreld, wat wêreldwyd

in die woorde van Ps, 2, die Here se bande afgeruk het nie,

die verwerping van God en sy gebod, die verwerping van bv. sy skeppingsinstelling,

a) die huwelik tussen man en vrou wat vernietig word deur gay huwelike = oortreding van die 2de tafel van die wet.

b) Ek hoor alle gelowe wil weer saambid teen die virus, dus nie

die enigste ware God alleen aanbid en soek vir uitkoms nie,

Hy waarvan ons gelees het in Jes. 45, wat sê:

Ek is die HERE, daar is geen ander nie, v.6 = oortreding van die 1ste tafel van die wet.

Die Here se volk het van Hom afgedwaal, en staar sy onheil in die oog daar in die 8ste eeu vC.

Amos kan nie anders as om hul in liefde te waarsku nie,

Hy moet brul soos ’n leeu, waarsku!

Maar ons hoor ook in 5:4, dat Hy uitnooi en oproep, soos ’n Lam

4 Want so sê die HERE aan die huis van Israel: Soek My, dan sal julle lewe! (Amos 5:4)

Ja, ons het dit laasweek duidelik gehoor, uit Op. 14,

die regverdige heilige oordeel van die Here is oppad, ook die finale oordeel.

die Lam wat geoffer is vir sonde is oppad … nou as die Leeu (Op. 5:5,6; 14:1,10).

Elke onheil wat ons tref, moet ons opnuut verootmoedig voor die Here,

opnuut ons sondes bely en daarteen stry, opnuut terugkeer na die Here, nader aan Hom.

soos Jesus ook leer daar in Luk. 13:1-5, toe daar onheil Siloam getref het,

toe ’n toring omgeval het en 18 dood is, die boodskap is: bekeer julle,

soek die Here se aangesig, hou aan bekeer, maak seker jou saak is reg met Hom. 

 

Geliefdes, hoor dan laastens, ook die groot wonderlike troos van ons Here,

Dit is, ons groot troos is juis dat alle onheil wat ons tref, in en uit sy Vaderhand is.

Vers 6 is daarom nie net ’n waarskuwing nie, maar ook ’n groot troos.

As dit die Satan is wat in ‘beheer was’ van onheil, dan het ons geen troos gehad nie.

Ja, die skuld en oorsaak van alle onheil, sonde en gevolge, is die mens,

onder misleiding van die Satan, sien HK Sondag 3 en 4,

wat ons daar volgens die Skrif bely.

Maar die Here is die bepalende oorsaak van alles, Hy regeer en stuur alles, na sy beswil, ons ten goede.

Hy is almagtig en hou alles in sy Hand…. ook hierdie corona virus.

Wat moet ons doen?

Soos een ander prediker gesê het, en ek ook laasweek gepreek het:

die corona virus, en alle ander rampe, epidemies, nood, ens.

is eintlik nog net warrelwinde en waarskuwings wat ons en die wêreld wil wakker skud.

Die groot tsunami, orkaan is oppad, en dit is die ‘onheil’ van die Here se laaste oordeel.

ONS GROOTSTE KRISIS BLY DAAROM, NIE EEN OF ANDER POLITIEKE OF SOSIALE OF GESONDHEIDSKRISIS NIE,

MAAR DIE FEIT DAT MENS NIE LUISTER AS DIE LEEU VAN JUDA BRUL NIE,

AS DIE BASUIN VAN DIE EVANGELIE GEBLAAS WORD EN MENSE NIE WIL LUISTER NIE!

En daarom, kind van God, mag ek en u nie stil bly nie,

Ons moet aanhou brul, verkondig:

Alleen Jesus is die enigste waarheid, weg en lewe alleen te vind in die soeke van die Here.

Daar is geen ander Naam waardeur ons gered kan word van enige onheil nie, sien Hand. 4:12.

Dit Jesus, wat alle ewige plae, siektes, oordeel, onheil op Hom geneem het,

in ons plek gedra het, ons sonde virus gedra het,

sodat ons eendag in die ewigheid plaeloos, onheilloos vir ewig saam Hom en alle gelowiges mag lewe!

Hy het smaad van ons sonde virus gedra,

sodat ons volkome genees kan word na gees en liggaam.

Dit moet ons verkondig en uitdra in alle tye van onheil en swaarkry, ook as die tye erger kan raak in die toekoms.

Prakties, ja geliefdes, doen alle voorsorg om die huidige pandemie te probeer keer of beperk,

volg die mediese raad, regeringsbesluite sover moontlik, wees nie onverantwoordelik nie.

Maar ten einde is ons nie almagtig nie, en kan nie alle onheil keer nie,

ook nie die dood as dit so bepaal is nie.

Wat ons wel kan doen en moet doen, tydig en ontydig, 2 Tim. 4:1,2

is om seker te maak ek, en my gesin, gemeente, naaste, ens.

die Evangelie van Christus hoor.

Om te leer en te verkondig van die God wat heil én onheil bewerk, lig én duisternis skep,

wat oordeel, maar ook verlos in Christus!

Daarom kind van God, gemeente van God, midde pandemie tye, midde alle tye,

roep dit uit, brul dit uit, blaas die basuin:

“Soek die HERE, dan en dan alleen sal ons lewe!” (Amos 5:6)

…. al weet ons en beteken dit, dat ons nog kan en moet sterwe,

in hierdie lewe… (Joh. 11:25, 26) AMEN.

Posted by: proregno | March 20, 2020

CORONA VIRUS: HOE MOET DIE KERK DAAROP REAGEER?

DIE CORONA VIRUS

HOE MOET DIE KERK DAAROP REAGEER?

Gelowiges verskil met mekaar oor die spesifieke hantering van hierdie pandemie wat op ons pad gekom het, dalk meer oor watter maatreëls die ‘beste’ is in hierdie krisis situasie (My kerkraad se besluit kan hier gelees word).

Na aanleiding van wat ek reeds daaroor geskryf het, sien ook hierdie paar artikels, preke, besprekings oor die saak. Ongeag of mens noodwendig oor al die detail gaan saamstem, wil ek veral die eerste preek en artikel aanbeveel wat veral klem plaas op verootmoediging voor die Here, belydenis van ons sondes en die uitroep na die Here dat Hy ons en baie ander genadig sal wees.  Dit kan ons help toerus hoe ons hierdie tye geestelik en in Woordverkondig moet hanteer, om die Here se Hand in alles, ook hierdie pandemie te sien, soos ons bely volgens die Skrif, daar in Heidelbergse Kategismus Sondag 9 en 10. Daarin is ons troos en hoop ook geleë: Die Here regeer in en deur dit alles.

“Ek is die HERE, en daar is geen ander nie; 7 wat die lig formeer en die duisternis skep, die heil bewerk en die onheil skep: Ek, die HERE, is dit wat al hierdie dinge doen. 8 Laat dit drup, o hemele, van bo af, en laat die wolke vloei van geregtigheid; laat die aarde oopgaan, en laat heil voortkom en geregtigheid; laat hulle saam uitspruit. Ek, die HERE, het dit geskape.” (Jes. 45:6-8)

Ek vra vir enige leser/luisteraar wat wil reageer: doen dit met kennis, insig en wysheid, moenie net opskrifte en aanhalings lees en eensydige afleidings maak en uit die heup wil skiet nie. Gaan verantwoordelik om met ander mense, veral ander gelowiges se standpunte, of mens met alles saamstem of nie.

19 So dan, my geliefde broeders, elke mens moet gou wees om te hoor, stadig om te praat, stadig om toornig te word. 20 Want die toorn van ‘n man bewerk nie die geregtigheid voor God nie. (Jak. 1:19-20).

Hier is ‘n paar bronne:

Preek: CORONA: THE CHURCH’S WARNING (Lam. 3:39-42)
Rev. Robert McCurley

(Luister veral na die prediker se passievolle oproep vanaf omtrent 24min tot 37min)

39 Why should a living man complain, A man for the punishment of his sins?
40 Let us search out and examine our ways, And turn back to the LORD;
41 Let us lift our hearts and hands To God in heaven.
42 We have transgressed and rebelled; You have not pardoned. (Lam. 3:39-42)

Catastrophe, Judgment, and Christ’s Two Kingdoms

Nothing doth usually so bring men’s sinnes to mind and memory as judgments
(William Gouge, God’s Three Arrows, p. 6).

Whenever there is a tragic event such as a natural disaster, terrorist attack, disease outbreak, etc. discussions arise about God’s involvement. Some Christians have a hard time believing that God would allow something so cruel even to the point of implying that He may not have total control. We reject the Open Theist notion that God does not know about or can’t control nature or providence and we hold that God is both good and the sovereign first cause of everything that comes to pass. He is not obligated to allot any man a certain amount of time on earth or ensure that we do not endure suffering. It is blasphemous to suggest that God is not good due to the suffering of man, suffering is the result of our own sin and rebellion against God.

Christ uses the Kingdom of His Power (His according to His nature as the eternal Son of God) to build His Kingdom of Grace (His as the Mediator of the Covenant of Grace) as well as to harden the reprobate for ultimate judgment. We will explore how the relationship between these two kingdoms work regarding catastrophe and judgment, as well as the proper response to judgment and the duty of nations to corporately submit to Christ and support His visible Church, which is “the Kingdom of the Lord Jesus Christ” (WCF 25:2).

Thus saith the Lord God; Smite with thine hand, and stamp with thy foot, and say, Alas for all the evil abominations of the house of Israel! for they shall fall by the sword, by the famine, and by the pestilence” (Ez. 6:11).

How a “You do You” Culture Has Made Us Vulnerable to the Coronavirus

If the first Adam embodied the “You do you” culture, the second Adam embodies the “You serve others” culture. After all, it was Jesus who said, “If anyone would be first, he must be last of all and servant of all” (Mark 9:35).

The “you do you” worldview may at first appear to be life-giving, when in actuality it is life-taking.  In contrast, the Christian worldview may at first appear to be life-taking, when in actuality it is life-giving.

Ironically, then, it’s in the midst of a tragedy like the coronavirus when Jesus’ words ring most true: “For whoever would save his life will lose it, but whoever loses his life for my sake will find it” (Matt 16:25).

Forsaking the Assembly?

What I think I am saying is this: Hebrews 10:24-25 should not be applied to this circumstance as implying we should meet when pestilence is about! I hope if you are troubled about worshipping on-line that this will ease your mind that you are not letting your Lord down. At this time of crisis Christians should be seen to be sane. It would be a great pity to reduce a great Gospel opportunity to distaste or disdain, in some well-meaning insistence that we must meet boldly and bravely in the midst of plague in order to honour our Lord –  this is what I am sure is what all my brothers intend, even if we disagree!

Should Churches Really Do “Ghost Town” Worship?

This article in no way disparages the use social media for the advancement of the gospel.  This article is about protecting the corporate nature of public worship. Exceptional moments do require exceptional actions. I encourage all people to pray that God would again open a door for the gospel that people might turn from fear to the living God who is a refuge and strength to all who call upon him. I encourage fathers to lead in family worship in the home. This allows for actual participation in family worship rather than merely being spectators before a screen. Parents have a wonderful opportunity to minister to their children in private family worship.

I encourage pastors to care for the flock within the limits that providence has placed on them. Messages and prayers livestreamed can be of great help to our people. Pastoral visitation, if possible, is a wonderful way of ministering to the spiritual needs of the people. But there should be a clear distinction that what we are doing before empty seats and a camera is not corporate worship. This will give our people something to earnestly pray about, namely, the freedom and desire to return as a real people, in body and soul, to the worship of God. That longing is healthy and beneficial for the saints, promoting the creation of what Jesus designated as true worshipers of God who worship in spirit and in truth.

Theologizing about Plagues

But then the guys get down to discussing in a Biblical manner the virus. How do we handle the vast flow of information regarding it? Which people do we trust during this time? What does the Bible say about plagues? How should the church respond? What are we to think about the future? What means can we employ during this time to handle this crisis?

If you could use a little encouragement during these strange days, tune in to this episode of 3GT!

Christians and Pandemics through the Ages (260, 1347, 1665, …2020)

I’m not a medical professional, so I won’t pretend to be able to give advice of that sort. But as you seek out the best information on how to respond, read it through the lens of a Christian worldview.

Specifically I want to suggest that Christians should weave three practices into everything we do: ThinkLoveThank. (Yes, I notice that this echoes the “eat-pray-love” thing. The difference is that these practices aren’t selfishness-parading-as-spirituality; they come from the gospel).

CORONA VIRUS SE GROOTSTE GEVAAR IS

DIE PANIEK WAT GESAAI WORD?

Ek het reeds in my preek van die afgelope Sondag (Op. 14:6-13, sien hier) genoem ons moet nie hierdie virus onderspeel nie … maar ook nie oorspeel nie.

