Posted by: proregno | August 15, 2017

Fundamentalisme: naam of brandmerk ?

Fundamentalisme: naam of brandmerk?

deur prof.dr. A. Th. van Deursen

Geneem met erkenning uit De Eeuw in ons Hart: Negenentwintig opstellen oor geschiedenis, geschiedschrijving en geschiedbeleving (Franeker: Van Wijnen, 1991), p.218-221. Vertaal deur Slabbert Le Cornu.

Inleiding – S Le Cornu

Daar word gereeld uitgevaar teen sogenaamde “fundamentaliste, veral Christen-fundamentaliste”, wat sogenaamd “onverdraagsaam en liefdeloos is.”  Dit wil voorkom asof woord-etikette oftwel brandmerke soos: ‘fundamentalis’, ‘biblisis’, ‘wettisis’, ‘nasionalis’, en watter -iste daarook mag wees, ‘n belangrike retoriese tegniek geword het om mee vandag in debat te gaan, om sodoende die anderkant se saak aan iets sogenaamd ‘skeef of gevaarlik’ te koppel, en hom dan in daardie negatiewe lig te beoordeel.

Vir die onkundige of lui hoorder of leser, wie se enigste bron van kennis net die TV,  koerante en die Huisgenoot is, is die koppeling wat gemaak word, dan reeds genoegsame ‘bewys’ om niks met daardie persoon of beweging of kerk te doen te wil hê nie.

Sodoende word daar baiemaal nie eers moeite gedoen met die inhoud van argumente nie, nee, die ideologiesgelaaide etiket of smeulende brandmerk verseël die saak as afgehandel: ons weet nou duidelik wie vriend of vyand is!

Met hierdie artikel van dr. van Deursen, is dit nou nie die doel om op die verskynsel van ‘fundamentalisme’ of enige ander -isme opsigself in te gaan nie, maar om die leser se aandag te vestig op die sofistiese retoriek wat baiemaal ingespan word met die gebruik of misbruik van sekere woorde in ‘n debat.

Sodra ‘n rigting of party ‘n naam kry, of hy hom die naam self gee en of ander hom die naam gee, het die naam twee betekenisse – een betekenis, waarin die party of rigting dit self gebruik, en een betekenis, waarin sy vyand of teenstander hom besig. – Perold

Ek stel vir dr. van Deursen aan die woord [opmerkings tussen hakies is bygevoeg – slc]:


Fundamentalisme: naam of brandmerk ?

Nuwe woorde kom meestal ongemerk ons taal binne. Jy weet nie wanneer jy dit die eerste keer gehoor het nie, maar plotseling is dit daar, die houdings, die beelde, die trendvolgers … Soms is die nuwe woord nodig om iets te benoem wat vroeër nie bestaan het nie, soos die ‘chip’ en die ‘CD’. Maar dit gebeur ook wel dat so ‘n woord geen nuwe begrip in die taal invoer nie, tog alleen bedoel is om ons oordeel [siening of interpretasie – slc] oor ‘n bestaande begrip te verander. …

Dan is daar ook nuwe woorde wat juis die teendeel mee beoog word. Dit wil sê dat die saak of die begrip waarvoor daardie woord gebruik word, iets bedenkliks is, waarmee die beskaafde Nederlander hom nie mee moet inlaat nie.

So ‘n woord is fundamentalisme.

Ek herinner my nog wanneer ek daardie woord die eerste keer gehoor het. Dit was in 1953, op ‘n internationale kongres van calviniste. Die enigstes wat hierdie term gebruik het, was die Amerikaanse deelnemers, en hulle bedoel daarmee iets wat alleen in hul land bestaan. Baie duidelik het hulle dit nie omskryf nie.  Die hoofkenmerk van fundamentaliste blyk wel te wees dat hulle nie rook nie. Hulle wys ook Skrifkritiek af, maar dit kon geen ware kenmerk wees nie, want dit doen ons almal wat op die kongres was, terwyl tog niemand van die aanwesiges hul fundamentaliste noem nie.

Later het ek begryp dat die rokery niks en tog weer baie daarmee te maak  het. Niks, omdat dit by die fundamentaliste in die eerste plek gaan om die handhawing van die Skrifgesag; baie, omdat die Amerikaanse fundamentalisme dikwels sy krag soek in bysake, wat tot hoofsake gemaak word. Daarom het die woord fundamentalisme byklanke van beperktheid, van  anti-intellektualisme, van twyfelagtige regsinnigheid. Daar blyk geen rede te bestaan om hierdie term oor te neem vir Nederlandse gebruik. Ouer woorde soos ortodoks en gereformeerd was duidelik genoeg.

Tog het die woord ook hier in de jare sestig opgeduik, as ‘n ongevraagde geskenk van die wetenskap. Wetenskap besorg ons wel gereeld met sulke verrassings. Veral die teologie is goed daarin, en hul dra ook baiemaal die eerste verantwoordelikheid daarvoor. In die (sinodaal) Gereformeerde Kerke kry die teoloë nuwe opvattings oor die gesag van de Skrif.  So ‘n opvatting moet dan ‘n naam hê, en jy het natuurlik die duidelikheid die beste deur ‘n geheel nuwe naam uit te dink. Dit doen hierdie teoloë nie. Hulle bly hulself gereformeerd noem, asof daar geen verskil was met Bavinck of met Calvyn nie. Maar vir hulle wat nie van mening verander het nie, en werklik eens gebly het met Bavinck en Calvyn, voer hul ‘n nuwe naam in: hulle is nou die fundamentaliste.

Dit is nie die eerste keer in die geskiedenis dat so ‘n kunsgreep toegepas word nie. Ook in die agtiende eeu het ‘n nuwe teologie in de kerke opgekom, en ook hulle kies ‘n naam uit vir hulle wat aan die ou teologie vashou: dit was die dwepers. Dit klink heelwat onvriendeliker as fundamentalis, en roep nog direkter die gedagte van fanatisme en bekromptheid na vore.  Maar die woorde is van dieselfde familie, en het ook dieselfde bedoeling. Dit wil wys op ‘n gebrek aan kwaliteit. Dit etiketeer nie net nie, maar spreek veral ook ‘n veroordeling uit.

Het ons dit nie nou oor so iets erenstig nie, sou ek sê dat ons hier te doen het met ‘n skeldnaam: jy noem iemand anders ‘n naam wat hyself nie gekies het nie, om daardeur te wil aanwys wat met hom makeer. Dit is nie te erg om met ‘n skeldnaam saam te leef nie.  Dit is seker geen skande om te staan op die Fondament nie.  Die smaad van die naam is nie te swaar om te dra nie.  Maar dit is ook nie ongevaarlik nie.  Die geskiedenis kan ons vertel hoe die dwepers vergaan het. Toe dit in die Afskeiding van 1834 tot ‘n volslae breuk kom tussen die ou en die nuwe teologie, moes die dwepers nie alleen net die Hervormde Kerk verlaat nie, maar moes hul ook die gevangenis ingaan.  Dit is mede moontlik gemaak deur die naam wat hul dra, want ons moet ons nie laat vergis oor 1834 nie.  Wat daar plaasgevind het is ongelooflik.  In ‘n beskaafde en verligte land, wat al eeue lank trots was op sy verdraagsaamheid, gaan mense gevangenis toe vir iets so onskuldigs soos om godsdiensoefeninge te hou.

Hoe kon dit nou gebeur?

Dit kon, omdat mense jarelank dwepers genoem is. Alleen die woord gee dan al duidelik aan dat hulle nie deug nie. Mense wys dit af, sien dit as iets agterliks en gevaarlik.  Daar was geen belangriker bewys nodig nie, die woord was genoeg. Met die vervolging teen sulke dwepers het die publieke opinie geen moeite nie.  Kan ons in hierdie tyd dieselfde van die fundamentalisme sê? Is hul posisie vergelykbaar met die van die dwepers aan die begin van die 19de eeu? Daar is ooreenkomste en verskille.

Die ooreenkoms is dat in beide gevalle dit die teoloë was wat die aanval geloods het. Moderne teologie is bereid om alles te verdra. Verskille tussen kerke het geen betekenis meer nie, en selfs verskille tussen godsdienste is nie meer van wesenlike belang nie: Jupiter, Wodan en Baäl is name van een en dieselfde Opperwese. Maar onverdraagsaam is die sogenaamde fundamentalisme. Fundamentalisme, soos ek eens in ‘n boek van ‘n (sinodaal) gereformeerde predikant lees, gee ‘n valse getuienis oor die Heilige Skrif, en is dus sonde teen die negende gebod. So ‘n uitspraak vind ek skrikwekkend, tog is dit wel kenmerkend vir die afkeer wat die term fundamentalisme by die moderne teoloë wek.

In koerante wat hierdie teologie ondersteun, word die fundamentalisme ook week vir week bestry. Die sogenaamde fundamentalisme mag daarin nie meer eers self aan die woord kom nie, behalwe in betaalde familie advertensies.

Maar bestryding is nie die ergste nie. Dit is selfs nuttig, as dit help om die verskille duideliker aan die kaak te stel.  Dit word bedenkelik wanneer daar nie meer sprake is van bestryding nie, omdat ons gearriveer het.  Dat fundamentalisme nie deug nie, so word geredeneer, kan elkeen langsamerhand uitvind.  Waar dit nou op neerkom is om die fundamentaliste op te voed.  Laat my ‘n kontemporêre teoloog as getuie inroep:

“In ‘n moderne beskawing moet ook godsdienste wat profetiese ideale verkondig, bewaar word van fanatisme en fundamentalisme,” aldus Walter Goddijn in die NRC/Handelsblad van 8 Maart 1989. Goddijn spraat hier van godsdienste in die meervoud, want sy woorde het ook betrekking op die jodedom en die islam. Hiermee kom ons dan by die groot verskil tussen die negentiende-eeuse dwepers en twintigste-eeuse fundamentaliste. Die eerste was uitsluitend ‘n variasie van die christendom, die tweede kom in alle godsdienste voor, of selfs ook in alle politieke strominge.  Hierdie woordgebruik is taamlik nuut, nie ouer as die jare tagtig van hierdie eeu nie [20ste eeu – slc], maar dit het onuitroeibaar geword.

Die woord fundamentalisme het daarmee ‘n andere betekenis gekry.

Dit verwys nie alleen na ‘n klassiek gereformeerde skrifbeskouing nie, maar dit het betrekking op alle moontlike godsdienstige en politieke ooortuigings. Daar is protestantse en rooms-katolieke, maar ook islamitiese en marxistiese fundamentaliste. Wat hul met mekaar in gemeen het, is hul onverdraagsaamheid. Fundamentalisme is dan niks meer as ‘n ander woord vir fanatisme nie. Dit is woorde wat gebruik word vir vliegtuigkapers, vir bomplanters, vir alle moontlike soorte van terroriste; en ook vir christene wat sê dat die Bybel die Woord van God is, en wat dus sê dat ons volgens die bybelse gebod moet lewe.

Noem jy al hierdie mense fundamentaliste, dan is die beroep op God se  gebod by voorbaat van sy krag ontneem. Na fundamentaliste hoef jy nie te luister nie. Sê Walter Goddijn dan nie dat alle godsdienste van fundamentalisme bewaar moet word nie? Die fundamentalis mag aan die diskussie nie meedoen nie. Die naam het sy brandmerk geword.

Daarom is die gebruik van dié woord meer as onsuiwer en onoukeurig. Natuurlik kan so ‘n woord nie deug, as dit geen onderskeid maak tussen Khomeini en Hendrik de Cock nie, en wanneer dit net so goed gebruik kan word vir Libanese terroriste en vir Nederlandse calviniste [… en bv. vir fariseërs én vir teonomiste … vir anabaptistiese individualisme én vir gereformeerde tuisskolers … vir wettisisme/legalisme én vir gereformeerde voorstanders van die regulerende beginsel … vir nazi’s/Israelvisie én vir gereformeerde afrikaners … vir Hitler én vir Totius, ens. – slc.]

So ‘n woord is daarom ontoereikend, dat dit om daardie rede uit die taal moet verdwyn.  Word dit wel gehandhaaf, dan is dit nie ongevaarlik nie. Dan sal die gelykstelling van hierdie vorme van ‘fundamentalisme’ veroordeling en verwerping kragtig bevorder.  Wie dit wil, moet dit maar duidelik sê, en dan liewers in onbedekte terme.  Wie dit nie wil nie, moet die woord liewers ongebruik uitlos.

‘n Naam behoort geen brandmerk te wees nie.

Fundamentalisme is dan niks meer as ‘n ander woord vir fanatisme nie. Dit is woorde wat gebruik word vir vliegtuigkapers, vir bomplanters, vir alle moontlike soorte van terroriste; en ook vir christene wat sê dat die Bybel die Woord van God is, en wat dus sê dat ons volgens die bybelse gebod moet lewe.  Noem jy al hierdie mense fundamentaliste, dan is die beroep op God se  gebod by voorbaat van sy krag ontneem. Na fundamentaliste hoef jy nie te luister nie.

________________________

Sien ook die volgende artikels: Fundamentalisme

Reformasie 500

Kom ons lees Romeine saam met Luther en Calvyn

Image result for die boek romeine

Romeine 1:18-25

18 Want die toorn van God word van die hemel af geopenbaar oor al die goddeloosheid en ongeregtigheid van die mense wat in ongeregtigheid die waarheid onderdruk, 
19 omdat wat van God geken kan word, in hulle openbaar is, want God het dit aan hulle geopenbaar. 
20 Want sy onsigbare dinge kan van die skepping van die wêreld af in sy werke verstaan en duidelik gesien word, naamlik sy ewige krag en goddelikheid, sodat hulle geen verontskuldiging het nie; 
21 omdat hulle, alhoewel hulle God geken het, Hom nie as God verheerlik of gedank het nie; maar hulle het dwaas geword in hul oorlegginge, en hul onverstandige hart is verduister. 
22 Terwyl hulle voorgee dat hulle wys is, het hulle dwaas geword 
23 en die heerlikheid van die onverganklike God verander in die gelykvormigheid van die beeld van ‘n verganklike mens en van voëls en viervoetige en kruipende diere. 
24 Daarom het God hulle ook in die begeerlikhede van hulle harte oorgegee aan onreinheid, om hulle liggame onder mekaar te onteer 
25 hulle wat die waarheid van God verruil het vir die leuen en die skepsel vereer en gedien het bo die Skepper wat geprys moet word tot in ewigheid. Amen. 

Notas:

1 Sien die inleiding op die leesreeks hier, en die res van die reeks hier.

Die doel van die reeks is nie om ‘n eie verklaring te gee van die boek Romeine nie, of om vir u die leeswerk en verklaarwerk te doen nie. Die doel is soos dit sê, om ‘saam’ met Luther en Calvyn Romeine deur te lees, deur hul kommentare/lesings daarop te raadpleeg, om te sien hoe hul met hierdie boek omgegaan het wat wesentlik sentraal gestaan het in die Protestantse Reformasie van die 16/17de eeu.

3. Ek gee wel hier en daar ‘n raamwerk of opmerkings, en gee ‘n paar aanhalings uit Luther en Calvyn se kommentare, maar net hier en daar wat my opval en wat ek met julle wil deel. So die vertrekpunt is altyd: ad fontes! = terug na die bronne, d.w.s. lees die Skrif (Romeine) en Luther en Calvyn se kommentare self.

4. Enige opmerkings oor ons Romeine lees saam Luther en Calvyn (RLC), kan hier onder of by die facebook inskrywing geplaas word.

5. Hier is Luther en Calvyn se kommentare gratis aanlyn:

Luther

Calvyn 


LUTHER OOR ROMEINE 1:18-25

1) Dit is veral die filosowe en magtiges van die wêreld wat die kruis verwerp, wat die waarheid van die evangelie onderdruk.

Moreover, in his opinion it was they who most strongly opposed the gospel and the word and the life of the cross and incited others to opposition against it. Therefore, he imputes guilt and sin seemingly to these alone and proclaims the wrath of God upon them. For to no one the preaching of the cross appears so foolish as to the philosophers and the men of power, because it goes contrary to all they are and feel.

2) Paulus spreek hierdie woorde nie net tot die Romeine nie, maar tot alle mense, omdat alle mense kollektiefs skuldig is aan die sonde.

For the sake of a clearer understanding we must note that the apostle rebukes in these words not the Romans only, as many believe. He addresses himself, not to certain persons, but to all people, including the Romans. This can be seen clearly in the words of the apostle below in ch. 3:9 of this letter: “We laid to the charge both of Jews and Greeks, that they are all under sin.”

He therefore excepts none, because he says “all.” One must imagine that, while speaking, the apostle has the entire world before his eyes as if it were one whole body. The members of this body are different; individually they have therefore not done all the apostle charges them with, but altogether they have done all of it (some by committing one fault, and others by committing another), so that he can attribute all these faults to the whole body and not to the head alone. For there can be no doubt that neither all Romans nor all Gentiles were guilty of all of this. But because as nonChristians they were members of this body, they are rebuked one with another. Such is the usage of the Scripture according to the second and fourth rule of Scriptural interpretation, i.e., it passes from a part to the whole and, conversely, from the species to the genus.

3) Predikers moet eerstens prominente leiers aanspreek waar hul in stryd met die evangelie optree en lewe.

The lesson he teaches here is that the preachers of the gospel must first of all rebuke the prominent leaders among the people, not, to be sure, in their own words produced from their own sick and perturbed minds, but in the words of the Gospel; i.e., they must show how and when they act and live counter to the gospel. …

So the letter of Paul is (as all preaching of the word of God must be) like a river that springs from Paradise and like the Nile that inundates all of Egypt. Yet such an inundation must start somewhere. So also the flood which the Lord releases through the apostle Paul covers the whole world and all peoples, but it makes its entry from the heads and leaders of this world and gradually overflows all others. This must be carefully noted. Otherwise, if we follow Lyra and those who agree with him, it will be very difficult to understand the letter, as there will then be no connection between what follows and what precedes, in view of the fact that he sees in the first chapter only the Romans criticized (which opinion also his Prologue supports) and yet what follows must be understood with respect to all nations, indeed the whole mass of the lost human race.

For it is the purpose of the apostle to demonstrate Christ as the savior of all men and not only of the Romans or of the Jews at Rome, though, to be sure, he shows him primarily to them—but then together with them also to others.

4) Die hele skepping getuig van die kennis van God, selfs die afgodedienaars bevestig dit deur die afgode wat hul maak in die plek van God.

That, as we read here, the knowledge of God was open to all men, and especially to idolaters, so that they are without excuses when it is proved to them that they had known the invisible things of God, namely, his very divinity and eternity and power, can plainly be demonstrated by the fact that all who made idols for themselves worshiped them and called them gods or God, believing that God was immortal (i.e., eternal) and also capable and able to help, thereby giving clear evidence that they had the knowledge of God in their hearts. …

And without a doubt, they have it because God gave it to them, as our text says. Their error was that in their worship they did not take the Godhead for what it is in itself, but changed it by fitting it to their own needs and desires. Everyone wanted the Godhead to be in him whom he happened to like, and thus they turned the truth of God into a lie.

5) Die afgodedienaars aanbid nie die ware God nie, maar ‘n verdigsel van hul verstand wat hulself geskep het.

If they did not “glorify him as God” (“ut Deum”) or as if he were God (sicut Deum), did they then glorify something else than God? He obviously seems to indicate this, and what follows has the same meaning: and changed the glory, etc. (Rom. 1:23), i.e., they did not worship him as God but as if he were the likeness of an image, and thus they did not worship God but a figment of their own making. This interpretation I readily accept. The Children of Israel, too, were rebuked for having worshiped Baal and calves, and yet they obviously intended to worship the true God in these symbols and idols, and this they were forbidden to do.

6) Die stappe van verderf is as volg wat lei tot afgodery: ondankbaarheid, nietige denke, duistere hart, dwalinge 

Now, take note of the order of the stages of perdition. The first is ingratitude or the failure to be grateful. Thus, Lucifer before the Fall was ungrateful to his Creator. It is the result of self-complacency: forgetting the giver, one delights in accepting gifts as if one had not received them.

The second is vanity: one feeds on one’s own self and all that is created and enjoys that which lets itself be used, and so one becomes necessarily vain “in his own thoughts,” i.e., in all one’s plans, efforts, and undertakings. For whatever one looks for and seeks is altogether vain, because one seeks only himself, i.e., his own glory, delight, and advantage.

The third is deluded blindness: deprived of the truth and immersed in vanity, one necessarily becomes blind in one’s whole feeling and thinking because one is blocked in upon himself. Thus confined to darkness, what else can one undertake but what one who blindly wanders about looks for in his ignorance? For a blind man easily falls into error; indeed, in a way, he is always in error.

Therefore the fourth is to be in error toward God, and this is the worst because it leads to idolatry. To have come this far means to have come to the abyss. For to one who has lost God, nothing is left but to be exposed to every kind of turpitude that the devil invents. The result is that deluge of evils and bloodshed of which the apostle speaks below.

7) Subtiele geestelike afgodery is wanneer ons God aanbid nie soos Hy is nie, maar wat ons uitdink en begeer Hy moet wees.

By the same stages, people even today come to commit spiritual idolatry of a more subtle kind, and it is quite frequent: they worship God not as he is but as they imagine and desire him to be.

Ingratitude, namely, and the love of vanity (i.e., the sense of selfimportance
and of self-righteousness or, as one says, of “good intentions”) delude people terribly, so that they become incorrigible, unable to believe anything else but that they behave splendidly and are pleasing to God. Thus, they make themselves a gracious God, though this does not correspond to reality. And so they worship the product of their own imagination more truly than the true God himself, who they believe resembles this product of their fancy.

Here now “they change him into the likeness of their own imagination” (Rom. 1:23), which exists only in their corruptible minds that know only carnal desires. See, then, how great an evil ingratitude is: it produces a love of vanity, and this results in blindness, and blindness in idolatry, and idolatry brings about a whole whirlpool of vices.

Gratitude, however, keeps the love for God and thus holds the heart directed toward him. Because it is thereby also illumined, it worships, once it is illumined, only the true God, and to this worship there soon attaches itself the whole chorus of virtues.

8) Die ‘oorgee aan hulself’ is ‘n opdrag, ‘n bevel van God. Die Here gebruik die duiwel en bose geeste om sy oordele uit te voer oor hulle wat Hom verwerp. 

This “giving up” is not so much a permission as a commission, a command, of God. This is plainly shown in the last chapter of the first book of Kings (I Kings 22:2,2, f.), where the Lord says to the lying spirit that he should entice Ahab, the King of Israel: “Thou shalt entice him, and shalt prevail also; go forth and do so.” Then follows the word of the prophet addressed to the same king: “Now, therefore, behold, the Lord has put a lying spirit in the mouth of all thy prophets.” So also David said of him who cursed him (II Sam. 16:10): “Because the Lord has said unto him, Curse David, … let him alone, and let him curse; for the Lord has bidden him.” In the same way the Lord orders also the devil or the flesh to tempt and overwhelm a man who deserves before God that this should happen to him because of his impiety. …

9) Die Here beveel nie die mens om boosheid te doen nie, of dat sonde sy wil is nie.

For it is not correct to say that God orders man to do evil—no, one must rather say that he deserts him so that he cannot resist the devil, who now goes into action by the command and will of God. We may twist and turn the matter as much as we want: we must assert that it is God’s will that a man be overwhelmed by sin; moreover, he wills this by his good pleasure in so far as he lets him be overcome by that which he [God] hates most, causing him to become enslaved to that which He intends to punish most. For this is the greatest severity: to deliver someone into the hands of him whom he hates most.

It does not follow from this that God wills sin, even though it is done by his will; but what follows is that he does not will it at all and that he hates it. For he lets it be done by his will in order that a man be subjected to what he hates most so that this man may know what a terrible judgment hangs over him; and so God by his will lets that become a fact which he hates most only for the purpose of punishing him, for there is nothing more base than sin. Therefore, in order to let a man who is already covered with shame become subject to sin, He lets that be done which he consistently forbids. Therefore, God lets sin be done, not for sin’s sake, but for the sake of penalty and punishment. Just as a man who sins does not will to sin for the sake of sinning (for he would rather that there were no sin) but for the sake of a good which he pursues, so also God wills sin, not for the sake of sin (for he, too, would rather that it were not and he hates all that is sin), but for the sake of punishment and the ill that is contained in it so that he may have regard for the punishment rather than the sin.

This, to be sure, God alone may will. For he is not bound not to will that there be sin, although by his nature he necessarily can neither will nor love it, but he can will and love it, not in so far as it is sin, but in so far as it is punishment. Just so, a father hates to see his son dirtied and stained, yet when the son commits a grave offense, he elects to stain him not in order thereby to please himself but in order to soil the son. Those, therefore, who want to infer from this that God loves and wills evil think in much too simple terms, but still more simple-minded are those who deny that God wills evil only in order that they be not forced to the conclusion that he allows sins to happen.

Therefore, God measures justly when he elects what is evil in sin for the purpose of punishing man, for thereby he elects what is good in sin. For punishment consists (not, as Lyra thinks, in sinning itself per accidens, but) in the vileness of sin. For it is something painful to be or have been subject to a vile sin. The apostle clearly indicates this when he says: “Wherefore God gave them up to sin, that their bodies should be dishonored among themselves” (Rom. 1:24). For no other punishment is so ignominious as that which one receives when one is cast into sin. For it is more shameful to be cast into a vile sin than to bear any kind of penalty.

Hence, it is not correct to say, as Lyra does, that because God withholds his grace and thus makes sin possible, sin is per accidens also the penalty for sin. No, no! Sin, or rather the shame which is connected with sin, is in itself the penalty. The fact that grace is withheld is not the punishment. God intends it to be so; he despises sin, to be sure, yet because he cannot bring about shame except in connection with sin, he wills that a man commit sin in order that this shame should overwhelm him. If it were at all possible that such ignominy could become a fact without sin, God would bring this about and he would prohibit sin. But this cannot be.

10) Luther se beskrywing van onreinheid en om die liggaam te onteer. ‘n Lewe van gebed hou ons rein, na gees en liggaam.

The apostle identifies this kind of dishonor as uncleanness and effeminacy. In I Cor. 6:9 f., he says: “Be not deceived: neither fornicators, nor adulterers, nor the effeminate, nor abusers of themselves with men, etc., shall inherit the Kingdom of God.” And in Eph. 5:3: “All uncleanness or covetousness, let it not even be named among you, as becomes saints.” And in II Cor. 12:21: “They have not repented of the uncleanness and fornication and lasciviousness which they committed.” He calls it also a contumely and a disgrace. For as the glory of the body (at least in this connection) lies in chastity, continence, and, at least, its proper use, so its disgrace consists in its unnatural abuse. Just as a golden vessel is ennobled when it is used as a container of a noble wine, and disgraced when it is used as a container of excrement and filth, so our body (in this respect) is ordained to an honorable marriage and to chastity which is still more honorable. But it is most disgraced and humiliated, not by adultery and unchastity, but by being polluted by an even worse turpitude.

Now “uncleanness,” or effeminacy, is every intentional and individual
pollution that can be effected in various ways, as by the passionate incitement of lascivious thoughts or by the rubbing of the hands or by the petting of another’s body, especially that of a woman, or by obscene movements, etc. I call this kind of uncleanness “intentional” in order to except that pollution which may happen during the night, or even the day, and during waking hours but, as many experience it, is involuntary because it is not brought about intentionally. I call it “individual” because when it happens in sexual intercourse with a person of the same or the other sex it is called by a different name.

Rule: I hardly believe that a young person is chaste if he has no spark of devotion to God in his heart but goes about freely without a concern for God. As he must live either by the flesh or the spirit, either his flesh or his spirit must become inflamed. And there is no better victory over the ardor of the body than the flight and aversion from it by means of devout prayer. For when the spirit is filled with fervor, the body soon cools off and becomes cold, and conversely.

11) Sonder die Gees kan niemand reg dink oor God nie (dus ware teo-logie beoefen nie).

In their presumptuousness they dare assert that God’s nature, his righteousness, and his mercy are what they think they ought to be, as if they were filled and, indeed, drunk with the spirit that searches the deep things of God, which in fact they completely lack. Of this sort are the heretics, the Jews, the folk of spiritual pride, and all who are outside God’s grace. For no one can think rightly about God unless the Spirit of God is in him. Apart from him, he will speak and judge wrongly about whatever may come under his judgment—God’s righteousness or mercy, himself or others. For the Spirit of God must give testimony to our spirit.


CALVYN OOR ROMEINE 1:18-25

1) Goddeloosheid en ongeregtigheid wys op die ondankbaarheid van die mens. God word daardeur van sy eer gestroop.

But by these two words one thing is designated, and that is, ingratitude towards God; for we thereby offend in two ways: it is said to be asebeia, impiety, as it is a dishonoring of God; it is adikia, unrighteousness, because man, by transferring to himself what belongs to God, unjustly deprives God of his glory. The word wrath, according to the usage of Scripture, speaking after the manner of men, means the vengeance of God; for God, in punishing, has, according to our notion, the appearance of one in wrath. It imports, therefore, no such emotion in God, but only has a reference to the perception and feeling of the sinner who is punished. Then he says that it is revealed from heaven; though the expression, from heaven, is taken by some in the sense of an adjective, as though he had said “the wrath of the celestial God;” yet I think it more emphatical, when taken as having this import, “Wheresoever a man may look around him, he will find no salvation; for the wrath of God is poured out on the whole world, to the full extent of heaven.”

2) Die skepping getuig van God, en alle mense behoort deur daarna te kyk die Outeur van die skepping te erken.

By saying, that God has made it manifest, he means, that man was created to be a spectator of this formed world, and that eyes were given him, that he might, by looking on so beautiful a picture, be led up to the Author himself.

3) Weens die sonde is die mens blind om God reg te ken, daarom het hy geloof nodig om God weer reg te ken.

So that they are inexcusable. It hence clearly appears what the consequence is of having this evidence — that men cannot allege any thing before God’s tribunal for the purpose of showing that they are not justly condemned. Yet let this difference be remembered, that the manifestation of God, by which he makes his glory known in his creation, is, with regard to the light itself, sufficiently clear; but that on account of our blindness, it is not found to be sufficient. We are not however so blind, that we can plead our ignorance as an excuse for our perverseness. We conceive that there is a Deity; and then we conclude, that whoever he may be, he ought to be worshipped: but our reason here fails, because it cannot ascertain who or what sort of being God is.

Hence the Apostle in Hebrews 11:3, ascribes to faith the light by which man can gain real knowledge from the work of creation, and not without reason; for we are prevented by our blindness, so that we reach not to the end in view; we yet see so far, that we cannot pretend any excuse. Both these things are strikingly set forth by Paul in Acts 14:16-17, when he says, that the Lord in past times left the nations in their ignorance, and yet that he left them not without witness (amarturon,) since he gave them rain and fertility from heaven. But this knowledge of God, which avails only to take away excuse, differs greatly from that which brings salvation, which Christ mentions in John 17:3, and in which we are to glory, as Jeremiah teaches us, Jeremiah 9:24

4) Deur die dwaasheid van die gemoed skep die sondige mens ‘n fiktiewe nuwe god.

Having feigned such a God as they could comprehend according to their carnal reason, they were very far from acknowledging the true God: but devised a fictitious and a new god, or rather a phantom. And what he says is, that they changed the glory of God; for as though one substituted a strange child, so they departed from the true God. Nor are they to be excused for this pretense, that they believe that God dwells in heaven, and that they count not the wood to be God, but his image; for it is a high indignity to God, to form so gross an idea of his majesty as to dare to make an image of him. But from the wickedness of such a presumption none were exempt, neither priests, nor statesmen, nor philosophers, of whom the most sound-minded, even Plato himself, sought to find out some likeness of God.

5) Die Here gee die goddelose oor aan hul dwalinge en afvalligheid, wat hul verdien het.

God therefore gave them up, etc. As impiety is a hidden evil, lest they should still find an evasion, he shows, by a more palpable demonstration, that, they cannot escape, but must be held fast by a just condemnation, since such fruits have followed this impiety as cannot be viewed otherwise than manifest evidences of the Lord’s wrath. As the Lord’s wrath is always just, it follows, that what has exposed them to condemnation, must have preceded it. By these evidences then he now proves the apostasy and defection of men: for the Lord indeed does so punish those, who alienate themselves from his goodness, that he casts them headlong into various courses which lead to perdition and ruin. And by comparing the vices, of which they were guilty, with the impiety, of which he had before accused them, he shows that they suffered punishment through the just judgment of God: for since nothing is dearer to us than our own honor, it is extreme blindness, when we fear not to bring disgrace on ourselves; and it is the most suitable punishment for a reproach done to the Divine Majesty. This is the very thing which he treats of to the end of the chapter; but he handles it in various ways, for the subject required ample illustration. …

6) Die oorsaak van sonde is nie van die Here nie.

As to the manner in which God gives up or delivers men to wickedness, it is by no means necessary in this place to discuss a question so intricate, (longam — tedious.) It is indeed certain, that he not only permits men to fall into sin, by allowing them to do so, and by conniving at them; but that he also, by his equitable judgment, so arranges things, that they are led and carried into such madness by their own lusts, as well as by the devil. He therefore adopts the word, give up, according to the constant usage of Scripture; which word they forcibly wrest, who think that we are led into sin only by the permission of God: for as Satan is the minister of God’s wrath, and as it were the executioner, so he is armed against us, not through the connivance, but by the command of his judge. God, however, is not on this account cruel, nor are we innocent, inasmuch as Paul plainly shows, that we are not delivered up into his power, except when we deserve such a punishment. Only we must make this exception, that the cause of sin is not from God, the roots of which ever abide in the sinner himself; for this must be true,

“Thine is perdition, O Israel; in me only is thy help.” (Hosea 13:9) [51]

By connecting the desires or lusts of man’s heart with uncleanness, he indirectly intimates what sort of progeny our heart generates, when left to itself. The expression, among themselves, is not without its force; for it significantly expresses how deep and indelible are the marks of infamy imprinted on our bodies.

_______________________________

Die hele reeks is hier beskikbaar: Reformasie 500: LRLC

WEES GEWAARSKU!

Plek en datum: GK Matlabas 2017-07-17

Lees: Psalm 1 en 2

Teks: 2:10 Wees dan nou verstandig, o konings; laat julle waarsku, o regters van die aarde!

Tema: ‘n Waarskuwing teen die grondwet.

Psalms: 92:1,2; 92:3,4; 1:1,2; 2:1,2; 2:5,6.

Prediker: ds. Gustav Opperman

(Nota: hierdie en ander preke van ds. Opperman kan ook hier op youtube gekyk word: Woorde uit sy Woning)

________________________________

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

So was die skole nou weer in die nuus …

meer spesifiek die hofsaak rondom godsdiens in skole …

So het die regter die uitspraak gelewer,

heeltemal korrek volgens die land se grondwet,

dat daar wel godsdiens op skool mag wees …

dat die staat se skole wel

die Christelike geloof mag verkondig,

maar hulle mag nie Jesus

as die enigste weg en die waarheid

en die lewe verkondig nie.

Dit sou diskriminerend teenoor ander gelowe wees.

 

Volgens die land se grondwet is dit heeltemal korrek …

en u weet,

so word daar gesê:

Suid-Afrika het een van die beste grondwette in die wêreld.

 

Hoe moet die geloofsgemeenskap hierop reageer?

Die Tussenkerklike Raad,

bestaande uit die NG Kerk, die Hervormde kerk

en ook ons kerkverband, die GKSA

het ‘n verklaring uitgereik

wat sy verligting uitspreek

dat ons eintlik maar kan aangaan

soos ons nog altyd aangegaan het.

 

Een koerantopskrif lui:

Bly koelkop en sien dat almal wen.

Dis geskryf deur ‘n voormalige redakteur van die Kerkbode.

 

Bly koelkop, moenie opgewonde raak nie.

Almal kan wen in die situasie.

Dis ‘n wen-wen situasie.

Liewe Jesus wen, Allah wen, Krishna wen,

Boeddha wen, die Ateïs wen,

die Voorvaders wen, almal wen.

 

Is die nie wonderlik nie?

Ons het darem nog ‘n grondwet

wat nie soos die Amerikaanse grondwet

heeltemal téén godsdiens is nie.

 

Maar sê nou, broeders en susters,

sê nou ek dien ‘n HERE, ‘n jaloerse God,

‘n HERE wat vir sy volk gesê het:

Hoor, Israel, die HERE onse God is ‘n enige HERE.

 

‘n HERE wat nie van ‘n wen-wen situasie deel wil wees nie,

maar Een wat die eindes van die aarde

as sy besitting opeis?

Een wat nie koelkop gaan bly nie,

Een Wie se toorn gou kan ontvlam,

soos ons in Psalm 2 gelees het?

 

As dit my HERE is,

dan moet ek soos Dawid die mense waarsku,

die owerhede, bewindhebbers en meningsvormers waarsku:

Wees dan nou verstandig, o konings;

laat julle waarsku, o regters van die aarde

Julle is besig

om op die rand van die vulkaan te speel.

 

Kom ons kyk in meer besonderheid na Psalm een en twee.

Volgens baie verklaarders kan die twee psalms

as ‘n inleiding tot die hele Psalmbundel gesien word.

Hulle moet dan ook as ‘n eenheid beskou word.

Hulle behoort saam gelees te word.

 

Psalm 1 begin met die welgeluksaliges

en Psalm 2 word met dieselfde welgeluksaliges afgesluit.

Die welgeluksaliges is die mense

wat nie net wel is nie,

wat nie net gelukkig is nie,

maar boonop nog salig is.

Beter kan jy nie kry nie.

 

Teenoor hulle is daar ‘n ander soort mens:

goddeloos …

nie noodwendig sonder godsdiens nie,

maar wel sonder die ware God,

sonder die beskerming van God se Seun, die Gesalfde,

Goddeloos.

Ellendiger kan jy nie kry nie.

 

Dis die uitwerking van die verskriklike kloof

wat dwarsdeur die Bybel loop …

van Genesis 3 af

waar die Saad van die vrou

teenoor die saad van die Slang gestel word

tot die laaste verse in die boek Openbaring

waar die regverdiges

tot die poorte van die heilige stad toegelaat word.

 

Hulle geniet die vrugte van die boom van die lewe,

geplant by die hemelse waterstrome …

Die boom van die lewe en die vrugte daarvan …

is hulle s’n.

 

En die goddeloses

almal wat leuens liefhet en dit doen (Op 22:15)?,

Hulle sal buite gelaat word…

Hulle is nie te vinde

in die vergadering van die regverdiges nie.

 

Dis die verskil tussen die koring en die kaf,

waarna Johannes die Doper ook verwys het.

 

Net nog iets oor die Psalms

en hulle rol in die Bybel.

Ons moet verstaan

dat toe die meeste van die psalms geskryf was,

was daar eintlik nog net vyf boeke van die Bybel beskikbaar …

die eerste vyf boeke van Moses

of die Pentateug, soos dit bekend staan.

 

Nie dat dit baie saak maak nie,

want die Pentateug of die Wet,

soos dit ook genoem word,

bevat die kern van dit

wat in elk geval in die res van die Bybel staan.

Die verlossingsboodskap is daar.

Die waarskuwinge en die oordele …

dis alles reeds daar.

 

So, wanneer Dawid die gelowiges oproep

om die HERE se wet te oordink,

dag en nag te bepeins

wanneer hy daardie onderskeid tref tussen

die kring van die spotters en die regverdiges,

dan verwys hy eintlik na diegene

wat erns maak met die HERE se woord.

wat erns maak met die Bybel van destyds,

die eerste vyf boeke van Moses.

 

In daardie boeke lees ons reeds genoeg

van die mens se opstand teen die HERE,

van die mensdom se hoogmoed,

van hulle planne en hulle samesweringe.

Hulle samesweringe

om die bande van God se wet stukkend te ruk,

om die toue van God se verbondsbepalinge

van hulle af te werp.

 

Van Adam af na Kain na sy nageslag

tot die konings van Kanaän tot die toringbouers van Babel

tot die Sodomiete tot die Egiptiese Farao’s

tot die Amalekiete tot die Moabiete

tot die sameswering van Balak en Bileam …

Die konings van die aarde staan gereed,

en die vorste hou saam raad teen die Here

en teen sy Gesalfde [en sê:]

Laat ons hulle bande stukkend ruk

en hulle toue van ons afwerp.

 

Hulle hou saam raad.

Die raad van die Goddeloses van Psalm een

brei uit tot die raad van konings

en vorste en regters in Psalm twee.

Dis nie net meer gewone Goddeloses

wat hulself bokant God se wet stel nie,

dis nie net die simpel sondaars

wat neersien op die HERE se woord nie,

dit is ook die maghebbers, die meningsvormers, die ikone,

die professore, die kenners …

en hulle kom saam,

hulle hou saam kodesa

hulle vorm alliansies …

hulle skryf hulle eie grondwette …

hulle stel hulle eie manifeste op …

 

Ons het nie die HERE se wette nodig nie,

sê hulle.

Ons gaan ons nie deur die Tien Gebooie

of wat ookal laat bind nie.

 

Maar meer nog, hierdie opstand is persoonlik …

dis nie net gerig teen die wetboek nie …

dis ook gerig teen die heilige Wetgewer self.

 

Die vorste hou saam raad teen die HERE

en teen sy Gesalfde.

Dis gerig teen die HERE se Gesalfde, teen sy Christus.

Dis die gerig teen die Een

wat die Vader aangestel het

om alles wat in die wetboek staan,

uit te voer.

 

Dis gerig teen die Lam van God.

Hulle sê,

net soos Farao gesê het:

ons het nie hierdie HERE nodig nie.

Ons het ons eie gode …

die gode van die Nyl sorg vir ons,

die Songod sorg vir ons …

Trouens ons Farao’s is self gode.

Kyk hoe ongelooflike indrukwekkend is die piramides

wat vir hulle gebou is!

 

Daarom,

terwyl die Israeliete met heilige ontsag besig was

om hulle huise met die bloed van die Pasgalam beveilig,

gaan Farao en sy mense hulle gewone gang …

Toe,

terwyl die Israeliete bewend

agter hulle bebloede deurkosyne skuil,

kom God se oordeel oor die land …

en daar was nie ‘n Egiptiese huis,

wat nie deur die dood getref was nie.

 

En dit was die Tiende plaag,

nadat daar al nege ander was,

nege ander plae

om die Egiptenare en Israel te waarsku:

moenie met die HERE se genade speel nie.

 

Daarna het die Farao en al sy manne in die Rooi see verdrink.

 

Die bloed van die Pasgalam red, broeders en susters.

Die bloed van die God se Gesalfde red.

Dis wat God se heilige wet vir ons sê.

Hoor wêreld, luister mensdom.

Wees dan nou verstandig, o konings;

laat julle waarsku, o regters van die aarde.

 

Hierdie was die ook belangrikste les,

wat die kinders in Israel moes leer,

met die instelling van die Pasga moes leer.

Met die paasfees en elke ander dag moes die kinders leer …

dis wat die HERE gedoen het,

dis wat die HERE vir ons gedoen het,

dis wat die HERE vir my gedoen het

toe ek uit Egipteland getrek het …

 

En dit moet vir jou as teken wees op jou hand

en ‘n gedenkteken tussen jou oë,

(met ander woorde

dit moet jou doen en jou denke oorheers)

sodat die wet van die HERE in jou mond mag wees;

want met ‘n sterke hand

het die HERE jou uit Egipte uitgelei (Eks 13:8,9).

 

Welgeluksalig is die man

wie se behae in die wet van die Here is,

en hy oordink sy wet dag en nag …

en hy vertel dit vir sy kinders en kleinkinders,

skerp dit vir hulle in

en spreek daaroor

as jy in jou huis sit

en as jy op die pad is

en gaan lê

en as jy opstaan (Deu 6:7).

 

Om Psalms een en twee op te som:

ons leer uit die boeke van Moses

en uit die res van die Bybel:

God se Gesalfde is die Een wat redding bring,

maar God se Gesalfde is ook die Een

wat oordeel bring …

die verskriklike oordeel.

 

Die boek Openbaring is tog te duidelik daaroor.

Daar is dit die geslagte Lam

wat telkens die plae en die oordele oor die mensdom laat kom.

 

Van al die erdepot mense

van al die erdepot konings sal daar skaars skerwe oorbly

nadat die Gesalfde se ysterstaf deur hulle geswaai het.

 

Die Goddelose sal nie bestaan in die oordeel nie.

 

Wat is die kosbaarste les

wat ‘n kind kan leer,

oor en oor kan leer,

belangriker as enigiets anders?

My kind, my dierbaarste kind,

ons kan nie

niemand kan

vir Christus wegkruip nie,

niemand kan Hom ontvlug nie,

maar ons kan by Hom skuil,

ons kan agter sy bloed skuil.

 

Welgeluksalig is diegene

wat dit dag en nag oordink.

 

Welgeluksalig is almal wat by Jesus, die Gesalfde skuil!

U sien, die skuilplek, wat die mensdom nodig het,

is nie ‘n skuiling teen ander mense nie,

is nie teen die magte van chaos en anargie

wat besig is om ons land

en die wêreld oor te neem nie,

nie teen die Islamiete

wat besig om die weste te verower nie …

Ons het skuilplek nodig teen God se Gesalfde,

wat aan die kom is …

Hy wat kom

om die dooies en die lewendes te oordeel.

 

Daarom, geliefdes dien die HERE,

maar doen dit met vrees, met ontsag.

Wees bly oor julle verlossing,

juig daaroor …,

maar juig daaroor met bewing.

Dis mos wat ons in Psalm 2 vers 11 gelees het …

juig met bewing.

 

Dis ‘n woord vir die kinders van Sion,

vir die kerk, vir die geloofsgemeenskap.

Dis ‘n waarskuwing vir die geloofsgemeenskap

en hulle leiers.

 

U weet

hulle het ook die waarskuwing nodig,

is dit nie so nie?

Moses was mos self ongehoorsaam aan die HERE

en hy het nie die Beloofde Land binnegegaan nie.

Sy broer Aaron, het ‘n Goue Kalf gebou.

Hulle suster Miriam was opstandig

en daarvoor was sy met melaatsheid getref …

So kan ek aangaan …

 

In sy eerste brief skryf Paulus aan die Korintiërs:

God het in die meeste van hulle geen welgevalle gehad nie,

want hulle is neergeslaan in die woestyn (1 Kor 10:5)

 

So waar staan ons vandag, geliefdes,

ons wat tans besig is

om die een plaag van God na ander in hierdie land te ervaar?

 

Waar staan ons?

Ons staan daar

waar die Suid-Afrikaanse geloofsgemeenskap

sedert 1992 gestaan het …

toe daar vir die opstel van ‘n nuwe grondwet saam gebid was …

saam met die ander gelowe gebid was …

Ons staan presies daar in Kempton Park

toe die Rabbi en die Biskop en die Imam

en die Hindu en die Dopper Professor saam gebid het

dat elkeen se god die nuwe grondwet sal seën.

 

Ons staan presies daar waar ‘n ander Dopper Professor

verlede maand hand om die lyf met ‘n Allah aanbidder gestaan het …

ook nadat daar op die voormalige PUK kampus saam gebid was.

Dis die universiteit

wat eens bekend gestaan het

as die Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys.

Hulle leuse het destyds uit die boek van die Psalms gekom:

In u lig.

Psalm 36 vers 10

By die HERE is die fontein van die lewe,

in sy lig sien ons die lig.

 

Toe die professor oor hierdie saambiddery uitgevra is,

het die hy geantwoord:

“die universiteitsowerheid moet die werklikheid bestuur

waarin hulle staan”.

 

Dis nou maar hoe dit is.

 

So moet die onderskeie skoolgemeenskappe

ook maar nou die werklikheid bestuur

waarbinne hulle staan.

Dis die werklikheid van die land se grondwet.

Ons moet koelkop bly

en sien dat almal wen.

 

Dit beteken die dominee of die pastoor nog welkom is

om die skool te kom open.

Hy mag maar vir kinders sê

dat Liewe Jesus almal lief het,

dat Liewe Jesus wil hê

dat hulle hul bes moet doen,

dat hulle die bal vir Jesus moet skop,

dat hulle tot alles in staat is

deur Jesus wat vir hulle krag gee …

 

Hy mag hulle maar hulle aanmoedig

om alles vir die Egiptiese roeispan uit te haal.

Hulle mag hulle maar aanspoor

dat as hulle baie hard werk

hulle ook eendag ‘n piramide sal kan bou,

maar Psalm 2,

mag die dominee nie voor die kinders oopmaak nie.

Dit sal teen die grondwet wees.

 

Psalm 2 sê:

Wees dan nou verstandig, o konings;

laat julle waarsku, o regters van die aarde.

Julle staan onder die oordeel van die Gesalfde.

Amen.

REFORMASIE 500

KAN ALLEEN VOLWASSENES GLO,

OF OOK KLEIN KINDERTJIES ?

Sien die volgende oordenking (19 Februarie) van dr. SJ van der Walt in sy boek Die Vaste Fondament: Dagboek uit die Heidelbergse Kategismus:

“ONS WORD IN CHRISTUS INGELYF, MAAR NEEM SY WELDADE AAN” — Vr. 20.

“En sonder geloof is dit onmoontlik om God te behaag; want hy wat tot God gaan, moet glo dat Hy is en ‘n beloner is van die wat Hom soek” — Hebr. 11:6.

Die geloof het twee kante, nl. ‘n passiewe en ‘n aktiewe kant. Die geloof is iets wat in ons gewerk word deur die wederbarende werking van die Heilige Gees. Deur die sonde het ons die vermoë verloor om te kan glo. Al hoor ons Gods Woord duisend maal en sien ons al sy wondere dag na dag, sal ons nogtans nie in God glo nie tensy Hy ons die geloof skenk. So lees ons byvoorbeeld in Efesiërs 2:8: “Want uit genade is julle gered,’ deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: die is die gawe van God”.

En hierdie genadegawe van God is nie beperk tot diegene wat volwasse is nie, maar selfs die kindertjies van verbondsouers kan dit in hul hartjies besit, al weet hul self nie daarvan nie. Hulle besit dit as ‘n vermoë of aanleg of onbewuste gerigtheid van hul sielsvermoëns. Hulle besit die geloof in kiem, al sluimer dit nog daarbinne in hul harte. ‘n Kind kan dus ook wedergebore en daarom gelowig wees, al besef hy nog niks daarvan nie. En daarom kan hulle ook deur die geloof salig word as hulle sterwe. Hulle sterf dan nie as ongelowiges nie maar as gelowiges. Hulle is deur die geloof in Christus ingelyf en word daarom deur Hom gered.

Die wederdopers beroep hulle dan ook ten onregte op ‘n teks soos Markus 16:16. Daar word wel gesê: “Hy wat glo en hom laat doop, sal gered word…. “, maar die woorde is deur Jesus gespreek toe Hy sy dissipels uitgestuur het om die Evangelie te gaan verkondig onder die heidendom.

En dit spreek vanself dat by die sending onder die heidene alleen die volwassenes wat tot bekering kom en gelowig word, gedoop kan word. Waar ons egter te doen het met verbondskinders van gelowige ouers, is dit heeltemal ‘n ander saak. Hulle word beskou as geheilig in Christus en ontvang die teken van die verbond, nl. die doop, in die Nuwe Testament en die besnydenis onder die Ou Testament. Ons sal hierop egter later terugkom.

Alhoewel ons niks kan doen aan ons wedergeboorte nie, net so min as aan ons geboorte, beteken dit egter nie dat ons soos ‘n klip is wat gedra moet word nie. Die wedergeboorte verwek die geloof in ons, en die vrug van die geloof is dat ons dan Christus aanneem as ons persoonlike Saligmaker. Sodra ons ‘n bewuste lewe begin lei, groei die geloofsbewussyn in ons ook op en ons besef al duideliker wat ons eers net vaag gevoel het, nl. dat ons Verlosser leef en ons sal lewe. En so neem ons Christus dan aan van ganser harte en wy ons hele lewe aan Hom toe. Hy word vir ons alles in die lewe, en ons kleef Hom aan as ons hoogste goed.

Ons kry hom hartlik lief en laat ons deur Hom lei en regeer. Ons kan nie meer sonder Hom lewe nie, en as Hy ons sou verlaat, sou ons sterwe. Dit kan egter nie gebeur nie, omdat Hy ons ook aangeneem het en sy lewe vir ons afgelê het.

Reformasie 500

Kom ons lees Romeine saam met Luther en Calvyn

Image result for die boek romeine

Romeine 1:16,17

16 Want ek skaam my nie oor die evangelie van Christus nie, want dit is ‘n krag van God tot redding vir elkeen wat glo, eerste vir die Jood en ook vir die Griek. 17 Want die geregtigheid van God word daarin geopenbaar uit geloof tot geloof, soos geskrywe is: Maar die regverdige sal uit die geloof lewe.

Notas:

1 Sien die inleiding op die leesreeks hier, en die res van die reeks hier.

Die doel van die reeks is nie om ‘n eie verklaring te gee van die boek Romeine nie, of om vir u die leeswerk en verklaarwerk te doen nie. Die doel is soos dit sê, om ‘saam’ met Luther en Calvyn Romeine deur te lees, deur hul kommentare/lesings daarop te raadpleeg, om te sien hoe hul met hierdie boek omgegaan het wat wesentlik sentraal gestaan het in die Protestantse Reformasie van die 16/17de eeu.

3. Ek gee wel hier en daar ‘n raamwerk of opmerkings, en gee ‘n paar aanhalings uit Luther en Calvyn se kommentare, maar net hier en daar wat my opval en wat ek met julle wil deel. So die vertrekpunt is altyd: ad fontes! = terug na die bronne, d.w.s. lees die Skrif (Romeine) en Luther en Calvyn se kommentare self.

4. Enige opmerkings oor ons Romeine lees saam Luther en Calvyn (RLC), kan hier onder of by die facebook inskrywing geplaas word.

5. Hier is Luther en Calvyn se kommentare gratis aanlyn:

Luther

Calvyn 


LUTHER OOR ROMEINE 1:16,17

1 Die ‘krag van God’ is nie wat Hy in Homself is nie maar wat Hy sterk en kragtig maak deur die werk van die Heilige Gees, dit is ook nie die krag van ‘n mens nie.

This, then, is the meaning of the phrase “The gospel is the power of God”: The gospel is the power of the spirit or the riches, arms, ornaments, and every good of this Spirit (all that it is able to do) and this comes from God. In the same way, we commonly understand riches, arms, gold, silver, kingdoms, and other things of this sort to mean the power of men by means of which they are enabled to perform their deeds and without which they can do nothing. But as have said before, all these things must be entirely destroyed, or at least the yearning for them; otherwise, the power of God will not be in us. For the rich and powerful do not receive the gospel and therefore neither do they receive the power of God, as it is written: “The poor have good tidings preached unto them” (Luke 7:22). “But,” as we read in Ps. 49:6, “they trust in their own strength and glory in the multitude of their riches.”

2 Iemand wat sy plesier soek in die vlees en die wêreld liefhet, skaam hom vir die evangelie, en vind daarom geen plesier in die dinge van die Gees van God nie.

… that whosoever does not really believe is to this day not only “ashamed” of the gospel but also sets himself over against it, at least in his own thought and action. This is because one that finds pleasure and enjoyment in the things of the flesh and the world can necessarily not find taste and pleasure in the things of the Spirit and of God: so not only is he ashamed to bring the gospel to others but he refuses to have it brought to himself. For he hates the light and loves darkness; therefore he cannot bear to be told the truth of salvation.

3 Beide predikers en lidmate skaam hul vir die evangelie omdat hul ‘n gebrek aan moed het en dwaas geword het.

Moreover, “to be ashamed of the gospel ‘ is the fault of a clergyman who lacks courage; but to set himself against it and to refuse to hear it is the fault of a layman who has become foolish. This becomes apparent when a preacher lets himself be intimidated by the power or favor or number of his listeners and does not utter the necessary truth, and when an insensitive man in the pew despises the lowliness and humbleness of the word. Then it becomes to him foolishness, as if it were something insane. “The natural man receives not the things of the Spirit of God; for they are foolishness to him, and he cannot know them’ (I Cor. 2:14.) “The mind of the flesh is enmity against God; for it is not subject to the law of God, neither indeed can it be.” (Rom. 8:7.)

4) Elkeen wat in die evangelie glo moet swak en dwaas word voor mense, sodat hy sterk en wys kan word in die krag en wysheid van God.

We therefore come to the following conclusion: he who believes in the gospel must become weak and foolish before men, so that he may be strong and wise in the power and wisdom of God, as it is written in I Cor. 1:17, 25: “God chose the foolish things of the world that he might put to shame them that are wise. Because the foolishness of God is wiser than men, and the weakness of God is stronger than men.” When you therefore observe that the power of God can readily be rejected, let this be a sign of the power of the flesh and the world.

5) Die ‘geregtigheid van God’ in v.17 wys nie op wie of wat God in Homself is nie, maar wys op die wyse waardeur ons regverdig gemaak word deur Hom, wat plaasvind deur die geloof in die Evangelie.

For the righteousness of God is the cause of salvation. Here, too, “the righteousness of God” must not be understood as that righteousness by which he is righteous in himself, but as that righteousness by which we are made righteous (justified) by Him, and this happens through faith in the gospel. Therefore, Blessed Augustine writes in the sixteenth chapter of his book On the Spirit and the Letter:32 “The righteousness of God is that righteousness which he imparts in order to make men righteous. Just as that is the Lord’s salvation by which he saves us’ He says the same thing in the ninth chapter of the same book.

6) Die geregtigheid van God gaan die werke vooraf, produseer die werke. Dit is dus nie werke wat geregtigheid produseer nie (geregtigheid is die wortel, werke is die vrug).

The righteousness of God must be distinguished from the righteousness of men which comes from works—as Aristotle in the third chapter of his Ethics™ clearly indicates. According to him, righteousness follows upon and flows from actions. But, according to God, righteousness precedes works and works result from it. Similarly, no one can perform the works of a bishop or a priest unless he is first consecrated and sanctified to such an office; righteous works of men who are not yet righteous can thus be likened to the works of someone who performs the functions of a priest and bishop although he is far from being a priest; in other words, such works are foolish and done for sport and resemble the doings of circus entertainers.

7) Die geloof van die OT en NT gelowiges is dieselfde

The fathers had the same faith as we; there is only one faith, though it may have been less clear to them, just as today the scholars have the same faith as the laymen, only more clearly.

8) “Uit geloof tot geloof” beteken dat die geloof waardeur ons geregverdig word, dieselfde geloof is waarin ons al meer groei (slc opmerking: die implikasies daarvan is  a) dieselfde geloof waardeur ons geregverdig word, is die geloof waardeur ons hoe langer hoe meer geheilig word, en wat geopenbaar word in ‘n lewe van groeiende gehoorsaamheid, en b) Filp.1:6, ‘n ware regverdigende geloof is ‘n volhardende geloof tot die einde toe, sien Rom.8:29,30).

The meaning of the passage appears, then, to be as follows: the righteousness of God is entirely from faith, yet growth does not make it more real but only gives it greater clarity—according to II Cor. 3:18: “We are transformed into the same image from glory to glory,” etc., and Ps. 84:7: “They shall go from strength to strength.” And just so also “from faith to faith,” by always believing more and more strongly, so that he “who is righteous can be justified still” (Rev. 22:11) and so that no one should think that he has already apprehended
and thus ceases to grow, i.e., begins to backslide.

Saint Augustine writes in the eleventh chapter of On the Spirit and the Letter:
“from the faith of those who confess it by word of mouth to the faith of those who prove it by their obedience.” And Burgos offers this interpretation: “from the faith of the synagogue” (as the starting point) “to the faith of the church” (as the finishing point). But the apostle says that righteousness comes from faith; yet the heathen did not have a faith from which, in order to be justified, they could have been led to another one.”


CALVYN OOR ROMEINE 1:16,17

1 Die evangelie is veragtelik in die oë van die wêreld, maar vir die gelowige is die evangelie kosbaar.

He indeed intimates that it was contemptible in the eyes of the world; and he does this by saying, that he was not ashamed of it. And thus he prepares them for bearing the reproach of the cross of Christ, lest they should esteem the gospel of less value by finding it exposed to the scoffs and reproaches of the ungodly; and, on the other hand, he shows how valuable it was to the faithful. If, in the first place, the power of God ought to be extolled by us, that power shines forth in the gospel; if, again, the goodness of God deserves to be sought and loved by us, the gospel is a display of his goodness. It ought then to be reverenced and honored, since veneration is due to God’s power; and as it avails to our salvation, it ought to be loved by us.

2 Die krag lê in die verkondiging van die Woord en daarom moet ons ons nie onttrek daar waar die Woord verkondig word nie.

But observe how much Paul ascribes to the ministry of the word, when he testifies that God thereby puts forth his power to save; for he speaks not here of any secret revelation, but of vocal preaching. It hence follows, that those as it were willfully despise the power of God, and drive away from them his delivering hand, who withdraw themselves from the hearing of the word.

3 Die Woord moet aan almal verkondig word, almal word opgeroep om deel te neem aan die verlossing, maar dit is alleen die Gees wat dit effektief maak en in krag kan werk in die hart.

At the same time, as he works not effectually in all, but only where the Spirit, the inward Teacher, illuminates the heart, he subjoins, To every one who believeth. The gospel is indeed offered to all for their salvation, but the power of it appears not everywhere: and that it is the savor of death to the ungodly, does not proceed from what it is, but from their own wickedness. By setting forth but one Salvation he cuts off every other trust. When men withdraw themselves from this one salvation, they find in the gospel a sure proof of their own ruin.

Since then the gospel invites all to partake of salvation without any difference, it is rightly called the doctrine of salvation: for Christ is there offered, whose peculiar office is to save that which was lost; and those who refuse to be saved by him, shall find him a Judge. But everywhere in Scripture the word salvation is simply set in opposition to the word destruction: and hence we must observe, when it is mentioned, what the subject of the discourse is. Since then the gospel delivers from ruin and the curse of endless death, its salvation is eternal life.

4) Die frase ‘eerste vir die Jood en ook vir die Griek’ wys daarop dat die evangelie aan alle mense, aan alle volke verkondig moet word. 

First to the Jew and then to the Greek. Under the word Greek, he includes all the Gentiles, as it is evident from the comparison that is made; for the two clauses comprehend all mankind. And it is probable that he chose especially this nation to designate other nations, because, in the first place, it was admitted, next to the Jews, into a participation of the gospel covenant; and, secondly, because the Greeks, on account of their vicinity, and the celebrity of their language, were more known to the Jews.

It is then a mode of speaking, a part being taken for the whole, by which he connects the Gentiles universally with the Jews, as participators of the gospel: nor does he thrust the Jews from their own eminence and dignity, since they were the first partakers of God’s promise and calling. He then reserves for them their prerogative; but he immediately joins the Gentiles, though in the second place, as being partakers with them.

5 God haat ongeregtigheid, daarom moet ons deur die evangelie deel kry aan geregtigheid wat God liefhet.

17. For the righteousness of God, etc. This is an explanation and a confirmation of the preceding clause — that the gospel is the power of God unto salvation. For if we seek salvation, that is, life with God, righteousness must be first sought, by which being reconciled to him, we may, through him being propitious to us, obtain that life which consists only in his favor; for, in order to be loved by God, we must first become righteous, since he regards unrighteousness with hatred. He therefore intimates, that we cannot obtain salvation otherwise than from the gospel, since nowhere else does God reveal to us his righteousness, which alone delivers us from perdition. Now this righteousness, which is the groundwork of our salvation, is revealed in the gospel: hence the gospel is said to be the power of God unto salvation. Thus he reasons from the cause to the effect.

6 Geregtigheid hier beteken dit wat voor God se regterstoel (tribunaal) kan verskyn, en sluit beide vergifnis van sonde en die genade van die wedergeboorte in. 

Notice further, how extraordinary and valuable a treasure does God bestow on us through the gospel, even the communication of his own righteousness. I take the righteousness of God to mean, that which is approved before his tribunal; [40] as that, on the contrary, is usually called the righteousness of men, which is by men counted and supposed to be righteousness, though it be only vapor. Paul, however, I doubt not, alludes to the many prophecies in which the Spirit makes known everywhere the righteousness of God in the future kingdom of Christ.

Some explain it as the righteousness which is freely given us by God: and I indeed confess that the words will bear this sense; for God justifies us by the gospel, and thus saves us: yet the former view seems to me more suitable, though it is not what I make much of. Of greater moment is what some think, that this righteousness does not only consist in the free remission of sins, but also, in part, includes the grace of regeneration. But I consider, that we are restored to life because God freely reconciles us to himself, as we shall hereafter show in its proper place.

7 Die geregtigheid word deur die evangelie aangebied, en deur die geloof ontvang, sodat ons geloof ook sal groei verder in ons lewe van heiligmaking (“hoe langer hoe meer”).

But instead of the expression he used before, “to every one who believeth,” he says now, from faith; for righteousness is offered by the gospel, and is received by faith. And he adds, to faith: for as our faith makes progress, and as it advances in knowledge, so the righteousness of God increases in us at the same time, and the possession of it is in a manner confirmed. When at first we taste the gospel, we indeed see God’s smiling countenance turned towards us, but at a distance: the more the knowledge of true religion grows in us, by coming as it were nearer, we behold God’s favor more clearly and more familiarly.

What some think, that there is here an implied comparison between the Old and New Testament, is more refined than well-founded; for Paul does not here compare the Fathers who lived under the law with us, but points out the daily progress that is made by every one of the faithful.

8) Ons wat geregverdig word deur die geloof alleen in Christus, lewe ook nou deur daardie geloof uit genade alleen 

As it is written, etc. By the authority of the Prophet Habakkuk he proves the righteousness of faith; for he, predicting the overthrow of the proud, adds this — that the life of the righteous consists in faith. Now we live not before God, except through righteousness: it then follows, that our righteousness is obtained by faith; and the verb being future, designates the real perpetuity of that life of which he speaks; as though he had said, — that it would not be momentary, but continue forever. For even the ungodly swell with the false notion of having life; but when they say, “Peace and safety,” a sudden destruction comes upon them, (1 Thessalonians 5:3.) It is therefore a shadow, which endures only for a moment.

Faith alone is that which secures the perpetuity of life; and whence is this, except that it leads us to God, and makes our life to depend on him? For Paul would not have aptly quoted this testimony had not the meaning of the Prophet been, that we then only stand, when by faith we recumb on God: and he has not certainly ascribed life to the faith of the godly, but in as far as they, having renounced the arrogance of the world, resign themselves to the protection of God alone.

9) Die geregtigheid van die geloof hang in sy geheel af van die genade van God.

He does not indeed professedly handle this subject; and hence he makes no mention of gratuitous justification: but it is sufficiently evident from the nature of faith, that this testimony is rightly applied to the present subject. Besides, we necessarily gather from his reasoning, that there is a mutual connection between faith and the gospel: for as the just is said to live by faith, he concludes that this life is received by the gospel.

We have now the principal point or the main hinge of the first part of this Epistle, — that we are justified by faith through the mercy of God alone. We have not this, indeed as yet distinctly expressed by Paul; but from his own words it will hereafter be made very clear — that the righteousness, which is grounded on faith, depends entirely on the mercy of God.

_______________________________

Die hele reeks is hier beskikbaar: Reformasie 500: LRLC

REFORMASIE 500: DIE KINDERBESNYDENIS

HOE GEREFORMEERDES EN (ANA)BAPTISTE DAAROOR VERSKIL (deel 2)

Image result for heilige doop in die nuwe testament l floordeur prof. L. Floor

[Geneem uit prof. Floor se boek: Die Heilige Doop in die Nuwe Testament, bl.13-19. Opskrif bygevoeg. Deel 1 kan hier gelees word]

“En hy het die teken van die besnydenis ontvang as ‘n seël van die geregtigheid van die geloof.” – Romeine 4:11

Die kinderbesnydenis

Ons het gesien dat die besnydenis van Abraham geheel en al ‘n volwassenebesnydenis was. Maar nou kry ons in die Ou Testament die merkwaardige verskynsel dat dieselfde besnydenis wat Abraham ontvang het en wat ‘n teken en ‘n seël van die geregtigheid van die geloof is, ook deur sy huis ontvang moet word.

Die volwassenebesnydenis gaan oor in ‘n huisbesnydenis (Gen. 17:12-14). Die volwassenebesnydenis word selfs ‘n suigeling-besnydenis (Gen. 17:12). Kinders wat nog maar agt dae oud is, moet besny word. Die vraag kan gestel word: Hoekom moet Abraham die klein kindertjies besny terwyl daar by hulle nog geen geloof is soos dit by Abraham die geval is nie? Die antwoord is eenvoudig: Omdat die Here dit beveel het.

Ons kan nog wel verstaan dat die kinderbesnydenis die teken van die verbond is, maar kan ons die kinderbesnydenis nog wel ‘n seël van die geregtigheid van die geloof noem?

Sonder enige twyfel, want die Here het dit so ingestel en beveel.

Dit is beslis nie so dat die volwassenebesnydenis van die kinderbesnydenis verskil nie. Ons lees in Gen. 17:26 dat Abraham en Isak, vader en seun, op een en dieselfde dag dieselfde besnydenis ondergaan het. Ook aan die kindertjies word deur die sakrament van die besnydenis die waarborg gegee dat hulle deur geloof gered word. Hierdie waarborg ontvang hulle nie omdat hulle reeds glo nie. Nee, God gee selfs hierdie waarborg aan hulle wat nog glad nie glo nie. Wel roep die besnydenis die kindertjies tot geloof op.

Daarom moes die Joodse ouers die kinders ook in die verbond van die Here opvoed. Ook al dwaal die volk Israel van die Here af weg, ook al neem hulle die verbond met God nie ernstig op nie, dan nog is die besnydenis die teken van die verbond en die seël, die waarborg, dat elkeen wat glo, gered sal word. Maar dan moet die volk tot die Here teruggeroep word; dan moet ook die harte van die mense wat besny is, besny word.

Maar teenoor die seën wat God op verbondsgehoorsaamheid skenk, staan ook die dreiging van die vloek vir verbondsongehoorsaamheid (Lev. 26:14-39; Deut. 28:15-68). Die Ou Testament toon baie duidelik aan dat die besnydenis as sodanig nie voldoende is om die seën van die verbond: die geloofsgeregtigheid, te ontvang nie. Die hart moet ook besny word. Op die besnydenis moet die bekering en die geloof volg. In Eseg. 44:7 word die onbesnedenes van hart en die onbesnedenes van vlees selfs op een lyn geplaas. Die besnydenis van die liggaam is dan ook nooit ‘n waarborg dat die hart ook besny is nie.

Daar was in Israel die voortdurende gevaar van veruitwendiging van die besnydenis en van devaluering van die verbond. Die geestelike betekenis van die besnydenis, naamlik dat dit die teken van die verbond en die seël van die geregtigheid van die geloof is, is dikwels onder die volk Israel uit die oog verloor. Wanneer dit gebeur het, het die Here tog nie die besnydenis as sonder enige waarde beskou nie, maar Hy het sy profete gestuur om die volk op te roep tot terugkeer na die Here, tot ‘n verstaan van die ware, geestelike geloofsbetekenis van die besnydenis.

Ook al het die hele volk Israel van die Here afgedwaal, ook al is almal tevrede met die uiterlike teken van die verbond, dan bly die besnydenis tog nog die seël van die geregtigheid van die geloof. Maar wanneer daar geen geloof is nie, kan die geregtigheid nie ontvang word nie, en dan kan die versekering van die regte verhouding tot God nie geniet word nie.

Uit die voortsetting van die volwassenebesnydenis in die kinderbesnydenis kan ons leer dat die volgorde: geloof — besnydenis, wat vir Abraham by die verbondsluiting gegeld het, ook omgekeer kan word: besnydenis —geloof.

Blykbaar is volgens die duidelike onderwysing van die Skrif by die kinders die volgorde juis omgekeerd: eers besnydenis en daarna geloof. Dit beteken hoegenaamd nie dat die kinderbesnydenis van minder gehalte as die volwassenebesnydenis is nie. Maar dit beteken wel dat die kinderbesnydenis om die besnydenis van die hart roep, dat die kinderbesnydenis vra om die geloof wanneer die kind opgroei.

Ons moet by die besnydenis baie goed onderskei tussen die moment van die besnydenis en die resultaat van die besnydenis. Die geloof het met die resultaat van die besnydenis te doen. Paulus wys op die twee elemente wanneer hy skrywe oor die doop van die volk Israel in Moses in die wolk en in die see. Almal (Gr.: pantes) is gedoop (1 Kor. 10:2), maar in die meeste van hulle (Gr. en tois pleiosin autōn) het God geen welgevalle gehad nie (1 Kor. 10:5). Sommige (Gr.: tines) was afgodedienaars, het gehoereer en gemurmureer en Christus versoek (1 Kor. 10:7,8,9,10).

In sy kommentaar op Rom. 4:11 wys Calvyn daarop dat die besnydenis by Abraham op die regverdiging volg maar dat by Isak en sy nakomelinge die omgekeerde die geval is. Ons kan hieruit die baie belangrike les leer dat ons ons nie op een volgorde, naamlik die van geloof— besnydenis, moet vaspen nie. Wanneer die Here in die instelling van die huisbesnydenis en die kinderbesnydenis die sakrament van die besnydenis aan die geloof vooraf laat gaan, mag ons nie sê dat dit nie kan nie. Dan wil ons wyser wees as God.

Ten slotte moet daar nog op gewys word dat ook die natuurlike faktor van bloedafstamming reeds in die Ou Testament nie as basis vir die besnydenis gedien het nie. Soos ons reeds gesien het, was die kinderbesnydenis eintlik ‘n huisbesnydenis. Ons mag die besnydenis in die Ou Testament nie tot ‘n suiwer vleeslike saak van bloed, voortplanting en nasionale afkoms beperk nie. Dit is die groot fout van Karl Barth dat hy die besnydenis net op die natuurlike geboorte beperk.

Daar is wel ‘n biologiese motief met betrekking tot die besnydenis, maar daardie motief is nie deurslaggewend nie. Die natuurlike gebeure van voortplanting, wat ‘n skeppingsopdrag van God is, word in God se verbond nie onderbreek of verontagsaam nie maar in berekening gebring: vir jou en jou nageslag geld die verbond (Heyns, 1978:342). God se genadewerk slaan nie atomisties individualisties in die geskiedenis in nie maar vloei in die skeppingsmatige verbande tussen ouers en kinders.

Die besnydenis is in die Ou Testament ‘n huisbesnydenis (Gen. 17:12). Eie kinders maar ook slawe en hulle kinders moes die sakrament van die besnydenis ontvang. Hier gaan dit nie primêr om Abraham en sy biologiese saad nie maar om Abraham en sy huis. Die huis beteken dan die leefruimte, die leefklimaat van Abraham. Daardie klimaat en daardie ruimte word immers deur die heilryke teenwoordigheid van die God van die verbond beheers (Graafland, 1979:25).

In die besnydenis – ook in die kinderbesnydenis – sien ons reeds dieselfde motief wat later ook vir die doop van Johannes kenmerkend sou wees: die heenwysing na Hom wat die geregtigheid deur sy lyding en sterwe bewerk het.

Die unieke en die besondere van die besnydenis in die Ou Testament is dat daarin ‘n heenwysing geleë is na die heilsgebeure in Christus. Wanneer Paulus in Rom. 4:11 die besnydenis ‘n seël van die geregtigheid van die geloof noem, bedoel hy daarmee die geregtigheid wat hy in Rom. 3:21-31 as die geregtigheid van Christus aangedui het.

Hoewel die besnydenis as teken ‘n seël van die geregtigheid van die geloof is, is dit tog nog ‘n onvervulde teken. Die besnydenisgestalte is die beloftegestalte. Die geregtigheid waarheen die besnydenis wys, moet nog deur Christus volbring, verwerf word. Maar tog kan Abraham deur die geloof reeds daarin deel.

Die besnydenishandeling self gaan ook nog met bloed gepaard. Die bloedgestalte wys op die heil in Christus. Dit is kenmerkend vir die verkondiging van die heil in die Ou Testament dat dit met bloed gepaard gegaan het. Die hele offerdiens is daarvan die duidelikste voorbeeld.

Die besnydenishandeling kom dan ook tot ‘n einde nadat Christus sy bloed gestort het. Dan kom daar ‘n ander teken en seël waarby geen bloed meer hoef te vloei nie.

______________________________

Deel 1 kan hier gelees word.

Prof Paul de Bruyn se resensie van prof. Floor se boek.

Sien ook prof Floor se kleiner boekie oor die onderwerp: Grootdoop, kinderdoop, herdoop

REFORMASIE 500: DIE BESNYDENIS 

HOE GEREFORMEERDES EN (ANA)BAPTISTE DAAROOR VERSKIL (deel 1)
deur prof. L. Floor

[Geneem uit prof Floor se boek: Die Heilige Doop in die Nuwe Image result for heilige doop in die nuwe testament l floorTestament, bl.13-19. Opskrif bygevoeg.]

“En hy het die teken van die besnydenis ontvang as ‘n seël van die geregtigheid van die geloof.” – Romeine 4:11

Die besnydenis

Alvorens die Christelike doop soos dit in die Nuwe Testament na vore kom, bespreek kan word, moet daar eers nog aandag gegee word aan die besnydenis soos dit in die Ou Testament voorkom. Op die vraag of daar ‘n regstreekse verbindingslyn van die besnydenis na de doop is, loop juis die gedagtes ver uiteen. In die gereformeerde tradisie word die kinderdoop verdedig met die argument dat die doop in die plek van die besnydenis gekom het. Sonder enige twyfel het ons hier met een van die sentrale kinderdoop-argumente van Christene wat in die gereformeerde tradisie staan, te doen.

By Calvyn is dit selfs die deurslaggewende argument.

Alle bewerings van die Anabaptiste, alle verwysings na die samehang van geloof en doop, alle argumente dat in die Nuwe Testament geloof en geloofsbelydenis tog steeds aan die doop voorafgaan, kon Calvyn nie oortuig nie. Hy erken dat daar in die Nuwe Testament telkens van die doop van die volwassenes gepraat word, maar die klein kindertjies behoort volgens Calvyn tot ‘n ander kategorie.

Calvyn wys dan op die kindertjies in Israel. Wie hom as ‘n volwassene by die volk Israel wou aansluit, kon eers besny word nadat hy in die verbond en die wet van die Here onderrig ontvang het. Trouens, Abraham het eers geglo en daarna is hy besny. By hom volg die sakrament van die besnydenis op sy geloof. Maar by sy seun Isak sien ons die omgekeerde (Inst. IV, xvi, 16-20).

Die teenstanders van die kinderdoop laat hulle egter nie deur hierdie argumente oortuig nie. Volgens hulle beskouinge verskil die Christelike doop radikaal van die besnydenis. Die besnydenis het alleen iets met bloedafstamming te doen en nie met geloof en wedergeboorte soos die doop nie. Die bekende baptistiese Nuwe Testamentikus, Beasley-Murray, wat ‘n voortreflike studie oor die doop in die Nuwe Testament geskryf het, stel dit onomwonde dat daar ‘n wesenlike verskil tussen die Ou en die Nuwe Testament is. Die voorstanders van die kinderdoop beklemtoon eensydig die elemente van eenheid in verbond, evangelie en kerk van die twee bedelings, die Ou Verbond en die Nuwe Verbond, en hulle maak hulle oë toe vir die baie duidelike elemente van verskil wat daar tussen die twee bedelings is (Beasley-Murray, 19793:337). By hulle wat die nadruk op die eenheid van die twee Testamente lê word die betekenis van die kruis en die opstanding van Christus en die koms van die Heilige Gees nie reg verstaan nie (Beasley-Murray, 19793:338).

Daar is volgens die bestryders van die kinderdoop ‘n diep ingrypende verskil tussen die twee Verbonde. Die Ou Verbond is die bedeling van die veroordeling en die dood, terwyl die Nuwe Verbond die bedeling van vergifnis, regverdiging en lewe is (Beasley-Murray, 19793:338).

Die besnydenis kan dus ook geen teken en seël van sondevergewing, regverdiging, hartsverandering of heiliging wees nie (Beasley-Murray, 19793:340). Die besnydenis is maar net ‘n teken dat die kind in Israel tot die verbondsvolk behoort, maar dit het niks met morele vernuwing te doen nie (Beasley-Murray, 19793:341).

Ook Karl Barth is oortuig dat die besnydenis in Israel op die natuurlike geboorte betrekking het. Dit het net met bloedafstamming te doen. Dit kan volgens Barth ook nie anders nie, want die Ou Testament is volgens hom ‘n natuurlike verbond teenoor die Nuwe Testament as ‘n geestelike verbond (Barth, 1943:81).

In die diskussie oor die kinderdoop gaan dit in wese oor die verhouding tussen die Ou en Die Nuwe Testament. Een van twee is waar: òf die handhawers van die kinderdoop oorskat die betekenis van die Ou Testament en hulle maak geestelik wat net natuurlik is, òf die teenstanders van die kinderdoop onderskat die Ou Testament en hulle beskou net as natuurlik wat ook geestelik is. Dit gaan dus in die stryd oor die kinderdoop ten diepste oor die regte waardering van die Ou Testament. Moet ons soos Calvyn en die reformatoriese tradisie uitgaan van die eenheid tussen die twee Testamente en verbonde, of moet ons soos Barth, Beasley-Murray en die Anabaptiste uitgaan van ‘n totale teenstelling tussen Ou en Nuwe Testament?

Hier beweeg ons op die terrein van die hermeneutiek

Hoe verklaar ons die Heilige Skrif? Hoe sien ons die verhouding tussen die Ou en die Nuwe Testament? Die antwoord sal ons uit die Skrif self moet soek. Die vraag of daar kontinuïteit dan wel diskontinuïteit tussen die twee verbonde is, sal beantwoord kan word wanneer ons nagaan wat die eintlike betekenis van die besnydenis in die Ou Testament is.

Dit is al dadelik besonder treffend dat die feit van die besnydenis van die hart nie ‘n nuwe ding is wat net in die Nuwe Testament genoem word nie. Ook in die Ou Testament is daar reeds sprake van die besnydenis van die hart. Die verbond met Abraham, waarin die besnydenis so ‘n belangrike rol gespeel het, was van die begin af op geloof in God en sy Messias gerig. Die Ou Testament was dus nie ‘n natuurlike verbond waarin die mens as vanselfsprekend tot die verbond behoort het, terwyl die Nuwe Testament geesteliker is in die sin dat ‘n individuele geloofstoe-eiening geëis word om tot die verbond toe te tree nie.

Wanneer daar al van ‘n teenstelling sprake is, dan is dit nie die teenstelling natuurlik-geestelik nie, maar dan gaan dit om ‘n teenstelling wat dwarsdeur die Ou en die Nuwe Testament loop, naamlik die teenstelling: geloof — ongeloof. Reeds in die Ou Testament was die profetiese kritiek voortdurend gerig teen die sondige beskouing dat ‘n mens sonder bekering en geloof, sonder die besnydenis van die hart in ‘n regte verhouding tot God staan. Dit alles sal nog duideliker word wanneer ons kyk na die betekenis van die besnydenis in die Ou Testament en die verklaring van die besnydenis in die Nuwe Testament.

Beasley-Murray (1979:341) is van oordeel dat die besnydenis van die hart of die geestelike besnydenis, soos hy dit noem, wel onder die Ou Verbond beloof word maar eers onder die Nuwe Verbond deur die doop ‘n werklikheid geword het. Wanneer die besnydenis in die Ou Verbond met die doop in die Nuwe Verbond vergelyk word, dan verhef ons, volgens Beasley-Murray (1979:341), die besnydenis tot ‘n hoogte van betekenis wat dit in Israel nooit gehad het nie.

Indien hierdie siening van die besnydenis in die Ou Testament reg is, impliseer dit dat daar in die Ou Testament geen besnydenis van die hart plaasgevind het nie en dat die geloof van God se kinders in die Ou Testament eintlik nie die ware geloof was nie en dat hulle bekering nie as ‘n egte, waaragtige bekering beskou kan word nie. Waar die Hebreërbrief in die elfde hoofstuk so indringend oor die geloof van die mense van die ou tyd praat, moet dit ‘n ander tipe geloof wees en het daardie geloofshelde op ‘n ander manier salig geword as manne soos Petrus en Paulus in die Nuwe Testament.

Dan is daar twee soorte gelowe: een vir die mense van die Ou Verbond en ‘n ander een vir die mense van die Nuwe Verbond. In verband hiermee is dit van die allergrootste belang om na te gaan wat die Bybel self ons oor die wese, die waarde, die betekenis van die besnydenis leer.

Wat die besnydenis betref: ook buite die grense van die volk Israel was die besnydenis bekend soos ons dit vandag nog by verskillende heidense swartvolke teëkom. By die WesSemitiese volkere en selfs onder die Maleisiese en Polinesiese stamme het die besnydenis voorgekom. By Israel was die besnydenis egter ‘n teken van die verbond wat die Here met die volk gesluit het. In Gen. 17:1-14 word die besnydenis beskryf as ‘n teken en ‘n seël van die verbond wat God met sy volk gesluit het. Ons moet daarop let dat die besnydenis waarvan in die boek Genesis gepraat word, ‘n volwassenebesnydenis is. Ons lees dit in Gen. 15:6 en 17:10.

Wanneer die apostel Paulus later in sy brief aan die Romeine oor die volle, NuweTestamentiese heil wat in Jesus Christus verskyn het, skrywe (Rom. 3:21-31), dan praat hy in hierdie verband merkwaardigerwyse ook oor die besnydenis. God se heil in Jesus Christus is volgens Paulus ‘n heil wat net deur geloof ons deel word. Teenoor sy lesers wys Paulus dan daarop dat hierdie heil reeds in die Ou Testament teruggevind word. Met twee voorbeelde word dit dan aangetoon. Paulus wys op Abraham (Rom. 4:3) en Dawid (Rom. 4:6). Abraham het in God geglo, en dit is hom tot geregtigheid gereken (Rom. 4:3,9). God se heil bestaan in vergewing van ons ongeregtighede, in bedekking van ons sondes (Rom. 4:7,8).

Paulus brei dan verder uit op die figuur van Abraham, en dan praat hy oor Abraham se besnydenis. Die apostel stel dit nadruklik: Abraham is besny nadat hy tot geloof gekom het (Rom. 4:10). Dus eers geloof en daarna besnydenis. Ons kan dus Abraham se besnydenis omskryf as ‘n geloofsbesnydenis of ‘n volwassenebesnydenis. Hierdie volwassenebesnydenis het ook plaasgevind by die proseliete wat tot de volk Israel wou toetree: eers belydenis en daarna besnydenis.

Soos daar in die Nuwe Testament ‘n volwassenedoop is, so is daar in die Ou Testament ‘n volwassenebesnydenis. Soos die dooppraktyk in die Nuwe Testament met die doop van volwassenes, gelowiges, begin, so begin in die Ou Testament die besnydenispraktyk met die besnydenis van volwassenes, gelowiges.

In Rom. 4:11 gee die apostel Paulus dan ‘n omskrywing van die besnydenis

Hy noem die besnydenis van Abraham ‘n teken en ‘n seël. Waarvan is die besnydenis ‘n teken en wat word presies met die besnydenis verseël? By die verbondsluiting met Abraham sê die Here dat die besnydenis ‘n teken sal wees van die verbond wat God met hom sluit (Gen. 17:11).

‘n Verbond is ‘n ooreenkoms tussen twee persone of twee groepe persone . Dit dui dus nie ‘n natuurlike ooreenkoms aan nie. Dit hoef nie op ‘n vrye ooreenkoms te berus nie, want ‘n magtige koning kan byvoorbeeld ‘n verbond aan ‘n ander oplê. Dieselfde geld van die verbond tussen die Here en Abraham: God kies eiemagtig sy ‘verbondsvennoot’. God bepaal self die verpligtinge en lê dit aan hom op. God sal Abraham tot ‘n groot volk maak (Gen. 17:2) – dit is die belofte.

Abraham moet voor God se aangesig wandel (Gen. 17:1) —dit is die eis. Die belofte van die verbond praat van ‘n nakroos, maar die teken van die verbond is ‘n simbool van die verminking van die voortplantingsorgaan en verkondig so dat die nakroos in die eerste plek ‘n gawe van God is (Van Selms, 1978:74).

Beteken dit dat die verbond van die Here met Abraham ‘n natuurlike verbond is?

Hoegenaamd nie.

Abraham is die klassieke voorbeeld van hoe ‘n mens gered word. Hy het in God geglo, en God het hom dit tot geregtigheid gereken (Gen. 15:16). Dit is juis die teken van die verbond, die besnydenis, wat die geestelike karakter van die verbond van God met Abraham ontvou. Daar is immers volgens die Heilige Skrif ‘n tweevoudige besnydenis: ‘n besnydenis wat in die vlees met hande verrig is (Ef. 2:11), en ‘n besnydenis wat nie met hande verrig is nie (Kol. 2:11). Die Ou Testament noem die besnydenis wat nie met hande verrig is nie, die besnydenis van die hart (Deut. 10:16; Jer. 4:4). Ook Paulus omskryf in die Nuwe Testament hierdie besnydenis as ‘n besnydenis van die hart, in die gees (Rom.2:29).

Behalwe ‘n teken noem Paulus die besnydenis ook ‘n seël. Die apostel skrywe oor Abraham in Rom. 4:11:

En hy het die teken van die besnydenis ontvang as ‘n seël van die geregtigheid van die geloof.

Ons moet goed daarop let waarvan die besnydenis ‘n seël is. Dit is nie ‘n seël van die geloof nie maar van die geregtigheid van die geloof. Wat bedoel Paulus hier met die woord seël? In die oudheid het seël in die eerste plek ‘n eiendomsmerk beteken. Diegene wat verseël word, is daardeur gemerk as die eiendom van die persoon wat verseël (Fitzer, 1964:940). Die Jode het die besnydenis wel “die seël van Abraham” genoem (Sanday-Headlam, 1902:107). In die tyd na die voltooiing van die Nuwe Testament vind ons in die vroeë Christelike kerk dat die doop as ‘n seël aangedui word (2 Clem. 7,6; 8,6; Hermas Sim. IX, 16). Met die woord seël word dus bedoel eiendomsmerk, waarborg, bevestiging. Om vas te stel wat presies deur die besnydenis verseël word, moet ons na die struktuur van Rom. 4:11 kyk (nota: sien die ‘struktuur’ in die boek op bl.16).

Volgens die struktuurontleding moet ons die genitief: “van die besnydenis”, as ‘n appositiewe of epeksegetiese genitief beskou. Met hierdie genitief word aangedui wat die teken is. Die teken bestaan in die besnydenis. F.F. Bruce (1975:116) noem die frase: van die besnydenis ‘n “genitive of definition”. Vir Abraham is die besnydenis ‘n teken van die verbond wat God die Here met hom gesluit het. Die verbond met Abraham word met sy nakroos bevestig. ‘n Nuwe karakter kry dit na die verlossing uit Egipte. Exodus 24 verhaal van die verbondsluiting by die Sinai. Die eis van die verbond het reeds ontwikkel tot ‘n hele wetboek, die verbondsboek van Ex. 20-24. Die belofte konsentreer op die besitneming van Kanaän (Ex. 23:20-33), en die teken van die verbond is die offerbloed (Ex. 24:8).

Dit gaan in die verbond nie net om die verowering van Kanaän nie maar ook om vrede in die land en welvaart, sowel stoflik as geestelik (vgl. Lev. 26:1-13; Deut. 28:1-14). Die verbondsvolk moet ‘n koninkryk van priesters en ‘n heilige nasie wees (Ex. 19:6), en daarom is die besnydenis as ‘n uiterlike teken alleen nie voldoende nie. Die hart van die verbondsvolk en die harte van hulle nageslag moet besny word, sodat hulle die God van die verbond kan liefhê met hulle hele hart en met hulle hele siel (Deut. 30:6).

Die besnydenis is volgens die woorde van Paulus behalwe ‘n teken ook ‘n seël. Die apostel noem die besnydenis ‘n seël van die geregtigheid van die geloof. In Rom. 4:11 is die woord seël volgens die struktuur van die teks ‘n bepaling van doel. Greijdanus (1933:229) noem die seël ‘n predikaat van die teken. Die teken van die besnydenis is ‘n seël. Die groot vraag is: Wat verseël die besnydenis? Paulus sê: die geregtigheid van die geloof. Die genitief waarin die woord geregtigheid staan, is ‘n objektiewe genitief (vgl. Greijdanus, 1933:229). Die genitief waarin die woord geloof staan, moet as ‘n instrumentele genitief beskou word. Ons sou hierdie genitief selfs as ‘n kwalifiserende of deskriptiewe genitief kan aandui. Die woord geloof kwalifiseer naamlik die bepaalde soort geregtigheid waarvan Paulus in die teks praat. In Rom. 3:22 en 25 noem die apostel hierdie geregtigheid die geregtigheid deur die geloof, en in Rom. 9:30 omskryf hy dit as geregtigheid uit die geloof.

Hierdie geloofsgeregtigheid, ‘n geregtigheid wat net deur geloof ontvang word, staan teenoor ‘n ander soort geregtigheid, naamlik ‘n geregtigheid op grond van die werke van die wet (Fil. 3:9). Paulus plaas in Rom. 4 werkgeregtigheid teenoor geloofsgeregtigheid (vgl. v.2 en 3).

Wat word dus in sy besnydenis aan Abraham verseël?

Nie Abraham se geloof nie, maar dit wat hy deur die geloof ontvang het: die geregtigheid van God. In die vorige hoofstuk het Paulus op ‘n indringende wyse aangetoon dat hierdie geregtigheid die geregtigheid van Christus is.

Paulus maak dus vir sy lesers duidelik dat dit wat in die besnydenis verseël word, in verband gebring moet word met die heil wat Christus bewerk het. Die besnydenis het derhalwe betrekking op die heilswerklikheid van Christus. In die Ou Testament in die tyd van Abraham het die heil in Christus nog ‘n beloftekarakter gehad.

God het deur die besnydenis aan Abraham beteken en verseël dat hy voor God regverdig is. Abraham staan in ‘n regte verhouding met God. Die besnydenis is die seël van geloofsgeregtigheid. Dit beteken: die besnydenis is die waarborg dat die mens wat in God glo gered word.

Ons beroof die besnydenis van sy geestelike karakter wanneer ons soos Karl Barth die besnydenis maar net op die natuurlike geboorte betrek en daarin ‘n teken sien van die toebehoort tot die verbondsvolk Israel (Barth, 1943:31). Dan dryf ons ‘n wig tussen die Ou en die Nuwe Testament . Karl Barth doen dit in feite wanneer hy beweer dat daar ‘n beslissende verskil tussen Israel en die kerk is. In die kerk van die Nuwe Verbond gaan dit volgens Barth nie om die opvolging van die geslagte, die binding aan familie en volk nie maar om die persoonlike geloofsband met Jesus Christus.

Maar Paulus se uiteensetting van die besnydenis wys duidelik op die geestelike karakter van die besnydenis. Dit het te doen met die regverdiging, die regte verhouding teenoor God.

Trouens, wanneer ons verder in Rom. 4 lees, word deur Paulus op ‘n ondubbelsinnige wyse die eenheid tussen die Ou Testament en die Nuwe Testament benadruk. Daardie eenheid kom besonder sterk na vore in die vaderskap van Abraham. ‘n Sintaktiese struktuurontleding van Rom. 4:11b, 12 toon vir ons die volgende aan (nota: sien die ‘struktuur’ in die boek op bl.17,18).

Uit hierdie gedeelte leer ons dat Abraham die vader van twee groepe mense was: Hy is die vader van almal wat glo terwyl hulle nog onbesnede was. Maar hy is ook die vader van diegene wat nie alleen uit die besnydenis is nie maar wat ook in die voetstappe van Abraham se geloof wandel. Abraham is dus die vader van die gelowiges uit Israel, maar hy is ook die vader van die gelowiges uit die heidene (Botha, 1982:24).

Die eenheid tussen die Ou Verbond en die Nuwe Verbond word hier deur Paulus op ‘n kernagtige wyse tot uitdrukking gebring. Dit gaan in wese sowel in die Ou Testament as in die Nuwe Testament om dieselfde geloof en dieselfde verbond. Abraham is die vader van hulle wat tot geloof gekom het en in die verbond opgeneem is. Maar hy is ook die vader van hulle wat in die verbond opgeneem was en wat as kinders besny is en later tot geloof gekom het. In die Ou Testament is die waarborg dat ‘n mens deur geloof gered word, ook al aan mense gegee wat as kindertjies nog nie kon glo nie.

Uit Rom. 4:11, 12 is wel baie duidelik dat geloof by Abraham aan die besnydenis voorafgaan. Die volgorde was by hom: eers geloof en daarna die besnydenis. Sy besnydenis is vir hom ‘n teken en ‘n seël dat hy deur geloof gered is. Deur sy geloof staan hy in ‘n regte verhouding tot God. Hy hoef daaraan nie te twyfel nie, want dit is vir hom in sy besnydenis bevestig en verseël. Ons moet egter goed daarop let: nie sy geloof is deur sy besnydenis verseël nie maar sy regte verhouding tot God, wat alleen deur geloof ontvang kan word. Die besnydenis dien juis om daardie geloof te versterk.

In Gal. 3 word ook deur Paulus die eenheid tussen die Ou Verbond en die Nuwe Verbond ter sprake gebring. Paulus wys daarop dat Abraham in God geglo het en dit is hom tot geregtigheid gereken (v.6). In Gal. 3:7 en 3:9 lees ons dan die uitdrukking: die wat glo. Daarmee bedoel Paulus die heidene wat glo. Twee dinge word dan van die gelowiges uit die heidene gesê: hulle is kinders van Abraham (v. 7) en hulle word saam met die gelowige Abraham geseën (v. 9). Die seën wat die gelowiges uit die heidene ontvang, word in Gal. 3:14 die seën van Abraham genoem.

Die seën van Abraham is volgens Gal. 3:6, 11, 13 die regverdiging deur die geloof. Hierdie seën is aan Abraham as evangelie verkondig (Gal. 3:8). Inhoud van die evangelie is: in Abraham sal die heidene, die heidenvolkere, geseën word.

En waaruit bestaan die seën?

Die regverdiging uit die geloof (v. 8).

Die Skrif kom met die evangelie, met die goeie nuus dat die heidene op dieselfde wyse as Abraham gered sal word as hulle glo (König, 1979:28).

Van hierdie redding is in die Ou Testament die besnydenis ‘n teken en ‘n seël soos in die Nuwe Testament die doop van dieselfde redding ‘n teken en ‘n seël is. Dit is dan ook heeltemal onverklaarbaar dat Beasley-Murray (19793:340) kan beweer dat die besnydenis nie die teken en die seël van vergewing van sondes, van regverdiging, van hartsverandering, van heiliging, van die objektiewe werk van God se genade is nie, terwyl Paulus tog nadruklik skrywe dat die besnydenis die teken en die seël van die regverdiging deur die geloof is.

Die sakrament van die besnydenis bly die teken en die seël dat ‘n mens deur geloof gered word, ook al is die hele wêreld ongelowig. Waar geen geloof is nie, kan dit wat die besnydenis beteken en verseël, nie ontvang word nie. Maar wat God belowe het, is daarom nie minder waar en waaragtig nie. Besnydenis as sodanig bied geen waarborg vir redding nie. Geloof is noodsaaklik.

_________________________

Volgende keer: deel 2 – Die kinderbesnydenis

Prof Paul de Bruyn se resensie van prof. Floor se boek.

Sien ook prof Floor se kleiner boekie oor die onderwerp: Grootdoop, kinderdoop, herdoop

Reformasie 500

Kom ons lees Romeine saam met Luther en Calvyn

Image result for die boek romeine

Romeine 1:8-15,

8 In die eerste plek dank ek my God deur Jesus Christus oor julle almal dat julle geloof verkondig word in die hele wêreld. 
9 Want God wat ek in my gees dien in die evangelie van sy Seun, is my getuie hoe ek onophoudelik aan julle dink 
10 en altyd in my gebede smeek of ek tog nou eindelik ‘n goeie geleentheid sal vind deur die wil van God om na julle te kom; 
11 want ek verlang om julle te sien, om julle een of ander geestelike genadegawe mee te deel, sodat julle versterk kan word; 
12 dit is, dat ek saam bemoedig kan word onder julle deur die gemeenskaplike geloof, van julle sowel as van my. 
13 Maar, broeders, ek wil julle nie daarvan onkundig laat dat ek my dikwels voorgeneem het om na julle te kom nie en ek is tot nog toe verhinder sodat ek ook onder julle een of ander vrug kan insamel net soos onder die ander heidene. 
14 Teenoor Grieke sowel as nie Grieke, teenoor wyse sowel as onverstandige mense is ek ‘n skuldenaar. 
15 Vandaar die verlange van my kant om ook aan julle wat in Rome is, die evangelie te verkondig.  

Notas:

1 Sien die inleiding op die leesreeks hier, en die res van die reeks hier.

Die doel van die reeks is nie om ‘n eie verklaring te gee van die boek Romeine nie, of om vir u die leeswerk en verklaarwerk te doen nie. Die doel is soos dit sê, om ‘saam’ met Luther en Calvyn Romeine deur te lees, deur hul kommentare/lesings daarop te raadpleeg, om te sien hoe hul met hierdie boek omgegaan het wat wesentlik sentraal gestaan het in die Protestantse Reformasie van die 16/17de eeu.

3. Ek gee wel hier en daar ‘n raamwerk of opmerkings, en gee ‘n paar aanhalings uit Luther en Calvyn se kommentare, maar net hier en daar wat my opval en wat ek met julle wil deel. So die vertrekpunt is altyd: ad fontes! = terug na die bronne, d.w.s. lees die Skrif (Romeine) en Luther en Calvyn se kommentare self.

4. Enige opmerkings oor ons Romeine lees saam Luther en Calvyn (RLC), kan hier onder of by die facebook inskrywing geplaas word.

5. Hier is Luther en Calvyn se kommentare gratis aanlyn:

Luther

Calvyn 


LUTHER OOR ROMEINE 1:8-15

geen kommentaar deur Luther by hierdie verse nie


CALVYN OOR ROMEINE 1:8-15

1 Ons is dankbaar vir die geloof wat ons het, want dit is ‘n geskenk van God

The first thing worthy of remark is, that he so commends their faith, that he implies that it had been received from God. We are here taught that faith is God’s gift; for thanksgiving is an acknowledgment of a benefit. He who gives thanks to God for faith, confesses that it comes from him. And since we find that the Apostle ever begins his congratulations with thanksgiving, let us know that we are hereby reminded, that all our blessings are God’s free gifts. It is also needful to become accustomed to such forms of speaking, that we may be led more fully to rouse ourselves in the duty of acknowledging God as the giver of all our blessings, and to stir up others to join us in the same acknowledgment.

2) Die ‘hele wêreld’ (v.8) wys op gelowiges orals in die destydse wêreld, en was nie afhanklik van die goddelose Rome se beoordeling of goedkeuring nie

Through the whole world. The eulogy of faithful men was to Paul equal to that of the whole world, with regard to the faith of the Romans; for the unbelieving, who deemed it detestable, could not have given an impartial or a correct testimony respecting it. We then understood that it was by the mouths of the faithful that the faith of the Romans was proclaimed through the whole world; and that they were alone able to judge rightly of it, and to pronounce a correct opinion. That this small and despised handful of men were unknown as to their character to the ungodly, even at Rome, was a circumstance he regarded as nothing; for Paul made no account of their judgment.

3 Eed aflegging (v.9) is ‘n legitieme daad as dit reg gedoen word, kontra die Anabaptiste wat dit verwerp

It hence appears that it was not Christ’s design (as the superstitious Anabaptists dream) to abolish oaths altogether, but on the contrary to call attention to the due observance of the law; and the law, allowing an oath, only condemns perjury and needless swearing. If then we would use an oath aright, let us imitate the seriousness and the reverent manner exhibited by the Apostles; and that you may understand what it is, know that God is so called as a witness, that he is also appealed to as an avenger, in case we deceive; which Paul expresses elsewhere in these words, “God is a witness to my soul.” (2 Corinthians 1:23.)

4) Die geestelike genadegawes (v.11) behels lering, vermaning, profesie

For I greatly desire to see you He might, indeed, while absent, have confirmed their faith by his doctrine; but as advice is better taken from one present, he had a desire to be with them. But he explains what his object was, and shows that he wished to undertake the toil of a journey, not for his own, but for their advantage. — Spiritual gifts [34] he calls those which he possessed, being either those of doctrine, or of exhortation, or of prophesy which he knew had come to him through God’s favor. He has here strikingly pointed out the use of gifts by the word, imparting: for different gifts are distributed to each individual, that all may in kindness mutually assist one another, and transfer to others what each one possesses. See Romans 12:3; and 1 Corinthians 12:11

5) Die Here gee elkeen verskillende gawes om mekaar te dien, gelowiges het mekaar daarom nodig

See to what degree of modesty his pious heart submitted itself, so that he disdained not to seek confirmation from unexperienced beginners: nor did he speak dissemblingly, for there is no one so void of gifts in the Church of Christ, who is not able to contribute something to our benefit: but we are hindered by our envy and by our pride from gathering such fruit from one another. Such is our high-mindedness, such is the inebriety produced by vain reputation, that despising and disregarding others, every one thinks that he possesses what is abundantly sufficient for himself. I prefer to read with Bucer, exhortation (exhortationem — encouragement) rather than consolatim; for it agrees better with the former part.

6) Die Here keer ons planne, om ons nederig te maak om sodoende meer te vertrou op sy Voorsienigheid, v.13

We hence learn that the Lord frequently upsets the purposes of his saints, in order to humble them, and by such humiliation to teach them to regard his Providence, that they may rely on it; though the saints, who design nothing without the Lord’s will, cannot be said, strictly speaking, to be driven away from their purposes. It is indeed the presumption of impiety to pass by God, and without him to determine on things to come, as though they were in our own power; and this is what James sharply reprehends in James 4:13.

But he says that he was hindered: you must take this in no other sense, but that the Lord employed him in more urgent concerns, which he could not have neglected without loss to the Church. Thus the hinderances of the godly and of the unbelieving differ: the latter perceive only that they are hindered, when they are restrained by the strong hand of the Lord, so as not to be able to move; but the former are satisfied with an hinderance that arises from some approved reason; nor do they allow themselves to attempt any thing beyond their duty, or contrary to edification.

7) Die Evangelie moet aan almal gebring word, geleerdes en onkundiges

Two things are to be here considered — that the gospel is by a heavenly mandate destined and offered to the wise, in order that the Lord may subject to himself all the wisdom of this world, and make all variety of talents, and every kind of science, and the loftiness of all arts, to give way to the simplicity of his doctrine; and what is more, they are to be reduced to the same rank with the unlearned, and to be made so meek, as to be able to bear those to be their fellow-disciples under their master, Christ, whom they would not have deigned before to take as their scholars; and then that the unlearned are by no means to be driven away from this school, nor are they to flee away from it through groundless fear; for if Paul was indebted to them, being a faithful debtor, he had doubtless discharged what he owed; and thus they will find here what they will be capable of enjoying.

All teachers have also a rule here which they are to follow, and that is, modestly and kindly to accommodate themselves to the capacities of the ignorant and unlearned. Hence it will be, that they will be able, with more evenness of mind, to bear with many absurdities and almost innumerable things that may disgust them, by which they might otherwise be overcome. They are, however, to remember, that they are not so indebted to the foolish, as that they are to cherish their folly by immoderate indulgence.


Die hele reeks is hier beskikbaar: Reformasie 500: LRLC

PRO REGNO BOEKE

TWEEDEHANDSE BOEKE TE KOOP

Image result for uitverkoop

Sal in volgende week die volgende boekelys hier plaas

Image result for boeke te koop

(PR boekelys nr.1: 21 Julie 2017)

ADMIN REELINGS

1 Enige navrae moet per e-pos of whatsapp gedoen word, verkieslik nie telefonies nie.

2 Boeke word nie uitgehou nie, behalwe wanneer inbetaling reeds gedoen is.

3 Daar moet gepoog word om boeke af te haal in Carletonville, Potchefstroom of Pretoria soos prakties moontlik is. Indien boeke gepos word is dit op u eie risiko. Pryse hier onder sluit nie posgeld in nie, en moet dus nog by bereken word.

4 Hier is die rekening vir inbetaling asook kontak besonderhede:

Pro Regno Boeke

Absa tjek nr. 01095190673

Takkode: 632005

Verwysing: u voorletters en van

Kontakbesonderhede

Slabbert Le Cornu

Selnr. 082 770 2669

E-pos: proregno@gmail.com

5 Drie afdelings: Afrikaanse, Nederlandse en Engelse boeke

6 Prosedure om te volg vir boekaankope:

6.1. Stuur u lys van boeke wat u wil koop na bogenoemde kontakbesonderhede.

6.2. Ek sal laat weet wat beskikbaar is en die bedrag wat inbetaal moet word (merk u bestelling as “afhaal” of “pos”).

6.3. Sodra ek u inbetaling ontvang het, is die boeke u s’n.

  1. Afrikaanse boeke
Skrywer Titel Prys
Booyens,M.J Elke dag in die Lig R20
Julle sal my getuies wees R10
Deur die geloof (Hebreers 11) R10
d’Assonville, V.E (Die) Gereformeerde Doopsfolmulier R10
(Die) Dwaasheid om the Preek R10
 (Die) Boek Openbaring R20
Die Geskeurde Gordyn R10
Coetzee, J.C Lewende Water R10
De Bruyn, P.J (Die) Tien Gebooie R20
De Klerk, B God het my gekies (Bybelstudie oor Efesiërs) R20
De Villiers, J.L (Die) Handelinge van die Apostels (Deel1) swart reeks R20
(Die) Handelinge van die Apostels (Deel 2) swart reeks R20
Du Rand,J (Die) A-Z van Openbaring R50
Duvenhage, S (Die) Dekor van die nuwe Testament R20
Feenstra, J.G Leer en Lewe R10
Fensham, F.C (Die) Brief aan die Hebreers (swart reeks) R20
Floor, L Perspektiewe op die prediking van Paulus R10
Persone rondom Paulus R10
(Die) Evangelie van die Koningkryk R10
Hy wat met die Heilige Gees Doop R20
(Die) Heilige Doop in die Nuwe Testament R20
Groenewald, E.P (Die) Openbaring van Johannes (swart reeks) R20
(Die) Briewe van Petrus

(Die) Brief van Judas (swart reeks)

R20
Handboek Bybelse Geskiedenis die Nuwe Testament R40
Handbook by die Bybel R40
In Gelykenisse het Hy geleer R10
Hendriksen, W (Die) Hiernamaals (baie skaars boek wat verskillende vrae behandel) R40
Meer as oorwinnaars R30
Helberg, J.L Loof die HERE ( Die Psalms in Ou-en Nuwe-Testamentiese Lig R20
Klaagliedere Ontnugtering en Hoop R10
Die HERE regeer R10
Heyns, J.A (Die) Nuwe mens onderweg R20
Jonker, W.D (Die) Brief aan die Romeine (swart reeks) R20
Konig, A. (Die) Profeet Amos (swart reeks) R20
Kroeze, J.H (Die) Woorde van die Prediker (swart reeks) R20
Handbook Bybelse Geskiedenis die Ou Testament R40
(Die) Prediker uit Anatot R10
Adam en Eva R10
Kruger, L.S Waarom is u lid van die Gereformeerde Kerk? R20
Handleiding by die Kerkorde van die Gereformeerde Kerk in Suid Afrika R40
Loots, P.J Ons kerklied deur die eeue R20
Muller, J.J (Die) Briewe van die Apostel Paulus aan die Fillipense en Filemon (swart reeks) R20
Pacsh, G.B.S En uit Sy Volheid R10
Roberts, J.H (Die) Brief aan die Efesiers R20
Schulze, L.F Geloof Deur die Eeue R20
Prinsloo, W.S (Die) Boek Rut R20
Snyman, W.J Nuwe en Ou Dinge R30
Spoelstra, B (Die) Doppers in Suid-Afrika 1760-1899

 

R30
Gereformeerde Kerkreg en Kerkregering R70
Stott, J.R.W Onder die Glimlag van God R40
Struik Godsdienste van die Wereld R50
Van der Linde, G.P.L Maak julle roeping en verkiesing vas R20
(Die) Grondbeginsels van die Presbiteriale Kerkregeringstelsel R20
Van der Walt, S.P Dwaling en Waarheid R20
Van der Walt, Tjaart (Die)Messias het gekom R50
Van der Walt, J In ons eie Taal R20
Visser, J (Die) Kerkorde in Praktyk R70
V.P.U Bybelse Ensiklopedie R50
Predikante van die GEreformeerde Gemeentes in SA (Die) Kosbare Goud R30
Nuwe Testament en Psalms (n) Direkte Vertaling R30

 

2 Nederlandse boeke

Skrywer Titel Prys
Verskillende Skrywers Korte Verklaring der Heilige Schrift (64 boeke) R650
Dijk, K Korte Dogmatiek R15
Floor, L (Het) Gericht van God Volgens Het Nieuwe Testament R20
Versteeg, J.P Het Gebed volgens het Nieuwe Testament R20

 

  1. Engelse boeke
Skrywer Titel Prys
Adams,J.E
Bridge, C Proverbs R50
Brooks, R Great is your Faithfullness R20
Bruce, F.F (The) Book of the Acts (NICNT series) R70
Chantry, W Call the Sabbath a Delight R20
Eyrich, H.A Three to get Ready R20
Hendriksen, W Mark R70
(The) Gospel of John R70
(The) Epistles to Timothy & Titus R70
1 & 2 Thessalonians & 1 & 2 Timothy and Titus R70
Galatians &Ephasians R70
Matthew

 

R70
Phillippians

Colossians

& Philemon

R70
Hodge, Charles (The) Epistle to the Ephesians R50
Louw, J.P

& Nida, E.A

 Greek-English Lexicon of the New Testament (Volume 1 and 2) R300
Mack, Wayne
MackArthur, J. F , Jnr. Charismatic Chaos R40
Keddie, G.J The Lord is his Name R20
Dawn of a Kingdom R30
Kohlenberger , J.R III  Interlinear Hebrew-English Old Testament R400
Krummacher, F.W  Elisha R40
Leupold, H.C Exposition of Isaiah R70
Lloyd-Jones, D.M Gods Way Not Ours R40
I Am Not Ashamed R40
Romans (Chapter 6 The New Man) R70
Romans ( Chapter 8: 5-17 The Sons of Christian) R70
Romans ( Chapter 8:17-39 The Final Perseverance of the Saints) R70
Sermon on the Mount R70
Darkness and Light R40
Joy Unspeakable R40
Life in the Spirit in Marriage Home & Work R40
Lockyer, H  All the Promises of the Bible R30
Morris, L Luke R70
Pink, A.W (The) Seven Sayings of the Saviour on the Cross R30
Stott, J.R.W (The) Message of the Romans R50
(The) Message Sermon on the Mount R50
Watson, T (The) Lord’s Prayer R40

 

Posted by: proregno | July 19, 2017

Die 95 stellings van Maarten Luther in Afrikaans

Die 95 stellings van Maarten Luther in Afrikaans

Image result for luther's 95 theses

          Hier is ‘n Afrikaanse vertaling van Luther se 95 stellings,

versorg deur dr. DR Snyman:

Die 95 STELLINGE van Maarten Luther

Hier is meer agtergrond en ander uitgawes:

Afrikaans en Duits en Engels (Frontline Fellowship)

95 theses

95 theses (Wikipedia)

___________________

ns. as daar iemand is wat dr. Snyman se versorging mooi kan verwerk sodat ek dit hier direk kan plaas, of in MS Word kan versprei, sal ek dit waardeer. Dankie

Reformasie 500 oordenking

Ons WEET deur openbaring deur sy Gees én Woord

deur dr. SJ van der Walt

Image result for spirit and word

“ONS WEET UIT DIE HEILIGE EVANGELIE DAT JESUS DIE VERLOSSER IS” — HK Vr & Antw. 19.

“En Simon Petrus antwoord en sê: U is die Christus, die Seun van die lewende God. Toe antwoord Jesus en sê vir hom: Salig is jy, Simon Bar-Jona, want vlees en bloed het dit aan jou nie geopenbaar nie, maar my Vader wat in die hemel is” — Matt. 16:16 en 17.

Alleen deur openbaring kan ons weet dat Jesus die Verlosser, die ewige Seun van God is. Uiterlik was daar tussen Hom en alle ander mense g’n verskil nie. Hy het ons vlees aangeneem en was in elke opsig aan ons gelyk, uitgesonderd die sonde. Hy het wel terselfdertyd God ook gebly en sy Goddelike heerlikheid en almag behou, maar die was verborge agter sy mensheid en het nie uitgestraal in volle krag nie.

Jesus is later ook na sy mensheid opgeneem in die hemel, sodat ook sy mensheid nie meer gesien kan word nie. Hy kan en moet alleen deur die geloof geken word, soos Hy dan ook vir Maria laat verstaan het, toe Hy na sy herrysenis uit die graf haar by die graf ontmoet het, en sy Hom wou aanraak.

Niemand op aarde kan dus bewys dat Jesus Christus die opgestane Redder van die wêreld is nie. Ons mag wel getuienisse hê wat in dié rigting wys, bv. sy groot invloed in die wêreldgeskiedenis, ens. Maar bewys kan ons dit nooit. Ons mag en moet daarom ook nie trag om met uiterlike dwang of geweld die ongelowige wêreld te oortuig nie, soos die Kruisvaarders en die Roomse inkwisisie gedoen het.

Ons het dan ook g’n bewyse nodig en ons geloof is nie in die minste daarvan afhanklik nie. Ons weet dat Christus die Redder is omdat God dit aan ons geopenbaar het. En niks en niemand kan aan daardie feit ooit enige verandering aanbring nie. Ook die ongelowige wetenskap sal en moet ten slotte buig voor hierdie onwrikbare feit.

God openbaar dit ons deur sy Woord, of die heilige Evangelie. Dit is dus nie die Pous of die kerk wat dit aan ons openbaar nie. Ons glo aan die onfeilbaarheid van Gods Woord maar nie soos die Roomse, aan die onfeilbaarheid van die Pous nie.

En Gods Woord is neergeskrywe en vasgelê in die Bybel. God spreek nooit tot ons anders as deur die Bybel nie. Dit is die laaste en hoogste maatstaf van alle waarheid. Die Bybel is dan ook verstaanbaar en bevat sy eie verklaring. Dit hoef nie deur die kerk geïnterpreteer te word in dié sin asof dit ‘n orakelboek is wat deur die kerk uitgelê moet word nie, soos die Roomse beweer. Nee, God lei sy kerk deur dieselfde Gees waarmee Hy die Skrif vervul het, en so spreek Gods Gees dan deur die Skrif in ons harte.

Wel moet die kerke ‘n offisiële uitleg van die Skrif gee, om ons te bewaar van subjektiewe geesdrywery, waardeur elkeen ten slotte die Bybel uitlê soos hy wil, wat dan neerkom op ‘n verdraaiing van die Bybel. Mag God ons dan genade gee om steeds te buig onder sy Woord, soos in die Skrif neergelê, en dan alleen sal ons in die waarheid bly!

____________________

Bron: Die Vaste Fondament: Dagboek uit die Heidelbergse Kategismus (14 Februarie)

nota: opskrif is bygevoeg

Die Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt (GKv) geskors uit die ICRC weens hul besluit oor die vrou in die ampte

In ‘n vorige skrywe het ek berig oor die GKv se besluite by hul onlangse sinode ten gunste van die vrou in die amp.

In antwoord daarop het die ICRC (International Conference of Reformed Churches) hierdie kerkverband van lidmaatskap geskors weens hul onbybelse besluite. Dit is die ICRC se hoop dat die GKv hul sal bekeer van hierdie besluite, anders sal hul lidmaatskap beëindig word oor vier jaar met die volgende ICRC vergadering in 2021. Die GKSA is ook lid van die ICRC en hierdie besluit is ook ‘n belangrike boodskap vir die GKSA se komende sinode in 2018.

Ds. Wes Bredenhof berig as volg daaroor:

“By a vote of 25-4 (with two abstentions), the International Conference of Reformed Churches has decided to suspend the Reformed Churches in the Netherlands (RCN).  This comes after the RCN last month at their synod decided to open all the offices of the church to women.  The ICRC is one of the world’s most important ecumenical organizations for confessionally Reformed and Presbyterian churches.  It consists of over 30 churches from all over the world.  With this decisive action, the RCN receives a clear message that it is out of step with global Reformed Christianity.

The question of what to do with the RCN led to several hours of debate up to this point at the ICRC.  The Orthodox Presbyterian Church made the initial proposal, but found vocal support from the Canadian Reformed Churches, the United Reformed Churches, the Free Reformed Churches of South Africa, and others.

Voices were also heard cautioning against suspension — notably, the Christian Reformed Churches in the Netherlands and the Presbyterian Church of Eastern Australia (PCEA).  Rev. Dr. Rowland Ward from the PCEA was quoted in the Dutch press as arguing that the body had to come up with substantive biblical arguments to take action against the RCN.  He noted that several biblical passages could be understood at first glance as supporting women in office.  So, Dr. Ward said, “Why couldn’t there be freedom on this point?”  He was also quoted as saying that, for him, the RCN was still Reformed and suspension would not be appropriate “for a church that has been so faithful in our midst.”  In personal correspondence, however, Dr. Ward clarified that it was explicitly made clear that neither he nor the PCEA support women’s ordination.

Voting took place Monday on the OPC proposal (which can be found here).  The first, third, and fourth parts of that proposal passed readily 28-1.  It was the second part that took a little extra time:  to suspend the RCN immediately.  The Christian Reformed Churches in the Netherlands proposed a substitute motion to give the RCN time until the next meeting to reconsider their membership.  This motion failed 8-21 with two abstentions.  The body then voted on the second part of the OPC proposal as presented and it passed without difficulty.

The RCN now has four years to repent of their decisions regarding women in office.  Since women are already being ordained in the RCN, it is difficult to see how such repentance could be effected federation-wide.  But if, somehow, they are able to reverse course, the RCN will continue to make valuable contributions to global ecumenicity through the ICRC.  If not, their membership in the organization they helped to found will be terminated in 2021 at its tenth annual meeting.

Op die werkenaaneenheid.nl kan meer gelees word oor die saak:

Zie op werkenaaneenheid.nl

Ds. Wes Bredenhof (van de Australische Gereformeerde Kerken) heeft diverse artikelen gepubliceerd hierover (in het engels):

Posted by: proregno | July 17, 2017

‘n Politieke roeping vir Christene

‘N POLITIEKE ROEPING VIR CHRISTENEImage result for bouwe van der eems

deur

Bouwe van der Eems

Sedert die nuwe bedeling aangebreek het, het Christene maar min invloed op die politiek. Christene wat wel betrokke was in die politiek, was dikwels betrokke in konserwatiewe politiek. Omdat konserwatiewe politiek primer daarop gefokus is om die status quo te behou, was hierdie politiek nie baie suksesvol nie. Dit het dit geen doelwitte probeer bereik nie, maar slegs ander partye vertraag om hulle doelwitte te bereik.

Die ACDP is die enigste uitgesproke Christelike party, maar hierdie party voer maar ‘n sukkelbestaan met ‘n beperkte ondersteuningsbasis. Daar was ander pogings om Christelike partye te vestig, maar dit was kort van duur. Hierdie geskiedenis van mislukking het nog meer bygedra tot ‘n gevoel dat Christene geen rol in die politiek het nie. Christene se rol in die politiek het maar beperk daartoe gebly dat hulle gereeld bid vir die owerheid, en in tye van groot krisis sal ‘n kerklike vergadering ‘n brief aan die owerheid stuur.

Oor die wereld begin Christene besef dat ‘n Christelike staat nodig is, soos dit duidelik word in Europa dat die sekulere staat met sy relativistiese waarde weerloos is teen die ideologie van Sharia. Ook in Suid-Afrika het “Its Time” saamtrek in Bloemfontein nuwe woema gegee aan die gedagte dat ook Suid-Afrika ‘n Christelike owerheid nodig het. Niemand het egter nog met ‘n idee na vore gekom hoe om daardie gedagte te verwesenlik nie.

Ons leef in ‘n tyd waar owerheidstrukture besig is om te verval. Hierdie verval skep geleenthede waar Christene met ‘n kultuur van diensbaarheid betrokke kan raak by gemeenskapsorganisasies wat die take van die vervalle owerheidstrukture kan oorneem.

In ons huidige tyd het gemeenskapsorganisasies meer invloed as in die verlede. Eerstens het die DA pas aan die bewind gekom in ‘n aantal stede, sonder ‘n groot meerderheidstem. ‘n Politieke party wat nie seker is van ‘n oorwinning in die volgende verkiesing nie, is baie meer geneig om na gemeenskapsorganisasies te luister as ‘n gevestigde party.

Tweedens het partypolitiek oor die jare ‘n swak reputasie gekry, wat daartoe gelei het dat die media en ‘n verskeidenheid owerheidsagentskappe meer geneig is om na gemeenskapsorganisasies te luister as politieke partye. Derdens gee Sosiale media aan gemeenskapsorganisasies die vermoe om kosteloos met hulle gemeenskap te kommunikeer. Aangesien gemeenskapsorganisasies veel dinamieser kan reageer, is dit maklik om die propaganda oorlog te wen teen die logge staatsburokrasiee.

Die gemeenskapsorganisasies waarby Christene betrokke kan raak is legio. Indien jy in ‘n deeltitelskema bly, raak betrokke by die regspersoon. Verder is daar inwonersverenigings, belastingbetalersverenigings en buurtwagte. Hierdie organisasies is altyd op soek na vrywilligers om te help aangesien diensbaarheid ‘n kommoditeit is wat al hoe skaarser raak. Dit is dus maklik vir Christene om betrokke te raak. Daag eenvoudig op by die algemene jaarvergadering en maak jouself beskikbaar om te dien in die kommitee.

Betrokkenheid by plaaslike organisasis is ook die Bybelse manier waarop politieke invloed gebou word. Die Bybel leer die beginsel dat diegene wat getrou is oor die kleiner dinge, vertrou kan word om verantwoordelikheid vir groter dinge te neem. Die Bybel leer bv. dat iemand wat sy gesin goed regeer, geskik is om ‘n opsiener te word (1 Tim. 3). As Christene hulle waardes van eerlikheid, betroubaarheid, diensbaarheid ens. uitleef, sal hulle gevra word om groter verantwoordelikhede te neem.

Indien Christene op groot skaal by gemeenskapsorganisasies betrokke raak, sal daaruit ‘n groot aantal leiers na vore tree wat vertrou kan word om leiding te neem oor groter dinge, aangesien hulle bewys het dat hulle vertrou kan word met die kleiner dinge. Die rede vir die grootskaalse korrupsie in ons land is juis omdat persone verantwoordelikheid gegee is oor groot dinge, sonder dat hulle bewys het dat hulle getrou kon wees oor kleiner dinge.

Daar dus geen rede meer vir Christene om moedeloos te wees oor die politiek en te hoop dat een of ander de la Rey figuur gaan opdaag nie. Die geleentheid om ‘n verskil te maak in die politiek is op elke Christen se deurstoep.

Reformasie 500

Kom ons lees Romeine saam met Luther en Calvyn

Image result for die boek romeine

Romeine 1:5-7

5 deur wie ons genade en die apostelskap ontvang het om geloofsgehoorsaamheid te verkry onder al die heidene ter wille van sy Naam,
6 onder wie julle ook is, geroepenes van Jesus Christus —
7 aan al die geliefdes van God, geroepe heiliges wat in Rome is: Genade vir julle en vrede van God onse Vader en die Here Jesus Christus! (Rom. 1:5-7 A53)

Notas:

1 Sien die inleiding op die leesreeks hier, en die res van die reeks hier.

2 Die doel van die reeks is nie om ‘n eie verklaring te gee van die boek Romeine nie, of om vir u die leeswerk en verklaarwerk te doen nie. Die doel is soos dit sê, om ‘saam’ met Luther en Calvyn Romeine deur te lees, deur hul kommentare/lesings daarop te raadpleeg, om te sien hoe hul met hierdie boek omgegaan het wat wesentlik sentraal gestaan het in die Protestantse Reformasie van die 16/17de eeu.

3. Ek gee wel hier en daar ‘n raamwerk of opmerkings, en gee ‘n paar aanhalings uit Luther en Calvyn se kommentare, maar net hier en daar wat my opval en wat ek met julle wil deel. So die vertrekpunt is altyd: ad fontes! = terug na die bronne, d.w.s. lees die Skrif (Romeine) en Luther en Calvyn se kommentare self.

4. Enige opmerkings oor ons Romeine lees saam Luther en Calvyn (RLC), kan hier onder of by die facebook inskrywing geplaas word.

5. Hier is Luther en Calvyn se kommentare gratis aanlyn:

Luther

Calvyn 


LUTHER OOR ROMEINE 1:5-7

geen kommentaar deur Luther op hierdie verse nie


CALVYN OOR ROMEINE 1:5-7

Nie net ons redding nie, maar Paulus (en ons elkeen!) se roeping is ook danksy God se genadige guns, en nie op grond van ons eie waardigheid nie (v.5)

By mentioning grace and apostleship apart, he adopts a form of speech, [20] which must be understood as meaning, gratuitous apostleship or the favor of the apostleship; by which he means, that it was wholly through divine favor, not through his own worthiness, that he had been chosen for so high an office. For though it has hardly any thing connected with it in the estimation of the world, except dangers, labors, hatred, and disgrace; yet before God and his saints, it possesses a dignity of no common or ordinary kind. It is therefore deservedly counted a favor. If you prefer to say, “I have received grace that I should be an Apostle,” the sense would be the same.

Ons geloof is ‘n genadegeskenk van God wat lei tot gehoorsaamheid aan die Evangelie en nie ongebondenheid nie (v.5)

We hence learn, that they perversely resist the authority of God and upset the whole of what he has ordained, who irreverently and contemptuously reject the preaching of the gospel; the design of which is to constrain us to obey God. We must also notice here what faith is; the name of obedience is given to it, and for this reason — because the Lord calls us by his gospel; we respond to his call by faith; as on the other hand, the chief act of disobedience to God is unbelief, I prefer rendering the sentence, “For the obedience of faith,” rather than, “In order that they may obey the faith;” for the last is not strictly correct, except taken figuratively, though it be found once in the Acts 6:7. Faith is properly that by which we obey the gospel.

Die genadige uitverkiesing en geroepenes van Christus wys op dieselfde mense (v.6)

He assigns a reason more nearly connected with them — because the Lord had already exhibited in them an evidence by which he had manifested that he had called them to a participation of the gospel. It hence followed, that if they wished their own calling to remain sure, they were not to reject the ministry of Paul, who had been chosen by the same election of God. I therefore take this clause, “the called of Jesus Christ,” as explanatory, as though the particle “even” were inserted; for he means, that they were by calling made partakers of Christ. For they who shall be heirs of eternal life, are chosen by the celestial Father to be children in Christ; and when chosen, they are committed to his care and protection as their shepherd.

Die fontein van God se vrye vaderlike liefde en sy goedheid, is die rede waarom ons die Here loof vir ons verlossing, en niks in onsself nie (v.7)

Here a rich truth presents itself to us, to which I shall briefly refer, and leave it to be meditated upon by each individual: Paul does by no means ascribe the praise of our salvation to ourselves, but derives it altogether from the fountain of God’s free and paternal love towards us; for he makes this the first thing — God loves us: and what is the cause of his love, except his own goodness alone? On this depends our calling, by which in his own time he seals his adoption to those whom he had before freely chosen.

Ons moet die Here nader omdat ons weet Hy is genadig, en Hy red ons om (sodat) ons heilig sal wees, nie om aan te hou lewe in ongehoorsaamheid en onheiligheid nie (sien ook Ef.1:4), v.7

We also learn from this passage that none rightly connect themselves with the number of the faithful, except they feel assured that the Lord is gracious, however unworthy and wretched sinners they may be, and except they be stimulated by his goodness and aspire to holiness, for he hath not called us to uncleanness, but to holiness. (1 Thessalonians 4:7.) As the Greek can be rendered in the second person, I see no reason for any change.

Die seëngroet se betekenis: God se genade guns het die vloek weggeneem en gee ons nou vrede, v.7

Nothing is more desirable than to have God propitious to us, and this is signified by grace; and then to have prosperity and success in all things flowing from him, and this is intimated by peace; for however things may seem to smile on us, if God be angry, even blessing itself is turned to a curse. The very foundation then of our felicity is the favor of God, by which we enjoy true and solid prosperity, and by which also our salvation is promoted even when we are in adversities.

And then as he prays to God for peace, we must understand, that whatever good comes to us, it is the fruit of divine benevolence. Nor must we omit to notice, that he prays at the same time to the Lord Jesus Christ for these blessings. Worthily indeed is this honor rendered to him, who is not only the administrator and dispenser of his Father’s bounty to us, but also works all things in connection with him. It was, however, the special object of the Apostle to show, that through him all God’s blessings come to us.

There are those who prefer to regard the word peace as signifying quietness of conscience; and that this meaning belongs to it sometimes, I do not deny: but since it is certain that the Apostle wished to give us here a summary of God’s blessings, the former meaning, which is adduced by Bucer, is much the most suitable. Anxiously wishing then to the godly what makes up real happiness, he betakes himself, as he did before, to the very fountain itself, even the favor of God, which not only alone brings to us eternal felicity but is also the source of all blessings in this life.


Die hele reeks is hier beskikbaar: Reformasie 500: LRLC

KERKE VIND MEKAAR OOR DIE REGVERDIGINGSLEER, MAAR NIE VIR LUTHER EN DIE REFORMASIE NIE ?

Verder, ek is nie die enigste een, of die eerste een, wat gesê het dat geloof alleen maak ons regverdig nie. Daar was Ambrosius, Augustinus en baie ander wat dit voor my al gesê het.” Luther

In die Kerk e-bode van 6 Julie 2017 word berig oor “gereformeerdes en Rooms-Katolieke (wat) eindelik die strydbyl oor die regverdigingsleer begrawe. Dit het gebeur tydens ‘n indrukwekkende, hoogs simboliese erediens op Woensdagoggend 5 Julie in die stadskerk in Wittenberg, dieselfde stad waar die vader van die Hervorming, Martin Luther, sy 95 stellings op 31 Oktober 1517 teen die deur vasgespyker het.”

Sien die volledige artikel hier:

Kerke vind mekaar oor die regverdigingsleer

(sien ook hier: Catholic and Reformed Churches mark ecumenical “milestone”)

Daar word verder beweer: “Hiermee is ‘n wesentlike teologiese verskil tussen Protestante en Rooms-Katolieke uit die weg geruim deurdat laasgenoemdes in wese die Protestantse oortuiging oor die regverdigingsleer aanvaar het.”

Maar is dit werklik so, of is dit eerder dat sommige Protestante deur die eeue die leer oor die regverdigingsleer volgens die Skrif so begin afwater het dat dit maklik was vir Rome om dit nou te aanvaar ?

Ds. Frikkie Mulder skryf op sy facebook oor hierdie saak:

“Wie kan onthou dat ek vroeër genoem het dat hoe nader ons aan 31 Oktober 2017 beweeg, hoe meer gaan die misleiding toeneem? Ek dank die Here dat die kerk waarvan ek ‘n lidmaat is níé aan die “Wêreld Gemeenskap van Gereformeerde Kerke” behoort nie. Die “Internasionale Konferensie van Gereformeerde Kerke” (Engels: ICRC) daarenteen, is Skrifgefundeerd én Gereformeerd. Ek twyfel báíe sterk dat die Gereformeerde kerk in Duitsland waarna daar verwys word waarlik “baie konserwatief” is, juis omdat hierdie “Gesamentlike Verklaring” weer-en-weer dubbelslagtig oor die leer van regverdiging spreek. Die Vatikaan het in ‘n verklaring na die ondertekening in 1999 dinge duidelik aan sy lede gestel dat die reformatoriese leer van SIMUL IUSTUS ET PECCATOR – tegelykertyd geregverdig én ‘n sondaar, níé deur Rome aanvaar word níé. En dít was juis die hárt van die Reformasie. Mag die HERE sy kinders teen die misleiding van die pousdom bewaar!”

Luther se kritiek teen hierdie dwalende samekoms van 5 Julie by Wittenberg, sou waarskynlik in een sin saamgevat of gevra kon word, veral vir hulle wat meen hulle is navolgers van die Hervorming:

Waar is die “sola” (alleen) ?

Ons word geregverdig uit genade alleen, deur Christus alleen, deur die geloof alleen, sonder enige werke of bydrae van ons kant af.

Dit is die verskil tussen die ware en valse regverdigingsleer.

Tussen die ware Evangelie en die valse ‘evangelie’.

Tussen die Reformasie en Rome.

“So halten wir nun dafür, daß der Mensch gerecht werde ohne des Gesetzes Werke, allein durch den Glauben.” (Rom. 3:28 LUO)

“Ons neem dus aan dat die mens geregverdig word deur die geloof sonder die werke van die wet.” (Rom. 3:28 A53)

“Therefore we conclude that a man is justified by faith without the deeds of the law.” (Rom. 3:28 KJG)

En ja, ek weet van die eeuelange strydpunt oor Luther se “allein” wat streng gesproke nie in die oorspronklike Grieks eksplisiet staan nie, en ek is heel rustig en tevrede om dit nie daar ‘in te vertaal nie’.

En tog, is dit presies wat Rom.3:28 ons wil leer, en die res van die Skrif in sy geheel gelees, naamlik ‘sonder = alleen (Grks: choris)’:

alleen deur die geloof, ‘sonder’ enige van ons werke

alleen uit genade, ‘sonder’ ons samewerking

alleen deur Christus. ‘sonder’ die Pous of enige mens se bemiddeling.

“…terwyl ons weet dat die mens nie geregverdig word uit die werke van die wet nie, maar alleen deur die geloof in Jesus Christus, selfs ons het in Christus Jesus geglo, sodat ons geregverdig kan word uit die geloof in Christus en nie uit die werke van die wet nie; omdat uit die werke van die wet geen vlees geregverdig sal word nie. (Gal. 2:16 A53)

Want uit genade is julle gered, deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God; nie uit die werke nie, sodat niemand mag roem nie. Want ons is sy maaksel, geskape in Christus Jesus tot goeie werke wat God (Ef. 2:8-10 A53)

Luther wou dit wat eintlik reeds duidelik was in Rom.3:28 én die res van die Skrif, nog duideliker maak met sy vertaling, hy wou nog meer eksplisiet stel wat reeds inherent en wesentlik daar was van die begin af, en wat die Reformatiore, danksy ‘n kragtige werking van die Gees herontdek het, teenoor die Roomse dwaling van ‘n “plus” teenoor die “sola”.

Sien gerus hierdie artikel oor  Luther se sola (‘alleen’):

Luther add the word ‘alone’ to Romans 3:28?

Mag die Here die ware kinders van die sola’s van die Skrif, en van die Reformasie wat die Skrif gevolg het, wysheid en insig gee om die geeste te onderskei in ons tye, veral in hierdie spesifieke Reformasie 500 jaar (1517-2017).

Sien ook die volgende bronne (boeke en artikels) oor hierdie poging om die die Reformasie en Rome bymekaar uit te bring, asook ander bronne oor die erge dwalinge van die Rooms Katolieke Kerk:

Lutherse radio bediening: The Joint Declaration of the Doctrine of Justification

Are we Together?: A Protestant analyzes Roman Catholicism

Rome about Justification and Salvation

The Reformation’s Conflict with Rome: Why it must continue

Vergelyking tussen die Bybelse waarheid en die Rooms Katolieke Kerk

Die regverdigingsleer en Rome se antwoord daarop

Die Pous, Arminianisme en vir wie het Christus gesterwe?

Bring hulde aan Christus, nie die Pous nie

Die NGK, Rome en die Wêreldkerk gedagte

Die saligverklaring van JP II

Posted by: proregno | July 6, 2017

Onderwys: Staatdiens of Godsdiens ?

ONDERWYS: STAATSDIENS OF GODSDIENS ?

Na aanleiding van die onlangse regsaak oor godsdiens in skole, wat ‘n wesentlike rewolusie is van hoofsaaklik die beweeg van een ware godsdiens na ‘n veelgode-godsdiens in skole, plaas ek weer ‘n artikel wat ek in 2001 geskryf het: Onderwys: Staatsdiens of Godsdiens?

Ek het hierdie artikel geskryf na aanleiding van die destydse rewolusie wat in die onderwys plaasgevind het, en waarvan die vrugte nou duidelik gesien word in die nuutste regspraak oor die gelyke behandeling van godsdienste in skole, asook al die SJW’s se bevordering daarvan.

Die een groot verskil nou – 15 jaar later – is dat ongelukkig al meer Christene probeer inkoop in die nuutste intergeloof onderwys verskynsel, die boot wat sink moet nog gered en geverf word deur die stoele op die dek verder rond te skuif.

Lees gerus die artikel met die wete dat dit reeds meer as 15 jaar gelede geskryf is, maar die wesentlike onderlinge godsdiens- en kultuurbeskouings speel nogsteeds dieselfde rol, soos toe ek dit destyds ontleed het. Wys my gerus uit as ek die sake verkeerde beoordeel het of as dit heeltemal irrelevant is vir vandag se stryd.

Daar is hoofsaaklik x3 standpunte oor godsdiens op skole:

1 absoluut geen godsdiens op skole nie = humanisme as nuwe ‘godsdiens’, want geen god = die nuwe god.

2 godsdiensgelykheid op skole en elkeen kan kies wat hy wil = wat in die praktyk gaan lei tot intergeloofsaksies en bewegings soos daar van alles en almal sogenaamd ‘net geleer’ gaan word.

3 alleen die Christelike godsdiens as geloof en lewensbeskouing waarbinne en waarvolgens alle onderwys en opvoeding geskied op elke terrein van lewe en denke.

Die derde standpunt is in lyn met die Bybel, dat deur die Christelike geloof moet en kan alles beoordeel en bestudeer word, ook nr.2 en 3.

Dit is duidelik dat nr.3 nou juridies verwerp is, al was dit en is dit dalk nou nog baie afgewater deur die eeue. Nou gaan, met die wet as tugmeester, nr.2 die voorkeur kry, tensy die besluit tersyde gestel kan word.

Net tyd gaan leer wat dit in die praktyk alles gaan behels, die Here laat nie met Hom speel nie.

Selfs nr.1 sou (prakties) beter gewees het as nr.2, as ek in die staatskool opset was en kon kies vir my kinders: liewer geen godsdiensbeoefeninge en idees nie, as wat intergeloofs-afgodsdiens op skole beoefen word, afsonderlik of saam op skole, waar elkeen dan tydens “saalopeninge” in sy eie klassie sy spesifieke God/god gaan aanbid en so die Here se oordeel oor daardie kinders, skole, beheerliggame gaan bring, ens.

Onthou die eerste drie gebooie, Ex.20:1-6, asook 2 Kor.6:14-7:1.

Daarom, as gelowiges – soos Totius dit gestel het – het ons nie ‘keuses’ nie, ons kies nie tussen 1 en 2 nie, ons het ‘n roeping !

Ons is onder die verlossende heerskappy van Jesus Christus, en ons hele lewe, veral ons onderwys en opvoeding van ons nageslag moet daarvan getuig, en daarom is en behoort nr.3 ons enigste roeping te wees. En as die ‘strukture’ en ‘onderwysmodelle’ oorgeneem word deur nr.1 en 2, dan begin ons weer nuwe nr.3 christelike tuisskole en privaatskole.

Daarom, die mees wesentlike belangrikste bekering en reformasie wat moet plaasvind in ons land, is nié die van die heidene, die Zumas, die Malemas, die Ogod’s, die Jean Oosthuizen’s en ander gosdienstige en ateïstiese humanisme van ons land nie.

Die belangrikste reformasie en veral bekering wat moet plaasvind, is van Christen ouers, gesinne, families, kerke, gemeenskappe, organisasies, ens., wat moet breek met Mammon, en terugkeer na Christus alleen, deur sy Woord alleen, deur sy Gees alleen, en sal besef dat onderwys en opvoeding is nié die Staat se roeping en taak nie, maar die ouers s’n binne die raamwerk van hul kerke en gemeenskappe. 

Hopelik kan die lees van my artikel ‘n paar ouers opnuut laat dink oor hierdie baie belangrike saak:

Onderwys: Staatsdiens of Godsdiens?

Hier is die inleidende woorde:

“The issue with regard to the state is thus a religious one. Evil is a problem for all society. The corruption of sin effects the person and his institutions. The idea that the state can be the overlord and moral arbiter between men, other governments, and institutions is one of history’s most evil illusions. It is a religious illusion which seeks to circumvent the need for God. It’s ancient classic is Plato’s Republic; its current expression is the modern state. At issue is whether or not the key governing unit on earth is the redeemed man in Christ, or the state as a god walking on earth. – R.J. Rushdoony

‘n Land se diepste religieuse en ideologiese oortuigings sal duidelik na vore kom wanneer ‘n mens ‘n studie doen van sy onderwys- en regsisteem. ‘n Amerikaanse opvoedkundige skryf:

The function of education is thus to school persons in the ultimate values of a culture. This is a inescapably a religious task. Education has always been a religious function of society and closely linked to its religion. When a state takes over the responsibilities for education from the church or from Christian parents, the state has not thereby disowned all religions but simply disestablished Christianity in favor of its own statist religion, usually form of humanism. 

Die minister van onderwys, Kader Asmal, besef dit deeglik. In die voorwoord tot die Nuwe Kurrikulum (afkorting: NK), soos bekendgestel is op 31 Julie 2001, sê hy:

The significance of educaton to our society cannot be underestimated. It is the for social justice, equality, growth, and development. It is, requisite for a democratic society. The curriculum is the place where a society expresses its goals, visions and expectations as to how it will create and develop the kind of citizens who will embody its ideals.

In ons land se kurrikulum sal ons daarom die nuwe godsdiens en kultuur vind wat die staat verwag oorgedra moet word aan die toekoms van ons land, die jeug. Die woord kurrikulum, kom van die latynse woord currere, wat beteken om te hardloop. Meer spesifiek verwys dit na ‘n renbaan wat voltooi moet word om die prys te behaal. Die nuwe kurrikulum is dus die voertuig wat gebruik moet word om ‘n bepaalde doel te bereik deur die onderrig van sekere kennis, vaardighede en waardes. Meeste mense is (tereg) besorg oor die inhoud van die nuwe voertuig, maar vra nie genoegsaam die belangriker vraag van: of die bestuurder agter die stuurwiel, ‘n wettige morel lisensie het om daardie voertuig te bestuur nie ?

In verskillende studies wat alreeds gedoen is, vanuit godsdienstige, filosofiese en opvoedkundige oorwegings, is die nuwe kurrikulum bespreek. In hierdie bydrae, wil ek my bepaal by wat ek glo die achilleshiel-vraagstuk is ten opsigte van onderwys oor die algemeen, en spesifiek die Nuwe Kurrikukum wat voorgestel is, naamlik:

Aan wie behoort die kinders?

En wat daaruit vloei:

Is dit die staat se taak om die onderwys enigsins te hanteer ?

In sy fondamente, het ons met die onderwys stryd, nié te doen met ‘n rassestryd (‘apartheid’), ‘n opvoedkundig-akademiese stryd (‘maar Jannie kan nie meer lees nie’) of ekonomiese stryd (‘ryk vs armes’) nie, maar met ‘n godsdienstig-ideologiese stryd vir die siele van ons kinders (wat natuurlik groot gevolge het vir bogenoemde en ander probleme en lewensterreine), en wat alles gaan uitloop op die volgende botsing tussen die Christendom en die moderne messiaanse staatsideologie wat vandag die onderwys beheer:

Wie is die hoogste Soewerein, d.w.s. wie het die hoogste gesag in die totale lewe, en dus ook in die onderwys: God (deur sy Woord en Gees) of die Mens (deur die Staat) ?

…… Die Nuwe Kurrikulum moet gesien word teen die agtergrond van die rewolusionêre omwentelinge wat in ons land die afgelope dekade plaasgevind het, wat ek in tabelvorm antiteties teenoor die Christendom wil stel:

1 Soewerein: God Drie-enig teenoor die demokraties-humanistiese Mens

2 Norm: Die Bybel teenoor die Menseregte grondwet

3 Wese van die probleem: Sondeval, sonde en die gevolge daarvan teenoor Ongelykheid, omstandighede en strukture

4 Verlosser: Jesus Christus alleen teenoor die Mens deur die messiaanse staatsidee

5 Instrument wat verlossing bedien: Die Kerk van Christus teenoor die sekulêre humanistiese staatskool

Van toepassing op die Nuwe Kurrikulum, sien mens duidelik dat die godsdiens van humanisme, naamlik die mens as maatstaf van alle dinge (ook vir die opvoeding en godsdiens) in die sentrum staan van hierdie wesentlik geestelike stryd, ‘n stryd tussen geloof en ongeloof op elke terrein van lewe en denk.

Sien die volledige artikel hier: Onderwys – Staatsdiens of Godsdiens?

____________________

Sien ook die volgende artikels en lesings:

Lesings oor gereformeerde onderwys: tuis- en instituasionele onderwys

Intergeloof in die Onderwys

Reformasie 500

Kom ons lees Romeine saam met Luther en Calvyn

Image result for die boek romeine

– Romeine 1:1-4 –

PAULUS, ’n dienskneg van Jesus Christus, ’n geroepe apostel, afgesonder tot die evangelie van God —
2 wat Hy tevore beloof het deur sy profete in die heilige Skrifte,
3 aangaande sy Seun wat gebore is na die vlees uit die geslag van Dawid
4 en na die Gees van heiligheid met krag verklaar is as die Seun van God deur die opstanding uit die dode, Jesus Christus, onse Here (Rom. 1:1-4 A53)

Notas:

1 Sien die inleiding op die leesreeks hier, en die res van die reeks hier.

2 Die doel van die reeks is nie om ‘n eie verklaring te gee van die boek Romeine nie, of om vir u die leeswerk en verklaarwerk te doen nie. Die doel is soos dit sê, om ‘saam’ met Luther en Calvyn Romeine deur te lees, deur hul kommentare/lesings daarop te raadpleeg, om te sien hoe hul met hierdie boek omgegaan het wat wesentlik sentraal gestaan het in die Protestantse Reformasie van die 16/17de eeu.

3. Ek gee wel hier en daar ‘n raamwerk of opmerkings, en gee ‘n paar aanhalings uit Luther en Calvyn se kommentare, maar net hier en daar wat my opval en wat ek met julle wil deel. So die vertrekpunt is altyd: ad fontes! = terug na die bronne, d.w.s. lees die Skrif (Romeine) en Luther en Calvyn se kommentare self.

4. Enige opmerkings oor ons Romeine lees saam Luther en Calvyn (RLC), kan hier onder of by die facebook inskrywing geplaas word.

5. Hier is Luther en Calvyn se kommentare gratis aanlyn:

Luther

Calvyn 

_____________________

LUTHER OOR ROMEINE 1:1-4

1 Oorsigtelik skryf Luther by vers 1: Die wese van die boek Romeine is om enige vertroue in of op onsself en ons ‘eie geregtigheid’ te vernietig, en ‘n geregtigheid buite onsself te soek om ons te red, ‘n ‘vreemde geregtigheid’ wat alleen te vind is in Jesus Christus.

The sum and substance of this letter is: to pull down, to pluck up, and to destroy all wisdom and righteousness of the flesh (i.e.,of whatever importance they may be in the sight of men and even in our own eyes), no matter how heartily and sincerely they may be practiced, and to implant, establish, and make large the reality of sin (however unconscious we may be of its existence).

Hence, Blessed Augustine says in the seventh chapter of his book On the Spirit and the Letter: The apostle Paul “contends with the proud and arrogant and with those who are presumptuous on account of their works’ etc.; “moreover, in the letter to the Romans, this theme is almost his sole concern and he discusses it so persistently and with such complexity as to weary the reader’s attention, yet it is a useful and wholesome wearying. …

For God does not want to save us by our own but by an extraneous
righteousness which does not originate in ourselves but comes to us from beyond ourselves, which does not arise on our earth but comes from heaven. Therefore, we must come to know this righteousness which is utterly external and foreign to us. That is why our own personal righteousness must be uprooted—according to Ps. 45 (where we read): “Forget also thine own people and thy father’s house” (Ps. 45:10)—just as also Abraham was told to leave his own country. …

But now Christ wants all our feeling to be so bare that, on the one hand, we are not afraid to be cast into confusion on account of our faults, nor delight in praise and vain joy on account of our virtue, yet, on the other hand, we do not glory before men in that external righteousness which, coming from Christ, is in us, nor suffer defeat because of those sufferings and evils which befall us for his sake. …

Certainly there are many who, like the Jews and the heretics, for God’s sake disregard and willingly give up all goods at their left hand, namely, the temporal ones; but there are few who for the sake of obtaining Christ’s righteousness regard as nothing the goods at their right hand, namely, spiritual goods and righteous works. Certainly the Jews and the heretics are unable to do this. And yet, without this, no one can be saved. For we all hope and wish our own achievements to be accepted by God and rewarded by him. But it remains forever true: “It is not of him that wills, nor of him that runs, but of God that has mercy” (Rom. 9:16).

2 “Paulus, ‘n dienskneg van Jesus Christus” (v.1)

‘n Dienskneg van die Here moet nie sy gesag in hoogmoed misbruik nie maar tot diens van sy naaste aanwend, hy moet waak teen “twee monsters” = te sag wees of te hard wees.

If we are to specify these two faults, we say that they are: softness and austerity. Of the first we read in Zech. 11:17: “Woe to the worthless shepherd that leaves the flock!” And of the second, Ezekiel says (Ezek. 34:4): “With force and with rigor have you ruled over them.” These are the two main faults from which all the faults of clergymen arise. And no wonder! For softness is rooted in concupiscence, and austerity in irascibility. These are the source of all evil, as we well know. Therefore, it is very perilous to assume an office unless these two beasts have been slain, for they will do the more harm the more power to do harm is available. …

Hence, the apostle says: “a servant of Jesus Christ” In this word, there is majesty as well as humility: there is humility in it in so far as he does not consider himself lord and creator according to the manner of proud tyrants who use their power in such a way that they appear to think of nothing else but their own power as if they had produced it and as if they had not received it from someone else. Therefore, they do not find joy in the fruit of power but merely enjoy power itself.

3 “n geroepe apostel” (vers 1) Hier skryf Luther oor sake wat mens sal help om te besin oor mens se roeping as leraar. Hy vermeld ook 3 soorte verdraaiings van die apostelamp wat vermy moet word.

By this term he more definitely specifies the nature of his service and his ministry. For many are servants and ministers of Jesus Christ but not all are apostles. But all apostles are also servants, i.e., ministers, i.e., such as perform the work of the Lord toward and in others as his representatives.

With the first word (“called”), he strikes down three kinds of men who are not called to offices of honor.

First, the pseudo apostles, who at that time could be found everywhere and whom the devil sowed like tares among the wheat, sending them from the north like the boiling caldron of Jeremiah.

Secondly, those who assume an office because of ambition. They may not be false apostles or false servants, inasmuch as they teach what is right and true and lead others in a catholic way, yet because they are not called to this office, they are indicted by this word “called.” They may not be “thieves and robbers” like the false apostles, but still they are mercenaries who seek their own advantage and not the cause of Jesus Christ; they show concern for their sheep only in so far as they expect to reap a profit of honor, gold, or pleasure. Today a significant number of these is to be found in the church. To be sure, the Scripture does not indict and condemn them in the same way as it does the false prophets and the false apostles (i.e., the heretics and schismatics and the unbelievers) of whom it is written that they run although they are not sent and speak without being authorized to do so, and seek after lying (Ps. 4:2), etc. Yet God finds them wanting, because it is not from free love but from grasping cupidity that they assume and seek honor for themselves.

Thirdly, similar to these are those who force themselves upon their charges or let themselves be forced upon them. These are worse than those of the second group but not so bad as those who belong to the first one. But because the holy offices are so sublime, no danger in this world and the next is more to be feared; indeed, there is no greater danger than to assume such an office without a call of God. But, alas, many are today completely insensitive to all this and do not give it the slightest thought. How will they be spared if not even those are secure whom God has called! Judas, the apostle, came to ruin; Saul fell; and David, the chosen one, fell—and yet they were sublimely called and anointed! Woe, then, to these wretched ones here.

4 “afgesonder tot die evangelie van God” (vers 1) Predikante moet voltyds in die bediening besig wees, en nie deur allerlei ‘sekulêre ondernemings’ besig gehou word nie.

Therefore, to say “separated unto the gospel of God” is the same as to say: Relieved from all other tasks, I am dedicated, introduced, and consecrated to this single office to teach the gospel, as a priest is set apart and separated in order to offer the sacrifice.

This meaning is more acceptable than the one I mentioned first. In short, with this word he rebukes those who, though they are set apart to the ministry of God and are therefore in the business of the Lord, are yet involved in other and secular undertakings as if they were of the world. Indeed, the apostle directs our attention to the fact that he is not set apart for any kind of work but solely for the gospel; he says: My chief work is to spread the gospel, as in I Cor. 1:17: “Christ sent me not to baptize but to preach the gospel”; the other apostles may be set apart for other kinds of work, but I am set apart for the gospel.

5 “wat Hy tevore beloof het” (vers 2) Die Evangelie wat Paulus verkondig is niks nuuts nie, dit kom uit die OT geskrifte, en nog verder terug is dit deel van die verordineerde plan van God.