Gevaar is, ons as gelowiges is maar baiemaal oorgelewer aan ‘hulle sê’ en wat die ‘eksperts sê’ oor hierdie sake waarbinne ons die Here en ons naaste dien en liefhê midde die wêreld. Dit vra vir baie wysheid in verantwoordelike besluitnemings wat mense se lewens raak.

Ons as gesin en ons gemeente is ook besig om die nodige maatreëls te tref binne die huidige krisissituasie, ongeag of mens sekerheid het oor al die ‘feite’ daarbuite, en hoe erg die situasie werklik is … of nie is nie.

Terwyl ons daarmee besig is, is dit ook goed om te luister na verskillende weergawes oor die saak, want mens moet vrae vra nie net oor die gesondheidsaspek en hoe dit ons lewens raak nie, maar ook die politieke, sosiale en maatskapplike reaksies daarop wêreldwyd, soos bv.

Is baie (definitief nie almal nie!) van die groeiende beperkende maatreëls wat nou ingestel word juis goed vir ons kerke en samelewings, beide uit ‘n mediese en sosiale oogpunt, en, gaan die hantering van die virus krisis self, nie dalk nog meer lewens in gevaar stel en opeis as die virus self nie?

Mag die Here ons wysheid gee om hierdie sake te hanteer as gelowiges en gemeentes.

Hier is ‘n paar artikels wat mens verder aan die dink sit:

1. Israel virologist urges world leaders to calm public, slams ‘unnecessary panic’

“A leading Israeli virologist on Sunday urged world leaders to calm their citizens about the coronavirus pandemic, saying people were being whipped into unnecessary panic.”

Lees hier: https://www.timesofisrael.com/israeli-virologist-urges-world-leaders-to-calm-public-slams-unnecessary-panic/

2. The Coronavirus Hoax

“The martial law they dream about will leave people hunkered down inside their homes instead of going outdoors or to the beach where the sunshine and fresh air would help boost immunity. The panic produced by these fearmongers is likely helping spread the disease, as massive crowds rush into Walmart and Costco for that last roll of toilet paper…..

People should ask themselves whether this coronavirus “pandemic” could be a big hoax, with the actual danger of the disease massively exaggerated by those who seek to profit – financially or politically – from the ensuing panic.

That is not to say the disease is harmless. Without question people will die from coronavirus. Those in vulnerable categories should take precautions to limit their risk of exposure. But we have seen this movie before. Government over-hypes a threat as an excuse to grab more of our freedoms. When the “threat” is over, however, they never give us our freedoms back.”

Lees hier: http://www.ronpaulinstitute.org/archives/featured-articles/2020/march/16/the-coronavirus-hoax/

3. Today’s Virus Scare is not a sign of the end or anything near a true Pandemic

“None of these examples means that we should dismiss or minimize what is happening in our day. The Bible deals with possible contagious diseases in Leviticus 13-14. Consider the following advice from Martin Luther during the Black Plague:

‘I shall ask God mercifully to protect us. Then I shall fumigate, help purify the air, administer medicine and take it. I shall avoid places and persons where my presence is not needed in order not to become contaminated and thus perchance inflict and pollute others and so cause their death as a result of my negligence. If God should wish to take me, he will surely find me and I have done what he has expected of me and so I am not responsible for either my own death or the death of others. If my neighbor needs me however I shall not avoid place or person but will go freely as stated above. See this as such a God-fearing faith because it is neither brash nor foolhardy and does not tempt God.’

There are those who will want to use this latest “crisis” for political gain. In fact, it’s already happening. Beware of the Savior State! Let’s not forget that the political plague of Communism in the 20th century left behind 100 million dead.

At the same time, all necessary precautions should be taken but without panic. Some good things may come out of these events.”

Lees hier: https://americanvision.org/22494/todays-virus-scare-is-not-a-sign-of-the-end-or-anything-near-a-true-pandemic/

4. Koronavirus: 10 redes om nie paniekerig te wees nie

“Ons het beslis ‘n pandemie van vrees. Die hele planeet is in ‘n greep van die koronavirus. Dit is goed en reg dat daar groot kommer en massabeplanning gedoen word vir die ergste wat kan gebeur. En die gevolge skuif natuurik van die wêrkgesondheidsfeer na sake en politiek. Dit is egter ook goed en reg dat ons nie paniekerig hoef te wees nie. Dit sal verkeerd wees om te sê daar is goeie nuus uit Covid-19, maar daar is tog ‘n rede vir optimisme; redes om te dienk dat daar maniere is om die virus te beheer en te oorwin. En lesse wat ons vir die toekoms kan leer.”

https://maroelamedia.co.za/nuus/sa-nuus/koronavirus-10-redes-om-nie-paniekerig-te-wees-nie/

Preek: Openbaring 14:6-13

Corona virus, die ewige evangelie en die ewige oordeel van God

Lees: Openbaring 14:1-13

Teksfokus: “En ek het ‘n ander engel in die middel van die lug sien vlieg met ‘n ewige evangelie om te verkondig aan die bewoners van die aarde en aan alle nasies en stamme en tale en volke.  … En die rook van hulle pyniging gaan op tot in alle ewigheid, en hulle het dag en nag geen rus nie hulle wat die dier en sy beeld aanbid, en elkeen wat die merk van sy naam ontvang.” (v. 7, 11)

Preekopname (GK Carletonville, 2020-03-15): Die ewige evangelie en die ewige oordeel.

(Nota: die audio opname is die volledige preek, die preekteks hier onder bevat die basiese inhoud.)

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Wat is die grootste krisisvraag van ons tyd, waaroor alle mense praat,

besorg is, beplan en bedink?

Ja, daar is ’n groot gesondheidskrisis wat die wêreld in die gesig staar.

Dit is die corona-virus wat regoor die wêreld besig is om te verspei,

en veroorsaak dat die wêreld op baie terreine van die lewe,

half tot stilstand geruk word.

Hoe erg hierdie virus is en nog kan word, sal net tyd leer.

Maar baie mense raak angsbevange, nie net oor die virus self nie,

wat in baie gevalle tot die dood lei (155, 845 gevalle, dood: 5,814, vanaf 22/01),

maar dalk meer nog, die paniek en chaos wat dit vir samelewings kan veroorsaak.

Nou moet ons hierdie krisis nie onderspeel of oorspeel nie,

’n mens moet altyd alle soorte voorsorg tref sover kan,

ons moet nie onverantwoordelik wees nie,

maar om vir u perspektief te gee van krisisse wat die mens al getref het, ek noem net 3:

– Daar is 125-000 aborsie moorde per dag oor die wêreld… meer as 50miljoen per jaar

– 2de grootste epidemie in die wêreld, die groot verkoue/griep epidemie van 1918 het 20-40 miljoen mense se lewens ge-eis.

– die hiv/aids virus het vanaf die 1960’s… 25miljoen lewens geneem.

DALK is hierdie corona krisis so groot, want ons kan dit almal op internet sien?

Dit is ’n gesondheidskrisis wat aangespreek word.

Maar geliefdes, midde hierdie en baie ander krisisse in die lewe,

kom die lewende Woord van die Here, en wys op die grootste krisis wat nog oppad is, vir enige mens, gesin, gemeente, volk, land, samelewing, ja die mensdom se grootste krisis.

DIT leer Op. 14:6-13 vir ons, soos dit deur engele/boodskapper vir ons gebring word, is:

STAAN JY ONDER DIE BESKERMING/KWARANTYN VAN DIE EWIGE EVANGELIE,

OF STAAN JY ONBESKERMD ONDER DIE EWIGE OORDEEL VAN GOD?

Daar is ’n krisis oppad geliefdes, WAT NIKS EN NIEMAND KAN KEER NIE

wat alle plae, epidemies, aardskuddings, oorloë, natuurrampe,

na ’n kinderspeletjie gaan laat lyk,

En dit is die ewige oordeel van God wat gaan plaasvind,

as sy Seun weer kom op die wolke,

soos ons weer vanoggend bely het …. “en sit aan die regterhand van God,

waarvandaan Hy sal kom om die lewendes en die dooies te oordeel

Ja, in verse 8 tot 11 word die werklikheid van hierdie oordeel beskryf.

Die stad Babilon, wat verteenwoordigend is van ongeloof, die goddelose,

diere van hfst 13, die sondige denke van hierdie wêreld, is,

word en sal geoordeel word.

Ja, hoofstuk 13 se dier uit die see en aarde, sal geoordeel word,

hulle sal val weens sonde en opstand teen God, vers 8, ‘hul hoerery’.

Die hoerery, verwys na beide die eerste en tweede tafel van die wet,

Geestelike hoerery, om enigiets of iemand anders in die plek van die ware

God te erken en te aanbid… maar dan letterlik ook,

alle vorme van oortreding van die 7de gebod, teenoor my naaste,

enige onkuisheid wat die heilige huwelik aantas, voor, tydens na die huwelik.

Al die dwaalleraars, profete, misleiers, die babiloniete wat ander en hulself

mislei om God en sy gebod te verwerp, EN HUL NIE BEKEER NIE,

sal vir ewig geoordeel word….

Vers 9 herhaal weer wat ons einde hfst. 13 gehoor het,

almal wat geestelik die merk van die dier dra, denke, woorde, dade, ens.

wat die dier aanbid, sal drink van die grimmigheid van God…. v. 10

‘beker van sy toorn drink’… vuur en swawel soos in die dae van Sodom en Gomorra.

O geliefdes, dit is nie maklik vir my as u herder, om hierdie woorde te preek nie,

maar weë my as ek dit nie doen nie, en alle ander predikers wat dit nie wil doen nie.

Om elke mens IN LIEFDE te waarsku oor hierdie komende oordeel,

die grootste krisis wat die mensdom gaan tref (sien solank v. 14-20….)

Babilon, vandag, regoor die wêreld wat bloot aangaan om te eet, drink en vrolik

te wees, sonder om die Here ernstig te neem … selfs met corona virus en al!

Soos Jesus noem daar in Matt. 24/25, soos in die dae van Noag,

almal maar ge-eet en gedrink … so sal die koms van Christus wees.

 

En dan, is die ewige oordeel ’n volle realiteit, kyk hoe beskryf v.11 dit: … LEES!

– pyniging

– tot in alle ewigheid

– dag en nag geen rus nie

vir die goddelose….

Die virusse van hierdie wêreld, wat ook hul pyn en geen rus bring nie,

en fisiese dood kan bring … is egter niks in vergelyking met die ewige dodelike

virus van sonde en die ewige straf wat dit verdien nie.

HOE gaan ons keer dat die corona virus ons nie tref nie?

Allerlei mediese versorging, diete, voorkoming, ens.

Maar dit is gebroke en onvolmaak.

 

Hoe gaan ons keer dat die ewige oordeel van God ons nie tref nie?

Die antwoord geliefdes, het ons reeds die vorige keer gehoor,

in die preek uit Op. 14:1-5,

maar wat ons weer hier duidelik hoor in verse 6 en 7.

Die ewige evangelie van Jesus Christus,

wat verkondig moet word aan al die bewoners van die aarde,

aan alle nasies, stamme en tale en volke.

(Luk. 24:23,24 Bekering en vergifnis van sonde moet verkondig

word aan alle nasies.)

ALLEEN, v. 1 as ek saam met die Lam staan,

gedek met sy bloed, gereinig deur Hom,

Sy merk op my voorhoof, hande, dade

kan ek die krisis van die ewige oordeel vryspring,

daar is geen ander manier nie.

HY het gekom sodat ons van ons afgode, valse verlossers, onsself

kan en moet bekeer, sodat, vers 7,

Ons God sal vrees en Hom die heerlikheid sal gee,

dat ons/ek Hom sal aanbid … wat alleen aanbid moet word.

Aanbid Babilon en sy gode, vers 8,

met my hande, denke, geld, dade ens… eindig dit in die ewige oordeel.

Aanbid God, soek verlossing in die ewige evangelie, dan is daar lewe,

goeie nuus en vreugde.

36 Hy wat in die Seun glo, het die ewige lewe; maar hy wat die Seun ongehoorsaam is, sal die lewe nie sien nie, maar die toorn van God bly op hom. – Joh. 3

En nou wil die Here deur Johannes,

sy kinders, sy kerk, ja, daar in die eerste eeue,

toe die groot Babilon van daardie tyd regeer het, Rome,

maar ook al die valste state en kerke deur die eeue geregeer het,

ook vir ons wat ons in die midde van geestelike hoererende Babel bevind,

BEMOEDIG, daar met die woorde van vers 12, 13…. LEES!