This he says in order that one should not think that the strongest and most telling proof of the truth of the gospel, namely, that its coming is testified to by the Law and the Prophets, is the fruit of our merits and the invention of human wisdom.

For the gospel proclaims what according to prophecy it should proclaim. This
proves that before it became what it is, it was foreordained in God’s counsel to be what it has become. Thus the glory of this teaching belongs to God alone and not to us and our merits and achievements.

Before we came into being, it was ordained—as it says itself:

“I was set up from everlasting and of old” (i.e., in the form of the law), “before the earth was” (i.e., the church) which was made through me [scil., wisdom] (Prov. 8:23).

It is the gospel, the wisdom and power of God, which has established the
church and does all that wisdom says of itself in its own praise. So it is written in Amos 3:7: “Surely the Lord God will do nothing except he reveal his secret unto his servants the prophets.”

And so also in Isa. 48:5 f.: “I have declared it to you from of old” (i.e., in the old law): “before it came to pass I showed it to you, lest you should say, Mine idol” (i.e., the imagination of my wisdom) “has done them and my molten image has commanded them.

You have heard it” (at the time of the Law and the Prophets); “behold all this” (namely, now in the time of grace), etc.

He says this in order to indicate the difference of the gospel from the promise given before the times, about which Titus (Titus 1:2) says: “which God, who cannot lie, promised before times eternal.”

For this promise is the foreordination from eternity of all things to come. But the promise through the prophets happens in time and in human words. It is a wonderful sign of God’s condescension that, over and above his eternal promise, he gives this pledge in human words, and not only in oral but also in written ones. All this is done in order that, as the promise is fulfilled, they will serve as the evidence that he had planned it so, so that one may recognize that Christianity did not originate by accident or in the fate of the stars (as many empty-headed people presume), but that it became what it was to be by the certain counsel and premeditated ordination of God.

And, for another reason, he rightly adds: “in the Holy Scriptures.” For if he had merely said: “through his prophets,” the calumny would be possible that he was adducing the dead who, together with their words, no longer exist. But now he refers and points to their writings which are available to this day.

6 “aangaande sy Seun … Jesus Christus onse Here” (vers 3,4) In hierdie twee verse word beide die mensheid en Godheid van Jesus Christus bely en moet ons daaraan vashou, soos die Heilige Skrif dit openbaar.

Note how very appropriately the apostle chooses his words: he does not say: “who was the Son of God in power’ in the same way in which he says: “who was made according to the flesh.” For from the very moment of Christ’s conception it was correct to say, in view of the union of the two natures: This Son is the son of David and this man is the Son of God.

The first is true because his divinity is emptied and hidden in the flesh. The second is true because his humanity is fulfilled and translated into divinity. And though he was not born as the Son of God but as a human son, he was nevertheless always the Son and is even now the Son of God. But men did not recognize his designation and appointment as the Son of God.

Though he was endowed with power over all and was indeed the Son of God, he did not yet exercise it and was not acknowledged as the Son of God. This happened only through the spirit of sanctification. For the Spirit was not yet given because Jesus was not yet glorified. “He shall glorify me” (John 16:14), he said. Through the apostles, the Holy Spirit designated and declared him to be the Son of God with power over all, to whom everything should be subject because God the Father had made him Lord and Christ. …

In the gospel, Christ is by the Holy Spirit declared and manifested to be the Son of God in power over all things. Before the resurrection this was not revealed and manifested but was, rather, hidden in the flesh of Christ.

7 Die evangelie is ‘n eenheid, hetsy dit wat beskryf word in een van die vier Evangelies, of in Paulus se briewe

“The gospel” is not only what Matthew, Mark, Luke, and John have written. This is made plain enough in this passage. For it states specifically that the gospel is the word of the Son of God, who became flesh, suffered, and was glorified.

Therefore, it makes no difference whether Matthew or Thomas wrote it down and taught it and in what words and in what language: the gospel of God is the same. It does not matter how many books and authors teach it, for what they all teach is one and the same thing. When, therefore, the apostle says of a certain brother: “whose praise is in the gospel through all the churches,” this is not necessarily to be understood to refer to the Gospel of Luke but, rather, to the fact that it was his praise and distinction that he could teach the gospel, i.e., the word of God. So also Apollos and others had similar praise because they knew how to preach Christ well and richly.

Also the passage which says: “according to my gospel” (Rom.2:16) does not need to be interpreted with reference to the Gospel of Luke, as if Luke had written down what Paul preached or as if what the former had written down the latter had preached. But he says “my” gospel because he himself preached the word of God “concerning his Son,” as the passage we are dealing with puts it.

CALVYN OOR ROMEINE 1:1-4

(nota: waar Luther reeds sake genoem het wat Calvyn ook aanspreek, gaan ek dit nie noodwendig herhaal nie, maar wel byvoeg ‘n ander insig is of bydrae tot die saak)

1 Die gesag van ‘n dienskneg en apostel

A servant of Jesus Christ, etc. — He signalizes himself with these distinctions for the purpose of securing more authority to his doctrine; and this he seeks to secure by two things — first, by asserting his call to the Apostleship; [14] and secondly, by showing that his call was not unconnected with the Church of Rome: for it was of great importance that he should be deemed an Apostle through God’s call, and that he should be known as one destined for the Roman Church. He therefore says, that he was a servant of Christ, and called to the office of an Apostle, thereby intimating that he had not presumptuously intruded into that office. He then adds, that he was chosen, (selectum — selected, [15] ) by which he more fully confirms the fact, that he was not one of the people, but a particular Apostle of the Lord. 

2 Daar is nie meer vandag Apostels nie, dus geen opeenvolging nie

We must here observe, that all are not fitted for the ministry of the word; for a special call is necessary: and even those who seem particularly fitted ought to take heed lest they thrust themselves in without a call. But as to the character of the Apostolic and of the Episcopal call, we shall consider it in another place. We must further observe, that the office of an Apostle is the preaching of the gospel. It hence appears what just objects of ridicule are those dumb dogs, who render themselves conspicuous only by their mitre and their crook, and boast themselves to be the successors of the Apostles!

The word, servant, imports nothing else but a minister, for it refers to what is official. I mention this to remove the mistake of those who too much refine on this expression and think that there is here to be understood a contrast between the service of Moses and that of Christ.

3 Vers 3 en 4 verduidelik die ganse Evangelie in ‘n neutedop: Jesus Christus

3. Concerning his own Son, etc. — This is a remarkable passage, by which we are taught that the whole gospel is included in Christ, so that if any removes one step from Christ, he withdraws himself from the gospel. For since he is the living and express image of the Father, it is no wonder, that he alone is set before us as one to whom our whole faith is to be directed and in whom it is to center.

It is then a definition of the gospel, by which Paul expresses what is summarily comprehended in it. I have rendered the words which follow, Jesus Christ our Lord, in the same case; which seems to me to be most agreeable with the context. We hence learn, that he who has made a due proficiency in the knowledge of Christ, has acquired every thing which can be learned from the gospel; and, on the other hand, that they who seek to be wise without Christ, are not only foolish, but even completely insane.

4 Jesus Christus is een Persoon met twee nature, dit moet gehandhaaf word teen ketters soos Servet

Who was made, etc. — Two things must be found in Christ, in order that we may obtain salvation in him, even divinity and humanity. His divinity possesses power, righteousness, life, which by his humanity are conveyed to us. Hence the Apostle has expressly mentioned both in the Summary he gives of the gospel, that Christ was manifested in the flesh — and that in it he declared himself to be the Son of God. So John says; after having declared that the Word was made flesh, he adds, that in that flesh there was a glory as of the only-begotten Son of God. (John 1:14.) That he specially notices the descent and lineage of Christ from his ancestor David, is not superfluous; for by this he calls back our attention to the promise, that we may not doubt but that he is the very person who had been formerly promised. So well known was the promise made to David, that it appears to have been a common thing among the Jews to call the Messiah the Son of David. This then — that Christ did spring from David — was said for the purpose of confirming our faith.

He adds, according to the flesh; and he adds this, that we may understand that he had something more excellent than flesh, which he brought from heaven, and did not take from David, even that which he afterwards mentions, the glory of the divine nature. Paul does further by these words not only declare that Christ had real flesh, but he also clearly distinguishes his human from his divine nature; and thus he refutes the impious raving of Servetus, who assigned flesh to Christ, composed of three untreated elements.

_________________

Die hele reeks is hier beskikbaar: Reformasie 500: LRLC

Posted by: proregno | July 5, 2017

Wie is die Middelaar ? O, vriend, ken u Hom ?

WIE IS DIE MIDDELAAR ? O, VRIEND, KEN U HOM ?

Prof. Eppie van der Walt

deur dr. SJ van der Walt

My kategismuspreek komende Sondag is volgens HK Sondag 5, DV. In my voorbereiding lees ek hierdie kort en kragtige oordenking van dr. SJ van der Walt oor hierdie Sondag, spesifiek v/a 18.

Ag, mag ons ‘moderne doppers’ maar opnuut die spiritualiteit en godsvrees van ons gereformeerde voorvaders herontdek, en ophou skuldig voel oor ‘alles’ van die verlede, eerder bou op wat goed is, en verder reformeer waar nodig vanuit die voorbeeld van ons voorgangers (Hebr.13:7).

Mag ons weer die wese verkondig, waarop die GKSA gebaseer is, die Rots, en Hy is Christus ! (Matt.16:18), en voortgaan om verklarende én toepassende prediking, beide regverdiging én heiligmaking, die troos én die oproep in Christus te verkondig, tydig én ontydig (2 Tim.4:1-5).

Teen al die sosiale agendas van ons tye, bv. die SARK/WRK/WCRC ideologieë, teen al die sosiale ‘issues’, soos bv ‘vrou in die besondere ampte‘ agenda, teen al die ongelowige aanslae in ons tye, ens., laat ons weer Christus alleen verkondig, veral in die Reformasie500 jaar, vir die herstel van ons eie lewens, ons gesinne, ons gemeente, ons volk en ons land.

En die mees wesentlike vraag waar alles begin in ons bekering en verdere reformasie, word hier onder deur dr. vd Walt gevra vanuit die Skrif soos ons dit bely in v/a 18 van HK Sondag 5:

Ken u Hom ? 

Want om die Here en sy Seun waarlik te ken is die ewige lewe (Joh.17:3) !

Lees hierdie kort oordenking saam met u gesin, gemeente, familie, almal, biddend en verootmoedigend, met die gebed vir ons tye:

“O God, verlos Israel (die Kerk vandag orals onder alle volke) uit al sy benoudhede!” – Psalm.25: 22

11 Februarie (herstigtingsdag van die GKSA, 1859)

“WIE IS HIERDIE MIDDELAAR?” — Vr. 18.

“Want daar is een God en een Middelaar tussen God en die mense, die mens Christus Jesus, Wat Homself gegee hel as ‘n losprys vir almal….” — 1 Tim. 2:5 en 6.

Sondag:6 – VRAAG EN ANTWOORD: 18

Vraag: Wie is hierdie Middelaar wat terselfdertyd ware God1 en ware2 regverdige mens is3?

Skriffundering:

  1. Jesaja 9:6; Jeremia 23:6; Maleagi 3:1; Romeine 8:3; Romeine 9:5; Galasiërs 4:4; 1 Johannes 5:20
  2. Lukas 1:42; Lukas 2:6-7; Romeine 1:3; Romeine 9:5; Filippense 2:7; Hebreërs 2:14; Hebreërs 2:16-17; Hebreërs 4:15
  3. Jesaja 53:9; Jesaja 53:11; Jeremia 23:5; Lukas 1:35; Johannes 8:46; Hebreërs 4:15; Hebreërs 7:26; 1 Petrus 1:19; 1 Petrus 2:22; 1 Petrus 3:18

Antwoord: Ons Here Jesus Christus4, wat God vir ons tot wysheid, geregtigheid, heiligmaking en volkome verlossing gegee het5.

Skriffundering:

  1. Matteus 1:23; Lukas 2:11; Johannes 1:1; Johannes 1:14; Johannes 1:18; Johannes 14:6; Romeine 9:5; 1 Timoteus 2:5; 1 Timoteus 3:16; Hebreërs 2:9
  2. 1 Korintiërs 1:30; 2 Korintiërs 5:21

Hier wys die Kategismus nou eintlik vir die eerste maal pertinent op Jesus Christus as die Redder van die wêreld. Wel was dit steeds die veronderstelling van waaruit geredeneer is, maar hier word dit nou getuig, verklaar, bely. Daar word nou nie meer gepraat oor die Middelaar nie, maar die soekende sondaar word nou aan die lewende Heiland self voorgestel. Dis nou nie meer net: “So is die Verlosser nie”, maar: “Daar staan die Verlosser”.

Dis dieselfde as wat die engel vir die herders van Betlehem gesê het: “Moenie vrees nie, want kyk, ek bring julle ‘n goeie tyding van groot blydskap wat vir die hele volk sal wees, dat vir julle vandag in die stad van Dawid gebore is die Verlosser, wat Christus, die Here, is” (Luk. 2:10 en 11). Wat ‘n blye boodskap! Hoe heerlik tog dat die bogenoemde vraag nie onbeantwoord hoef te bly nie! Wat sou die toestand van die wêreld tog nie angswekkend gewees het as op die vraag geantwoord moes word: Dit weet ons nie! of, nog erger: Daar is geen sodanige Verlosser of Middelaar nie. Net so goed of ons vir die kranke die vreeslike boodskap moet bring: Vir jou is daar g’n raad of hulp nie; die dokter wat jóú kan help, bestaan nie!

Ja, so leef daardie vraag in die harte van miljoene. Ai, wie sal my red van die strikke van die dood, van die angste van die hel? En hoe tragies om te sien dat miljoene mense agter ‘n Boeddha, ‘n Confucius, ‘n Mohammed en soveel meer skyn-redders aanloop. Wat is dit nie dubbel-tragies dat, terwyl daar wel ‘n Verlosser van sonde en dood is en God Hom aan ons bekend gemaak het, daar tog nog sovele is wat Hom nie raaksien nie, wat Hom verbyloop agter misleiers en valse Christusse aan.

Ja, selfs onder ons sg. Westerse beskawing is daar miljoene heidene wat net van die naam Jesus Christus weet maar vir wie dit geen betekenis het nie. Die naam roer hulle nie. Dit trek hulle nie. Hulle is soos die spottende menigte daar rondom die kruis, wat vlak by die lig staan en tog verkeer in ‘n nag van dikke duisternis; wat as ‘t ware onder die bloed-drup van Jesus staan, terwyl hulle nie ‘n enkele druppel van daardie Heilfontein geniet nie. Hulle eie siele sterwe van dors in hulle, en dan spot hulle met die dors van Jesus.

Wie is die Middelaar?

O, vriend, ken u Hom?

Het u Hom al ooit ontmoet, of is Hy vir u ook ‘n vreemdeling?

En, as u Hom ken, het u dan ook al gepoog om Hom aan andere heilsoekers bekend te maak?

Gebruik u elke geleentheid en al wat u het, om die blye boodskap aan die wêreld bekend te maak, om ook die blinde heidendom te lei tot die enigste Redder op die ganse wêreld?

Laat ons God dank as ons Hom ken, en laat ons nie rus voordat almal Hom ken nie, as dit moontlik is.

Ons Middelaar tel wel nie onder die ry van oorlogshelde, geleerdes, filantrope en ander sogenaamde groot figure van die wêreld nie. Tog weet die geloof dat Hy die Middelaar is, wat ver bokant al die ander uitgaan.

Dis Godslastering om Hom op een lyn te stel met manne soos Sokrates, Mohammed, Boeddha ens.

___________________

Bron: Die Vaste Fondament: Dagboek uit die Heidelbergse Kategismus

Sien ook: Maar JULLE, wie sê julle is Ek ?

Hier is die inleidende woorde deur die skrywer:

“Wat dink u van die Christus?

Dit is ‘n baie belangrike vraag. Beter gestel: dit is die mees beslissende vraag in die lewe van enige mens, en dus ook in u lewe.

Dit is die vraag waardeur u gestel word op die punt waar u lewenspad vurk, waar twee weë uitmekaar gaan.

Een van die twee paaie moet u kies.

Watter een van die twee paaie u gaan kies, hang af van u antwoord op die vraag: Wat dink u van die Christus?

Voordat u antwoord gee op die allesbeslissende vraag, wil ek eers kortliks aan u vertel wie hierdie Christus is.”

Posted by: proregno | July 4, 2017

Ogod’s, Jean Oosthuizen en ander SJW’s van ons tye

SJW’s: SOCIAL JUSTICE WARRIORS

Image result for social justice warriors

Wat is ‘n gepaste beskrywing vir die Ogod’s en die Jean Oosthuizen (sien sy artikel: Bly koelkop en sien dat almal wen) yweraars van ons (humanistiese) anti-Christelike tydsgees en hul verbete stryd teen al wat (nog) Christelik is in ons tye?

Hierdie artikel beskryf hulle denke en optrede, sonder om name te noem. Ek plaas dit graag hier met erkenning, lees dit gerus om ons tye en aanslae beter te verstaan, daar is niks nuuts onder die son nie:

Christian Reconstruction vs “Social Justice Warriors”

By Chalcedon Editorial
June 28, 2017

The doctrine of rights is still very powerful, and its main area of power is among newcomers to social power, minority groups in particular. Its content grows vaguer as its political power increases.[1]

Could there be a more prescient passage by Rushdoony regarding the very times in which we live? Is he not precisely describing the contemporary movement of Social Justice Warriors (SJW) who’ve picked up the cause of every minority group and seek to hold college campuses hostage?

And do we not all sit and wonder about what precisely these misguided protestors stand for? It seems that Rushdoony is accurate to say that “its content grows vaguer as its political power increases.” In other words, they’re like children wielding a gun. There’s no depth to their reasoning. There is only a lust for power and significance. And the more that power grows, the less reason they’ll need to justify it. The “newcomers to social power” are usually the most dangerous.

The Downward Spiral of the Mob Mentality

Why do we have to contend with revolutionaries? It’s because of misplaced sovereignty. Historically, sovereignty belonged to royalty, emperors, or an elite political and social class—because sovereignty meant to be above all others—but after Marx and the rise of rank democracy, sovereignty was up for grabs:

Because sovereignty has been democratized, it has left kings, the artists, and others, for the mob, for mass men. The manipulation of the people by the media and by the political elite has become a necessity for rule and for “social order.” The goal of diverse groups has become to capture the attention and the allegiance of the masses, to command the revolution which continues to spiral downward.[2]

Today’s Establishment is hardly an opponent to the SJWs. Rather, the young revolutionaries are provided with a very large microphone which makes the media and the political elite accomplices to the downward spiral of the new mob mentality. Why? It’s because the last vestiges of Christian civilization must be destroyed—although now it’s labeled pejoratively as “white privilege”—so a new “city of man” can be built. The difference is that this humanistic metropolis will be postmodern, neo-Marxist, and grossly perverted.

God’s Prophetic Revolutionaries

The Biblical premises are all hostile to the revolutionary ideology, because Christianity affirms God as the Creator and Redeemer, not chaos and revolution. Power is sought from above, not from below. In fact, for Christianity, power from below is ultimately demonic.[3]

As Christians, we must call the new revolutionaries what they are: demonic. Their starting point is “chaos and revolution,” because their endpoint is power and the will to be as god.  For us, the starting point is the fear of the Lord and the desire to do His will, and for that reason, we must mount a “counter-revolution” of sorts—one modeled after God’s prophetic standard.

For example, when God called the prophet Jeremiah to ministry, He ordained the young man to a revolutionary purpose: “to root out, and to pull down, and to destroy, and to throw down, to build, and to plant” (Jer. 1:10). There would be nothing diplomatic included in Jeremiah’s mission—he would be a holy revolutionary waging war with the sword of his mouth.

Upon what injustice was Jeremiah working against? It was the injustice against the Lord and His Kingdom. Jeremiah’s ministry targeted the violation of heaven by all them that forsook the Lord, did wickedness, and burned incense to other gods. Jeremiah’s generation transgressed the covenant of their God and they were marked for revolution.

The Work of Reconstruction and the Word of Reconstruction

Are we to contend with SJW protestors in the streets? Are we to become political revolutionaries ourselves? No. We are to continue the work of reconstruction, but prophetically, we are to speak the word of reconstruction which includes a clear message of the sovereignty of God against all forms of sovereignty sought by men. Then, we must continue to educate our fellow believers in the dominion mandate of our God. Without a practical message of what the sovereignty of God looks like in history, there is no standard for Christians to follow and no voice to rebuke the enemy:

To be silent in such a time is to deny the Lord, abandon the faith, and concede to the enemy.[4]

For Chalcedon, the work remains clear and unchanging. Although the times in which we live are changing, there is nothing we’re facing that wasn’t spelled out presciently in the teaching and writing of R. J. Rushdoony. He wrote much about the revolutionary drive of fallen men, and his remedy was always “regeneration not revolution.” By that he meant no violent revolution (he referred to the Christian education movement as a “quiet revolution”). As Christians, we do engage in war and revolution, but they are much different than those waged by men:

We are at war, but the weapons of our war are not material but Biblical and Spiritual ones, and our calling is to believe and obey the Lord, to bring people to Christ, to extend His dominion, and to establish the crown rights of our King in every every area of life and thought.[5]

There is the work of reconstruction that we all must do, and then there is the word of reconstruction that must be proclaimed which is a work for Chalcedon to do. You are very much a part of this calling as you equip yourself, share this message with others, and faithfully support this ministry.

[1] R. J. Rushdoony, Sovereignty (Vallecito, CA: Ross House Books, 2007), p. 128.

[2] ibid.

[3]Sovereignty, p. 455.

[4] R. J. Rushdoony, Roots of Reconstruction (Vallecito, CA: Ross House Books, 1991), p. 519.

[5] ibid., p. 451.

VAN GODSDIENSVRYHEID NA GODSDIENSGELYKHEID IN SKOLE ?

Image result for gebed in skole

Wie gaan ouers en beheerliggame meer vrees – God of die mense ?

En hulle het hul geroep en hulle bevel gegee om in die geheel nie in die Naam van Jesus te spreek of te leer nie. Toe antwoord Petrus en Johannes en sê vir hulle: Of dit reg is voor God om julle meer gehoorsaam te wees as God, moet julle self beslis; want vir ons is dit onmoontlik om nie te spreek oor wat ons gesien en gehoor het nie. – Hand. 4:18-20
Hulle het hul dan gebring en voor die Raad gestel; en die hoëpriester het hulle gevra en gesê: Het ons julle nie uitdruklik verbied om in dié Naam te leer nie? En kyk, julle het Jerusalem met julle leer vervul; en julle wil die bloed van hierdie Man op ons bring. En Petrus en die apostels antwoord en sê: Ons moet aan God meer gehoorsaam wees as aan die mense. – Hand. 5:29

Die uitspraak van die hof oor godsdiens in skole is gedoen, lees meer daaroor hier, ook die verskillende maniere hoe hierdie uitspraak tans beoordeel word:

Ek gaan elke geloofseksklusiewe skool aanvat (sien heel onder die inhoud van hierdie artikel oor Ogod se doelwit met hierdie saak)

TKR Verklaring oor Uitsprak in Godsdiens-in-Skole Hofsaak (sien die verklaring heel onder aan die hierdie artikel)
In die Beeld/Netwerk 24 artikel word daar gestel deur ‘n verteenwoordiger van Solidariteit (wat die besluit verwelkom):
“Beheerliggame behou steeds die reg en bevoegdheid om die etos en geloofspraktyke van ‘n betrokke skool te bepaal, mits dit voldoen aan die riglyne wat in die Skolewet vervat is”
“Beheerliggame kan geloofspraktyke van die skool bepaal” …
Maar dan:
“… mits dit voldoen aan die riglyne wat in die skolewet vervat is” ?
Hierdie hofuitspraak gaan dalk nog getoets word aan die land se grondwet in ‘n appélsaak, maar vir nou wil ek vra:
Mis ek dalk iets: beteken hierdie hofuitspraak dan nou nie duidelik juis dat dit die regering van die dag is, en nie die ouers/beheerliggame nie, wat die geloofspraktyke finaal gaan en moet bepaal?
Dit is lyk my hoe die OGOD-yweraar dit verstaan, soos die opskrif dit hierbo stel: “Ek gaan elke geloofseksklusiewe skool aanvat”
Soos E. Mhlanga van die departement van basiese onderwys ook sê na die hofuitspraak, in die skole:
  • moet godsdienste of geloof op ‘gelykwaardige basis beoefen word’, en
  • opvoeding moet plaasvind ‘oor’ godsdiens, en nie onderrig ‘in’ godsdiens nie,

Let op daardie baie belangrike woorde ‘oor’ en ‘in’, wat beteken:

Die kinders moet geleer word daar is nie net een ware godsdiens nie, Joh.14:6 en Hand.4:12 is nie waar of van toepassing vir skole nie.  Hulle moet ‘oor’ godsdienste leer, soos hul oor verskillende tale en kulture leer, sonder ‘n waardeoordeel en geloofs- en lewensbeskoulike beoordeling.

Basies wat skole by implikasie moet leer – ten minste in die praktyk – is die gelykheid van godsdienste, dit is gelykheid van al die afgode aan die enigste ware Drie-enige God, wat Hom in en deur die Bybel, die Woord van God, eksklusief openbaar. Een of ander vorm van humanistiese godsdiens sal nou vervang wat nog oor is van die Christelike geloof.

RJ Rushdoony, seker die beste christelike opvoedkundige filosoof van die 20ste eeu in die VSA, skryf:

“The dictionary definition of education describes it as “the impartation or acquisition of knowledge, skill, or discipline of character.” The function of education is thus to school persons in the ultimate values of a culture. This is inescapably a religious task. 

Education has always been a religious function of society and closely linked to its religion. When a state takes over the responsibilities for education from the church or from Christian parents, the state has not thereby disowned all religions but simply disestablished Christianity in favor of its own statist religion,usually a form of humanism. An excellent means of analyzing the religion of any culture is to study its concept of education.” 

Die ‘oor’ godsdienste leer in skole hofuitspraak, in plaas van ‘in’ een godsdiens leer en daarvolgens alle godsdienste beoordeel, is niks anders as wat Rushdoony hier noem nie:  die staat wat die Christelike godsdiens verruil het vir ‘n ander godsdiens, naamlik ‘n humanistiese staatistiese godsdiens waarin alle godsdienste gelyk is … behalwe die humanistiese staatsgodsdiens wat dit alles beoordeel en veroordeel.

Die volgende waarheid, Godsopenbaring, mag nie meer ‘eksklusief’ geleer word nie (ja, ek weet, dit was en word tans nie eers baiemaal konsekwent geleer in die praktyk van meeste skole nie, maar nou is daar verval, nl.’n verdere verbod op die ‘eksklusiewe’ christelike geloof):

Die vrees van die HERE is die beginsel van die kennis; sotte verag wysheid en tug. … Die Wysheid roep hardop daarbuite, sy verhef haar stem op die pleine, op die hoek van die rumoerige strate roep sy, by die ingange van die poorte, in die stad, spreek sy haar woorde. – Spr.1:7-9

Kinders moet orals die vrees van die HERE geleer word, dat daar een Here is van beide redding en wetenskap, van tyd en ewigheid, wat alles gemaak het:

Hoor, Israel, die HERE onse God is ‘n enige HERE. Daarom moet jy die HERE jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met al jou krag. En hierdie woorde wat ek jou vandag beveel, moet in jou hart wees; en jy moet dit jou kinders inskerp en daaroor spreek as jy in jou huis sit en as jy op pad is en as jy gaan lê en as jy opstaan. Ook moet jy dit as ‘n teken bind op jou hand, en dit moet as ‘n voorhoofsband tussen jou oë wees. En jy moet dit op die deurposte van jou huis en op jou poorte skrywe. – Deut.6:4-9  
En vaders, moenie julle kinders vertoorn nie, maar voed hulle op in die tug en vermaning van die Here. – Ef.6:4

Jesus antwoord hom: Ek is die weg en die waarheid en die lewe; niemand kom na die Vader behalwe deur My nie. – Joh.14:6

En die saligheid is in niemand anders nie, want daar is ook geen ander naam onder die hemel wat onder die mense gegee is, waardeur ons gered moet word nie. – Hand.4:12

En terwyl Paulus in Athéne vir hulle wag, het sy gees in hom opstandig geword toe hy sien dat die stad vol afgodsbeelde was. Hy het toe in die sinagoge met die Jode gespreek en met die godsdienstige mense, en elke dag op die mark met die wat hom teëkom. …. God het dan die tye van onkunde oorgesien en verkondig nou aan al die mense oral dat hulle hul moet bekeer, omdat Hy ‘n dag bepaal het waarop Hy die wêreld in geregtigheid sal oordeel deur ‘n Man wat Hy aangestel het, en Hy het hiervan aan almal sekerheid gegee deur Hom uit die dode op te wek. – Hand.17:16,17,30,31

… hoe ek niks agtergehou het van wat nuttig is nie, om dit aan julle te verkondig en julle te onderrig in die openbaar en in julle huise, terwyl ek kragtig by die Jode sowel as die Grieke aangedring het op die bekering tot God en die geloof in onse Here Jesus Christus. – Hand.20:20-21

En Paulus het twee volle jare in sy eie gehuurde huis gebly en almal ontvang wat na hom gekom het, terwyl hy die koninkryk van God gepreek en onderrig gegee het aangaande die Here Jesus Christus, met volle vrymoedigheid sonder enige verhindering. – Hand.28:30,31

Maar julle het Christus nie so leer ken nie, as julle ten minste van Hom gehoor het en in Hom onderrig is soos die waarheid is in Jesus (Ef. 4:20-21)

… aan wie God wou bekend maak wat die rykdom van die heerlikheid van hierdie verborgenheid onder die heidene is, dit is Christus onder julle, die hoop van die heerlikheid. Hom verkondig ons, terwyl ons elke mens vermaan en elke mens in alle wysheid onderrig, om elke mens volmaak in Christus Jesus voor te stel; waarvoor ek arbei en stry volgens sy werking wat in my werk met krag. – Kol.1:27-29

Maar bly jy in wat jy geleer het en waarvan jy verseker is, omdat jy weet van wie jy dit geleer het, en dat jy van kleins af die heilige Skrifte ken wat jou wys kan maak tot saligheid deur die geloof in Christus Jesus. Die hele Skrif is deur God ingegee en is nuttig tot lering, tot weerlegging, tot teregwysing, tot onderwysing in die geregtigheidsodat die mens van God volkome kan wees, vir elke goeie werk volkome toegerus. – 2 Tim.3:14-17
Alle opvoeding en onderwys van ons kinders – van alle mense – moet deur Christus en sy Woord deur die krag van die Gees bepaal word, by ons huise en ons kerk, maar ook daar waar hul in die skole is, daar op die markpleine van ons tye.  Die Bybel is dan ook die norm en standaard om alle gelowe, kennis, onderwys en wetenskap te toets en te belig, want sonder Christus kan ons nie spel, skryf en teken nie (In U lig sien ons die lig, Ps.36:10).
Wat op die spel is met hierdie hofuitspraak is nié wat die burgerlike regering van hierdie land doen – reg of verkeerd – nie, en nog gaan doen nie, die Here sal hul regverdig oordeel (2 Kor.5:10).
Die groot vraag is wat gelowiges gaan doen in antwoord op hierdie hofuitspraak en die tydsgees daaragter ? Ja, wat gaan gelowige ouers doen, wat gaan beheerliggame doen wat die Christelike godsdiens (nog?) bely – hoe krom en skeef dit ook baiemaal al was in die verlede.
Die vraag aan ons almal en ook almal betrokke met ons kinders se onderrig en opvoeding op elke terrein van lewe en denke, is en bly:
Het julle My lief … met julle hele hart, met julle hele siel, en met al julle verstand ?  (Matt.22:37-40)
Dit is die vraag ook in Junie 2017 en wat gaan volg, veral nou na hierdie hofuitspraak.
Dit is in die besonder die vraag in die jaar van die herdenking van die Reformasie, 500 jaar gelede. Die wese van die Reformasie het nie gegaan oor genade, geloof, die Skrif, Christus of God se eer nie.
Nee, dit het gegaan oor:
– Christus alleen
– genade alleen
– geloof alleen
– die Skrif alleen, en
– God se eer alleen. 
Is die Here alleen die ware God, die Skepper van hemel en aarde, nie net die enigste Verlosser in Christus van die mensdom nie, maar ook die enigste Koning van die ganse kosmos, die enigste Koning van al ons opvoeding, wetenskap en onderrig, orals op elke plek ? 
In die woorde van Abraham Kuyper: behoort elke duimbreedte van die ganse skepping aan Christus alleen, tot God se eer alleen (Rom.11:33-36) ? (Sien Totius en Stoker se artikels hier onder.)
Die wêreld sê, die hofuitspraak sê: leer van Christus, leer van die Bybel, maar nie as die enigste waarheid, enigste weg en enigste lewe wat na die enigste Vader lei vir alle mense en volke nie.
Die enigste opsie vir ware gelowiges – sou hierdie uitspraak dan bly en uitgevoer word – is om aan te hou Christus as die enigste weg, waarheid en lewe te bely en te leer, en sy Woord alleen as die waarheid, norm en standaard vir alle woorde en denke, ook die opvoeding en onderwys, te bely en te leer.
En waar daar wel van ander gelowe se geskiedenis en idees geleer word, wat myns insiens nie ‘n probleem is nie, moet dit duidelik beoordeel en geweeg word aan die woorde van 2 Tim.3:14-17, dus volgens God se Woord. Dit is altyd goed om ons ongelowige bure en vriende goed te leer ken en te verstaan, sodat ons met groter liefde en passie met hulle die Evangelie van Christus kan deel, asook die wonder van sy Woord as die lig op ons pad vir ons totale lewe.
Gelowige ouers, onderwysers en beheerliggame behoort, en moet dus aanhou die kinders te leer van Jesus Christus as die enigste weg, waarheid en lewe, en sy onfeilbare Woord waardeur Hy deur sy Gees spreek tot almal.
DIT is ware liefde vir die Here,
ware liefde vir die kinders,
en ware liefde vir die waarheid,
dit is ware opvoedkunde, onderwys en onderrig vir nou en die toekoms.
Ons moet daarom ook nie met hierdie hofuitspraak ons Here Jesus se waarskuwende woorde vergeet nie, wat natuurlik vir alle mense geld, maar veral vir gelowiges, op elke plek, of dit nou in die huis, in die kerk, in die skool of op die sportveld of waar ookal is:
En elkeen wat een van sulke kindertjies in my Naam ontvang, ontvang My; maar elkeen wat een van hierdie kleintjies wat in My glo, laat struikel, dit is vir hom beter dat ‘n meulsteen aan sy nek gehang word en hy wegsink in die diepte van die see. – Matt.18:4-6
Want wat sal dit ‘n mens baat as hy die hele wêreld win en aan sy siel skade ly? Of wat sal ‘n mens gee as losprys vir sy siel? Want elkeen wat hom vir My en my woorde skaam in hierdie owerspelige en sondige geslag, vir hom sal die Seun van die mens Hom ook skaam wanneer Hy kom in die heerlikheid van sy Vader met die heilige engele. – Matt.8:36-38
Ja, wat help dit ons handhaaf al die goeie akademiese standaarde in ons skole, maar dit is sonder Christus, sonder sy Woord wat aan alles sin en rigting gee? (sien die artikel hier onder: Pa, begrawe my op die rugbyveld) 
Gaan ons ouers en beheerliggame hul skaam vir Christus en sy Woord, kom ons bid en hoop nie so nie.
Moet ook nie die Woord verdraai om by die ‘nuwe omstandighede’ aan te pas nie. Hou net aan doen wat die Here vra, in die huis, in die kerk, by die skole en orals, en los die resultate in sy hande (HK Sondag 9 en 10).
Ouers en beheerliggame moet daarom bo-alles gehoorsaam wees teenoor God. En as hul nie daardie prys van moontlike vervolging wil betaal in die staatskole nie, moet baie meer privaatskole en of tuisskole begin word, dink ook aan die doopbelofte, vir die gereformeerde ouers. Maar ons mag nie aan Mammon of die Keiser meer gehoorsaam wees as aan die Here wat ons duidelik beveel om ons kinders in die vrese van die Here orals op te voed en te onderrig nie (Hand.12-20; 5:28-42).
Mag die Here deur hierdie hofuitspraak groter hartgrondige deurgronde reformasie gee van ons huwelike, gesinne en skole, en ons roeping in hierdie land (sien Totius se artikel hier onder, Roeping en Toekoms).
Kom ons onthou die woorde van ons Here Jesus, en wat die vroeë kerk gedoen het met die bedreigings van die tipe  OGOD’s yweraars van hul tyd – wat Jesus alleen, en die Woord alleen, wou stil maak:
Salig is die wat vervolg word ter wille van die geregtigheid, want aan hulle behoort die koninkryk van die hemele. Salig is julle wanneer die mense julle beledig en vervolg en valslik allerhande kwaad teen julle spreek om My ontwil. Verbly en verheug julle omdat julle loon groot is in die hemele; want so het hulle die profete vervolg wat voor julle gewees het. – Matt.5:10-12
En toe hulle dit hoor, het hulle eendragtig die stem tot God verhef en gesê: Here, U is die God wat die hemel en die aarde en die see en alles wat daarin is, gemaak het, wat deur die mond van u kneg Dawid gesê het:
Waarom het die nasies gewoed en die volke nietige dinge bedink? Die konings van die aarde het saamgestaan en die owerstes het saam vergader teen die Here en teen sy Gesalfde. (Ps.2)  
Want waarlik, Herodes en Pontius Pilatus het saam met heidene en die volke van Israel vergader teen u heilige Kind Jesus wat U gesalf het, om alles te doen wat u hand en u raad vooruit bepaal het om plaas te vind.
En nou, Here, let op hulle dreigemente en gee aan u diensknegte om met alle vrymoedigheid u woord te spreek, deurdat U u hand uitstrek tot genesing, en tekens en wonders deur die Naam van u heilige Kind Jesus plaasvind. En toe hulle gebid het, is die plek geskud waar hulle saam was, en hulle is almal vervul met die Heilige Gees en het die woord van God met vrymoedigheid gespreek. – Hand.4
(Hier is my preek oor Hand.4: 24-31, ‘n paar jaar terug gepreek: Wat doen die kerk van Christus met al die bedreiginge?)
________________________
Sien ook die volgende artikels en boeke:
Nieteenstaande hierdie agteruitgang glo ek nog dat daar ‘n kern van ons volk is wat aan sy verlede ten volle trou bly en in die regte rigting voortbou.  Ek glo nog dat daar ‘n tyd sal kom waarin God ons volk sal wakker skud tot ‘n stryd wat die so nodige antitese sal skep en die toegedekte antitese, die dubbelslagtige en dubbelhartige karakter van die sinkretisme, sal ontbloot en daardeur vernietig – ‘n stryd wat noodwendig op kerklike en godsdienstige terrein sal moet begin omdat die Calvinisme die geestelike wortel van ons volksbestaan is.  Ek glo dit omdat die taak wat God aan ons volk hier in Suid-Afrika en ten bate van die hele Afrika gestel het, nog lank nie afgehandel is nie, ‘n taak waarin die stryd tussen Oos en Wes ‘n sentrale rol gaan speel. Dat God ons volk roep, blyk duidelik uit die roeping van ons volk in die huidige wêreldverwarring.”
“Maar waarom is dit in Afrika so treurig gesteld met die skool? Wel, omdat ons ons roeping nie voel, besef en daarvolgens handel nie. Hoe Remonstrants tree ons op! Soos gesê, het die Remonstrant ‘n vrye keuse, die Gereformeerde ewenwel ‘n deur God bepaalde roeping. Ons wil vry bly. Nou sê die een dan ook: Die tyd is daar nog nie voor ryp nie; iemand anders: Afrika is nie Holland nie; en nog ‘n ander een: Ons mense verstaan die saak nog nie, ens. Goed, maar dan is daar ook nie ‘n roeping nie. God roep nie as die tyd nie ryp is nie. God roep nie in Afrika as dit in Holland moet wees nie.
God laat ‘n sinode nie bepalinge aangaande vry onderwys opstel en aanneem as ons niks daarvan verstaan nie. Hoe min ons dan ook ons roeping opvolg, ook selfs waar ons dit sonder opoffering kan doen, blyk aaruit dat deur ons Kerk in Transvaal nie eens geprotesteer is teen die aanvaarding van die wet wat ons intussen veroordeel nie!”
The Christian School represents a break with humanistic education, but, too often in leaving the state school, the Christian educator has carried the state’s humanism with him.
A curriculum is not neutral: it is either a course in humanism or training in a God-centered faith and life. The liberal arts curriculum means literally that course which trains students in the arts of freedom. This raises the key question: is freedom in and of man or Christ? The Christian art of freedom, that is, the Christian liberal arts curriculum, is emphatically not the same as the humanistic one. It is urgently necessary for Christian educators to rethink the meaning and nature of the curriculum.
It should be clear then that whether history, science, mathematics, grammar, literature, ecology, civic duty, or law, every aspect of curriculum must be reconstructed along Biblical lines. The overall objective is for Christian families to prepare and equip themselves for service in the Kingdom of God, and this cannot be done without a rethinking of the philosophy of the Christian curriculum. In this study, Rousas John Rushdoony develops the philosophy of the Christian curriculum. It is the pioneering study in this field, and it is important reading for all Christian educators.
Lees gerus enige boeke van Rushdoony oor opvoeding en onderwys, waarin hy die reformasie van alle vorme van ouer onderwys, beide skool- en tuisonderwys bepleit:
__________________________

Ek gaan nou my bes doen om elke liewe skool wat ’n uitsluitlik Christelike etos het, aan te vat.”

So sê Hans Pietersen, voorsitter van die Organisasie vir Godsdiensonderrig en Demokrasie (Ogod), oor die hooggeregshof in Johannesburg se beslissing dat een geloof by openbare skole nie bo ’n ander geloof bevorder mag word nie.

Die uitspraak is “fantastiese” nuus, sê Pietersen.

“Dit was ’n nege jaar lange stryd om te sorg dat skole hulself nie mag identifiseer met een spesifieke geloof nie. Dit is nou amptelik onwettig verklaar. Ons sal nou sorg dat elke skool die wet reg toepas,” sê Pietersen.

Ogod wou hê die hooggeregshof moes die Laerskool Randhart in Alberton, die Laerskool Baanbreker in Boksburg, die Laerskool Garsfontein in Pretoria, die Hoërskool Linden in Johannesburg, die Hoërskool Oudtshoorn en Langenhoven Gimnasium in Oudtshoorn se godsdiensbeleid ongrondwetlik verklaar.

Elijah Mhlanga, woordvoerder van die departement van basiese onderwys, sê skoolbeheerliggame sal nou die skole se beleid moet hersien en in ooreenstemming met die Grondwet, die Skolewet en die departement se beleid oor geloof moet bring indien dit nie reeds so is nie.

Mhlanga sê die uitspraak verbied nie gelowe by skole nie en onderstreep die huidige beleid oor geloof by skole.

Mhlanga het beklemtoon dat geloof net by skole op ’n gelykwaardige basis beoefen moet word en dat die bywoning daarvan vrywillig moet wees.

“Die doel is nie om godsdienstige praktyke in skole te belet nie. Dit gaan oor die beskerming van kinders en om te benadruk dat skole deel behoort te wees van opvoeding oor godsdiens eerder as onderrig in godsdiens. ’n Skool behoort nie een godsdiens bo ’n ander te bevorder nie,” sê Mhlanga.

Paul Colditz, die uitvoerende hoof van die Federasie van Beheerliggame van Suid-Afrikaanse Skole (Fedsas), het in ’n verklaring gesê: “Hierdie uitspraak is nie soortgelyk aan die Amerikaanse model van skeiding tussen kerk en staat nie. Dit is eerder die bekragtiging van die Suid-Afrikaanse Grondwet se klem op verdraagsaamheid en diversiteit.”

Die Cause for Justice (CFJ), wat as vriend van die hof (amicus curiae) toegelaat is tot die saak, het in ’n verklaring gesê die hof het bevind Suid-Afrika is nie ’n sekulêre staat nie.

“Volgens ons het die hof se beslissing die plek van godsdiens in die openbaar bevestig, spesifiek in openbare skole, terwyl dit vereis skole nie hulself bemark op ’n wyse wat minderhede kan uitsluit nie.”

Die vakbondbeweging Solidariteit het die uitspraak verwelkom.

“Beheerliggame behou steeds die reg en bevoegdheid om die etos en geloofspraktyke van ‘n betrokke skool te bepaal, mits dit voldoen aan die riglyne wat in die Skolewet vervat is,” het Juran van den Heever, woordvoerder van Solidariteit, in ’n verklaring gesê.

__________________________

28 Junie 2017

VERKLARING OOR UITSPRAAK IN GODSDIENS-IN-SKOLE HOFSAAK

TKR Briefhoof (BO)

Die Tussenkerklike Raad is dankbaar oor die uitspraak wat regter Van der
Linde gelewer het oor die hofaansoek teen godsdiens in openbare skole. Na
wat ons verneem is slegs twee van 77 aansoeke van die klaers toegestaan.
(Dat openbare skole hulle nie mag bemark as ‘n skool met ‘n spesifieke
godsdienstige inslag nie en dat daar nie teen leerders van
minderheidsgodsdiensgroepe gediskrimineer mag word nie. )

Die belangrike van die uitspraak is dat die hof die plek van godsdiens in
die openbare lewe, spesifiek openbare skole, erken het. Dit bevestig
weereens die standpunt wat die TKR nog altyd handhaaf, naamlik dat die
Suid-Afrikaanse grondwet nie ‘n sekulêre grondwet is nie, maar een wat
pluraliteit sonder diskriminasie erken.

Ons is veral verheug daaroor dat die uitspraak duidelik die aansoek dat
leerinhoud sonder enige godsdienstige begronding aangebied moet word,
afgewys het. Ons mag inderdaad in die skole ‘n wêreldbeskouing handhaaf wat
hierdie wêreld nie sien as ‘n toevalligheid nie, maar as God se wêreld. Ons
mag en moet die geheime van die wetenskap en die fisika en die fisiologie
sien as ‘n klein, klein kykie in die handewerk van die grote en ewige God.

Die hof se beslissing impliseer duidelik dat sogenaamde neutraliteit nie
werklik neutraal is nie, maar ‘n keuse vir ‘n sekulêre, God-lose opsie.
Christus se woorde in Mattheus 12: Wie nie vir My is nie, is teen My, is
inderdaad hier van toepassing.

Die TKR wil in die lig van die uitspraak twee appélle tot ons lidmate rig.

· Die eerste is dat ons altyd sal onthou dat godsdiensonderrig van
ons kinders primêr die taak van die ouer is, en dat die skool se bevoegdheid
inderdaad gedelegeerde ouerbevoegdheid is.

· Ten tweede moet hierdie uitspraak, te midde van die vloed van
negatiewe dinge wat in ons land gebeur in terme van staatskaping en
korrupsie en misdaad, ons oë ook open vir die seëninge wat ons nog uit die
hand van die Here in hierdie land ontvang, nie die minste nie dat ons Hom
met vryheid mag dien en aanbid, selfs in die openbaar. Ons mag die negatiewe
dinge nie miskyk nie, maar ons mag ook nie daarteen vaskyk nie.

Baie dankie.

Cassie Aucamp

Ds Cassie Aucamp

Voorsitter: Deputate Ekumenies

Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika

Sel: +27 82 377 1112

Gustav Claassen

Dr Gustav Claassen

Algemene Sekretaris

Nederduitse Gereformeerde Kerk

Tel: +27 (12) 342 0092

Sel: +27 82 856 1943

WC van Wyk handtekening

Dr Wouter van Wyk

Sekretaris: Kommunikasie

Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika

Tel: +27 (12) 322 8885

Sel: +27 82 339 2332

E-pos: <mailto:wouter@nhk.co.za> wouter@nhk.co.za

REFORMASIE 500 – RLC

Lees Romeine saam met Luther en Calvyn

Image result for luther and calvin with the bible

“This letter is truly the most important piece in the New Testament. It is purest Gospel. It is well worth a Christian’s while not only to memorize it word for word but also to occupy himself with it daily, as though it were the daily bread of the soul. It is impossible to read or to meditate on this letter too much or too well. The more one deals with it, the more precious it becomes and the better it tastes.

Therefore I want to carry out my service and, with this preface, provide an introduction to the letter, insofar as God gives me the ability, so that every one can gain the fullest possible understanding of it. Up to now it has been darkened by glosses [explanatory notes and comments which accompany a text] and by many a useless comment, but it is initself a bright light, almost bright enough to illumine the entire Scripture.”

Dit is Maarten Luther se begin woorde in sy voorwoord tot sy Romeine kommentaar (of lesings), wat die belangrikheid van die boek Romeine vir die Here se Kerk, in die besonder ook aan ons in hierdie jaar saamvat.

Die Reformasie het nie-amptelik 500-jaar gelede begin toe Luther op 31 Oktober 1517 sy 95 stellings teen die kerkdeur van Wittenburg vasgespyker het in Duitsland.

Dit is nog so ongeveer 4 maande voor 31 Oktober 2017, maar regdeur die jaar is daar al verskillende herdenkings-geleenthede.

REF500 – RLC leesprojek

Hier op my blog, met hierdie REF500 – RLC (Reformasie 500: Kom ons lees Romeine saam met Luther en Calvyn) leesprojek van my, wil ek een en elkeen uitnooi om in die volgende 120 dae (ongeveer) saam met my:

  • die Here se Woord, spesifiek die Boek Romeine te lees, en
  • die twee grootste Reformatore van alle tye, Luther se kommentaar en Calvyn se kommentaar daarop die lees.

Die doel van hierdie saamlees is om met die oorspronklike bronne te werk, die Bybel self en dan Luther en Calvyn se omgang daarmee, met die doel die verheerliking van ons Here en die opbou en groei van sy Kerk orals, soli Deo gloria. 

Hier onder verwys ek u na verskillende bronne om te gebruik ter agtergrond van die Boek Romeine, asook Luther en Calvyn se kommentare.

Ek wil almal uitnooi om elkeen op hul manier hierdie leesprojek te gebruik soos jy goeddink. Beveel dit ook aan vir ander gelowiges om te gebruik. Ek gaan nie namens almal die studie alleen doen nie, ek gee net leiding, maak opmerkings waar ek kan, en sal navrae hanteer soos dit inkom. Gebruik gerus die volgende plekke om enige opmerkings en voorstelle te maak:

  • die Pro Regno blog ‘comments’ hier onder,
  • of by elke Facebook inskrywing van Ref500:RLC

Julle is ook welkom om jul eie studie en oor die Teks, of ander kommentare se insigte met ons almal te deel.  Sien dit as ‘n gesamentlike Bybelstudie.

Prakties

Hoe dit prakties gaan werk is, dat ek in die volgende 100 dae ongeveer, so nou en dan ‘n paar verse uit die boek Romeine gaan plaas, met of sonder ‘n paar opmerkings daaroor vanuit Luther en Calvyn se kommentare, asook my eie opmerkings waar nodig.  Dit kan predikante help met preekmaak uit Romeine, asook lidmate verder toerus om vanuit die boek Romeine met mekaar en ‘n verlore wêreld Christus te deel (sien hierdie artikel oor die belangrikheid van om Christus orals te verkondig: Hoe Christene, ons Verlosser en Koning, Jesus Christus moet verkondig midde die veelgodedom van die nuwe SA)

Vandag so srkywe is dus bloot inleidend van aard, as u enige navrae en/of voorstelle het, kontak my gerus hier op Pro Regno of op my Facebook.

Al my kontakinligting is hierbo in die Pro Regno menu onder “Wie is Pro Regno?

Primêre bronne

  • Die Bybel, ek volg die 1933/1953 Bybel (OAV). Hy is hier gratis beskikbaar (moenie vir die Bybelgenootskap sê nie)
  • Calvyn se kommentaar op die boek Romeine in Engels kan hier gratis aanlyn gelees word.
  • Prof. Stefanus Postma se Afrikaanse vertaling, harde kopie, kan hier bestel word: Kommentaar Romeine (Sien hier [bl.12] prof. L Floor se artikel oor prof. Postma se vertaling . Prof Floor skryf onder andere: “‘n Uitvoerige inleiding op die vertaling waarin Calvyn se metode van Skrifuitleg breedvoerig bespreek word, saam met ‘n beredenering van
    Paulus in die brief aan die Romeine, maak hierdie uitgawe besonder
    interessant.”)
  • Luther se kommentaar of lesings is hier gratis, of kan hier aangekoop word.
  • Sien ook die volgende boek of e-boek om as hulp middel te gebruik:

Reading Romans with Luther

Die skrywer, RJ Grunewald, ‘n Lutheraanse predikant, wil graag Luther laat spreek in vandag se taal tot die gelowige wêreld. Hy het nie die hele Romeine kommentaar van Luther vertaal nie, maar as hulpmiddel onder verskillende temas, laat hy Luther self direk spreek tot vandag. Sien ook hierdie en hierdie ander resensies.

“The Epistle to the Romans contains some of the Bible’s richest explorations of the Gospel. Luther’s commentary on Romans shows how great a theologian—that is, an expositor of Scripture—he is. In this book, RJ Grunewald serves up extracts from both St. Paul and Luther and then explains and applies them in an utterly fresh, contemporary, and illuminating way. With its three voices—those of St. Paul, Luther, and Rev. Grunewald—this book is a highly original, extremely readable treatment of our justification by Christ. Laypeople will read it with pleasure and give it to their non-Christian friends.” – Gene Veith

Internet bronne

Kyk gerus op die internet orals waar enige uitgawes dalk beskikbaar is wat u die beste pas om te gebruik. Kindle se formaat is na my mening die beste, al kos dit natuurlik geld om dit te gebruik. Kyk ook na Logos sagteware.

Ek weet ook nie watter vertalers van Luther of Calvyn se Romeine kommentare is die beste nie, so enige aanbevelings sal waardeer word, dankie.

Sekondêre bronne

Daar is baie kommentare op die boek Romeine deur die eeue geskryf, seker die meeste saam met die Boek Psalms en die Boek Johannes ?

Ek wil die volgende ander paar Romeine kommentatore aanbeveel, dit is natuurlik glad nie volledig nie (u kan die soektog op mnr. Google doen vir meer inligting oor hierdie en ander kommentare):

  • William Hendriksen
  • John Murray
  • Douglas Moo
  • Morris
  • Ouer kommentare: Charles Hodge, Robert Haldane.

In Afrikaans/Nederlands:

  • Nederlands: JC Sikkel, Greijdanus, van Leeuwen.
  • Afrikaans: Dr. Willie Jonker in die Swart kommentaar reeks. Ek wil net waarsku – dit lyk asof daar groot veranderings is tussen die vroeëre en later uitgawes is van sy kommentaar, en ek weet nie of dit hyself is wat dit aangebring het toe die swak 1983 vertaling verskyn het nie. Ek het die swart hardeband 1969 uitgawe, en leer baie daaruit, maar as ek dit soms vergelyk met die Logos aanlyn uitgawe, dan verskil dit heelwat, die gedeeltes wat ek vergelyk het. Dit is teleurstellend. So probeer die ouer pre-1983 uitgawes kry
  • Sien ook die Bybel met Verklarende Aantekeninge se notas op Romeine.

U kan ook op dr. Attie Bogaards se blog kyk vir enige verdere bronne oor die boek Romeine: Enigste Troos (kyk spesifiek onder die NT afdeling)

Luther en Calvyn in Afrikaans Stereo ?

Ek het ongelukkig nié tyd om Luther en Calvyn die hemelse taal, Afrikaans te laat praat nie (wat hul seker nou doen waar hul nou is …), al sal ek hoe graag wou, daarom die aanhalings uit die Engelse bronne wat vrylik orals aanlyn beskikbaar is. As een van die lesers kans sien om engelse aanhalings hier te vertaal soos ons deur die boek Romeine gaan, sal dit waardeer word, stuur dit gerus vir my aan, dankie.

Inleiding en agtergrond van die Boek Romeine
Oud-prof JC Coetzee se boekie, Briewe van Paulus, is seker die beste kort en kragtige oorsig van Paulus se briewe, hier is sy inleiding en oorsig oor die boek Romeine (asook oorsig van al die briewe van Paulus). Lees dit gerus solank voordat ons met die Teks self, en Luther en Calvyn se kommentare begin werk, dit is spesifiek bl.43-53:

Romeine: die Brief van die nuwe lewe van die onskuldigverklaardes

“Vanweë hierdie besondere eieaard het die Romeinebrief inderdaad deur die eeue ‘n geweldige invloed uitgeoefen op die Kerk van onse Here Jesus Christus:

– VERWAARLOSING van HIERDIE brief het grootliks gelei tot die geweldige verval van die Rooms Katolieke Kerk in die bande van die werkheiligheidsleer en die afkoopstelsel.

– Daarteenoor was dit juis hierdie brief wat die Hervorming onder leiding van LUTHER EN CALVYN eerste geïnspireer het. Tot vandag is die Brief se invloed regmatig sterk in die Kerke van die Hervorming, soos veral blyk uit ons Belydenisskrif, die HEIDELBERGSE KATEGISMUS, wat sy driedeling: Ellende, Verlossing, Dankbaarheid, aan die breë basiese opset van die Romeinebrief ontleen.”

‘n Baie behulpsame boek wat ook ‘n goeie oorsig en indeling van die boek Romeine gee, is: Romans: An Interpretive Outline – A Study Manual, including a series of interpretive notes and charts on the major doctrines of the Epistle. Sien die voorwoord tot die boek, deur dr. Gordon H. Clark hier:

Preface to Romans: An Interpretive Outline

“God has imposed the burden of his Word upon us. He did not send it to a hierarchy of professional priests who stand between us and himself. God addressed the Bible to the people. But with the burden the Lord also sends the Spirit of Truth to lead us into all truth. As we read the inspired message, we can and we ought to seek illumination from the Holy Ghost. He was its original author and he is willing to help us through its difficulties.” – Gordon Clark

Bybelstudie vrae

Ek gaan ook gebruik maak van prof. Jorrie Jordaan se bybelstudie vrae oor die boek Romeine, dit is hier beskikbaar as u dit solank wil aflaai (bl.31-34):

Voëlvlug oor die NT

“Uit bostaande uiteensetting is dit duidelik dat ons in hierdie brief die mees sistematiese uiteensetting het van die Bybelse leer van verlossing in Christus: ons word verlos nie deur eie verdienste nie maar slegs uit genade deur die geloof alleen! Juis hierdie leer van die Romeinebrief het Maarten Luther daartoe geïnspireer om 95 stellinge teen die valse leer van die Roomse kerk aan die kerkdeur van Wittenberg vas te spyker – die begin van die Reformasie van die 16e eeu!” – prof. Jordaan

Beplanning

Gebruik die res van die week om bogenoemde bronne te versamel soos u dit wil gebruik, asook om prof. JC Coetzee se inleiding en oorsig te lees (meeste hedendaagse kommentare help ook daarmee, maar is baiemaal omslagtig. U kan ook goeie studiebybels raadpleeg vir ‘n oorsig en inleiding, ek beveel die volgende aan:

Hierdie en enige ander van die bronne wat ek vermeld het kan by Augustine Bookroom bestel word, vir ouer en uitdruk boeke, doen navraag by Protea Boekhandelaars asook Deo Gratia Boeke in Potchefstroom.

Ons begin dan DV, volgende week die Boek Romeine saam met Luther en Calvyn te lees, en wie weet, terwyl en veral na ons dit gelees het, kan ons dalk in vrolikheid en vreugde saam Luther en Calvyn aan die ‘drink’ gaan.

Mag die Here ons almal afsonderlik, saam ons geliefdes, en saam sy Kerk orals seën deur sy Gees en Woord, sodat ons ons nie sal skaam vir Hom en sy kosbare Evangelie nie, wat die enigste Hoop en Troos is vir verlore sondaars, vir ‘n land wat besig is om homself te vernietig (Rom.1:18-32).

Mag hierdie leeswerk ons help om daarin vas te hou dat ons uit genade alleen, deur die geloof alleen gered is én nou lewe. Ja, dat ons ons eerder sal skaam oor ons sonde, en omdat sy Naam nie orals geloof en geprys word nie. Mag die Here in sy kerke en orals ‘n terugkeer na die Evangelie van Jesus Christus:

Want ek skaam my nie oor die evangelie van Christus nie, want dit is ‘n krag van God tot redding vir elkeen wat glo, eerste vir die Jood en ook vir die Griek. Want die geregtigheid van God word daarin geopenbaar uit geloof tot geloof, soos geskrywe is: Maar die regverdige sal uit die geloof lewe. – Romeine 1:16,17

Romeine groete

Slabbert Le Cornu

proregno@gmail.com

“Righteousness must be left to Christ alone, and to Him alone the works of grace and of the Spirit” —Martin Luther

 DIE RSB (REFORMATORIESE STUDIEBYBEL)

Image result for afrikaanse bybel

Die eerste eksemplare van die Afrikaanse Bybel kom op 29 Mei 1933 in Kaapstad aan.

Sien die volgende skrywe van 23 Januarie op my blog as agtergrond:

Reformasie 500 Simposium: Grondteks en Bybelverklaring

Hier is twee artikels wat terugvoer gee oor die vordering van die Reformatoriese Studiebybel projek:

Die Reformatoriese Studiebybel, prof. Johan Bosman

“Lees gerus Totius se reeks artikels oor die vraag: Wat is Skrifkritiek? (Versamelde Werke, deel 1, 1977, bl.41-56. Kaapstad: Tafelberg). In 1930 wys hy reeds in verwysing na die Statevertaling se verklarende aantekeninge hoe dat drastiese Bybelverklaring regkry om onvaste siele te kweek. Sedertdien leef ons in geweldige verwarring in Afrikaans. Reformatoriese Studiebybel wil sê: “Dit bevat die gedagtegoed van die 16e eeuse kerkreformasie”. In die plek van teorieë wat verander met elke vertolker is destyds reeds gesoek na die standhoudendheid van die eeue. Eietydse weë het vandag ‘n behoefte daaraan dat sulke spore in Bybelverklaring weer getrap word.”

Hier is die PDF weergawe, met erkenning aan Die Boodskapper: Reformasie Studiebybel

(Totius se Versamelde Werke, die 1960-uitgawe is hier beskikbaar.)

‘n Letterlike oorsetting van die Heilige Skrif? – De Afrikaanse bijbelvertaling en onze kanttekening, Christiaan Bremmer

“Het zal de lezers van ons blad [StandVastig] waarschijnlijk niet ontgaan zijn dat de Gereformeerde Bijbelstichting (GBS, Nederland) zich oriënteert op een uitgave van de Afrikaanse Bijbel inclusief kanttekeningen. Voor het behoudende gereformeerde deel van de Zuid-Afrikaanse bevolking zou zo’n Kanttekeningenbijbel, die de leer van haar Nederlandse voorouders bevat, een grote zegen zijn. Volgens de Zuid-Afrikaanse theoloog prof. dr. J. Bosman is een gereformeerde Kanttekeningenbijbel in het Afrikaans voor huisgodsdienst en eredienst onontbeerlijk, ‘om by te dra tot die herontwaking en oplewing van die gereformeerde geloof in Suid-Afrika onder Afrikaanssprekendes’. De GBS overweegt hierbij of de bestaande Afrikaanse bijbeltekst gehandhaafd kan worden, met toevoeging van de vertaalde kanttekeningen uit de Statenbijbel.”

Bron met erkenning: C.C. Bremmer, In: StandVastig (kwartaalblad van de Gereformeerde Bijbelstichting (GBS) in Nederland), 52e jaargang, nr. 2, juni 2017, p. 12-15.

Hier is die PDF weergawe van bogenoemde artikel: Letterlike oorsetting van die Heilige Skrif?

Posted by: proregno | June 26, 2017

Het die Here poligamie aanbeveel?

HET DIE HERE POLIGAMIE AANBEVEEL?

Die antwoord is: Nee.

Maar voor ek iets verder oor poligamie sê, net gou weer die volgende:

Ja, alle oortredings van die sewende gebod moet aangespreek word, nie net van dade nie, maar ook denke, soos Christus ons leer in Matt.5:27-30.

Alle aanslae dus teen die plek waar die Here geslagsomgang geplaas het, die huwelik tussen een man en een vrou (Gen.1,2; Matt.19; Ef.5), moet afgewys word deur gelowiges volgens die Woord, soos ons bely in HK Sondag 41,

Sondag: 41 – VRAAG EN ANTWOORD: 108

Vraag: Wat leer die sewende gebod ons?

Antwoord: Alle onkuisheid is deur God vervloek1, en daarom moet ons dit hartgrondig haat2. Daarenteen moet ons kuis en ingetoë lewe3 sowel binne as buite die huwelik4.

Skriffundering:

  1. Levitikus 18:28
  2. Maleagi 2:16
  3. 1 Tessalonisense 4:3-5
  4. 1 Korintiërs 7:7-11; Hebreërs 13:4; Judas:23

Sondag: 41 – VRAAG EN ANTWOORD: 109

Vraag: Verbied God in hierdie gebod niks meer as net egbreuk en sulke skandes nie?

Antwoord: Omdat beide, ons liggaam en siel, ‘n tempel van die Heilige Gees is, wil God dat ons altwee rein en heilig bewaar. Daarom verbied hy alle onkuise dade, gebare, woorde1, gedagtes, luste2 en alles wat ‘n mens daartoe kan verlei3.

Skriffundering:

  1. 1 Korintiërs 6:18-19; Efesiërs 5:3-4
  2. Deuteronomium 22:20-29; Matteus 5:27-28
  3. 1 Korintiërs 15:33; Efesiërs 5:18

Nadat ons dit gesê het, is dit wel so dat sekere sake wat die huwelik aanval of laat skade lei, al meer probeer geregverdig word in ons tye, met die gebruik van die Bybel, en twee van daardie voorbeelde is homoseksualisme en poligamie. Die gay agenda word al meer aggresief in ons tye, en ons land se president is seker die bekendste poligamis in SA. Daarom is dit dat hierdie sake meer aandag kry as ander sake wat natuurlik ook aangespreek moet word.

Onlangs het ek op die volgende studie afgekom wat gedoen is oor poligamie, wat ek wil aanbeveel vir verdere studie, beide uit ‘n teologiese en pastorale oogpunt, veral omdat die skrywer tans onder die Tsongas sendingwerk doen waar poligamie natuurlik ‘n groot probleem is:

Pastoring Polygamists: Biblical Councel for the African Church

Ek haal twee dele aan uit die studie:

ABSTRACT
Pastoring Polygamists: Biblical Counsel for the African Church
Paul D. Schlehlein

This thesis explores polygamy within African culture by addressing the hermeneutical, biblical, and pastoral implications on a matter heavily debated throughout the centuries. Since the majority of passages describing polygamy occur in the Old Testament (OT), proper rules and guidelines are necessary for a suitable handling of the OT in the New Testament (NT) era.

Several OT passages appear to condone polygamy, leading some to tolerate its
practice. After all, Abraham, Jacob, David, and Solomon were godly men greatly blessed of God—all of whom had multiple wives. Many believe this is clear support for polygamous marriages. This thesis seeks to debunk those arguments by taking a closer look at the context, grammar, purpose, and application of all the relevant passages.

The crux of this thesis aims to give pastoral counsel to those ministers who are
shepherding polygamists after they are converted. Though the counsel handed down by church history gives no consensus on this point, Jesus’ teaching on divorce and remarriage does give light. Further there are a host of other NT passages that solidify the point of this thesis: Scripture never condones or legislates polygamy, nor does it mandate the formal divorce of converted polygamists, thus freeing African pastors to be shrewd and gracious in
their counsel of them.

CONCLUSION 

Since the majority of passages dealing with polygamy are found in the OT, we have laid down several principles that will guide us in our interpretation. One is that Christians must follow OT truth but only as it reflects the teaching, ethical principles and implications found within the NT.

Another is that in our study of polygamy, we must determine which passages are asserting and which are illustrating, knowing that the former carries more weight. Still another is that understanding the genre and culture of the passage is also crucial.

The clearest explanation of marriage is found in the second chapter of the Bible (Gen.2:18-24), where it is defined as monogamous, restricted, permanent, and intimate. This definition does not even tacitly permit a polygamous marriage. The polygamous unions of Lamech, Abraham, Esau, Jacob, Solomon, Joash, and David illustrate the disastrous consequences that follow partnerships not in keeping with God’s plan. None of these unions were created while these men were seeking and trusting God. Their wives could not say: “My beloved is mine [only], and I am his [only]” (Song of Sol. 2:16).

The OT consistently upholds God’s created pattern for marriage, despite the examples of polygamy found therein. After careful scrutiny, none of the OT passages that appear to tolerate polygamy are found to do so. The NT confirms the OT antipathy toward polygamy, with 1 Corinthians 7:1-5 and Ephesians 5:25-32 modeling a righteous and monogamous relationship and 1 Timothy 3:2 forbidding polygamists from holding pastoral office.

Though historically various branches of the church have upheld this biblical standard, various branches of the modern missionary movement have increasingly been at odds regarding what to do with converted polygamists. Regarding the NT evidence on divorce and remarriage, we have seen that Jesus upheld a very high standard of marriage in forbidding divorce except where porneia is involved.

We have argued further that the term porneia be understood as including the sexual sins found in Leviticus 18, including polygamy. Thus, polygamy may be a legitimate ground for divorce. Though I have not argued that polygamists must formally divorce all of their spouses but the first, I did give seven reasons why a pastor should withhold church membership from a polygamous man until he chooses to live intimately with only his first wife, all the while continuing to provide for the needs of his other wives and children. If they should so choose, he should free them to enter a monogamous marriage.

Thus, I restate my thesis: Scripture never condones or legislates polygamy, nor does it mandate the formal divorce of converted polygamists, thus freeing African pastors to be shrewd and gracious in their counsel of them. The African pastor must approach this issue with a focus on the gospel, a love for people, humility in speech, and a desire for the marital unions of his flock to reflect Christ’s love for his church.

Op grond van hierdie studie het die skrywer, Paul Schlehlein, ‘n paar artikels oor die saak geskryf wat ook gelees kan word as ‘n oorsig oor die saak:

If Polygamy is wrong, why does God commend it ?

“In sum, Yahweh did not in any way sanction David’s polygamy. If God had literally given Saul’s wives to David, this would have been to encourage incest. Most likely, the verse means that David was given charge and responsibility over Saul’s house. Moreover—per the prophet Nathan—David’s sin was not only adultery and murder but also polygamy, with David later in life living as a monogamist.”

Is Polygamy Adultery?

“Is polygamy adultery? Yes it is, and the church would be wise to take this into account when counseling male and female polygamists who have been converted and want to join the church. Still, because of the sensitivity of this issue, church leaders ought to approach this matter with great humility, gentleness and prayer.”

The Polygamy problem in Tsonga Culture

“There may be exceptions that allow for polygamy, something we will soon discuss, but without a doubt monogamy is God’s design for the human race. It took just over fifty verses before the author of Genesis began defining for us the meaning of marriage, and it is this passage to which we will turn next.”

Africa’s Condom Nation

“If we as parents are lax in exposing our children to immorality on TV, casual relationships, immodest clothing, unlimited internet access, and unsupervised liaisons, Verrijdt may be right that our only hope in preventing premarital sex is cloistering our teens in monasteries. And to us would fall the greater condemnation.”

Africa needs Noble Men

“Africa needs fathers and husbands who will lead their households to Christ. Africa needs men who act as mirrors, before which their children can see an accurate picture of themselves and the gospel. African men need to abandon the cloak of pseudo-humility used to cover their bad character and instead urge their wives and children to follow them (1Co. 11:1). What Africa needs is an army of noble men.”

Book Review: Flame of Yahweh: Sexuality in the Old Testament

_____________

My eie skrywes oor poligamie.

 

“SYMBOLS OF MASS GENDER DISCRIMINATION” ?

Image result for men and women symbols at public toilets
Wanneer gaan hierdie sogenaamde “symbols of mass gender discrimination” ook in ons land begin verdwyn, of teen ‘gediskrimineer’ word, soos in die res van die wêreld al meer plaasvind, en vervang word deur hierdie een?

Featured Image

“… omdat hulle, alhoewel hulle God geken het, Hom nie as God verheerlik of gedank het nie; maar hulle het dwaas geword in hul oorlegginge, en hul onverstandige hart is verduister. Terwyl hulle voorgee dat hulle wys is, het hulle dwaas geword” – Rom.1:21,22

Besef mense, ‘leraars’, kerkrade, professore, kerke, kerkverbande, ens. wat volhard in hierdie bose LGBT agenda (wat dit goedkeur en wil ‘ontsondig’) nie dat die blote feit dat hulle in hierdie agenda volhard en aanhou bevorder (ongeag al die waarskuwinge en oproepe), reeds ‘n bewys is dat die Here hul oorgegee het nie ?

Julle is nie ‘in beheer’ van die saak nie, nog minder kan enige sinode verkeerd in reg verander.

Soos iemand eenkeer gesê het: dit is erg as die Here ‘n land of beskawing oordeel, maar dit is nog erger as die mense nie eers meer besef hulle is onder die oordeel van God nie ?

So verskriklik tragies is die misleiding al, ook in ons land en baie kerke, wat sinagoges van Satan geword het (Op.2:9).

Die gevolg dan ?

Massa “gender destruction”, lees gerus die hele Rom.1:18-32 en lees weer môre die koerant of sosiale media.

Ons enigste Hoop

Alleen die Evangelie van Jesus Christus red ons as gebroke sondaarmense – mans en vrouens – van die hel van Rom.1:26-32, ook die ewige hel (Op.21:8), sodat ons denke, woorde, dade én ‘oriëntasie’ waarlik verander en aanhou verander totdat ons sonder vlek of rimpel eendag in die hiernamaals gaan wees (1 Kor.6:9-11; 2 Kor.5:17-21; Filp.3:8-17; 1 Kor.15).

Ja, om ook reeds hier en nou weer waarlik man en vrou, jongman en jongdame, jongseun en jonge dogter tot eer van God in Christus te wees, Gal.3:28,29 (sien veral ook Rom.5:1-11, maar sommer die hele boek!).

Hoekom, omdat ons so ‘oulik en sterk’ is ?

Nee, omdat Hy wat opgestaan het (sien Matt.28:6) ons verander het (regverdiging) en aanhou verander (heiligmaking), en Hy het beloof:

Kyk, Ek maak alles nuut ! – Op.22:5

Soos Paulus dit ook beskryf:

Daarom, as iemand in Christus is, is hy ‘n nuwe skepsel; die ou dinge het verbygegaan, kyk, dit het alles nuut geword. – 2 Kor.5:17

Maar vir hulle wat nie hul sondes wil erken nie, wat nie in berou en bekering na Hom vlug nie, nie hul gebrokenheid wil ken nie, wat in die sondes wil bly lê, kom die waarskuwende woorde:

“Maar Ek sê vir julle dat dit vir die land van Sodom verdraagliker sal wees in die oordeelsdag as vir jou.”

En die oordeel gaan nie net wees oor hulle wat geweier het om hul te bekeer van enige sonde nie, wat ook volhard in bv. die sonde van homoseksualisme nie, maar ook en veral vir hulle, die sogenaamde leraars wat sondaars mislei deur te sê:

  • God het julle so sondig gemaak, julle kan bly voortleef in jul sonde
  • julle hoef nie te bekeer en te stry teen die sonde jul lewe lank nie,
  • en die ergste: dat Jesus Christus nie my kan red van my sonde nie.

Iemand wat hierdie leuens aan mense verkondig, haat hulle, en het hul nie waarlik lief nie. “Die liefde … is bly saam met die waarheid” (1 Kor.13:6), dit is die waarheid van die hele Woord deur sy Gees, ook gedeeltes soos Rom.1:18-31 1 Kor.6:9-11; 1 Tim.1:8-15, ens.

Sien die waarskuwinge van Jesus self, teen hul wat volhard sonder berou en bekering in sonde, maar veral ook teen hulle wat ander leer (mislei) om in hul sonde te bly voortlewe, kontra Rom.6:1,2:

Elkeen dus wat een van die minste van hierdie gebooie breek en die mense só leer, sal die minste genoem word in die koninkryk van die hemele; maar elkeen wat dit doen en leer, hy sal groot genoem word in die koninkryk van die hemele. – Matt.5:19

“Daarom het God hulle oorgegee aan skandelike hartstogte, want hulle vroue het die natuurlike verkeer verander in dié wat teen die natuur is;
27en net so het ook die manne die natuurlike verkeer met die vrou laat vaar en in hulle wellus teenoor mekaar ontbrand: manne het met manne skandelikheid bedrywe en in hulleself die noodwendige vergelding van hulle dwaling ontvang. … mense wat al ken hulle die verordening van God goed, dat die wat sulke dinge doen, die dood verdien dié dinge nie alleen self doen nie, maar ook hulle goedkeuring skenk aan die wat dit doen.” – Rom.1:26,27,32

Wat sal ons dan sê? Sal ons in die sonde bly, dat die genade meer kan word? Nee, stellig nie! Ons wat die sonde afgesterf het, hoe kan ons nog daarin lewe? Of weet julle nie dat ons almal wat in Christus Jesus gedoop is, in sy dood gedoop is nie? Ons is dus saam met Hom begrawe deur die doop in die dood, sodat net soos Christus uit die dode opgewek is deur die heerlikheid van die Vader, ons ook so in ‘n nuwe lewe kan wandel. – Rom.6:1-4

Maar dan is daar ook die troos vir ons wat ons wat die oorblyfsels van die sonde erken – van gedagte, daad en enige sondige ‘oriëntasie’ – en dit haat (Rom.7:14-26), en na Christus daagliks vlug, as Christus vir ons sê:

In daardie tyd het Jesus gespreek en gesê: Ek loof U, Vader, Here van die hemel en die aarde, dat U hierdie dinge verberg het vir wyse en verstandige mense en dit aan kindertjies geopenbaar het. Ja, Vader, want so was dit u welbehae. Alles is aan My oorgegee deur my Vader, en niemand ken die Seun nie, behalwe die Vader; ook ken niemand die Vader nie, behalwe die Seun en elkeen aan wie die Seun dit wil openbaar. Kom na My toe, almal wat vermoeid en belas is, en Ek sal julle rus gee. Neem my juk op julle en leer van My, want Ek is sagmoedig en nederig van hart, en julle sal rus vind vir julle siele; want my juk is sag en my las is lig.” – Matt.11:25-30

_________________
Sien die verskillende artikels wat ek alreeds geskryf het oor die gay agenda, vanuit beide ‘n pastorale en teologiese oogpunt: Homoseksualisme

ARTIKELS OOR DIE GK(v) SE BESLUIT OM VROUE TOT DIE BESONDERE AMPTE TOE TE LAAT 

In aansluiting by my vorige artikel oor die GK(v) wat ook nou VIDA (vrou in die besondere ampte) toegelaat het, in stryd met wat die Woord van die Here leer in 1 Tim.2:11-15, plaas ek verskillende artikels hier wat daarop begin reageer het.

Ek gaan dan ook byvoeg soos daar nuwe artikels inkom, so u moet as leser so nou en dan weer kom kyk of daar byvoegings is, ek gaan dit nie elke keer weer afkondig nie. Ek gaan ook artikels oor die VIDA onderwerp oor die algemeen hier plaas (wat nie reeds elders hier verskyn nie), want soos iemand nou die dag tereg sê: sommiges gaan net nooit rus totdat hulle hul agenda deurgedruk het om vroue in die besondere ampte te bevestig in elke kerkverband nie. So die goeie stryd gaan voort, want die voorstanders van VIDA wil daarmee voortgaan.

In die middel 1800’s was daar ‘n paar groot reformasies wat plaasgevind het in kerkverbande wêreldwyd met die gereformeerde belydenis en geskiedenis as agtergrond, o.a. in:

  • Nederland: die Afskeiding van 1834 waaruit o.a die CGK en later GKN en later GKv gevolg het.
  • Skotland: die Free Church of Scotland (1843) wat tot stand gekom vanuit die liberaal wordende Church of Scotland.
  • Amerika: die CRCNA het in 1857 afgestig uit die RCA.
  • RSA: die GKSA het in 1859 uit die NG/NHK gegaan.

Vandag, meer as 183 jaar later toe die eerste reformasie van 1834 begin het onder gereformeerde kerke wêreldwyd, is dit nog net die CGK en die GKSA wat getrou bly aan die Skrif oor hierdie saak en nie vroue as ouderlinge en predikante aanvaar het nie, alhoewel die GKSA al begin toegee het vir vroue in die diakenamp, wat klaar ‘n probleem is.

Al die ander kerke wat begin is deur daardie reformasies het reeds oorgegaan na die liberale stroom van vroue in die besondere ampte, en sommiges nog heelwat verder – waartoe VIDA natuurlik lei – en dit is die gay agenda wat dan deel word van die kerk.

Die GK(v) is die nuutste kerkverband wat uiteindelik hartseer tragies gebuig het voor die tydsgees. Mag die Here die CGK en die GKSA bewaar van hierdie verdere verval, daarom die waarskuwing om aan te hou waarsku, aan te hou vermaan (2 Tim.4:1-5).

Ek verbaas my baiemaal oor die volharding van die VIDA voorstanders, mag gereformeerdes ook nou volhard om die goeie stryd te stry, want soos reeds telkemale genoem: dit gaan nie net bloot oor of vroue in die besondere ampte is of nie, maar die onderliggende Skrifbeskouing, hermeneutiek, omgaan met die Skrif, lewensbeskouing, ens. onderliggend daaraan wat dit probeer verdedig.

Hier is die artikels wat ook daarna as wesentlike probleem verwys:

Verdriet en verlangen

“Wat kunnen dingen in het kerkelijke leven en ook besluiten je een pijn doen.  Juist dan is er ook het verlangen. Niet maar het verlangen naar het verleden. We moeten niet maar conservatief of behoudend willen zijn. We moeten positief in diepe liefde en gehoorzaamheid in de wereld van 2017 christen en echt kerk van Christus willen zijn.

Waarbij niet het verleden en ook niet de geest van de tijd beslissend is maar het Woord van de HERE!  Dat laat mij verlangen naar eenheid met allen die in ons land in liefde en gehoorzaamheid aan het Woord van God en de belijdenis van de kerk, die daarmee in overeenstemming is,  willen leven. Dan zucht ik want dan zie ik nog zoveel menselijke obstakels en toch leert dat me bidden. HERE werk in onze tijd toch het wonder van de 21e eeuw.  HERE ik verlang niet  naar een grote GKN maar naar een kerk waar Gods kinderen zich in liefdevolle onderworpenheid  aan Uw Woord vinden en zo samen kerk zijn. Niet mijn kerk maar Uw Kerk! Breng Uw kinderen die in liefde voor uw onfeilbare Woord leven en zo kerk willen zijn bij elkaar. Leer ons dan af om eigen gewoonten boven of naast uw Woord te stellen.

Ik eindig met dit gebed en dit verlangen zoals dit in de Afrikaanse berijming van Psalm 119:29 vorm heeft gekregen:

“Laat hul weer met my vergader

Wat u Naam van harte vrees,

Dat ons, in u woord verenig,

Een gemeenskap weer kan wees.

Laat my hart maar net opreg wees

Voor u oog wat alles sien,

Dan sal my geen skaamte oorkom nie

As ek U van harte dien.”

How the Mighty have fallen

“It’s not “Reformation” when you scorn the Scriptures and have women office bearers — it’s deformation.  I’ve seen the story already play out twice in my short lifetime.  I pray I won’t see it a third time.  I pray that we will have learned something from the sad fall of these two federations of churches that were once faithful and mighty in the LORD. Therefore let anyone who thinks that he stands take heed lest he fall. 1 Corinthians 10:12″

The GKV’s major leap off the Cliff

“I will continue to pray for the good people in the GKV but my perspective on the denomination is now forever changed. The bond of fellowship has been severed. It is hard for me to contemplate the grief over the next few months and years as churches and families are torn apart. And all for what? The GKV sold its soul for the sake of ‘relevance.’ Within a very few years, it will not be distinguishable from any PKN congregation and it will join that denomination in its rapid downward dwindle into cultural irrelevance, in the same way that other once great denominations became little more than debating clubs and political action committees for progressive causes (women’s rights, gay rights, environmentalism, socialism). I just don’t understand.”

Women in Office = False Church?

“All three marks of a true church are affected by women in office.  The church which adopts this position ceases to be a true church of Jesus Christ.  This is why the Canadian (CanRC) and Australian (FRCA) churches will no longer be able to have ecclesiastical fellowship with the Reformed Churches in the Netherlands if they go in this direction.

That still leaves the question hanging:  if not a false church, and if not a true church, then what?  It’s often forgotten that there is a third category in article 29 of the Belgic Confession:  the sect.  The sect is a religious organization which is not entirely a true church, but not entirely a false church either.  In the days the Confession was written, this was the label applied to the Anabaptist groups in the Netherlands.  Guido de Brès wrote a volume of over 900 pages on the Anabaptists.  He never calls their groups “false churches.”  Instead, consistently, he calls them sects.  If you want a category for the church which adopts women in office, “sect” is what you’re looking for.”

Transgenderism Comes to the PCA? A Sober Look at the PCA Report On “Women Serving in the Ministry of the Church” before the 45th GA

“How can there be multiple conflicting views that are all in accord with Scripture?  By condoning multiple practices and views, the committee does not clarify and allows those who would undermine the church’s standard to continue to practice without any constraint. It is difficult to address aberrant views and practices since those who have them will declare themselves to be orthodox.  The committee has failed to draw any clear lines of demarcation and thus has given license to those who would not follow our standards. All too often toleration of many things becomes the toleration of everything.”

The PCA Refuses to Give Biblical Marriage Constitutional Status

“The PCA’s 45th General Assembly, meeting June 12-16, 2017 in Greensboro, North Carolina, voted down an overture that would have given constitutional (i.e., mandatory) status to Biblical marriage between one man and one woman as the standard of the denomination. It also adopted several recommendations from its Study Committee on Women in Ministry that will further un-Biblically expand the role of women in the government and ministry of the church. The committee, which exercised what can only be called teaching authority, included two women as voting members and a third woman as an advisory member. ”

New Cause of Division

“In fact, we are convinced that Cause for Division defends the argument for women’s ordination with a hermeneutic which is at odds with our historic position as Reformed believers.  It does so by using an unReformed notion of the ‘analogy of Scripture,’ one which pits the alleged Scriptural principle of the equality and correlativity of men and women against the specific teaching of those Scriptural texts which describe a differentiation of roles.  Not only does Cause for Division provide no Scriptural proof for its notion of equality between men and women, but it also discounts those texts which spell out God’s blessed order for the relationships between men and women in the home and the church.”

Hierdie boekie is ‘n belangrike historiese dokument, ook veral vir die GKSA, veral oor hierdie medeling:

“In 1991, the faculty of Calvin Theological Seminary published a brochure entitled A Cause for Division? Women in Office and the Unity of the Church.  The Calvin faculty argued that differences over this issue should not split the CRCNA.  It would be unwarranted and even sinful for people to leave the CRCNA over the issue of women in office.

That same year, two professors of Mid-America Reformed Seminary responded to the Calvin brochure.  Nelson Kloosterman and Cornelis Venema wrote a little booklet entitled A Cause of Division:  The Hermeneutic of Women’s Ordination.  The booklet can be found online here.”

New Resource on Women in Office

“When I teach the Belgic Confession to my catechism students, I now spend a lesson on the topic of women in office.  I never had to do this before, but sadly, the times have changed.  I’ve added the outline for my lesson on this to the resources on Yinkahdinay — you can find it under “Teaching Tools” or through this direct link.  PLEASE NOTE:  this is just an outline.  Obviously, a lot more would be said in a catechism class than what is just on this one page.   However, if anyone is studying or teaching on the issue, at least you’ll have a bare bones idea of the history, the relevant Scripture passages, where the confessions speak to this, and some of the common objections.  If you want to dig even deeper, see here for a short booklet published some years ago when the Christian Reformed Church in North America was dealing with this.  For an even more comprehensive treatment, see Recovering Biblical Manhood & Womanhood, ed. John Piper and Wayne Grudem.”

A Missiological Reflection on the RCN and Women in Office

“With all my heart, I deeply lament the decision of Synod Meppel.  It grieves me enormously when I see churches that were once faithful taking this unfaithful path.  One of the saddest things is what it is going to do to the missionary witness of the RCN.  This is going to be a tremendous set-back when it comes to the advance of the gospel.  Satan laughs as God’s Word is twisted in the name of mission and being relevant to the culture.  And while I grieve, I am sure that our Lord Jesus Christ is grieving even more.  The church entrusted to take his Word to the world has betrayed it.  That’s a tragedy of the highest order.”

De ICRC heeft de GKv als lid geschorst met onmiddelijke ingang vanwege de vrouwenbesluiten.

We sturen een aparte nieuwbrief daarover omdat het veel ophef veroorzaakt binnen de GKv. Ophef die we overigens niet zo goed begrijpen. Want ieder die de ICRC kerken een beetje kent had heel goed kunnen weten hoe de ICRC zou reageren op de vrouwenbesluiten van de GKv.

Zie op werkenaaneenheid.nl

Ds. Wes Bredenhof (van de Australische Gereformeerde Kerken) heeft diverse artikelen gepubliceerd hierover (in het engels):

WerkenAanEenheid.nl
JT (Johan Trip)

GEREFORMEERDE KERK IN NEDERLAND – VRIJGEMAAKT AANVAAR VROUE OUDERLINGE EN DIAKENS

“3 As iemand iets anders leer en nie instem met die gesonde woorde van onse Here Jesus Christus en met die leer wat volgens die godsaligheid is nie …  Onttrek jou aan sulke mense.” – 1 Tim.6:3,5

Daar was ‘n tyd wat ek gedink het my eie kerkverband sou voor die “kerke van Schilder”, die GK(v), swig voor die feministiese tydsgees, maar die Here het dit anders bestuur. Mag ons hemelse Vader die gereformeerde gelowiges wat nog oor is in daardie kerkverband waarmee die GKSA ekumeniese bande het, wysheid gee in die pad vorentoe, om verder te reformeer.

Mag die Here ook my eie kerkverband die krag gee om ons te distansieer van hierdie besluit van die GK(v) en hul daaroor te vermaan om terug te keer na die leer van die Skrif oor die saak.

‘n Baie belangrike saak om nou oor te bid en te besin:

Die GK(v) ignoreer met hul nuutste besluite oor VIDA, die duidelike opdrag en verbod van 1 Tim.2:11-14, wat deel is van:

  • die “betroubare woord” vir alle tye vir alle kerke (3:1), en
  • die gesonde woorde van ons Here Jesus’ vir alle tye en alle kerke (6:3),

waarmee Paulus beveel die Here se kinders oor moet saamstem, instem, saam besluit, dit moet saam bely word, en as dit aanhou verwerp word (soos die dekades lange stryd en getuienis teen VIDA vanaf die vorige eeu), moet daar ‘n punt kom wat ‘n enkele paar verse verder ook sê, ook in gehoorsaamheid en diens aan die Koning van die Kerk gevolg word:

“Ontrek jou aan sulke mense”(1 Tim.6:5)

Daar is nou al so baie geskryf, getuig, ge-vergader, ens., deur die laaste 50 jaar oor dat onderliggend aan VIDA, is ‘n wesentlike ongereformeerde en onbybelse Skrifbeskouing (ook bekend as die sosio-historiese benadering), watverder gaan lei tot ander verdere deformasie en verval (soos mens histories kan sien in al die kerke wat VIDA aanvaar het en later die Gay agenda aanvaar het, of besig is om te aanvaar), en daarom is dit ‘n wesentlike saak wat nie ge-ignoreer mag word nie, en moet daar nou daad by die woord gevoeg word, tot eer van God en tot heil van sy gemeentes (1 Tim.6:3-5).

Ek plaas met erkenning aan die bron: http://www.eeninwaarheid.info/index.php, die volgende artikel oor die GK(v) se tragiese besluit waaroor werklik getreur moet word:

Van de redactie

De kogel is door de kerk!

Vanavond (15 juni 2017) heeft de generale synode Meppel van de vrijgemaakt-gereformeerde kerken (GKv) het besluit genomen de ambten van diakenen en ouderlingen zoals die nu functioneren, open te stellen voor vrouwen!

In een lange vermoeiende zitting die (ongebruikelijk en ongepland) werd verlengd tot na het avonddiner besloot de synode met 23 tegen 9 stemmen het ambt van ouderling open te stellen voor vrouwen. Eerder was dat reeds het geval met het diakenambt, met slechts 2 stemmen tegen. Een tegenvoorstel waarbij een kerkenraad (mannen en vrouwen) zou opereren onder de eindverantwoordelijkheid van een kernkerkenraad of raad van oudsten bestaande uit mannen, haalde het niet: er waren maar 10 afgevaardigden voor.

De synode kwam nog niet toe aan besluiten over het preekconsent en het predikantschap voor vrouwen. Maar dat zal gezien het verloop van de besprekingen en de argumentatie voor het vrouwelijke ouderlingschap slechts een kwestie van hamerslag zijn.

Hiermee brak de synode met de kerk van alle eeuwen en sloeg een nieuwe weg in. We verwachten dat het grote consequenties zal hebben voor de relaties met de binnenlandse kerken (aantrekkelijk voor de NGK en afstotend voor o.a. de CGK – GTU bijvoorbeeld!) en ook voor de  buitenlandse kerken over heel de wereld. Verschillende kerken hebben al aangegeven de zusterkerkrelatie met de GKv te verbreken als de ambten worden opengesteld. Ook zal ongetwijfeld het lidmaatschap van de International Council of Reformed Churches (ICRC) een punt van discussie worden.

Volgende week hopen we een gedetailleerd verslag te geven van de manier waarop de afgevaardigden tot hun beslissing kwamen. En zal ook de vraag aan de orde moeten komen wat hiermee ten diepste is gebeurd in de GKv t.a.v. het Schriftgezag en de visie op het Woord van God.

Hierbij alvast het besluit t.a.v. het ouderlingenambt:

Besluit 4:
uit te spreken dat er Schriftuurlijke gronden zijn om naast mannen ook vrouwen te roepen tot de dienst in het opzicht, het pastoraat en het onderwijs en daardoor tot het ambt van ouderling.

Gronden:

  1. De figuren van Mirjam (Micha 6:4) en Debora (Recht. 4-5) laten vrouwen in het oude verbond zien die in samenwerking met mannen optreden in bestuur en rechtspraak.
  2. Zij konden daartoe ook door God geroepen worden, zoals blijkt uit Micha6:4, waar de Heer aan Israel voorhoudt: ‘Ik zond…Mirjam om jullie voor te gaan.’
  3. Terwijl het Nieuwe Testament mannen als ouderen-oudsten noemt worden ook oudere-oudste vrouwen opgeroepen tot voorbeeld en zielszorg (Titus. 2:3-5).
  4. Paulus’ aanduiding van Junia en haar man Andronikus als apostelen die veel aanzien genieten, Rom. 16:7, of van andere echtparen als zijn medewerkers, Rom. 16:3, en zijn vermelding van echtparen en van een broer en zus bij wie aan huis een gemeente samenkomt, Rom 16:5,15 wekken de indruk dat man en vrouw in een gelijkwaardige positie samen leiding geven in Christus’ gemeente.

Tot zover voor nu.

DJB

Sien hier meer artikels oor VIDA.

HOE CHRISTENE CHRISTUS ALLEEN MOET VERKONDIG MIDDE DIE VEELGODEDOM VAN DIE NUWE SA

In navolging van die Groot Opdrag (Matt.28:16-20), wys Paulus ons deur die Gees hoe ons as as verkondigers van die Evangelie, dit moet verkondig in die wêreld van afgodery en valse gelowe, ook veral aan die Moslem geloof, wat lyk my saam met die enigste ware Drie-enige God deesdae erken en eerbiedig word.

Lees die volgende Skrifgedeelte vir die res van hierdie oordenking oor hoe ons ons geloof ook vandag moet uitdra midde die veelgodedom, soos in Paulus se tye: Hand.17:15-34, lees veral vers 17 en 30,31.

Hier is so paar sake om te leer vir ons tye:

1. Die eerste gebod en die enigste Here se eer

v.16 “En terwyl Paulus in Athéne vir hulle wag, het sy gees in hom opstandig geword toe hy sien dat die stad vol afgodsbeelde was.”

Paulus is in sy gees opstandig teen die afgode, dat die enigste ware God nie alleen aanbid word deur alle mense nie, as skepsele van die Here (dit, saam met o.a Ex.20:1-7; Ps.96; 1 Kor.8:4-6, 1 Thess.1:9, ens.):

Paulus redeneer nie: dit is hul mensereg om hul afgode te aanbid nie, kom ek los hulle uit nie, maar kragtens die geopenbaarde wil van God is hy ontsteld oor die eer wat nie aan God alleen gaan nie. Ons moet die Woord, die Evangelie verkondig volgens wat geopenbaar is, nie wat verborge is (die uitverkiesing) nie, sien Deut.29:29.

Vraag: Is die Here se eer die wese van jou en my se bestaan, al die dinge wat verkeerd gaan in ons land, sien ons dat bo alles God se eer vertrap en sy Woord verag word, of is ons verbitterd omdat ons wil nie geskied nie ?

Lees asb die volgende artikel eers voor u voortgaan met die volgende punt:

What is a Christ-centered life ?

2. Die Evangelie, die hele Woord moet aan alle mense verkondig word 

v.17 “Hy het toe in die sinagoge met die Jode gespreek (Grieks: geredeneer, bestry, argumenteer, oortuig, bespreek) en met die godsdienstige mense, en elke dag op die mark met die wat hom teëkom.”

Paulus het met almal gespreek – binne én buite die sinagoge, dus ook op die markplein. Hy het hul aangespreek en onderrig orals in die Evangelie as antwoord op al die afgode, v.17

3. Die Evangelie konfronteer alle afgodery en valse filosofiese idees, en Paulus het dit nie afgewater om ‘sosio-histories’ aan te pas by die (post)moderne geleerde mense van sy tyd nie

v.18 “En sommige van die Epikuréïese en die Stoïsynse wysgere het met hom gestry, en sommige het gesê: Wat sou hierdie praatjiesmaker tog wil sê? Ander weer: Dit lyk of hy ‘n verkondiger is van vreemde gode—omdat hy aan hulle die evangelie van Jesus en die opstanding verkondig het.

Paulus het hul duidelik gekonfronteer met die evangelie van Christus en die opstanding, wat gelei het tot hul verontwaardiging en stryery (sien ook later v.32). Paulus het ook nie met hul onderhandel om saam te bid en mekaar se gode eers saam te erken voordat daar ‘dialoog en begrip vir mekaar se gode’ is nie.

4. Athene se ‘sosio-politiese’ werklikheid bepaal nie die Evangelie verkondiging nie

v.19-29 “En hulle het hom geneem en op die Areópagus gebring en gesê: Kan ons verneem wat hierdie nuwe leer is wat deur u verkondig word? …”

Paulus het nie met voorstelle gekom om eers saam eerbiedig te wees teenoor Athene se gode nie. Hy het die heidene se uitnodiging aanvaar om met hul te kom praat, om die evangelie aan hul te verkondig.  

Wat ons wel ook kan leer van Paulus, is sy verskillende benaderings waar hy die evangelie verkondig: as hy na die sinagoges toe gaan, dan het hul reeds die OT basis, die bestaan God drie-enig, die skeppingsleer, die profete, ens. en daarom wys hy op Christus as die vervulling en bevestiging van die Skrift (sien bv. Hand.17:1-3).

As hy die heidene nader, dan is sy vertekpunt die bestaan van een ware God, en die skeppingsleer (alle mense en volke geskape deur die Here), God se besturing van die geskiedenis, die doel van die mens om Hom te soek, ens. (v.23-29).

Maar in albei gevalle, alhoewel verskillende vertrekpunte, gaan en kom by Jesus Christus uit, die ware Evangelie wat orals verkondig moet word tydig en ontydig (2 Tim.4:1-5).

5. Die Evangelie word onbeskaamd verkondig met ‘n oproep tot geloof en bekering, én ‘n waarskuwing van die komende oordeel.

v.30 “God het dan die tye van onkunde oorgesien en verkondig nou aan al die mense oral dat hulle hul moet bekeer, v.31 omdat Hy ‘n dag bepaal het waarop Hy die wêreld in geregtigheid sal oordeel deur ‘n Man wat Hy aangestel het, en Hy het hiervan aan almal sekerheid gegee deur Hom uit die dode op te wek.”

Paulus roep hul baie duidelik op tot bekering, om weg te breek van hul onkunde, nl. hul valse gelowe, filosofiese idees, ens.

En dit is ware liefde, om mense van ander gelowe in nederigheid en wysheid te vertel hul afgode is niks, en die Here is alles, want ons weet: 

“dat ‘n afgod niks (is) in die wêreld nie, en dat daar geen ander God is nie, behalwe Een. Want al is daar ook sogenaamde gode, of dit in die hemel en of dit op die aarde is—soos daar baie gode en baie here is— tog is daar vir ons maar een God, die Vader uit wie alles is, en ons tot Hom, en een Here Jesus Christus deur wie alles is, en ons deur Hom.” (1 Kor.8:4-6). 

Paulus roep nie op tot gebedsbyeenkomste nie, hy sê onbeskaamd die mees liefdevolle ding wat jy vir ‘n ongelowige, ‘n Moslem, ateis, ens., kan sê: die Here gaan jou regverdig oordeel, jy gaan verlore gaan as jy nie in Jesus Christus alleen glo as die enigste weg, waarheid en lewe nie (Joh.14:6), jy moet jou bekeer: 

“Want Hy wat God gestuur het, spreek die woorde van God; want God gee Hom die Gees nie met mate nie. Die Vader het die Seun lief en het alles in sy hand gegee. Hy wat in die Seun glo, het die ewige lewe; maar hy wat die Seun ongehoorsaam is, sal die lewe nie sien nie, maar die toorn van God bly op hom.” (Joh.3:34-36)

En hierdie woorde van God, is die groot werklikheid vir alle mense; die groot werklikheid is nie die wêreld en sy begeerlikhede wat verbygaan nie (1 Joh.2:17)

Ja, want soos ons Here Jesus op ‘n ander plek ook sê: 

“Wat baat dit ‘n mens tog as hy die hele wêreld win, maar homself verloor of skade aandoen? Want elkeen wat hom skaam vir My en my woorde, vir hom sal die Seun van die mens Hom skaam wanneer Hy kom in sy heerlikheid en dié van die Vader en van die heilige engele.” (Luk.9:25,26)

(Sien ook die duidelike waarskuwing volgens die Skrif in HK v/a 94 oor die eerste gebod, om van “alle afgodery … te vermy en daarvan wegvlug” … en … “eerder van alle skepsels af te sien as om in die minste teen sy wil te wandel.”)

6. Die Here bepaal die vrug van die bediening van die Evangelie, ons hoef dit nie aan te pas of te kompromeer ter wille van ‘relevant wees, aktueel wees, modern wees, byderwets wees’ ens. nie. 

v.32-34 “Maar toe hulle van die opstanding van die dode hoor, het sommige begin spot, en ander het gesê: Ons sal u weer hieromtrent hoor. En so het Paulus van hulle weggegaan. Maar sommige manne het by hom aangesluit en gelowig geword, onder wie ook Dionísius, die Areopagiet, was, en ‘n vrou met die naam van Dámaris en ander saam met hulle.”  

Toe die heidene die Evangelie verwerp, het Paulus nie gekompromeer nie, het hy nie die evangelie afgode-vriendelik of ‘seeker sensitive’ gemaak nie. Ja, omdat Paulus die enigste ware drie-enige God vrees en waarlik lief is vir sy verlore naaste, daarom bly hy by die evangelie, met die vertroue en wete die Here red sy kinders – baie of min – onder die volke en by elke geleentheid na sy vrye welbehae.

Daarom dat Paulus ook op ander plekke skryf van ons vertroue in die Here alleen, en die krag van die Evangelie wat nooit sal misluk in enige tye nie:

Want ek skaam my nie oor die evangelie van Christus nie, want dit is ‘n krag van God tot redding vir elkeen wat glo, eerste vir die Jood en ook vir die Griek (dus ook vir die Mohammedaan en Hindoe, ens. Sien ook Jesus se waarskuwing in Mark.8:38 as ons ons skaam vir die Evangelie, Mark.8:38)” – Rom.1:16

7 Want God het ons nie ‘n gees van vreesagtigheid gegee nie, maar van krag en liefde en selfbeheersing. 8 Skaam jou dan nie oor die getuienis van onse Here of oor my, sy gevangene nie, maar ly saam verdrukkinge vir die evangelie na die krag van God 9 wat ons gered en geroep het met ‘n heilige roeping, nie volgens ons werke nie, maar volgens sy eie voorneme en genade wat ons van ewigheid af in Christus Jesus geskenk is, 10 maar wat nou geopenbaar is deur die verskyning van ons Verlosser, Jesus Christus, wat die dood tot niet gemaak het en die lewe en die onverderflikheid aan die lig gebring het deur die evangelie, 11 waarvoor ek aangestel is as prediker en apostel en leraar van die heidene.” – 2 Tim.1:7-11

Moslems moet dus oorgebring word met die evangelie, om by ons – die gelowiges – aan te sluit, nie saam hul gebid word en eerbied bewys aan hul afgod nie, dit is ware liefde teenoor my Moslem bure.

7. Samevatting

In ‘n neutedop, Paulus het nie God se eerste 3 of ander gebooie verbreek om die Evangelie aan die ongelowiges te bring nie, maar onbeskaamd die Evangelie verkondig, tydig en ontydig, leer, vermaan, onderrig, ens (2 Tim.4:1-5).

Ons kan baie dinge doen om bv. ons moslembure en ander ongelowiges te bevriend, gesprekke te hou, saam te kuier, geskiedenis en agtergrond van mekaar te leer, deel, ens.

Maar totdat ‘n Moslem of enige ander iemand van ‘n ander geloof oorgekom het van die duisternis na die lig, totdat hy hom bekeer het van sy afgode, mag ons nooit gesamentlik saam aanbid, bid of eerbied aan sy god toon nie, dus hul gode gelykstel aan die enigste ware God en Redder nie, nie in die moskee, kerkgebou of op enige ander plek nie, in die woorde van Hand.17:17, nie in die sinagoge (plekke van aanbidding) of markplein (samelewing, maatskappy, ens.) nie. 

“8 Want van julle uit het die woord van die Here weerklink nie alleen in Macedónië en Acháje nie, maar ook op elke plek het julle geloof in God uitgegaan, sodat ons nie nodig het om daar iets van te sê nie. 9 Want hulle vertel self aangaande ons watter ingang ons by julle gehad het en hoe julle jul van die afgode bekeer het tot God, om die lewende en waaragtige God te dien (te bid en te aanbid – slc) 10 en sy Seun uit die hemele te verwag, wat Hy uit die dode opgewek het, Jesus wat ons van die toekomstige toorn verlos.” – 1 Thess.1:8-10

Apologetiese boek om te bestudeer 
Hier is ‘n belangrike boek vir ons tye om te bestudeer, sal dit vir alle christene aanbeveel om te bestudeer, omdat dit al meer nodig gaan wees om ons geloof te verdedig teen die dwalinge van (veral) binne die sigbare (post)moderne afvallige kerk, maar ook teenoor die valse gelowe, filosofiese idees, ens. in die wêreld om ons (Kol.2:8).

Die boek het ook ‘n hele pragtige hoofstuk oor Paulus op die Areopagus (Hand.17), en net daardie hoofstuk maak die boek die prys werd.

Die skrywer, dr. Greg Bahnsen spreek beide die kwessie aan van ‘hoe’ en in watter gesindheid ons ons geloof moet verdedig en bevestig (apologetiek) in ons tye volgens Filp.1:7-10, 2 Kor.10:3-6; 1 Pe.3:15, ens. So dit is ‘n goeie praktiese eenvoudige leersame boek om te lees en te leer hoe ons die evangelie sonder skaamte, met nederigheid en liefde moet verkondig aan ons naaste (Rom.1:16,17; 2 Tim.1:8-10):

Always Ready: Directions for Defending the Faith

The best apologetic book I’ve ever read …. and I’ve read plenty! This book presents presuppositional apologetics in a relatively easy package for most to be able to grasp this thoroughly biblical method of defending the faith. Full of Scriptural references. Be ready to take PLENTY of notes! 
Sien die inhoudsopgawe hier, en hierdie paar resensies: Always Ready en Always Ready
Hier kan mens die boek ook gratis lees, en dan aflaai as jy vir 30 dae gratis inteken: Scribd: Always Ready
Hier is ‘n les van Bahnsen oor: The Myth of Neutrality

‘n Paar artikels oor Apologetiek: Pro Regno nr.15 – Apologetiek

Inhoud:

1. Twee apologetiese metodes en bronne

2. Christelike Apologetiek (dr. Greg L. Bahnsen): Beroof deur neutraliteit; Die immoraliteit van neutraliteit; Die karaktertrekke van ongelowige denke (vertaling van 3 hoofstukke uit Bahnsen se boek: Always Ready)

Apologetiek: watter metode moet ons volg? 

Hierdie artikel verduidelik ook in kort wat apologetiek is en die twee basiese metodes wat gevolg word deur gelowiges.

Islam-evangelisasie/apologetiek

Lees gerus ook James White se goed oor hoe ons Moslems kan evangeliseer in die praktyk, hy is ‘n bekende Moslem kenner en apologeet.

Posted by: proregno | June 14, 2017

Wil die GKSA ‘n postmoderne kerkverband wees?

WIL DIE GKSA ‘N POSTMODERNE KERKVERBAND WEES?Image result for picture of postmodernism

“In capitulating to postmodernism, these churchpeople are ending up in the same place as those who capitulated to modernism. They preach an eviscerated Christianity that is incapable of changing lives or saving the lost. Trying to be relevant, they make themselves irrelevant. Trying to get people to come to church, they only succeed in giving them reasons to stay at home.” – Gene Edward Veith, Confounding the Postmodern Mind

In aansluiting by die vorige skrywe oor die nuutste SARK verklaring en die GKSA se betrokkenheid daarby, wil ek die volgende vraag vra aan my kerkverband, in liefde, met verwysing na die woorde van Josua 24:15:

Hoe lank gaan ons nog hunker op twee gedagtes, ons moet besluit by wie ons ons teologies en kerklik wil skaar om die Here en sy Gesalfde te dien in ons uitdagende tye, of wil ons ‘n postmoderne kerk wees wat alles probeer akkomodeer ongeag of dit in stryd is met die Skrif, en dan eindig daarin dat ons vir niks gaan staan of veg nie: in die woorde van Veith hierbo – in baie se pogings om relevant te probeer wees gaan ons totaal irrelevant raak in ‘n see van ideologieë en teologieë waarmee ons nie saamstem nie ? 

In my vorige skrywe (en die een wat ek hier onder weer gaan plaas), wys ek op die twyfelagtige teologie en sieninge van die WRK/WCRC en hoe dit die SARK raak en die GKSA kan beinvloed, aangesien daar ‘n sterk invloed is van intergeloofsbewegings en aksies, die gay agenda, bevrydingsteologieë en ‘n mengsel van ‘n social-gospel, wat daarop neerkom ons word nie gered uit genade alleen, deur die geloof alleen, in Christus alleen nie, maar ons ‘redding’ is ‘n politieke en ekonomiese vraagstuk.  Gee ons nuwe leiers wat Zuma en kie kan vervang, gee ons ‘n goeie ekonomie en politiek, en alles is weer reg.

Natuurlik soek ons almal beter lewensomstandighede, vir al die burgers van ons land, maar redding deur strukture, of redding deur politiek gaan ons en al die volke in ons land nie red nie. Christus alleen is ons hoop, en dan as vrug van daardie redding kry ons lewens wat wesentlik van binne na buite verander, op elke lewensterrein. Sosiale reformasie mag nooit plaasvind sonder geestelike hartreformasie deur die Evangelie alleen nie.

Die weg van die SARK, wat blyk in die weg van die WRK wil wandel, is myns insiens nie die bybelse weg vorentoe vir kerke van Jesus Christus wat waarlik deur Gees en Woord wil aanhou reformeer nie. In die artikel wat ek hieronder plaas, het ek in 2010 geskryf en gewaarsku om nie bande met die CRCNA aan te gaan nie, aangesien dit kerke is wat ongelukkig al hoe meer afvallig raak,

Gaan of wil die GKSA dieselfde pad bewandel ?

Ek hoop en bid nie so nie, mag die Here ons, sy kerke, daarvan spaar.

Maar die tendens neig daarna: CRCNA bande, nou die soeke na SARK bande, wat is volgende, bande met die WRK, die SARK is vriende met die WRK ?

Onthou die waarskuwing van 1 Kor.15:33 vir ons almal en die hele lewe, maar ook vir kerke en kerkverbande, dus met wie ons bande wil sluit en mee assosieer:

Moenie dwaal nie; slegte gesprekke bederf goeie sedes.

Daar is wel twee sake wat mens dankbaar stem teenoor die Here, dat die GKSA sal bly by die gereformeerde weg volgens Skrif en belydenis, wat ons hoop en bede moet wees:

  1. Die GKSA het by sy buitengewone algemene sinode (2016) duidelik na baie dekades opnuut besluit – teen die vrysinnige (postmoderne) tydsgees – om te bly by die Skriftuurlike besluit dat vroue nie as ouderlinge mag dien, leer en regeer nie (1 Kor.14:34-40; 1 Tim.2:11-15), teenoor die stroming wat dit wil toelaat of altwee ‘postmodernisties’ in een kerkverband wil probeer akkomodeer.
  2. Die ICRC – ‘n konferensie van bybels-regsinnige gereformeerde kerke wêreldwyd, wat beide die Drie Formuliere van Enigheid en die Westminster Standaarde as belydenis grondslag het, en waarvan die GKSA deel is, stel dit baie duidelik in hul grondwet dat hul lidkerke nie aan die WRK of soortgelyke organisasies (SARK? WCRC?) mag behoort nie (beklemtoning bygevoeg):

Article IV – Membership

1. Those churches shall be admitted as members which:

a. faithfully adhere to the Reformed Faith stated in the confessional documents listed in the Basis, and whose confessional standards agree with the said Reformed Faith;
b. have been sponsored by at least two member Churches;
c. furnish
i. their confessional standards,
ii. their declaratory acts (if applicable),
iii. their form of subscription,
iv. their form of government;

d. are not members of the World Council of Churches or any other organization whose aims and practices are deemed to be in conflict with the Basis …” 

Mag ons broeders sinode volgende jaar in wysheid en krag die regte besluite oor hierdie saak neem.

Hier is dan weer my artikel wat in 2010 geskryf is, waarvan baie van daardie sake wat genoem word oor die CRCNA se bande met die WCRC, ook van toepassing is op die SARK/WRK se kerke situasie:

Die WCRC, CRCNA en die GKSA

Die 15 Oktober 2010 spesiale Reformasie-uitgawe van die PRCA se kerklike tydskrif, The Standard Bearer, gaan oor die belangrike onderwerp:

“The Ecumenical Spirit of the Reformation”

Die inhoudsopgawe:

– Calvin on Unity
– The Ecumenical Spirit of the Reformation:  Unity in the Truth
– More Wonderful Work in Jesus’ Name:  The WCRC
– John Calvin:  Lover of the Church Catholic
– Ecclesiastical Isolationism
– The Westminster Confession and Church Unity
– Unity in Diversity:  The Ecumenical Spirit of the Great Synod

Die volledige uitgawe kan hier afgelaai word. Die afsonderlike artikels kan hier afgelaai word.

Van belang vir kerke in SA, veral ook die GKSA is die artikel: “More wonderful work in Jesus name: The World Communion of Reformed Churches (WCRC)“, geskryf deur ds. William Langerak

Die WCRC is ‘n samesmelting van die “World Alliance of Reformed Churches (WARC) and Reformed Ecumenical Council (REC)” wat in Junie 2010 by Calvin College in Grand Rapids, MI (VSA) vergader het en ‘n nuwe konstitusie opgestel het.

Hulle verteenwoordig 80 miljoen mense, met 230 denominasies in 108 lande.

Die doelwitte van die WCRC:

“The WCRC is thoroughly ecumenical. Its constitution lists only two purposes for its existence, both ecumenical in nature. The first is to unify member churches by such things as “broadening understanding…transforming churches into interdependent missional communities,” and promoting “full participation and partnership” of all members, ages, and genders. The second purpose is “to contribute to the ecumenical movement and the transformation of the world.”² The former purpose is intended to serve the latter, and more important, purpose. “This communion is for the sake of the world’s transformation,” WCRC officials declared.”

Die WCRC “is officially committed to “ordination of women in all member churches,” and some are already clamoring for ordination of homosexuals.”

In hul konstitusie is daar geen verwysing na enige ekumeniese belydenisskrifte soos die Dordtse of Westminster Standaarde nie.  Deel van die kerke en bewegings wat toegelaat word, is die ‘Remonstrant Brotherhood’ en die Protestantse Kerk in Nederland (PKN).

Ds. Langerak beskryf die WCRC as volg:

“The god WCRC serves bears no resemblance to Him confessed in the confessions either. He is sometimes she, a dysfunctional father-mother who loves all men as created [sic] image bearers, a son who died to save all men, and spirit that tries to unite them (especially through the WCRC). Like the golden calves of Jeroboam, who made Israel to sin, the WCRC is an idol manufactured solely to solidify political power and accomplish a common mission (I Kings 12:26-28).”

Ds. Langerak identifiseer ook die volgende probleme met die WCRC:

– “Not surprisingly section reports submitted to the General Council read more like special interest demands at a Democratic National Convention. The report on Gender Justice rails against patriarchy, systematic exclusion of women from office, and masculinity practices.”

–  “The Peace and Reconciliation report laments “the issue of lesbian and gay ordination tearing apart member churches” and calls for “reconciling relationships between the church and Indigenous people”—an issue highlighted by a pow-wow/church service in Ah- Nab-Awen Park with native drumming and dancing. “

– “The Policy Committee urged discussion on the Joint Declaration on the Doctrine of Justification. This document, adopted in 1999 by the Vatican and Lutheran World Federation, basically reduces the entire Reformation, with its resultant butchery of Protestants, to a big misunderstanding. Catholics and Lutherans “are now able to articulate a common understanding of our justification… and the remaining differences in its explication are no longer the occasion for doctrinal condemnations.” It appears WCRC wants in on the deal. When asked its most urgent tasks, one official responded the first was “go forward with inner-Christian dialogue…with the Lutheran World Federation and with the Roman Catholic Church.”

– “Not surprising, the Pope sent “warm greetings” and “prayerful good wishes” to WCRC delegates. In a letter read by his representative, Pope Benedict commended them for “ecumenical progress” and said it “served as a sign of hope and encouragement.”

Sien die ‘ekumeniese’ werksaamhede van die WCRC uitwys, o.a. intergeloofsdienste en kindernagmaal.

En, wie meen die WCRC is hul geestelike voorvaders waarop hul sogenaamd voortbou ?

“As parishes throughout the world prepare to observe Reformation Sunday, it is a moment to give thanks for the creation of this new global expression of unity among many of the churches who trace their roots to the 16th century church Reformation movement,” says WCRC General Secretary, Setri Nyomi.”

“Its 230 member churches in 108 countries are Congregational, Presbyterian, Reformed and United churches with roots in the 16th-century Reformation led by John Calvin, John Knox and others. WCRC has its secretariat in Geneva, Switzerland.”

Ds. Langerak skryf daarom heeltemal tereg:

“Although Reformed in name, and claiming to “embody a Reformed identity as articulated in the historic Reformed confessions,” the WCRC is a traitor to the Reformed faith. Homage is paid to John Calvin, but only to garnish his tomb (Matt. 23:29)—he would neither recognize their theology, nor approve of their purpose. Commitment to the Reformed confessions is mere lip service. One looks in vain for specific references to them, especially the great ecumenical standard of Reformed identity, the Canons.”

Nou is die vraag: erken hedendaagse kerke, predikante en teoloë die valse ekumeniese intergeloofs tydsgees van die WCRC?

Die NGK en die NHK van Suid-Afrika is reeds lede van die WCRC. Vir die gelowiges in hierdie kerkverbande, kom die oproep van Op.18:4 in lyn met ons belydenis in NGB art.27-29,

“En ek het ‘n ander stem uit die hemel hoor sê: Gaan uit haar uit, my volk, sodat julle nie gemeenskap met haar sondes mag hê en van haar plae ontvang nie.”

Maar wat van die GKSA ?

Die GKSA en die WCRC

Wat is die amptelike standpunt van GKSA oor die WCRC ?

Die GKSA het waarnemerstatus by die REC (Reformed Ecumenical Council) wat nou saamgesmelt het met die WARC om die WCRC te vorm.  Volgens die Handelinge van die Nasionale Sinode 2009 het die sinode dit goedgekeur dat waarnemers na die volgende REC/WARC sou gaan (11.2.3.1, bl.187) wat beteken dat ons afgevaardiges by die volgende sinode (2012) sal terug rapporteer oor die nuutgestigde WCRC.

Wat gaan die aanbevelings wees ?

Die gevaarligte is egter reeds baie duidelik daar vir die GKSA, in sy hernude bande met die CRCNA.

Die CRCNA en die WCRC

Nog ‘n lid en aktiewe deelnemer van die WCRC, is die Christian Reformed Church in North America (CRCNA).  Die samesmelting tussen die REC en die WARC om die WCRC te vorm, het juis plaasgevind in die bakermat van die CRCNA, in Grand Rapids, MI, tussen 16 en 26 Junie 2010, onder leiding, inspirasie, goedkeuring en gebed van die CRCNA:

“June 20, 2010 — Rev. Jerry Dykstra, executive director of the Christian Reformed Church, offered the intercessory prayer on Sunday afternoon before some 3,000 people attending “The Unity of the Spirit in the Bonds of Peace” worship service at Calvin College.

Dykstra was one of several church officials from a range of denominations who participated in the two-hour service held in Van Noord Arena at the college in Grand Rapids, Mich. The service marked the merger the Reformed Ecumenical Council (REC) and the World Alliance of Reformed Churches (WARC) into the World Communion of Reformed Churches.

… In the afternoon service, choirs sang, children reflected on the significance of unity in Christ, a drama team acted out the gospel reading, and Rev. Yvonne V. Delk, a United Church of Christ pastor, gave the sermon.”

Sien volledige inligting hier en hier.

Behalwe vir die ekumenies-humanistiese tydsgees waarin die CRCNA meegesleur is in hul samewerking en deelname aan die WCRC, is daar ook die volgende ernstige leerdwalinge:

– Die CRCNA het reeds vroue toegelaat in al die besondere ampte.

– Die CRCNA veroordeel nie onomwonde homoseksualisme nie.

– Die CRCNA aanvaar nie meer HK antw. 80 se woorde (‘wat afgodery is wat vervloek is’), as bindende uitspraak vir sy lidmate oor die aard van die Roomse mis nie.

– Die CRCNA verwerp én aanvaar klaarblyk die doodstraf (wat wys op die teenstrydige Skrifbeskouings en standpunte wat geakommodeer word).

– Die CRCNA aanvaar ‘egskeiding en hertrou’ op enige gronde (soos deur omstandighede bepaal).

– Alhoewel die CRCNA beweer hul verwerp ‘ewolusie’, word teïstiese ewolusie geakkomodeer en bevorder.

– Alhoewel die CRCNA die onfeilbaarheid van die Skrif bely, het die Skrifkritiek al reeds deur baie dekades groot skade aangerig in die CRCNA, wat veral gesien kan word in die bevraagtekening van die historisiteit van die eerste hoofstukke van Genesis, en die akkomodering van die evolusiegedagtes.

Sien bv: Calvin Professors write on Origins

Soos met baie ander kerkverbande, word lippediens baiemaal bely oor die onfeilbaarheid van die Skrifte, maar daar kom nie veel daarvan in die praktyk nie.

Sien ook RP Swieringa se artikel Burn the Wooden Shoes: Modernity and Division in the Christian Reformed Church in North America

In die artikel wys Swieringa op die CRCNA se geleidelike deformasie en verval in Skrifkritiek, teïstiese evolusie, vroue in die besondere ampte, homoseksualisme, vrysinnige ekumeniese bewegings en konfessionele verval:

“The reinterpretation of the doctrine of biblical infallibility began in 1958, when first-year seminarian Marvin Hoogland, editor of the student periodical Stromata, published a think-piece that argued for limiting the doctrine to matters of faith and conduct, but not to statements of natural science, grammar, and history.”

          “In the early 1970s, the church wrestled anew with the issues of biblical authority and the new hermeneutic that Hoogland and Dekker had introduced a decade earlier. Both Synod 1972 and Synod 1973 adopted reports that sought to speak definitively on the matter. Coincidentally, both bore the number “Report 44.” But neither satisfied the conservatives. The first report, “On the Nature and Extent of Biblical Authority,” declared that the truthfulness of the Bible rested ultimately on its testimony to the redemptive work of God in Christ, and not on the accuracy of its statements in the domain of history and science.”

“In 1975 editor Kuyvenhoven called the Form “an ecclesiastical yoke by which orthodoxy is to be maintained.” Given such thinking, one wonders why this same editor would lament: “Even in our church the confessions are losing their hold. The three forms of unity fail to give us a common frame of reference for understanding both the Bible and our mission in the world.”

Watter verband het dit met die GKSA ?

Volgens die Handelinge van die GKSA se Nasionale Sinode van 2009, het konfesioneel gereformeerde kerkrverbande soos die Orthodox Prebyterian Church (OPC) en die United Reformed Churches in North America (URCNA) sterk kritiese standpunte ingeneem teen die CRCNA:

“Die kritiek handel hoofsaaklik oor die CRC se besluite oor die vroue in die kerk, oor homoseksualisme en inrigting van dienste, waaroor ons Deputate herhaalde kere met die CRC in gesprek was, en vantevore daaroor gerapporteer het.” (7.1.2.10, bl.178)

Maar, ongeag hierdie getuienis, asook die vele ander sake wat hierbo vermeld word en waarvan die Deputate sekerlik bewus was, is hul hoof aanbevelings goedgekeur deur die Sinode:

“Dat met dank kennis geneem word van die erns by die CRCNA om aan die Woord van God, die Belydenisskrifte en die Gereformeerde kerkregering vas te hou.”

“Dat die bande tussen die CRCNA en die GKSA gevolglik as genormaliseer beskou sal word, in ooreenstemming met die opdrag van die Sinode GKSA 2006.”

“Dat die eenheid met die CRCNA onderhou en verder uitgebou word deur kontak en besoeke waar moontlik.”  (7.1.3.1-3, bl.179)

Ja, u het reg gelees.

Ongeag dat die CRCNA:

– ‘n skrifkritiese skrifbeskouing handhaaf en akkomodeer,

– teïstiese evolusie aanvaar wat die historisiteit van Adam en die sondeval in gedrang bring,

– vroue in al die ampte bevestig,

– homoseksualisme nie veroordeel nie maar akkomodeer,

– die Roomse Mis akkomodeer in hul verandering van HK v/a 80,

– lid is van die vrysinnige WCRC, ens.

… beoordeel die GKSA dat die CRCNA vashou aan die Skrif, Belydenisskrifte en Gereformeerde kerkregering.

RP Swieringa in sy artikel waarna hierbo verwys is, skryf in sy slotparagraaf (beklemtoning bygevoeg):

“The changes in the CRCNA follow by about twenty years–one generation–those in the mother denomination in the Netherlands, the GKN, and in its sister church in North America, the RCA. The same forces of democratization and modernity are pressing Reformed bodies everywhere, and only the isolationist mentality that prevailed in the CRCNA until the post-World War II years retarded the pace of change by a generation. That mind of safety has disappeared and daughter is rapidly “catching up” with its mother and sister.”

In 1976 het die GKSA se Sinode besluit om met die GKN sustersbande te verbreek, juis oor sake soos Skrifgesag (Kuitert se verwerping van die historisiteit van die eerste hoofstukke in Genesis), leerstellige dwalinge (Wiersinga se algemene versoeningsleer), vroue in die besondere ampte, homoseksualisme, samewerking met vrysinnige bewegings soos die WRK, ens (sien die Sinode-Handelinge van 1970/73/76).

En, almal of heelwat van hierdie sake word huidiglik deur die WCRC en die CRCNA goedgekeur of met liefde en sorg geakkomodeer.

Dieselfde tendens sien ons oor die jare ook by die GKSA, “the daughter is rapidly ‘catching up’ with it’s mother and sister(s)’. Al hoe meer artikels in kerklike tydskrifte, hier en daar ‘n teoloog wat uit die kas begin klim teen die historiese betroubaarheid van Gen.1-3, evolusie wat al meer geakkomodeer word, vroue diakonesse wat toegelaat word, die soeke na lidmaatskap met die WRK-lid, die SARK (net-net afgestem tydens die 2009 Sinode).

Prof. GPL van der Linde was een van die afgevaardiges van die GKSA  om in ‘teregwysing en vermaning’ te gaan getuig voor die Sinode van die GKN, op 26 Maart 1974, in Lunteren.  Hy het hierdie profetiese woorde gespreek, wat nog net so en nog meer aktueel is vir vandag:

“Daarom het die GKSA hierdie diepe kommer: U (GKN) verklaar met die mond wel dat u by die geopenbaarde waarheid hou, maar metterdaad het u die mens met sy wetenskap oor die openbaring as wagter aangestel. Is ‘n valse eenheid onder mense vir u nie meer werd as die waarheid van God nie ? … Prof. Kuitert en dr. Wiersinga is – ten spyte van uitvlugte en onderskeidinge wat bedink is om die werklikheid beter te laat voorkom as wat dit is – besig om ‘n ander Evangelie te verkondig. En die bevel van Christus is duidelik in so ‘n geval uit 1 Tim.6:3-5: ‘Ontrek jou aan sulke mense.’ Daar is egter nie met hulle gehandel ooreenkomstig die bevel van Christus soos ook vervat in art.79 DKO (116 HKO) nie. Getuig so ‘n optrede van die wat as wagters oor die huis van die Here gestel is van waaragtige roepingserns in die handhawing van die leer ?  Veeleer word alles gedoen om diegene wat afwyk van die belydenis, ‘n wettige plek in die kerk te gee en te laat behou. …

Kan u nie sien nie, broeders, dat u ontrou is aan u amp as opsieners wat die wolwe uit die kudde moet weer nie? Kan u nie sien hoe onbarmhartig u optrede teenoor dr. Kuitert en sy volgelinge sowel as die kerk is as u nie die leertug toepas nie? U handhaaf nie die leer nie, maar het prakties leervryheid geproklameer. … Hoe smartelik dit ook al is om so met huisgenote van die geloof te spreek, roepingstrou eis dat u vermaan word om die waarheid weer in u optrede bo ‘n valse eenheid te stel. U moet weer die gesag van die Heilige Skrif en die belydenisskrifte onvoorwaardelik bely en onverswak sonder aansien van die persoon handhaaf deur die leertug op die wat in hul dwalinge volhard, toe te pas.”

Ja, “Veeleer word alles gedoen om diegene wat afwyk van die belydenis, ‘n wettige plek in die kerk te gee en te laat behou. …”, en so word al meer teenstrydige sieninge van die Skrif, ampte, erediens, Psalms, ens. geakkomodeer en toegelaat, en die plaaslike kerke en kerkverband skeur uitmekaar, lank nog voor daar ‘n ‘amptelike’ skeuringsdatum is.

Die vorige geslag het die sake wat nou op die WCRC en die CRCNA se tafel is as ‘n ‘ander evangelie’ beskryf, as in stryd met die Skrif, belydenis en kerkregering.

Die huidige geslag beveel aan dat ongeag hierdie sake, die CRCNA vashou aan die Skrif, belydenis en kerkregering.

“Want van hul kleinste tot hul grootste maak hulle almal onregverdige wins, en van die profeet tot die priester pleeg hulle almal bedrog. En hulle genees die verbreking van die dogter van my volk op die maklikste manier deur te sê: Vrede, vrede! —terwyl daar geen vrede is nie.” – Jer.6:13,14

Een van hierdie geslagte verkondig ‘n valse eenheid, valse liefde en ‘n valse vrede.

“En toe ook daardie hele geslag by hulle vaders versamel is, staan daar ‘n ander geslag ná hulle op wat die HERE en ook die werk wat Hy vir Israel gedoen het, nie geken het nie.”  (Rig.2:10; sien ook Ps.78:9-11, ens.)

Wanneer gaan die GKSA verskoning vra vir die GKN (PKN?) dat hul sustersbande gebreek het, oor sake wat die vorige geslag as ‘wesentlike sake’ beskou het, maar die huidige geslag klaarblyklik as ‘middelmatige sake’ beskou ?

Die roepingsvraag word al hoe meer dringend vir elke gereformeerde lidmaat, predikant, kerkraad, gemeente, as hierdie tendens voortduur: nie meer ‘of’ nie, maar wanneer gaan die gelowiges die GKSA verlaat in gehoorsaamheid aan die Skrif soos bely in NGB artikel 27-32 (Op.18:4) ?

“So spreek die HERE: Staan op die weë, en kyk en vra na die ou paaie, waar tog die goeie weg is, en wandel daarin; en julle sal rus vind vir julle siel.” – Jer.6:16a

Posted by: proregno | June 12, 2017

Die SARK verklaring, Benoni, 6-8 Junie 2017

DIE SARK VERKLARING, Benoni, 6-8 Junie 2017 

“This Triennial Conference was graced by the presence of the representative of the World Council of Churches (WCC), the Archbishop Emeritus Anders Wejryd from Sweden, President of the WCC for Europe; the Africa President of the WCC, Prof Mary-Anne Plaatjies-Huffel …”

Hierdie SARK konferensie en verklaring is van belang vir gereformeerde gelowiges, nie net weens die dwalinge wat hiermee saamgaan nie, maar omdat daar by die SARK se webblad staan onder ‘members‘:

Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika (Observer)

Hier het ek reeds geskryf oor die GKSA se hartseer pogings om deel te wil word van die SARK/WRK bewegings:

GKSA SINODE 2012: Die GKSA en die SARK/WRK

Die nuutste verklaring van die SARK, na hul 6-8 Junie konferensie, kan hier gelees word:

Statement of the 2017 Triennial National Conference of the South African Council of Churches, Benoni, June 6 – 8, 2017

Wat kenmerkend is van hierdie verklaring (en die teologie van die SARK/WRK), is dat die suiwere Evangelie van Christus nêrens gehoor word nie, niks van sonde – verlossing – dankbaarheid (soos ons volgens die Skrif in HK Sondag 1 bely) nie, ongeag al die verse wat aangehaal word.

Volgens die SARK is die grootste krisis in ons land nie:

  • dat ons land (en baie kerke) hul rug gedraai het op God Drie-enig as die enigste ware Here nie,
  • dat sy Woord nie die onfeilbare standaard van die hele lewe is nie, ook nie vir die samelewing nie,
  • dat intergeloof en godsdiensgelykheid verkondig word nie,
  • dat die HERE Here gelyk gestel word aan valse godsdienste nie,
  • dat die Here se Naam orals misbruik word nie,
  • dat die ware Evangelie van redding deur Christus alleen verwerp word nie,
  • dat aborsie-moord deur ons leiers gewettig is nie,
  • dat homoseksuele huwelik gewettig is nie, ens.

Nee, SA se grootste probleem is bloot polities-ekonomiese krisisse, en pres. Zuma.

Die wesentlike probleem van SA is nie geestelik en teologies nie, is nie die sondeval, en die sondes van harte waaraan ons almal skuldig is en ons van moet bekeer nie.  Daar is geen verootmoediging oor die Here se eer en sy Woord wat vertrap en verag word deur openlike en blatante oortredings van die Tien Gebooie nie.

Die SARK is bloot ontsteld omdat hul aardse skatte so vermors word deur pres. Zuma, dat Mammon so moet ‘ly’ onder die magsmisbruik en vermorsing van die huidige regime.

En daarom vra hul vir ‘n politiese oplossing vir wat hul meen bloot ‘n polities-ekonomiese probleem is: vervang een humanistiese leier/kabinet met ‘n ander humanistiese een.

Geen oproep na die Evangelie, na Koning Jesus as enigste Verlosser en Koning vir alle mense nie, geen oproep terug na God se Woord en Wet vir ons tye nie (Ps.2:10-12).

Die paar Skrifgedeeltes wat wel gebruik word, word bloot gebruik of misbruik en verdraai as ‘n christelike sousie oor die ‘social gospel – liberation theology’ agenda.

Dat Christus se agenda nie sentraal staan nie, maar ‘n politieke agenda, en dat die doel niks anders is as maatskaplike politieke drukgroep nie, word bevestig deur die volgende:

  1. Die Rooms Katolieke kerk is ook welkom, dit terwyl baie van daardie sogenaamde lidkerke hierdie jaar die 500-jarige herdenking van die Reformasie hou, wat juis gebreek het met die RKK ?
  2. Hier is meer inligting oor ‘Father Lapsey‘ wat die oordenking gelei het, wat nie bekend is as ‘n prediker van Jesus se Geregtigheid nie (NGB art.22,23), maar bekend is vir ‘social justice activism’ en die trotse draer is van “the Cuban Friendship Medal by the Cuban Council of State”.
  3. Wat bedoel die SARK met stellings soos “The Conference resolved that churches must take up the struggle against gender based violence in earnest. Including addressing the sinfulness in this regard through the language, culture and practices in churches that may inspire and engender patriarchy and the reducing of the human dignity of women” en “gender prejudices’?  Ja, natuurlik, enige geweld bloot op grond van ras, geslag of geloof is verkeerd, maar sluit hierdie gelaaide woorde dalk in dat die SACC die homoseksuele agenda bevorder, en dat kerke wat glo die besondere ampte is alleen vir geroepe gelowige mans, en wat glo dat homoseksualisme is sonde, deel van die probleem is wat aangespreek moet word ?
  4.   En sinne soos “economic transformation that includes the vexed land question”, beteken dit die gedwonge sosialistiese herverdeling van grond, in stryd met die bybelse siening van eienaarskap en vrye handel ?
  5. Die SARK haal verskillende bybel verse aan vir hul social-gospel (bv.1 Kon.14:16; Jer.32:15; Esg.34:2-5), maar vermeld niks daarvan dat die volk van die Here juis gestraf is omdat hul ander gode begin aanbid het en nie die enigste ware Here nie, en dat hul afgedwaal het van sy goeie regverdige wette. Verder het die ware profete juis terug geroep tot bekering na die enigste God en sy Woord, spesifiek sy Wet (Neh.1:5-11; Neh.8; Jes.5:20-24; Jer.6:3-16, Dan.9) maar die SARK roep terug na humanisme en menseregte, “a new concensus on national values”.
  6. Die SACC se bevrydingsteologie en ‘social gospel’ kom die sterkste na vore in die laaste stelling: “The SACC is committed to realize the pastoral mandate with God’s help; to pray and work for the restoration (1 Pet 5:10 -11) of the violated social structures and address the mismanagement of the nation’s resources. Thus in this context the church should restore hope in a hopeless and broken society.” (beklemtoning bygevoeg).  Petrus, deur die Gees van God wys in sy brief dat die antwoord op alle mense, ook ons land se ellende, en ware ‘restoration’ is die Evangelie van Christus, die Woord van God wat menseharte verander, sien 1 Pe.1:17-25. Soos mense verander deur die Evangelie, gesinne, kerke, gemeenskappe, volke, ens, verander hul lewens en optredes teenoor mekaar en in die gemeenskap. Kerke is geroep om die Evangelie te verkondig, nie politieke agendas soos die SARK/WRK voorstaan nie. Die verandering van ‘social structures’ of ‘education’ of wat ookal gaan ons nie red of wesentlik verander nie, alleen die Evangelie van Christus wat lei tot heiligmaking deur die Gees, volgens sy Woord. En dan handhaaf Petrus die Here se skeppingsordeninge, o.a. man en vrou se rol (1 Pe.3:1-7), en dat diensknegte moet hard werk en bid, nie rewolusionêr strukture wil opstandig omver werp nie, of drukgroepe te vorm nie (1 Pe.2:18-25). Petrus verwerp ook die wil van die heidene – onder andere die sodomie agenda – (1 Pe.4:1-7), en versterk die ware kerk van Christus om te ly ter wille van die Evangelie (nie ter wille van politieke en ekonomiese bevrydingsbewegings nie, al gaan die wêreld politiek en geld gebruik om gelowiges te vervolg).

Lees gerus hierdie artikel van dr. Lester DeKoster om die onderliggende politieke ideologie van die SARK/WRK te verstaan, “redding deur politieke rewolusie en strukture te verander”, nie mense se harte nie:

Is liberation theology Christian?

“Is, then, Liberation Theology “Christian”?
Not if “Christian” means what the Bible, the Church, the creeds and nineteen centuries of tradition teach that it means. No, indeed! LT is not “Christian,” nor is it liberating, nor is it theology; and its handling of the Bible betrays a shocking absence of moral and intellectual integrity. It is long past time that all those who have a concern for the Word, for the Church, and for the real redemption of mankind took a long look at LT and examined its deceits. The tawdry theological garb in which LT masquerades sheer Marxism need fool no one who cares to see, as with the eyes of the child in the fable, that this late-born emperor of “reflection” wears tawdry Marxist hand-me-downs, and ill-fitting ones at that!”

Sien ook sy boek oor die onderwerp hier:

Liberation Theology: The Church’s Future Shock

Ek gaan ook nie weer alles herhaal wat reeds geskryf is oor al die dwalinge van die SARK/WRK nie, maar wys u op die volgende bronne wat dit reeds aandui:

NG Kerk word weer deel van die WRK

“Jesus het gesê: Gaan dan heen, maak dissipels van die nasies, doop hulle in die Naam van die Vader, Seun en Heilige Gees, en leer hulle om alles te onderhou wat Ek julle geleer het.

Duidelik is Jesus se opdrag te ouderwets vir die WRK. Moslems en Jode moet geleer word om goeie Moslems en Jode te wees. Jesus het ‘n ligte mistykie gemaak – miskien omdat Hy uit ‘n premoderne kultuur gekom het?”

Gospel Defense League artikels (soek ‘SACC/WCC’)

“…. The South African Council of Churches’ (SACC) post-apartheid orientation has been towards inter-faith. In 1990, their first visible multi-religious event was the “National Inter-Faith Conference on Religion-State Relations” which included its “Sixth Desmond Tutu Peace Lecture.”

… The assembled clergy were pleased to be offered such a partnership.  They decided to set up an inter-faith committee headed by the General Secretary of the South African Council of Churches, to assist the Government with poverty relief and AIDS programmes. But is this the task of the Church?  If Churches enter into such co-operation, will they be able to maintain their Biblical witness?  Hardly.  They will be forced into inter-faith relations, harnessed to the policies of an atheist state, and pulled into the ‘socialist’ camp.  Their Christian energies which are so urgently needed for evangelism and mission will be spent in furthering secular causes and serving a secular god.

Transformation of society” is the great watchword of “World Mission.” It is not the renewal of the human heart as effected by the saving work of Christ. But Jesus did not come to restructure systems. He came to save sinners! The World Council of Churches then (with its sub-councils such as the SACC) has led the Church astray, for by claiming that Christ is inherent in unbelievers, that these are saved without knowing Him, and that His Spirit is guiding them, is blasphemy. It has weakened and disturbed both Church and society. ”

NGK word deel van die WRK en wat dit vir die GKSA beteken?

“In 1976 het die GKSA se Sinode besluit om met die GKN sustersbande te verbreek, juis oor sake soos Skrifgesag (Kuitert se verwerping van die historisiteit van die eerste hoofstukke in Genesis), leerstellige dwalinge (Wiersinga se algemene versoeningsleer), vroue in die besondere ampte, homoseksualisme, samewerking met vrysinnige bewegings soos die WRK, ens (sien die Sinode-Handelinge van 1970/73/76).

En, almal of heelwat van hierdie sake word huidiglik deur die WCRC/WRK en die CRCNA goedgekeur of met liefde en sorg geakkomodeer.

Dieselfde tendens sien ons oor die jare ook by die GKSA, “the daughter is rapidly ‘catching up’ with it’s mother and sister(s)’. Al hoe meer artikels in kerklike tydskrifte, hier en daar ‘n teoloog wat uit die kas begin klim teen die historiese betroubaarheid van Gen.1-3, evolusie wat al meer geakkomodeer word, vroue diakonesse wat toegelaat word, die soeke na lidmaatskap met die WRK-lid, die SARK (net-net afgestem tydens die 2009 Sinode).”

Die GKSA en die SARK/WRK werkstuk

“Ek het hierdie dokument saamgestel nadat dit aan my bekend geword het dat die Gereformeerde Kerke van Suid-Afrika besluit het om aansoek te doen by die Suid-Afrikaanse Raad van Kerke (SARK) vir lidmaatskap.

Ek het reeds in 1996 navorsing oor die SARK en die Wêreld-Raad van Kerke gedoen nadat ek deur Dr Ed Cain van Signposts gevra was om ‘n lesing oor die SARK by ‘n NG Gemeente in Petrus Steyn te lewer.

Aangesien daar reeds 10 jaar verloop het sedert ek die navorsing oor die SARK gepubliseer het in Kerkeenheid en die WRK/SARK, het ek dit dan nodig geag om hierdie inligting by te werk met meer onlangse inligting.

Hierdie dokument is dan ‘n resultaat van die navorsing wat ek die afgelope 6 maande gedoen het.

Mag dit tot nut wees vir ons HERE Jesus Christus se kerk in Suid-Afrika.

Francois van Deventer

Pretoria

Mei 2007″

The Mission of the Church? Making sense of Social Justice

“The authors contend that determining the mission of the church “is the most confusing, most discussed, most energizing, and most potentially divisive issue in the evangelical church today” (p. 25).  Scot McKnight claims that recent interest in social justice, or what he calls missional “represents the biggest shift in evangelicalism in the last century” (p. 142).  I believe these men are correct.  Much ink has been spilled of late promoting the social agenda and a good book challenging missional thinking—drawing us back to Scripture to carefully analyze such thinking—was needed.  This is that book.  It is well done, carefully researched, scripturally based and extremely practical.  It is also written by the right men.  Both DeYoung and Gilbert are highly respected by the young, Reformed, and restless crowd that is most likely to swallow the missional agenda without much reflection.  If nothing else, What Is the Mission of the Church? should give evangelical Christians reasons to pause and reconsider where they are headed.”

Die Heilsorde

– deel 3: Heiligmaking, Volharding van die heiliges en Heerlikmaking –

deur dr. B. Duvenhage

[Bron: Geloofsleer]

(Sien deel 1 hier: Heilsorde, en deel 2 hier: Heilsorde)

DIE HEILIGMAKING

LEES: Heidelbergse Kategismus, Sondag 32.

BEANTWOORD DIE VOLGENDE VRAE:

  1. Het ons goeie werke saligmakende betekenis? (Luk. 17:10).
  2. Waarom kan ons goeie werke nie die grond van ons saligheid wees nie? (Nederlandse Geloofsbelydenis, art. 24).
  3. Waarom moet die heiligmaking nagejaag word? (Hebr. 12:14).
  4. Wat is die heiligmaking? Die geloof waardeur ons geregverdig word, openbaar hom in goeie werke of in ‘n nuwe lewe.

Die heiligmaking is enersyds ‘n daad van die Heilige Gees, wat ons na die beeld van God vernuwe. (Rom. 8:29: “Want die wat Hy vantevore geken het, die het Hy ook vantevore geordineer om gelykvormig te wees aan die beeld van sy Seun . . . “).

Die heiligmaking is ook ‘n daad van die gelowige (Hebr. 12:14) wat voortdurend moet geskied en is dieselfde as die daaglikse bekering. Die gelowige is geroepe om heilig te lewe (1 Petr. 1:15: “Maar soos Hy wat julle geroep het, heilig is, moet julle ook in jul hele lewenswandel heilig word”).

Regverdigmaking en heiliging

  • Die regverdigmaking is ‘n verklaring van God ten opsigte van ons en het betrekking op ons staat.
  • Die heiligmaking is ‘n werk van God in ons en het betrekking op ons toestand.
  • Die regverdigmaking is ‘n regterlike daad van God wat die erfskuld wegneem.
  • Die heiligmaking is ‘n reinigende daad van God wat die erfsmet wegneem.
  • Die regverdigmaking geskied eenmaal en is volkome.
  • Die heiligmaking geskied deur die hele lewe en bly hier ten dele.
  • Die heiligmaking volg uit die regverdigmaking en is die vrug daarvan.

Gevare wat ons bedreig, is: 

  • Die heiligmaking kan ten koste van die regverdigmaking beklemtoon word. Dis die fout onder andere van die Morele Herbewapening en ook van Remonstrantse rigtings. Die geloof en die belydenis kom op die agtergrond, terwyl die mening gehuldig word dat jy jou deur jou goeie werke by die Here verdienstelik kan maak.
  • Die regverdigmaking kan ten koste van die heiligmaking beklemtoon word. Dan kom dit aan op die suiwerheid van die leer, en die suiwerheid van die lewe word agterweë gelaat.

Ons moet albei hierdie beskouings ontvlug en soek na die juiste verhouding van die regverdigmaking en die heiligmaking.

Romeine 8:1: “Daar is dan nou geen veroordeling vir die wat in Christus Jesus is nie (Regverdigmaking), vir die wat nie na die vlees wandel nie, maar na die Gees” (Heiligmaking).

I Korinthiërs 6:20: “Want julle is duur gekoop (Regverdigmaking). Verheerlik God dan in julle liggaam en in julle gees wat aan God behoort” (Heiligmaking).

DIE VOLHARDING VAN DIE HEILIGES

LEES:  Johannes 10:28;  Matthéüs 24:13.

BEANTWOORD DIE VOLGENDE VRAE:

  1. Wat kan ons aflei uit hierdie twee tekste?
  2. Waar kry ‘n mens die sekerheid van die saligheid volgens die Dordtse Leerreëls, V, par. 9, 10?
  3. Waarom kan hierdie versekerdheid die gelowiges nie sorgeloos maak nie? (Dordtse Leerreëls, V, par. 12).

Wat is die volharding van die heiliges?

  • Wanneer hier van “heiliges” sprake is, bedoel dit nie sondelose mense nie maar gelowiges wat in Christus geheilig is.
  • Met die volharding word bedoel dat die ware geloof onverliesbaar is en dat die ware gelowige nooit uit die genade van God kan verval nie.
  • Die volharding is ‘n gawe van God.
  • Die Heilige Skrif leer ons dat God sy werk aan en in die gelowige nie laat vaar nie maar die gelowiges tot die einde toe bewaar.

Romeine 11:29: “Want die genadegawes en die roeping van God is onberoulik”.

I Petrus 5:10: “En mag die God van alle genade [105] self, wat ons geroep het tot sy ewige heerlikheid in Christus Jesus . . . julle volmaak, bevestig, versterk en grondves!”

Die grond van hierdie bewaring lê in die Drie-enige God, “omdat sy raad nie verander nie, sy belofte nie gebreek, die roeping na sy voorneme nie herroep, die verdienste, voorbidding en bewaring van Christus nie kragteloos gemaak en ook die verseëling van die Heilige Gees nie verydel of vernietig kan word nie” (Dordtse Leerreëls, V, par. 8).

“Hierdie bewaring beteken nie dat die gelowiges nie ook in sonde kan val nie. Daarvan getuig die droewige val van Dawid, Petrus en van onsself, wat daagliks struikel. Daardeur word God ten seerste vertoorn en die Heilige Gees bedroef, maar God skenk weer berou en verander nie die besluit van sy uitverkiesing nie en bewaar die gelowiges dat hulle nie so ver verval dat hulle uit die staat van die regverdigmaking uitval nie” (Dordtse Leerreëls, V, par. 4, 5, 6).

Die volharding is die roeping van die gelowige

Hierdie bewaring van God neem nie die verantwoordelikheid van die gelowige weg nie. Die stryd van die geloof moet gestry word (I Tim. 6:12). Daarom sê Paulus: “Nie dat ek dit al verkry het of al volmaak is nie, maar ek jaag daarna of ek dit ook kan gryp, omdat ek ook deur Christus Jesus gegryp is” (Filipp. 3:12). Hier verbind Paulus die werk van God (gegryp is) met sy werk (jaag). God voltrek die genade van sy bewaring dus deur ons.

Die sekerheid van die volharding 

  • Ons verkry die sekerheid nie deur ‘n besondere openbaring aan ons nie maar uit die geloof aan God se beloftes.
  • Die sekerheid rus in die onveranderlikheid van Gods Raad. Psalm 33:11a: “Die raad van die Here bestaan vir ewig”.
  • Die sekerheid rus verder op die getuienis van die Heilige Gees. Romeine 8:16: “Die Gees self getuig saam met ons gees dat ons kinders van God is”.
  • Verder word die sekerheid verkry “uit die ernstige en heilige strewe na ‘n goeie gewete en goeie werke”. (Dordtse Leerreëls, V, par. 10).
  • Namate ons geloof dus werksaam is en vrug dra, na die mate word ons verseker van ons saligheid. Daarom mag die gelowige nooit in die sonde bly lê en hom daarin verhard nie. So is die oordenking van hierdie weldaad die prikkel tot ernstige en gedurige beoefening van goeie werke (Dordtse Leerreëls, V, par. 12).

DIE HEERLIKMAKING

LEES: Heidelbergse Kategismus, Sondag 22.

BEANTWOORD DIE VOLGENDE VRAE:

  1. Waarheen gaan die siel van die gelowige na die sterwe? (Filipp. 1:21-23).
  2. Waarna moet die gelowige verlang? (Rom. 8:22, 23).
  3. Hoe sal ons wees by die wederkoms van Christus? (I Joh. 3:2; Filipp. 3:21).

Wat is die heerlikmaking?

Die heerlikmaking is die voltooiing van die genadewerk van God vir die uitverkorenes. Hier op aarde het ons alleen die beginsel van die ewige vreugde. Maar die werk wat God begin het, sal Hy voleindig.

Momente in die heerlikmaking

  • By die sterwe. By die sterwe gaan die siel van die gelowige na Christus in die hemel (Filipp. 1:23).
  • By die voleinding. Met die wederkoms van Christus sal almal uit die dode opstaan. Die liggaam van die gelowige word dan gelykvormig aan die verheerlikte liggaam van Christus en verenig met die siel om op die nuwe herstelde aarde te woon (Filipp. 3:21) (Vgl. die hoofstukke oor die Laaste Dinge).

_________________________

Sien die volledige reeks hier: Die Heilsorde

Die Heilsorde

– deel 2: Bekering en Regverdiging –

deur dr. B. Duvenhage

[Bron: Geloofsleer]

(Sien deel 1 hier: Heilsorde)

DIE BEKERING

LEES: Heidelbergse Kategismus, Sondag 33.

1. BEKERING AS ‘N DAAD VAN GOD

In die Ou Testament word vyf maal en in die Nuwe Testament drie maal gespreek oor die bekering as die werk van God in die sondaar (vgl. Jer. 31:1 8 en Hand. 11:18). Omdat die geloof ‘n gawe van God is en die bekering die vrug van die geloof, kom die bekering ook van Hom.

Die Dordtse Leerreëls bring die bekering en die geloof saam in verband met die wedergeboorte (vgl. hfst. III en IV, par. 16: “Daarom werk hierdie goddelike genade van die wedergeboorte in die mense nie asof hulle stokke en blokke is nie, dit vernietig die wil en sy eienskappe nie . . . maar maak dit geestelik lewend, genees dit, verbeter dit en buig dit tegelykertyd lieflik en kragtiglik. . .”).

2. BEKERING AS DAAD VAN DIE MENS

In die Ou Testament word vier-en-sewentig maal en in die Nuwe Testament ses-en-twintig maal oor die bekering gespreek. God skenk die gawe van die geloof maar eis dat dit vrugte moet dra (Hosea 14:2, 3; Mark. 1:15).

Die mens is in die bekering nie passief soos in die wedergeboorte nie. Dit is sy verantwoordelikheid om vrugte van bekering te dra. Maar as hy dit dra, het hy niks om op te roem nie (Gal. 6:14a: “Maar wat my betref, mag ek nooit roem nie”).

3. WORTELBEKERING EN DAAGLIKSE BEKERING

Ons onderskei tussen die wortelbekering en die daaglikse bekering.

1) Die eerste of wortelbekering. Dit is ook ‘n vrug van die geloof maar val dikwels saam met die “kom tot die geloof”. Dit kan op verskillende maniere geskied: Plotseling (bv. die sipier van Filippi, Hand. 16:27), sonder skokke (Lidia, Hand. 16:14-16). Iemand wat van jongs af in die Skrif opgevoed is, mis die skokkende bekering van iemand wat eers met hart en siel die sonde gedien het.

In die eerste bekering is veral drie momente te onderskei; inkeer tot sigself, afkeer van die sonde en terugkeer tot God. In II Korinthiërs 7:10 staan: “Want die droefheid volgens die wil van God werk ‘n onberoulike bekering tot verlossing …” In die gelykenis van die verlore seun (Luk. 15:11-31) sien ons hierdie drie momente baie duidelik.