Die woord ‘lydsaamheid’ beteken volharding, geduld, hoop, gaan voort,

moenie moed opgee nie, hou die regte weg, MIDDE die fisiese of geestelike

Babilon van vandag, midde al die aanslae wat misleidend na ons uitroep,

“los die geloof, los Christus, los sy Woord, los die kerk….

aanbid die dier, aanbid die mens, vertou op jouself, jou behoeftes”

DAN bemoedig maar vermaan die Woord ons hier, en die essensie geliefdes,

is hierdie x2 sake, waarin die gelowige, ware kerk geken word:

– die gebooie van God (hoe ons lewe, reg en verkeerd is), en

– die geloof in Christus

Ons het dit reeds gehoor daar in Op. 12:17 (lees)

God se Woord is die gebooie/waarheid, bepaal reg en verkeerd, nie ek of Babilon nie,

maar God self, en

As ons dan besef ons is sondaars, verlore, dan soek ons Christus as die enigste

Verlosser en Koning.

En ja, dan gaan ons ly, swaarkry, worstel, vervolg word deur Babilon,

ons sien dit regoor die wêreld, niks nuuts nie, Johannes is op eiland weens

sy geloof…. MAAR die groot troos is, ek sterwe in die Here, vers 13…

En dan gaan ons rus van ons arbeid in sy diens en Koninkryk,

en ons werke sal ons volg, dws dat ons gaan weet dat

ons werk nie tevergeefs was nie.

Die vader en moeder wat worstel met al die onderrig,

die ouers besorgd oor hul kinders se geloof

die ouderlinge en diakens en ds vir hul dienswerk (v. 12).

In die woorde van 1 Kor. 15:57, 58… kan ons vertroos wees:

57Maar God sy dank, wat ons die oorwinning gee deur onse Here Jesus Christus.

58Daarom, my geliefde broeders, wees standvastig, onbeweeglik, altyd oorvloedig in die werk van die Here, omdat julle weet dat julle arbeid in die Here nie tevergeefs is nie.

Geliefdes, In hierdie visioen van v.6-14, verkondig die engele aan ons om saam te vat:

die troos van die ewige evangelie, én die waarskuwing van die ewige oordeel.

Dit roep ook op tot bemoediging om aan te hou aan Jesus te glo in alle tye,

en sy Woord te volg wat ookal oor ons lewenspad kom.

Kind van God, is jy daarmee besig, die gebooie van God en die geloof in Jesus?

Pa en Ma, ouers, is jy daarmee besig?

Ouderlinge, diakens, ekself is ons hiermee besig?

Wat ek vir myself, kinders, almal om my gaan leer wat is die grootste krisis van ons lewe,

sal bepaal of ek sal uitroep na die grootste troos en hoop,

midde epidemies, geesteike en fisiese aanslae van die lewe:

Die ewige genoegsame troosvolle evangelie van Jesus ChristusAMEN.

Die Kinderdoop en Besprinkeling: Ja of Nee?

2. Mag iemand hom in die geheim laat oordoop?

3. Is dit verkeerd om jou te laat oordoop?

deur dr. Willie Marais

Voorwoord, Inhoudsopgawe en Inleiding

Vraag/nr. 1: Hoe lei die Heilige Gees ons in sake soos die Kinderdoop?

3. MAG IEMAND HOM IN DIE GEHEIM LAAT OORDOOP?

Dit is ‘n groot fout! Om hom in die geheim te laat oordoop beteken om dit te doen sonder om sy eie kerk in dié saak te ken of te raadpleeg. Dit beteken ook dat hy dus in die geheim voortgaan asof hy nog ‘n getroue lidmaat van sy kerk is, asof hy nog die leer van sy eie kerk onderskrywe, terwyi hy intussen swyg oor wat gebeur het. En dit mag nie, want dan leef hy eintlik onder ‘n bedekte leuen.

Ek weet nie hoe so ‘n houding met ‘n heilige plegtigheid soos die doop kan saamgaan nie. Ek weet ook nie hoe daar bv. aan diesulkes gesê kan word dat hulle nie hulle kerk hoef te verlaat nie, maar hulle slegs moet laat oordoop nie. En so vind die doop dikwels dan en daar plaas terwyl doper en dopeling albei daarvan bewus is dat hierdie doopkandidaat die doop weer ondergaan terwyl sy ouers of sy kerk van hierdie ptegtigheid niks weet nie.

Maar is dit reg so?

Wanneer enige kind tot die ontdekking kom dat hy nie meer met sy ouers saamstem oor sake wat sy opvoeding raak nie, en die verskil so geweldig is dat dit selfs die patroon van sy lewe moet verander, dan sal hy tog uit respek vir sy ouers ten minste die saak met hulie bespreek voordat hy tot ‘n drastiese verandering oorgaan, veral en ten minste dan solank as wat hy nog sy voete onder die tafel van sy eie vader moet insteek. Selfrespek eis dit van hom! So behoort die verhouding te wees tussen hom en sy ouers en tussen hom en sy kerk, want ook die kerk is ons moeder (Gal. 4:26). Om hom te laat oordoop beteken om drasties weg te breek van die gebruike en die Leer van sy ouers en van sy kerk, wat nog te sê van die gesonde leer van die Bybel.

Nou is dit vir my ‘n ernstige vraag: Kan iemand so iets in die geheim laat doen met die behoud van ‘n goeie gewete? Is die optrede van iemand wat ‘n mens onder sulke omstandighede doop voor God te regverdig? Kan die Heilige Gees ‘n mens beweeg of lei om so ‘n drastiese daad onder sulke omstandighede te laat plaasvind? Ek glo nie! Die Bybei leer tog duidelik: “Want elkeen wat die kwaad doen, haat die lig en kom nie na die lig nie, dat sy werke nie bestraf mag word nie. Maar hy wat die waarheid doen, kom na die lig, sodat sy werke openbaar kan word, dat hulle in God gedoen is” (Joh. 3:20, 21). En ook: “Wie in die duisternis wandel, weet nie waar hy gaan nie” (Joh. 12:35). Of ook: “Alles wat openbaar word is lig” (Efes. 5:13). En ‘n ding wat in die geheim gedoen word is tog nie in die lig nie.

Ek vra: Vanwaar die groot gehaas? Die Bybel waarsku uitdruklik: “Selfs ywer is sonder kennis nie goed nie; en hy wat haastig is met die voete, trap mis” (Spr. 19:2). Of ook: “Wees nie haastig met jou mond nie” (Pred. 5:1). En ook: “Hy wat glo, sal nie haastig wees nie” (Jes. 28:16).

Ek het nog ‘n paar ernstige vrae. Besef mense wat ander in die geheim wil doop dan nie dat dit so te sê meebring dat so ‘n persoon radikaal van sy kerk wegbreek nie? Word hierdie feit dalk doelbewus aan die potensiële doopkandidaat verswyg? Is dit om taktiese redes, omdat hy weet dat dit tog een of ander tyd sal uitkom, en dat so ‘n persoon dan deur sy eie kerk tot rekenskap geroep en vermaan sal word, en as hy nie sy oortreding wil bely nie, onder tug geplaas sal word nie? Dan is die persoon mos kwaad vir sy kerk en is hy in elk geval sak en pak by die kerk van die man wat hom oorgedoop het! As dit die rede is, dan bestaan daar geen verskoning meer vir so ‘n laakbare optrede nie.

Hoe staan die saak?

Die mense wat dan nou oorgedoop moet word het reeds byna sonder uitsondering met die aflegging van hul geloofsbelydenis in die openbaar aan God ‘n gelofte gedoen dat hulle die leer van die kerk en daarmee ook die kinderdoop bely as in ooreenstemming met die Woord van God en dat hulle deur Gods genade in dié leer van die kerk tot die einde van hulle lewe sal bly, en alle dwaaleringe wat met hierdie leer stry sal verwerp. Kan so ‘n saak net maar ignoreer word? En as so iemand dan gedwaal het, moet die saak nie eers met God, en dan ten minste ook met hulle wat God in die betrokke plegtigheid implementeer het (Vgl. Rom. 13: 1 7; Hebr. 13: 17), uitgemaak word nie? En indien dit nie gedoen is nie, hoe kan hy gereed wees vir ‘n heilige plegtigheid soos die doop?

Wat word dan van die Woord van God wat sê:

“As jy aan God ‘n gelofte gedoen het, stel nie uit om dit te betaal nie, want daar is geen welgevalle in dwase nie. Betaal wat jy belowe” (Pred. 5:3). Hy kan hierdie saak nie afmaak deur te sê dat dit ‘n fout of ‘n vergissing was nie of dat hy dit net uit gewoonte gedoen het nie. Die Woord van God sê: “Laat jou mond nie toe om op jou liggaam ‘n sondeskuld te laai nie, en sê nie voor die gesant van God: Dit was ‘n vergissing nie. Waarom moet God toornig word en die werk van jou hande verwoes? ‘ (Pred. 5:5). So bv. kan hy nie besluit dat hy nie met die meisie moes getrou het nie, en nou die plegtigheid ignoreer asof hy nie getroud is nie.

Is dit nie in die eerste instansie die plig van elke lidmaat wat oor die leer van sy eie kerk begin twyfel, om dié saak openhartig met sy geestelike leiers te bespreek nie, en in biddende opsien na God met navorsing en studie besig te raak totdat hy met absolute oortuiging en sekerheid vir sy kerk kan sê nie: Moeder, daar het u gedwaal! Dit is die enigste eerbare pad. Maar om die dinge wat in die openbaar, as in teenwoordigheid van God as in ooreenstemming met die Woord van die Here bely is, sommerso impulsief, oorhaastig en in die geheim oorboord te gooi het nog nooit van iemand ‘n held gemaak nie. Die vrug van die Gees is tog ook getrouheid en seLfbeheersing (GaL. 5:22). Ek is oortuig daarvan: Hy wat hom in die geheim laat oordoop het, het ‘n saak om met God en met sy eie kerk reg te maak!

3. IS DIT VERKEERD OM JOU TE LAAT OORDOOP?

Ongetwyfeld ja! Hy doen drie verkeerde dinge: Hy breek ‘n gelofte aan God wat hy by sy geloofsbelydenis gedoen het. Hy oortree die vyfde gebod, en hy maak Jesus Christus in die openbaar tot skande.

i) HY BREEK ‘N GELOFTE AAN GOD

Toe hy as lidmaat van sy kerk bevestig is het hy openlik van sy geloof belydenis gedoen en as in teenwoordigheid van God en Sy heilige gemeente in alle opregtheid op die volgende vrae bevestigend geantwoord. Ek haal woordeliks hier aan die formulier vir die bevestiging van lidmate in die Nederduitse Gereformeerde kerk:

  1. ”Glo u van harte dat die leer van ons kerk, soos dit hier geleer word, die ware en volkome leer van die saligheid is in ooreenstemming met die heilige Skrif, en neem u dit aan as u eie persoonlike geloofsoortuiging?
  2. Beloof u om deur die genade van God in die belydenis van hierdie leer tot die einde van u lewe standvastig te volhard, en alle dwaalleringe wat met hierdie leer stry, te verwerp?
  3. Betuig u dat dit u hartlike begeerte is om God die Here lief te hê en te dien ooreenkomstig sy woord, die wêreld te versaak, u ou natuur te kruisig en in ‘n Godsalige lewe te wandel, terwyl u hierin alleen vertrou op Jesus Christus, wat u aanneem as u persoonlike Saligmaker?
  4. Onderwerp u u aan die kerklike opsig, en — ingeval u u mag te buite gaan (mag God dit verhoed!) ook aan die kerklike tug?

Wat is hierop u antwoord? ”

En hierop het hy bevestigend geantwoord.

Ek moet u daarop wys dat hy nie hierdie gelofte afgelê het onder sekere voorbehoude nie. Hy het nie voorlopig, by die lig wat hy gehad het, of totdat die teendeel vir hom duidelik sou word nie, op hierdie vrae geantwoord nie. Nee, hier is alles vas en bindend.3). Hy het van harte verklaar dat die leer van sy kerk die ware en volkome leer van die saligheid is in ooreenstemming met die heilige Skrif en dat hy dit as sy eie persoonlike geloofsoortuiging aangeneem het. En die woorde, “die leer van ons kerk, soos dit hier geleer word”, is veelseggend. Dit is nie onbelangrik tussen watter kerkmure hy sy belydenis uitgespreek het nie.4)

Hy het verder ook belowe om deur die genade van God in die belydenis van “hierdie leer” tot die einde van sy lewe standvastig te volhard, en alle dwaalleringe wat met “hierdie leer” stry, te verwerp.

Dit is ‘n sware eed. Hy het belowe om tot die dood toe trou te bly aan die leer van sy kerk. En dit was geen onbillike eis wat aan hom gestel is nie). Die landsowerheid eis dit ook van sy burgers, en die Here eis dit van Sy kinders (Openb. 2:10). En veral is dit nie onbillik nie, aangesien hy hom op die genade van God beroep het om trou te bly. Die genade van God is vir hom volkome genoegsaam. Daarmee het hy sy geloof in die verkiesende genade van God bely.6)

Die kerk is dan ook nooit net maar ‘n vereniging waaruit ons na hartelus kan bedank nie – Martin Luther het bv. nooit die kerk bedank nie. Hy is uitgeban. Die Bybel sê uitdruktik: ‘ ‘Hy wat hom afskei; hy bestry alles wat waarlik tot voordeel strek” (Spr. 18:1). Die kerk is ook nie ‘n organisasie waar elkeen maar kan glo en doen soos hy verkies nie. Paulus het beveel: “Laat alles welvoeglik en ordelik toegaan” (1 Kor. 14:40). En ook: “Maar wat ons reeds bereik het — laat ons volgens dieselfde reël wandel, laat ons eensgesind wees” (Filip. 3:16).

Nog in die geheim en nog in die openbaar mag ons optree asof ons nie aan God iets belowe het nie (Pred. 5:1 — 6).

Die vrug van die Heilige Gees is getrouheid (Gaf. 5:22). En hoe kan die Heilige Gees wat getrouheid in die gelowige werk hom leer om ontrou te word aan dit waarvan hy aan God belowe het om tot die dag van sy dood toe trou te bly? Sê my. Hoe kan die Heilige Gees iemand lei om sy geloftes aan God te verbreek? Of is dit dalk ‘n ander gees wat in hom gewerk het? Ek is seker dit was!

ii) HY OORTREE DIE VYFDE GEBOD.

Die vyfde gebod leer: “Eer jou vader en jou moeder . (Exod. 20:12). En die Heidelbergse Kategismus verklaar hierdie gebod soos volg: ”Dat ek my vader en my moeder en almal wat oor my gestel is, alle eer, liefde en trou moet bewys, en my aan hulle goeie leer en straf met gepaste gehoorsaamheid moet onderwerp, en dat ek ook met hul swakheid en gebreke geduld moet hê, aangesien dit God behaag om ons deur hulle hand te regeer” (Antwoord 104).

In hierdie gebod word ons dus beveel om ons ouers en afmal wat oor ons gestel is alle eer, liefde en trou te bewys en ons aan hulle goeie leer en straf met gepaste gehoorsaamheid te onderwerp. Dit geld natuurlik die goeie leer en straf van ons ouers en die ampsdraers van die kerk. Die gehoorsaamheid gaan dus alleen sover as wat hulle in ooreenstemming met die Woord bly. Alleen op grond van Skriftuurlike oorwegings sou daar met ons ouers en die ampsdraers van die kerk verskil kan word sonder om aan die vyfde gebod skuldig te word. Daarmee bring ons moontlike dwaling in Skrifuitieg ons tot ‘n dwaling in die leer terwyl ons Gods Woord in ons sondigheid misverstaan en is dit meteens ‘n skuldige saak, al sou dit ons reg verleen om te protesteer.

Maar wat word van hierdie gebod wanneer ek sonder meer teen my ouers en kerk se voorskrifte in sou optree? Wat nog te sê as ek sonder hulle medewete, in die geheim, in stryd met hulle uitdruklike wil en begeerte sou handel? Wat word van my liefde vir hulle en van my eer en trou aan hulle?

Daar is min uitsprake van die Skrif wat deur die vyande van die kinderdoop so misbruik word as juis Hand. 4:19 en Matt, 10:35 37. In Hand. 4:19 lees ons: “of dit reg is voor God om julle meer gehoorsaam te wees as God, moet julle self besluit.” “En in Matt. 10:35 — 37 staan daar: “Wie vader of moeder bo My liefhet, is My nie waardig nie.” Maar hierdie tekste mag ons nie na willekeur toepas nie. In Hand. 4:18 is Petrus en Johannes belet om geheel en al nie in die Naam van Jesus te spreek of te leer nie. Die owerhede het hulle mag misbruik en in die plek van God gaan staan. En hier het Petrus en Johannes inderdaad geen keuse gehad as om God meer gehoorsaam te wees as die mens nie. Maar dit is ‘n heeltemal ander storie, wanneer ons, net omdat ons owerhede of ons ouers met ons oor ‘n saak soos die kinderdoop verskil, nou skielik te besluit dat ons God aan ons kant het en dat hulle teen God is, en ons daarom op bogenoemde tekste te beroep. Dit is om misbruik van die Woord van God te maak.

Die Bybef leer tog ook: “Laat elke mens hom onderwerp aan die magte wat oor hom gestel is, want daar is geen mag behalwe van God nie, en die wat daar is, is deur God ingestel, sodat hy wat hom teen die mag versit, die instelling van God weerstaan; en die wat dit weerstaan, sal hulle oordeel ontvang” (Rom. 13:1, 2. Vgl. Tit. 3: 1). Jesus self het gesê: ”Betaal aan die keiser wat die keiser toekom; en aan God wat God toekom” (Luk. 20:25). Wanneer die owerhede egter van u sou vra om soos in die geval van Sadrag, Mesag en Abednego (Dan. 3) u God te verloën en ‘n afgod te aanbid is dit ‘n ander saak. Dan moet u eerder brand as buig (Dan. 3:17 — 28), maar word so iets van u gevra as kindertjies gedoop moet word?

Verder leer die Woord van God ons: ”Eer jou vader en moeder” (Exod. 20:12). Of ook: “Kinders, julle moet julle ouers gehoorsaam wees, want dit is reg” (Efes. 6:1). Leer die Skrif nie duidelik dat ongebondenheid die vrug van die vlees is nie (Gal. 5: 19); dat daar ‘n tyd sal kom wanneer mense die gesonde leer nie verdra nie (2 Tim. 4:3) en dat ongehoorsaamheid aan die ouers tel onder die ry van allerhande ongeregtighede nie? (Rom. 1:29, 30). Hoe anders was die gesindheid van Jesus: “En Hy het saam met (sy ouers) gegaan en in Nasaret gekom, en Hy was hulle onderdanig” (Luk. 2:51). En Paulus skrywe: “Wees gehoorsaam aan julle voorgangers en onderdanig, want hulÌe waak vir julle siele as diegene wat rekenskap moet gee sodat hulle dit met blydskap kan doen en nie al sugtende nie; want dit is vir julle nie nuttig nie” (Hebr. 13: 17).

Die kerk is ons moeder (Gal. 4:26), en die Skrif vermaan ons as kinders van hierdie moeder: ”Maar bly jy in wat jy geleer het en waarvan jy verseker is, omdat jy weet van wie jy dit geleer het” (2 Tim. 3: 14).

Maar wat word van al hierdie voorskrifte wanneer ons deur elke wind van lering heen en weer geslinger word? (Efes. 4:14). En hoe eer ‘n mens jou vader, moeder en owerhede wanneer daar oorhaastig en agter die rug teen hulle leer en opvoeding in gehandel sou word? Dit is seker nie van min belang om ernstig daaroor te dink, dat nie ons nie, maar die Here ons ouers vir ons gekies het en dat dit tog belangrik is om te weet dat God dus ook daarmee ons kerk vir ons gekies het. En as duisende in die kerk hulle saligheid en daarmee alles wat ‘n kind van God op aarde kan geniet, ontvang het, waarom sou die kerk dan vir sommige nie meer goed genoeg wees nie? Het dit werklik altyd met die leer van die kerk te make? Of gaan dit nie alte dikwels om ander motiewe as om die waarheid nie? Miskien het baie rede om vir die dominee of een of ander lidmaat van die kerk kwaad te wees oor een of ander ongelukkige insident. Maar is dit genoeg rede om die rug op die kerk te keer? Dit was nooit die gesindheid van Jesus nie.

Nee, al was al die klagtes teen die kerk waar, en nog meer, het Jesus desnieteenstaande destyds uitdrukiik geleer: “Die skrifgeleerdes en die fariseërs sit op die stoel van Moses. Alles wat hulle dan vir julle mag sê om te onderhou, onderhou en doen dit; maar volgens hulle werke moet julle nie doen nie, want hulle praat en doen nie” (Matt. 23:2 — 4). Jesus sê: Onderhou en doen dit, maar andere sê: Nee.

Dikwels verlaat mense die kerk om vleeslike en nie om geestelike redes nie. Hulle is kwaad vir die kerk omdat hulle nie hul sin op die kerkraad kon kry nie, omdat die dominee nie hulle kindjie wou doop nie, of omdat hulle nie onder sensuur geplaas wou word nie. Maar wat word van hulle belofte by hul bevestiging as lidmaat toe hul beloof het om hulle aan die kerklike opsig en tug te onderwerp?

Ek is heilig oortuig daarvan dat baie wat die kerk verlaat het ‘n saak het om met God en met hulle kerk reg te maak. Restitusie is nog altyd die resultaat van ‘n ware bekering. Of moet ons ‘n vraagteken agter hulle belydenis plaas? Of is die oortreding van die vyfde gebod geen sonde meer nie?

iii) HY MAAK JESUS CHRISTUS IN DIE OPENBAAR TOT SKANDE

Die wederdoop is sonde.

Die Bybel weet van net een doop (Efes. 4:5). Jesus het self geleer, “Hy wat gewas is, het niks anders nodig as om die voete te was nie, maar is heeltemal rein, en julle is heeltemal rein, maar nie almal nie” (Joh. 13:10). Dit beteken dat mense wat reeds gedoop is7) al gebeur dit nie met almal nie en weer struikel, nie nodig het om weer gedoop te word nie, want die één doop is voldoende8). Maar net soos die stof van die voete afgewas moet word, so moet die gedoopte gelowige so dikwels as hy struikel (Jak. 3:2) sy sondes bely en dit sal hom vergewe word9). So bv. was Ananias en Saffira gedoop, let wel groot gedoop, maar nie gered nie (Hand. 5:1 — 11). Thomas was ongetwyfeld gedoop want hy was een van die dissipels waaruit Jesus Sy apostels gekies het (Luk. 6:13), en dissipelskap en doop het vir Jesus in die praktyk saamgeval (Joh. 4:1).

Die Bybel weet van geen ongedoopte dissipel nie! En alhoewel Thomas groot gedoop was, was hy op daardie tydstip nog nie gelowig nie. Hy het gesê dat hy nooit sal glo nie (Joh. 20:25). En Jesus het hom aangesê om nie ongelowig te wees nie (Joh. 20:27). Nie ongelowig word nie, maar wees nie. En nadat hy sy geloof verklaar het (Joh. 20:28), sê Jesus, “Omdat jy My gesien het, Thomas, het jy geglo” (Joh. 20:29). Sonder enige twyfel het Thomas toe eers gelowig geword, en dit ongeveer drie jaar nadat hy gedoop was. En hy is nie oorgedoop nie. Sy doop, al het dit nie met die ware geloof saamgeval nie, was dus die ware doop. As die Here wou gehad het dat ware geloof die doop altyd moes voorafgaan, dan sou dit vir Thomas nodig gewees het om oorgedoop te word. Afgesien van die feit dat ons dan geen mense sou kon doop nie, omdat ook Thomas ‘n bewys lewer dat niemand ooit kan weet of ‘n ander waarlik glo of nie glo nie.10)

Dit gebeur nogal dikwels dat mense wat groot gedoop was, later eers waarlik gered word, d.ws. na hulle doop eers tot ware geloof en bekering kom. En ek weet nie van een van hulle wat in hulle kerke daarna oorgedoop is nie. Hoekom nie? Hulle doop was tog sonder geloof bedien! As hulle oorgedoop sou word, dan het hulle kerke twee dope. Die een doop van volwassenes wat sonder ware geloof bedien word en ‘n tweede doop of herdoop van volwassenes wat dan later tot bekering kom. En wat word dan gedoen met diegene wat meer as twee keer tot geloof en bekering kom. Hierdeur sou die doop goedkoop en bespotlik gemaak word.

En wat is die situasie as hierdie mense nie oorgedoop word nie? Word hulle doop, wat sonder ware geloof plaasgevind het, dan as die ware doop gereken? Dit wil my so voorkom. Maar dan moet elke beswaar teen die kinderdoop, wat ook sonder geloof en bekering sou plaasvind daarmee prysgegee word. En so val die hele beswaar teen die kinderdoop soos ‘n kaartehuis in duie.