As iemand dus vra of jy bekeer is, en dAäronder bedoel of jy glo, dan is dit in hierdie sin wat hy oor bekering praat. Op die vraag kan die gelowige ja antwoord. As iemand egter vra of jy bekeer is en daarmee bedoel of jy sonder sonde is en die bekering nie nodig het nie, dan kan die gelowige nooit ja sê nie. Daarom moet ons ook stil staan by

2) Die daaglikse bekering. Dit sien op ‘n voortdurende proses wat eers met die dood ophou. Hier is sprake van

  • die afsterwe van die oue mens, ‘n voortdurende stryd teen die sonde en berou oor die sonde, en
  • die opstanding van die nuwe mens (Ef. 4:24), ‘n aanhoudende vreugde wat die gelowige in die wil van God moet koester. Die gelowige kry nooit klaar met hierdie bekering nie.

4. DIE BEKERING OMVAT ONS HELE LEWE

Die Bybel gebruik sowel in die Ou as Nuwe Testament veral twee woorde vir bekering.

  • Die eerste beteken ‘n verandering van opinie, van denke. ‘n Bekeerde dink anders, het ‘n ander opinie as die ongelowige. Die Griekse woord metanoia dui op die verandering in gesindheid.
  • Die tweede woord wys op ‘n verandering in lewensrigting. Die Griekse woord is epistrofe.

Die verandering van die lewenswandel volg op die verandering van gesindheid. In Handelinge 3:19 gebruik Petrus albei die woorde as hy sê: “Kom dan tot inkeer (verandering van hart) en bekeer julle (verandering van lewensrigting) …”

5. DIE SKYNBEKERING

Dis byna dieselfde as die tydgeloof. Die voortgaande bekering ontbreek. Dink aan Manasse (II Kron. 33).

Hy het hom wel in die gevangenis bekeer maar dit nie opgevolg deur die daaglikse bekering daarna nie. In Matthéüs 12:44-45 lees ons: “Dan sê hy: Ek sal teruggaan na my huis waar ek uitgegaan het. En hy kom en vind dit leeg, uitgeveeg en versier. Dan gaan hy en neem sewe ander geeste slegter as hyself met hom saam, en hulle kom in en woon daar; en die laaste van daardie mens word erger as die eerste. So sal dit ook wees met hierdie bose geslag”.

BEANTWOORD DIE VOLGENDE VRAE:

  1. Watter kenmerk van die ware bekering tref ons in Ps. 51 aan?
  2. Wat is die vrugte van die Gees volgens Gal. 6:16-25 [?? Gal 5:16-25]?
  3. Het die mens ‘n vrye wil om te beslis of hy die genade-aanbod wil aanvaar of nie? (Dordtse Leerreëls, III en IV, par. 3).
  4. Noem twee persone by wie die bekering geleidelik geskied het. (I Sam. 2:11; II Tim. 1:5; 3:15.)

DIE REGVERDIGMAKING

LEES: Heidelbergse Kategismus, Sondag 23; Rom. 1:17.

BEANTWOORD DIE VOLGENDE VRAE:

  1. Waarin bestaan ons regverdigmaking volgens Nederlandse Geloofsbelydenis, art. 23?
  2. Waarom kan ons nie deur die werkverbond die ewige lewe verkry nie? (Hoofstuk XVI [?? Waarskynlik hoofstuk XII]).
  3. Gaan die volgende tekste na oor die begrip regverdigmaking: Exodus 23:7; 1 Konings 8:32; Jesaja 50:8.
  4. By regverdigmaking dink ons aan ‘n hofsitting. Wie is die Regter? (Jes. 1:18). Wie is die beskuldigdes? (I Kor. 6:9-11).
  5. Wat is regverdigmaking? Onder die regverdigmaking verstaan ons die regterlike daad van God waardeur Hy die voldoening van Christus as Borg aan die uitverkorenes toereken. Rom. 3:23, 24: “want almal het gesondig en dit ontbreek hulle aan die heerlikheid van God, en hulle word deur sy genade sonder verdienste geregverdig deur die verlossing wat in Christus Jesus is”. Ons sien hieruit dat die regverdigmaking noodsaaklik is.

Ons het reeds tevore geleer dat die mens nie deur sy werke of langs die weg van die werkverbond die ewige lewe kan verkry nie. Aan God se reg moes voldoen word. Dit het ons Borg Jesus Christus gedoen. Maar net soos die erfskuld van Adam ons toegereken is, moet die voldoening van Christus, die tweede Adam, aan ons toegereken word alvorens dit ons voor God vrystel.

Hierdie toerekening geskied by die regverdigmaking. Romeine 5:19: “Want soos deur die ongehoorsaamheid van die een mens baie tot sondaars gestel is, so sal ook deur die gehoorsaamheid van die Één baie tot regverdiges gestel word”.

Wanneer geskied die regverdigmaking?

  • God het in die ewigheid besluit om die voldoening van Christus aan die uitverkorenes toe te reken. Daarom het Christus as Borg gekom (Rom. 8:33).
  • Christus het in die volheid van die tyd gekom as Borg en vir die sondes ten volle betaal. Met sy opstanding is sy voldoening deur God aanvaar. (Rom. 4:25b: “wat opgewek is ter wille van ons regverdigmaking”.
  • Die sondaar word by God geregverdig wanneer hy in die geloof Christus omhels. Romeine 3:28: “Ons neem dus aan dat die mens geregverdig word deur die geloof sonder die werke van die wet”.

Die geloof is dus die middel waardeur ons deel kry aan die voldoening van Christus tot ‘n versoening van ons sondes (Rom. 5:1: “omdat ons dan uit die geloof geregverdig is, het ons vrede by God deur onse Here Jesus Christus”).

Met die oordeelsdag word die gelowiges openlik regverdig verklaar en ontvang hulle die vryspraak. (Matth. 25:34: “Dan sal die Koning vir die wat aan sy regterhand is, sê: Kom julle geseëndes van my Vader, beërf die koninkryk van die hemele wat vir julle berei is van die grondlegging van die wêreld af”).

Die oorsaak van die regverdigmaking

Die reg verdigmaking geskied nie op grond van ons werke of [101] verdienste nie (Rom. 3:23), en ook nie op grond van die waardigheid van ons geloof nie.

Die oorsake van die regverdigmaking is die volgende:

  • Die barmhartigheid van die Vader is die werkende oorsaak (Rom. 8:33).
  • Die borgskap van die Seun is die verdienende oorsaak (Rom. 5:25).
  • Die geloof, gewerk deur die Heilige Gees is die middellike of instrumentele oorsaak. Filippense 3:9: ” … en in Hom gevind te word, nie met my geregtigheid wat uit die wet is nie, maar met die wat deur die geloof in Christus is, die geregtigheid wat uit God is deur die geloof”).

Waarin bestaan die regverdigmaking?

Die regverdige ontvang deur die toerekening van Christus se verdienste: Die vergewing van die sonde.

LEES: Heidelbergse Kategismus, vr. 56.

Daarom mag ons nooit in die sonde volhard nie maar moet ons berou hê dat ons telkens weer God deur ons sondes vertoorn. So kry ons die vrede by God (Rom. 5:1) en kan ons met Paulus roem (Rom. 8:31b): “As God vir ons is, wie kan teen ons wees?”

  • Die toegang tot die ewige heerlikheid en die reg op die erfenis wat Christus vir ons verwerf het. (I Petr. 1:4: “sodat ons ‘n onverganklike en onbesmette en onverwelklike erfenis kan verkry, wat in die hemele bewaar is vir ons”).

En die einddoel van die regverdiging is die eer van God “tot lof van die heerlikheid van sy genade waarmee Hy ons begenadig het in die Geliefde” (Ef. 1:6).

____________________________

Volgende keer: Deel 3: Heiligmaking, Volharding van die heiliges en Heerlikmaking

Die Heilsorde

– deel 1: Inleiding, Roeping, Wedergeboorte, Geloof –

deur dr. B. Duvenhage

[Bron: Geloofsleer]

“En ons weet dat vir hulle wat God liefhet, alles ten goede meewerk, vir hulle wat na sy voorneme geroep is. Want die wat Hy vantevore geken het, dié het Hy ook vantevore verordineer om gelykvormig te wees aan die beeld van sy Seun, sodat Hy die eersgeborene kan wees onder baie broeders; en die wat Hy vantevore verordineer het, dié het Hy ook geroep; en die wat Hy geroep het, dié het Hy ook geregverdig; en die wat Hy geregverdig het, dié het Hy ook verheerlik. Wat sal ons dan van hierdie dinge sê? As God vír ons is, wie kan teen ons wees? Hy wat selfs sy eie Seun nie gespaar het nie, maar Hom vir ons almal oorgegee het, hoe sal Hy nie saam met Hom ons ook alles genadiglik skenk nie?” – Romeine 8:28-32

DIE HEILSORDE (1) 

Inleiding

1. GOD SE WERK IS VOLKOME
Die heilsorde is die weg waarlangs die Vader ons die weldade wat die Seun verwerf het, deur die Heilige Gees in die genadeverbond deelagtig maak. Ons moet onderskei tussen die verwerwing en die toepassing van die heil. Christus het deur sy plekbekledende voldoening die geregtigheid en heiligheid en ewige lewe verwerf, maar wat sou dit ons baat as dit nie ons deel word nie?

As iemand byvoorbeeld aan jou sê: Daar is R 1 000 in die bank, maak dit jou nog nie ryker nie. Eers as die R 1 000 op jou bankrekening is, is jy ryker. Maar God se werk is volkome. Hy laat nie alleen die skatte verwerf nie maar laat dit ook toepas. Dit geskied langs ‘n sekere weg, wat ons die heilsorde noem.

Hierdie orde is egter nie willekeurig nie. Dit gaan uit van die totale verdorwenheid van die mens. As die mens die heil in Christus deelagtig moet word, kan dit nie van homself uitgaan nie.

God se werk en sy genade staan voorop. Dis Hy wat die mens verkies, hom roep en wederbaar en hom laat glo.

Is die koms van Christus ‘n wonder, nie minder kan ons ons verwonder oor hierdie genadewerk van God in ons nie! In Romeine 8:30 staan: “en die wat Hy vantevore verordineer het, die het Hy ook geroep; en die [88] wat Hy geroep het, die het Hy ook geregverdig; en die wat Hy geregverdig het, die het Hy ook verheerlik”.

Die Pelagiane en Remonstrante ontken die mens se verdorwenheid. In moderne vorm kom dit voor by verskillende sektes en sektariese strominge. Hulle meen dat die mens aan God ‘n kans moet gee om in hom te werk. Daarom stel hulle die bekering voorop en daarna die wedergeboorte. Die saligheid hang so van die mens af. Die genade word slegs ‘n hulpmiddel.

Die Heilige Skrif en die belydenisskrifte leer egter dat ook die toepassing van die heil in Christus allesgenade is en stel daarom die orde soos volg:

Roeping,

wedergeboorte,

geloof,

bekering,

regverdigmaking,

heiligmaking,

volharding van die heiliges, en

heerlikmaking.

2. DIE ROEPING
LEES: Heidelbergse Kategismus, vr. 65; Romeine 10:14, 16.
BEANTWOORD DIE VOLGENDE VRAE:
1. Wat is die onverganklike saad waardeur ‘n mens wedergebore word? (I Petr. 1:23).
2. Wat word ons in die gelykenis van die saaier geleer? (Matth. 13:18-23).
3. Wat moes Esegiël met die doodsbeendere doen? (Eseg. 37:1-10).

Ons onderskei die volgende:

a. Die roeping deur die algemene openbaring. Ons het reeds gehandel oor die algemene openbaring van God (hfst. II). Ons het gesien dat God Hom in die natuur of die skepping openbaar. Dit vertel ook die eer van God. Daardeur word die mens ook tot God geroep. Tog is [89] hierdie roeping nie voldoende nie. Sonder die roeping deur die Heilige Skrif kan ons nie die roepstem van God in sy skepping en regering van die wêreld mooi hoor nie. Maar hierdie roeping is tog so dat die mens sonder verontskuldiging sal wees. Niemand sal in die oordeelsdag kan sê: Ek het nie geweet nie. Romeine 1:20: “Want sy onsigbare dinge kan van die skepping van die wêreld af in sy werke verstaan en duidelik gesien word, naamlik sy ewige krag en goddelikheid, sodat hulle sonder verontskuldiging kan wees”.

b. Die roeping deur die besondere openbaring. God laat sy Woord verkondig om die mens tot geloof te bring. Christus sit sy profetiese werk deur die eeue voort in die prediking van die Woord (Dordtse Leerreëls, I Par. 3). God laat sy roeping gaan aan alle mense. (Rom. 10:14, 15: “Want hoe kan hulle in Hom glo van wie hulle nie gehoor het nie”? En hoe kan hulle hoor sonder een wat preek? En hoe kan hulle preek as hulle nie gestuur word nie?” Die roeping deur die evangelie geskied in alle erns (Dordtse Leerreëls, III en IV, par. 8).

c. Die uitwerking van die roeping.
(i) Die roeping deur die Skrif word nie deur alle mense met geloof en bekering beantwoord nie.
“Die skuld daarvan lê nie in die Evangelie of in Christus wat deur die Evangelie aangebied is nie, ook nie in God wat deur die Evangelie roep en selfs ook aan hulle wat Hy roep, verskillende gawes meedeel nie, maar in die geroepenes self …” (Dordtse Leerreëls, III en IV, par. 9). Die gelykenis van die saaier (Matth. 13) leer ons die verskillende uitwerking van die roeping. By baie verstik die saad of kom nie op nie.

(ii) Ander luister na die roepstem van God en kom, maar dit kan nie aan die mens toegeskryf word nie maar aan God, wat die mens se hart wat gesluit is, deur die wedergeboorte open (Dordtse Leerreëls, III en IV, par. 11).

3. DIE WEDERGEBOORTE
a. Die noodsaaklikheid van die wedergeboorte. Aan gesien die mens dood is deur die sonde (Ef. 2:1), moet hy lewend gemaak word voordat hy uit die sonde kan opstaan. Hy kan hom nie self lewend maak nie. Maar God maak lewend. Dis wat ons onder die wedergeboorte verstaan. Die Heilige Gees wek die nuwe lewe in die hart van die sondaar. By die wedergeboorte is die mens heeltemal passief. Dis net God se werk (Joh. 3:3: ” … as iemand nie weer gebore word nie, kan hy die koninkryk van God nie sien nie”).

b. Die wonder van die wedergeboorte. Die wedergeboorte is ‘n geheel bonatuurlike, baie kragtige en tegelyk baie soete, wonderbare, verborge en onuitspreeklike werking wat in sy krag nie minder of geringer is as die skepping of die opwekking van die dode nie” (Dordtse Leerreëls, III en IV, par.
12).

Die skepping is ‘n wonder! Ons kan ons alleen verwonder oor die grootheid van die werk van God.

Die opstanding uit die dode! Daaroor staan ons verstom!

En dat iemand in Christus glo, is nie vanselfsprekend nie maar ‘n wonder van God.

Geen wonder dat die engele juig oor een sondaar wat hom bekeer nie (Luk. 15:10). Die wedergeboorte word nie teweeggebring deur middel van die uiterlike prediking alleen nie maar is ‘n direkte werking van die Heilige Gees in die hart om dit te vermurf en in die wil nuwe hoedanighede in te stort wat [91] die weerspannigheid wegneem. (Dordtse Leerreëls, III en IV, par. 11, 12).

c. Die aard van die wedergeboorte.
(i) Die wedergeboorte is onverganklik (I Petr. 1:23: “want julle is wedergebore … uit onverganklike saad”).
(ii) Die wedergeboorte is verborge Ons weet nie altyd wanneer die wedergeboorte plaasvind nie. Dis belangrik om te weet dat dit plaasgevind het. God werk dit op sy tyd en wyse.
(iii) Die vrugte van die wedergeboorte is openbaar, nl. die geloof (Rom. 8:14: “Want almal wat deur die Gees van God gelei word, hulle is kinders van God”).

DIE HEILSORDE (2) DIE GELOOF
BEANTWOORD DIE VOLGENDE VRAE:
1. Waarom is die geloof ‘n gawe van God? (Ef. 2:1-10).
2. Wat doen die bediening van die Woord aan ons geloof? (Heidelbergse Kategismus, vr. 65).
3. Waarom is die geloof noodsaaklik? (Joh. 6:47-56).
LEES: Heidelbergse Kategismus, Sondag 7.

1. Die onmisbaarheid van die geloof 
Die Heilige Skrif leer ons dat alleen die wat in Christus glo, die ewige lewe het (Joh. 3:16). Alleen deur die geloof in Christus Jesus is daar versoening moontlik. Christus is die plekbekledende Borg alleen vir hulle wat in Hom glo. Sonder die geloof kan niemand die saligheid verkry nie (Dordtse Leerreëls, I, par. 4). Deur die geloof word die weldade van Christus aangeneem waardeur ons geregverdig word.

2. Die wese van die geloof 
In die algemeen kan ons sê dat die geloof die lewensband is wat ons met God verbind. Die geloof lê beslag op die hele mens. Daarom kan ons die geloof onderskei in die volgende:

a. Geloofskennis. Die hoof van die gelowige word verlig, sodat hy die Woord van God waaragtig glo. Die gelowige is profeet.

b. Geloofsvertroue. In die hart werk die Heilige Gees die vertroue dat Christus ook vir jou gesterf het en jy jou toevlug na God moet neem. Die gelowige is priester wat homself aan God offer.

c. Geloofswerke. Ook die hand word deur God in die geloof opgeëis. Die geloof is ook ‘n daad (Joh. 2:17: “Net so is ook die geloof, as dit geen werke het nie, in sigself dood”). Die gelowige is koning wat teen die sonde moet stry (I Tim. 6:12: “Stry die goeie stryd van die geloof”).

3. Die oorsprong van die geloof 
In die wedergeboorte plant die Heilige Gees die kiem van die ware geloof. ‘n Mens kan nie uit homself glo nie; dis ‘n gawe van God aan sy uitverkorenes (Ef. 2:8, 9). Deur die prediking van die Woord groei die geloof uit tot ‘n vaste oortuiging en vertroue.
Dordtse Leerreëls, 111 en IV, par. 14: “So is die geloof dan ‘n gawe van God; nie omdat dit aan die vrye wil van die mens deur God aangebied word nie, maar omdat dit die mens inderdaad meegedeel, ingegee en ingestort word”.

Ons onderskei tussen die geloofsvermoë of die geloof as hebbelikheid wat by die wedergeboorte ontvang word, en die geloofsakte of geloof as daad waartoe die kiem van die geloof uitgroei onder die voortgaande bearbeiding van Gods Woord en Gees.

Die versterking van die geloof vind deur die bediening van die Woord en Sakramente plaas.

4. Die sekerheid van die geloof 
Die sekerheid hoort wesenlik tot die geloof. Die Heilige Gees gebruik juis die middels van Woord en Sakrament om ons die vaste sekerheid te gee. Hierdie sekerheid lê nie in die mens nie maar in die vastigheid van God se Woord en werke. Judas, vers 20: “Maar julle, geliefdes, moet julleself opbou in jul allerheiligste geloof en in die Heilige Gees bid”. (Vgl. Dordtse Leerreëls, III en IV, par. 17).

5. Die vals geloof 
Daar is veral drie soorte onegte of vals geloof:
a. Die historiese geloof. Dis alleen die Verstandelike aanvaarding van die waarheid. Dit is sonder diepte en erns en lei tot koue verstardheid. (Vgl. die saad wat op die harde grond geval het, Matth. 13:19).

b. Die tydgeloof. Hier tree die gevoel op die voorgrond. Die gevoelsopsweping duur ‘n tydlank, maar ook hier is geen diepte nie. (Vgl. die saad wat op die rotsagtige plekke geval het, Matth. 13:20, 21.) By die geringste teenstand word die geloof afgelê.

c. Die wondergeloof. Hier tree die wil weer op die voorgrond. Die mens vestig die vertroue op ‘n bonatuurlike wonder van God. Dink aan die nege melaatse wat geglo het tot hulle genees was en toe weggegaan het (Luk. 17:11-19). Baie mense ken die geloof in dae van siekte en stryd. Dan bid is alles vergeet. Die ware geloof omvat verstand, gevoel en wil. ‘n Gelowige dink anders, voel anders en wil anders as die ongelowige.

____________________________

Volgende keer: Deel 2: Volharding van die heiliges en heerlikmaking

HOE MOET ONS LEEF IN ‘N

POST-CHRISTELIKE SAMELEWING ?

In aansluiting by ‘n vorige skrywe van prof. B. Floor, Die Koninkryk  van God en die aardse ryke, wil ek elke leser sterk aanbeveel om die volgende boekbespreking te volg:

Book review: The Benedict Option, Rod Dreher

by Douglas Wilson

In die bogenoemde artikel van prof. Floor, het ek in die inleiding geskryf:

“Wat is die Koninkryk en wat is die Koninkryk se verhouding tot hierdie wêreld. Is daar absoluut geen verhouding nie (wêreldmyding – die anabaptistiese neiging?) of is daar totale gelykstelling (wêreldgelykvormigheid – die social gospel?)

Die kerk van Christus, kinders van die Here, het nog altyd geworstel met implikasies van die koninkryk wat in Jesus Christus reeds gekom het in hierdie wêreld, maar nie van hierdie wêreld is nie (Joh.17:14-17).”

Douglas Wilson bespreek Dreher se boek met hierdie onderliggende vraag, hoe moet ons as gelowiges lewe in ‘n wêreld wat al meer post-Christelik en anti-Christelik raak.

Die boek is natuurlik gemik op die Weste oor die algemeen, nie net die Amerikaanse situasie nie. Hier is Wilson se inleidende woorde by sy eerste deel van die boekbespreking:

Too his credit, Rod Dreher sees that things around us are pretty bad. To the extent that this book provokes Christians into that mindset called “not kidding ourselves anymore,” it is all to the good.

Let’s get the grim report first—“has now ended in defeat for Christian conservatives” (Loc. 83), “the light of Christianity is flickering out all over the West” (Loc. 132), “this may not be the end of the world, but it is the end of a world” (Loc. 135), “the swift and relentless currents of secularism” (Loc. 142), “the Waterloo of religious conservatism” (Loc. 147), “nobody but the most deluded of the old-school Religious Right believes that this cultural revolution can be turned back” (Loc. 192), “unwinnable political battles” (Loc. 199), and “if the demographic trends continue, our churches will soon be empty” (Loc. 157).

We should be grateful to Dreher for the wake-up call.

Things really are bad.

But what kind of bad?

Bad news could include the fact that you have bone cancer, or it could alternatively mention the fact that an asteroid is going to land on your house. Both of these things are sufficiently bad, but the remedial measures will look completely different in each case. And this means that before taking remedial measures, you have to decide what kind of bad you are up against. If it is going to be the asteroid, there will be no point standing on your front porch with a bottle of chemo pills.

Dreher appears not to have settled this crucial question in his mind, and unfortunately it affects his entire Benedict thesis. This is what I mean. In the ancient world, Christians were up against it in the first century, when Rome began her first persecution of the Christians, and they were up against it in the sixth century, when Benedict laid down his rule. But in the first case, they were up against a hegemonic, swollen, persecuting world power, and in the latter case they were up against the disarray and ruin that had resulted from the collapse of that civilization.

There is a difference, in other words, between a totalitarian surveillance state and a failed state. Now if I were seeking to prepare Christians for the coming hardscrabble times, it would matter whether I was preparing Christians in Beijing for another crack-down from the commies, or Christians in Somalia, preparing for a period of anarchistic foment and unrest. The difference in response is the difference between the catacombs and the cloister.

And the difficulty here is that Dreher has apparently not made up his mind. The Benedict illustration indicates that he believes that Christians will have to be rebuilding true community in the midst of sixth century rubble. But he says other things that would place us in the first century, with pagan persecutors at the height of their insolence and pride.

Hier is die reeks tot dusver, bestudeer en sien ook al die insiggewende opmerkings by die verskillende artikels (u is ook welkom om hier onder by proregno opmerkings by te voeg):

Catacombs or Cloister?

So I would like to invite you to read through The Benedict Option with me. For the most part we will go a chapter at a time, although this first time out we will take the Introduction and Chapter One together. For various reasons this is an important book, and how we respond to … [Read more…]

Finding the Seven Thousand

The second chapter of Dreher’s The Benedict Option is really quite good overall. I found myself agreeing with much of it, and agreeing also with the various qualifications Dreher made as he went along. What he does in this chapter is give a brief intellectual history of the … [Read more…]

“Retreat to Commitment” Writ Large

In the next chapter, Rod Dreher outlines a modern description of and rationale for the Benedictine order. And in the particulars, he says a number of wise and good things. Dreher sees one of the most essential things. “We need to embed ourselves in stable communities of faith” … [Read more…]

The Boutique Option

he next chapter in The Benedict Option is well written, and makes many pertinent observations. A lot of true and necessary things are said, largely concerning the need for older doctrine and need for a liturgical worship that shapes cultures. But there is still a problem, and it … [Read more…]

Benedict or Billy?

In the next chapter of The Benedict Option, Dreher makes a number of shrewd observations about the role of community in resisting the encroachments of the Leviathan state. What Hillary Clinton famously said in promotion of that devouring Leviathan turns out actually to be true in … [Read more…]

The Classical Christian Option

In his next chapter, Rod Dreher spends a good bit of time singing a song I am very familiar with, and he says many good things. The cultural key is education, and what Dreher urges is, from one standpoint, very heartening. “This is why we have to focus tightly and without … [Read more…]

Amazon aanbeveling:

“Already the most discussed and most important religious book of the decade.” —David Brooks

In this controversial bestseller, Rod Dreher calls on American Christians to prepare for the coming Dark Age by embracing an ancient Christian way of life. 
 
From the inside, American churches have been hollowed out by the departure of young people and by an insipid pseudo–Christianity. From the outside, they are beset by challenges to religious liberty in a rapidly secularizing culture. Keeping Hillary Clinton out of the White House may have bought a brief reprieve from the state’s assault, but it will not stop the West’s slide into decadence and dissolution. 
 
Rod Dreher argues that the way forward is actu­ally the way back—all the way to St. Benedict of Nur­sia. This sixth-century monk, horrified by the moral chaos following Rome’s fall, retreated to the forest and created a new way of life for Christians. He built enduring communities based on principles of order, hospitality, stability, and prayer. His spiritual centers of hope were strongholds of light throughout the Dark Ages, and saved not just Christianity but Western civilization. 
 
Today, a new form of barbarism reigns. Many believers are blind to it, and their churches are too weak to resist. Politics offers little help in this spiritual crisis. What is needed is the Benedict Option, a strategy that draws on the authority of Scripture and the wisdom of the ancient church. The goal: to embrace exile from mainstream culture and construct a resilient counterculture. 
 
The Benedict Option 
is both manifesto and rallying cry for Christians who, if they are not to be conquered, must learn how to fight on culture war battlefields like none the West has seen for fifteen hundred years. It’s for all mere Chris­tians—Protestant, Catholic, Orthodox—who can read the signs of the times. Neither false optimism nor fatalistic despair will do. Only faith, hope, and love, embodied in a renewed church, can sustain believers in the dark age that has overtaken us. These are the days for building strong arks for the long journey across a sea of night.

DIE PREDIKING VAN PAULUS* 

DIE GENADE EN WAARSKUWENDE KARAKTER

                                              deur dr. Willie Jonker

 12 Daarom dan, broeders, is ons skuldenaars, nie aan die vlees om na die vlees te lewe nie;  13 want as julle na die vlees lewe, sal julle sterwe, maar as julle deur die Gees die werke van die liggaam doodmaak, sal julle lewe.  14 Want almal wat deur die Gees van God gelei word, dié is kinders van God. (Rom. 8:12-14, A53)

Tans volg die gevolgtrekking uit die voorafgaande (Rom.8:1-11 – slc). Indien dit alles waar is, is dit die sterkste drangrede vir die gelowiges om verder nie meer na die vlees te lewe nie (6 : 12 e.v.).

Daarom dan: die oproep word gefundeer op die verkondiging van die genade wat in Christus deur die Heilige Gees aan die gelowiges geskenk is. Hulle is — vanweë dié genade — skuldenaars wat ‘n groot skuld van dankbaarheid het om te betaal.

Sonder om te verklaar teenoor wie die gelowiges wél skuldenaars is (die bedoeling is duidelik: hulle is dit teenoor God), stel Paulus dit dat hulle in elk geval nie skuldenaars teenoor die vlees is om na die vlees te lewe nie. Hulle is immers bevry van die mag van die vlees.

Tog bly dit noodsaaklik om hulle aan dié vryheid te herinner en hulle op te roep tot ‘n wandel na die Gees.

Ons het hier weer eens die eienaardige verskynsel in die prediking van Paulus, dat hy aan die een kant die genade-karakter van die verlossing so sterk as moontlik kan beklemtoon, maar daarnaas die verantwoordelikheid van die verloste mens om in die verlossing te sterk kan handhaaf.

Geen mens moet dink dat hy kan roem op die verlossing uit genade en dan tog maar na die vlees kan bly voortlewe nie!

Wie na die vlees lewe, ongebroke, sal onherroeplik verlore gaan (vgl. 6 : 16 e.v. en Gal. 6 : 7).

Wie so lewe, bewys daarmee dat hy nog nooit verlos is nie.

Die werke van die liggaam is die sondedade wat voortvloei uit die sondìge begeertes van die mens wat in sy konkrete aardse lewe so sterk deur die sonde beheers word. Dit gaan daarby nie net om die sondes wat saamhang met die „laer drifte” van die mens nie, maar sluit ook die fynste geestelike sondes in. Al hierdie werke moet gedood word, d.i., sonder verskoning voortdurend uitgeroei word.

Dit kan geen mens in eie krag doen nie.

Daarom sê Paulus dat dit moet geskied deur die Gees, d.i., deur onderwerping aan die leiding en krag van die Heilige Gees.

Paulus bedoel nie dat die mens die lewe eers verdien deurdat hy die werke van die liggaam doodmaak nie. Die feit dat hulle die werke van die liggaam doodmaak, is egter die bewys daarvan dat hulle die lewe reeds deur die geloof deelagtig is, sodat hulle by die oordeel volgens die werke openbaar sal word as mense wat uit genade verlos is (vgl. 2 : 6 e.v.).

Wanneer die reg van die wet in die mens vervul word deur die krag van die Heilige Gees, is dit ‘n bewys daarvan dat hy onder die genade lewe en nie meer onder die wet nie.

Vir die eerste keer in die brief word die nuwe verhouding van die gelowiges tot God hier aangedui met die begrip: kinders van God.

Daardeur word dit getipeer as ‘n gans ander verhouding as dié wat deur die wet gestempel word. Kindskap kan nooit deur wetsonderhouding verdien word nie, maar is ‘n genadegawe en stel die mens tot God èn tot die wet in ‘n nuwe verhouding (vgl. by 8 : 4).

Die leiding deur die Gees van God is geen voorwaarde vir kindskap nie, maar is die vernaamste kenmerk van die kind van God (vgl. by 8 : 9).

Dié leiding beteken niks minder nie as dat die Heilige Gees die bestuur van die mens se lewe oorneem en hom laat dien in die nuwigheid van die Gees (7 : 6), omdat hy vrygemaak is van die mag van die sonde (8 : 2). Dit is die beste om nie te vertaal gelei word nie, maar hulle laat lei.

___________________________

Bron: dr. W.D. Jonker, Die Brief aan die Romeine (Kaapstad: N G Kerk-Uitgewers), 1969: bl.116,117.

*Nota: opskrif en beklemtonings bygevoeg. Let wel: hierdie is geneem uit die 1969 uitgawe, nie die hersien 1998 uitgawe nie, wat heelwat verskil met die 1969 uitgawe.

Posted by: proregno | May 15, 2017

Islam Evangelisasie (14)

Ek plaas met erkenning aan die bron (RFPA) ‘n reeks wat gaan oor die verkondiging van die Evangelie van ons Here Jesus Christus aan ons Moslem bure. Hopelik kan dit ons toerus om die Groot Opdrag na te kom daar waar die Here ons elkeen geplaas het (Matt.28:16-20):

ISLAM (14)

 by Rev. Martyn McGeown

So far in our study of Islam, we have focused on theology (who God is—and especially the doctrine of the Trinity) and Christology (who Christ—and especially the Person of Jesus as the Son of God, His relationship to the Father, His incarnation, sufferings, death, and resurrection from the dead). In our last blog post on February 23 (Islam 13), we considered the essential gospel truth of the resurrection of Jesus.

However, it is not enough that a Muslim (or anyone else to whom we witness) has an intellectual understanding of these truths, but to be saved he must believe them. With the subject of faith, we come to another important subject—the doctrine of salvation.

In Islam, salvation consists of the Five Pillars, which are (1) confession (of faith in Allah and in Mohammed, his prophet) or the Shahada; (2) prayer (usually five times a day—dawn, noon, mid-afternoon, sunset, and night); (3) almsgiving (or Zakat); (4) fasting in the month of Ramadan; and (5) the pilgrimage to Mecca (Or Hajj). Of these five pillars, the first (confession) is fundamental, for it makes a person a Muslim: to become a Muslim one must say (preferably in Arabic), “La ilaha illa Allah, Muhammadur rasoolu Allah.” This translates into English as, “There is no (true) God but Allah and Mohammed is the Prophet (Messenger) of Allah.” By saying the Shahada with conviction, a person is converted to Islam.

Having recited the Shahada, one enters a life of seeking to attain unto salvation by obedience to Allah through prayers, devotional exercises, and good works (as defined in the Qur’an and in Sharia Law). Islam, therefore, is essentially a works-based religion—there is no room for grace in Islam.

Consider these texts from the Qur’an:

“If any do deeds of righteousness—be they male or female—and have faith, they will enter Heaven, and not the least injustice will be done to them” (Surah 4:124).

“But those who believe and work righteousness—no burden do We place on any soul, but that which it can bear—they will be Companions of the Garden, therein to dwell (forever)” (Surah 7:42).

“But those who believe and work righteousness, and humble themselves before their Lord—they will be Companions of the Garden, to dwell therein for aye” (Surah 11:23).

“Whoever works righteousness, man or woman, and has Faith, verily to him will We give a new Life, a life that is good and pure; and We will bestow on such their reward according to the best of their actions” (Surah 16:97).

“But any that (in this life) had repented, believed, and worked righteousness, will have hopes to be among those who achieve salvation” (Surah 28:67).

Christianity, unlike Islam, is not a works-based religion, but the only grace-based religion. Every other religion teaches people to work (at least partly) for their salvation, while Christianity announces the good news that salvation is entirely the work of God, given freely by his grace, and received by faith alone. Grace is God’s favor toward sinners, a favor that is free, that does not come to us because we deserve it, or because we earned it, or because we did anything to cause it or to maintain it. That grace is seen in the sending of Jesus Christ into the world in the incarnation to suffer the penalty of sin and death due to us for our sins. Nothing in us motivated God to send his Son to be crucified for us—God’s motive was his free grace for sinners.

Salvation must be by grace alone because all people are sinners. As sinners they are not merely flawed or imperfect, but as sinners they are guilty, corrupt, and depraved. We call this truth the doctrine of “total depravity,” which teaches that all people are so sinful that they are wholly inclined to all wickedness and incapable of any good. Therefore, a sinner cannot perform any good works in order to be saved. Sometimes, Christians will say, “You cannot perform any works that are perfect enough to please God and to satisfy his justice.” By that statement, they mean, “You can perform some good works, but they will always fall short of the perfection required by God.” However, the truth is worse than that—the unbeliever cannot perform any good works! All of the works that he performs—even the works that seem to be religious, charitable, helpful, and praiseworthy—are sins. (Of course, if he was irreligious, uncharitable, cruel, and base, he would sin even more). That is why to be saved we have to repudiate not only our obvious sins (the things of which we are ashamed; the things that we know constitute disobedience to God), but also our cherished “good works” (the things of which we are proud; the things that we think constitute obedience to God). In other words, salvation by works—and therefore Islam—is a complete non-starter! The same is true of every other religion—Buddhism, Hinduism, and even false Christianity, such as Romanism. Any religion, even if it seems to share some of the beliefs and practices of Christianity, that teaches any form of salvation by works is not Christianity, but a false religion in which there is no salvation.

“For as many as are of the works of the law are under the curse: for it is written, Cursed is every one that continueth not in all things which are written in the book of the law to do them. But that no man is justified by the law in the sight of God, it is evident: for, the just shall live by faith. And the law is not of faith: but, the man that doeth them shall live in them. Christ hath redeemed us from the curse of the law, being made a curse for us: for it is written, Cursed is every one that hangeth on a tree” (Galatians 3:10-13).

It is not possible, therefore, for a Muslim to trust in the Five Pillars of Islam and be saved, for the Five Pillars are simply a form of salvation by works.

His first pillar, the confession, is a lie—an idolatrous lie. Allah is not the only true God—the triune God of the Bible is the only true God. Belief in the deity of Christ, for example, is not optional. Jesus declared, “All men should honor the Son, even as they honor the Father. He that honoureth not the Son honoureth not the Father which hath sent him” (John 5:23). Muslims claim to honor Jesus as one of the prophets, but Jesus requires (demands) honor equal to the Father. Jesus is not one of the prophets, but he is the Son of God. Elsewhere, Jesus warns, “If ye believe not that I am he, ye shall die in your sins” (John 8:24). “I am he” is better translated simply as “I am”—“if ye believe not that I am.” “I AM” is the divine name, as Exodus 3:14 reveals, “And God said unto Moses, I AM THAT I AM: and he said, Thus shalt thou say unto the children of Israel, I AM hath sent me unto you.” Jesus claims the divine name again in John 8:58: “Verily, verily, I say unto you, Before Abraham was, I am.” Jesus did not say, “Before Abraham was, I was.” Adam, Abel, Seth, or Noah could have said that. The angels could have said that. Only Jesus can say, “Before Abraham was, I am,” because only he is the eternal, unchangeable I AM, the God of Abraham, Isaac, and Jacob. The Muslim must do what the Thessalonians did: “How ye turned to God from idols to serve the living and true God, and to wait for his Son from heaven, whom he raised from the dead, even Jesus, which delivered us from the wrath to come” (1 Thessalonians 1:9-10).

Of course, for a Muslim to repudiate the Shahada, so that he no longer says, “La ilaha illa Allah” (“There is no God but Allah”), but confesses that Jesus Christ is Lord and God, as Thomas did, “And Thomas answered and said unto him, My Lord and my God” (John 20:28), is nothing short of earth-shattering. For a Muslim to do so is for him to commit the unforgivable sin of Shirk, as we have seen before, the “sin” of associating others with Allah. Nevertheless, the Muslim must confess the truth concerning God and Christ to be saved. For a Muslim no longer to say, “Muhammadur rasoolu Allah” (“And Mohammed is his Prophet [Messenger]”), but to confess instead that Mohammed was a false prophet, is something that only the grace of God can cause a Muslim to do. Nevertheless, the Muslim must do this, for the teachings of Mohammed in the Qur’an and the Word of God (the Bible) are antithetical to one another.

No Muslim can view this as a light thing—and no Christian witness can treat this as a light thing. A Muslim convert to Christianity (an apostate in Islam) faces ostracism, rejection by family, disinheritance, and in some Islamic countries physical punishment and even death. Therefore, he must know what he is doing when he confesses Jesus as Lord. That is why we have carefully explained the truths concerning God and Christ before we reached this point. However, this is not new. In the Bible, those who confessed Jesus were persecuted. The persecutors were often family members, the community, and the religious leaders of the synagogue, and later the civil and religious authorities of the Roman Empire. Jesus is, however, uncompromising in his demands, something we comfortable Westerners with our “religious freedom,” “First Amendment Rights,” and “easy conversions” often forget:

“And there went great multitudes with him: and he turned, and said unto them, if any man come to me, and hate not his father, and mother, and wife, and children, and brethren, and sisters, yea, and his own life also, he cannot be my disciple. And whosoever doth not bear his cross, and come after me, cannot be my disciple. For which of you, intending to build a tower, sitteth not down first, and counteth the cost, whether he have sufficient to finish it? Lest haply, after he hath laid the foundation, and is not able to finish it, all that behold it begin to mock him, saying, This man began to build, and was not able to finish. Or what king, going to make war against another king, sitteth not down first, and consulteth whether he be able with ten thousand to meet him that cometh against him with twenty thousand? Or else, while the other is yet a great way off, he sendeth an ambassage, and desireth conditions of peace. So likewise, whosoever he be of you that forsaketh not all that he hath, he cannot be my disciple” (Luke 14:25-33).

Consider our Muslim friend—or any prospective convert. His wife says, “You must not confess Christ.” He must hate, repudiate, and reject his wife in order to follow Christ. His parents and his brethren fall before him on their knees begging him with tears not to repudiate Islam. He must hate, repudiate, and reject his parents and his brethren and their tears in order to confess Christ. The authorities threaten to arrest him for his confession of Christ. He must hate, repudiate, and reject his freedom and embrace a prison sentence in order to confess Christ. The judge sentences him to death, but offers clemency if he will recant his confession of Christ. He must hate, repudiate, and reject his own life and willingly submit to death if the alternative is to reject Christ.

Do not imagine that people are not forced to make that choice every day. Do we, from the comfort our Western homes, behind our keyboards, know anything of that? When our family tempts us to compromise (perhaps in something as simple as church membership), do we buckle under the pressure? Do not imagine, then, that it is easy for the Muslim to turn his back on the religion of his fathers and become a Christian.

Pray for our Muslim neighbours—pray that God would give them grace to see the beauty that is in Jesus Christ, the eternal, only begotten, incarnate Son of God. Pray that God would give them grace to repudiate all of their empty, dead, and corrupt works in order to have Christ. Pray that God would give them the courage to count the cost, take up the cross, and follow Christ. And pray that you, too, would have the grace to deny yourself, take up your cross, and follow Christ. Our confession must be the Apostle Paul’s:

But what things were gain to me, those I counted loss for Christ. Yea doubtless, and I count all things but loss for the excellency of the knowledge of Christ Jesus my Lord: for whom I have suffered the loss of all things, and do count them but dung, that I may win Christ, and be found in him, not having mine own righteousness, which is of the law, but that which is through the faith of Christ, the righteousness which is of God by faith: that I may know him, and the power of his resurrection, and the fellowship of his sufferings, being made conformable unto his death; if by any means I might attain unto the resurrection of the dead” (Philippians 3:7-11).

__________________

This post was written by Rev. Martyn McGeown, missionary-pastor of the Covenant Protestant Reformed Church in Northern Ireland stationed in Limerick, Republic of Ireland. 

__________________

Die res van die reeks: Islam evangelisasie 

DIE KONINKRYK VAN GOD EN DIE AARDSE RYKE

deur prof. L. Floor*

Inleiding – S. Le Cornu

Wat is die Koninkryk en wat is die Koninkryk se verhouding tot hierdie wêreld. Is daar absoluut geen verhouding nie (wêreldmyding – die anabaptistiese neiging?) of is daar totale gelykstelling (wêreldgelykvormigheid – die social gospel?)

Die kerk van Christus, kinders van die Here, het nog altyd geworstel met implikasies van die koninkryk wat in Jesus Christus reeds gekom het in hierdie wêreld, maar nie van hierdie wêreld is nie (Joh.17:14-17).

Die reeds maar nog nie spanning (1 Kor.15:20-28) ?

Kry die Koninkryk slegs gestalte in die sigbare aspek van die kerk: leer, diens en tug (1, 2 Tim, Titus), of het dit meer gestalte en/of gevolge vir die totale lewe, elke duimbreedte vir Christus (Kuyper) ?

Is daar een wet vir die Koninkryk en ‘n ander wet vir die wêreld ?

Is die (radikale?) two kingdoms siening die beste een vir vandag, of dalk die teonomies-teokratiese siening, albei wat begrondings vir hul sienings bepleit vanuit die Skrif, gereformeerde belydenis en kerkgeskiedenis ?

Of is dit nie een van hierdie opsies nie, dalk iets tussen-in ?

Ja, die Koninkryk van God is in wese die Here se verlossingsheerskappy in en deur Jesus Christus, dit is in wese ‘n geestelike Koninkryk, dit gaan oor die Koning van die Ryk (Matt.28:18) en sy burgers (Joh.3:1-6), daaroor mag en behoort burgers van die Koninkryk nie te verskil nie, maar wat is die vrug en gevolge daarvan vir elke terrein van lewe en denke, wat is die volle implikasies van dat Christus vlees geword het, en liggaamlik opgestaan het (HK Sondag 1), ja, bo alles vir die ewigheid, maar wat van die hier en nou van die Koninkryk?

Sien gerus prof. Floor se hele werk oor die onderwerp hier:

Die Evangelie van die Koninkryk

Ek plaas ‘n enkele gedeelte daaruit, om u aan die lees te kry oor hierdie belangrike onderwerp, oor die vraagstuk wat is die verhouding tussen die Koninkryk van God en die aardse ryke, wat kom en gaan. Dit help ons om opnuut te besin oor wat ons roeping in sy Koninkryk is, ook in hierdie wêreld.

Beklemtonings, kursief en subopskrifte is bygevoeg, hier en daar ‘n opmerking ook. 

13 Ek het gesien in die naggesigte, en kyk, met die wolke van die hemel het Een gekom soos die Seun van ‘n mens, en Hy het gekom tot by die Oue van dae, en hulle het Hom nader gebring voor Hom.
14 En aan Hom is gegee heerskappy en eer en koningskap; en al die volke en nasies en tale het Hom vereer; sy heerskappy is ‘n ewige heerskappy wat nie sal vergaan nie, en sy koninkryk een wat nie vernietig sal word nie. – Daniel 7


 DIE KONINKRYK VAN GOD EN AARDSE KONINKRYKE 

Die geregtigheid van die Koninkryk

Die geregtigheid van die koninkryk van God het ‘n tweevoudige betekenis.

  • Dis die geregtigheid wat toegereken word en waardeur ‘n sondige mens weer in die regte verhouding tot God kom.
  • Maar dis ook die regte handelinge volgens die wil van God.

Calvyn verstaan onder geregtigheid van die koninkryk van God ook die geestelike vernuwing van die lewe. Ons moet hier oppas dat ons die geregtigheid van die Bergprediking van Jesus en die geregtigheid waaroor Petrus in sy eerste brief skrywe nie tot norm verklaar vir die politieke lewe nie.

Gevaar

Wanneer ons die geregtigheid van die koninkryk van God normatief gaan stel vir aardse ryke dan laat ons die koninkryk van God en die wêreldryk ineenvloei. Stryd teen rassisme en diskriminasie, die vermindering van die gaping tussen die ryk en die arm lande word dan gesien as gestaltes van die koninkryk van God in die wêreld. Geregtigheid in die samelewing word aangemerk as die geregtigheid van die koninkryk van God,

Vermenging van die ryk van God en aardse ryke het egter tot gevolg dat die koninkryk van God verwêreldlik word. Gevolg is dat die prediking van die evangelie van die koninkryk sy sentrale plek meer en meer gaan verloor.

Die kerk moet op ‘n ander manier haar taak vervul. Sy moet deur middel van rewolusie meewerk aan die verandering en vernuwing van die wêreld. Dis daarom besonder belangrik dat ons die regte siening op die verhouding van die koninkryk van God tot die aardse ryke het.

Die Koninkryk is reeds hier

Die koninkryk van God het op Pinkster gekom.

Dit is die sentrale plek van Pinkster in die openbaringsgeskiedenis van die Nuwe Testament. Sinds Pinkster is daar by al die koninkryke op aarde ook ‘n koninkryk van God en onder (en uit) alle volke ook ‘n volk van God. Die koninkryk van God is op Pinkster gerealiseer. Hier moet ons egter wel goed onderskei. In die opstanding van Christus is die koninkryk van God gerealiseer en deur die Heilige Gees word die koninkryk van God gerealiseer. Hoewel die koninkryk van God op Pinkster op aarde gerealiseer is, het die voltooiing van die koninkryk van God nog nie plaasgevind nie.

Die boek Handelinge beskryf vir ons die uitbreiding van die koninkryk van God op aarde. Telkens word daar wyer sirkels getrek (vgl. Hand. 1:8). Die uitbreiding van die koninkryk van God geskied deur die swaard van die Gees, die Woord van God, die verkondiging van die koninkryks-evangelie. Die koninkryk van God as ‘n geestelike ryk breek in hierdie wêreld aan deur die verkondiging.

Die groot vraag wat veral vandag weer besonder aktueel is, is die vraag na die verhouding van die Godsryk en die ryke van die wêreld. Is daar raakvlakke, punte van ooreenkoms, wedersydse beïnvloeding tussen die koninkryk van God en aardse ryke?

Sienings van die Koninkryk en die aardse ryke in die geskiedenis

In die loop van die geskiedenis is op die vraag na die verhouding tussen Godsryk en wêreldryke heel verskillende antwoorde gegee.

Augustinus

Die kerkvader Augustinus was van oordeel, dat die twee ryke, die Civitas Dei en die Civitas terrena skerp teenoor mekaar staan. Hy noem die aardse koninkryk ‘n duiwelsryk of  ‘n ryk van rowers (O. Noordmans, 1952, 76).

“Wat zijn de staten dan anders dan roversbenden in ‘t groot, als de gerechtigheid er uit geweken is? En wat omgekeerd ook roversbenden anders dan kleine staten?  Want in ‘t laatste geval is er ook een groep mensen, bestuurd door het gezag van een regent, verbonden door een gemeenschappelijke afspraak; en de buit wordt met onderling goedvinden verdeeld. Wanneer zo ‘n troep door toeloop van boosdoeners zover is aangegroeid, dat ment vaste punten gaat bezetten, woonplaatsen inricht, steden verovert, de bevolking onderwerpt, dan neemt hij voor de duidelijkheid de naam van staat aan en die heeft hij dan te danken, zoals ieder zal toegeven, niet aan het feit dat zijn roofzucht verminderd is, maar daaraan, dat er straffeloosheid is ingetreden.

Want heel aardig en ter snede heeft een gevatte zeerover eens ‘t volgende antwoord aan Alexander de Grote gegeven. Toen die koning de man vroeg, wat hem toch dreef om de zee onveilig te maken, zei hij heel onbeschaamd: “‘t Zelfde wat u drijft om dat met de aardbol te doen; maar omdat ik het met een klein scheepje doe, heet ik rover en omdat gij er een grote vloot bij gebruikt, noemt men u keizer'” (De Civitate IV, 4, vert. O.Noormans).

Die Middeleeue

In die Middeleeue word die spanning tussen die koninkryk van God en aardse ryke weerspieël in die stryd tussen pous en keiser. Die Rooms-Katolieke kerk word beskou as die koninkryk van God op aarde. Met name in pous Gregorius VII vind die teokratiese ideaal sy beliggaming. Die pous is onbeperkte heerser van die kerk en ook van die wêreld. Soos die maan sy lig ontvang van die son, so ontvang aardse vorste hul gesag van die pous. Wanneer die kerk egter mag kry oor die wêreld, kry die wêreld “nog meer mag oor die kerk. Die pouse het veldhere en politici geword. Daarmee het die koninkryk van God volledig verwêreldlik.

Die Reformasie

In die tyd van die Reformasie het die vraag na die verhouding van die ryk van God en aardse ryke weer nuwe aktualiteit gekry.

Luther

Die Duitse hervormer Luther het op ‘n indringende wyse geworstel met die vraag hoe die ryk van God teenoor aardse koninkryke staan. Volgens Luther is Christus die Koning van die kerk. Hy noem die koninkryk van God die ryk van God se regterhand. Daar is egter ook ryke van God se linkerhand. Daaroor regeer aardse vorste.

By Luther kry ons ‘n radikale breuk met die Rooms-Katolieke eenheidsopvatting waarby die aardse ryke onder die gesag van die kerk staan. In sy bekende geskrif: Von Weltlicher Obrigkeit; wie weit man ihr Gehorsam schuldig sei (1523) gaan Luther nie so ver soos Augustinus nie. Daar is volgens Luther wel ‘n verband tussen die ryk van God en aardse ryke. Die wêreldryke is volgens Luther deur God ingestel, maar nie deur Christus nie. Aardse ryke word deur die swaard van die owerheid gevestig. Die koninkryk van God is die ryk van Christus wat deur die prediking van die evangelie op aarde gevestig word.

Langsamerhand kom daar egter ‘n verskuiwing in Luther se siening-op die verhouding tussen die ryk van God se regterhand en die ryke van God se linkerhand. Die aardse ryke staan later by Luther nie meer teenoor die ryk van God nie. Godsryk en wêreldryk staan langs mekaar as die ryk van die Verlosser langs die ryke van die Skepper (W. H. Velema, 1971,20).

Beswaar teen Luther se tweerykeleer, veral in sy latere ontwikkeling is dat daarin te kort gedoen word aan die heerskappy van Jesus Christus. Volgens die Nuwe Testament loop daar ‘n lyn van die versoeningswerk van Christus na die skepping. God self het die ganse skepping betrek in die kruisoffer van Christus (Ef. 1:10; Kol. 1:20). Christus se versoeningswerk het kosmiese implikasies (J. Hoek, 1979, 193, 194).

Ons kan egter Luther se oorspronklike bedoeling met sy tweerykeleer goed begryp. Hy wou die evangelie suiwer bewaar. Luther het die gevaar van die Doperse beweging raakgesien. Die Anabaptiste het die Bergpredikasie van Christus gemaak tot norm vir die publieke lewe. Hulle het egter die verwoestende mag van die sonde onderskat en in ‘n eindtydradikalisme vooruit gegryp na die ryk van God se heerlikheid (W. Balke, 1973,287, 292).

Daarom mag ons die religieuse diepte van Luther se probleemstelling nooit uit die oog verloor nie. Dit is dan ook besonder opmerklik dat die Reformasie in Frankryk en Switserland Luther se oorspronklike standpunt oorgeneem en verder uitgebou het.

Die Reformasie volgens die Gereformeerde tradisie het breër en dieper dan die Lutherse Hervorming ‘n visie ontwikkel op die verhouding van die koninkryk van God tot aardse ryke.

Verskillende faktore het hierby ‘n rol gespeel. As sosiale en politieke faktore kan genoem word dat die Reformasie volgens die Gereformeerde tradisie plaasgevind het in sogenaamde ryksstede met ‘n sterk, selfstandige en van saamhorigheid bewuste bevolking.

In stede soos Genève en Emden het ook die demokratiese element ‘n belangrike rol gespeel. Die belangrikste faktor was egter die teologiese faktor. Calvyn se sterk beklemtoning van die eer van God staan seker op die agtergrond van die breë visie wat in die Gereformeerde tradisie ontwikkel is rondom die vrae van kerk en wêreld.

As eerste moet hier genoem word die reformator van Basel, Oecolompadius wat die selfstandigheid van die kerk ten opsigte van die staat bepleit het. Die kerk beskik oor ‘n ander mag dan die staat.

Bucer

Martin Bucer uit Straatsburg sluit sterk by die hervormer uit Basel aan. By hom vind ons die gedagte dat Christus sy koningskap in sy kerk uitoefen deur sy Heilige Gees. Die verskil tussen die ryk van God en aardse ryke sien Bucer vernaamlik in die tug. Die kerklike tug verskil van die straf van die owerheid. In die kerk kry ons die tug van die koninkryk van God. Daar vind ons die genade wat genees. Maar by die owerheid is daar ‘n swaard wat straf. Dit is volgens Bucer twee dinge maar altwee staan onder die heerskappy van Christus. Daar is wel twee ryke, ‘n Godsryk en ‘n wêreldryk, maar daar is een Here. Volgens Bucer het die owerheid die roeping om die deurwerking, die uitbreiding van die ryk van Christus in die wêreld te bevorder.

In sy laaste geskrif De Regno Christi (1550) wat eers na sy dood verskyn het en wat hy opgedra het aan koning Edward VI van Engeland beklemtoon Bucer, dat die ryk van Christus in hierdie wêreld byeengebring word deur die prediking van die Woord, die bediening van die sakramente en die uitoefening van die kerklike tug. Sentraal staan hier die wonder van die vergewing van die sondes wat geskied in prediking en sielsorg.

Maar die ryk van God moet ook meer en meer gestalte kry in die samelewing.

In verband hiermee kom Bucer met allerlei konkrete voorstelle met betrekking tot die wetgewing van die owerheid wat gestalte moet gee aan Christus se heerskappy in die wêreld. Om aan die owerheid riglyne te gee stel hy ‘n veertiental wette op wat bedoel is om die hele lewe onder die tug van die Woord van God te bring. Die wette bestryk die terrein van Sondagsheiliging, onderwys, arme versorging, huwelik, opvoeding van kinders, die reformasie van kuns en handel, allerlei reëlings betreffende handearbeid, die vestiging van industrieë, strafreg en gevangeniswese (W. v. ‘t Spijker, 1979, 183).

Die kerk staan by Bucer sentraal, maar die kerk mag nie regstreeks ingryp op die probleme van die samelewing nie. Die klem val by Bucer op die getroue prediking van die Woord ook aan die owerheid. Die owerheid is vir die realisering van die ryk van Christus in die samelewing verantwoordelik. Ons moet goed daarop let dat volgens Bucer die kerk nie self op die samelewing moet inwerk nie. Daar is by hom nie ‘n regstreekse ingrype van die kerk in die vrae van die samelewing nie, Dit moet indirek gedoen word. Die lidmate van die kerk is tot hierdie taak geroep.

Calvyn

Baie van Bucer se gedagtes vind ons by Calvyn terug. Dit behoef ons nie te verbaas nie. Iemand het die speelse opmerking gemaak, dat Calvyn deur sy ontmoeting met Bucer in Straatsburg van 1538-1541 ‘n calvinis geword het (J. Pannier, 1925, 55). In Calvyn se Traktaat oor die christelike lewe wat geheel in sy Institusie opgeneem is, teken hy die lewe van die Christen in die wêreld. Wanneer ons by Calvyn gaan soek na die taak van die kerk in die wêreld en die verhouding tussen die koninkryk van God en aardse ryke, vind ons twee lyne. Die eerste en die vernaamste taak van die kerk is. die prediking van die evangelie, die bediening van die sakramente en die uitoefening van die tug, die drie kenmerke van die ware kerk (Inst. IV, 1, 10). Deur hierdie taak van die kerk word die gelowiges uit die wêreld getrek, maar tegelyk ook toegerus om in die wêreld te werk. Toegerus met die gawe van die vergewing van die sondes en die versoening word die gelowiges uitgestuur in die wêreld. Iedere gelowige het sy eie plek en sy eie taak in die wêreld.

Die toerusting tot taak in hierdie wêreld

Die toerusting tot hierdie taak vind nie plaas deur allerlei vormingswerk of die verkondiging van ‘n bepaalde ideologie nie, maar eenvoudig deur die prediking van die evangelie van die koninkryk. Die enigste taak en roeping van die kerk is om mense te roep. Die eerste keer uit die dood tot die lewe en die tweede keer tot gehoorsame diens aan die naaste (Inst. IV, 1, 3).

Daar is egter by Calvyn ook nog ‘n tweede lyn.

Behalwe die regering van Christus in die kerk onderskei Calvyn ook ‘n burgerlike regering wie se taak dit is om die uiterlike godsdiens te beskerm en te ondersteun, die gesonde leer van die vroomheid te verdedig en om die sede te vorm volgens die burgerlike geregtigheid (Inst. IV,  20, 1).

In navolging van Bucer stel Calvyn ook, dat die beide regeringe, die Godsregering en die burgerlike regering wel van mekaar verskil, maar bymekaar behoort, maar aan die ander kant nie met mekaar vermeng moet word nie (Inst. IV, 20, 1). Dit is besonder treffend, dat Calvyn die noodsaaklikheid van ‘n burgerlike regering in verband bring met die vreemdelingskap van die gelowiges op aarde. Die gelowiges staan onder hemelse wette, hulle word deur Christus geregeer. Hulle “is egter op aarde vreemdelinge en gedurende hulle vreemdelingskap op aarde het God aan hulle burgerlike wette as hulpmiddels gegee (Inst. IV, 20, 2). Die samelewing moet leefbaar bly, die humaniteit moet beskerm word. Hier sien Calvyn die taak van die owerheid.

Die kerk het die taak en die roeping om die owerheid voortdurend aan hierdie Goddelike opdrag te herinner. Ons moet hierby goed in gedagte hou, dat Calvyn se siening op die verhouding van die ryk van God en aardse ryke ook bepaal is deur die moontlikhede wat sy tyd gebied het. In Calvyn se tyd was daar nog die heersende gedagte dat die samelewing as ‘n gechristianiseerde liggaam (corpus christianum) beskou kan word. Die verhouding kerk en staat word dan ook gedra deur die teokratiese ideaal. Dit herinner ons sterk aan die Ou Testament. Daar kry ons in die teokratiese staat Israel die verhouding koning – profeet. Die profesie tree telkens op as ‘n korreksie op die koningskap. Namate die koningskap tot verval kom en die konings steeds minder as teokratiese vorste optree, kom die profete steeds sterker na vore. Calvyn se denke is sterk beïnvloed deur hierdie teokratiese ideaal. Hy ag dit die eerste taak van die burgerlike regering om oor godsaligheid en religie te waak (Inst. IV, 20, 9).

Maar wat van vandag ?

Daar was egter in Calvyn se tyd nog nie so ‘n radikale verwêreldliking soos ons dit vandag sien nie, Wanneer die kerk vandag veral in die Wes-Europese lande ‘n beroep op die owerheid doen het dit eweveel waarde as die beroep van ‘n aksiegroep of ‘n politieke party en dan word alleen gevra hoeveel stemme ondersteun so ‘n beroep. Dit mag natuurlik nie beteken dat die kerk nie meer moet spreek as die owerheid nie meer wil luister nie. Die profetiese roeping van die kerk bly altyd staan. Die vraag is wel of ons van ‘n gesekulariseerde staat kan verwag dat hy die ware religie sal beskerm, die gesonde leer van die vroomheid sal verdedig en die christelike sedes sal bevorder.

Die tweede lyn van Calvyn, die lyn van die kerk na die wêreld is in ons tyd baie ingewikkelder as in Calvyn se dae, as in die tyd van die Reformasie. Daarom moet ons miskien meer nadruk laat val op die eerste lyn: die kerk moet die evangelie verkondig en daardeur die burgers van die koninkryk van God wys op hul roeping in die wêreld.

Bucer en Calvyn het hul opvattings oor die verhouding ryk van God en aardse ryk wel aan die Bybel ontleen, maar daarby het hulle ook gesoek na moontlikhede wat hul eie tyd hul gebied het om dit te realiseer. Hulle het in ‘n tyd geleef waarin die reste van die corpus christianum nog nie so radikaal besig was om te verdwyn as in ons tyd nie.

Tussen die Godsryk en aardse ryke staan die kruis

Hoewel burgers van die koninkryk van God ook onderdane van aardse ryke is, loop daar tog nie ‘n regstreekse verbindingslyn van die Godsryk na die aardse ryke nie. Tussen die koninkryk van God en die wêreld, tussen die Godsryk en aardse ryke staan die kruis. Paulus skrywe in Gal. 6:14:

“Maar wat my betref, mag ek nooit roem nie, behalwe in die kruis van onse Here Jesus Christus, deur wie die wêreld vir my gekruisig is en ek vir die wêreld.”

Wêreld is hier die uitdrukking vir alles waarin ‘n mens sy glorie soek en waarop hy vertrou (H. N. Ridderbos, 1953, 224). Die kruisiging was in die ou tyd ‘n verskriklike vorm van verstoting en uitwerping. Die kruis van Christus was vir Paulus so betekenisvol, dat hy die wêreld, roem en eer om Christus wil skade geag het (Fil. 3:7). Maar toe hy ter wille van Christus die wêreld, die ou bedeling van die sonde en die dood verwerp het, het die wêreld hom ook verwerp.

Paulus wil dus eintlik hier sê: so dink ek oor die wêreld en so dink die wêreld oor my.

Dit beteken egter hoegenaamd nie dat die koninkryk van God geen invloed in die wêreld en op aardse ryke kan uitoefen nie. Die koninkryk van God werk deur middel van die kerk in op die wêreld, op die samelewing. Die kerk kom met die evangelie van die koninkryk na die wêreld. Die koninkryk van God, so skrywe Paulus, is nie spys en drank nie, maar geregtigheid en vrede en blydskap in die Heilige Gees (Rom. 14:17). Die geregtigheid van die koninkryk is in die eerste plek die geregtigheid van Christus wat toegereken word en waardeur ‘n sondige mens weer in die regte verhouding tot God kom. (nota: hierdie kan nie sterk genoeg beklemtoon word nie – ook aan Zuma en elke aardse koning, regter, politikus moet verkondig word, tesame met die oproep van reg en geregtigheid, wet en orde, ens. in sy ampswerk:  “10 Wees dan nou verstandig, o konings; laat julle waarsku, o regters van die aarde! 11 Dien die HERE met vrees, en juig met bewing. 12 Kus die Seun, dat Hy nie toornig word en julle op die weg vergaan nie; want gou kan sy toorn ontvlam. Welgeluksalig is almal wat by Hom skuil!” – Psalm 2. Aan almal – ook alle politieke leiers – moet nie net hul ampswerk nie, maar hul persone opgeroep word tot geloof en bekering, soos Paulus dit stel in Hand.17:31, en waarvoor ons ook moet bid, vir beide hul ampswerk en bekering, 1 Tim.2:1-4).

Maar dit is vervolgens ook reg doen, die wet van God gehoorsaam, in ‘n regte verhouding ten opsigte van God en van die naaste staan. Die gelowige moet aan die eis van God se geregtigheid voldoen. Hy moet doen wat reg is ook teenoor sy medemens, teenoor die medeburger in die koninkryk van God maar ook teenoor sy landsburger. Dit geld nie net binne die intermenslike verhoudinge nie, maar dit is ook van toepassing op die regsorde van die staat. Die menslike regsorde is alleen veilig en ook gewaarborg wanneer daar erns gemaak word met die goddelike geregtigheid. Sonder om die geregtigheid van die koninkryk van God met menslike reg en aardse geregtigheid te identifiseer, moet ons tog erken dat daar ‘n innerlike samehang is. Die regsorde in aardse koninkryke moet ‘n gelykenis, ‘n afskaduwing van die handhawing van die reg van God wees (A. de Quervain, 1942,242).

Hulp betoon aan ellendiges

God is ‘n God wat Hom besonder bekommer om die arme, die veronregte. Hierin moet die burgers van die koninkryk van God navolgers van Christus wees en hulp betoon aan die ellendige. Deur ons optrede teen bestaande onreg en deur ons ywer vir ‘n regsorde waarin ook die medemens tot sy reg kom en aan elke mens gegun word wat hom van Godsweë toekom, kan ons die lig van die koninkryk laat skyn in hierdie wêreld. Die goeie dade wat in geloofsgehoorsaamheid aan Koning Jesus gedoen word, bring nie die koninkryk van God nie, maar is wel ‘n heenwysing na die koninryk van God.

Die koninkryk van God is volgens die woorde van Paulus ook vrede.

Hierdie vrede is ‘n vrede met God wat ontvang word deur geloof in Jesus Christus (Rom. 5:5).

Hierdie vrede met God moet egter ook uitkring tot mense, sodat dit ‘n vreedsame naas mekaar bestaan kan bewerk. Die versoening met God bewerk in die eerste plek vrede onder die mense wat tot die kerk van Jesus Christus behoort en wat deur dieselfde geloof aan Christus verbind is. Maar daardie vrede bevat terselfdertyd ook soveel innerlike krag dat ook buitekant die kerk, In die wêreld die krag van versoening op politieke, maatskaplike en sosiale terrein merkbaar sal wees.

Die tyd van ‘n verchristelikte wêreld is verby

Moet ons daaroor die poging van die Reformasie laat vaar om in hierdie wêreld iets sigbaar te maak van die koninkryk van God?

Die geskiedenis leer ons dat in Genève en in ander plekke alles tog nie so verloop het as wat Calvyn dit graag wou gehad het nie. Maar dit is nie die belangrikste nie.

Ons het die evangelie van die koninkryk.

Hierdie evangelie moet verkondig word.

Hier het die geweldige krag van die Reformasie gelê.

Prediking

Met Bucer en Calvyn moet ons vashou aan die groot betekenis van die prediking. Waar die evangelie van die koninkryk verkondig word, daar sal dit in die wêreld nie sonder invloed en betekenis bly nie. Deur die verkondiging van die evangelie van die koninkryk word die burgers van die Godsryk toegerus vir hul taak in hierdie wêreld. Op alle terreine van die samelewing in die staat, in die maatskappy sal dit merkbaar wees. Waar nuwe mense gaan lewe volgens die norme van die Woord van God en waar hulle gelei word deur die Gees van God, daar móét dit ‘n invloed uitoefen op staat en maatskappy. (slc opmerking: sien Matt.5:1-12, wie ons reeds is in Christus; Matt.5:13-16, ons roeping in hierdie wêreld; en, dan die norm en standaard waarvolgens ons lig en sout is deur die krag van die Gees in Christus: Matt.5:17-20, ens.)

Die Koninkryk van God bring orals verandering

Die koninkryk van God het die krag om mense te verander en hierdie krag is ook in staat om met en deur veranderde mense die verhoudinge van die mense onderling te verander. Vernuwing van die samelewing beïnvloeding van staat en maatskappy kan daarom nooit losgedink word van die Woord, die Gees, die kerk, die ampte en die sakramente nie.

Die Reformasie is daar om dit te bewys.

Wat dus verkondig moet word, is die evangelie van die koninkryk.

Daardie evangelie moet in al sy aspekte gepredik word:

  • die persoonsaspek,
  • die Woord-aspek,
  • die Gees-aspek,
  • die kerklike aspek, en
  • die sosiale aspek.

Daardie evangelie moet ook in al sy veelsydigheid uitgeleef word. Dit maak die kerk geloofwaardig in die wêreld. Dit roep tegelyk ook verset op in die wêreld.

Maar hierdeur sal die koninkryk van God uitgebrei word.

In die verhouding Godsryk en aardse koninkryke gaan dit uiteindelik om een saak: die verkondiging van die evangelie van die koninkryk.

_________________________

* Prof. Floor was professor in NT aan die Teologiese Skool Potchefstroom (1978-1988).  Meer van prof. Floor se boeke is hier beskikbaar (sien publikasie afdeling), en aanlyn hier: Enigste Troos.

Sien ook prof Willie J. Snyman se artikels oor die Koninkryk van God hier:

Nuwe en Ou Dinge

Sien ook hierdie artikels oor sekere teokraties – teonomiese aspekte, denke en wortels van die 16de eeuse Reformasie in die gereformeerde belydenisskrifte, asook in die ZAR, by Dirk Postma en Totius.

Hier is my eie skrywe oor waarom ‘n Christelike party vandag nie sal ‘werk’ nie:

Vyf redes waarom daar geen toekoms is vir ‘n Christelike party of staat in die nuwe SA bedeling nie

Die taak van die Kerk in die Koninkryk:

Die roeping en taak van die Kerk van Christus

Sien ook die belangrike bydraes van die volgende teoloë oor die verhouding Christus en Kultuur: Totius, Schilder en RJ Rushdoony.

“Scripture is the Book of the Kingdom of God, not a book for this or that people, for the individual only, but for all nations, for all of humanity. It is not a book for one age, but for all times. It is a Kingdom book. Just as the Kingdom of God develops not alongside and above history, but in and through world history, so too Scripture must not be abstracted, nor viewed by itself, nor isolated from everything. Rather, Scripture must be brought into relationship with all our living and with the living of the entire human race. And Scripture must be employed to explain all of human living.” – H. Bavinck

“As Calviniste het julle ‘n roeping. … ‘n Adjudant wat deur sy generaal geroep word en van hom ‘n opdrag ontvang, is nie meer ‘n vryman nie. Hy moet gaan, al is dit dwarsdeur die koeëls heen….. Die woord roeping het dus ‘n skerp klank Maar ons vrees nie daarvoor nie. Inteendeel, dit is vir ons die skerp klank van krygsmusiek. Net soos krygsmusiek dien om die stryder in strydlustige stemming te bring of om hom, vermoeid en moedeloos, tot vernieude aanval aan te wakker, so dien die krygsmusiek van die roeping van God om ons uit ywerloosheid op te skrik en ons te besiel met ‘n blye gees, sodat ons met vrolike moed verder kan gaan.” – Totius

“Het in systeem gebracht streven naar het procesmatig te winnen arbeidstotaal van het God toebehorende, zich met en voor de kosmos tot God in die historie evoluerende, in elke historisch moment aanwezige mensheidstotaal, dat zich tot taak stelt, alle in de schepping aanwezige krachten, al naar gelang zij in het kader van het historische verloop van de wêreld successievelijk in zijn bereik zullen mogen te komen te liggen, te ontdekken, ze te ontplooien naar eigen aard, ze dienstbaar te stellen aan de naaste en verste omgeving, overeenkomstig de kosmische verbanden, en onder zelfbinding aan de normen van Gods geopenhaarde waarheid; dit alles teneinde de zo gewonnen effecten hanteerbaar te maken voor de mens als liturgisch kreatuur en daarna, met die zo al meer bewerktuigde mens zelf, ze te brengen voor God en voor zijn voeten neer te leggen, opdat God in allen alles zij, en alle werk zijn Meester love.” – K. Schilder

“Die sleutel tot die remediëring van die moderne situasie is nie revolusie of enige soort van verset wat lei tot die ondergang van wet en orde nie. Die NT is vol waarskuwings teen ongehoorsaamheid en roep ons op tot vrede. Die sleutel is wedergeboorte, verkondiging van die Evangelie en die bekering van mense en volke na God se wet-woord…. Duidelik is daar geen hoop vir die mens, behalwe alleen in wedergeboorte.” – RJ Rushdoony

KRITIEK OP KöNIG SE NUWE BOEK OOR PAULUSPaulus (Sagteband)

Frits Gaum se (baie) kort resensie van Adrio König se nuwe boek oor Paulus, kan hier gelees word:

Adrio König doen dit weer 

Gaum se “een puntjie van kritiek” op die boek:

“Verbasend genoeg bespreek König die kwessie van selfdegeslagseks – waaroor Paulus in ‘n sekere konteks bepaalde uitsprake gemaak het – nêrens aan nie. Was Paulus nie, ironies genoeg, in hierdie verband opnuut “wetties” nie?”

Nou in die lig van die lengte van die resensie, wonder mens – ongeag al die mooi woorde oor die werk van König deur Gaum – of die hoofdoel van Gaum se resensie dalk nie juis hierdie ‘een puntjie van kritiek’ op die boek is nie.  Hy fokus op ‘n bepaalde aspek van König se boek, nl. dat Paulus sogenaamd die ‘spanning’ tussen die Jerusalem gemeente en die nie-Joodse gemeentes opgelos het, dat Paulus “die ‘indringer-apostel’, die evangelie van die dwinglandy van die Wet ‘gered’ het” en dan kom die steekpuntjie, ek bedoel, die ‘een puntjie van kritiek’.

En natuurlik is daardie ‘een puntjie van kritiek’ sekerlik ook gemik op die ‘wettiesheid’ van vandag, waarvan ons blykbaar ook ‘gered’ moet word, bv.

– die ‘wettiesheid’ van sake soos die vrou in die besondere ampte (1 Kor.14:34-40; 1 Tim.2:11-15), dit is nou spesifiek die GKSA wat eintlik nog moet ‘bykom’ by die anders susterskerke (die GKSA het nou vêr agtergeraak na hul onlangse spesiale sinode in 2016); en dan,

– veral die ‘wettiesheid’ van die ‘anti-gay homoseksuele agenda’ wat nog oor is in die NG kerke, want Sodom en Gomorra moet nie net verdra word nie, maar heeltemal aanvaar, verwelkom en kerklik bevorder word.

Dit is natuurlik God se Wet, Paulus se NT briewe, en die Woord in die algemeen wat vir Gaum en ander ‘n groot probleem is in ons tye, wat inderdaad verdraai moet word (2 Tim.4:3,4), om sake soos die vrou in die besondere ampte (1 Kor.14:34-40; 1 Tim.2:11-15) en die homoseksuele agenda (Gen.19; Lev.18:22; 20:13; Rom.1:25-32; 1 Kor.6:9-11; 1 Tim.1:10, ens.), goed te praat en te ‘verkoop’ vir die kerke en die samelewing, alles in die naam van godsdiens en kerk.

Maar ja, dit is wel vreemd waarom König nie Paulus oor homoseksualisme aanspreek nie, mens kan net wonder hoekom nie, juis omdat die onderwerp oor homoseksualisme nou so aktueel is ? Moontlik is dit omdat hy dalk by ‘n meer behoudende gehoor ook sy boek wil laat verkoop, ek weet nie ?

Sy standpunt oor homoseksualisme is egter reeds bekend, behalwe as dit onlangs weer verander het? In my bespreking van drie van König se boeke (Die Evangelie op die Spel; Wat is reg? Weet iemand dalk?, en, Radikaal anders soos Jesus), het ek (in 2009) as volg geskryf spesifiek met verwysing na sy standpunt oor homoseksualisme, wat ek nou deels weer hier plaas met enkele veranderinge:

Adrio König oor homoseksualisme

“Na alles wat ons hierbo gelees het, is ons nie verbaas om te hoor uit König se VK (verantwoordelike kritiek) teologie, dat hy glo dat mense homoseksueel ‘gebore’ word nie.

Romeine 1 se veroordeling van homoseksualisme (v.26,27), was volgens König teen die destydse situasie van ‘ongelowige’ homoseksualiste wat die ‘waarheid verruil het vir die leuen’ (en), skryf König verder:

“Dit bring ons by die basiese verskil met vandag. Dit is duidelik dat Paulus hier ‘n besondere groep mense in die oog het wat onder ‘n besondere oordeel van God geleef het, én verder het hy nie die moontlikheid oorweeg dat homoseksuele mense gelowiges kan wees nie. … Dit bring ons by die basiese vraag: Is moord en diefstal nie van ‘n ander aard as homoseksualiteit nie? Moord en diefstal benadeel ander mense. Dit rand hul menslikheid aan. Maar ons kan dit nie van die verantwoordelike uitlewing van homoseksualiteit sê nie. Twee mense kan homoseksueel in ‘n vaste liefdesverhouding leef. As hulle getrou aan mekaar is, bied hul tog aan mekaar dieselfde geborgenheid as twee heteroseksuele mense, of hoe ?”

Hier hoor ons die verleier se stem baie duidelik.

Is dit ook so dat God gesê het: “En God het die mens geskape na sy beeld; na die beeld van God het Hy hom geskape; man en vrou het Hy hulle geskape. En God het hulle geseën, en God het vir hulle gesê: Wees vrugbaar …” (Gen.1:27,28)

Teenoor hierdie leuens van König, leer die Skrif:

9 Of weet julle nie dat die onregverdiges die koninkryk van God nie sal beërwe nie? 10 Moenie dwaal nie! Geen hoereerders of afgodedienaars of egbrekers of wellustelinge of sodomiete of diewe of gierigaards of dronkaards of kwaadsprekers of rowers sal die koninkryk van God beërwe nie. 11 En dit was sommige van julle; maar julle het jul laat afwas, maar julle is geheilig, maar julle is geregverdig in die Naam van die Here Jesus en deur die Gees van onse God.