Met die grootdoop is die probleem van die kinderdoop, naamlik dat nie alle gedooptes tot geloof en bekering kom nie, ook nie opgelos nie. Die grootdoop het hierdie probleem nie opgelos nie, maar net tot ‘n latere ouderdom verskuiwe.11)

Die voorstanders vir die oordoop van diegene wat as kinders gedoop is, kom tot so ‘n praktyk omdat hulle nie verstaan waarom dit in wese gaan in die doop nie. In die doop, net soos dit die geval met die besnydenis was, gaan dit nooit om die woorde of beloftes van die dopeling nie, want elke mens is leuenagtig. Dit gaan om die woorde of beloftes van God wat nie kan lieg nie, terwyl die ontrou van die mens die getrouheid van God nie kan vernietig nie (Rom. 2:38 — 3:4). Dit is dus glad nie nodig dat alleen diegene wat vir hulleself kan antwoord gedoop mag word nie. Veeleer word die genade van God in die doop van die suigeling openbaar, omdat dit ‘n genade is wat aangebied word voordat die mens daarom kan vra.12)

Hebreërs 6 en grootdoop

Maar daar is ‘n ander rede, meer ernstig as die reeds genoemde, waarom my siel beswaar maak teen al die kerke wat mense oordoop, aangesien dit uit Hebr. 6:4—6, soos dit deur my aangetoon sal word, blyk dat diegene wat oorgedoop word ten opsigte van hulleself die Seun van God weer kruisig en openlik tot skande maak. Ek weet dat Hebreërs 6:1-8 tel onder die gedeeltes van die Bybel wat moeilik is om te verklaar omdat ons traag geword het om te hoor (Hebr. 5:11-14).  Hebr. 5:11 – 6:3 verwys na die leerstukke van die kategetiese onderrig. Tot hierdie leerstukke behoort ook die leerstuk oor die doop (wassinge, die meervoud van Baptismos, wat dui op die Joodse reinigingsritus). Hierdie gebruik is voortdurend herhaal en was verordeninge wat opgelê is tot op die tyd van herstelling (Hebr. 9:10). Met die koms van Christus het sake egter verander. Die éénmalige offer van Christus sou die herhaling van offerandes en wassinge oorbodig maak (Heb. 9:1 — 28). En so sou die éénmalige doop die dopeling aan die éénmaiige offer van Christus verbind. (Rom. 6:3 — 11). Daarom is dit onmoontlik om diegene wat eenmaal in die doop verlig geword het (Heb. 6:4; 10:32), en wat afvallig geword het, vir ‘n tweede maal deur middel van die doop tot bekering te vernuwe, aangeslen hulle ten opsigte van hulleself die Seun van God weer kruisig en openlik tot skande maak (Heb. 6:4-6).

Die kerkvaders en latere eksegete het dan ook in hierdie gedeelte ‘n verwysing na die verligting in die doop (vers 4) en dan ook in vers 6 ‘n verwysing na die wederdoop gevind.13) Dit word nie vandag deur vele erkende eksegete aanvaar nie, aangesien die gedagte van die doop en wederdoop nie toe reeds in die gedagte van die skrywer van die Hebreërbrief sou kon wees nie.14) Hoe weet hulle dit? Hierdie beswaar bevredig my in elk geval nie, aangesien die Bybelskrywers nie altyd alles verstaan het van wat hulle neergeskryf het nie (Vgl. 1 Pet. 1:10—12). Dan stel die alternatiewe en botsende verklaringe vir hierdie gedeelte my ook nie tevrede nie, want dit bring meer vrae as antwoorde.

Daar word ook geen getuienis gelewer wat bewys lewer dat die kerkvaders en sommige ander en latere eksegete nie hier gelyk het nie. Inteendeel, juis hulle siening, dat ons hier aan die doop en wederdoop moet dink, pas volkome in, nie alleen met alles wat in die Skrif oor die doop gesê word nie, maar ook met die leer van die uitverkiesing en die volharding van die heiliges.

Natuurlik het verligting in die eerste plek te make met die verstand (Joh. 9:41; 2 Kor. 4:6; Efes. 1:18 en 3:9).15) Die daad waardeur die Heilige Gees die bewussyn van die mens vir die waarheid van die Woord ontsluit, word verligting genoem. Die sonde het die verstand verduister (Rom. 12:21; 1 Kor. 1:21; Efes. 4:18) en dit moet vernuwe word (Rom. 12:2), wat dan ook tot stand kom deur middel van ‘n openbaring in die mens (Gal. 1:16) wat die verhindering wegneem wat die regte kennis van sake tot dusver belet het (Gal. 1:16). Daarom word die Heilige Gees die Gees van wysheid en openbaring in kennis genoem (Efes. 1:17), wat die oë van die verstand verlig (Efes. 1 :18). Hierdeur ken die gelowige die dinge wat God hom uit genade geskenk het (1 Kor, 2: 12), besit hy ‘n kennis (2 Kor. 4:6) en ‘n openbaring in kennis (Efes. 1 :17) van God en van Jesus (Mat. 16: 17) en van die dinge van die Gees van God (1 Kor. 2: 14) 16) . Om verlig te word, waarvan Hebr. 6:4 praat, is dus veel meer as om slegs onderrig in die Christetike leer te ontvang. Laasgenoemde betekenis sou die woord vervlak tot ‘n betekenis waarin die Skrif dit nooit gebruik nie.

‘n Mens kan ook nie die Heilige Gees deur blote onderrig deelagtig word nie (Heb. 6:4, Vgl. 3:1, 14; 12:8). En as onder vers 4 hier verstaan moet word dat die verstand reeds deur die Gees verlig was (2 Kor. 4:6; Ef. l : 17, 18), dan word die res van die hoofstuk nie alleen totaal onverstaanbaar nie, maar dan word dit ook teenstrydig met alles wat in die Bybei geleer word oor die volharding van die heiliges en die onverliesbaarheid van die genade (Vgl. Joh. 10:27, 28; Fil. 1:6, 7). Wanneer die teks egter verstaan word as die verligting wat in die doop aangebied word, kragtens die belofte van God, vir en deur die geloof, ‘n belofte wat nie deur alle gedooptes in die geloof aanvaar word nie, dan en dan alleen pas hierdie uitspraak volkome by die res van die hoofstuk in, so bly verligting waarlik wat dit bedoel om te wees, net soos die wedergeboorte wanneer dit met die doop verbind is (Joh. 3:5, Tit. 3:5), te wete die verligting van die verstand deur die Gees wat nie alleen in die doop afgebeeld nie, maar ook aangebied word, en wat kragtens die belofte van God die besit van die dopeling word deur die geloof as ‘n vrug van die genadeverbond (Gat. 3:23-29; Kol. 2:12).

Ons weet verder ook dat hierdie verligting in die wedergeboorte sy wortel het, want in die wedergeboorte word in beginsel die hele mens herskape. So verlig die Heilige Gees in die wedergeboorte die verstand en stort, nuwe hoedanighede in die wil in. Die ganse mens met al sy vermoëns, siel, liggaam, verstand, hart en wil word deur die wedergeboorte nuutgemaak, en bestaan in die afsterwe van die ou mens en die opstanding van ‘n gans nuwe mens, na God geskape in ware geregtigheid en heiligheid.17) So ontwikkel die nuwe lewe uit die wedergeboorte. Dit }eef en werk en groei en word in die tyd openbaar in dade van geloof en bekering. So wortel geloof en bekering albei in die hart van die mens. Terwyl geloof na die kant van die bewussyn werk en die vergewende genade van God in Christus toe-eien, oefen die bekering haar werksaamheid in die sfeer van die wil en keer hierdeur van die kwade na die goeie heen.18)

In die Skrif word die doop dan ook met die Heilige Gees (Joh. 3:5; 1 Kor. 6:1 1; 12:13; Hebr. 6:4), met geloof (Mark. 16:16; Kot. 2:12; Hand. 19:2 en 3; Hebr. 6:6), met die bekering (Luk. 3:3; Hand. 1 2:38; Hebr. 6:6), met die nuwe lewe (Rom. 6:4 — 6; Kol. 1 Hebr, 6:6) en met die wedergeboorte (Tit. 3:5; Joh. 3:3, 5) in verband gebring.

En as die doop die bad van die wedergeboorte genoem word (Tit. 3:5) en aan die wedergeboorte (Joh, 3:5) en ook aan die vrugte van wedergeboorte verbind word (Kol. 2: 12; Hand. 2:38; Rom. 6:4, 5; Hebr. 6:4 — 6), terwyl ons weet dat hierdie realiteite nie in almal gevind word wat gedoop is nie (Hand. 5:1 — 10; 8: 13 23; 1 Joh. 2: 19), waarom sou dit onwaarskynfik wees om die doop met die verligting van die verstand, ‘n vrug van wedergeboorte, verband te bring, al sou hierdie verligting nie in die gevat van alle dopelinge uitwerk nie, presies soos dit ook met die wedergeboorte self die geval is nie?

Daarom is daar niks in Hebreërs 6:4 — 8 wat dit weerlê dat hier nie van die doop en wederdoop gespreek word nie. En as hierdie gedeefte dan teen die wederdoop waarsku, dan het ons hier ‘n ernstige aanklag sowel teen almal wat die wederdoop beoefen as teen hulle wat hulle laat oordoop. Ek sal dus ‘n bietjie breedvoeriger op hierdie gedeeltes moet ingaan.

Ons lees bv. in Hebreërs 10:32: “Maar onthou die vorige dae waarin julle, toe julle verlig geword het, ‘n groot lydensworsteling deurstaan het.” Die woorde hier “toe julle verlig geword het” , wys ongetwyfeld na die doop.19) Die Griekse woord wat met “verlig word” vertaal word, was dan tereg ook vir die vroeëre kerkvaders die tegniese term vir die begrip, “verlig word in die doop”.20) Net so moet Hebr. 6:4, 5 dan ook verwys na die doopsgebeure. Vers 6 leer dus dat dit onmoontfik is om diegene van wie ons in verse 4 en 5 lees wat afvallig geword het om die weer tot bekering te vernuwe. Die “verlig geword het” en “weer tot bekering te vernuwe” korreleer met mekaar. Die tweede wys na die eerste gebeure terug, soos deur die woordjie weer (palin) aangedui word.

Met die eerste oogopslag egter lyk dit asof hier geleer word dat diegene wat afvallig word nie weer bekeer kan word nie. Maar ons weet uit talle plekke in die Bybel dat die kind van God nie van die genade kan verval nie (Joh. 10:27, 28; Filip. 1 :6 en 7). En ons vind in Hebr. 12:1, 12 en 13 ‘n oproep tot bekering juis aan die adres van diegene wat afvallig geword het. En Hebr. 12:1, 12 en 13 kan tog nie in stryd met Hebr. 6:6 wees nie. Verder heip dit nie om die duidelike betekenis van die teks te ontkom deur te leer dat diegene wat verlig geword het nie werklik die Heilige Gees deelagtig geword het nie, want dit staan tog duidelik daar (Hebr. 6:6. Vgl. vir deelagtig word ook Heb. 3:1, 14; 12:8).

Daar moet dus ‘n ander verklaring wees. Sodra ons egter raaksien dat hier sprake is van mense wat deur die doop verlig word en dus in die doop die Heilige Gees deelagtig word (Hebr. 6:4), op dieselfde wyse as wat grond die reën indrink wat dikwels daarop val, wat in die een geval nuttige plante voortbring, maar in die ander geval dorings en distels oplewer (6:7, 8) — die meedeling van die Heilige Gees is dus nie magies nie, maar ‘n werklikheid alleen vir en deur die geloof21), want om aan te bied beteken nie vanselfsprekend om ontvang te word nie22), soos bv. in die Nagmaal die goddeloses en boosdoeners nie die liggaam van Christus en Sy bloed geestelik gebruik nie22), omdat dit nie met die geloof verenig is nie24) — dan weet ons dat die woorde in vers 6, “om weer tot bekering te vernuwe”, nie alleen terugwys na die woorde “eenmaal verlig geword het” in vers 4 nie, maar ook na die “tot bekering te vernuwe’ in die doop soos dit reeds uit Rom. 6:4, 5 duidelik word.25) Paulus leer dus hier dat dit onmoontlik is om dié wat eenmaal deur die doop verlig geword het, maar afvallig geword het — d.w.s. hulle wat die belofte van die doop nie aangeneem het nie vir ‘n tweede maal d.m.v. die doop tot bekering te vernuwe aangesien diesulkes t.o.v. hulleself die Seun van God weer kruisig en openlik tot skande maak.26) En die, “weer kruisig'”, is ook duidelik, aangesien hy elders geleer het dat ons in die dood van Christus gedoop word (Rom. 6:3). Die woorde, “openlik tot skande maak”, dui op die plegtigheid van die doop in die openbaar. Sulke mense verklaar dus deur hierdie handeling dat die woorde van God verval en misluk het. En so word God as’t ware gedwing om vir ‘n tweede keer Sy belofte aan die dopeling te gee, aangesien Sy woord  met die eerste doop nie uitgewerk het nie.

Om hierdie rede is die wederdoop ‘n gruwel, want dit verag die waaragtigheid van God (Rom. 2:28 — 3:4; Rom. 15:8, 9) en misken die waarheid van Sy woord (Rom. 3:2 — 4; 9:6).

Verwysings

3) Doekes, L. (en J. Francke), Ergenamen der Belofte (voortaan, Doekes), Terneuzen, 1962, p. 19.

4) ib., 19.

5) ib., 21.

6) ib., 22.

7) Tertullianus, de bapt., 12; Bauer, W., Das Johannes evangelium in Handbuch zum N. Testament van H. Lietzmann, Tübingen, 1925. So ook Origenes, Cyprianus, Augustinus, Erasmus, Olshausen, Godet e.a.

8) Oepke, A., art. luo in Theol. Wörtenbuch zum N. Testament IV, 1942; Hirsch, E., Das vierte EvangeLium in seiner ursprünglicher Gestalt verdeutsch und erklårt, Tübingen, 1936.

9) De Beus, C.H., De oud-christelijke doop en zijn voorgeschiedenis, DeeL I, HaarLem, 1945 (DeeL II, 1948), 1, 147, 148; Oepke, Luo; Augustinus, de bapt. C. Don. 2,14,19; 1.12.18; 6.14.21;C. litt. Pet. 2.27.62, 63; de bapt. 15.

10) Luther, M., Schrift von den Wiedertaufe, Februar 1528 (M.L. reformatorische Schriften), N. 8, herausgegeben von Otto v. Gerlach, Berlin, 1841 , p. 74, 75.

11) Grossmann, H. , Ein Ja zur Kindertaufe, Kirch. Zeitsch., Heft 13, Zürich, 1944, p, 11, 37; Van Niftrik, G.C., De Kinderdoop en Karl Barth (Voortaan, Kinderdoop) in Ned, Theol. Tijdschr. 2 r 1947/48, Wageningen, p. 27; Oorthuys, G. , De Sacramenten, 1948, p. 95.

12) Lekkerkerker, A.F.N., Gesprekken over de Heidelberger, Wageningen, 1964, p. 122; Van Niftrik, Kleine Dogmatiek (voortaan, Dogm.), Nijketk, p. 335; De Ru, G. , De Kinderdoop en het Nieuwe Testament, Wageningen, 1964, p. 266, 268; Schlier, H. , Zur kirchliche Lehre von der Taufe, Th. LZ 72, Berlin, 1947, (p. 321 336), p. 336.

13) Justinus, Apol. 1. 6. 2; Clemens, paedag. 6; Tert., de pud. 9, 20. Cregory Thaumaturgus, Hom., 4; Methodius, Thekla, 8. 6, 8; Chrysostumus, Hom. CXVI, xiix. Vgl. De Beus, 2. 5, 70, 138; Dods, M., The epistle to the Hebrews in The expositor’s Greek Testament, Michigan, Vol. 4, p. 296; Spence, H.D.M. The epistle to the Hebrews in The pulpit commentary, Michigan, vol. 21, p. 160. Vgl. Liddell, H.G. (and R. Scott), A Greek-English Lexicon, p. 1969; Westcott, B.F., The epistle to the Hebrews, Michigan, 1892. p. 148 e.v.; Alford, H. (With revision by E.F. Harrison) The Greek Testament, vol. 4, Chicago, 1958, p. 108; Bengel, JA., New Testament word studies, vol. 2, 1971, p. 618; Bultmann, R., Theologie des Neuen Testaments, Tübingen, 1968, p, 145 e.v.; Richardson. A., An introduction to the theology of the New Testament, London, 1961, p. 338; Kittel, G., Theologisches Worterbuch zum Neuen Testament, Band 9, Berlin, 1973, p. 347 e.v.

14) Grosheide, F.W., De brief aan de Hebreeën, Kampen, 1955, p. 144, 248. Vgl. ook M.R., Vincent, Word studies in the New Testament, Vol. 4, Michigan, 1957, p. 444 en P. Feine, Theologie des Neuen Testaments, Leipzig, 1934, p, 404.
15) ib., 144.

16) Bavinck, H. Gereformeerde Dogmatiek, vol. 4, Kampen, p. 85.

17) ib., 4, 50, 52.

18) ib. 4, 82, 153.

19) Spence, 269; Liddell and Scott, 1969; Kittel, G., Theologisches Wörterbuch zum Neuen Testament, Band 9, BerLin, 1973, p. 347 e.V.; Richardson, A., Introduction to the theology of the New Testament, London, 1961 p. 338; Bultmann, R., Theologie des Neuen Testaments, Tübingen, 1968, p. 145, 146; Barclay, W., The letter to the Hebrews, Edinburgh, 1963, p. 56 e.v.; Bengel, J.A., New Testament word studies, Vol. 2, 1971 , p. 618, 652; Alford, H., (With revision by E.F. Harrison), The Greek Testament, 1958, vol. 4, Chicago, p. 108, 203; B.F., The epistle to the Hebrews, Michigan, 1892, p. 348, 149, 333.

20) Dods, 296; Spence, 159; Just. Apol. 1.61, Dial. 39, 122. Sien hiervoor: Stromberg, 190; Windisch, 393.

21) Berkhouwer, G.C., De Sacramenten (voortaan, Sacr.), Kampen, 1954, p. 68; Visee, 77.

22) Calvyn, J. Institusie (vertaal deur A. Sizoo), (voortaan net nommers), Amsterdam, 1949, 4. 17. 33; Kreck, W., Die Lehre von der Taufe bei Calvyn in Ev. Th. 8, 1948/49, München, p. 244.

23) Calvyn, 4. 17. 33, 34; N.G.B. 35; Aug., In Ioan, ev. tract. 26. 12.

24) Sacr., 88, 98, 143; Calvyn, 4. 14. 12, 16; Kreck, 237; Marcel, P. Ch., The biblical doctrine of infant baptism (vertaling deuc P.E. Hughes), London, 1951 p. 49-5 1, 64, 65; Bakhuizen van den Brink, Doopleer en Dooppraktijk in Kerk en Eredienst 13, 1958 (p. 3 — 31), p. 27, 28; Aug., doctr. Christ.. 3. 5, 9; de bapt. C. Don. 6. 2. 4; 3. 14. 19; In Ioann, ev. Tract. 26; Bartsch, H.W., Die Taufe in Neuen Testament in Ev. Theol. 8, 1948/49, (p. 75 — 100), München, p. 97; Bav. 4. 525, 526, 533; Visee, 77, 106, 107; Leipoldt, J., Die urchristliche Taufe im Lichte der Religionsgeschichte, Leipzig, 1928, p. 64, 65; Lekkerkerker, Heidelberger, 115; Hofmann, F., Der Kirchenbegriff des hl. Augustinus, Munchen, , p, 347, 348, 373, 374, 469, 470; Jetter, W., Die Taufe beim jungen Luther, 1954, p. 211; N.G.B. 22; Van Niftrik, Dogm., 334 en Kinderdoop, 33; De Bruin, P.J.M., Het Formulier van den Kinderdoop, Dordrecht, 1937, p. 29; Ridderbos, H., Die belofte van het Genade Verbond (voortaan Genade Verbond), Kampen, p. 18, 19; Oorthuys, 64,

25) Sien Matt. 3:11, Mark. 1:4 en Lukas 3:3 en die opmerkinge in dié verband De Beus, I . 104 — 106.

26) Tert., de pud. 9. Vgl. A. Roberts (en J. Donaldson) in The Writings of Tertullian, vol. 3, On Modesty, 9, p. 78 en 20, p. 114.

27) vg\. De Beus, 2. 35 —40.

____________________________________________________

Volgende hoofstuk/vraag: 5. Mag ek my laat oordoop as my ouers ongered was toe hulle my ten doop gebring het?

Posted by: proregno | February 20, 2020

FW, Max en weer: VAN APARTHEID SA NA ABORSIE OP AANVRAAG SA?

FW, Max en weer: VAN APARTHEID SA NA ABORSIE OP AANVRAAG SA?

Ek het hierdie aanhaling uit ‘n artikel op Facebook gelees, ek plaas dit hier, en maak ‘n paar opmerkings daarop:

OUDPRES. FW DE KLERK EN APARTHEIDMax du Preez (Uittreksel uit Times Select 20/02/17)

The debate on whether apartheid was a crime against humanity is decades old, at least among white South Africans. Those arguing against it make the point that apartheid cannot be compared to the genocide in Rwanda or the Balkans. They argue that the number of people killed in the name of apartheid was actually quite small.

De Klerk himself has said repeatedly that apartheid was well intentioned at first, an effort to let the different peoples develop at their own pace and in their own environment, but that it eventually went wrong and caused great harm to black South Africans.

In my view, the crime of apartheid was not in the first place that many were murdered in its name, but that it had declared the majority of citizens aliens in their own country; that it humiliated and thwarted the natural development of millions of people over many generations; that it declared that black lives were of less value than white lives. Think forced removals, residential segregation, pass laws, Bantu Education, Bantustans and restrictions to full economic participation.

Was that not an offence grave enough to be called a crime against humanity?”

MY OPMERKINGS

My gewaarwording en opmerking oor hierdie skrywe (oor apartheid, FW de Klerk en Max) is bietjie op ‘n ander vlak, en ek verduidelik dit as volg:
Hoe ernstig kan ‘n konfessionele gelowige hierdie uitspraak van Max vat?
Dit gaan nie vir my noodwendig oor die reg of verkeerde van apartheid nie, die arme perd is al doodgeskop, mishandel en vertrap, en hoe meer hy wil verdwyn (en selfs Afrikaners wil aangaan….), hoe meer word hy weer en weer, dood en al, weer op begrawe, opgetel en aangehou skop tot vervelens toe.
Hier is wat ekself oor apartheid geskryf het of verwys het om te lees daaroor, vir belangstellendes, wat goed en sleg was van daardie verbygaande bedeling, wat VERBY is:
Maar ja, dit is lekker gemakliker om die verlede aan te vat, en daarom is my vraag:
Op watter hoër morele grond staan die nuwe SA geslag, wat so maklik die verlede veroordeel, maar bv. – volgens my kennis – tjoepstil is oor ‘n baie groter ‘crime against humanity’ (and most of all, a crime and sin before God, the Creator, Lawgiver, and King of all creation), en dit is:
Die aborsie-moord op aanvraag slagting wat al vir soveel dekades woed in die ‘nuwe SA’?
Van toepassing op die nuwe SA Aborsie op aanvraag slagting bedeling, kom ons vat Max se woorde en pas dit so bietjie aan vir die HUIDIGE oorlog wat woed in ons land, stede en dorpe, en waaroor meeste (alle?) liberale ‘social warriors’ nie ‘n woord teen sê nie:
“Abortion declares many citizens aliens in their own country; that it humiliated and thwarted the natural development of millions of babies over many generations; that it declared that being a baby in the womb were of less value than citizens who has already been born. Think forced removals out of a mothers wombs by deadly murderous painful force, restrictions to full participation of life (in the new SA).
Is THIS not an (much bigger?) offence grave enough to be called a crime against humanity?” … and most of all a hate crime against our fellow human beings, a God rejecting sin and crime against God?
One can add the irony: the death penalty is illegal for murderers and rapist, but applied to innocent (before the law) babies in the womb.”
Die Skrif leer,
“Wie sal vir my optree teen die kwaaddoeners? Wie sal my bystaan teen die werkers van ongeregtigheid?” – Ps. 94:16
“Red die wat na die dood gesleep word, en die wat na die slagbank wankel, hou hulle tog terug!” – Spr. 24:11

So, ja, laat ons as gelowiges, as gelowige Afrikaners rustig, verootmoedigend, biddend luister na medegelowiges wat wys waar aspekte van ‘apartheid’ nie goed was nie, dalk selfs teen God se Woord, en dan moet ons dit bely, bekeer en aangaan. Maar laat ons ook soos oom Paul gesê het, uit die verlede die goeie saamneem, ons moet nie die baba (Christelike geloof, ons Afrikaanse taal, kultuur, geskiedenis, ens.) saam die vuil badwater (rassisme, haat, ens.) uitgooi nie, die beginsel van:

“En wanneer die onreine gees uit die mens uitgegaan het, gaan hy deur waterlose plekke en soek rus en vind dit nie. Dan sê hy: Ek sal teruggaan na my huis waar ek uitgegaan het. En hy kom en vind dit leeg, uitgeveeg en versier. Dan gaan hy en neem sewe ander geeste slegter as hy self met hom saam, en hulle kom in en woon daar; en die laaste van daardie mens word erger as die eerste. Só sal dit ook wees met hierdie bose geslag.” (Matt. 12:43-45)