En wat nou as gemeentes verskil oor homoseksuele ampsdraers ?

Maklik, sê König, laat elke gemeente self besluit, of hul dit beskou as sonde of nie, en dan daarvolgens elkeen ‘n besluit neem.

In die boek, Wat is reg, Weet iemand dalk?, is König ook baie besorg en verontrus oor die “Krimpende Christendom” [348], soos hy bekommerd is oor die Liberalisme wat die kerkbanke gaan laat leegloop, asook die invloed van veral ‘sagte’ liberalisme op kerke en deur teologiese skole.

Maar, as ‘n mens kyk na bogenoemde sake, dan is ons as gereformeerdes se besorgdheid juis dat die VK teologie van König deel van die probleem is, en nie die oplossing nie ! 

As jy dit kan regkry om aborsie en homoseksualisme te regverdig, selfs vanuit die Skrif, dan bevestig dit alles opnuut dat VK teologie is, soos hierbo genoem, niks anders as net nog ‘n reaksionêre teologie en idee wat sy ontstaan en lewe kry uit samelewingstendense, en nie die Bybel en die Christelike geloof nie.

Die evangelie aan mede-sondaars soos homoseksuele persone en mense wat hul babas wil aborteer, is inderdaad op die spel (soos die titel van een van König se boeke dit stel!).

Nie net hulle wat die liggaamlike opstanding van Christus (en dus die evangelie) ontken nie, maar ook hulle wat die Skrif verdraai sodat mense in hul sondes bly, en hul bv. nie bekeer van hul homoseksuele gedagtes en leefwyses nie, is besig om die evangelie in sy wese aan te tas (Gal.5:13).

Dit is, of dit so bedoel word of nie, ‘n verwerping van die krag van Christus se bloed, dit leer mense dat hulle in hul “sonde (kan) voortbly, sodat die genade meer kan word” (Rom.6;1,2), en dat hul nie die sonde moet aflê en hoe langer hoe meer moet afsterwe nie (Rom.6 en 7), soos ons almal met ons oorblywende sondes en stryd teen moedswillige moet doen nie (Kol.3:5-17).

König se VK teologie, en die liberale standpunt wat hy kritiseer, verwerp ongelukkig albei die evangelie wat ‘n “krag is tot redding vir elkeen wat glo” (Rom.1:16), asook ‘n evangelie wat vrug dra, nie in volmaaktheid nie, maar in dankbaarheid hoe langer hoe meer (sien HK Sondag 44) .

König verwerp ongelukkig die dodelike erns van 1 Kor.6:9,10 … maar nog erger … hy verwerp ook die soewereine goddelike genade in Jesus Christus, van die volgende vers, vers 11, “en dit was sommige van julle, maar julle het jul laat afwas, maar julle is geheilig, maar julle is geregverdig in die Naam van die Here Jesus en deur die Gees van ons God.”

Die ware Evangelie, is ‘n evangelie van regverdiging wat nie anders kan as om heiligmaking tot gevolg te hê nie (Ef.1:4-6; 1 Kor.1:30,31; Rom.6-8; sien HK, v/a 64).

Dit klink daarom meer asof König se hoogste gesag, besorgdheid en belang nie die bewaring van die suiwere evangelie is nie, maar eerder die handhawing van die goddelose SA Handves van Menseregte in ons huidige moderne demokraties feministiese samelewing is.

Dit is nie suiwere teologie nie, maar eerder sosiologie wat sy lees van die Skrif bepaal.

Uit König se boek(e) is dit duidelik dat hy afskeid geneem het van die ‘beperkings’ van die gereformeerde belydenis.

Hy skryf : “Ons dink vandag eenvoudig anders oor die Bybel as die Kerkhervormers, en ons het ‘n magdom nuwe insigte in die Bybel en in die tyd en omstandighede rondom die Bybel gekry. Hierdie insigte maak ons gevoeliger vir probleme in verband met die Bybel self, en ook ten opsigte van ons tradisionele geformuleerde belydenisse.” [Die Evangelie op die Spel, 19]

Weereens, wat was die oorsaak van König en die VK teologie se ‘vernuwing’ in die teologie en hoe hul na die Skrif, die Christelike geloof en die gereformeerde belydenis kyk ?

Nee, nie die Skrif self nie, maar hul ‘sosio-historiese’ omstandighede, hulle het vir hul ‘n eie unieke ‘gemeente-teologie’ oftewel nuwe SA teologie ontwikkel, alles weereens op ‘n reaksionêre wyse:

“Die dekades lange stryd teen apartheid het ons as groep geleer om die Bybel in sy groot samehange te lees, om verbande te respekteer, en om erns te maak met wat regtig in die Bybel staan, en ons nie te verlaat op ‘die klank van die woorde’ nie. Dit het ons ook geleer om krities teenoor die kerklike en teologiese tradisies te staan. Dit het telkens geblyk dat diep gewortelde oortuigings hoegenaamd nie op vaste Bybelse fondamente gestaan het nie.”

Ten einde, wil König net ‘n “algemeen Christelik(e)” geloof oorhou, gestroop van die ‘engheid’ van die gereformeerde belydenis en geloof. Die ‘evangelie’ moet bewaar bly, maar die ‘verpakking’ kan maar gaan, wat die Bybel betref.

…. Saam met prof. Adrio Konig, is ons besorg oor die teologiese en kerklike verval, ook soos dit veroorsaak word deur die liberale teologie, die harde en die sagte vorms daarvan.

Ons kan as gereformeerde gelowiges egter nie opgewonde raak oor sy ‘alternatief’ nie, die verantwoordelike kritiek teologie nie, want ook deur hierdie teologie is die Evangelie inderdaad op die spel. 

Dit bou maar op dieselfde basis as die teologiese liberalisme, soos deur die verligtingsdenke en teologie gestuur word, met die ‘hoër kritiek’ metode as skêr om die Bybel uitmekaar te versnipper. Die Verantwoordelike Kritiek beweging is ‘n reaksionêre verligtings-ideologie, wat eindig in ‘n onverantwoordelike onkritiese akkommodering van die humanistiese tydsgees, soos dit vandag tot uiting kom in die (post)moderne feministiese demokratiese menseregte bedeling in die Nuwe SA.

Dit blyk dat die VK teologie en teoloë ook al meer bande breek met die konfessionele wortels van ons gereformeerde geloof, al is dit net op ‘n baie stadiger en meer subtieler trant, binne die kerklike strukture, as die liberalisme wat dit konsekwent volspoed doen.

Gereformeerde gelowiges sal daarom goed doen om hul eerder te vereenselwig met die VK teoloë se ‘fundamentalistiese’ voorvaders, soos bv. prof. EE van Rooyen, wat in sy kommentaar op die Nederlandse Geloofsbelydenis, spesifiek oor artikel 5 (Die Gesag van die Heilige Skrif) skryf, waarmee ek afsluit (kursief bygevoeg):

“Op die algehele geloofwaardigheid (van die Bybel) druk die Belydenis met hierdie woorde:

,,En ons glo sonder enige twyfel alles wat daarin vervat is, en dit nie juis omdat die Kerk hulle aanneem en as sodanig beskou nie, maar in sonderheid omdat die Heilige Gees in ons harte getuig dat hulle van God is, en omdat hulle die bewys daarvan in hulleself het.”

… Die omvang van die geloofwaardigheid: dit geld die Bybel in sy geheel, en elke boek afsonderlik in al sy dele. Die geskiedverhale, die leerstellige uitsprake, die voorsegginge, die sedelesse, ens., is almal waaragtig en geloofwaardig. Dit alles kan en moet ook sonder enige twyfeling of onsekerheid deur die gereformeerde belyder aanvaar word. God almagtig is ‘n God van waarheid. Sy Gees wat die Bybelboeke ingegee het, is ‘n Gees van waarheid, en ‘n Gees wat ook die Bybelskrywers in alle waarheid gelei het.

En daarom is die Bybelboeke dan ook van begin tot end geheel en al geloofwaardig. Die mense egter wat net die s.g. gedeeltelike ingewing van die Bybelboeke leer, dit wil sê dat net die godsdienstige en sedelike gedeeltes van die Bybel ingegee sou wees, kan nie hierdie vyfde artikel met ‘n goeie gemoed onderteken nie. En as hulle dit tog doen, is hulle huigelaars. Hulle hoort eintlik in ‘n gereformeerde kerkverband nie tuis nie.”

Sien die volledige boekspreking van prof. Adrio König se boeke, hier:

Is die Evangelie op die Spel ? – Inderdaad ! 

_____________________

Sien gerus die volgende boeke oor Paulus:

Paulus: Ontwerp van zijn theologie, prof. Herman N. Ridderbos (beskikbaar in Nederlands en Engels)

Paulus: Pionier voor de Messias van Israël, dr. Jakob van Bruggen (beskikbaar in Nederlands en Engels)

Paul: Missionary Theologian, dr. Robert L. Reymond

JY MAG NIE DOODSLAAN NIE

In tye waarin moord, van aborsiemoorde tot plaasmoorde tot selfmoorde al meer deel van ons alledaagse lewe word, en baie veral die eerste en laasgenoemde soort van moorde probeer goedpraat, is hierdie ‘n goeie artikel om te lees:

Selfmoord, kindermoord en plaasmoord, ds. JFK Mulder

Die Bybel leer ons inderdaad:

“Want hy wat my vind, het die lewe gevind en verkry ’n welbehae van die HERE. 36 Maar hy wat my mis, benadeel sy eie lewe; almal wat my haat, het die dood lief.” – Spr. 8:35-36.

En Jesus se koms, wat alles kom verander het, word in sy eie woorde as volg verwoord, ongeag hoe swaar dit na gees en liggaam ookal mag gaan in hierdie lewe:

10 Die dief kom net om te steel en te slag en te verwoes. Ek het gekom, dat hulle lewe en oorvloed kan hê. 11 Ek is die goeie herder. Die goeie herder lê sy lewe af vir die skape.” – Joh. 10:10,11.

Lees ook my eie artikel oor die tragiese saak van selfmoord, veral die storie wat ek daaroor geskryf het om mense wat daarmee worstel te help, as ‘n medestryder wat ook deur die dal van doodskaduwees gegaan het (sien die einde van die blog artikel):

In Christus is alles nié tevergeefs nie

6 Want toe ons nog swak was, het Christus op die regte tyd vir die goddelose gesterwe.  7 Want nouliks sal iemand vir ‘n regverdige sterwe vir ‘n goeie mens sal iemand miskien nog die moed hê om te sterwe  8 maar God bewys sy liefde tot ons daarin dat Christus vir ons gesterf het toe ons nog sondaars was. – Romeine 5

ONS VERLOSSING DEUR CHRISTUS IS VANUIT

DIE EWIGHEID BELOOF DEUR DIE VADER

Lees: Titus 1:1-5 en 2:11-15

Teksvers: “Paulus, ‘n dienskneg van God en ‘n apostel van Jesus Christus, volgens die geloof van die uitverkorenes van God en die kennis van die waarheid wat na die godsaligheid is, in die hoop van die ewige lewe wat God, wat nie kan lieg nie, van ewigheid af beloof het” – Titus 1:1,2

Preekopname (GK Carletonville, 2017-04-16):

Aflaai: Titus 1:1-5 (deel 1) – regs kliek en dan ‘save as’


Preeknotas (let wel, dit is net notas, die volledige preek is die opname hierbo):

Geliefdes in ons Here Jesus Christus,

Deur wie en waar is oorsprong, van ons gemeenskaplike geloof,

soos Paulus dit daar noem in vers 4 ?

Wanneer het ons christelike geloof,

wat ons ook hier bely, elke Sondag begin, en deur wie ?

Het dit alles eers begin toe Jesus gebore is as mens op aarde uit die maagd Maria ?

Of dalk toe Moses die wet ontvang het op die berg Horeb ?

Of was dit dalk toe God met Abraham en sy nageslag die genadeverbond gesluit het?

Of dalk reg in die begin van die geskiedenis, met Adam en Eva ?

Wel, geliefdes, al daardie belangrike gebeure, elkeen met sy doel en plek,

is en was nie die oorsprong van ons gemeenskaplike Christelike geloof nie.

Ons wil vanoggend opnuut hoor dat ons geloof gaan terug,

en het sy oorsprong in die Here, God Drie-enig self voor die grondlegging van die wêreld.

Dit wat ons in die besonder hoor daar in vers 2,

“in die hoop van die ewige lewe wat God, wat nie kan lieg nie, van ewigheid af beloof het

En ons wil daaruit opnuut leer, dat

1 die sekerheid van ons geloof nie lê in onsself en ons eie kragte en werk nie, maar in God se wonderlike raadsplan van redding van sy kerk, sy uitverkorenes.

2 Dit gee ons ook die troos dat sy reddingsplan deur die hele geskiedenis nooit maar nooit sal misluk nie, omdat die Here nie kan lieg nie, Hy sal sy geliefdes elkeen red.

Ons tema is dus, as ons die Woord verkondig uit hierdie eerste vier verse:

ONS VERLOSSING DEUR CHRISTUS,

IS VAN EWIGHEID AF BELOWE DEUR DIE VADER

Paulus skryf hierdie brief aan sy seun in die geloof, Titus, v.4.

Hy het vir Titus agtergelaat op die eiland Kreta om die kerk wat daar begin het, deur Paulus se sendingwerk, verder te organiseer, sien v.5

Hy moet ouderlinge aanstel om die kerke te lei en te regeer,

sien die res van hoofstuk 1, maar dan ook die gemeente verder toe te rus

met God se Woord sodat hul in die woorde van 1 Tim.3:15,

sal weet hoe hul hul moet gedra in die huis van God,

en as kinders van God lewe in hul verskillende roepinge en take,

dit sien ons in hfst 2 en 3.

Maar dit is nou belangrik om te let op hoe begin Paulus hierdie brief,

geinspireer deur die Gees van God, aan Titus,

en deur Titus aan die gemeente,

(en natuurlik ook vir die kerk, gelowiges vir alle eeue, ook ons vandag).

Paulus begin deur sy naam te noem, en dan wys hy op drie sake:

1 Eerstens, in wie se diens hy staan, en aan wie hy self behoort, nl. aan die Here, aan God self.

Hy is ’n dienskneg van God, hy behoort aan die Here, nie aan homself

of iemand anders nie.

Soos ’n Jakob, Moses, Josua en David voor hom, saam alle gelowiges, die kerk dus, is hy ook ’n dienskneg van God, ’n slaaf van God, totaal toegewy aan sy Meester.

2 Tweedens, wys Paulus daarop dat hy ’n apostel is van Jesus Christus.

Apostel wys op een wat geroep is, en gestuur word om sy Meester,

om Christus se wil bekend te maak, nie sy eie nie.

In Hand 9 lees mens van daardie unieke roeping van Paulus.

Hoe die Here hom in die besonder uniek, saam die ander aspostels geroep het met ’n unieke eenmalige gesag om God se wil aan ons te openbaar.

En nou, heel konkreet, as Paulus die brief so begin,

dan sê hy vir Titus, maar dus ook die ouderlinge en die gemeentes

in Kreta, maar dus ook deur die hele kerkgeskiedenis,

met watter gesag hierdie brief en sy inhoud na hulle toe kom.

Dit is die woorde van die Here deur sy apostel,

dit kom met die Here se gesag, en moet so aanvaar word.

So het Paulus, saam met die ander Apostels daardie unieke

eenmalige buitengewone amp gehad,

totdat die kerk gevestig was, en daar later niks anders oorgebly het

as die gewone besondere ampte van leraar, ouderlinge en diakens

en natuurlik almal wat in die amp van gelowige is nie.

Konkrete toepassing vir ons tyd:

daar is glad nie meer buitengewone Apostels nie,

die Apostel kerke is dwalends,

en daar is ook nie meer Apostels wat die Here stuur nie,

ook nie hulle wat meen die Here stuur hul nou in die besonder

om SA te red deur groot samekomstes en aksies en tekens en wonders nie.

Die Here spreek deur sy Woord en Gees,

en regeer deur die ouderlinge soos ons sien hier Paulus leer (v.5 ev, sien ook 1 Tim.3 en 5)

3 Die derde saak waarop Paulus dan wys, is die doel van sy

diensknegskap aan die Here, en sy apostelskap van Christus,

en dit lees ons in die tweede deel van vers 1 (lees):

Dit behels twee sake wat onlosmaaklik verbonde is aan mekaar:

En hier moet ons let op ’n paar vertaling kwessies van vers 1.

Die doel van Paulus se hele roeping en bediening,

is “ter wille van” die geloof van die uitverkorenes,

en die kennis van die waarheid “wat lei” tot godsaligheid.

Die OAV is heeltemal reg volgens die oorspronklike woorde,

maar daardie woorde ‘volgens’ en ‘wat na’ ….,

beteken en kan moontlik nog duideliker vertaal word,

as dat Paulus daar sê, die doel van sy bediening

is dat hy as instrument van God gebruik word,

om die uitverkorenes van die Here tot geloof te bring onder al die volke.

En dan as vrug en gevolg van hierdie redding in Christus,

volg dan ’n lewe volgens die waarheid,

waarin die Evangelie wesentlike sentraal is,

wat as vrug het ’n godsalige lewe,

’n lewe wat – en dit is waarop die woord godsalige dui –

die uitverkorenes nou weer in eerbied en ontsag vir die Here lewe.

Wat die eerste aspek betref, kyk hoe stel Paulus sy roeping en bediening

ook daar in 2 Tim.2:10,

Daarom verdra ek alles ter wille van die uitverkorenes, sodat hulle ook die verlossing wat in Christus Jesus is, kan verkry met die ewige heerlikheid. 

En wat is die vrug van die redding betref, ’n heilige godsalige lewe,

dit het ons gelees daar in Tit.2:11-15:

die reddende genade leer ons om nou hoe langer hoe meer godsalig te lewe, die sondes al meer af te lê en heilig te lewe …. ywerig in goeie werke !

En nou kom Paulus in vers 2, en gee die fondament,

EN HIERDIE IS NOU BAIE BELANGRIK OM RAAK TE SIEN

die oorsprong van die uitverkorenes wat tot geloof sal kom

reg deur die geskiedenis soos die Here bepaal, elkeen op sy tyd, klein en groot

en godsalig sal lewe, dit hoor ons daar in vers 2 (lees).

Die hoop van die ewige lewe, wys op ons redding

wat ons reeds in beginsel nou ontvang deur die wedergeboorte,

maar dit wys ook heen na om by God self te woon eendag

as die wederkoms plaasvind, die volkomenheid gekom het

en die ewige geluksaligheid volkome aanbreek.

Dit het ons ook daar gelees in Tit.2:13 (lees)

Maar, waarin is die ewige lewe (wat alles van ons geloof verteenwoordig) gegrond, waar het dit sy oorsprong ?

Vers 2: in die Here self wat nie kan lieg nie, en wat Hy van ewigheid beloof het.

Anders gesê: wat Hy voor die tyd bepaal het, vasgestel het, verorden het, sy goeie raadswil.

Kyk hoe stel die Skrif dit op ander plekke, van die Here se besluit vanuit die

ewigheid wat die geskiedenis bepaal,

dus dat die Here reeds voor die grondlegging van die wêreld sy uitverkorenes,

sy kerk, sy gelowiges se redding bepaal het:

6 Ek tog het my Koning gesalf oor Sion, my heilige berg. 7 Ek wil vertel van die besluit: Die HERE het aan My gesê: U is my Seun, vandag het Ek self U gegenereer. – Psalm 2

4 Die HERE het gesweer, en dit sal Hom nie berou nie: U is priester vir ewig volgens die orde van Melgisédek. – Psalm 110

4 soos Hy ons in Hom uitverkies het voor die grondlegging van die wêreld om heilig en sonder gebrek voor Hom in liefde te wees, 5 deurdat Hy ons voorbeskik het om ons as sy kinders vir Homself aan te neem deur Jesus Christus, na die welbehae van sy wil, 6 tot lof van die heerlikheid van sy genade waarmee Hy ons begenadig het in die Geliefde.  – Efesiërs 1

9 wat ons gered en geroep het met ‘n heilige roeping, nie volgens ons werke nie, maar volgens sy eie voorneme en genade wat ons van ewigheid af in Christus Jesus geskenk is 2 Tim.1

Op grond van hierdie en ander verse,

het die kerk van Christus bely wat ons noem die ‘vrederaad’ van God,

of verbond van verlossing wat gemaak is tussen die Persone van die Drie-eenheid, in die besonder die Vader en die Seun van God,

voor die grondlegging van die wêreld, om ’n volk deur die geskiedenis

te red en te heilig tot sy eer in Christus,

wat die Heilige Gees bewerk en toepas in die tyd.

(sien die aanhaling hier onder die preek oor die ‘vredesraad van God’ deur prof PJS De Klerk).

En Paulus wil Titus, en elke gelowige, en elke prediker en evangelis

en ons vandag bemoedig en versterk ook met hierdie woorde.

Dat ons ook sal besef die kerk is die Here se plan,

dit sal nie misluk nie, want Hy kan nie lieg nie, v.2 (sien Hebr.6:18),

Hy bly getrou (1 Kor.1:9).

Hy sal red en sal heilig wie Hy van ewigheid verorden het as sy kinders.

Maar, hierdie reddingsplan, wat Christus volbring het aan die kruis,

moet nou toe gepas word deur die hele geskiedenis,

en dit vind plaas deur die Here se Gees en Woord.

 

En dit is wat Paulus dan ook daar op wys in verse 3,

… en op die regte tyd sy woord bekend gemaak het …

en wat hy Paulus nou verkondig, en Titus moet verkondig,

en die kerk deur die eeue moet verkondig,

EN ONS MOET VERKONDIG.

Wat is bekend gemaak op die regte tyd ?

Die vervulling van al God se beloftes van die OT in en deur Christus

Die OT se uitverkorenes het dit nie gesien nie (1 Petr.1:10-12),

hulle het die evangelie gehad maar in skadus en heenwysings,

en het geglo en is gered deur wat Christus sou kom doen (HK v/a 19).

Nou, dus met Christus se koms is alles vervul, dit is volbring

die beloftes is vervul, die realiteit is nou eens en vir altyd hier.

Nou moet die Woord, die Belofte, orals tydig en ontydig verkondig word,

omdat die liefde van Christus ons dring,

omdat ons lief is vir ons naaste wat verlore is,

ons wil hê die getal van die uitverkorenes moet vol raak,

ons wil God eer,

maar ook, omdat ons Koning en Verlosser ons beveel,

kyk daar in vers 3: ooreenkomstig die gebod van God.

En as dankbare kinders omhels ons nou sy gebod aan ons,

is dit nie vir ons ’n las nie.

Kyk hoe stel Paulus ook sy roeping daar in 1 Kor.9:16,

Want as ek die evangelie verkondig, is dit vir my geen roem nie; want die dwang is my opgelê, en wee my as ek die evangelie nie verkondig nie! 

Geliefdes, volgende keer gaan ons verder, en wil ons veral let op die belangrike verhouding tussen ewigheid (v.2) en tyd (v.3), die vredesverbond en die genadeverbond, ons moet dit regtig goed verstaan,

om die evangelie met krag en liefde te kan verkondig.

Vandag leer ons opnuut van die wonderlike wete en troos,

die Here se reddingsplan lê vas en seker in sy raadsplan,

in sy vredesverbond, vredesraad,

en daarom juis kan ons en moet ons met passie die evangelie orals

verkondig asook die gelowiges toerus met die waarheid wat lei tot die

godsaligheid.

Net ’n laaste toepassing of oproep uit ons teks, v.3

Aan Paulus is die evangelie toevertrou,

kyk net die groot erns wat hy daarmee gemaak het.

Ook aan ons, aan almal is die evangelie in die amp van gelowige toevertrou,

as ouers, as doopouers, as ouderlinge en kerkraad,

wat maak ons daarmee ?

In die komende preke gaan ons juis daarop let wat die Here van ons vra,

as ons kyk na hfst.2 en 3.

Maar om saam te vat,

kom ons luister opnuut na die woorde van Tit.2:11-15 (lees)

Amen.
_________________________

Die Vrederaad

deur prof. PJS De Klerk

(Bron: Die Kosbare Goud (Gereformeerde Geloofsleer), deur predikante van die Gereformeerde Gemeentes in Suid-Afrika, bl.61,62)

Die hele terrein van die sedelike lewe staan onder die raad van God. Dit wil nie sê dat daar ‘n skeiding is tussen die natuurlike en die sedelike wêreld nie. Nee, Gods raad gaan oor alle dinge, ook oor die sedelike en ook oor die ewige. Die mens is met sy sedelike vryheid en verantwoordelikheid opgeneem in die raad van God. Hy het selfs die sonde in sy raad opgeneem, maar Hy is nie die outeur of werkende oorsaak van die sonde nie. Hy maak selfs die sonde diensbaar aan sy glorie.

Nadat ons nou oor die raad van God in die algemeen gehandel het, kom ons tot die beskouing van sy raad in enger sin. Ons het gesien dat die algemene raad van God, waarin alles beslote lê, hom verwerklik in die tyd deur die voorsienigheid. Die naam predestinasie egter is ook gebruik vir al die besluite van God omtrent alles wat in die tyd sal geskied. Hier val predestinasie saam met die raad van God. Tog dink ons by predestinasie gewoonlik aan daardie deel van sy raad wat betrekking het op die ewige staat van sy redelik-sedelike skepsele. Die predestinasie is dus die ewige besluit, wat tot voorwerp het die ewige wel en wee van sy redelike skepsele, van mense en engele.

Hierdie predestinasie val dan in twee dele uiteen: die uitverkiesing tot die lewe en die verwerping tot die verderf. Op die uitverkiesing gaan ons hier nie verder in nie, omdat daaroor in ‘n afsonderlike verhandeling gehandel word. Hier wil ons net daarop wys dat die uitverkiesing die spesiale toepassing van die raad van die Here is, wat betrekking het op ons ewige staat en op die middels wat daartoe lei.

Onder uitverkiesing verstaan ons die besluit van God, waarin Hy ‘n sekere menigte mense van ewigheid af tot die ewige lewe bestem het. Hierdie raad, waarin die barmhartige God sy uitverkorenes aanwys, die Borg en Saligmaker bestel en alle middels van die genade bepaal, word genoem die raad van versoening, die vrederaad, die heilsraad of die raad van behoudenis. “God het ons in Jesus Christus uitverkies voor die grondlegging van die wêreld” (Efes. 1:4). “God het ons van die begin af verkies tot verlossing deur heiligmaking van die Gees en deur geloof in die waarheid” (2 Thess. 2:13).

En die apostel getuig in 2 Tim. 1:9 dat God ons gered en geroep het met ‘n heilige roeping, nie volgens ons werke nie, maar volgens sy eie voorneme en genade, wat ons geskenk is in Christus Jesus van ewigheid af. Duideliker kan dit seker nie gestel word nie. Wil u dit nog duideliker hê, luister dan verder na die apostel. Hy sê in Efes. 1:5, 6 dat God ons voorbeskik het om ons as sy kinders vir Hom aan te neem. Hy het ons begenadig in die Geliefde, in wie ons die verlossing deur sy bloed het. Hierdie raad (besondere raad), waarin die ewige verkiesing van die uitverkorenes vaslê en waarin die verordinering van die Middelaar en alle middels van die genade vasgestel is, is die vrederaad. Hierdie vrederaad is also die raad waarin die drie persone van die drie-eenheid in die ewigheid besluit tot die werk van die verlossing.

Soos die algemene raad van God hom deur die voorsienigheid verwerklik in die tyd, so verwerklik die vrederaad hom ná die sondeval in die genadeverbond. Die geheim van die ewige verkiesing word ontsluier deur die toebrenging tot die saligmakende geloof, tot kragdadige bekering in die hede van die genade: slegs hulle kom tot die saligmakende geloof wat in die raad van God verordineer is tot die ewige lewe. In die heils- of vrederaad is besluit tot hul saligheid, en in die genadeverbond word die saligheid in die praktyk van die godsaligheid uitgewerk. Uit die vrederaad vloei die waters van die lewe op die bedding van die genadeverbond.

Hoe heerlik is die vrederaad! Dis ‘n peilloos-diepe gedagte dat ons in Christus uitverkies is voor die grondlegging van die wêreld. En daarom is daar alleen op hierdie fondament vaste hoop op ‘n ongestoorde vreugde in die ewige saligheid. Deur die goddelike eenheid van die raad van die welbehae en die vrederaad is dit die evangelie: “My raad sal bestaan en al wat My behaag, sal Ek doen.”

Nog net een gedagte. Sommige noem die vrederaad die vredeverbond van God drie-enig met die Middelaar, in onderskeiding van die genadeverbond van God met die uitverkorenes. Ons verkies liewer om te spreek van een genadeverbond, waarin ons dan onderskei tussen die verwerwing van die heilsweldade deur Jesus Christus, wat Hoof en Middelaar van die verbond is, en die toepassing van daardie heilsweldade deur die Heilige Gees. Die verwerwing van die saligheid begin in die ewigheid, en die toepassing neem ‘n aanvang in die tyd en het onderskeie bedelinge. In die genadeverbond mag die gelowiges nooit een enkele oomblik buite Christus beskou word nie.

In die vrederaad stel die Vader die eis van voldoening vir die bedrewe kwaad van die uitverkorenes, die Seun bied Hom gewillig aan as Borg en Middelaar vir hulle wat die Vader aan Hom gee, en die Heilige Gees sal die genadewerk toepas en verwerklik in die verloste uitverkorenes. Die drie persone besluit elkeen na sy goddelike werk. Dit vind sy oorsaak in die verbondsverhouding waarin die drie persone lewe.

Ten slotte wil ons net daarop wys dat ons hier in verband met die raad van die welbehae en die vrederaad verborge dieptes het, waarop ons nie verder kan ingaan nie. Ons het net te doen met dinge wat God aan ons aangaande sy raad geopenbaar het. En al verstaan ons sy gedagtes nie, tog wil ons met Dawid uitroep: “Hoe kosbaar is vir my u gedagtes, o God!”

Posted by: proregno | April 27, 2017

Die waarheid maak vry (Joh.8:32,36)

“Foutiewe teorieë oor die waarheid veranker die waarheid nie in God nie, maar in die mens of die wêreld.  Die gevolg hiervan is dat die waarheid betwyfel of verwerp word, of dat dit as iets subjektief opgevat word, of dat daardeur die verstand (of rede) van die mens tot afgod vervals word.  Foutiewe vryheidsteorieë veranker ewe-eens menslike vryheid nie in God nie, maar in die mens.  Hiervolgens handhaaf sommige dat die mens sy vryheid aan homself en sy eie-aard alleen te danke het, d.w.s. dat die grond van menslike vryheid in die mens self rus; ander egter handhaaf dat waar die mens nie hierdie soort vryheid deelagtig kan wees nie, hy daarom ʼn speelbal moet wees van blinde aardse kragte of van onvernietigbare aardse wette of selfs van die noodlot..” -HG Stoker

Dit is vandag Vryheidsdag, 27 April 2017. Die wêreld beloof ‘n valse vryheid wat vreemd is aan die Christelike geloof. Iemand kan alle soort van burgerlike en politieke vryheid besit, maar nog steeds ‘n slaaf orals wees. Aan die anderkant is daar hulle wat die vryheid wat ons in Christus deur die geloof ontvang het, glad nie in verband wil bring met die totale lewe waarin die Here ons geplaas het nie.

Ek plaas graag prof. dr. HG Stoker se besinning oor ware vryheid hier vir verdere besinning, soos dit in die Kerkblad verskyn het in 1944 en verder. Hy wys op al die valse vryheidsbeloftes en waar ware vryheid gevind word: die waarheid (Joh.8:32-36; 14:6; 17:17).

DIE WAARHEID MAAK VRY

deur prof. HG Stoker 

Die Kerkblad                            22 September 1944:14

In ons tyd, die tweede kwart van die 20e eeu, word die mite op ʼn besondere wyse verheerlik en as voorwaarde van en waarborg vir vryheid aangeprys.  Hierteenoor moet ons stel dat nie die mite nie, maar die waarheid vry maak en dat die mite verslaaf.

Gewoonlik word onder mites verstaan verhale van primitiewe volke oor helde, halfgode en gode uit die pre-historiese tydperk.  Hierdie verhale behandel die oorsprong van die wêreld van die gode en van die mense; hulle beeld bonatuurlike en allerhande onredelike gebeurtenisse uit; maar in hulle kom in ʼn wesentlike sin godsdienstige lewens- en wêreldbeskouinge tot uitdrukking.

As egter iemand soos prof. Hepp die Evolusieteorie as ʼn mite bestempel, — en heeltemal tereg ook! – dan word aan die woord “mite” ʼn ruime betekenis geheg.  In hierdie verhandeling sluit ons ons by so ʼn ruimer betekenis van die woord aan en verstaan ons onder mites nie net die godsdienstige verdigsels van primitiewe volke nie, maar enige soort van religieuse verdigsel waardeur die mens (ook in ons tyd) die dieper sin en doel van sy oorsprong, bestaan, bestemming, doen en late vertolk.

In ons tyd hoor ons van die Fascistiese mite van die herlewing van die oud-Romeinse Imperium, van die Nasionaal-Sosialistiese mite van die rassuiwer en bloedbepaalde volksaard en volksbestemming en ons sou die Bolsjewistiese (deur ekonomiese kragte en wette gewaarborgde) utopieë of toekomsparadys ook wel ʼn mite kon noem.  Ons hoor dat dit nie saak maak of dergelike mites waar of vals is nie, solank daar maar in hulle geglo word, want deur die geloof kom die inspirasie en dadekrag.

Dat hierdie mens van die 20e eeu in mites glo, is nie van hom tiperend nie, want in elke eeu glo die mens daaraan.  Wat egter wel van hom tiperend is, is dat hy hierdie geloof aan die mite verheerlik en hom opsetlik en doelbewus tot die mite-geloof beken.  (Dat hierdie mite-geloof bowendien ʼn geloof aan ʼn nuwe sosiale orde impliseer, laat ek in hierdie verband daar).  Die 18e-eeuse rede-aanbidder (of rasionalis) en die 19e-eeuse verheerliker van die sogenaamde neutrale (en eksakte) wetenskap (of positivis) beskou dit as vernederend vir die mens om aan mites te glo, omdat sy rede die waarheid moet beheers en sy wetenskaplike tegniek die natuurlike oorsake van alle dinge moet opspoor.  Beide besef egter nie dat ook hulle self mites aanvaar, eersgenoemde die mite van die selfgenoegsaamheid (en dus goddelikheid) van die rede en laasgenoemde die mite van die selfgenoegsaamheid (en dus goddelikheid) van die sogenaamde neutrale natuurwetenskap.  So ook het die Liberalis, in die vorige eeu geglo aan die mite van die wonderlike soewereiniteit van die menslike individu, wat self vry en seigneuraal moet besluit wat hy sal glo en wat nie en hoe hy sal handel en hoe nie.

Wie kuns, politieke mag, geld, sekslus, sedelikheid, of wat ook al tot die eintlike en dus diepste sin en doel van die lewe maak, maak van al dergelike verskynsels afgode en hierdie afgodiese singewing aan die lewe word mites sodra ʼn groep mense dit gesamentlik aanvaar.  Want tiperend vir alle mite-vorming en vir alle invloed van die mite op die menslike lewe is ook dat dit sosiaal van aard is omdat die mite as sodanig ʼn sosiaal-religieuse funksie het.

So het elke eeu sy mites.  Maar al hierdie mites wortel in die eerste plek met sy valse profesie waarvolgens die mens tot God verhef word, soos die mitiese beloftes van die slang in die paradys dit stel.

En tog, al is die mite sosiaal-religieuse verdigsel, put dit tog ook uit die algemene openbaring van God.  Daar sou van geen mite krag kon uitgaan, as dit uit louter leuen bestaan het nie.  Die mite gryp (aangepas aan die betrokke tydsomstandighede) ʼn brokstuk waarheid uit, wat dit oordrywe en in ʼn valse lig stel.  Daarom mag ons in ons kritiek op die mite sy waarheidskern nie uit die oog verloor nie, veral nie as ons die krag wat van hom uitgegaan het wil verstaan en sy rol in ʼn bepaalde historiese tydsgewrig as deel van die verwesenliking van die Raadsplan van God wil begryp.

Die mite het nie net ʼn sosiaal-religieuse funksie nie; dit gee nie net ʼn religieuse waardering van wat was en daardeur van wat is en sal wees nie; sy religieuse singewende boodskap is bowendien nie bewysbaar nie en gaan die verstand van die mens te bowe.  Daarom moet aan die mite kinderlik en onkrities geglo word.  Sodra op die mite kritiek uitgeoefen word, verloor dit sy bekoring en gaan van hom geen krag meer uit nie.  Die mite eis vir sy invloed ʼn kritieklose oorgawe aan sy sin, aan die koers en rigting wat hy vir die lewe van die mens bepaal.  Waar daardie oorgawe bestaan, waar aan die mite geglo word, gee die mite aan die lewe van die mens besieling, idealisme en wek dit (veral in krisisse ryp aan nuwe moontlikhede) nuwe durf en daadkrag.  Die geloof aan mites maak helde.

Wie die bostaande analitiese omskrywing van die mite noukeurig gevolg het, sal wel toestem dat die mite in die laaste instansie ʼn surrogaat (plaasvervanger) is vir die besondere openbaring van God en dat die geloof aan die mite by die ongelowige die geloof aan Gods Woord vervang.

As daar dan van die geloof aan die mite krag kan uitgaan, terwyl dit verdigsel is, hoeveel te meer nie van die geloof aan Gods besondere openbaring, wat tog waarheid is?  Maar wat vir ons van fundamentele belang is, is dat die krag wat van die waarheid uitgaan vrymakend is, terwyl die krag wat van die mite uitgaan verslawend is.

Hoe moet ons dit verstaan en hoe moet ons op grond hiervan teenoor die mite staan?  Dit vorm die kernvraag van hierdie voordrag.

Die Kerkblad                            6 Oktober 1944:12,13

Om te verstaan wat met die stelling “die Waarheid maak Vry” bedoel word, sal ons eers moet vasstel wat onder “Waarheid” verstaan moet word, vervolgens wat “Vryheid” beteken en eers daarna kan aangetoon word hoe die Waarheid vry maak.

Min vrae het deur die eeue, in teorie en praktyk, soveel belangstelling geniet as juis die vraag wat “Waarheid” is.  Maar op min vrae is ook soveel uiteenlopende, botsende en verwarrende antwoorde gegee as op hierdie een.  Dit loon die moete om enkele van die antwoorde te behandel.  Want ook deur te verstaan waarom verkeerde antwoorde foutief is, leer ons insien in watter rigting die suiwer antwoord gesoek moet word.

Waarheid bestaan nie.  Daar is nie so iets soos Waarheid nie.  Dit beweer die Nihiliste.  As daar geen waarheid sou wees nie, dan kan hierdie beweringe van hulle ook nie waar wees nie.  Waarom doen hulle dan nog die moeite om te beweer dat daar geen waarheid is nie?

Ons moet daaraan twyfel of Waarheid bestaan.  As iets hom as waarheid aanbied, moet ons betwyfel of dit wel waarheid is.  Dit handhaaf die Skeptisiste.  Natuurlik twyfel hulle self nie aan die waarheid van hierdie beweringe van hulle nie.  As hulle dit tog sou doen, moet hulle hul standpunt prysgee.  As hulle egter, soos hulle dan ook daadwerklik doen, hulle beweringe vir waar hou, weerspreek hulle hulself.  Nie waar nie?

Waarheid mag bestaan, maar ons weet nie of dit die geval is nie.  As waarheid sou bestaan sal ons dit nie kan ken nie.  Dit onderskryf die Agnostisiste.  Hulle moet egter vir hierdie oortuiginge van hulle ʼn uitsondering maak.  Want anders mag hulle selfs dit nie vir waar hou nie.  Glo hulle egter aan hulle beweringe, spreek hulle hulself teë.  Nie so nie?

So blyk die weg van die Nihiliste, Skeptisiste en Agnostisiste bewandel, vir hulle self taamlik glibberig te wees en uiteindelik tot vernietiging van hul eie standpunte te lei.  Ons handhaaf egter teenoor hulle, en wel op grond van Gods besondere en algemene Openbaring, dat waarheid bestaan, glo en vashou.

Waarheid is subjektief.  Nes bv. iets vir my mooi, maar vir jou lelik is – nes bv. dit vir my goed, maar iets anders vir jou goed is – nes bv. iets vir jou aangenaam, maar vir my onaangenaam is – en nes bv. dit vir my nuttig, maar iets anders vir jou nuttig is – so ook is vir my dit waar en vir jou iets anders waar.  So hou elke mens (en elke groep van mense) sy eie waarheid daarop na.  Vir die Protestant is dit waar, vir die Katoliek dàt, vir die Mohammedaan weer iets anders en vir die Boeddhis nog iets anders.  So ook is vir die Liberalis dit waar, vir die Kommunis dàt, vir die Fascis weer iets anders en vir die Nasionaal-sosialis nog iets anders.  So het elkeen sy eie waarheid, en dit maak geen saak dat die waarheid van die een die waarheid van die ander weerspreek nie.  Want waarheid staan in diens van die mens en is net subjektief geldig; die waarheid bestaan nie onafhanklik van die mens nie en het geen objektiewe nie, maar slegs subjektiewe betekenis.  Dit is die oortuiging van die Subjektiviste.

Onder die Subjektiviste is daar een belangrike groep waarop ons in besonder die aandag wil vestig.  Hulle is die Pragmatiste.  Hulle handhaaf dat waar is wat bevrediging gee.  Alles wat nuttig is, alles wat suksesvol is, alles wat vir die mens dienstig is, alles wat die belange van die mens behartig – bevredig die mens en is daarom waar.  Aan dit wat jou bevredig, moet jy glo.  Solank hierdie geloof van krag bly, is dit waar – en verloor dit sy krag, dan word ʼn ander geloof nodig.  Elkeen moet dan ook volgens sy eie geloof lewe en salig word en deur die bevrediging wat dit gee, sy geloof waar maak.

M.i. is dit wel die mees moderne opvatting van waarheid, en sluit dit die beste aan by die teenswoordige verheerliking van die mite.  Want dit waaraan jy glo, omdat dit bevredig, is ten slotte maar jou mite – en hoofsaak is hier, dat jy daaraan glo, daargelate of dit (in ons betekenis van die woorde) waar of vals is.  Want op die bevrediging, die nut, die sukses wat die geloof bied, kom alles aan.  Wat jy met jou geloof uitrig, die suksesse wat jou geloof waarborg en gee, bepaal vir die Pragmatis die waarheid van jou geloof.  ʼn Onvrugbare geloof is waardeloos, d.w.s. waarheids-loos.

Dit is ʼn baie bekoorlike beskouing wat ons in twee vorme aantref.  Die Individualistiese Pragmatisme handhaaf dat waar is wat die enkeling bevredig en wat vir hom nuttig is; die Sosialistiese Pragmatisme (soos die Fasciste en die Duitse Nasionaal-Sosialisme) handhaaf dat waar is wat die belange van ʼn groep (van die staat, van die volk, resp.) dien.  Beide vorme het ʼn subjektiewe opvatting van waarheid; vir die eerste is die subjek die enkeling en vir die laaste is die subjek ʼn groep mense (bv. die staat of die volk).

Teenoor die Subjektiviste handhaaf ons, dat die waarheid nie in diens van die mens staan nie, maar die mens in diens van die waarheid.  Vervolgens dat al moet die waarheid deur ʼn subjek geken word, dit as waarheid onafhanklik van die mens bestaan en dus objektief, bo, teenoor en buite hom staan.  Verder dat nie alles wat my bevredig en in my belang is (of wat my volk of my staat bevredig en in sy belang is), waar is nie – maar inteendeel, dat my belang en die belang van my volk en van my staat deur die waarheid bepaal moet word, deur die waarheid gelei moet word, aan die waarheid onderwerp moet word, die waarheid moet dien en deur die waarheid beoordeel en geoordeel sal word.  Daarom sê ons teenoor die Pragmatiste: nie wat vrugbaar is, is waar nie, maar omgekeerd, wat waar is, is vrugbaar.  Want die waarheid sal seëvier.

ʼn Interessante beskouing van die waarheid is ook die volgende:

2 + 2 = 4.  Dit is so, nie waar nie?  Maar hoekom is dit so?  Dit is die geval omdat die mens nie anders kan dink nie, as dat 2 + 2 = 4 is.  Dit is m.a.w. denknoodwendig.  Ons moet so dink.  Hoekom móet ons so dink?  Omdat die verstand (of die rede) van die mens dit vir hom  sê.  Wat nou jou verstand (of rede) vir jou sê dat jy móet dink, d.w.s. wat denknoodwendig is, is waar.  Waarheid is dus denknoodwendigheid.  So redeneer die Rasionaliste.

Die Rasionaliste maak die waarheid afhanklik van die menslike verstand (of rede); hulle verhef die menslike verstand (of rede) bo die waarheid.  Maar hulle maak sodoende die menslike verstand (of rede) selfgenoegsaam, d.w.s. hulle maak dit tot ʼn afgod.  Daarteenoor handhaaf ons dat die menslike verstand (of rede) slegs ten dele kan ken en die waarheid moet volg en dien en nie uit eie soewereine mag oor die waarheid beskik en kan beslis nie.

Die volgende voorbeeld stel skerp wat ons hiermee bedoel.  My verstand (of rede) kan nie bepaal of so iets soos wonder bestaan nie en kan nog minder wonders verklaar.  Want wonders gaan juis die menslike verstand (of rede) te bowe.  Wie egter (soos die Rasionaliste doen) sy verstand (of rede) daaroor wil laat beslis of wonders bestaan en kan bestaan (of wanneer wonders aanvaar word) die wonders deur sy verstand (of rede) wil laat verklaar, moet sodoende die bestaan van wonders verwerp of (wat dieselfde is) hul eie-aard en wese wegverklaar en wegredeneer.  Hy móet dit doen, omdat die wonders (soos die Heilige Skrif hulle ons leer ken), nie deur die menslike denke begryp kan word nie, d.w.s. omdat die wonders juis die teenoorgestelde van Rasionalistiese denknoodwendigheid is.

Dieselfde geld vir alle waarhede, wat die menslike verstand te bowe gaan.  Waarheid is dus nie hierdie soort van denknoodwendigheid nie.  Dit is nie denke wat oor die waarheid beskik en beslis nie, maar die denke moet in diens van die waarheid staan, ook van daardie waarheid wat die menslike denke te bowe gaan.  Die Rasionaliste span eintlik die kar voor die perd.  Want 2+2 = 4 is waar, nie omdat dit denknoodwendig is nie, maar dit is denknoodwendig omdat dit waar is.  Dit is ons opvatting van denknoodwendigheid, nl. dat wat waar is, deur ons verstand (en rede) aanvaar  móet word, of dit nou ons verstand (of rede) te bowe gaan of nie.  Daarom is vir die gelowige wonders denknoodwendig; hulle is volgens Gods Woord waar en móet daarom aanvaar word, al kan ons hulle nie verklaar nie.

Verwant aan hierdie standpunt is die van sommige Idealiste.  Volgens hulle is waarheid logiese samehang, d.w.s. samehang van denke, samehang van die werklikheid, konsekwensie van denke en konsekwensie van bestaan.  Die waarheid van die denke en van die werklikheid word daaraan geken, dat dit ʼn logiese eenheid is, wat homself nie weerspreek nie.

Ook hier word die kar voor die perd gespan.  Want wat waar is, hang saam, maar nie alles wat saamhang is waarheid nie.  Bv. die wêreldbeeld van Satan is ʼn leuen, maar sou tog kon saamhang en ʼn logiese eenheid vorm.  Bowendien maak hierdie Idealiste die fout dat hulle die logiese denke (die gees van die mens, die idee) tot maatstaf van alle denke en dus tot afgod maak.

Ten slotte nog een teorie in hierdie beknopte bloemlesing van waarheidsteorieë, nl. die sogenaamde ooreenstemmingsteorie, wat ons veral by Kritiese Realiste aantref en wat baie Calviniste ʼn een of ander vorm ook huldig.  Hiervolgens bestaan waarheid in ooreenstemming tussen begrip en ding, tussen gedagte en iets werkliks, tussen denke en syn.  As die mens oor die werklikheid nadink dan het ons twee gegewens, nl. die werklikheid en die gedagtes daaroor.  Hierdie twee moet ooreenstem.  Waarheid is dan hierdie ooreenstemming.

Ware denke is ʼn denke wat met die werklikheid (en met alle openbaringe van God) ooreenstem.  Dis korrek.  Maar waarheid is meer as net dit.  Waarheid bestaan onafhanklik van die denke, bo, teenoor en buite die mens; dit bestaan in die werklikheid; dit bestaan in God; hierdie waarheid moet die mens lei; die mens moet die waarheid dien.  Om al die redes mag ons die waarheid nie beperk tot ooreenstemming van denke en syn nie.  Bowendien moet ook nog onderskei word tussen waarheid en syn en tussen waarheid en werklikheid.

Wat dan is waarheid?

Hierbo het ons die mees bekende teorieë oor waarheid geskets, en aangetoon wat waarheid nie is nie.  Nou kom die vraag, wat waarheid dan wel is aan die orde.

 Die Kerkblad                            3 November 1944:12,13

WAT DAN IS WAARHEID?

Laat ons eers op die woord “waarheid” let.  Want waarheid is prima facie (met die eerste oogopslag) ʼn woord.  ʼn Woord is ʼn waarneembare teken, – ʼn simbool, met ʼn betekenis.  Die betekenisse van woorde verander met die tye.  Die woorde het dus in elke taal ʼn geskiedenis.  Die geskiedenis van die woord “waarheid” in die verskillende tale, werp ʼn interessante lig op ons probleem, nl. wat waarheid is.

Ons woord “waarheid” het ʼn Germaanse oorsprong en het dieselfde wortel as die Duitse woord “bewähren”.  Hierdie geskiedenis dui aan dat waarheid dit sou kan wees wat standhou, wat die proef deurstaan, wat die gevare trotseer.

Die Engelse woord “truth” het uit die Anglo-Saksiese woord “treoth” (wat trou, getrouheid beteken), ontwikkel.  Hierdie geskiedenis dui aan dat die ware die troue, die getroue sou kan wees.

Die Latynse woord “veritas” staan waarskynlik in verband met die Indo-Germaanse stam “ues”, wat aandui dat waarheid oorspronklik kon beteken : die synode (dit wat is), die wesentlike (dit wat wesentlik bestaan).  Insover “veritas” met “vereor” (ek vrees) kon saamhang, sou waarheid kon beteken : die vreeswaardige (by ons bekend deur die uitdrukking : “die vrese van die Here”), die eerbiedwaardige.

Die Griekse woord “alêtheia” bestaan uit die negatiewe voorvoegsel “a-“ (d.w.s. “nie-“) en “letheia” (afgelei van “lanthanoo”, ek dek toe, ek verberg).  Hierdie geskiedenis dui aan dat waarheid sou kan wees : die nie-toegedekte, die oopgedekte, die ont-dekte, d.w.s. die geopenbaarde.

Die Hebreeuse woord vir waarheid beteken “vastheid”.

So gee die geskiedenis van die woord “waarheid” in die verskillende tale waardevolle vingerwysings van wat waarheid sou kan wees.   Hierdie vingerwysings of aanduidinge is geen vaste bewys nie, maar hulle betekenis mag nie onderskat word nie, omdat die geskiedenis van woorde ʼn wonderlike rykdom van intuïtief-menslike wysheid tot uitdrukking bring, ʼn wysheid wat die kern van ʼn saak dikwels beter raaksien as baie ingewikkelde en abstrakt-geleerde teorieë oor hierdie saak.   Maar met meer as vingerwysings het ons hier nie te doen nie.

Hierdie vingerwysings van wat waarheid sou kan wees, openbaar dat die waarheid ingewikkeld en samegesteld is, dat die waarheid vanuit meer as een aspek besien kan word en dat elke volk ʼn bepaalde aspek van die waarheid uitgryp en in sy woord vir waarheid vaslê.  Dat elke volk ʼn ander aspek van die waarheid in sy benaming van die waarheid tot uitdrukking bring, hang waarskynlik saam met die nasionale eie-aard en karakter van die betrokke volk.  Want die verskil in keuse van benaming van dieselfde saak by verskillende volke geskied nie toevallig nie.

In elk geval dui bogegewe vingerwysings aan dat die Waarheid sou kon wees : die Standhoudende, die Getroue, die Wesentlik bestaande, (of die Eerbiedwaardige), die Geopenbaarde, en die Vaste.  En eienaardig genoeg is dit nog altyd die bepalinge van waarheid wat die mens intuïtief aanvoel as hy op sy waarheidsbesef af sou wil vasstel wat onder waarheid verstaan moet word.

WAT DAN IS WAARHEID?

Dat waarheid onafhanklik van die mens bestaan en in die skepping gegee is en dat hierdie waarheid heenwys na God, Skepper van hemel en aarde, daarvan getuig Gods Woord en die lig wat hierdie woord op Sy skepping werp.

Die dinge en gebeurtenisse rondom ons is nie toevallig daar nie; hulle is nie sinloos nie.  Hulle het ʼn dieper doel en ʼn dieper sin as wat met die eerste oogopslag die geval skyn te wees.  Wat is die eintlike wese van die dinge en wat is die eintlike doel van die gebeurtenisse?  Hul wese en doel word geken aan die sin, die diepere betekenis van die werklikheid.  Hierdie sin wys heen na sy Oorsprong, na God.  Wat die wêreld geskape het en daarin die dieper sin gelê het.  God het aan die dinge hul wese en aan die gebeurtenisse hul doel, aan die hele skepping sy bestemming gegee.  Dit is hierin wat ons die waarheid van die skepping moet soek en vind.  Die waarheid van die skepping is uiteindelik maar ʼn openbaring van die waarheid in God.  Vir die Christen is dan ook alle waarheid van die wêreld in God veranker.  Bavinck stel dat God Die Waarheid is.  In verhouding tot die mens sou ons egter kan sê dat die waarheid die openbarende daad van God in Sy Woord en in Sy Werke, die skepping is.  Want die waarheid is meer as sin (wese, doel en bestemming van die wêreld); dit is die singewende krag wat die werklikheid met betekenis en waarde vervul.  Die waarheid is ʼn daad, ʼn openbarende daad van God, wat as ʼn krag tot die mense uitgaan en nooit ledig terugkeer nie.  Die waarheid sal dan ook as krag seëvier.

Die waarheid van die wêreld, dit wat God met die wêreld bedoel en beoog is onveranderlik en staan vas, – maar dit staan nie stil nie.  Want in verhouding tot die mens in die wêreld neem dit van eeu tot eeu toe, namate God Sy wil en weg in die wêreldverloop en veral in die mensegeskiedenis openbaar.  Waarheid en openbaring is dan ook ten nouste verbind.  Openbaring is altyd openbaring van God.  Dit openbaar Sy grootheid, goedheid, wysheid en almag en Sy plan en doel met die dinge en gebeurtenisse rondom ons.  En waar God deur Sy openbaring Sy Raadsplan verwesenlik, hang waarheid ten nouste met hierdie verwesenliking saam.  Waarheid is dan ook as openbarende daad van God dinamies, d.w.s. ʼn werkende krag, ʼn leidende bestiering wat nie net die wese, sin en doel van alles bepaal en meedeel nie, maar meewerk aan die vervulling van die bestemming van die skepping.

Omdat waarheid die openbarende daad van God is, hou dit deur die eeue stand, is dit getrou, bied dit ons die wesentlike, die sin, die doel en die bestemming wat God aan alle dinge gee, stel dit die beginsels wat God vir alles bepaal het en is dit die onveranderlike fondament van die werklikheid wat God met Sy wil onderhou en in standhou.  As openbarende daad van God is die waarheid in die wêreld dan ook uitdrukking van Sy onmeetlike wysheid.  Nes die skepping veral in die onderhoudende en bestierende wil van God rus, is die waarheid van die skepping veral in Sy wysheid gefundeer.

In die skepping word die waarheid dan ook uitgedruk deur die orde, die wet en die beginsels, wat vir alle dinge en vir die mens van Godsweë bepaal is; deur die wese en eie-aard van alles wat God geskape het; deur die sin van alles wat is en gebeur; deur die doel en bestemming van alles wat word, beweeg en handel; uiteindelik deur die verwesenliking van Gods Raadsplan in die wêreld en veral in die geskiedenis van die mens.

In hierdie Raadsplan Gods beklee Christus as Verlosser en Herskepper die sentrale posisie.  Daarom vind die waarheid in die skepping sy diepste en mees fundamentele sin in Christus wat as Verlosser en as Herskepper die wet vervul en aan die skepping sy eintlike sin en bestemming gee.

Die waarheid van die mens en die wêreld is dus sy dieper betekenis en vind sy essensiële uitdrukking in Christus, die Logos.

Hierdie waarheid is geen mite nie.  Want ons het hier nie met ʼn subjektiewe geloof te doen nie, maar met ʼn gegewe wat onafhanklik teenoor die menslike geloof staan.  Hierdie geloof moet in die waarheid gefundeer wees, dit moet aan die waarheid getoets en deur die waarheid bevestig word.  Dit staan in diens van die waarheid, wat as sodanig onveranderlik is.  Hierdie waarheid is geen menseversinsel, soos die mite dit is nie.  Dit is en was voor die mens daar en eis vertroue en gehoorsaamheid.  Dit eis oorgawe nie om die mens en sy geloof en sy belange ontwil (soos die mite) nie, maar om Sy Selfs ontwil, terwille van God, tot eer en verheerliking van die Allerhoogste.  Die geloof aan die waarheid in die wêreld moet gelei word deur die geloof aan die waarheid in die Heilige Skrif, want anders sal ons die boek van die natuur nooit reg lees en nooit suiwer kan verstaan nie.  Maar hierdie geloof aan die waarheid is nie onkrities en blind, soos die vertroue in die mite nie, want die geloof self moet gedurig aan die besondere en aan die algemene Openbaring van God getoets word.

Om al hierdie redes mag hierdie waarheid nie as ʼn mite en die geloof aan die waarheid nie as ʼn subjektiewe mitegeloof opgevat word nie.  Die verankering van die geloof in die onvernietigbare en onveranderlike waarheid Gods verhef dit bo alle menslike versinsel.  Waar die mite antroposentries is, d.w.s. waar die mite die mens as middelpunt stel en alles uit, deur en tot die mens betrag, daar is ons geloof teosentries, d.w.s. aanvaar dit God as Middelpunt van alle dinge, en betrap dit alles in sy afhanklikheid van God en erken dit dat alle dinge uit, deur en tot God is.

Maar al is ons geloof aan die waarheid geen mitegeloof nie, kom dit tog met die mitegeloof daarin ooreen, dat beide religieus van karakter is, dat beide nie die denke nie, maar die geloof vooropstel, dat beide aan die lewe van die mens ʼn besondere sin, waarde, doel en bestemming gee, dat beide vir die lewe van die mens ʼn rigsnoer wil wees en vir die mens sy ideale stel en dat beide by die mens liefde, geesdrif, oorgawe en dadekrag, selfs tot die dood toe, wek.

Maar ons geloof weer verskil van die mite daarin dat dit die mens in diens stel van iets wat bo die mens staan, terwyl die diens aan die mite ʼn diens aan ʼn menslike versinsel is, en veral daarin dat die geloof aan die waarheid die mens vrymaak, terwyl die geloof aan die mite die mens verslaaf.

Voor ons dit egter verduidelik, kom aan die orde daardie eeu-oue vraag: “wat is Vryheid”? – ʼn vraag wat net so bekoorlik, grondliggend en moeilik is as die vraag wat Waarheid is.

Die Kerkblad                            17 Januarie 1945:23,24

WAT DAN IS “VRYHEID”?

Foutiewe teorieë oor die waarheid veranker die waarheid nie in God nie, maar in die mens of die wêreld.  Die gevolg hiervan is dat die waarheid betwyfel of verwerp word, of dat dit as iets subjektief opgevat word, of dat daardeur die verstand (of rede) van die mens tot afgod vervals word.  Foutiewe vryheidsteorieë veranker ewe-eens menslike vryheid nie in God nie, maar in die mens.  Hiervolgens handhaaf sommige dat die mens sy vryheid aan homself en sy eie-aard alleen te danke het, d.w.s. dat die grond van menslike vryheid in die mens self rus; ander egter handhaaf dat waar die mens nie hierdie soort vryheid deelagtig kan wees nie, hy daarom ʼn speelbal moet wees van blinde aardse kragte of van onvernietigbare aardse wette of selfs van die noodlot.

Die mens is alleen dan vry as hy alleen en soewerein volgens eie menslike welbehae en goeddunke kan kies, kan besluit en kan handel.  Teenoor hierdie mensverankerde vryheidsleer vra ons as volg: Gestel dat dit so is, dat die mens só of ánders kan kies, besluit en handel en dat hierin sy vryheid geleë sou wees, mag hy wel kies, sluit en handel soos hy begeer?

Hier sit die knyp.  Die mens kan miskien dit of dat doen, maar mag hy wel dit én  dat doen?  Of mag hy juis dit nie doen nie, en moet hy juis dát doen, omdat die wet dit eis en dit Gods wil is?

Nou vra die mensverankerde vryheidsteorieë egter: Hoe kan die mens waarlik vry wees as hy wel kan, maar nie mag doen wat sy welbehae is nie?  Of anders gestel: Hoe kan die mens vry wees as hy net God se welbehae mag en moet doen?

Hierteenoor stel ons dat die mens sy vryheid aan God te danke het en dit alleen kan behou as hy God daarmee dien, dat God die menslike vryheid in sy diens neem en gebruik; m.a.w. dat ware menslike vryheid nie in die mens nie, maar in God veranker is en uit God se skeppings- en bestieringswil verstaan moet word.  Alle vryheid, nie net dié van God nie, maar ook dié van die mens rus geheel-en-al in die grootse welbehae van die Allerhoogste en word daardeur bepaal.

Ons gaan nog verder en handhaaf dat mensverankerde vryheid onmoontlik is, omdat dit met God se vryheid moet bots en dat die mens wat sy vryheid in homself alleen soek, homself verslaaf en sy vryheid verloor.

Die vryheid van God is ʼn vryheid wat aan niks anders as aan sy louter welbehae gebind is nie.  Die mens wat hierdie vryheid vir homself opeis, eis vir homself Goddelike vryheid op.  Sodoende plaas hy sy vrye keuse, sy vrye beslissing en sy vrye dade op dieselfde verhoog as die wil van God, d.w.s. plaas hy sy wil naas en langs God se wil as gelyke groottes.  Want as die mens se vryheid daarin bestaan dat hy volgens sy eie welbehae kan kies, besluit en handel, dan moet God eers wag en sien hoe die mens kies voordat Hy verder beslis.  So moet die predestinasie van God en die vryheid van die mens bots.  God duld geen ander gode, ook geen sogenaamde vrye mense-gode naas Hom nie.  Uit hierdie dilemma is daar geen uitweg nie as ons menslike vryheid in die mens en nie in God veranker nie.

Dit geld ook vir die Pelagiaan en Arminiaan wat die mens hierdie mensverankerde vryheid net in een bepaalde opsig wil gee, nl. in sy vrye keuse of hy die genade van die kruis van Christus sal aanvaar of nie.  In hierdie bepaalde opsig is die menslike vryheid dan Goddelik en moet God die menslike beslissings afwag en volgens die welbehae van die mens handel.

Uit bostaande blyk dat die mensverankerde vryheid met die Vrymag van God moet bots en dat ware menslike vryheid nie in die mens veranker kan wees nie.  Ons moet m.a.w. ʼn ander vryheidsbeskouing vorm wat eg-menslik is en hierdie menslike vryheid nie vergoddelik nie, maar dit in God veranker, op grond waarvan die mens juis deur sy van God-gegewe verpligtinge na te kom en deur die wet van God te vervul waarlik menslik vry word.

Bowendien straf God die mens wat sy vryheid in homself soek deur ʼn Goddelike ironie.  Die mens wat Goddelike vryheid soek, word juis daardeur aan sy eie welbehae verslaaf, word slaaf van die sonde, word slaaf van dit waarin hy sy “Goddelike” vryheid wou verwesenlik.  Die wet wat hy moes gehoorsaam het, oordeel dan hom en ontneem hom sodoende sy vryheid.  Die mens wat Goddelike vryheid vir hom opeis, verloor sy vryheid, word ontaard en skep chaos en verwarring.  Dit sal ons met enkele voorbeelde aantoon.  Want ook uit die kritiek op foutiewe vryheidsteorieë kan ons leer hoe ons menslike vryheid moet verstaan.

As eerste voorbeeld neem ons die val van die mens in die paradys.

Satan het die mens ʼn mensverankerde vryheid voor oë gehou, ʼn vryheid wat waarlik Goddelik sou wees: doen wat julle wil; handel volgens julle eie welbehae; moenie die proefgebod van God julle laat afskrik nie; die vryheid is in julle, anders sou God nie daardie proefgebod aan julle kon gestel het nie; verwesenlik julle mensverankerde vryheid deur te eet en julle sal vry wees soos God. Die loon van hierdie selfvergodende selfverheffing was die slawerny van die sonde.  Die mens mag nie uit eie welbehae alleen handel nie.

Die Franse Rewolusie (en sy geesteskind, die Liberalisme) soek ook ʼn mensverankerde vryheid.  Hiervolgens is die individuele mens, die enkeling, soewerein en vry om volgens eie welbehae te glo en te dink soos dit hom goeddink en te handel soos dit hom behaag; want bo hom is geen God en meester nie en geen van-God-gestelde wette wat hy moet gehoorsaam nie.  So word Goddelike vryheid vir die individuele mens opgeëis.

Die Goddelike ironie in die geskiedenis van die mensheid laat hierdie vergoddelikte, individuele vryheid aan sy eie individualisme ondergaan en verslaaf sodoende die enkeling aan sy selfbehae, sy selfsug, verwaandheid en strewe na mag.  Die individu wat volgens Goddelike ordinansies juis as individu behoefte het aan ʼn gesonde gesinslewe, ʼn hegte volkslewe, ʼn solitêre staatslewe en ʼn intieme, kerklewe gebruik sy individuele vryheid om die huwelik in die begin op te brokkel, die volkslewe te ondermyn, die staatsbeheer te ondergrawe (veral ook deur politieke intimidasie, omkopery en lasterveldtogte) en die kerk te vervals en vernietig sodoende sy eg-menslike vryheid.  Wie die individuele vryheid van die mens vergoddelik, veroorsaak noodwendig konflikte tussen individu en individu, tussen individu en die huwelik, die gesin, die volk, die staat en die kerk.  Want elke individu met sy vergoddelikte vryheid verdra geen ander godjie naas hom nie en wil nie aan bande van ander gebind wees nie, maar alleen koning kraai.  So herberg hierdie vryheidsleer, chaos en wanorde.  Die Goddelike ironie straf die homself-vergodende individue deur hom aan homself te laat ondergaan.  Die individu mag nie uit eie welbehae alleen handel nie.

Die Duitse Nasionaal-Sosialisme eis vir die volk (as bloedseenheid) en die Italiaanse Fasciste vir die staat (as diktatoriale, etiese eenheid) ʼn Goddelike vryheid op.  Vir die een is die welbehae en belange van die volk, vir die ander die welbehae en belange van die staat die enigste grond van menslike vryheid.  Bo hierdie volk en so ook bo hierdie staat word geen God en meester (wat hom wette sou kon voorskrywe) geduld nie.

Die Goddelike ironie verslaaf egter hierdie Nasionaal-Sosialistiese mens aan die willekeur en toeval van die sogenaamde volksbehae en volksbelang – en die Fascistiese mens aan die willekeur van die sogenaamde staatsbehae en staatsbelang.  Hierdeur is die volk en staat nie vry nie, maar aan hulleself verslaaf.  Bowendien moet in hierdie mensverankerde vryheid die volk, en so ook die staat, bots met die kerk, met die huwelik en die gesin en met die enkeling, wat algar van God hul besonder ordinansies ontvang het in onderskeiding van die ordinansies wat God vir die volk en vir die staat bepaal het.  M.a.w. moet die enkeling, die huwelik, die gesin en die kerk daardie eg-menslike vryheid wat hulle deur God vergun is, opoffer aan die vergoddelikte belange van volk en staat; want die mensverankerde volkse of staatse vryheid handhaaf homself met ʼn dwangheerskappy en selfs tirannie.  Intussen het die volk en die staat in hul eie belang juis die gesonde vryheid van die enkeling, van die huwelik en die gesin en van die kerk nodig, wat hulle in hul selfvergoding juis ophef.  So straf die Goddelike ironie hierdie mensvergoding met verslawing aan dit waarin die mens gelyk aan God wou wees.  Ook hierdie mensverankerde volkse en staatse vryheid herberg so die kiem van verslawing, vernietiging, innerlike konflikte, chaos en wanorde in homself.  Die volk en die staat mag nie hul vryheid in hul eie welbehae alleen soek nie.

Mensverankerde en daarom vergoddelikte vryheid veroorsaak noodwendig ʼn botsing tussen vryheid en wet.  Dit leer die Deterministiese en die Indeterministiese vryheidsteorieë ons.

Die mens het sy vryheid in homself.  Hy weet dit, omdat hy elke oomblik bewus is dat hy anders kan handel as wat hy handel; verder omdat sy gewete vir hom sê dat hy anders moes (en daarom ook anders kon) gehandel het en ten slotte omdat hy ʼn verantwoordelike wese is, wat nie die geval sou wees as hy nie vry was nie.  Maar dan word hy nie deur die wet bepaal nie; want hoe kan hy vry wees as hy aan wette gebind is?  So redeneer die Indeterministe.

Die vryheid wat die Indeterministe begeer, kan egter niks anders as willekeur wees nie; want die mens handel dan “wette-loos” (sonder die wet) en dus ordeloos en chaoties.  So moet die wilde toeval verheerlik word, waardeur ware vryheid verlore gaan.  Die botsing van vryheid en wet, wat hierdie standpunt impliseer, vernietig die vryheid deur die Goddelike ironie wat mensverankerde vryheid aan homself te pletter laat loop.

Oral heers die wet.  Alles word deur die wet bepaal, ook die wilskeuse van die mens.   As die mens waarlik vry sou wees, moes hy bo die wet kon staan.  Maar dit kan hy nie.  Daarom is die mens nie vry nie.  Dit handhaaf die Deterministe.

Ook hier bots vryheid en wet omdat mensverankerde vryheid gesoek word.  Die gevolg is dat die mens uiteindelik gesien moet word as ʼn rat in ʼn masjien, as ʼn stok en ʼn blok wat beweeg word, maar geen vryheid en verantwoordelikheid het nie.  Dit lei tot Fatalisme.  Waar gehoorsaamheid aan die wet God-verankerde menslike vryheid waarborg, verhef hierdie botsing tussen die wet en mensverankerde vryheid die wet tot ʼn mag wat alle menslike vryheid vernietig.  Ook dit is Goddelike ironie.

Die sogenaamde Selfdeterministe, wat tussen Deterministe en Indeterministe wil versoen, ontkom ook nie aan die Goddelike ironie nie.  Want dit is ʼn skynoplossing en blyk by nader ondersoek telkens óf bedekte Deterministe óf bedekte Indeterministe te wees.

Wat is gemeenskaplik aan al hierdie soorte van mensverankerde vryheid?

God wil dat die mens Hom gehoorsaam sal wees, Sy wil sal doen, Sy wet sal vervul, die goeie sal doen.

Die mens daarenteen eis dat hy self wil beslis, self sal bepaal wat hy sal doen.   Dit is vir hom vryheid en niks anders nie.

Maar openbaar hierdie mens hiermee nie ʼn tipiese slawe-mentaliteit nie?  Waarin anders soek die slaaf die bewys van sy vryheid as juis daarin dat hy teenoor die bevele van sy heer en meester self sal kan besluit of hy hulle sal uitvoer of nie?

Die mens wat mensverankerde en dus God-gelyke vryheid soek, openbaar daarmee sy eie slawementaliteit.  En die Goddelike ironie gee hom hierin gelyk.  As die mens Goddelike vryheid soek omdat hy hom pure slaaf voel, dan sal hy ook slaaf wees!

Wil die mens egter kind van God, koningskind wees, dan sal hy vry wees, want dan openbaar hy geen slawe-mentaliteit nie.

Saamvattend: eg-menslike vryheid kan nie geleë wees in die keuse om uit eie welbehae te kies, te besluit en te handel nie.  Dit kan nie geleë wees in die keuse tussen goed en kwaad, tussen gehoorsaamheid en ongehoorsaamheid aan God nie.  Eg-menslike vryheid is nie mensverankerd nie.  Die mens het wel die moontlikheid om tussen goed en kwaad te kies.  Maar hierdie moontlikheid is geen vryheid nie; wie hierdie moontlikheid as vryheid opvat, huldig ʼn mensverankerde, ʼn mensvergodende vryheidsbeskouing.  Die mens om vry te wees, moet kragtens hierdie moontlikheid die goeie kies.  Kies hy die slegte, dan het hy ʼn mensverankerde vryheid gesoek en straf die Goddelike ironie hom, word die wetsoortreding op hom gewreek deur hom slaaf te maak.  Die keuse van die eerste mensepaar was dan ook geen vrye keuse nie; hulle het slegs die moontlikheid gehad om tussen goed en kwaad, d.w.s. tussen vryheid en slawerny te kies.

Maar wat dan is Christelike, God-verankerde, eg-menslike vryheid?

Die Kerkblad                            6 April 1945:13-15

WAT DAN IS ‘CHRISTELIKE VRYHEID’?

Die eerste grondbeginsel van Christelike vryheid is dat dit menslik is en nie “vergoddelik” mag word nie.  Die vrymag van God is absoluut, algenoegsaam, almagtig; dit is gegrond in louter Goddelike welbehae alleen; dit is in absolute sin soewerein en bo die wet deur God aan Sy skepseldom gegee, verhewe.  Die egte vryheid van die mens daarenteen is die vryheid van ʼn skepsel, relasioneel (betreklik) van aard, onselfgenoegsaam, afhanklik van God en van alle geskape werklikheid waarin en waardeur die mens dit verwesenlik; dit is aan Gods wil en wet onderworpe en is slegs in betreklike sin magtig en in afgeleide sin soewerein.  Dit vind sy verwesenliking alleen as beeld van die vrymag Gods, waar die mens na Sy beeld geskape is.

Die tweede grondbeginsel van Christelike vryheid is dat dit in God veranker is.  Alle vryheid, ook die van die mens, rus geheel-en-al in die grootse welbehae van die Allerhoogste.  Die mens het sy vryheid juis aan God te danke en behou dit slegs deur God daarmee te dien; alleen daar waar die mens sy menslike welbehae in die diens van die welbehae Gods stel, kan hy vry wees.  Menslike vryheid is, as ek my so mag uitdruk, ʼn deurwerking of ʼn uitstraling of ʼn afglans van die absolute vrymag Gods in die skepsel-vryheid van die mens; mensevryheid word deur die vrymag van God gedra, in stand gehou, kragtig gemaak en verwesenlik.  Dit is ʼn gawe Gods waardeur die mens die werk wat God met Sy skepping begin het, kan voortsit en ontplooi tot die eer en verheerliking van Sy naam en in diens van Sy wil.  So word die mens vrye medewerker Gods, koningskind en heerser in Sy naam op aarde.  Maar dan moet hy hom ook aan die welbehae van sy vaderlike Koning oorgee en Sy wil deur vryheid uitvoer.  Vry is hy slegs in sy oorgawe aan God.  Sy gehoorsaamheid aan God is dan ook identies met sy vryheid; want so alleen kan hy deel hê aan die Goddelike roeping van die vryes.  “Nie my wil nie, maar U wil geskied!” gee aan ware menslike vryheid sy hoogste ekspressie.  Nóg in die versoeking, nóg in Getsemane het Christus Sy vryheid gesoek in sy menslike welbehae, maar in die welbehae van God.  Waar die mens sy vryheid in die vryheid Gods veranker, kan hy saam met Jesaja sing: “Die Here is my krag ….  Hy het my tot heil geword”.  Vry is die mens alleen in en deur die vrymag Gods.

Die derde grondbeginsel van Christelike vryheid is dat dit verantwoordelik moet wees.  Vir die verwesenliking van sy vryheid is die mens aan God verantwoordelik.  Hierdie verantwoordelikheid vereis geloof en kennis, liefde en wil, – al daardie menslike “vermoëns” en funksies wat hy vir sy verantwoordelike optrede van sy Skepper ontvang het.  Sy verantwoordelikheid vereis egter nog meer, nl. dat hy kan faal.  Want as hy nie die moontlikheid het om só of anders te kan handel, aan Gods wil gehoorsaam óf ongehoorsaam te kan wees, tussen goed en kwaad te kan kies nie dan sou die mens soos ʼn stok en ʼn blok, ʼn rat in ʼn masjien gewees het.  Hierdie voorwaarde van verantwoordelike vryheid.  Hy wat hierdie moontlikheid in ooreenstemming met die wil van God verwesenlik, is daardeur vry; maar hy wat hierdie moontlikheid gebruik om God ongehoorsaam en onwelgevallig te wees, is daardeur slaaf van dwingende wette en kragte.  Want niks vermag iets teen die vrymagtige wil van God nie.  God handhaaf soewereine vrymagtige wil deur die in-diens-neming van ware, menslike vryheid en deur die dwingende wette en kragte waaraan menslike onvryheid homself verslaaf.  Goddelike predestinasie en menslike vryheid bots nié; want die mens self verwesenlik die predestinasie Gods, hetsy in vryheid of in slawerny.

Die vierde grondbeginsel van menslike vryheid is dat dit waarheid vry maak.

Christelike vryheid* staan nie teenoor gebondenheid (teenoor die wet) as sodanig, soos die mensverankerde vryheidsteorieë dit stel nie.  Egte menslike vryheid staan teenoor slawerny, nes slawerny teenoor heerskappy staan.  Waarom sou ware menslike vryheid dan nie verantwoordelike heerskappy (ʼn heerskappy wat aan ʼn  Opperwese verantwoording skuldig is), wees nie?  Beteken vry wees dan nie heers, beheer, vervoeg oor, baas wees van, nie?

Die eerste opdrag van God aan die mens stel dat hy sal onderwerp, heers, bewerk, bewaak, vermenigvuldig en vermeerder, dat hy m.a.w. vir Gods wêreld sal sorg, dit in Sy naam sal beheer, gesinne, volke en (weens die sonde) state sal vorm.  Hierdie heer-op-aarde wees, hierdie behering, hierdie heerskappy, hierdie eg-menslike Heer-likheid is sy vryheid, en dit is as sodanig ʼn afglans van die Heer-likheid, van die absolute vrymag Gods.

Die boer wat ploeg, die kunstenaar wat kuns skep, die vrou wat versorg, die geleerde wat wetenskap bou, ja elke mens wat as mens handel, heers oor en op hierdie aarde Gods  Dit is sy vryheid.

Maar deur te heers skep hy hierdie wêreld (die natuur) om tot kultuur.  Want God het hom ʼn sedelike besef, ʼn regsgevoel, ʼn kunssin, ekonomiese insig, ʼn taalsin, logiese denke, en soveel meer gegee, wat geen ander skepsel op aarde het nie, en wat die mens in sy heerskappy gebruik en waardeur hy alles wat hy beheer tot kultuur omvorm.  So maak hy van velde plase, van feite wetenskap, van klanke taal en musiek, van marmer kunsbeelde en so meer.  Al dergelike kultuurskeppende heerskappy is sy vryheid.

Maar hierdie vryheid, hierdie heerskappy gee die mens homself nie.  God plaas die mens op aarde; Hy gee hom sy taak; daarvoor gee Hy hom sy aanleg en talente en plaas hy hom in bepaalde omstandighede wat op sy behering wag.  Hy word tot sy heerskappy geroep.  God gee hom sy vryheid om daarmee sy roeping op aarde te vervul.  Roepingsvervullende heerskappy is tegelyk Christelike vryheid én ʼn dien van God, – en dit in alles wat die mens doen.  Want sy roeping word saamgevat in die woorde: “wat jou hand vind om te doen”, en sy vryheid in die opdrag: “doen dit met al jou mag”.  Dit wat jou hand vind om te doen (al die take, probleme en vraagstukke op jou weg, al die omstandighede wat op jou behering wag), én dit wat jou hand vind om te doen (met jou karakter, met jou aard, met jou aanleg, met jou talente, met jou plek en posisie in die samelewing) val alles onder jou roeping; want jou hele lewe is ʼn geroepe, ʼn Goddienende lewe. Maar orals waar jy geroep word (en jy word orals geroep), word jou geleentheid geskenk om te beheer, om vry te wees en sodoende God te dien.  Dit geld vir elke individu, vir elke gesin, vir elke volk, vir elke staat, vir die hele menslike samelewing.

Wie kan beweer dat hierdie aarde-onderwerping, natuurbeheersing, kultuurskepping en samelewingsvorming geen verantwoordelike behering, geen heerskappy is en dat hierdie menslike vervoeging oor al die moontlikhede wat God in Sy skepping gelê het, geen koninklike vryheid is nie?  Maar, eienaardig genoeg, hierdie vryheid is wesentlik niks anders nie as wetsvervulling, as gehoorsaamheid aan – die ordinansies en wil van God as diens van God.  Menslike vryheid en gehoorsaamheid aan God dek mekaar volkome.  Die vervulling van die wet maak menslike vryheid eers moontlik.

Want ʼn boer, ʼn kunstenaar, ʼn versorgende vrou, ʼn geleerde is in sy heerskappy alleen dan vry, as hy daartoe die aanleg het en die wet van sy aanleg gehoorsaam.  Wie geen aanleg het om te boer, kuns te skep, ens., kan nie op hierdie gebiede verantwoordelike beheer uitoefen, d.w.s. vry wees nie.

Ook moet elk die wette van dit wat beheer word, eerbiedig, d.w.s. gehoorsaam.  ʼn Wetenskaplike is as wetenskaplike alleen vry, as hy onvoorwaardelik aanvaar wat hy ondersoek, bv. rekening hou met die betrokke feite, met die waarheid; as hy nie hiervoor buig nie, as hy die leuen versin en die waarheid minag, heers hy nie wetenskaplik nie, d.w.s. is hy wetenskaplik nie vry nie.  Die boer moet rekening hou met die aard van die grond, met die jaargetye, die reëntye, ens. en as die boer hiermee geen rekening hou nie, d.w.s. nie die wette van dit alles gehoorsaam nie, kan hy geen verantwoordelike beheer uitoefen en is hy dus nie vry nie.

Maar die vrye mens het bowendien ʼn taak in sy heerskappy en stel hom ʼn doel voor oë.  Hierdie ideale is ook aan wette onderhewig; ons noem hulle norme.  Alleen waar hierdie norme eerbiedig d.w.s. gehoorsaam word, is verantwoordelike heerskappy, d.w.s. menslike vryheid moontlik.  As die kunstenaar hom nie aan die skoonheidsnorme van die kuns steur nie, as die wetenskaplike die logiese norme van die denke verontagsaam, as die boer nie op die ekonomiese norme let nie, ens., dan beheer hy nie verantwoordelik nie en het hy aan menslike vryheid geen deel nie.

Gehoorsaamheid aan die (“subjektiewe”) wet van jou aanleg, gehoorsaamheid aan die (“objektiewe”) wet van dit wat beheer word, gehoorsaamheid aan die norme (wette) van die kultuur (en dit alles gelei deur gehoorsaamheid aan Gods besondere openbaring in Sy Woord) is voorwaarde vir waarlik verantwoordelike heerskappy, d.w.s. vir vryheid.  Menslike vryheidsverwesenliking is wetsvervulling.  Daar is geen botsing tussen beide nie.

Waar God die mens sy aanleg gee en hom in bepaalde omstandighede plaas en hom deur die talente van sy aanleg en deur die take van sy omstandighede roep, kan die vrye mens nie weier nie, – hy móet gehoorsaam en daardeur sy vryheid bevestig.  “Hier staan ek, ek kan nie anders nie!” dié goue woorde van Luther, is ʼn vryheidskreet.  So ook is die Groot Trek die vryheidsdaad van die Voortrekkers wat nie anders kon gehandel het nie, as om te trek, omdat God hulle tot ʼn vrye nasiebou geroep het.  Vryheid is nie die keuse tussen dit én dat nie, maar die noodsaaklikheid om dit (en nie dát nie) te doen, omdat aan jou verantwoordelike heerskappy dit as juis jou plig, as jou roeping gestel is.  Dit is Christelike vryheid.

Omdat elke mens en elke menslike samelewingskring sy besondere roeping van God het en al hierdie roepinge saam ʼn eenheid vorm, en omdat die vryheid van die mens in die vrymag Gods veranker is, daarom bots in die Christelike vryheid nie die vryheid van die een (mens of samelewingskring) met die vryheid van die ander (mens of samelewingskring) nie.  Inteendeel, waar in die mensverankerde vryheidsopvatting die vryheid van die een ʼn bedreiging is vir die vryheid van die ander, daar vereis in die Christelike vryheid die vryheid van die een juis die vryheid van die ander.  Deur die sonde egter is geen mens waarlik vry nie.  Die vryheid wat hy het, is gebroke en deur die sonde vervals.  Daarom is ware vryheid ʼn ideaal waarna die mens kan strewe en waarna hy moet strewe, omdat hy tot verantwoordelike heerskappy geroep is.  Ware vryheid kan egter alleen verkry word deur die geloof in Christus, en hierdie vryheid besit die wedergeborene alleen in beginsel, omdat hy in hierdie bedéling onder die mag van die sonde bly.  Deur die geloof dus word hy vry, – d.w.s. die Waarheid maak hom vry.

Die Kerkblad                            18 Mei 1945:14,15

Die mens (d.w.s. die enkeling, die huwelik, die gesin, die volk, die kerk, die maatskappy, die hele menslike samelewing) ontvang van God sy roeping op aarde; m.a.w. die mens word tot vryheid geroep.  Wat ook al sy aanleg (sy aard, sy talente, sy behoeftes), sy omstandighede (sy omgewing, sy probleme, sy vraagstukke) en sy posisie (gesagsverhoudinge en afhanklikheidsverhoudinge) in die menslike samelewing mag wees – juis daarin en daardeur vind die hand van die mens op elke oomblik van sy lewe iets om te doen.  Dit beteken: hy word daartoe geroep.  Of dit nou tyd is om te werk of te rus, te ween of te lag, te saai of te maai, te swyg of te spreek, klippe weg te gooi of klippe bymekaar te maak, te gee of te ontvang – daar is geen uur in die lewe van die mens waarin hy van sy roeping vakansie het nie.  Op elke plek en op elke oomblik word hy tot vryheid geroep, geroep om verantwoordelik heersend te doen wat hom te doen staan.

Hy word tot vryheid geroep.  Hierdie woorde van Galasiërs 5:13 het ook ʼn betekenis op die terrein van die algemene openbaring, en beteken: die waarheid maak vry.  Want die waarheid maak vry van (d.w.s. los van) verslawing juis omdat dit vry maak tot (d.w.s. die geleentheid skep tot) verantwoordelik heersende roepingsvervulling (d.w.s. tot vryheid).  Wat anders roep die mens tot vryheid as die waarheid, d.w.s. as die dieper sin, betekenis, waarde en doel van sy aanleg, van alles wat hom omring, van die lesse van die verlede (die geskiedenis) en dit alles besien in die lig van Gods Woord?  ʼn Kind moet opgevoed word, d.w.s. roep om opvoeding; ʼn sieke moet genees word, d.w.s. roep om geneeskundige behandeling; natuurskoonheid moet besing word, d.w.s. roep om vaslegging (“bewaarheid”) in kuns; grondverspoeling moes voorkom gewees het, d.w.s. roep om ekonomiese beheer; reg moet gehandhaaf word, d.w.s. roep om erkenning; klere moet gemaak word, d.w.s. roep om effektiewe diensbaarheid aan menslike behoeftes; taal moet gevorm en gebruik word, d.w.s. roep om mededeling tussen mense; diere moet versorg word, d.w.s. roep om versorging; ʼn drenkeling moet gered word, d.w.s. roep om redding.  Die waarheid roep tot die mens en hy wat hoor en gehoorsaam is daardeur vry.

Die hele skepping (die mens, dier, plant en stof en al hul verhoudinge) is ʼn mooi boek wat ons kan lees, vol van betekenis, d.w.s. vol van waarheid.  Hierdie boek wil nie net verstaan word nie, want dit rig ook elke oomblik sy versoeke tot die mens, dit doen gedurig beroep op hom, d.w.s. tot vryheid.  Dit is sy waarheid wat ons hand laat vind wat dit kan doen.  Wat help dit die mens dat hy net die geloof, maar nie die werke het nie, dat hy net die woord, die waarheid, verstaan en nie ook ʼn dader van die woord, ʼn vrye is nie?  Die waarheid, die roepstemme tot die mens, gee die geleentheid tot vryheid, en – uit sy werke sal die mens sy geloof toon, in die algemeen uit sy vryheid sal by die waarheid toon; want aan sy vrugte word die boom geken.

Dit is die waarheid wat die geleentheid tot vryheid skenk, – die weg tot vryheid oopmaak.  Sonder die waarheid kan daar geen vryheid wees nie.  Die waarheid is lig, en vry is alleen hy wat in die lig wandel, – m.a.w. hy wat sien en verstaan wat van hom verwag word, d.w.s. waartoe hy geroep word.  Die waarheid moet geglo, geken word; sonder hierdie kennis is daar geen vryheid nie. Om waarlik vry te wees, moet die mens homself (sy aard, aanleg, talente, moontlikhede) ken, want hoe anders weet hy waartoe hy in staat, d.w.s. geroepe is?  Hy moet sy omstandighede (sy omgewing, posisie, take, geleenthede, vraagstukke) ken, want hoe anders weet hy wat sy verantwoordelike beheer nodig het, d.w.s. vir wat hy geroep word?  Hy moet weet wat hy beoog, aan watter doeleindes en ideale hy hom in sy verantwoordelike heerskappy moet oorgee, d.w.s. waartoe hy geroep word.  Hy moet die verlede (die lesse van die suksesse en die mislukkings van sy lewe, die geskiedenis) ken, want daaruit verkry hy die lig, d.w.s. die waarheid van die koers waarin hy hom verder moet beywer.  Maar dit alles moet hy besien in die lig van Gods Woord, wat hom die mooi boek van die skepping eers reg leer verstaan.  Gods openbaring in sy skepping kan die mens dan eers suiwer vat as die lig van sy Woord daarop straal.

Om die skepping en die roepstemme wat die skepping tot die mens rig reg te verstaan, moet alle kennis van die mens gefundeer wees in en gedra word deur die kennis van God.  Uiteindelik is alle (menslike kenbare) waarheid die openbarende daad van God aan die mens en alle menslike vryheid, d.w.s. alle menslike heerskappy op aarde die diens van, d.w.s. die vertrouende oorgawe aan die vrymagtige leiding van God.  In God is Vrymag en Waarheid Een.  By die mens is vryheid en waarheid onselfgenoegsaam en ten dele; hulle kan slegs één wees en ten volle harmonieer in hul gerigtheid op, d.w.s. in hul verankerdheid in God.  Aan Hom behoort die aarde en die volheid daarvan en Hy gee deur die vrymakende, d.w.s. tot heerser makende waarheid hierdie volheid aan die mens tot ʼn menslike heer-likheid, wat ʼn afglans is van die Heer-likheid Gods.  Die mens kan nie anders as om deur sy heerlike vryheid en vrye heerlikheid in waarheid God te verheerlik en sy vrymag te dien nie.

Die waarheid word nie net geken nie; dit is as openbarende daad van God aan die mens ʼn daad wat vry maak deur die mens aan sy roeping te laat gehoorsaam.  Die waarheid is ʼn krag wat die mens tot vryheid beweeg deur sy liefde te wek.  Die roepstem van die waarheid rig hom tot die hart van die mens.  Die liefde in sy hart gryp dit aan en dryf die mens uit tot die diens van God, tot die vervulling van sy roeping, d.w.s. tot vryheid, tot verantwoordelik-heersende taakvervulling.  Die kunstenaar word geïnspireer, d.w.s. deur die skoonheid in sy hart gegryp en gee hom in liefdesdiens oor aan daardie kunsskepping wat die waarheid van hom eis.  Die nood van sy hongerende beeste en skape is ʼn roepstem tot die liefde van die boer, wat daardeur beweeg word om hul lyde te versag.  Dis die liefde van die moeder wat die krag gee om haar kind selfs tot die uiterste toe te help en te red.  Dis die liefde tot die volksroeping, die ware en dus vrye bestemming van die volk, wat die volksgenoot selfs sy lewe in diens van sy volksbestaan laat stel.  Hy is uit die waarheid wat met dade liefhet; – hierdie woorde van 1 Joh. 3:18 het ook ʼn algemene betekenis vir die algemene openbaring en nie net vir die besondere openbaring van God nie.  Dit is die liefde tot God wat ons sy gebooie laat bewaar, sy wet laat vervul, d.w.s. die waarheid vry laat word.  Want alle liefde van die mens tot homself en sy medemens, en van die mens tot die natuur en tot die kultuur wortel in die liefde tot die Grond van alle dinge en is ʼn vryheidsdaad as dit in waarheid liefhet, d.w.s. deur die waarheid gewek, gelei en gedra word.

Die waarheid maak vry deur as lig die mens die weg tot vryheid te openbaar, d.w.s. oop te maak, en deur in sy hart die liefde te wek wat hom daardie weg sal laat bewandel, saamvattend dus: deur hom tot vryheid te roep.

Die Kerkblad                            20 Julie 1945:10-13

DIE VRYMAG VAN GOD EN DIE SONDEVAL VAN DIE MENS.*

Nie net die waarheid nie, ook die leuen roep die mens.  Die misterie van die sondeval is dat die mens wat goed, ja baie goed geskape is, wat in die waarheid gewandel het en daardeur vry was, sy hart desnieteenstaande deur die leuen laat betower en sondeslaaf geword het.  Want die blote leuen is magteloos, terwyl van die waarheid krag uitgaan.  Om dit enigsins te begryp, moet ons die volgende in gedagte hou: (a) Die mens was nie vry om tussen die waarheid en die leuen na eie welbehae te kies nie en het daartoe dus ook geen reg gehad nie.  Dit sou hom bo die wet verhef en tot ʼn god gemaak het.  (b) Die mens het wel die moontlikheid gehad om te kies, d.w.s. om te bly staan of te val, hom aan die waarheid of aan die leuen oor te gee, vry te bly of sondeslaaf te word.  (c) Al is die leuen nie uit die waarheid nie en al loën die leuen dié waarheid, gaan van die leuen alleen dan ʼn krag uit as dit op ʼn gedeeltelike waarheid gegrond is.  Die leuen isoleer hierdie gedeeltelike waarheid van die orige waarheid, laat dit deur sy isolasie in ʼn illusionêre vergroting skitter en stel dit so teenoor die orige waarheid.  So parasiteer die leuen op die krag van ʼn gedeeltelike waarheid en misbruik dit hierdie parasities verworwe krag.  Die kragdadige leuen neem altyd die skyn van waarheid aan.

Die eerste leuen parasiteer op die volgende waarhede: (a) Die boom van die kennis van goed en kwaad was ʼn skepping Gods en het as sodanig uitdrukking gegee aan Sy goedheid, skoonheid en wysheid.  Word hierdie boom op homself, afgesien van die proefgebod Gods en dus van hierdie waarheid geïsoleer beskou, dan was dit goed om van te eet, dan was dit ʼn lus vir die oë en dan was dit ʼn boom wat die mens kon begeer om verstand te kry.** (b) Deur te eet, sal die mens nuwe, en wel proefondervindelike kennis van goed en kwaad verkry.  (c) Die mens kan kies; hy kan selfs teen God kies.  Anders kon die proefgebod nie gestel, gewees het nie.  (Hierdie moontlikheid van keuse is immers voorwaarde van sy verantwoordelike vryheid).  By al hierdie gedeeltelike waarhede sluit die eerste leuen hom aan.  Hieruit put dit parasities sy krag.

Om die leuen in die hart van die mens ingang te laat vind, is ʼn verdere isolasie nodig, en wel binne die mens se hart.  Dit geskied deur ʼn beroep te doen op die self-liefde van die mens, afgeskei van sy liefde tot God.   Eers kom die gerusstelling: “Julle sal gewis nie sterwe nie”; daarna word die ideaal van selfverheerliking gestel: “Julle oë sal oopgaan; julle sal wees soos God”.  Hierdie isolasie van en beroep op die selfliefde oordryf dit en is slegs moontlik deurdat die mens self die gedeeltelike waarhede  hierbo genoem in isolasie en teenoor die orige waarheid sien skitter het.  Die “God weet dit” gee aan die leuen sy finale beslag, maak God tot leuenaar, die leuen tot waarheid en Sy proefgebod tot ʼn openbaring van vrees; want waarom anders sou God die proefgebod gestel het?  Die ontkenning van die waaragtigheid Gods is die wese van die leuen.

Die kern van hierdie verleiding is dieselfde as die van alle verleiding: “Jy mag, want jy kan.  Niks verhinder jou om dit*** te doen nie.  Is dit**** dan nie begeerlik en goed nie?  Doen dit; moenie bang en dwaas wees nie”.  Die moordenaar, die egbreker, die dief, die leuenaar, elkeen wat so in verleiding val, handel dan onder die skyn van waarheid, wat aan sy dade die skyn van goedheid en aan sy optrede die skyn van vryheid gee.  So belewe die gevalle mens sy sogenaamde vryheid nie as gehoorsaamheid aan die volle waarheid Gods nie, maar as sy moontlikheid om te kan kies; so stel hy hom bo die wet as die gelyke van God en verslaaf hom daardeur aan die leuen.  Die leuen kan in die hart van die mens ingang vind, (a) omdat die mens die moontlikheid van keuse het, (b) deurdat die leuen ʼn gedeeltelike waarheid teenoor die volle waarheid stel en daarop parasiteer, en (c) deurdat die leuen hom tot die selfliefde, geskei van die volle liefde van die hart van die mens rig en dit daardeur in selfverheerliking laat verval.  Die misterie van die sondeval is die misterie van die menslike hart wat hom deur die leuen met die skyn van waarheid laat verlei het om sy eie heerlikheid te soek en daardeur tot slaaf van die leuen word.

Die vrymag van God en die vryheid van die mens bots nié.  Die algenoegsame vrymagtigheid van God gebruik die volle vryheid van die mens in Sy diens, juis deurdat menslike vryheid gehoorsaamheid aan God is.  Maar dit gebruik ook die doen en late van die sondaar in sy diens deur die dwang van daardie wette en kragte waaraan die sondaar in sy ongehoorsame en vermeende selfverheerliking homself verslaaf het.  God handhaaf Sy vrymagtige wil sowel deur die vryheid as deur die onvryheid van die mens.  Gehoorsaam of onder dwang doen die mens die wil van God.  Niks vermag teen die vrymag Gods nie.  Die mens wat sy vryheid soek in die moontlikheid om alleen volgens sy eie welbehae te handel, is daardeur reeds slaaf van die leuen en onvry.

Die leerstuk van die predestinasie wat hiermee aangeraak word, mag dus nie vra hoe die vrymagtige wil van God en die vrye wil van die mens versoen moet word nie.  Want daar is geen botsing nie.  Die vraag word hier, hoe ons dit moet verstaan, dat waar God aan die mens die egte moontlikheid gegee het om tussen die waarheid en die leuen te kies, Hy in Sy vrymag tog uiteindelik alles bepaal.  Moet God dan nie in die verwesenliking van Sy Raadsplan afwag wat die mens met sy egte moontlikheid van keuse aanvang nie?  Nee, want (a) hierdie moontlikheid is geen vryheid nie, en (b) in Sy alwetendheid weet God ook die uitslag van hierdie menslike moontlikheid van keuse.  (a) Was hierdie moontlikheid vryheid, dan het die mens “goddelike” vryheid gehad en moes God sy beslissing afgewag het.  Want “goddelike” vryheid in die mens (hoe absurd dit ook mag klink, juis omdat so iets in sigself absurd is) sou onvooruitsienbaar en onvoorspelbaar wees; en dit sou met die alwetendheid God bots.  Maar hierdie menslike moontlikheid is geen vryheid nie; die mens is nie aan God gelyk nie.  (b) God, as die Kenner van die harte, weet in Sy alwetendheid dat die mens (met ʼn egte moontlikheid om tussen die leuen en die waarheid te kies) in die stryd tussen die Lig (die Waarheid) en die Duisternis (die Leuen) deur die leuen bekoor sal word en Sy toorn sal wek.  Hy het die mens ʼn egte moontlikheid van keuse gegee.  Dit blyk uit Sy proefgebod, uit die verleiding en uit die latere verontskuldigings van die mens.  Maar Hy het ook geweet hoé die mens gaan kies, m.a.w. dat die mens gaan val.  Hy neem dan ook in Sy Raadsplan sowel die egte moontlikheid van keuse as die uitslag daarvan op.

Maar dra God dan nie die skuld, of ten minste ʼn medeskuld, aan die val van die mens nie?

Alleen die homself vergoddelikende sondeslaaf soek sy vryheid in die moontlikheid om tussen die waarheid en die leuen te kies.  So ook is dit alleen die homself vergoddelikende sondeslaaf wat na die skuld van God kan vra.  Net so min as wat menslike vryheid in die genoemde moontlikheid geleë kan wees, net so min kan daar van ʼn skuld van God sprake wees.  Die mens wat na die skuld van God vra, plaas God en die mens op dieselfde lyn, op dieselfde verhoog as gelykwaardige groottes, nes daardie mens dit doen wat sy vryheid in die moontlikheid van keuse soek.  Hy wat na die skuld van God vra, onderwerp God aan die wette van skuld en van onskuld, waaraan slegs hyself onderworpe is; hy roep daardeur God tot verantwoording, waar God juis bo die wet staan en aan niemand verantwoording verskuldig is nie.  Waar God met Sy skepsel kan doen wat Hy wil en waar alles wat Hy doen, goed is, daar maak hy God aan hom gelyk en nivelleer hy die geweldige onderskeid tussen beide.  Die vraag na die skuld van God is ʼn al te menslik-sondige, vir die ware gelowige ʼn absurde vraag.

Dat God geen skuld aan die val van die mens het nie, blyk duidelik uit die volgende: (a) God staan bo die wet en is aan niemand verantwoording skuldig nie.  (b) God is vertoornd oor die val van die mens en straf die nie-uitverkorenes met ʼn ewige straf.  (c) God het sy Eniggebore, geheel-en-al sondelose en skuldlose Seun die straf vir ons op Hom laat neem.  Wie hierdie drie waarhede enigsins verstaan, sal nie na die skuld van God kan en wil vra nie; want as hy dit tog vra, maak hy hierdie waarhede tot leuens.  Hieruit blyk dat die vraag na die skuld van God uit die gees van die leuen gebore is.  (d) God het die mens die egte moontlikheid van keuse as voorwaarde van sy vryheid, maar ook van sy val gegee.  Anders was die proefgebod en die verleiding deur die leuen sinloos.  M.a.w., God het die mens nie tot sy val gedwing nie; Hy het sy val nie veroorsaak nie.  God het en kan geen skuld aan die val van die mens hê nie; dit is vir die gelowige genoeg.

God het die sondeval toegelaat, maar nie gewil of veroorsaak nie.  Hy het geweet dat die mens sou val, al moes hy nie geval het nie.  Hy het die mens nie laat val nie, maar het sy val ook nie verhinder nie; want as Hy die mens gedwing het om die waarheid te kies, dan sou Hy hom sy moontlikheid van keuse, maar daardeur ook sy verantwoordelike vryheid ontneem het.  Alleen as die mens die moontlikheid het om te val, kan hy vry wees in sy diens van God.  Die mens het hom in hierdie egte moontlikheid deur die leuen wat hom ʼn Gode-gelykheid belowe het, laat bekoor; hy het daardeur ʼn bo-wetlike en dus slaafse skynvryheid gesoek; dat hy daardeur tot slaaf van die leuen geword het, is in die mees letterlike sin sy eie skuld, – ook al het die Leuen daaraan medeskuld.  Die menslike moontlikheid van keuse is ook voorwaarde van sy val en van sy verantwoordelike skuld; selfs die skuld van die mens bewys dat hy vir verantwoordelike vryheid geskape was.

Die kwaad het gekom met die intrede van die leuen nog voordat die mens geval het, – iets waarteen hy die Paradys moes bewaak het.  Die stryd van die leuen teen die waarheid in en om die hart van die mens, is maar ‘n deel van die stryd tussen die Waarheid (die Lig) en die Leuen (die Duisternis) wat voor die sondeval van die mens in die hemel al begin het en wat sal aanhou tot aan die einde van die dae, wanneer die Aartsverleier in die buitenste duisternis gewerp sal word.  Maar die Waarheid sal seëvier.  Op die agtergrond van hierdie geweldige perspektief moet ons uiteindelik die sondeval en die sondeskuld van die mens sien.  As ons sy sondeval en sondeskuld, afgesien en geïsoleer van hierdie perspektief beskou, sal ook hierdie gedeeltelike waarheid ʼn illusionêr vervalste gedaante aanneem en ons daardeur te meer verlei om na die skuld van God te vra.  Maar hierdie perspektief gee aan al die behandelde vraagstukke van die vrymag Gods en die sondeval van die mens, ʼn geweldig verdiepte betekenis. “Ons word tot vryheid geroep”, beteken dat ons ons nie sal oorgee aan die leuenagtige vrae na die skuld van God nie, maar reeds nou medestryders van God sal word in hierdie stryd tussen die Waarheid en die Leuen, ook al verstaan ons nie, en juis ook omdat ons nie al die geheimenisse Gods verstaan nie.

Daar is geheimenisse Gods waarin die mens nie mag indring nie.  Daar is geheimenisse waarin hy weens die sonde nie kan indring nie.  Daar is geheimenisse waarin hy weens sy menslikheid nooit sal kan indring nie.  Die diepere gronde van die verhouding tussen die vrymag Gods en die sondeval en sondeskuld van die mens behoort tot hierdie geheimenisse.  Ons insig in die waarheid is deur die sonde verduister; maar bowendien is ons nie God nie.  Ook al verstaan ons hier nie alles nie, moet ons vashou aan wat God ons hiervan geopenbaar het; en dit is vir die gelowige genoeg.  Selfs die vraag: Was daar vir God geen ander uitweg nie? – kan net uit ʼn hooghartige sondaarshart gebore wees.

Die Kerkblad                            3 Augustus 1945:15,16

Die gevalle mensheid vertoon in sy oortuiginge en in sy strewe ʼn verwarrende en teenstrydige beeld van botsende mites* wat met mekaar om die oormag en oorhand stry.  Die botsing van skynwaarhede vind hul beslag in ʼn onderlinge stryd van skynvryhede.  Deur sy afval van God het die mens die eenheid van die waarheid, die eenheid van die vryheid en die eenheid van beide saam verloor.

Maar alle waarheid het die gevalle mens nie verloor nie; anders was hy geen mens meer nie.  Juis sy mitevorming bewys dat hy nog na die diepere sin, betekenis, waarde, doel en bestemming van alle dinge soek.  Die waarheid in die skepping van God, ook in sy eie sielelewe mag hy wel onsuiwer en as deur ʼn duister rede besien; maar hulle bekoor hom nog en roep hom nog tot vryheid.  Maar ontwortel aan hul eenheidsgrond staan hierdie waarheidsvonkies, hierdie brokstukke waarheid as ʼn gebroke en teenstrydige waarheid teenoor hom.  Desnieteenstaande roep hierdie waarhede hom tot vryheid, tot verantwoordelike vorming van kultuur (o.a. van lewens- en wêreldbeskouing, van wetenskap, van sedelikheid, van kuns, van reg, van ekonomie, van taal, van gesinne, van volke, van state, van maatskappye) – al vertoon hierdie kultuurvorming ook ʼn innerlik-teenstrydige en gebroke karakter – en al word hierdie verantwoordelike heerskappy ook ʼn selfverslawende oorheersing.

Die gevalle mens, afgesien van die gelowige, moet onder hierdie waarheidskerwe, hierdie brokstukke van waarheid een soek en vind wat aan sy lewe ʼn dieper sin en aan sy oortuiginge, doen en late ʼn eenheid sal gee en waarop hy sy vaste vertroue kan vestig – want hy het dié waarheid wat in God is, verloor.  Hy vind dit miskien in rykdom, in eer, in sedelike preutsheid, in politieke mag, in kuns, in wetenskap, in sinnelus, in sy redelikheid, of in iets dergeliks; maar die een wat sy hart die meeste bekoor, bevoorreg hy, aanvaar hy as die waarheid wat al die ander waarhede hul dieper sin gee en dus oorheers, en hierdie mite verkondig hy as die enige waarheid.  So handhaaf dan ook elke mite* dat hy die waarheid in pag het.  Telkens word hier opnuut herhaal wat in die Paradys plaasgevind het, nl. dat ʼn deelwaarheid in isolasie teenoor die orige waarheid gestel word, tot die waarheid verhef word, en so as ʼn skynwaarheid die parasitiese leuen dien.

God het in sy skepping ʼn samehangende verskeidenheid van waarhede gelê.  Elk van hierdie geopenbaarde deelwaarhede is wel nie absoluut soos die Waarheid wat in God is nie, maar is tog oorspronklik in die sin dat die een nie tot die ander herleibaar is nie; want hul onderskeidenheid is van God gegee.  Vir die gevalle mens kan enigeen van hierdie oorspronklike waarhede die fundamentele betekenis verkry.  Omdat egter die mens van mens tot mens in sy hart, persoonlikheid, aard, karakter, aanleg, talente, oorerwing, opvoeding en ervaring verskil, sal die een hiérdie, die ander daárdie oorspronklike deelwaarheid uitkies, bevoorreg en mites tot die fundamentele waarheid verhef.  So herstel elkeen afgodies die eenheid van sy ‘waarheid” op sy wyse en wel in botsing met die ander.  ʼn Verwarrende veelheid van onderling botsende en teenstrydige mites* móet ontstaan, omdat die gevalle mens nie meer die verankering van alle waarhede in God sien nie en omdat ʼn teenstrydige bekoring van die aan hul fondament ontrukte waarheidskerwe tot die hart van die mens uitgaan.  Waar die in God verankerde waarheid eenheid en harmonie verseker, daar móet die heerskappy van die leuen innerlik teenstrydig en chaoties word, omdat die leuen op skerwe van onherleibare waarhede parasiteer en hulle op verskillende wyse die harte van die verskillende mense bekoor.

Maar die mens besit nog die waarheidskerwe; selfs die leuen moet nog die skyn van waarheid aanneem om invloed op die mens te kan uitoefen.  Hierdie waarheidsvonkies is egter van mekaar afhanklik, omdat die verskeidenheid van waarhede wat God in Sy skepping gelê het, samehangend is.  Die verheffing van ʼn brokstukwaarheid tot mite* laat hierdie waarheid oorheers en in ander waarhede bestry wat dit self nodig het.  Elke afgodies vereerde deelwaarheid gaan derhalwe aan sy eie oordrywing ten gronde.  Die absurditeit van die leuen word in die geskiedenis van die mensheid telkens opnuut bevestig deurdat geen mite* die eeue trotseer nie, en die onderskeie mites in die innerlik teenstrydige en chaotiese heerskappy van die leuen vir mekaar moet wyk.  Maar in hierdie afwisselinge, in hierdie geskiedenis van opeenvolginge van mites sit ʼn gang en ʼn koers; want God gebruik ook die innerlik verdeelde stryd van die leuen in Sy diens tot verwesenliking van Sy Raadsplan.

Die vryheid van die gevalle mens is van sy anker, die vrymag van God, losgeruk en gebroke; dit staan in diens van die deur hom afgodies bevoorregte waarheidsvonk, d.w.s. van die hom verslawende leuen.  Die blote leuen besit in homself geen krag nie, maar moet om invloed uit te oefen, op die waarheid parasiteer.  So ook vermag die blote slawerny niks nie, en teer die slawerny van die gevalle mens op sy gebroke en ontwortelde vryheid.  Verslawing aan die leuen beteken nie dat die mens ʼn onverantwoordelike en dus onskuldige wese, d.w.s. soos ʼn rat in ʼn masjien word nie; die verslawing om verslawing te wees móet die gedaante van ʼn skynvryheid aanneem.  Die dronkaard voel hom nog vry as hy skynvry sy glas met drank ledig; hy wat hom aan die verleiding oorgee, doen dit skynbaar vrywillig; en selfs die geleerde wat ʼn anti-Skriftuurlike teorie bou, is oortuig dat hy dit in vryheid doen.  Sonder vryheid, al is dit gebroke en ontwortelde vryheid, wat uiteindelik die leuen dien, is geen kultuurvorming moontlik nie.  Die kunsskatte en die wetenskaplike prestasies van die gevalle mens, die geesdrif waarmee hierdie mens sy vryheidstryd aandurf, die liefde van ook die ongelowige moeder vir haar kinders, die armoede waarin die kunstenaar sy ideaal dien, die hom verterende inspanninge van die navorser, en so baie meer is sonder vryheid, onmoontlik, al is hierdie vryheid uiteindelik ook maar ʼn gebroke en ontwortelde en deur die heerskappy van die leuen vervalste vryheid – al is uiteindelik hierdie heerskappy weens sy mensverankerdheid ʼn in selfsug wortelende oorheersing, en al is die kultuur wat hierdie “vryheid” skep, uiteindelik ʼn innerlik teenstrydige wankultuur.

Omdat die mens nóg waarheid en nóg vryheid besit, móet hy ook nog ʼn betreklike moontlikheid van keuse tussen dit en dat besit; anders kon die waarheid hom nie bekoor en hy ook geen vryheid besit het nie.  Die mens het wel die fundamentele moontlikheid van keuse wat die eerste mensepaar gehad het, nl. om voor of teen God te kan kies, verloor; en dit kan hy sonder die wederbarende geloof in die kruis van Christus nie weer terugwen nie.  Maar hy besit nóg teenoor die brokstukwaarhede betreklike moontlikhede van keuse, waardeur hy sy gebroke vryheid kan verwesenlik.  Elkeen weet dat hy nou dit of dat kan doen en dat hy, terwyl hy iets doen, hy iets anders kon gedoen het; dit bewys ook sy selfverwyte en verontskuldigings. Ons staan hier weer voor die misterie van die hart, nou van die hart van die gevalle mens, waaruit ook ál die uitgange van die lewe is en wat sy denke en wille bepaal en lei volgens die brokstuk waarheid wat hom bekoor en wat hy as hele waarheid aangrypend tot leuen vervals.  Hierdie gebroke en betreklike moontlikheid van keuse laat die mens hom nog verbeel dat “hy mág, omdat hy kán”.  Maar om werklik “te kan”, moet hy homself geweld, mag en invloed toeëien.  Waar die mens deur sy val die suiwer insig in wat waarlik mag gedoen word, verloor het, soek hy sy reg in sy geweld, mag en invloed; sy prestasies (dit wat hy verower, hom toeëien, toon en vertoon) moet sy “vryheid” bewys.  “Wat kán, mág (geskied)”; “mág (d.w.s. geweld, invloed) is rég”; “vrúgbaarheid is waárheid”; “suksés is vryheid”; hierdie vier stellinge beteken uiteindelik dieselfde en geld vir die gevalle mens oral waar hy optree.  Sy slawerny handhaaf sy skynvrye heerskappy met parasities verworwe mag en sien in die sukses van sy parasitisme sy regverdiging.  Die een mens móet nou met hierdie mag homself teenoor die ander handhaaf, omdat die heerskappy van die leuen ʼn teenstrydige en verdeelde heerskappy is.  Oorloë en gerugte van oorloë – nie net op politieke gebied, en nie net met stoflike wapens nie – sal daarom móet aanhou tot aan die einde van die dae, d.w.s. solank die innerlik teenstrydige en homself vernietigende, maar telkens weer parasities selfverheffende leuen die aan hom verslaafde mensheid tot botsende skynvryhede roep.

Maar in hierdie verwarde worsteling van mense met hul vervalste vryhede word tóg die natuur beheers en kultuur geskep.  Insover en deurdat hierdie worsteling op brokstukke waarheid en vonke van vryheid parasiteer, het hierdie kultuurskeppinge van die gevalle mens waarde en wel kragtens Gods algemene genade of, as u wil, kragtens die oorblyfsels van die oorspronklike gaafheid en goedheid wat God nóg in Sy skepping handhaaf – en ten spyte van die gevalle toestand van die mens.  Hierdie waarde mag ons nie onderskat nie, nieteenstaande en juis ook omdat die gevalle mens sonder en teen God niks vermag nie.  Want deur die, al is dit gebroke, waardemomente van die menslike kultuurskeppinge dien die leuen desondanks homself tog die heerlikheid Gods.  Ook die worstelstryd van die gevalle mens dien tot die eer en verheerliking van God – nie alleen omdat dit die innerlike teenstrydigheid van die heerskappy van die leuen openbaar nie, maar ook omdat deur hierdie stryd Gods grootheid en goedheid deur wat die gevalle mens tóg nog presteer, hom manifesteer.

Die Kerkblad                            7 September 1945:13,14

In die worstelstryd van die gevalle mens neem die gelowige ʼn unieke posisie in.  Want aan die een kant het hy in beginsel deur die geloof en onder leiding van die besondere openbaring Gods weer die oorsprong van die vonke van waarheid en van vryheid in God teruggevind.  Maar aan die ander kant kleef die sonde hom nog aan, staan hy nog teenoor brokstukke waarhede waardeur hy ʼn gebroke vryheid verwesenlik en bekoor ook hom nog die roepstem van die skynware leuen, tot die skynvrye slawerny. Hy hoef egter nie soos die ongelowige ’n skynware leuen met ʼn skynware leuen, die mag van ʼn skynvrye verslawing met die mag van ʼn ander skynvrye verslawing te bestry nie.  Hy het in beginsel die moontlikheid om die leuen met die waarheid en daardeur die verslawing met vryheid te beveg; want hy hoef nie in ʼn waarheidskerf die waarheid en in ʼn gebroke vryheid die vryheid te soek, waar hy beide in God veranker weet nie.

Die waarheid roep hom op negatiewe wyse tot vryheid deur sy oë vir die valstrikke waarin die leuen sy aanbidders verstrik, oop te maak: “Kindertjies, pas op vir die afgode”, nie net vir die afgode op spesifiek godsdienstige terrein nie, maar vir die afgodiese en dus mitiese verheerliking van enige brokstuk waarheid wat as sodanig teenoor die Waarheid gestel word.  God alleen is God en niemand of niks anders nie, ook nie die natuurwetenskap, ook nie die wysbegeerte, ook nie die lewe, ook nie die individu, ook nie die volk, ook nie die staat, ook nie die menslike rede, ook nie die natuur, ook nie die kuns, ook nie die politiek, ook nie rykdom, ook nie sport, ook nie sinnelus of enigiets anders nie.  Die betekenis van hierdie leidraad vir die Christelike vorming van kultuur (van wetenskap, kuns, sedelikheid, reg, ekonomie, taal, landbou, en van huwelike, gesinne, volke, state, maatskappye, ens.), d.w.s. vir die vrymaking van die mens, het onberekenbare waarde – kon die gelowige dit maar getrou volg!  Hierdie leidraad gee die gelowige verder die kragtigste wapen in sy hand, om die leuen te ontmasker en te bestry – deur die afgodiese grondslag van elke mite op elke terrein van die menslike samelewing te ontmasker en deur aan te toon dat hierdie leuen nie vrymaak nie, maar verslaaf en chaos in die hand werk, word die leuen in sy hart getref.

Die waarheid roep die gelowige op positiewe wyse tot vryheid deur sy oë daarvoor oop te maak dat elke gedeeltelike waarheid ʼn waarheid Gods, d.w.s. in God veranker is, dat elke gedeeltelike waarheid in sy eie-aard en algar in hul onderlinge samehang en in hul gesamentlike gefundeerdheid in die Waarheid gesien moet word, dat ál hierdie waarhede die mens tot vryheid roep, d.w.s. in staat stel om sy roeping op aarde gehoorsaam aan God te vervul.  Die waarheid roep die mens tot vryheid deur hom gehoorsaam aan alle ordinansies van God te laat bou aan ʼn Christelike wetenskap, ʼn Christelike kuns, ʼn Christelike politiek, ʼn Christelike handel; deur hom Christelike sedelikheid en Christelike reg te laat vorm; deur hom ʼn Christelike huwelikslewe, ʼn Christelike gesinslewe, ʼn Christelike volkslewe, ʼn Christelike staatslewe en ʼn Christelike maatskaplike lewe te laat verwesenlik.  Al hierdie waarhede op die terrein van die algemene openbaring roep die mens om met dade lief te hê, d.w.s. inderdáád vry te wees.  En ook al sien die gelowige dit nie oral duidelik nie, deur hierdie positiewe roepstem tot vryheid toon die waarheid aan die mens die rigting en die koers aan, waarin hy sy vryheid moet probeer te verwesenlik.

Maar die gelowige bevind hom binne die onderlinge stryd van die ongeloof en kan hom daarvan nie isoleer nie.  Die waarheid roep hom tot vryheid ook in dié sin, dat hy dááraan sal deelneem sonder om hom daarmee te vereenselwig.  Hy mag nie teenoor hierdie stryd net negatief staan deur die afgodiese grondslag van die leuen, van die mites te ontmasker en te verwerp nie.  Omdat die leuen op die waarheid parasiteer, bevat elke mite ʼn brokstuk waarheid wat aan die kloue van die leuen ontworstel moet word en in die eenheid van die Christelike waarheid sy plek moet inneem.  Die gelowige moet in die ontdekkinge en kultuurskeppinge van die ongelowige mens aan die leuen ontworstel wat syne is.  Dit is geen parasitisme nie.  Saam met prof. Hepp mag ons dan ook sê dat die Christelike wetenskap (en ons mag aanvul: die Christelike kultuur in die algemeen) die legioene van die ongelowige kultuurbouers tot sy voordeel moet gebruik, want waarheidsbrokstukke wat hulle versamel, behoort aan ons, omdat ons aan Christus behoort en Christus en die wêreld en sy volheid van God is.  Die gelowige vervul sy roeping deur self ʼn Christelike kultuur tot die eer van God te bou en deur op die kultuur van die ongeloof tot in sy wortel hervormend in te werk.  Hy mag dus nie blind wees vir die waarde wat daar tog nog skuil in die kultuurskeppinge van die mens wat van God afgeval het, ook al moet hy hul mitiese grondslae tot in sy fondament bestry.

Op hierdie drieërlei wyse word die gelowige deur die waarheid tot vryheid en tot verlossing van die bande van slawerny geroep.  Maar dan moet hy ook aan die volle stryd tussen die Lig en die Duisternis hier op aarde deelneem.  Net so min as wat hy hom binne die kloosterse kerkmure mag terugtrek, mag hy hom met die besondere openbaring van God uit die wêreld terugtrek.  Hy moet met die lig en leiding van Gods Woord in die wêreld ingaan en die waarhede van Gods algemene openbaring leer ken, sodat ook hulle hom tot vryheid, d.w.s. tot gehoorsame roepingsvervulling kan roep.

Sy deelname aan hierdie stryd vereis dat hy ook die mag van die aan die leuen verslaafde mensdom in diens van God sal gebruik.  As die een mite die euwels van die ander mite bestry, het die gelowige die reg om hierdie mag, insover dit ten goede meewerk, te gebruik sonder om homself daaraan te verslaaf.  Dit is geen parasitisme nie; want die slawerny verwerf sy mag alleen deur op die gebroke vryheid van die mens te parasiteer, en die mag van hierdie vryheid as vryheid behoort aan die gelowige, omdat hy aan Christus behoort en alle vryheid in God veranker is.

Maar die geskiedenis van die Christendom vertoon ook ʼn verwarrende beeld; want die een gelowige bestry die ander en menige gelowige vereenselwig hom met die strewe en doen van die mite-aanbidders.  Hieruit blyk hoe sterk nog die leuen ook die hart van die gelowiges bekoor en hoe verduister hul rede, hul waarheidskennis nog is.  Die verdeeldheid onder die Christene is ʼn afglans van die innerlike verdeeldheid van die heerskappy van die leuen, waarvan selfs hulle hul in hierdie bedéling nie kan losworstel nie.  Maar desnieteenstaande en juis des te meer daarom bly die waarheid hom tot vryheid roep.

Die kultuurgeskiedenis van die mensdom skyn egter te openbaar dat in die reël die grootste prestasies, die waardevolste ontdekkinge en die belangrikste skeppinge van die mensdom op die krediet van die ongelowige mens geboek moet word.  Dit is van oudsher in die eerste plek die geslag van Kain en nie van Set nie, wat as stedebouers, tentbewoners, veeboere, siter- en fluitspelers, smede (makers van koper- en ysterinstrumente) bekend staan.  Dit is asof die onrus die mite-gelowige dryf om sy “geloof” en “vryheid” in sy prestasies te móet bewys.  Daarenteen het die gelowige in die diepste van sy hart ʼn rus wat hom deur die sonde wat hom nog aankleef en hom ʼn verdeelde wese bou, so maklik in ʼn valse gerustheid laat verval.  Noodsaaklik is dit nie – dit bewys o.a. die bloed van die martelare.  Maar, laat ons in eerlike selfkritiek ons afvra hoe ernstig ons as gelowiges ons roepingsvervulling op aarde opvat en al ons kragte en ons van God gegewe talente in Sy diens stel en of ons dit met dieselfde vuur doen waarin menige miteverheerliker sy mite dien?  Dit is asof ons dikwels die pligte wat die waarheid op ons lê as ʼn bewys van ons onvryheid belewe i.p.v. as voorwaarde van ware vryheid te aanvaar.  Beny ons nie die ongelowige wat na hartelus kan doen wat hom behaag, terwyl ons ons so baie daarvan moet ontsê?  Maar hierdie lewenshouding verlam ons en bewys dat ons dieselfde slaafse vryheid van die mite-aanbidder begeer.  Die sonde wat die wedergeborene nog aankleef, verslaaf hom nie ten volle soos dit die ongelowige verslaaf nie, maar verlam hom in sy roepingsvervulling op alle terreine van die lewe.  Soos die ongelowige die lewe geniet, soos die ongelowige wetenskap bou, soos die ongelowige handel drywe, soos die ongelowige kuns skep – so begeer ook ons dit nog.

Maar die waarheid roep ons desnieteenstaande tot vryheid, tot ʼn nuwe lewenshouding waarin ons nie die miteverheerlikers sal beny nie, maar waarin ons met erkenning en gebruikmaking van die waardevolle waarheids- en vryheidsvonke in die prestasies van die miteverheerlikers gegee, maar met kritiek op die grondleggende verslawing aan die leuen wat alle miteverheerliking kenmerk – ons hart oopstel vir die waarhede rondom ons en ons van harte oorgee aan die roeping van die gelowiges op aarde, waardeur alleen ons in Christelike sin vry kan word en God kan dien, nie uit verdienste en om beloning (soos alle slawevryheid sy prestasies móet betrag) nie, maar uit genade en as bekroning, soos Artikel XXIV van ons Geloofsbelydenis dit so kernagtig stel.

Die waarheid maak vry; “die waarheid roep tot vryheid”; in gehoorsaming aan die waarheid is ons vrye roeping geleë; ons moet die waarheid met dade liefhê; hierdie waarhede verplig ons as enkelinge en gesamentlik in die onderskeie kringe waarvan ons lede is, om met oop harte die geopenbaarde waarheid te leer ken, daaruit ons ideale te neem wat geesdrif wek en ons op die weg van vryheid sal lei.  Die valse gerustheid wat die Christendom aankleef solank sy besondere, godsdienstige geloof nie aangetas word nie, moet ons oorwin en omvorm in ʼn geesdrif tot ʼn volle roepingsvervulling, d.w.s. tot ʼn ware vryheid wat alleen sy krag put uit die liefde tot die diens van die Allerhoogste.

____________________________

* Toespraak voor J.V. (Jongeliedevereniging) te Potchefstroom op 6.8.44 gehou.

* Oor hierdie beskouing van vryheid sien my artikels in “Vryheid” (J.V. – K.P. 1937): “Jaarboek” XIII van S.A. Akademie, 1938; en my “Stryd om die Ordes”.

* Ons behandel eers hierdie onderwerp, al was dit geen deel van die betrokke voordrag nie.

** As ek my naaste se huis, se vrou, se dienskneg, se diensmaagd, se os of se esel, of enigiets wat syne is, beskou afgesien daarvan dat dit aan my naaste behoort, dan is dit alles goed en mooi en begeerlik. Beskou ek hierdie gedeeltelike waarheid i.v.m. die orige waarheid, nl. dat dit my naaste syne is, dan verval my reg daarop, d.w.s. my moontlikheid om dit in vryheid te beheer, dan mag ek dit alles, wat in isolasie beskou begeerlik is, nie begeer nie.  Isoleer ek verder my selfliefde van my liefde tot God en tot my naaste, dan sal ek dit tog begeer en slaaf van my begeerte word.  Bewaar egter my selfliefde sy volle verband met my liefde tot God en tot my naaste, dan sal ek dit wat van my naaste is, in vryheid en waarheid nie kan begeer nie, juis omdat dit aan my naaste behoort, ek hom lief het en hom alles wat God aan hom toevertrou het, van harte gun.

*** Nl. die gedeeltelike waarheid wat in isolasie van en dus in teëstelling tot die volle waarheid skitter.

**** Dito ***

* Onder mites verstaan ons: mites en in mites gegronde gelowe, godsdienste, lewens- en wêreldbeskouinge, skole, strominge, partye, faksies, ens..

___________________________

Bron: HG Stoker CD met sy boeke, lesings en artikels.

Sien ook: Ware vryheid teenoor liberalisme

Sien hier meer artikels van Stoker: HG Stoker

vermaak_churchDIE KERK EN SY EKUMENIESE ROEPING VOLGENS DIE NUWE TESTAMENT[1]

deur prof. WJ Snyman

  1. In die Nuwe Testament word van “kerk” slegs in tweërlei sin gespreek, nl. as universele kerk en as plaaslike kerk.

Die enigste uitsondering op hierdie spreekwyse skyn Hand. 9:31 te wees. Dit is die enigste locus waarna H. Bavinck kon verwys by sy vasstelling dat die woord “kerk” in die Nuwe Testament in vierderlei sin voorkom, nl.:

a) vir alle gelowiges (universele kerk),

b) vir die gelowiges in een land (nasionale kerk),

c) vir die gelowiges in een provinsie (provinsiale kerk),

d) in plaaslike sin.

“Al de gemeenten van Judéa, Galiléa en Samaria (worden) hier onder dien éénen naam van ekklêsia in singulari saamgevat”, aldus Bavinck (Dogmatiek IV, p. 301).

Hierby moet egter die volgende bedink word:

(1) Hierdie teks is die alleenstaande en dus hoogs uitsonderlik.

(2) Die teks van hierdie enigste locus staan nie vas nie.

(3) Dit staan nie teenoor ‘n kerk in ander landstreke nie, want op hierdie tydstip was dit die uiterste grense van die kerk en was daar ook nog geen gemeentes in Judéa ens. buite Jerusalem nie.

(4) As kerk hier ‘n samevatting van gemeentes sou wees, dan het die eerste Christene die naam kerk (ekklêsia) in ‘n heel ander sin op hulself toegepas as waarin hulle dit gevind het.

Ons sou dus hoogstens ‘n uitsonderlike gebruik van die lei, maar sekerlik nie as samevatting van gemeentes in een landstreek nie.

  1. Volgens die Skrif is kerk geen kollektivum van “gemeentes” nie, maar steeds ‘n vergadering van gelowiges, hetsy in hulle totaliteit as volk van God (1 Petrus 2:9, 10, vgl. Matt. 16:18; Ef. 2:22; 1 Kor. 12:25), as liggaam van Christus (o.a. Rom. 12:4, 5; 1 Kor. 10:17; 11:27; 12:27; Ef. 1:23; Kol. 1:24) en as tempel van die Heilige Gees (Ef. 2:22), hetsy as plaaslike kerk. Waar die Skrif van ‘n veelheid van kerke spreek, is dit steeds in die sin van plaaslike kerke en nooit in die sin van “nasionale kerke” nie.

Die idee van ‘n nasionale of provinsiale “kerk” skyn selfs opsetlik vermy te word. Vanwaar anders hierdie omslagtige omskrywinge: “kerke van Judéa, wat in Christus is” (Gal. 1:22), “kerke van God wat in Christus Jesus is in Judéa (1 Thess. 2:14), “al die kerke onder die heidene” (Rom. 16:4) in plaas van ons gebruiklike “Joods-Christelike” en “heiden-Christelike kerk”? As Paulus die oog het op die hele kerk (in die wêreld) dan spreek hy van “die kerke in Christus” (Rom. 16:16), “die kerke van God” (1 Kor. 11:16; 2 Thess. 1:4), “al die kerke” (1 Kor. 7:17; 14:33; 2 Kor. 8:18; 11:28). As ‘n keer van “die hele kerk” gespreek word, dan sien dit op die (plaaslike) kerk van Rome (Rom. 16:23). Rom. 16:4, 16 en 23 is tiperend en insiggewend vir die wyse waarop die Nuwe Testament van die kerk spreek.

  1. Die plaaslike kerke in die lande of oor die wêreld versprei, is elkeen die universele kerk ter plaatse — die universele kerk verstaan as die een kerk soos dit voor die grondlegging van die wêreld in die verkiesing gegrond is (Ef. 1:14), waaraan ons Here Jesus Christus as Hoof-bo-álles gegee is by sy verhoging na sy dood en opstanding (Ef. 1:2022) en wat op Pinksterdag vervul is met die Heilige Gees (Hand. 2:4). 

a) Die plaaslike kerk is die universele kerk: die universele kerk ter plaatse. Vandaar die beskrywing van die plaaslike kerk(e) as die “kerk van God in Efese” (Hand. 20:28); “die kerk van God” in Jerusalem, wat Paulus probeer uitroei het (1 Kor. 15 :9; Gal. 1:13; Filipp. 3:6); “die kerk van God” in Korinthe (1 Kor. 10:32); “die kerk van die Thessalonicense wat in God die Vader en die Here Jesus Christus is” (1 Thess. 1:1); “die kerke van God wat in Christus Jesus is in Judéa” (1 Thess. 1:14); “die huis van God, wat die kerk is van die lewende God” (1 Tim. 3:15). Dit is ook die antwoord op die vraag waarom die identiese woord kerk (ekklêsia) vir die geheel sy dele gebruik word. Hieruit is ook duidelik waarom baie kerke nie één kerk kan wees nie, sonder om daarin op te gaan en dat daarenteë die een kerk wel tot openbaring kan kom in baie.

b) Tereg sê Bavinck dat die ecclesia universalis aan die ecclesia particularis vooraf gaan (a.w., p. 357) — die ecclesia particularis dan, volgens die Nuwe Testament, uitdruklik te verstaan as die ecclesia localis. 

c) Die ekumeniese roeping van die kerk bestaan derhalwe nie daarin om tot stand te bring wat nog nie bestaan nie, maar om tot uitdrukking te bring wat die kerk is en wat ons omtrent die kerk bely.

  1. Die onderskeiding van universele en plaaslike kerk val nie saam met die van sigbare en onsigbare kerk nie, en ook nie met die van kerk as organisme en instituut nie. Die een en die ander is verskillende kante van die universele sowel as van die plaaslike kerk. Die universele kerk was verborge (dus onsigbaar) in die raadsplan van God (Ef. 3:9), maar is in Christus geopenbaar (Ef. 1:9; 3:35). Die plaaslike kerk het ook sy onsigbare kant (2 Tim. 2:19). Die universele kerk bestaan nie slegs organies nie, maar is geïnstitueer in die apostolaat (Matt. 16:18; Ef. 2:20; 4:11, vgl. 1 Kor. 12:28).

a) ‘n Apostel is nie alleen ‘n sendeling nie, maar ook ‘n gesant: ‘n verteenwoordiger van sy Sender (Matt. 10:40; Luk. 10:16). Calvyn het dit reeds so verstaan: “…..hen stellende tot zijne plaatsbekleders” (Inst. IV. 3. 1). Apostolisiteit druk dus nie alleen ‘n ekumeniese roeping uit nie, maar ook ekumeniese gefundeerdheid, nl. op die apostolaat.

b) As apostoliese kerk is die ekumeniese roeping duidelik. Dit bestaan in sending. Die evangelie aan hom toevertrou, is ekumenies: Die hele mensheid (Kol. 1:23; Matt. 24:14; Mark. 16:15; Openb. 14:6), elke individu (Kol. 1:28), elke nasie (Matt. 28:19; Openb. 10:11), is daarby betrokke. Soos Israel moet nasies, alle nasies, voor die beslissing gestel word: Dit moet vir hulle gebring word tot ‘n getuienis (Matt. 24:14).

c) Terwyl die volksgedagte (laós, die tipiese benaming van Israel as verbondsvolk, oorgedra op die Nieu-Testamentiese kerk) die oorheersende is met betrekking tot God [Matt 1 :21; 2:6; Luk. 1:68, 77; 2:33; Rom. 11:1; 15:10 (gelowige Israel); Rom. 9 :24, 25; Hand. 15:14 (gelowiges uit die heidene); Rom. 9:24; Hand. 15:14 (kerk as geheel)], en die gedagte van organisme (liggaam) met betrekking tot Christus (Rom. 12:4, 5; 1 Kor. 10 :17, ens.), is dit opvallend dat die gedagte van gebou na vore kom met betrekking tot die Heilige Gees (Ef. 2:22, vgl. 2 Kor. 6:16). Die Heilige Gees is die onsigbare band wat die kerk onsigbaar saambind tot ‘n eenheid. Die aanwesigheid van die Heilige Gees kom egter tot openbaring in ampte en gawes, waarvan die apostoliese die grondslag vorm (1 Kor. 12:4, 7-11, 28-31; Ef. 4:11).

d) Gevolgtrekking uit die voorgaande: Die band tussen die universele en plaaslike kerk is nie slegs ‘n direk-geestelike band nie, en bestaan ook nie slegs “in en deur en met” die bediening van die Woord in soverre dit effektief bedien word nie, maar is ‘n fundamenteel-historiese, gegee in die apostoliese Woord wat saam met die Skrifte van die Ou Testament die onfeilbare grondslag van die Nieu-Testamentiese kerk vorm (Matt. 16:18, 19; Joh. 15:26; 16:13; 20:21-23).

e) Die kontinuïteit tussen die universele en die plaaslike kerk blyk ook uit die opsomming van die ampte en gawes in 1 Kor. 12:28 en Ef. 4:11 (vgl. Rom. 12:7 en 8), met die universele voorop en die plaaslike kerk met sy ampte daaraan gebonde (vgl. ook Matt. 16:18 en 18:18), waar die sleutelmag wat aan die apostels toevertrou was ook aan die gemeente toevertrou word om die te bedien in afhanklikheid en op die grondslag van die apostoliese Woord. Ons word hier (Matt. 18:18) tewens herinner aan die amp van die gelowiges. Al die gelowiges het die salwing van die Heilige Gees (Hand. 2:4; Rom. 8:15; 1 Joh. 2:20). Die apostels het dit egter op besondere wyse (Joh. 20:21).

  1. Omdat die (plaaslike) kerke niks anders is nie as die (universele) kerk, die enige volk van God, die liggaam van Christus, die tempel van die Heilige Gees, daarom moet die (plaaslike) kerke met mekaar in verband tree. Kerkverband vloei egter nie slegs voort uit die wese van die kerk nie, maar word ook uitdruklik in die Nuwe Testament gegee as ‘n Goddelike opdrag aan die kerk wat gehoorsaam moet word.

a) Met kerkverband word nie ‘n nuwe “kerk” gevorm nie. Hierdie kerkbegrip word nie in die Skrif gevind nie (vgl. par. 1). Die (plaaslike) kerke vloei nie saam in ‘n eenheids- kerk nie, maar vloei daaruit voort (vgl. par. 3, a. en b.).

c) By kerkverband gaan dit nie om meerdere kompleetheid van die (plaaslike) kerke nie. Elke afsonderlike kerk is ‘n komplete kerk, op sigself ‘n tempel van die Heilige Gees (2 Kor. 6:16), soos die kerk in sy geheel (Ef. 2:22), soos ook elke gelowige (1 Kor. 6:19).

d) Hoewel ‘n komplete kerk met sy ampte en gawes, is elke (plaaslike) kerk tog ook weer ‘n deel van die geheel. Hierin is die grondbeginsel van die Gereformeerde kerkinrigting en -regering gegee, soos dit wortel in die Skrif en gegryp is deur Calvyn en besit ons die rigsnoer om veilig tussen die Scylla en Charibdis van Kollegialisme en Independentisme heen te beweeg: Synde die universele kerk ter plaatse is die (plaas like) kerke selfstandig, maar is hulle as sodanig ook verplig tot kerkverband. Die kerke is selfstandig (outonoom) maar nie onafhanklik (independent) nie, nog as plaaslike nog as sg. “nasionale kerke”.

d) Die bewering dat kerkverband (nog) nie in die Nuwe Testament voorkom nie, kan alleen gemaak word as daar nie onderskei word tussen die blywende betekenis van die apostels as fondament vir die kerk van alle tye (Matt. 16:18, Ef. 2 :20) en hulle optrede in die kerke van daardie tyd nie. In hulle briewe (apostoliese geskrifte vir alle tye, maar in die eerste instansie bedoel vir die geadresseerdes) en in hulle herderlike optrede (vgl. Hand. 14:22) bewaar hulle die band met die jong kerke en met die kerke onderling. Daar was dus kerkverband van die begin af. Dit is gegee in die apostels en hulle helpers. Saaklik bestaan dit in die volgende:

  • Verordeninge wat moes geld in “al die kerke” (1 Kor. 7:17): verhouding van kerklike en maatskaplike lewe; (14:33): orde vir die bediening van die Woord.
  • Onderlinge hulpverlening of wedersydse aanvulling met geestelike en stoflike goedere (Rom. 15:25-27; 2 Kor. 8:14): die gelykheidsbeginsel in die kerk van Christus; verder beskryf as godsdiensoefening (2 Kor. 9:12); leitourgia; as gemeenskap van die heiliges (Rom. 15:26; 2 Kor. 8:4); koinonia en ook as konfessie (2 Kor. 9:13): homologia.
  • Eenheid van Belydenis (Ef. 4:13; Hebr. 3:1; 10:23); die leer van Christus (2 Joh. :9), soos vervat in die Skrifte (2 Tim. 3:14; 2 Petr. 1:16); die waarheid van die evangelie (Kol. 1:5; Ef. 1:13); die geloof in die waarheid (2 Thess. 2:13); die gesonde leer (2 Tim.:3; Tit. 1:9); want die kerk is ‘n pilaar en grondslag van die waarheid (1 Tim. 3:15).

e) Dit gaan dan ook daarom om onwankelbaar vas te staan in die belydenis (Hebr. 10:23); om die handhawing van die enig ware evangelie teen heterodoksie, ‘n “ander” evangelie (Gal. 1:6). ‘n “ander” Jesus, ‘n “ander” gees (2 Kor. 11:4); teen heresie (2 Petr. 2:1); teen vervalsing en verdraaiing van die Woord (2 Kor. 4:2; 2 Petr. 3:1); teen valse leraars in die kerke, soos daar valse apostels onder die volk Israel was (2 Petr. 3:2); teen valse apostels, wat hulle voordoen as apostels van Christus (2 Kor. 11:3); teen mense, wat die waarheid weerstaan en onbetroubaar is in die geloof (2 Tim. 2:18); teen verleidende geeste en leringe van die duiwels (1 Tim. 4:1). Ten diepste is dit ‘n stryd tussen die Gees van die waarheid en die gees van dwaling (1 Joh. 4:6); tussen die Gees van God, wat in die kerk woon en die gees van die antichris (1 Joh. 4:2), die teëstander wat nie ‘n eie kerk, die valse kerk, teenoor die ware kerk wil oprig nie, maar in die ware kerk indring om dit te vervals (2 Thess. 2:4). Daarom is dit nie so ‘n eenvoudige saak om die valse kerk sonder voorbehoud (Calvyn) te lokaliseer nie. In hierdie stryd word die kerk as strydende kerk (Ef. 5:10, e.v.) opgeroep om in een Gees vas te staan en, een van siel, saam te stry vir die geloof van die evangelie (Fil. 1:28, vgl. Hand. 14:22).

  • Verdeeldhede is die gevolg van die indringing van die gees van dwaling in die kerk.
  • Onder die soewereine beskikking van God en die leiding van die Heilige Gees, word die gees van dwaling en die verdeeldhede wat dit veroorsaak diensbaar gemaak aan die waarheid (1 Kor. 11:19), deurdat dit die kerk bring tot formulering en uitbouing van die belydenis in die loop van sy geskiedenis.

f) Kerkverband vloei derhalwe voort uit die wese van die kerk as die liggaam van Christus. Dit is gegee in die apostels en in hulle bediening, in die maatreëls wat hulle getref het in “al die kerke”; in die onderlinge hulpverlening; in die gemeenskaplike geloofsbelydenis en die handhawing daarvan. Dit is egter ook in feite gegee in die Kerkvergadering van Jerusalem (Hand. 15:6-27). In hierdie Vergadering kom die besondere karakter van ‘n kerklike vergadering na vore as ‘n vergadering waarin ook die Heilige Gees en die apostels teenwoordig is, en dat daarin beslissinge geneem word wat bindend is vir al die kerke (Hand. 15:28).

  • Dit gaan hier om die eenheid van die kerke (Gal. 2:9).
  • Die besluite was bindend vir al die kerke (Hand. 15:28, 29).
  • Hierdie Vergadering is ‘n onmiskenbare aanwysing vir die kerke van alle tye tot selfopbouing van die liggaam van Christus op die grondslag van die apostoliese Woord en onder die leiding van die Heilige Gees (vgl. Ef. 4:12 e.v.).
  • Hierdie eerste Kerkvergadering dra ‘n ekumeniese karakter (Hand. 15:23).

g) Kerkverband is ‘n Goddelike opdrag waaraan die kerke moet gehoorsaam. Dit was op grond van ‘n direkte Goddelike openbaring dat Paulus opgegaan het na Jerusalem met die oog op hierdie Kerkvergadering (Gal. 2:2).

  1. Kerkverband, wat aan die kerke opgelê is, kan nie by nasionale grense bly staan nie, maar moet ‘n ekumeniese karakter dra, omdat die liggaam van Christus Een en Algemeen is.

a) Die eenheid en die ekumenisiteit van die kerk staan in noue verband met mekaar, maar moet tog onderskei word as twee verskillende eienskappe van die kerk. By ekumenisiteit gaan dit primêr teen nasionale begrensing van die kerk (vgl. par. 4, b). Dit raak die eenheid van die kerk slegs in soverre as wat die idee van “nasionale kerke” op sigself reeds ‘n opbreking van die kerk in ‘n veelheid van (nasionale) kerke inhou. Die veelheid van nasionale kerke moet veral nie vereenselwig en verdedig word met “pluriformiteit” nie. Dan word van die pluriformiteit van die kerk, waaronder ons graag die openbaring van die ryke verskeidenheid van die een kerk van Christus onder die verskillende volkere wil verstaan, ‘n pluraliteit van kerke gemaak.

b) Nie alleen impliseer die idee van nasionale kerke as sodanig die verbreking van die eenheid van die kerk in ‘n pluraliteit van kerke nie, maar dit hou ook die werklike gevaar in dat die kerk nie alleen in sy verskeidenheid tot openbaring kom nie, maar ook in sy eenheid bedreig word as die eenheid nie in ekumeniese kerkverband beskerm word nie.

c) In plaas van die oog te rig op wyer kringe is dit nodig om dit te rig op die naaste kring en om as ons ekumeniese roeping eerstens te sien, om te hou wat ons het (vgl. Openb. 3:11), nl. om die eenheid sowel in belydenis as in kerkregering te bewaar waar dit nog bestaan. Die eenheid van Gereformeerde kerke moet gesien word as die gewigtigste ekumeniese roeping. Voorkoming is  beter as genesing.

d) Enkele vrae in verband met voorafgaande, wat onder oë gesien moet word:

  • Hang die “buitengewone karakter” van die Geref. Ekumeniese Sinode noodwendig saam met die internasionale (ekumeniese) karakter daarvan? Of hang dit daarmee saam dat dit terselfdertyd ‘n interkerklike karakter dra?
  • Vrae in verband met kerklike korrespondensie wat nog altyd onderhou is tussen buitelandse kerke met dieselfde belydenis en kerkregering met die oog op die bewaring van die eenheid. Word dit wel op doeltreffende wyse onderhou? Kan dit nie op meer konkrete wyse geskied nie?
  1. Waar dit gaan om kerke in ander kerkverbande op grond van verskil in leer of kerkregering, het die kerke die roeping om alles te doen om die eenheid te herstel.

a) Dit gaan hier meer om die eenheid van die kerke as om ekumenisiteit (vgl. par. 6, a.).

b) Dit is ‘n ontwyking van die vraagstuk as die eenheid van die kerk verwys word na die onsigbare kerk as ‘n saak net van die geloof. Soos by die heiligheid van die kerk moet die belydenis ook in die geval van die eenheid gesien word as ‘n roeping.

c) Die eenheid van die kerk kan op geen ander grondslag tot stand kom nie as alleen op die vaste grondslag van die geloof en die waarheid (vgl. p. 5, c, 3 en d), soos gegee in die Heilige Skrif as die Woord van God en soos dit in die loop van die eeue beslag gekry het in die belydenis onder die leiding van die Heilige Gees.

  • “Geloof en waarheid” (2 Thess. 2:13; 1 Tim. 2:7; Tit. 1:1; Gal. 2:14; Ef. 1:13, ens.). Dit gaan nie om “geloofseenheid” nie, maar ‘n eenheid op grond van wat geglo word. Waarheid en eenheid word met mekaar verbind in die hoëpriesterlike gebed van ons Here Jesus Christus (Joh. 17:11, 17).
  • Die idee van ‘n gekonsentreerde belydenis as eenheidsgrondslag hou nie rekening daarmee dat met konsentrasie die dwaling nie uitgesuiwer word nie.

d) Die weg wat gevolg moet word, is die van kerklike samespreking.

  • Amptelike samespreking moet gesien word as ‘n vorm van kerkverband by gebroke eenheid en berus per slot van rekening op Matt. 18:15 (vgl. 2 Thess. 3:15, 16; 2 Tim. 2:25, e.a.). Soos daar enersyds sprake is van liefde tot die waarheid (2 Thess. 2:10) en liefde wat hom in die waarheid verbly (1 Kor. 13:6) moet andersyds die waarheid ook in liefde betrag word (Ef. 4:15).
  • Omdat dit hier nie soseer om die ekumenisiteit maar om die eenheid van die kerk gaan, is dit die beste om hiermee tuis te begin, d.w.s. op nasionale vlak.
  • Hier moet nie in die eerste plek uitgesien word na resultate nie. Dit gaan om die vervulling van ‘n roeping.

e) Of en, so ja, wanneer so ‘n kerklike samespreking beëindig moet word, is nie so ‘n eenvoudige saak nie. Die Skrif waarsku teen ‘n ydele en eindelose twisgesprek (1 Tim. 6:3, e.v.; 2 Tim. 2:14 e.v.; 2 Tim. 3:1 e.v.). Andersyds sien ons dat die kerk in sy laaste stadium van deformasie deur ons Here Jesus Christus nog tot reformasie geroep word (Openb. 3:20).

f) Anders as by samesluiting in kerkverband sal by samespreking van kerke die basisformule as uitgangspunt ruimer moet wees namate die afstand tussen die betrokke kerke groter is.

Kritiek teen die basisformule van die Wêreldraad van Kerke is ter sake wanneer die basisformule bedoel is as basis van kerklike eenheid, maar nie as dit gesien word as uitgangspunt tot herstel van eenheid nie.

g) Behalwe die roeping (1) tot ekumeniese kerkverband ter bewaring van kerklike eenheid, waar dit bestaan en (2) tot kerklike samespreking met die oog op herstel van kerklike eenheid, waar dit ontbreek, is daar (3) ook nog die roeping tot samewerking, in soverre daar samestemming is. Dit dra egter ‘n ad hoc karakter en is so gevarieerd dat dit nie in ‘n eenheidsorganisasie saamgetrek kan word nie.

  1. Op grond van die eenheid van die kerk kan daar op elke plek slegs een kerk wees, tensy dat dit op grond van natuurlike oorsake (Voetius), soos taal en getal, nuttig is om aparte kerke te institueer. Maar, eweneens op grond van die eenheid van die kerk, moet ook hier die eenheid van die kerk in kerkverband bewaar word.

a) Die laaste moet beklemtoon word met betrekking tot “jong” kerke. Aangesien die kerkverband hier oor die nasionale grense strek, het ons hier ekumeniese kerkverband in beginsel, soos beoog in par. 6, c. Juis die jong kerke het die toesig en hulp van die gevestigde kerke nodig, maar die omgekeerde is ewe waar. Die laaste het ook van die eerste te leer.

b) Selfstandigheid van jong kerke kom nie eers in ‘n sg. “selfstandige kerkverband” uit nie. Tot selfstandigheid kom kerke by hulle instituering.

c) Die noodsaaklikheid van aparte instituering by taalverskille vloei daaruit voort dat dit in die kerk alles gaan om die diens van die Woord. Dit bereik die hart alleen as dit gespreek en gehoor word in die eie taal (Hand. 2:8). Wat op Pinkster op ‘n wonderlike wyse geskied het, moet nou langs die gewone weg plaasvind. Selfs die Rooms-Katolieke Kerk moes in die praktyk van die idee van ‘n kerktaal afsien.

  1. Die kerk van Christus is nie maar ‘n vergadering van individuele gelowiges nie, maar is die samebinding van nasies in hulle gelowiges (Ef. 2:16; vgl. o.a. Matt. 28:19; Openb. 5:9; 7:4 e.v.; 1:9 e.v.; 21:24, 26), die verborgenheid naamlik, wat sinds alle eeue in die voorneme van God bestaan het, en geopenbaar en gerealiseer is in Christus en sy kerk (Ef. 3:911), teenoor die menslike strewe na volkere-eenheid. 

a) Die kerklike lewe staan nie los van die volks- en volkerelewe nie. Ook dit sit opgesluit in die ekumenisiteit van die kerk. Sake rakende die volks- en volkerelewe sal op ‘n ekumeniese kerkvergadering ter sprake kom, maar dan op kerklike wyse en op die grondslag van die Heilige Skrif en die Belydenis.

b) Afgesien hiervan is die blote samekoms van gelowiges uit verskillende volkere op die grondslag van die eenheid van ‘n gemeenskaplike en saambindende geloof, hoop en liefde, van groot betekenis vir menslike verhoudinge. Hierin lê ‘n gewigtige ekumeniese roeping, voortvloeiende uit die wese van die kerk.

  1. Enkele samevattende konklusies uit die voorafgaande is:

a) Dat die ekumenisiteit (ook in noue verband met die eenheid van die kerk), vanweë die konfessionele en nasionale verskille, gesien moet word, soos dit in werklikheid is, as ‘n uiters gekompliseerde saak (soos ook blyk uit die veelheid van ekumeniese bewegings); dat dit gevolglik nie in ‘n eenheidsformule en ewemin in ‘n eenheidsorganisasie saamgevat kan word nie; dat sodanige poging neerkom op ‘n oorvereenvoudiging van die vraagstuk, met relativering van konfessionele verskille en onderskatting van nasionale verskeidenhede as uitloopsels;

b) dat by alle bedenkinge wat teen die Wêreldraad van Kerke ingebring kan word, daar nie met ‘n negatiewe en afsydige houding volstaan mag word nie, maar dat dit, wat na ons oortuiging die regte antwoord is op die ekumeniese roeping van die kerk, ook aan die Wêreldraad van Kerke voorgelê sal word as uitgangspunt van bespreking, afgesien van resultate;

c) dat voortgegaan word met die vervulling van ons onmiddellike ekumeniese roeping, naamlik om te doen wat gedoen moet word ter bewaring van kerklike eenheid, waar dit nog bestaan; ter herstelling van die eenheid, waar dit gebreek is, beginnende by wat die naaste is, met bereidheid tot samewerking op allerlei gebied, sover daar ooreenstemming bestaan;

d) dat besondere aandag gegee word aan die bestaande kerklike korrespondensie, naamlik hoe dit op meer effektiewe en, indien moontlik, op meer konkrete wyse, onderhou kan word ter voorkoming van uiteendrywing en verdere verbrokkeling van Gereformeerde Kerke.

[1] “Handelinge van die 36e Sinodale Vergadering van die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika”, Potchefstroom, 1967, pp. 377—386.

_________________________________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

_________________________________________________

Posted by: proregno | April 22, 2017

Angus Buchan: toe en nou ?

ANGUS BUCHAN: TOE EN NOU ?

Toe Angus Buchan ‘n klompie jare terug op die toneel verskyn het deur sy film, Faith like Potatoes, het hy heelwat dinge gesê waarmee ek meen enige gereformeerde gelowige kon saamstem.