Maar hulle, wat in die naam van skuldmanipulasie, wat in die naam van hul goddelose, liberale haatspraak teen die Christelike geloof en die Woord, teen die Christelike beskawingsidee, teen babas in die moederskoot, ja, moord op aanvraag goedkeur en regverdig, moet maar eerder stilbly, hulle hande (die wat God haat, en hul medemens haat, ja, die wat aborsie-moord self uitvoer, én hulle wat dit goedkeur), se hande is baie meer vol bloed as die sogenaamde ‘apartheidsargiteke’.
Die Skrif leer van ons nuwe SA wat God haat en die dood liefhê:
“Want hy wat my vind, het die lewe gevind en verkry ‘n welbehae van die HERE. Maar hy wat my mis, benadeel sy eie lewe; almal wat my haat, HET DIE DOOD (ook aborsie-moord-slc) lief.” – Spr. 8:35, 36.
Nie net die moordenaar is skuldig nie, maar ook hulle wat dit goedkeur:
“En omdat hulle dit nie die moeite werd geag het om God in erkentenis te hou nie, het God hulle oorgegee aan ‘n slegte gesindheid, om te doen wat nie betaam nie: … haters van God, geweldenaars … sonder natuurlike liefde, … mense wat al ken hulle die verordening van God goed, dat die wat sulke dinge doen, die dood verdien dié dinge nie alleen self doen nie, maar ook hulle goedkeuring skenk aan die wat dit doen.” – Romeine 1:28-32
Mag die Here vir ons almal, en alle volke in ons land, swart en wit, klein en groot, bekering skenk van enige sondes, van rassehaat-sonde tot gronddiefstal-sonde, van bitterheid en haat, tot bose regverdiging van aborsie moord, dat ons van dit alles sal bekeer, van harte ons eie sondes bely, en Jesus Christus soek, en sy redding, waarsonder geen redding na gees en liggaam kan plaas vind vir mense in Suid-Afrika nie (Ps. 127:1; Joh. 15:5).
“Die Vader het die Seun lief en het alles in sy hand gegee. Hy wat in die Seun glo, het die ewige lewe; maar hy wat die Seun ongehoorsaam is, sal die lewe nie sien nie, maar die toorn van God bly op hom.” – Joh. 3:35, 36
Die toorn van God bly op ons en ons land as ons Hom aanhou verwerp, in ons eie lewens, maar ook as ons nie wil hê Hy moet oor ons almal regeer volgens sy goeie wette nie, wees daarom gewaarsku, beide president, owerhede, en onderdane:
“Wees dan nou verstandig, o konings; laat julle waarsku, o regters van die aarde! Dien die HERE met vrees, en juig met bewing. 12 Kus die Seun, dat Hy nie toornig word en julle op die weg vergaan nie; want gou kan sy toorn ontvlam. Welgeluksalig is almal wat by Hom skuil!” – Psalm 2
“Ag HERE, wees my, wees my en my gesin, wees my en my gemeente, wees my en my volk, wees ons en ons land genadig, in Jesus Christus, terwille van U eer.”

Ons roep uit:

“Bekeer ons tot U, HERE, dan sal ons ons bekeer; vernuwe ons dae soos in die voortyd. Of het U ons heeltemal verwerp, is u toorn teen ons alte groot?” – Klaagl. 5:21, 22.

Die Kinderdoop en Besprinkeling: Ja of Nee?

1. Hoe lei die Heilige Gees ons in sake soos die Kinderdoop?

deur dr. Willie Marais 

Nota: Sien die inleiding, inhoudsopgawe, voorwoord van hierdie boek, asook inligting oor die skrywer hier. Hierdie vraag/hoofstuk is nie net belangrik om mens te help oor hoe om die saak aan te spreek oor die kinderdoop as jy daarmee verskil nie, maar dit geld ook vir enige leerstuk van die kerk waaraan mens tans behoort, en hoe ek die sake dan bybels en ordelik tot eer van die Here sal aanspreek. Nog ‘n belangrike aspek waarop dr. Willie wys is dat die Heilige Gees met ons ‘spreek’ en ons lei nie los of teen nie, maar volgens sy Woord.            ____________________________________________________

Vraag 1: HOE LEI DIE HEILIGE GEES ONS IN SAKE SOOS DIE KINDERDOOP?

Die Bybel is geen teologiese handboek nie. Sake soos bv. die leer van die drie-eenheid, die Christelike rusdag en die doop is teologiese vrae. Die antwoorde op hierdie vrae is nie altyd of vir almal altyd glashelder in die Bybel gegee nie. Daarom het die kerk langs die weg van stryd en moeisame besinning tot bepaalde formules gekom. En vir hierdie formules beroep die kerk hom nie net op sekere tekste nie maar op die getuienis van die ganse Skrif.1)

Daarmee wil die kerk nie beweer dat sy formules onfeilbaar is nie, maar verklaar onomwonde:

“En geen geskrifte van mense, hoe heilig hulle ook al gewees het, mag met die Goddelike Skrifte gelykgestel word niet of ook die gewoonte met die waarheid van God nie — want die waarheid is bo alles — of ook die groot menigte oudheid of die opvolging van tye of persone of die konsilies, verorderinge of besluite nie; want alle mense is uit hulself leuenaars en nietiger as die nietigheid self. Daarom verwerp ons van ganser harte alles wat met hierdie onfeilbare reët nie ooreenkom niet soos die apostels ons geleer het as hulle sê: Stel die geeste op die proef of hulle uit God is. En ook as iemand na iulle kom en hierdie leer nie bring nie, ontvang hom nie in die huis nie.”2)

Altyd sal die geskrifte en  besluite van die kerk weer en weer aan die Skrif getoets moet word. Aan die hele Skrif (Jes. 8:20; Ps. 1 19:9; 2 Tim. 3: 16; 4: 12; 2  21) en aan niks anders nie. En as die besluite van die kerk voortdurend aan die toets van die Skrif onderwerp moet word, dan seker ook die oorlegginge en gedagtes van die individuele gelowige (Hebr. 4: 1 2).

Wie weier om getoets te word, is reeds mislei (1 Joh. 4: 1 ). Al het elke gelowige die salwing van die Heilige, en al wil die salwing hom aangaande alles leer (1 Joh. 2:20, 27), is dit ook waar dat daar in die Skrif dinge staan wat deur die ongeleerden onvaste mense verdraai word net soos die ander Skrifte tot hulle eie verderf (2 Petr. 3:15, 16). Daarom het Christus ook aan sy kerk skrifgeleerdes en wyse manne gegee (Matt. 23:34) wat as voorgangers moet waak vir die siele van die gemeente waaroor God hulle as opsieners aangestel het (Hebr. 13: 17; Hand. 20:28, 29).

As die gelowige hom dus deur die Heilige Gees laat lei (Rom. 8:14), dan erken hy daarmee dat God hom ook deur geesvervulde mense kan lei, terwyl hy rekening hou met die moontlikheid dat goeie en Godvresende mense ook kan dwaal (Vgl. 2 Sam. 7:1-5; Matt. 16:22-23). Elkeen wat met die Bybel in die hand na hom toe kom, het nie noodwendig die waarheid beet nie, want die duiwel ken die Bybel beter as enigeen van ons en sal nie aarsel om ons selfs met Bybeltekste te verlei nie (Vgl. Matt. 4:6,7). Ons moet steeds versigtig wees soos slange (Matt. 10:16) en die Skrifte ondersoek of die dinge wat ons hoor die waarheid is (Hand. 17:1 1 ), want dit is niks besonders wanneer die dienaars van Satan hulle ook as dienaars  van die geregtigheid voordoen nie (2 Kor. 11: 14,15).

Maar dan moet ons nie leiding soek in gesigte, drome, openbaringe of tekens nie, want dit is die weg van ‘n owerspelige en slegte mens (Matt. 12:39). Alle drome of gesigte of tekens saÌ aan die Skrif getoets moet word, want die Skrif waarsku ons dat ons nie moet dink bo wat geskrywe is nie, want dan word ons teenoor andere opgeblase (1 Kor. 4:6), en alle hoogmoediges van hart is vir die Here ‘n gruwel (Spr. 16:5).

Intussen is dit ook die verlange van die Skrif dat die kinders van die kerk volgens dieselfde reël sal wandel en oor sake eensgesind sa} wees (Filip. 3:16). Daarom het Paulus en Barnabas toe daar in die kerk oor die besnydenis ‘n woordestryd was (Hand. 15:1) na Jerusalem gegaan, sodat die apostels en ouderlinge die saak kon ondersoek (Hand. 15:2, 6). En die hele kerk het oor die saak ‘n besluit geneem, wat d.m.v. ‘n skrywe vir voorligting aan die verskillende gemeentes deurgestuur is (Hand. 15:22 — 29). Dit was steeds die bedoeling van die Heilige Gees dat God nie ‘n God van wanorde is nie, en dat alles in die gemeente welvoeglik en ordelik sal geskied (1 Kor. 14:33, 40).

Dit mag dus nie aan elke gelowige se eie en willekeurige leiding oorgelaat word om oor sake na eie goeddunke te handel nie. Daar moet eenstemmigheid en orde in die gemeente wees. Wanneer iemand dus verklaar dat hy deur die Heilige Gees gelei word om dinge te leer en te doen wat in stryd met die vasgestelde reël en goeie orde van die betrokke gemeente is, terwyl hy nog lid van daardie gemeenskap wil bly, dan kom dié leiding beslis nie van die Heilige Gees nie, want die Heilige Gees kan ons nooit in stryd met wat Hy reeds in die Skrif aan ons openbaar het nie. Die Skrif leer: “Elke koninkryk wat teen homself verdeeld is, word verwoes; en elke stad of huis wat teen homself verdeeld is, sal nie bly staan nie” (Matt. 12:25). Die kerk het reg daarop om van at sy lidmate te verwag om -in leer en lewenswandel met die vasgestelde reël en goeie orde saam te stem. So het almal van hulle by die aflegging van geloofsbelydenis daartoe plegtig ingestem.

Wanneer die gelowige meen dat die kerk oor een of ander saak dwaal, dan rus die bewyslas op hom om die kerk te oortuig dat die kerk deur die eeue heen die leiding van die Heilige Gees in die Skrif oor dié bepaalde saak verkeerd verstaan het, of sonder die getuienig van die Skrif oor sake besluite geneem het. Maar dan moet hy dit uit die Skrif aantoon en hom daarvoor nie op een of ander spesiale openbaring of gesig beroep nie, omdat die Skrif ons nie die reg gee om te dink bo wat geskrywe is nie (1 Kor. 4:6). Alle vermeende bonatuurlike openbaring of leiding sal met die getuienis van die Skri’ moet ooreenstem aangesien alleen die Skrif vir ons ja en amen is (2 Kor. 1 :20), dit wil sê, die einde van alle teëspraak is. En wanneer  hom tog op die Skrif beroep, sal daardie Skrifgetuienis getoets moet word aan die getuienis van die ganse Skrif.

Die vraagstuk met betrekking tot die doop van kinders is nie ‘n saak waar elkeen op spesiale leiding buite die Skrif om moet wag of na tekens moet soek of om gesigte en spesiale openbaring moet vra nie, maar ‘n saak waarin die gelowige met biddende opsien na Bo en studie  navorsing en gesprek moet soek om die wil van God te ken en ook te doen. Intussen word dit met goeie reg van hom verwag om hom as ‘n gehoorsame kind van sy kerk aan die verordeninge en besluite te onderwerp soos hy vantevore as in teenwoordigheid van God onderneem het om te doen.

Wanneer daar egter allerlei ernstige gewetensbesware opkom, moet hy ‘n neutrale houding inneem en sy  kerk met sy probleem in vertroue neem in die gesindheid van iemand wat erken dat hy nog baie moet leer en dat hy erken dat hy by meerdere lig en insig weereens met vrymoedigheid en vertroue die standpunt van sy kerk sal kan dien. Die opset en houding moet wees van een wat alles probeer om die goeie reg van die standpunt van sy kerk te wil aanvaar en verdedig, en nie dié van iemand wat alles probeer om sy kerk verkeerd te bewys nie. Alleen op hierdie wyse sal  iemand met ‘n goeie gewete uiteindelik dan die deure van sy eie kerk teen hom kan sien toegaan, wanneer hy desnieteenstaande hierdie optrede geen tevredenheid kon verkry nie, en eers nadat hy langs die kerklik gebaande weë en in die gesindheid van Christus, alles in werking gestel het om die kerk . waaraan hy behoort het van sy standpunt tevergeefs probeer oortuig het.

Verwysings

1 Visee G., Ons aller moeder, Loes, 1961, p. 127.

2. Die Nederlandse Geloofsbelydenis, artikel 7 (voortaan: NGB)

_____________________

Vorige hoofstuk: Voorwoord, Inhoudsopgawe en Inleiding

Volgende hoofstuk/vraag: 2. Mag iemand hom in die geheim laat oordoop? 3. Is dit verkeerd om jou te laat oordoop?

Die “Christusloosheid” van die Psalms in die

“Direkte Vertaling” se “Inleiding op die Psalms”

Lees: Lukas 24:13-53 (veral verse 25-27, 32,44-45)

Ek verwys u hier onder na:

1) Die ‘Inleiding” op die Psalms soos dit verskyn in die beplande nuwe Afrikaanse Bybelvertaling (verskyn einde van die jaar, DV), wat genoem word die “Direkte Vertaling” (DV),

2) Die ‘Inleiding’ op die Psalms, soos dit verskyn het in die Statenvertaling met verklarende kanttekeninge (SV, 1634).

Sien die groot verskil tussen die onderliggende teologie van beide hierdie vertalings en die verklaarders daarop, aangaande die Psalms.

Dit is baie duidelik uit hierdie Inleidings (asook bv. die notas/kanttekeninge op Psalm 2), dat die vertalers en verklaarders van die DV nie glo dat die Psalms in sy oorsprong, doel en wese Messiaans van aard is nie.  Die DV se Inleiding is ‘Christusloos’, en die verklarende notas in die DV by Psalm 2 gaan bloot voort in die lyn van die nie-Messiaanse Nuwe Vertaling (1933), die nie-Messiaanse ‘Bybel in Praktyk’ teologie en die nie-Messiaanse Cloete omdigting, waaroor reeds baie geskryf en besin is (sien dr. Attie Bogaards se afdeling oor die Psalms en Bybelvertaling hier).  In die DV se notas word bloot vermeld dat die NT skrywers sien in Psalms ‘heenwysings’ na Christus, die Psalms is nie wesentlik ‘Messiaanse Psalms’ opsigself nie, die Psalms het nie ontstaan oorspronklik met die ‘Gees van Christus’ nie (1 Petr. 1:10-12), maar is ‘n latere verstaan deur die NT kerk wat as’t ware Christus terug in die Psams ‘ingelees’ het.

Lees gerus ook hierdie artikel wat ek oor die algemeen geskryf het oor die saak van die Messiaanse Psalms en die DV waarin dit ontbreek:

Opmerkings oor die DV se Psalms

Die leser kan maar self beoordeel as die twee ‘Inleidings’ gelees en vergelyk word, waar Christus sentraal staan as die Sleutel, in die DV se Psalm inleiding, of die SV se Psalm inleiding, asook wat die aard en verklaring van die Psalms gaan wees na aanleiding van die Inleidings se onderskei sienings van die Psalms.

Nota: ek volg die nuutste DV Psalms uitgawe soos dit verskyn op die Bybelgenootskap se webblad: Die Psalms.

“En Hy sê vir hulle: Dit is die woorde wat Ek met julle gespreek het toe Ek nog by julle was, dat alles wat oor My geskrywe is in die wet van Moses en die profete en die psalms, vervul moet word. Toe open Hy hulle verstand om die Skrifte te verstaan.  En Hy sê vir hulle: So is dit geskrywe, en so moes die Christus ly en op die derde dag uit die dode opstaan, en bekering en vergewing van sondes in sy Naam verkondig word aan al die nasies, van Jerusalem af en verder.” (Luk. 24:44-47)

DIE DIREKTE VERTALING SE ‘INLEIDING’ OP DIE PSALMS

Dit kan hier gelees word, en vra uself af, as u die inleiding lees, die woorde wat Christus ons almal vra:

“Maar julle (julle vertalers en verklaarders van die Psalms in die DV -slc). wie sê julle is Ek?” in die Psalms self?”

DIE STATENVERTALING SE ‘INLEIDING’ OP DIE PSALMS

Ek gee vir u hier my Afrikaanse vertaling van die inleiding (daar is ‘n vertalingsprojek wat tans besig is om die Statevertaling met kanttekeninge in Afrikaans te vertaal). Behalwe die ‘Messianiteit van die Psalms’ wat so pragtig hier bely en verklaar word, sien ook hoe sola Scriptura, die genoegsaamheid van die Psalms, maar by implikasie ook die hele Skrif bely en gehandhaaf word deur die verklaarders/vertalers van die Statenvertaling. As u hierdie Inleiding lees, en dit vergelyk met die Inleiding van die DV, vra uself ook af, watter inleiding se Skrifverklaring metode en omgang, gaan ons harte opnuut brandend en opgewonde maak ook Christus en al sy weldade, en dat Hy alleen die Sleutel is tot alle redding en Skrifverstaan:

“Was ons hart nie brandende in ons toe Hy met ons op die pad gepraat en vir ons die Skrifte uitgelê het nie?” (Lukas 14:32)

Hier is die Statenvertaling se Inleiding (beklemtonings bygevoeg):
_____________________________________________________

“HIERDIE boek word tereg as ‘n spesiale juweel beskou, onder andere as kanonieke boeke van die Ou Testament in die kerk van God. Mens kan die waardigheid en bruikbaarheid daarvan nie genoeg oordink nie, en nog minder met woorde uitspreek of beskryf. Sommige noem dit ‘n plesierhof, apteek en skatkamer van Christene; ander ‘n anatomie of disseksie van gelowige siele, ‘n spieël van God se vele en onbegryplike genade.

Op dieselfde manier, ‘n volledige opsomming of ‘n kort begrip van die hele Bybel, die Wet en die Evangelie, of van die ware kennis en diens van God. Die rede daarvoor is, dit bevat aan die eenkant baie heilsame leringe van God se wese en die Heilige Drie-eenheid, van God se eienskappe, ewige raad, heilige Woord en werke, veral van sy genade en wedade aan sy kerk, asook sy geregtigheid en oordele oor alle goddeloses. Verder, van die Persoon en die saligmakende amp van die MESSIAS, ons Here JESUS ​​CHRISTUS, van sy ewige Godheid, menswording, lyding en sterwe, opstanding, hemelvaart, sy sit aan die regterhand van sy Vader, en die uitbreiding van sy koninkryk onder die heidene (nie-Jode?), deur die prediking van die Heilige Evangelie.

Die Psalms spreek verder van die sondige staat van die mens, van die aard en eienskappe van die wedergeboorte, ware berou, liefde en vrees vir God; asook die aard van ware geloof, die vertroue en roem in God, van die sekerheid van verlossing, die stryd van die gees en van die vlees; eweneens vanuit die algemene kerk van die Jode en heidene (nie-Jode?), die kerklike tug, van die gemeenskap van die heiliges, vergewing van sondes, die opstanding van die vlees en die ewige lewe.

Aan die ander kant bevat hierdie boek ook allerlei heilige geestelike oefeninge van die godsaligheid, soos: formuliere of voorskrifte van die lof en prys van God, van danksegging vir die ontvangs van weldade, geloftes van dankbaarheid, van baie oplettende en vurige gebede tot God, vir alles wat dien tot eer van Hom en vir die besondere en algemene beswil van gelowiges, veral in alle soorte kruisdra en beproewing. Dit behels baie heilige oordenkings en besondere lieflike vertroostings en versterkings in die geloof, geduld en alle godsvrug; sodat daar geen toestand van enige Christelike persoon gedink of gevind kan word, waarin hy nie uit hierdie boek na die bevrediging van sy gewete en die bevordering van sy verlossing gedien kan word nie.

Daarom moet elke Christen van enige staat, hierdie boek met spesiale ywer en aandag bestudeer en oordink, om gewoond te raak aan die werkswyse van die Heilige Gees wat daarin gebruik word. Hy moet nie twyfel dat dit op sy siel (as hy die regte sap en die deurdringende krag daarvan geproe het) ‘n baie soet en voordelige hemelse dou sal wees nie, en hy sal nie hartseer wees om dit die hele tyd in sy hart, mond en hande te dra nie. Die Heilige Gees in die Ou Testament, en ons Here JESUS ​​CHRISTUS homself en sy apostels, in die Nuwe Testament het dit herhaaldelik beveel, vir ons plesier, in diens van ons geheue, en die daaglikse gebruik, wat die wyse en goeie God aan Sy kerk oorgelewer het.

Die Hebreërs noem hierdie boek Tehillim, of korter Tillim, dit wil sê lofsange, of lofliedere, omdat ‘n goeie deel van die Psalms daardie inhoud bevat. Die Griekse opsieners het die woord Psalms en Psalter gebruik, wat ook in ons taal bewaar word in die Nuwe Testament, en ook in die Latyn en ander Christennasies, sowel as in ons taal, alhoewel die Griekse woord eintlik verwys na sulke lofsange wat op musiekinstrumente, met die vingers aangeraak of getrek is, op die manier van in die Ou Testament, in openbaarde godsdiens, in die tabernakel en in die tempel, en dit gesing is.

Daar word in die algemeen word daarna as die Psalms van Dawid verwys, omdat Dawid deur ‘n besondere gawe van die Heilige Gees uitgestaan het in die digting van Psalms (soos in 2 Sam. 23: 1, 2 vertel word), die meeste daarvan gemaak het. Die res is gedig deur ander profete en manne van God, soos Moses, Asaf, ens., en deur Esra na die Babiloniese gevangenis (soos mense dit verstaan) in een boek en die volgorde soos dit nou is, saamgevoeg, sonder om die tyd waarin elke psalm gemaak is, te volg.

Die Hebreërs verdeel hierdie boek (wat deur die Here CHRISTUS, Luk. 20:42, die Boek van die Psalms genoem word), in vyf dele of boeke, waarvan die eerste strek tot aan die einde van die 41ste psalm, afgesluit met Amen, ja amen; die tweede tot aan die einde van die 72ste, ook afgesluit met Amen, ja amen, die einde van Dawid se gebede; die derde tot die einde van die 89ste, wat ook afgesluit word met Amen, ja amen; die vierde tot die einde van die 106de, waar dit eindig met Amen, Halleluja; die vyfde tot die einde van die 150ste of laaste psalm, eindig met Halleluja.”

__________________________________________
VERGELYK DIE DV SE NOTAS EN DIE STATEVERTALING SE KANTTEKENINGE BY PSALM 2

Sien gerus ook die SV se kanttekeninge by Psalm 2, ek haal hier ‘n paar aan (en vergelyk dit dan met die notas by Psalm 2 by hierdie verse in die DV (sien die skakel hier):

Psalm 2: 2 “De koningen der aarde stellen zich op, en de 4vorsten beraadslagen tezamen, tegen den HEERE en tegen Zijn 5Gezalfde, zeggende:”

Kanttekening 5: 5 Of: Messías, naamlik die Here Christus, dit is, die Gesalfde, van wie Dawid met sy salwing en koninkryk ’n voorbeeld was.”

Psalm 2:6 “12Ik toch heb Mijn Koning 13gezalfd over Sion, den 14berg Mijner heiligheid.”

Kanttekening 12:Dit is die woorde van God die Vader, oor sy Seun Jesus Christus.”

Psalm 2:12 “27Kust den Zoon, opdat Hij niet toorne, en gij op den 28weg vergaat, wanneer Zijn toorn maar 29een weinig zou ontbranden. eWelgelukzalig zijn allen die op Hem betrouwen.”

Kanttening 27Dit is, eer Hom as my ewige Seun, en neem Hom as jul Koning aan, glo in Hom, wees Hom onderdanig. Vgl. Gén. 41:40 se kanttekening. 1 Sam. 10:1.

Konklusie
Dit lyk darem of die DV ‘n beter vertaling en hulpmiddel gaan wees as die NAV, maar ek sal dit nie aanbeveel bo die meer betroubare OAV wat ons reeds het nie, wat in grondteks keuse, vertaalmetode en veral openbaringshistoriese Skrifverklaring baie meer getrou aan die Teks self is, soos o.a. te vinde in die geestelike historiese wortels van die Statenvertaling met sy kanttekeninge, die geloof wat eens vir ons oorgelewer is deur die Reformasie van die 16de, 17de eeu, wat ‘n terugkeer was sola Scriptura, solo Christo, ens., ook wat Skrifvertaling en Skrifuitleg betref. Dit is die geloof wat saamgevat en bely is in die Sinode van Dordt, en deur ons vadere gebring is na die suidpunt van Afrika, en verder versprei het in hierdie kontinent, die bybelse gereformeerde geloof.

Ja, daar kan verbetering in vertalings plaasvind, daar kan goeie hulpmiddels bykom en ons verder help om die geloof oor te dra aan die nageslag, maar op hierdie stadium lyk dit ongelukkig nie vir my dat die Direkte Vertaling, veral met sy notas en inleidings, baie daarmee gaan help nie, veral nie as ek sien hoe hul met die Messianiteit van die Psalms en OT oor die algemeen omgaan nie, dit is baie jammer.

Ons wag nog om die finale produk te ontvang en te evalueer, op hierdie stadium lyk dit vir my dat dit ‘n hulpmiddel (met sekere voorbehoude) kan wees, maar sal dit nie kan aanbeveel as amptelike kansel en Kerkbybel vir amptelike gebruik nie.  Ek raai mense aan om aan te hou om die OAV te gebruik en die kanttekeninge van die Statevertaling te gebruik om met verklarings te help. Selfs in hierdie sin is die Bybel met Verklarende Aantekeninge ook baie behulpsaam, en kan ek ook die volgende twee Studiebybels aanbeveel:

The Reformation Study Bible (NKV)

The Reformation Heritage KJV Study Bible

Sien ook hier waar ek reeds ‘n paar ander opmerkings oor die Direkte Vertaling geskryf het, oor ander onderwerpe waaroor mens ook besorg is:

Die Direkte Vertaling: ‘n Paar aantal Opmerkings om te oorweeg

Older Posts »

Categories