In April 2011 was daar eenkeer ‘n radio onderhoud met hom, waar hy sterk getuienis gelewer het. Op grond van daardie onderhoud, het ek ‘n artikel geskryf waarin ek saam hom die sake verdedig het wat hy op daardie program genoem het. Ek plaas graag daardie artikel hier vandag (sien hier onder).

Nou het ek nie Buchan se bediening daarna gevolg nie, en miskien was ek onkundig oor al sy leringe wat hy dalk reeds onderskryf het wat gelei het tot sy dwalinge vandag. Maar daar is sekerlik ook charismate en charismate, soos daar gereformeerdes en gereformeerdes is. As mens bv. vergelyk wat iemand glo en leer soos dr. Wayne Grudem wat bekend kan staan as ‘n ‘gereformeerde charismaat’ (?), met wat Angus Buchan deesdae glo en leer, sal mens sien daar is ‘n wêreldse verskil, en is dr. Grudem natuurlik baie nader aan die bybelse gereformeerde leer as Buchan.

Dit was egter veral vanaf hierdie jaar, toe die sogenaamde ‘roeping van God’ oor die 22ste April begin het, dat ek meer begin lees en luister het wat Angus Buchan vandag glo en leer, en dit maak mens baie besorg, ook vir die wat hom dan so navolg. Dit wat ek destyds gehoor het en nou hoor is baie ver van mekaar (en dalk het ek nie goed genoeg geluister nie). Ek gaan wat hy nou glo nie alles herhaal hier nie, maar verwys u na Jaco de Beer se skrywes hier wat sy dwalinge deeglik aanspreek:

Angus Buchan dwalinge

Die grootste probleem is dat hy aanspraak maak daarop dat die Here met hom direk spreek deur eksta nuwe openbaringe, asof hy ‘n nuwe apostel is wat spesiale openbaringe ontvang. Hy beloof ook wondergenesings wat sal plaasvind, en in sy oproepe na vandag se byeenkoms klink dit asof hy meen hy is ‘n Noag of Moses figuur wat almal in sy ark vandag moet kry, anders is dit te laat vir Christus se kerk in SA? Dit lyk verder ook asof sy leringe al meer ooreenstem met die dwalings van die NAR (New Apostolic Reformation).

Sien ook die reeks wat ek geplaas het wat die charismatiese en pinksterdwalinge weerlê (wat basies dieselfde is as Buchan se leringe), asook verdere bronne:

Totius oor die charismatiese en pinksterleringe 

Bronne om charismatiese/pinkstergroepe te beoordeel

The Angus Buchan dilemma 

Dus, ek is van mening dat baie goedgelowige mense dalk mislei word, dat hul dink hulle het nogsteeds net met die eenvoudige omie te doen van ‘Faith Like Potatoes’, terwyl dit vir my lyk asof hy ongelukkig baie verder beweeg het in ‘n verkeerde dwalende rigting. Nou is dit ‘n groot ‘show’ wat gefokus is op ‘signs and wonders’, ‘the bigger the better’, die mens wat God aan die beweeg gaan sit, ens.

Maar dit was nog altyd so, die wese van die sondeval is ons en ons mense se ‘ongenoegsaamheid’, dat ons nie tevrede is met wat die Here vir ons gegee het en aanhou gee nie. Daarom is ons nie tevrede met die Gees en Woord nie, soek nog tekens en wonders, die ‘buitengewone’ gebeure en ekstases. Christus is nie (meer) genoeg as Verlosser en Koning nie, altyd Christus plus iets is sogenaamd nog ‘nodig’ (sien 2 Tim.4:3,4). God se finale geskrewe Openbaring is nie meer genoeg nie, ons wil heeltyd byvoeg of weglaat.

Soos iemand dit eenkeer gestel het: ons wil ons so besig hou met die onbekende, die mistiese, die buitengewone, dat ons nie meer kragte en tyd oor het om die gewone dankbare gehoorsame lewe te lei deur sy Woord en Gees nie.

Ek plaas daarom weer my artikel van 2011, terwyl die oproepe wat ek daarin maak aan die einde van die artikel, opnuut geld vir ons almal en veral ook hulle wat vandag se byeenkoms gaan bywoon.

Soos iemand anders reeds geskryf het, die vraag is nie soveel waar is ons vandag nie, maar waar is ons môre, op die rusdag en feesdag wat die Here verorden het, beveel het, vir elke week, tot die laaste dag ? (sien die volgende artikel: My 2 sent oor Angus Buchan se 1 miljoen)

Jammer as ek ‘negatief’ klink (2 Tim.4:1-5?), maar ek sien nie in ons plaaslike kerke en samelewing die groot deurgaande bekering en reformasie na hoeveel ‘Mighty Men’ konferensies deur al die jare nie, daarom is ek ook nie optimisties oor vandag se gebeure nie.

Kan ‘n slegte boom (gevaarlike dwalende teologie), goeie vrugte dra ? Hier is my artikel wat ek weer hier plaas (geskryf in 2011):

ANGUS BUCHAN SE RADIO ONDERHOUD: APRIL 2011

Die wêreld begin al meer (vyandig) kennis neem van die bediening van Angus Buchan. Vanoggend op RSG (Radio sonder Grense) is daar tussen 08h00-09h00 ‘n onderhoud met hom gevoer, op die geselsprogram ‘Praat Saam’.

Die RSG aanbiedster het haar bes probeer doen, met die hulp van enkele paar inbellers, om Buchan se bediening in ‘n slegte lig te probeer stel, onder andere dat sy bediening nie genoeg aandag skenk aan die vrou nie (te mansgesentreerd) en dat hy in die proses lekker baie geld maak.

Albei aantuigings is natuurlik ‘n klomp snert, want al kan mens as mede-gelowige met Buchan in liefde verskil oor sekere teologiese standpunte en metodes wat hy gebruik (sien: “Open Letter to Angus Buchan“), glo ek nie ‘n mens kan die man van God beskuldig van allerleie valse bymotiewe en idees met sy bediening nie.   Wat sy gesindheid en motiewe betref, wat die Here alleen oordeel, glo ek ons kan dieselfde van hom sê as wat ons Here van Nataneal gesê het: “Hier is waarlik ‘n Israeliet in wie daar geen bedrog is nie.” (Joh.1:48)

Wat is dit van Buchan se eenvoudige boodskap wat soveel aanstoot by die valse kerk en nou ook die afvallige wêreld veroorsaak ?

In die onderhoud het die volgende 5 sake na vore gekom waaroor Buchan onbeskaamd sy standpunt gestel het sonder om verskoning daarvoor te vra:

1. Verwerping van ewolusie

Hy glo die skepping soos die Bybel dit openbaar, die mens is nie afkomstig van ‘n aap nie, maar is geskape na God se beeld.

2. Verwerping van die gay lewenswyse

Die Here het die man vir die vrou geskape en andersom, nie mans vir mans of vrouens vir vrouens nie. Hy het al vir mense gebid om verlos word van  homoseksualisme en lesbianisme.

3.  Geen teologiese opleiding nie

Op hierdie aanklag het Buchan verwys na Petrus en Johannes wat ook nie ‘formele teologiese opleiding’ ontvang het nie.

4. Verwerping van godsdiensgelykheid

Buchan wys daarop dat hy alle mense van alle gelowe liefhet, maar geen mens kan gered word en hemel toe gaan sonder geloof in Jesus Christus nie (Joh.14:6).

5. En, wat heel moontlik die grootste aanstoot veroorsaak van Buchan se bediening wat lynreg in stryd is met die valse feministiese kerk en samelewing : hy pleit vir ‘n terugkeer na die bybelse tradisionele gesin van manlike leierskap en vroulike onderdanigheid. 

Mans moet bevry word deur Christus om weer hul vrouens en kinders met self-opofferende liefde te dien.  Mans moet weer leer om hul vrouens soos prinsesse te behandel, hulle moet weer ‘manlik’ wees en soos mans begin lyk.

Dit is baie duidelik dat sou Buchan vir roem, geld of aansien sy bediening begin het, hy nie baie ‘strategies’ en ‘polities korrek’ is in sy boodskap nie. Nee, met ‘n goeie sin vir humor en kalmte van gees het hy die vuurpyle van die RSG aanbiedster en sekere inbellers afgeweer en goed beantwoord.

Twee inbellers het egter goeie vrae gevra wat ‘n mens wel oor moet dink:

1. Waarom het veral so baie Afrikaner mans na Buchan se saamtrekke gegaan, terwyl hul tog as ‘tradisionele Afrikaners’ al dekades lank in hul eie tradisionele kerke min of meer dieselfde boodskap hoor ?, en

2. Is daar ook gevra wat dink Buchan van die ‘Toronto blessings en revivals’ wat gepaardgaan met allerlei ‘laughing in the spirit’ en ander vreemde verskynsels ?

Buchan se antwoord op eersgenoemde was dat sy boodskap altyd is dat mans moet terugkeer na hul gesinne en kerke, en daar opofferend, betrokke en diensbaar sal wees. Dit wil sê sy doel is nooit om ‘n nuwe kerk te stig nie.

Hier wil ek ook ‘n antwoord gee: ek glo in die meerderheid gevalle hoor mans nie meer die boodskap van ‘manlike leierskap en vroulike onderdanigheid: die man en vrou is gelyk in waarde en wese, maar verskillend in rol’ nie.  Daarom dat hul in hierdie tye van rolverwarring juis Buchan se boodskap waardeer hieroor, omdat hul weer die stem van die Bybel hoor wat hul rolle en take betref, wat hul nie in hul kerke meer hoor nie, ten minste nie in die oorgrote hoeveelheid ‘tradisionele susterskerke’ nie.

(nota: sien ook hierdie artikel om hierdie Angusmania te help verduidelik: Angus, die Afrikaners en Gereformeerd wees)

Op die tweede vraag het hy ge-antwoord dat ware herlewing word in die vrugte gesien, wat dus beteken dat daar ‘n lewe van liefde, diens aan God en die naaste, en godsvrugtigheid daaruit sal vloei.  So ons moet ‘n ware herlewing aan sy vrugte toets.  Ware herlewing is ‘to be saturated with God’, met verwysing na Wesley, volgens Buchan.

Nou is dit die vraag, en hier is my eie besinning oor die Mighty Men Conferences:

Eerstens, positief, glo ek dat deur Buchan se bediening, Christus ten minste verkondig word, en daarvoor is ‘n mens dankbaar en moedig dit aan. Dat dit al duisende mans se lewens verander het, huwelike gered het, en weer lewe in gesinne geblaas het, is ‘n mens net so dankbaar, soos ook deur vele getuienis tydens die onderhoud en deur inbellers gehoor kon word.  Mag dit voortgaan, hoe meer ons manne op ons knieë kom, hoe meer ons begin Bybel lees, ons vrouens en kinders weer dien, die huisgodsdiens herstel word, hoe groter ‘herlewing’ (lees: reformasie) mag daar wees, as die Here wil.

Maar, tweedens, en dit is my broederlike kritiek en vraag: kan daar ware standhoudende deurgaande persoonlike-, huwelik- en gesinsreformasie wees, sonder kerklike reformasie oor dit wat veral sentraal staan in Buchan se bediening: die reformasie, die terugkeer, die herstel van die bybelse leer oor die besondere ampte spesifiek in die plaaslike gemeente, nl. dat mans soos hulle hul vrouens en kinders lei, ook die gemeente as predikante, ouderlinge en diakens in liefde sal dien en lei, soos hul die gawes en roeping het (1 Tim.3:3,4) ?

Hoeveel van daardie duisende mans, wat met hul bekering by een van Buchan se konferensies ‘nee’ gesê het vir die God onterende feminisme in hul huwelike en huise, het dit ook gesê wat hul kerke en gemeentes betref, daar waar die feminisme in hul kerke ons vrouens al mislei het om hul te vergryp aan die besondere ampte wat die Here hulle nie gun nie (1 Kon.12:31b; 1 Tim.2:11-15) ?

Ek weet nie of Buchan selfs hierdie valse dualisme handhaaf nie, nl dat die vrou kan maar die ‘broek dra’ in die kerk (in die besondere ampte staan), maar net nie in die huwelik en gesin nie.  Ek hoop regtig nie so nie, want dan val sy hele bediening in mekaar wat sy hoofboodskap betref, nl. dat mans opnuut hul roeping as mans in Christus sal herontdek en hul vrouens en gesinne in die waarheid van die Woord sal lei.

Daarom kom die vraag op, waar is die vrugte van die herlewing van die duisende manne wat deur al die jare die MMC bygewoon het, spesifiek wat ‘kerklike herlewing en reformasie’ betref ?

Want, een konferensie in ‘n jaar of lewe kan glad nie opmaak vir die weeklikse erediens, broederskap en gemeenskap van die heiliges wat nodig is vir elke Christenman (en vrou!) om die Here te dien soos Hy ons beveel nie.

Wat help dit ‘n man het oor ‘n naweek die waarheid gehoor, maar nou sit hy vir die res van sy lewe in ‘n gemeente wat ‘n valse leer verkondig oor die rol van man en vrou, wat ewolusie goedpraat of akkomodeer (‘God het deur ewolusie geskep’), wat homoseksualisme goedpraat, waar godsdiensgelykheid bevorder word deur ‘n humanistiese menseregte kultuur onder invloed van die Wêreldraad van Kerke, waar die broederbonders die kerk regeer volgens die tydsgees, en nie in Christus deur sy Gees en Woord nie.

Hopelik sal hierdie vrug van ware herlewing/hervorming nog kom onder die manne van ons land ?

‘n Ware man bedink God se wet, sy Woord, dag en nag, hy is passievol oor die waarheid, oor Christus se eer, sy gesin, sy gemeente, hy lees bybelse teologie, want dit bepaal sy lewe en die lewe van sy geliefdes: Ps.1:2; 2 Tim.3:16,17

Hopelik is dit deel van die toekomstige boodskap van oom Angus, dat manne wat hul waarlik bekeer, terugkeer na Christus, terugkeer na die Bybel – saam met hul gesinne – daardie valse kerke sal verlaat wat ‘iets anders leer en nie instem met die gesonde woorde van onse Here Jesus Christus nie’ (1 Tim.6:3), spesifiek nie instem met wat Jesus Christus ons deur Paulus leer dat die vrou nie oor die man mag regeer deur die besondere ampte nie (1 Tim.2:10-15).

Wanneer daar openlik getuig is, opgeroep is tot bekering terug na God se skeppingsorde in beide gesin en kerk, en ‘n kerk en sy leiers volhard in die feministiese dwaling en tydsgees wat tot vernietiging is van die bybelse gesin, kerk en samelewing en God se Naam onteer, dan kom daar ‘n tyd om meer gehoorsaam te wees aan God soos ons dit vind in Paulus se oproep aan die ware gelowiges en die ware kerk, hoe hartseer en gebroke dit ook al mag wees vir ons lewens:

“Ontrek jou aan sulke mense” (1 Tim.6:5c)

Dit is ware bekering, dit is ware deurgaande reformasie tot lof van God en heil van sy kerk orals, om weer gemeentes daar te stel wat God waarlik dien en aanbid in alles, en wat weer sy skeppingsorde en plan vir man en vrou, vir gesinne hoe langer hoe meer konsekwent begin handhaaf.

Ek het groot respek vir oom Angus, vir die feit dat hy op ‘n wêreldse stasie wat hom nie goedgesind is nie, openlik sy geloof bely het, aan God al die eer gee, nie skaam is om die Bybelse standpunt oor ‘kontroversiële’ sake te stel nie, hom nie skaam om Christus te bely voor mense nie. Ek voel my in baie gevalle baie nader aan die broer as baie in my eie kerkverband wat die geloof al meer kompromeer ter wille van die tydsgees.  Ook in my eie kerkverband blyk dit dat die aanslag en tyd gaan kom, waar die feministiese tydsgees ook amptelik gaan oorneem, en dan sal die getroue gelowiges hul moet verantwoord aan 1 Tim.6:3-5.

Ek dink ek sal met baie van Buchan se ervarings kan deel, omdat ekself ‘n stuk brandhout is, ‘n swak erdekruik is wat deur die Here se genade alleen gered is, en wat daagliks nog moet stry teen my eie bose sondes, die aanslae van die wêreld en die Satan se bose magte.

Maar oom Angus is reg, ons kort weer passie in ons kerke, en daardie passie kan nie daar wees sonder Jesus Christus nie.  Petrus en Johannes en die ander manne kon alleen ‘manlik’ wees, en die evangelie met vrymoedigheid verkondig en geen mens vrees nie, omdat ‘hulle metgeselle van Jesus’ was (Hand.4:13c) !

Saam met oom Angus is my passie ook dat ons mans weer gehoor sal gee aan ons Koning en Verlosser se oproep in Luk.9:23ev, en dit is nie maklik nie, sonder sy Gees en Woord kan ons dit nie doen nie, en ons het mekaar as broers in die geloof nodig.  Ons moet mekaar weer in die oë kyk, erken ons is swak en nietig, en kan alleen ‘manlik’ wees in Christus, want daarvoor is ons geskape en daarvoor word ons gered: om mans tot eer van God te wees !

Soos ‘n ander broer van my dit ook stel: ons is saam almal in die modder (die sonde en die gevolge daarvan, soos ons tye dit ook uitwys), en moet saam tot lof van God en deur Christus die goeie stryd stry.

Daartoe roep Paulus ons ook op, nie net persoonlik nie, nie net in ons huwelike en gesinne nie, maar ook (en veral) in die plaaslike kerk en gemeente van ons Here Jesus Christus:

1 Kor.16:13-14 “Waak, staan in die geloof, wees manlik, wees sterk. Laat alles by julle in liefde geskied.”

Ware mans het Jesus lief.

Ware mans het hul vrouens en kinders lief.

Ware mans het hul gemeentes lief.

Here, help ons om waarlik ‘manlik’ te wees tot U eer !

__________________

Sien ook hierdie artikels:

Die belangrikste vraag wat al ooit gevra is

‘n Dopper omkeerstrategie – ‘n bekeringstrategie

Die gewone middele manier van groei

Posted by: proregno | April 21, 2017

Gereformeerd en Charismaties ?

GEREFORMEERD EN CHARISMATIES ?

Ek plaas graag met erkenning aan die bron die ondergenoemde artikel van dr. Michael Horton, aangaande die (vreemde) verskynsel van mense wat ‘gereformeerd én charismaties’ probeer wees in calvinistiese kringe.

REFORMED AND CHARISMATIC ?

by dr. Michael S. Horton

Thanks for the healthy debate and interaction on the previous post. Obviously, those who believe that miraculous prophecy continues after the apostolic age should not be lumped together with radical movements like the New Apostolic Reformation.  Nevertheless, it does provide an occasion to think carefully about the compatibility of Reformation theology with Charismatic emphases.  This is especially the case when there have been renewed calls for a “Reformed Charismatic” synthesis in our own circles.

I’ve never been willing to die on the hill of cessationism: that is, the belief that the miraculous gifts such as prophecy, healing, and tongues have ceased.  I’m still not.  Nevertheless, I am convinced that non-cessationism is neither exegetically sound nor historically compatible with Reformed theology. Furthermore, the surprisingly widespread popularity of more radical views of ongoing sign-gifts, coupled with political ambition, pushes me into the unpleasant position of challenging the views even of far sounder brothers with whom I agree on so many important points.

As a Charismatic Calvinist, Wayne Grudem has been used by God to bring the doctrines of grace to many who would likely not have encountered these truths otherwise.  I have immense respect for his clear defense of many cardinal doctrines of Christianity.  At the same time, the Calvinism-Charismatic bridge goes in both directions and his view of continuing prophecy has contributed to a curious hybrid that in my view cannot survive in the long run.  Reformed theology is a system—not one imposed on Scripture, but one that arises from the self-consistent Word of God.

Mark Driscoll, a student of Grudem’s, has recently claimed to have regular visions of the sinful—usually sexual—behavior of people he encounters. “I see things,” he says, although the gift he describes is nowhere exhibited even in the apostolic era.  Also posted on his Mars Hill website is a critique of cessationism as “modernistic worldliness,” lumping this view with deism and atheism.  “Functional cessationism is really about the mind, but functional charismatic theology is really about the heart.”  He concludes with a plea: “…you Reformed guys, especially you who are more Presbyterian, you tend to ignore the Holy Spirit and attribute everything the Spirit does to the gospel.” Sovereign Grace Ministries, led until recently by C. J. Mahaney, has also followed Grudem’s path toward a synthesis of Calvinistic and Charismatic emphases.

There is much to admire in these men and their labors.  I am not targeting these friends and brothers, but pleading with them—and with all of us—to rediscover the ordinary means of grace, ordinary ministry, ordinary offices, and to long for a genuine revival: that is, a surprising blessing of God on his ordinary ministry in our day. The false choice between head and heart, the Spirit and the Word, has been a perennial polemic of the radical wing of Protestantism.  Mark Driscoll’s plea above reveals that dangerous separation of the Spirit from his Word.  Only by assuming such a cleavage can one argue that Reformed theology ignores the Holy Spirit.

We have had enough “apostles,” “prophets,” and “Moses-model” leaders who build ministries around their own gifts.  We need to recover the beauty of Christ alone upon his throne as the Priest-King of his church, exercising his ministry by his Spirit through preaching, sacrament, and discipline in mutually accountable communion with the wider body of Christ.  Reformed theology is not just the “five points” and “sovereign grace,” but a rich, full, and systematic confession.  It’s a human and therefore fallible attempt to wrestle with the whole counsel of God—in both doctrine and practice, soteriology and ecclesiology.  Until we rediscover this richness, “Reformed” will mean “whatever my leader or circle believes.”

Of course, the biblical case that must be made cannot be made well in this brief space.  However, I’ll focus on the question of whether the gifts of prophet and apostle have ceased.  In Ephesians 4:7-16, the apostle says that offices prophets and apostles as well as pastors, teachers, and evangelists are gifts of his heavenly ascension.

Against both Rome and the radical Anabaptists, the Reformers argued that prophet and apostle are extraordinary offices, for a foundation-laying era.  They are sent at key moments in redemptive history, and their writings are added to the canon of Scripture.  Like the distinction between a nation’s constitution and its courts, the biblical canon is qualitatively distinct from ecclesiastical interpretation.  The former is magisterial (normative), while the latter is ministerial (interpretive).

Particularly in the wake of the Pentecostal and charismatic movements, this question has divided Christians into two camps: cessationists (believing that the gifts of healing, prophecy, and tongues have ceased) and non-cessationists. Non-cessationists find no exegetical reason to distinguish some of these gifts and offices from others in terms of their perpetuity.  However, cessationists hold that the New Testament itself makes a distinction between the foundation-laying era of the apostles and the era of building the church on their completed foundation (1 Cor 3:10-11).  Although the New Testament establishes the offices of pastors/teachers, elders, and deacons, it does not establish perpetual prophetic or apostolic offices with their attendant sign-gifts.  With this in mind, we must examine each gift in question.

Paul treats prophecy (prophēteia) as preaching, which although illumined by the Spirit is (unlike the scriptures) un-inspired and therefore must be tested (1 Cor 12:29; 1 Thes 5:19-21).  At Pentecost, the gift of tongues was a Spirit-given ability to proclaim the gospel in languages that one had not been taught.  The diverse crowd of visitors to Jerusalem for the feast asked, “And how is it that we hear, each of us in his own native language?” (Ac 2:8).  We should therefore understand “tongues” as synonymous with natural languages, which some were miraculously gifted to speak and others to interpret.  This served not only as a sign that Christ’s universal kingdom has dawned but as a practical way of disseminating the gospel from Jerusalem to the ends of the earth.  None of these gifts was given for the personal edification of believers alone, but for the spread of the gospel and the maturity of the saints in that Word.

Similarly, the gift of healing was a sign that Christ’s kingdom had arrived, bringing a preview of the consummation in all of its fullness at the end of the age.  Yet signs always cluster in the Bible around significant turning-points in redemptive history.  Like the temporary prophesying of the elders in Moses’ day, the extraordinary gifts of signs and wonders are given to validate the sacred ministry of human ambassadors.  Once that ministry is validated, it no longer requires further confirmation.  (For an excellent treatment of this topic, see Richard B. Gaffin, Jr., Perspectives on Pentecost  (P & R, 1979), especially 94-95, in relation to Wayne Grudem’s contention that “prophets and apostles” in 1 Corinthians 12:28 and Ephesians 4:11 refer to the same group.)

It would seem, then, that the gift of prophets and apostles (along with the gifts of miracles, prophecy, and tongues) was given but fulfilled its foundation-laying function.  Just as Paul’s understudy Timothy is an ordinary minister, we find no evidence that his ministry was attended by extraordinary signs and wonders.

Some theologians, such as Wayne Grudem, recognize that the office of apostle has ceased, but are “unsure if this question” of the cessation of spiritual gifts “can be decided from Scripture.” [This and following Gruden quotes from his Systematic Theology, 906-912, 1031; cf. Wayne Grudem, The Gift of Prophecy in the New Testament Today (Westchester, IL: Crossway, 1988), 226-252.]

With Grudem I agree that 1 Corinthians 13:8-13, which speaks of prophecies and tongues passing away “when the perfect comes,” is inconclusive.  Paul is most likely referring to the consummation, when there will be no need for faith and hope and all that will endure into eternity is love (v 13).

However, I do not find Grudem’s case for continuing prophecy persuasive.  He clearly distinguishes prophecy today from the prophecy that delivered the sacred oracles of Holy Scripture.  This is both the strength and the weakness of his position.  Grudem believes that the kind of prophecy that is ongoing in the church is distinguished from preaching and teaching by being “a spontaneous ‘revelation’ from God….” (Grudem, Systematic Theology, 1058)

So the distinction is quite clear: if a message is the result of conscious reflection on the text of Scripture, containing interpretation of the text and application to life, then it is (in New Testament terms) a teaching.  But if a message is the report of something God brings suddenly to mind, then it is a prophecy. (Grudem, Systematic Theology, 1058)

In my view, this interpretation introduces a definition of prophecy that is not consistent with its practice in the apostolic church.  Nowhere is prophecy distinguished by its spontaneous quality.  Furthermore, in spite of his salutary caution against raising such prophecies to the level of Scripture, this interpretation still raises the question as to whether the Spirit issues new revelations that are not already communicated in Scripture.  If prophecy is defined simply as Spirit-given insight into Scripture, then is this not synonymous with preaching?

Today, the Spirit validates this ordinary ministry of the gospel through preaching and sacrament: the signs and wonders that Christ instituted to confirm his Word.  If it is true that the apostles understood their work to be an extraordinary ministry of foundation-laying and their miraculous signs as its validation, then “no one can lay a foundation other than that which is laid, which is Jesus Christ….If the work that anyone has built on the foundation survives, he will receive a reward” (1 Cor 3:11, 14, emphasis added).

While living stones are continually being added to the temple, the edifice itself is “built upon the foundation of the apostles and prophets, with Christ Jesus himself as the cornerstone” (Eph 2:20).  As the person and work of the head is distinct from that of its members, the foundation-laying ministry of the apostles is different from the “up-building” ministry of their successors.

Where apostolic preaching became Scripture, our proclamation, faith, and practice stand in continuity with the apostles to the extent that they conform to that rule. To understand Scripture as canon, within its Ancient Near Eastern treaty background, is to recognize that, like the redemptive work to which it testifies, it cannot be revised by addition or subtraction (Dt 4:2; Rev 22:18-19).  While interpretations are always subject to change, the constitution has been given once and for all.

Similarly, the canon that witnesses to Jesus is the covenant that he ratified in his self-sacrifice.  In its appeal to this canon and its practice of its stipulated rites, the church participates in the heavenly reality as servant rather than Lord of the covenant.  Just as Jesus-history is qualitatively distinct from our own, the apostolic canon is qualitatively distinct from the subsequent tradition (or preaching) that interprets it.  One is magisterial, the other ministerial.  Just as the church does not extend or complete the work of redemption but receives, interprets, and proclaims it, the church does not extent or complete revelation.

The interim between Christ’s advents is not an era of writing new chapters in the history of redemption.  Rather, it is a period in which the Spirit equips us for the mission between Acts and the Apocalypse—right in the middle of the era of the ordinary ministry with its new covenant canon.  Just as the church cannot extend the incarnation or complete Christ’s atoning work, it cannot repeat Pentecost or prolong the extraordinary ministry of the apostles, but must instead receive this same word and Spirit for its ordinary ministry in this time between the times.

TOTIUS OOR DIE CHARISMATIESE EN PINKSTERLERINGE

(5) Die profesie en die gawe van gesondmaking

[Sien die inleiding tot die reeks en deel 1 hier.]

Na alles wat behandel is, sal dit nie nodig wees om by die nou volgende punte lank stil te staan nie. As mens eers die regte insig in die betekenis van die wonder het, dan word die ondergeskikte vraagpunte maklik opgelos.

Die profesie

Die Apostoliese Broeders maak ook aanspraak op die wonder van die profesie. As voorbeeld vir navolging beroep bro. Lake hom op die twaalf manne van Efese wat in vreemde tale gespreek en geprofeteer het (Hand. 19:1-7). Hy gaan selfs verder. Hy wil, blykens die aanhaling in ons eerste artikel, met Petrus en Paulus gelykgestel wees.

Hulle gesigte en openbaringe het hulle ontvang terwyl ‘n “verrukking van sinne” op hulle geval het (Hand. 10:10; 22:17). Dit moet nou (volgens bro. Lake) ook met ons gebeur, op die gevaar af dat ons as “flou” beskou en met ‘n “ambulans” na die hospitaal gestuur kan word. Lees maar weer ‘n bietjie na wat hieromtrent in ons eerste stuk meegedeel word. Uitdruklik word eindelik deur bro. Lake gesê: “Weet u ook van dergelike openbaringe? So nie, soek dan die doop van die Gees.”

Wat was nou hierdie profesie waarvan in die Nuwe Testament sprake is, veral in 1 Kor. 12 en 14? Om hierop te antwoord kan ons nie beter doen nie as om oor te skrywe wat wyle prof. Cachet daaroor in sy verklaring van Paulus se brief aan die Korinthiërs gesê het:

“Onder profeteer moet hier verstaan word: preek, toesprake hou, en wel, so meen ons, deur die buitengewone gawes van die Gees. Hier moet nie juis aan voorspél gedink word nie. Dit is waar, sommige van hier die profete het ook toekomstige dinge voorspél; maar dit was eintlik nie die doel nie. Die doel was die verkondiging van die raad van God. Daar moet nie vergeet word nie dat die eerste gemeentes slegs die geskrifte van die Ou Verbond besit het en dat daar seker heelwat gemeentes was waar selfs hierdie geskrifte weinig bekend was. Buiten­gewone manne was dus nodig om die gemeentes teen dwaling te vrywaar, en vandaar die gewig van die profesie. Die spreek in tale was meer ‘n teken vir ongelowiges, soos die apostel later sê; die gemeente het daar nie veel aan gehad nie, daarom dan ook dat sodra die kerk uitgebrei het, die buitengewone gawe van die gees opgehou het, en wel die eerste die gawe van die tale.

Die Woord van God het die plek van die buitengewone gawes ingeneem.

Nou hoor mens ook wel in ons tyd van spreek in vreemde tale, maar dit is bedrog of dwepery, en dat hierdie dwepery in ons land sterker word, verbaas ons nie, omdat daar altyd minder moeite gedoen word om die kinders behoorlik in die leer van die Skrifte te onderwys. Die kerk het nie tekens nodig nie. Hy het die Woord, en dit is genoeg. Ook die profesie het opgehou”. (Het Kerkblad, 1 Mei 1909).

Tot sover die kostelike woorde van prof. Cachet. Daaraan kan ons nie veel toevoeg nie. Ons besit die volle Woord. Daarom is die profesie nie meer nodig nie, ook nie die profesie van die Apostoliese Broeders nie, en lg. het dan ook aan die kerk nog niks geopenbaar nie. Aan daardie Woord van God hou ons vas totdat ons sal sien “van aangesig tot aangesig” en sal ken “soos ook ons geken is” (1 Kor. 13:12). Van hierdie heerlike tyd is die N. Testamentiese profesie vir ons ‘n bewys en waarborg.

Die voorspellende krag van die wonder het by die Nuwe-Testamentiese profesie bepaaldelik [spesifiek] hierdie betekenis. Lees dit in verband met wat in die twee vorige artikels gesê is.

Een bedenking wil ons in verband hiermee onder die oë sien. Daar kan teëgewerp word dat profesieë en openbaringe later onder die Camisarde [Camisarde: strydvaardige Calviniste in Frankryk na die herroeping van die Edik van Nantes] in Frankryk gevind is.

Nou is dit nie ons bedoeling om hierdie hele historiese verskynsel te bespreek en te beoordeel nie. Daarvoor is hier nie plek nie. Dis afdoende om mee te deel hoe een van die Camisarde self, naamlik Antoine Court, “die Calvyn van die 18de eeu”, daaroor gedink het. In die Kerkblad van 16 April 1917 het ds. Hamersma ons meegedeel dat Court by sy optrede geëis het dat “daar ‘n einde gemaak moet word aan die fanatisme en profetisme”. “Daar was toe,” so gaan ds. Hamersma voort, “verskeie persone wat voorgegee het dat hulle profete was en van die Here openbaringe ontvang het, soos hulle gesê het. Hulle het die siele laat dwaal. Dit moes nou verbied word dat sulke persone in die vergaderings sou optree.”

‘n Klein sinode wat in 1715 gehou is, het daartoe besluit: “Hulle moes hulle alleen aan die H. Skrif hou en al die openbaringe verwerp waaroor toe soveel gepraat is en wat tog nie grond in die Skrif gehad het nie en wat ook groot misbruike veroorsaak het.”

Tot hiertoe die mededeling. ‘n Mens moet daarom versigtig wees om jou op dergelike verskynsels te beroep, veral nou dat die kerk nie in die nood of onder vervolging verkeer nie. Die Woord van God is vir ons genoeg. As ons dit maar net meer ondersoek! Dan sal allerhande sektes nie so maklik onder ons wortelskiet nie!

En wat, eindelik, die verrukking van sinne betref, wat van die apostels geld, geld hierin nie van ons nie. Hulle sou die openbaring op buitenge­wone wyse ontvang juis omdat hulle apostels was, d.w.s. hulle moes getuig van wat hulle self gesien en gehoor het. Op hulle getuienis is die kerk gegrond (Ef. 2:20). Toe dan ook in Korinthe in geesvervoering heil gesoek is, het die apostel hom uitdruklik daarteen verklaar deur te sê dat die geeste van die profete aan die profete onderworpe is (1 Kor. 14:32).

Die gawe van gesondmaking

Wat nou die gawe van gesondmaking betref – bro. Lake sê dat hy God kan dank vir al die buitengewone gawes van 1 Kor. 12:8, “veral vir die gawe van gesondmaking”. Dieselfde doen ook al die Apostoliese Broeders. Raadpleeg maar net hulle geskrifte.

Nou wil ons oor hierdie punt nie te veel uitwei nie. Na ons bespreking van die wonders is dit o.i. nie nodig nie.

Ten eerste vra ons dan of ons volk in hierdie opsig nog nie genoeg ondervind het nie. Eers het ons die heer Hazenberg gehad; daarna het ons gehoor van die “gesondbidders” op Klerksdorp en elders; toe is die genesinge van dr. Dowie vir ons aangekondig, gevolg deur die wonders van die “Christian Science”-manne, en eindelik het die mense hulle laat vang deur die “wonderkind” van Barkly-Wes. Hulle het byna almal met die noorderson verdwyn. Sal mense dan nie eindelik versigtiger begin word en met oop oë loop nie?

Ten tweede merk ons op dat dit vir ons reeds duidelik is waarom die wonders van genesing verrig is. Die bedoeling was nie om alle mense, ook nie alle gelowiges, wonderdadig gesond te maak nie. Die huis van Betesda het vol gelê van ‘n menigte siekes, maar net vir één het Jesus gesê: “Wil jy gesond word?” (Joh. 5:6). Epafroditus, die medestryder van Paulus, was siek tot naby die dood (Filipp. 2:27). Waarom het Paulus dit nie voorkom nie? Timotheüs moes ‘n bietjie wyn vir sy maag en herhaalde ongesteldhede gebruik (1 Tim. 5:23). Waarom het Paulus hom nie gesond gebid nie? Ja, Jesus het die mag om dooies lewend te maak. Waarom wek Hy dan nie alle gelowiges dadelik uit die doodslaap op nie?

Hierdie vrae is reeds beantwoord.

Die wonders het gedien as teken en bewys dat daar ‘n tyd sal kom dat daar geen siekes en geen dooies meer sal wees nie (Openb. 21:4). Hulle sê vir ons dat God magtig is om die vloek van die sonde geheel en al weg te neem. Intussen bly die reël dat ons die middele gebruik om só teen die kwaad te stry wat gedurig in ons liggaam indring of reeds ingedring het.

Hiermee sou ons van hierdie onderwerp kan afstap as dit nie was dat enkele ondergeskikte punte nadere toeligting vereis nie. Die volgende word dan nou aan die leser vir noukeurige oorweging aangebied.

1) Die genesinge van Jesus en die apostels word hierdeur gekenmerk dat hulle volkome Die sieke was volmaak gesond. Laat ons nou hiermee vergelyk wat die Apostoliese Broeders doen, en die verskil sal gou genoeg in die oog spring. Só onvolkome is hulle gesondmaking in baie gevalle dat die siekte spoedig weer terugkom en dikwels in ‘n erger graad.

In sy disputasie met wyle ds. S. J. du Toit het die Apost. Br. Van de Wall hierdie verskil probeer bemantel deur te beweer “dat sommige genesinge nie duursaam is nie omdat die geneesde persone weer sondig”. En dan beroep hulle hulle werklik op die woorde van Jesus aan die sieke van Betesda: “Moenie meer sondig nie, sodat daar nie iets ergers met jou gebeur nie” (Joh. 5:14). Wat ‘n uitvlug! Asof hierdie sieke nie volkome en werklik van dié bepaalde kwaal genees was nie! As die Apostoliese wonders wil doen, dan moet hulle ten minste die toets van die wonders van die Skrif kan deurstaan!

2) Maar, sal opgemerk kan word, daar is dan tog gevalle waar inderdaad van genesing sprake kan wees. Ja, maar hoe is hierdie gevalle? Daar moet naamlik by siekte onderskei word tussen organiese en funksionele By ‘n organiese versteuring kan daar ‘n verandering aangewys word in die selle, dit is die klein deeltjies waaruit die liggaam bestaan (bv. by kanker). By ‘n funksionele versteuring kon die geneeskundige wetenskap tot dusver nie so ‘n verandering van die selle ontdek nie (bv. by kranksinnigheid).

Nou is dit nie bewys dat die Apostoliese Broeders organiese kwale kan genees nie. In verband met hulle lang lys van gesondmakings op Vryheid in 1908 bewerkstellig het ds. S. J. du Toit aan ds. Anderson daar geskrywe. Sy telegrafiese antwoord het hierop neergekom dat al die aan hom bekende gevalle van genesinge ondersoek en onbetroubaar bevind is. – Dit gaan dus daar­mee soos met die “Christian Science”-genesinge wat deur ses Amerikaanse dokters ondersoek is.

Hulle verklaar: “Nie een van hulle kon ons een enkele geval wys van die genesing van ‘n organiese kwaal wat deur die geneeskuns as ongeneeslik erken word, soos bv. kanker, nie” (Geref. Maandblad, Febr. 1918, bl. 8).

Laat die Apostoliese Broeders maar ‘n blindgeborene genees of ‘n storm in die natuur stilmaak of ‘n dooie opwek soos Jesus gedoen het. En dan hou ons nog vol om te beweer dat dit nie die reël van ons lewe is nie. God se ordinansie is dat ons die middele moet gebruik. Wie dit nie doen nie, gaan teen hierdie ordinan­sie in.

3) Die skynbare wondermag van die Apostoliese Broeders moet dus op die gebied van die funksionele versteuringe of sielsiektes gesoek word. En dat hulle hier sukses het, verbaas ons nie. Hoeveel siektes ontstaan nie deur die verbeelding, sodat ‘n bietjie pepermentwater plus die versekering van genesing genoeg is om die sieke te laat herstel nie!

In al sulke gevalle van sielsiektes word hipnose, selfs deur dokters, met sukses aangewend. Hierdie funksionele krankhede of sielsiektes kan soms so erg wees dat ‘n liggaamsdeel ernstig aangetas word. Dit kom selfs voor dat iemand tydelik blind of doof is en dat ‘n skrik of verrassing hom meteen sy gesig of gehoor teruggee. Nog in hierdie oorlog was dit met soldate die geval. Wanneer egter die gehoor- of gesigsenuwees organies versteur is, vind so ‘n genesing nie plaas nie. Daar is dan ‘n atrofie (versterwing) van die senuwees aanwesig, en daarvoor help geen skrik of verrassing nie. ‘n Mens moet dus hier goed onderskei en jou nie deur ‘n eerste en oppervlakkige indruk laat mislei nie.

4) Die gees van die mens kan hom selfs sterk laat geld by organiese kwale. Hier geld die woorde van Salomo: “die gees van ‘n man ondersteun hom in sy krankheid” [Spr. 18:4]. Daar word selfs te min rekening gehou met die invloed van gemoedstoestande op siekteverskynsels. Iemand het, byvoorbeeld, swaar tandpyn; hy gaan na die tandarts, en kyk, die pyn is weg! Die vrees vir die tang is dan erger as die pyn van die tand. Maar daarmee is die tand nog nie gesond nie. Laat die Apostoliese Broeders maar net hierdie bedorwe tand gesond maak!

‘n Mens moet daarom maar baie versigtig wees en jou nie op die dwaalspoor laat bring deur ‘n verwarring van al hierdie verskynsels nie.

5) Met voorliefde beroep die Apostoliese hulle op Mark. 16:17 en 18. Dat hierdie woorde egter nie van hulle geld nie, blyk duidelik daaruit dat hulle net so min as ander mense baie hoef te vrees vir die optel van slange of die drink van iets dodeliks. Die woorde het gegeld van die eerste Christelike sendelinge, wat aan sulke gevare blootgestel was. Die eenmaal gevestigde kerk het hierdie tekens nie nodig nie, soos ons Kanttekening [in die Statebybel] aanwys.

Ons betoog is dus duidelik. Reël vir ons lewe is die wondergenesing nie. Die God van Israel, wat wonders doen, is dieselfde wat ook die middele geskep het. Wie die middele verwerp, eer die Skepper daarvan nie.

En hiermee beëindig ons ons bespreking van die “doop van die Gees” soos dit deur die Apostoliese gedryf word, in die hoop dat Gods Woord meer ondersoek sal word.

Wat die Apostoliese Broeders betref, ons glo nie dat hulle met opset die lidmate van ons Hollandse [Afrikaanse] Kerke wil “verlei” (die woord deur ons korrespondent op bl. 5 gebruik) nie. Ons neem aan dat hulle te goeder trou is. Nietemin is hulle leerstellinge vir die kerk van Christus gevaarlik – rede waarom ons die beweringe van bro. Lake uitvoerig weerlê het.

________________________

Die volledige reeks kan hier gevind word: Totius oor die charismatiese en pinkster leringe

TOTIUS OOR DIE CHARISMATIESE EN PINKSTERLERINGE

(4) Wonder van die tale

[Sien die inleiding tot die reeks en deel 1 hier.]

Ons het dan gesien wat die betekenis en die doel van die wonders is. Hulle is profesieë van ‘n heerlike toekoms, van ‘n volkome verlossing wat eers kom wanneer Jesus op die wolke verskyn. Juis omdat die wonders egter profesieë is, daarom bly hulle nie. Soos die profete van ouds het hulle ook weggegaan nadat die profesie in woord of teken bekend gemaak was.

Tewens het vir ons geblyk dat die doel van die wonders die vestiging van Christus se kerk op aarde is. As dit plaasgevind het, dan het die wonders hulle werk gedoen en gaan hulle weer weg. Hulle is dan nie meer nodig nie. En God verspil nie sy gawes nie.

Volgens hierdie maatstaf moet nou in die eerste plek die wonder van die tale gewaardeer word. Maar dit doen die Apostoliese Broeders nie. Sonder om ‘n deeglike ondersoek in te stel na die aard van die wonder en die betekenis van die “tale” proklameer hulle albei as reëls vir die kerk van alle eeue.

Die wonder van die tale word selfs hoog gewaardeer. Bro. Lake sê: “Die spreek in vreemde tale is die uitwendige bewys dat die H. Gees besit geneem het van die liggaam van die gelowige.” ‘n Skrywer in die tydskrif De laatste dagen sê dat die spreek in vreemde tale die teken is “wat altyd die doop van die Gees vergesel” (I, bl. 19).

Laat ons nou kyk wat hiervan waar is.

Die Apostoliese beroem hulle maar aldeur op die “spreek in vreem­de tale” – net asof die Skrif nie onderskeid maak tussen wat eers in Jerusalem gebeur het en wat later (bv. in Korinthe) plaasgevind het nie. Wie egter sy Bybel noukeurig ondersoek, sal sien dat net by die Pinksterfees melding gemaak word van die spreek “met ander tale” (Hand. 2:4). Later kom hierdie byvoeging “ander” in verband met die talewonder nie meer voor nie.

By Cornelius, in Efese en in Korinthe vind ons dié uitdrukking nie meer nie. Daar word melding gemaak van die spreek “in vreemde tale” (Hand. 10:46; 19:6; 1 Kor. 12:10; 14:5, 13, 14, 18, 19 en 27), waarby die woord “vreemde” deur die vertalers ingevoeg is. Om dit aan te dui het hulle die woord “vreemde” in skuins (kursiewe) letters laat druk. In die oorspronklike staan dan ook niks anders as “spreek in tale” nie.

Maar daar is nog meer punte van verskil. Om nog net hierdie één te noem: In Jerusalem op die Pinksterfees word nie van ‘n uitlegger melding gemaak nie.

Die vreemdelinge het dadelik verstaan wat deur die dissipels gesê is. Duidelik staan daar in vers 8: “Hoe hoor ons hulle, elkeen in ons eie taal waarin ons gebore is?” In Korinthe is die spreker in (vreemde) tale nie verstaan as daar nie ‘n uitlegger by was nie (1 Kor. 14:27).

Nou laat ons die vraag daar of die dissipels op die Pinksterdag werklik in ander, vir hulle onbekende tale gepraat het, dan wel of hierdie indruk deur die H. Gees in die ore van die hoorders teweeggebring is. Dit is hier nie van belang nie. Wat nou alleen moet vasstaan, is dat daar in die woorde van die dissipels niks duisters was nie. Inteendeel, in Hand. 2:4 word die werkwoord apophthengesthai gebruik, wat beteken: “jou helder uitdruk”.

Wanneer bro. Lake en die Apostoliese dus hulle vreemde klanke uitstoot met ‘n beroep op die Pinksterwonder, dan antwoord ons: “Julle het dit heeltemal mis; julle klanke is heeltemal onverstaanbaar; julle het ‘n uitlegging nodig; op die Pinksterdag was dit glad nie die geval nie!” Die Apostoliese moet dus van Hand. 2 afstand doen. Daar is vir hulle niks te hale nie.

Maar wat volg daar nou verder uit die vergelyking tussen wat daar in Jerusalem gebeur het, en die verskynsel wat hom in Korinthe voorgedoen het?

Ten eerste dat die spreek in “ander tale” op die Pinksterdag ‘n eiesoortige verskynsel is wat in hierdie vorm nooit weer herhaal is nie, ook nie in die eerste Christelike kerk nie. Dus al weer ‘n bevestiging van ons stelling dat die Pinksterwonder ‘n heeltemal enige plek in die kerkgeskiedenis inneem en nie vir herhaling vatbaar is nie.

Ten tweede dat daar wat die taalwonder betref, reeds in die eerste kerk ‘n duidelike daling te bespeur is. In Korinthe is ‘n uitlegger nodig. As dié nie aanwesig is nie, dan gebied die apostel dat die spreker “in tale” moet swyg (1 Kor. 14:28). ‘n Rede waarom Paulus die spreek “in tale” laer stel as die gawe van die profesie (i Kor. 14:5). Tereg spreek dr. Bavinck daarom van ‘n “verswakking” en “vermindering” vergeleke by wat op die Pinksterdag gesien is (Dogm., III, bl. 568).

Ten derde dat hierdie verswakking en vermindering ons kennelik heenwys na die tyd dat die wondergawes heeltemal sal verdwyn het. Inderdaad het dit gebeur. Die uitnemende geloofshelde van latere tye ‘n Athanasius, ‘n Augustinus, ‘n Luther en Calvyn – het nie een meer “in tale” gespreek nie.

Volgens bro. Lake mis hulle daardeur “die uitwendige bewys dat die H. Gees van hulle liggame besit geneem het” maar dit hinder ons nie. Die wêreld-oorwinnende geloof van dié manne is vir ons in hulle onsterflike werke openbaar. Dit is vir ons oneindig meer werd as die onverstaanbare en daarom onvrugbare klanke van die Apostoliese.

Wat nou meer in besonder die geval van Korinthe betref – ook daarop beroep die Apostoliese hulle tevergeefs. ‘n Mens moet maar op die volgende punte let:

Ten eerste kom in die betrokke gedeelte nie ‘n enkele gebod of bevel voor waaruit bewys kan word dat die kerk van alle eeue geroep is om in “tale” te preek nie. Geen enkele plek kan aangevoer word om te staaf dat die spreek in tale “die uitwendige bewys” is dat die H. Gees van die liggaam van die gelowige besit geneem het nie.

Eerder sê 1 Kor. 13 die teendeel, soos in ons vorige artikel aangetoon is. Wat die apostel bedoel, vat hy in min woorde saam: “As ons deur die Gees lewe, laat ons ook deur die Gees wandel” (Gal. 5:25). Hoe dié wandel nou moet wees, sê hy vir ons in vers 22, waar die vrug van die Gees omskryf word sonder vermelding van die spreek in “tale”. Die vrug is die uitwendige bewys dat iemand uit die Gees lewe.

Ten tweede is Korinthe vir ons ‘n waarskuwende voorbeeld. Daar het gevalle voorgekom dat die heerlike gawes van die Gees misbruik is. Lees maar 1 Kor. 14:27-40. Deur hulle gejaag na die buitengewone het sommige Korinthiërs wanorde in die gemeente daar gestig. Daarom dat die apostel met die ernstige berisping moes kom: “God is nie ‘n God van wanorde nie, maar van vrede, soos in al die gemeentes van die heiliges” (vs. 23).

In hierdie opsig was Korinthe dus nie ‘n voorbeeld vir die ander gemeentes nie. As so ‘n berisping reeds nodig was in die eerste Christelike kerk, toe die wondergawes nog nagebloei het (vgl. 1 Kor. 14:5), hoeveel te meer moet ons op ons hoede wees!

Ten derde, as die Apostoliese vir ons sê dat ons, sonder uitdruklike bevel, die goeie in Korinthe se voorbeeld moet navolg, dan het ons ons antwoord reg. So ‘n spreek in “tale” deur middel van ‘n uitlegger is vir ons onnodig en daarom oorbodig. Ons besit immers die volle Woord van God. Dit was nie die geval met die gemeente van Korinthe nie. (Kyk hiervoor ons volgende artikel.)

Wat toe nodig was, is vandag nie meer nie. ‘n “Talespreker” en uitlegger kan vir ons niks meer openbaar as wat in Gods Woord beskrywe staan nie. As hulle vir ons iets sê wat nie in Gods Woord te vind is nie, dan verwerp ons dit onverbiddelik. Een van twee dus: öf die uitlegger “openbaar” vir ons iets wat reeds in Gods Woord geopenbaar is – dan is die uitlegging onnodig, óf die uitlegger openbaar vir ons iets wat strydig is met Gods Woord – dan is die uitlegging dadelik verwerplik. Wat het ons dus aan al hierdie moeite en omslag?

Ten vierde moet opgemerk word dat bro. Lake ons ‘n duidelike voorbeeld gee van wat onder punt drie bedoel is. Volgens ons eerste artikel het die Gees deur hom in ‘n vreemde taal gespreek. En dan lui dit verder: “Die mense is gevra om ‘n oomblik in stil gebed te wag op die uitlegging van die besprokene wat daarop gevolg en soos volg gelui het: ‘Christus is die vleklose neerdaling van God in die Mens en die Sondelose opklimming van die Mens in God en die Heilige Gees is die bewerker daarvan.'” Hierop volg die uitroep: “Prys die Heer, Hy is die Christus, die Seun van God. Sy versoening is ‘n ware versoening. Sy bloed reinig van alle sonde.”

Nou is ons opmerking dat bro. Lake se spreek in ‘n vreemde taal hier waardeloos is as dit ooreenkom met sy uitroep: “Prys die Heer” ens., met ander woorde ooreenkom met wat die Skrif ons aangaande die versoening leer. As dit nie dit is nie, dan verkondig hy ‘n dwaalleer. Inderdaad, waar vind mens in die Skrif die leer dat Christus die “opklimming van die Mens in God” is? Kan die Mens in God opklim? Ons het in die Skrif so iets nie gelees nie. Inteendeel, soos hierdie woorde daar staan, laat hulle dink aan die gevaarlike dwaalleer van die Panteïsme (die leer dat alles God is en God word).

Dit is vir ons dus duidelik dat die Apostoliese hulle sonder grond op die voorbeeld van Jerusalem en Korinthe beroep. En hiermee gaan ons dan nou tot ‘n meer stellige bewysvoering oor. Dit kan kort wees, aangesien in ons vorige artikel uitvoerig uiteengesit is wat die doel van die wonders in die H. Skrif is.

Wat daar gesê is, moet nou net op die wonder van die tale van toepassing gemaak word.

Waarom het die Pinksterdag, die geboortedag van die kerk, met die “spreek in ander tale” begin? En waarom het hierdie wonder sy flouer skynsel ook in Korinthe en elders geopenbaar? Die rede lê voor die hand.

Deur die sonde is die taal van die mense verwar. Sedert die toringbou van Babel verstaan hulle mekaar nie meer nie. En dit het so gebly tot vandag toe.

Maar kyk, nou breek daar op die Pinksterdag ‘n oomblik aan dat mense, vergader uit 15 soorte volke, wel die taal van die dissipels verstaan. Hoe dit gebeur het, sal ons nooit volkome kan verklaar nie. Dit bly ‘n wonder. Maar die betekenis van die feit is volkome duidelik.

Die talewonder van die Pinksterdag is ‘n profesie en voorsmaak van die tyd wanneer alle ware gelowiges sal aansit aan die bruilof van die Lam en mekaar sal verstaan. Op Pinkster word die gebrokenheid van die tale vir ‘n oomblik opgehef om vir ons te sê dat daar eenmaal ‘n einde aan die spraakverwarring sal kom. Hierdie tyd sal kom. Daarvoor is die wonder vir ons die pand en bewys.

Maar hierdie tyd is volgens God se bestel nog nie daar nie. Daarom dat God weer die wondergawe van die tale wegneem. Hy doen dit, sodat ons gelowig sou wag op die dag dat ons ‘n taal sal spreek wat alle gesaligdes verstaan.

Hoe ‘n mens die saak ook al wend of draai, dit kom altyd weer neer op wat die kerk van alle eeue na waarheid bely het – ‘n belydenis wat kort en goed onderskeid maak tussen gewone en buitengewone gawes. Hierdie laastes het, na die planting van die kerk en volgens die bestel van die Here, weer van ons af weggegaan.

________________________

Volgende keer: Die profesie en die gawe van gesondmaking

Die volledige reeks kan hier gevind word: Totius oor die charismatiese en pinkster leringe

TOTIUS OOR DIE CHARISMATIESE EN PINKSTERLERINGE

(3) Die wonders

[Sien die inleiding tot die reeks en deel 1 hier.]

In ons (vorige) artikel het ons gesien dat die huis van ons Apostoliese Broeders op sand gebou is. Die fondament is nie goed nie.

Immers, hulle leer aangaande die doop van die Gees is gegrond op die veronderstelling dat die H. Gees nog gedurig uitgestort word. Maar hierdie veronderstelling vind in Gods Woord geen steun nie.

Die H. Gees is eens en vir altyd op die Pinksterdag uitgestort. Daarom dat die tekens wat aan die uitstorting voorafgaan, hulle nooit weer herhaal het nie. Net een maal, naamlik op die groot Pinksterdag, lees ons in die Skrif van hierdie “geweldige rukwind” en van hierdie “verdeelde tonge soos van vuur” (Hand. 2:2, 3).

Alleen die teken wat op die uitstorting gevolg het, tref ons weer aan, naamlik die taalwonder (Hand. 8:10 en 19). En dan ook nog met ‘n aanmerklike verskil, soos in ‘n volgende artikel aangetoon sal word. Die taalwonder veronderstel dus dat die H. Gees aanwesig is en nie meer uitgestort hoef te word nie.

Dit is dan ook opmerklik dat hierdie geweldige wind en hierdie verdeelde tonge in die huis van Cornelius nie weer aangetref word nie. Daar is alleen sprake van ‘n “val” van die H. Gees op almal wat die woord gehoor het. Die H. Gees is dus reeds in die kerk en tree reeds selfwerksaam op. Daarom dat ons van ‘n “aanvullende” uitstorting gespreek het. En dat hierdie één, aanvullende herhaling noodsaaklik was – daarvoor is die bewys in ons vorige artikel gelewer.

Wat origens in die Skrif van ‘n “ontvang” en “kom” van die H. Gees gesê word (Hand. 8:19; 19:6), kan saamgevat word onder die mededeling van die buitengewone gawes – ‘n punt waaroor ons nou gaan handel.

Waar hy van hierdie gawes spreek, sê bro. Lake: “Weet u ook van dergelike openbaringe (soos van Paulus), sulke gemeenskap en gesprekke met God? So nie, soek die doop van die H. Gees wat die eerste Christene ontvang het en hulle kennis en ondervinding sal u s’n wees. Ons word gevra: ‘Waarvandaan kry julle ‘n insig in Gods Woord?’ Ons antwoord: waar Petrus en Paulus hulle ontvang het.”

Verder sê hy: “Ek dank God vir al hierdie heerlike Gawes van die Gees (1 Kor. 12:8) veral vir die gawe van Gesondmaking.” Eindelik verklaar bro. Lake dat die spreek in vreemde tale “die uitwendige bewys is dat die H. Gees besit geneem het van die liggaam van die gelowige”.

Die Apostoliese Broeders maak dus aanspraak op die besit van die buitengewone gawes van die Gees. Geen wonder nie, want

(1) as mens jou “Apostolies” noem en die hele apostoliese kerk weer in die lewe wil roep;

(2) as mens jou insake die inspirasie of goddelike ingewing met Petrus en Paulus gelykstel;

(3) as mens jou beroem op ‘n nuwe “uitstorting” van die Gees –

geen wonder, sê ons, dat jy dan ook aanspraak gaan maak op die wondergawes van die eerste kerk nie. Wie eenmaal die verkeerde pad gekies het, dwaal al verder weg van die regte spoor.

Om nou vir die leser ‘n duidelike begrip van die buitengewone Geestesgawes te gee, sal ons nie met die bespreking van ‘n paar los tekste of plekke uit die H. Skrif begin nie. Nee, ons moet lewe “van elke woord wat deur die mond van God uitgaan” (Matt. 4:4). Daarom moet eers die vraag gestel word:

Wat leer Gods Woord ons aangaande die wonder?

Daaruit sal opnuut blyk hoe die Apostoliese afgewyk het.

Die Skrif leer ons dat die sonde twee dinge gedoen het: ten eerste het dit die mens inwendig, d.i. na sy siel, geheel en al verderwe; ten tweede het dit uitwendig die mens se liggaam en die wêreld waarin hy leef, in die grootste ellende gedompel.

Om die mens nou uit sy sonde en ellende te verlos is daar twee wonders nodig: die een wonder is geestelik en vind plaas as die mens se siel uit sy dooie toestand deur die wedergeboorte lewend gemaak word. Die tweede wonder vertoef egter nog in sy heerlikheid en is stoflik na sy aard. Dit gebeur wanneer die liggaam van die gelowige uit die diensbaarheid van die verderwing vrygemaak word en wanneer hemel en aarde geheel en al vernuut word.

Nou is daardie geestelike wonder, naamlik die wedergeboorte van die sondaar, in sy wese onsigbaar. Daarom dat die vraag gestel kan word: Is dit nou genoeg? Daarop antwoord God dat Hy ter wille van die swakheid van ons geloof aan ons ook die stoflike wonder gee, met ander woorde Hy maak nie alleen die siel lewend nie, maar Hy gee ons ook die bewys en teken dat Hy magtig is om ons liggame op te wek en die aarde te vernuut – die stoflike wonder, dus, wat selfs uitsluitend deur ons met die naam “wonder” betitel is.

Nou is daardie stoflike wonder uiteraard nie reël nie maar hoë uitsondering. Dit is slegs bewys, teken en profesie van ‘n beter toekoms. En dit is nou die punt waar die Apostoliese verkeerd gaan.

Om duideliker te praat gee ons enkele voorbeelde. Jesus het die mag gehad om dooies op te wek. Was dit nou sy doel om alle dooies in die Joodse land lewend te maak? Nee tog, want dan was sy koms ‘n mislukking.

Tydens Jesus se omwandeling op aarde het die mense net soos nou gesterf en is begrawe.

Wat dan? Jesus het sover ons weet, drie dooies opgewek, en dit is vir ons genoeg. Daardeur sê Hy dit so duidelik vir ons: “Ek het die mag om ook julle liggame lewend te maak – glo in My.”

‘n Ander voorbeeld. Jesus kon siekes genees. Wil dit nou sê dat Hy alle siekes van sy tyd en in die land van Israel genees het? Ver daarvandaan. Hy het ons slegs die onfeilbare voorsmaak gegee van die tyd waarin niemand meer sal sê: Ek is siek nie.

So sou die voorbeelde vermenigvuldig kon word. Maar hierdie twee is voldoende om te laat verstaan dat die wondermag van Jesus en die apostels nie bedoel was om as reël aangewend te word nie. Die openbaring daarvan was die bewys en die voorspelling van die eeu van die heerlikheid, wanneer die ellende van die aarde en van die mens weggeneem sal wees. Maar hierdie tyd het nog nie aangebreek nie.

Daarom het dit geen sin nie wanneer bro. Lake triomfantlik vra: “Kan u êrens in Gods Woord vind dat die gawes van die Gees van die kerk van Christus teruggetrek is?” (Wat hy uit Rom. 11:29 aanhaal, sien op Israel se herstel en, blykens die leer van die Skrif, op die gewone genadegawes, wat die teenswoordige bedéling raak. Daarvoor lewer ons nou die bewys.)

Ons antwoord op bro. Lake se vraag doodeenvoudig dat dit uit die raad van God en uit die aard van die saak volg dat die buitengewone gawes opgehou het om te bestaan.

Immers, dit was nie God se plan om nou reeds alle dooies op te wek en nou reeds alle siekes te genees nie. Dit sou ‘n vooruitloop wees van wat sy Woord vir ons sê. Eers aan die einde kom daar ‘n nuwe hemel en ‘n nuwe aarde. Eers dan word alle trane afgevee; eers dan sal die dood nie meer wees nie; want eers dan het die eerste dinge verbygegaan. Eers dan word ons van die ellende verlos (Openb. 21).

Wie dus nou reeds die wondermag algemeen in werking sien, gaan teen die deur God gestelde orde in en gryp na ‘n toestand wat eers hiernamaals sal kom.

In verband hiermee kan gevra word: Waarom het God juis in die eerste kerk hierdie buitengewone gawes geopenbaar? Ons antwoord is: Die kerk moes in ‘n wêreld wat teen God vyandig is, geplant word, in ‘n wêreld van ongelowige Jode en heidene.

En nou weet ons wel dat die ongelowige ook aan daardie wonderteken niks het nie. Die natuurlike mens kan die heerlikheid van God nou maar eenmaal nie sien nie. Nietemin het die wonders kragtig meegewerk om vir die kerk ‘n plek vir die holte van sy voet op aarde te verseker. In ‘n wêreld vol ellende was die openbaring van ‘n stukkie heerlikheid die middel om aan die kerk ‘n blywende plek te verseker. Die gelowige is versterk, en die ongelowige het verbaas gestaan!

“Maar,” sê dr. Bavinck, “die wondermag het opgehou toe die Christendom gevestig is en die kerk die voorwerp is waarin God die wonders van sy genade verheerlik. Die geestelike wonders (van wedergeboorte ens.) is dit waarin God tans sy mag en sy heerlikheid openbaar” (Dogm. I, bl. 353).

‘n Kind kan dus verstaan waarom die wonders moes ophou. Die fondament van die kerk moes gelê word, maar as die fondament klaar is, dan hou dit op. ‘n Fondament wat deurentyd hoër word, is nie meer ‘n fondament nie. As die hele huis fondament is, waar is die muur en die dak dan? . . .

As die Apostoliese dus vir ons ‘n teks vra (want hulle leef by los tekste); dan antwoord ons dat die hele Godsopenbaring ons leer dat die wonders nie gekom het om te bly nie. Die praktyk van die godsaligheid is nou die ingaan deur baie verdrukking en moeite in die koninkryk van God. Eers op die nuwe aarde sal die wonder nie meer weggaan nie. Onnatuurlik sal dit dan wees om siek te word of dood te gaan. Maar hierdie tyd wag nog totdat die raad van God deur die kerk uitgedien is.

As die Apostoliese ons ‘n teks vra, dan kom ons met ‘n teenvraag, naamlik:

“Gee vir ons ‘n teks waarin geleer word dat die wonders wel sal bly.”

Terwyl hulle na hierdie teks soek, verwys ons hulle na 1 Kor. 12:31. Daar skryf die apostel (en dit terwyl die buitengewone gawes nog bestaan): “Beywer julle met die oog op die beste gawes; en ek wys julle ‘n nog uitnemender weg.” Kyk 1 Kor. 14:5, waar staan dat die profesie beter is as om in vreemde tale te spreek. En wat is nog beter, nog uitnemender as die profesie? Die Liefde (i Kor. 13). Daarmee het Paulus toe reeds, heeltemal in ooreenstemming met die hele Skrifopenbaring, die swaartepunt verlê van die buitengewone gawes na die gereelde en gewone werksaamheid en dienende liefde. Waarom? Omdat daarsonder die ander gawes waardeloos is (1 Kor. 13:2) en omdat dit nimmermeer vergaan nie (vs. 8); dit alleen bly (saam met geloof en hoop) èn nou èn in die dag van die ewigheid (vs. 13).

Hierdie orde van Paulus word deur die Apostoliese heeltemal omgekeer. Hulle verlê, lynreg teen die gebod van die apostel in, die swaarte­punt uit die gewone in die buitengewone. Vir hulle is hoofsaak die spreek in tale en die bewerking van wonderdadige genesinge.

So maak hulle die gebod van die apostel kragteloos – hulle, hierdie Apostoliese!
__________________

Volgende keer: Wonders van die tal

Die volledige reeks kan hier gevind word: Totius oor die charismatiese en pinkster leringe

 

TOTIUS OOR DIE CHARISMATIESE EN PINKSTERLERINGE

(2) Die wonder van die uitstorting van die Gees

Daar kan dus geen twyfel bestaan dat die Apostoliese en aanverwante sektes in die waan lewe dat hulle weer Pinksterfees vier en metterdaad die Pinksterwonders werk nie. Hiermee het ons dan by die punt gekom waar die Apostoliese die vastheid van die Heilige Skrif verlaat en aan die leer van die hele Christelike kerk vaarwel sê.” – Totius

[Sien die inleiding tot die reeks en deel 1 hier.]

In ons (vorige) artikel het ons gesien dat daar tussen drie soorte doop onderskei moet word:

(1) die doop van Johannes, (2) die Christelike doop en (3) die doop van die Gees.

Van hierdie laaste soort (nl. die doop van die Gees) het ons beweer dat dit in oordragtelike of figuurlike sin verstaan moet word. So spreek ons ook van ‘n wetenskap wat gedoop is, dit is wat heeltemal onder die beheersing van die Christelike beginsel staan. So het Jesus ook in figuurlike sin van sy lydensdoop gespreek: “Ek het ‘n doop om mee gedoop te word, en hoe benoud word Ek totdat dit volbring is” (Luk. 12:50).

Verder het ons beweer dat die doop van die Gees, wat op die Pinksterdag plaasgevind het, nie vir alle tye en alle persone, as individue geneem, bestem was nie.

Bro. Lake en die Apostoliese leer egter die teendeel. Bro. Lake sê o.m.: “Die Apostoliese Geloofsending staan die ontvang van die Heilige Gees deur persoonlike doop in Hom voor.”

Hierdie bewering wil hy bewys deur hom op dié plekke in die Handelinge te beroep waar buitengewone gebeurtenisse vir ons verhaal word. Onder andere verwys hy na wat op die Pinksterdag plaasgevind het, en na wat met Cornelius gebeur het. Sonder om enige onderskeid te maak tussen toe en nou word hierdie voorbeelde vir ons ter navolging voorgehou. Ja, selfs die uitwendige tekens van die eerste tyd moet nou nog gesien word. Daarom dat bro. Lake sê: “Die spreek in vreemde tale is die uitwendige bewys dat die Heilige Gees besit geneem het van die liggaam van die gelowige.”

Vir elkeen wat kan lees, is dit dus duidelik dat die Apostoliese niks minder as dit beweer nie: die Heilige Gees moet vandag nog uitgestort word, en dit moet wees net soos in die dae van die apostels.

Die “Manifes” van die Apostoliese Broeders van Johannesburg bring ons hieromtrent nog verder op hoogte. In Gods latter rain, no. 1 lees ons dit: “Wie is ons? Ons is bekend as die Apostoliese Geloofsen­ding van Johannesburg, wat opgeneem is in die groot wêreldwye Herlewing van die H. Gees wat sy beweegkrag (impetus) ontvang het uit die werk van die Azuzastraat sending, Los Angeles, Kalifornië, waar die H. Gees gedurende die afgelope 18 maande op die gelowiges uitgestort is en wat reeds oor die hele wêreld bekend is.”

In dieselfde trant spreek die tydskrif De laatste dagen, orgaan van die Pinkstersending­beweging. Daar lees ons: “Is dit moontlik dat u nog nie van die wonderlike Pinksterwerk gehoor het wat daar nou reeds jare lank in die wêreld aan die gang is nie? … In elke land gebeur dieselfde dinge, dieselfde tekens word bespeur, naamlik dat mans en vrouens glo en salig word, gedoop word, vervul met die Heilige Gees, spreek in vreemde tale, met die uitlegging van die tale, gesigte van die wederkoms van die Here vir sy gelowiges en van Jesus aan die Kruis, en baie ander gesigte, wonderlike genesings of van krankes na oplegging van die hande of salwing met olie met die gebede van gelowiges (Mark. 16:17-20; Matt. 10:1; Jak. 5:14-16)”.

In hierdie tydskrif dus al weer dieselfde: (1) Pinksterwerk en (2) wondergawes soos die van die eerste Christelike kerk.

Die skrywer van die betrokke artikel kom eindelik met hierdie oproep: “Bid dat u gedoop mag word met die Heilige Gees, soos die dissipels gedoop is op die dag van Pinkster.”

Christus, Licht en Waarheid (‘n tydskrif wat op Kroonstad uitgegee word) sê: “Of is u van diegene wat sê en glo dat die H. Gees net op die dag van Pinkster uitgestort is en daarna nie weer nie. Lees Hand. 10:46. Ons glo en ons het dit ondervind dat die Here nog sy H. Gees uitstort” (I. 7).

Daar kan dus geen twyfel bestaan dat die Apostoliese en aanverwante sektes in die waan lewe dat hulle weer Pinksterfees vier en metterdaad die Pinksterwonders werk nie.

Hiermee het ons dan by die punt gekom waar die Apostoliese die vastheid van die H. Skrif verlaat en aan die leer van die hele Christelike kerk vaarwel sê.

Immers, die Skrif leer ons duidelik dat die uitstorting van die H. Gees die derde groot daad van God na die skepping en die vleeswording is. Nou is dit opmerklik dat die Apostoliese wel ‘n herhaling van die Pinksterwonder veronderstel maar dit nie waag om van ‘n tweede skepping en tweede vleeswording te spreek nie!

Dit is ‘n in-die-oog-lopende inkonsekwensie waarvoor hulle hulle tevergeefs op die Skrif beroep.

Jesus het duidelik belowe dat die Vader aan ons ‘n ander Trooster sal gee “om by ons te bly tot in ewigheid” (Joh. 14:16). Die H. Gees hoef dus nie wéér deur ‘n nuwe uitstorting te kom nie. Hy is in die gemeente; Hy woon daarin as sy woonplek (Ef. 2:22). Hy verlaat die gemeente nooit nie maar bly by hom tot die laaste dae van hierdie teenswoordige wêreld (Openb. 22:17). Het so min as die Seun weer gebore word om weer aan die kruis te hang, net so min word die H. Gees, wat gekom het, weer uitgestort. Daarom dat Paulus hierdie twee gebeurtenisse langs mekaar stel en in dieselfde tydvorm van al twee spreek. In Gal. 4:4 sê hy: “God het sy Seun uitgestuur”, en in vs. 6: “God het die Gees van sy Seun uitgestuur.”

Op die Apostoliese rus dus die taak om te bewys dat God êrens in die Skrif ‘n tweede uitstorting beloof het of ‘n gebed gegee het om vir ‘n tweede uitstorting te bid. So lank as hulle dit nie kan doen nie, hou ons vol om met die kerk van alle eeue te bely dat die Gees wat gekom het, nie meer kan kom nie. Ons gaan selfs verder en verklaar dat om te bid vir ‘n nuwe koms niks anders as ‘n loëning van die Pinksterwonder is nie.

Maar, sê die leser, die Apostoliese beroep hulle op Hand. 10:44-47, waar staan: “die Heilige Gees het op almal geval wat die woord gehoor het” (nl. in die huis van Cornelius). Waaraan dit toegevoeg word: “En die gelowiges uit die besnydenis was verbaas dat die gawe van die Heilige Gees ook op die heidene uitgestort is.”

Ongetwyfeld het die Apostoliese hier ‘n “letter”, maar dit ontval hulle geheel en al wanneer ons die Skrif met die Skrif verklaar.

Wat was die geval? Op die Pinksterdag sou die H. Gees uit die Hoof (Christus) in die liggaam (die gemeente) uitgestort word. Nou was op die Pinksterdag egter nog slegs die kerk uit die Jode aanwesig. Daarin het dan ook op dié dag die Gees kom woon. Daaroor bestaan geen verskil van gevoele nie.

Die kerk uit die heidene het egter nog getoef. Toe hierdie kerk egter in die huis van Cornelius openbaar geword het, het die H. Gees ook daarop geval.

Waarom moes dit gebeur? Eenvoudig omdat die Joodse Christene sonder hierdie gebeurtenis die kerk van die heidene nie as sodanig sou erken het nie. Dit blyk duidelik uit Hand. 15:8 – ‘n plek waarop in hierdie verband nie genoeg gelet is nie. Daar verklaar Petrus, toe daar groot woordewisseling in die Jerusalemse vergadering plaasgevind het: “God wat die harte ken, het vir hulle (nl. die heidene) getuienis gegee deur aan hulle die Heilige Gees te skenk net soos aan ons.”

Volkome duidelik is dit vir ons waarom die kerk van die heidene, naas die Israelitiese deel die Gees op wonderdadige wyse moes ontvang. Dat dit só gebeur het, verbaas ons dus glad nie.

Aan die oorspronklike uitstorting op die Pinksterdag moes hierdie aanvullende uitstorting noodwendig toegevoeg word. Daar moes eenheid kom, en die hele liggaam van Christus moes met die H. Gees gedrenk word.

Ons spreek van ‘n “aanvullende” uitstorting, omdat daar by alle ooreenkoms ook ‘n effense verskil bestaan tussen die koms van die Gees op die Pinksterdag en sy koms in die huis van Cornelius.

Hierop moet gelet word om in te sien hoe swak die saak van die Apostoliese staan.

(1) In Jerusalem is die H. Gees uitgestort deur die Vader (Hand. 2:17). In Cesarea val die H. Gees egter self op die vergaderdes. Die Gees tree dus hier reeds werksaam op. (2) In Jerusalem is die Gees self uitgestort; in Cesarea is egter sprake van die gawe van die Gees.

Hierdie twee punte van verskil gee ons die reg om van ‘n aanvullende uitstorting te spreek. Maar daarmee het God dan ook alles gedoen wat nodig was. Wel word ook in Hand. 8 gespreek van ‘n ontvang van die H. Gees deur die gelowiges in Samaria, maar ons het reeds in die vorige artikel aangewys dat dit verstaan moet word van die wondergawes van die Gees (waaronder die spreek met vreemde tale). Immers, die gelowiges daar het reeds die geloof tot saligheid ontvang, want hulle was in die naam van Jesus gedoop (vs. 16). Dit kon sonder voorafgaande werking van die Gees nie gebeur nie (i Kor. 12:3).

Ook wat aangaande die Johannesdissipels in Hand. 19 gesê word, dui op hierdie wondergawes en kan nooit diens doen om ‘n tweede of herhaalde uitstorting van die H. Gees te bewys nie.

Oor die wondergawes spreek ons in ons volgende artikels. Nou moes alleen blyk dat die Skrif ons nie grond gee om van ‘n tweede of herhaal­de uitstorting van die Gees te praat nie. Wat onder ons gebeur, mag nooit op een lyn gestel word met die wonderbare gebeurtenisse van die Pinksterdag nie. Toe het die Kerk eens en vir altyd sy doop van die Gees ontvang. Alle wedergeboorte en bekering kom nou voort uit die gawe van die Gees, wat op die Pinksterdag aan die kerk geskenk is.

Hiermee verval reeds die leer van die “Apostoliese” aangaande die Geestesdoop. Die fondament is nie goed nie. Daarom moet die hele huis val. Dit sal blyk wanneer die wondergawes netnou bespreek word.
_________________________

Volgende keer: Die wonders

Die volledige reeks kan hier gevind word: Totius oor die charismatiese en pinkster leringe

TOTIUS OOR DIE CHARISMATIESE EN PINKSTERLERINGE

(1) Die doop van Johannes, die Christelike doop en die doop van die Gees

Inleiding
Met die ‘charismatiese herlewing’ pogings wat die Angus Buchan beweging nou weer op die voorgrond geplaas het, is dit goed vir gereformeerde gelowiges om opnuut te ondersoek wat ons glo volgens die Skrif, veral oor die plek en rol van die Heilige Gees, die doop van die Gees, wonderwerke, gesondheidswonders, praat in tale, ens.

Gereformeerdes is baiemaal onkundig daaroor, terwyl dwalinge oor hierdie sake al baiemaal deur ons gereformeerde voorvaders vanuit die Skrif weerlê is.

In aansluiting by wat ek in ‘n vorige skrywe reeds aanbeveel het om te lees (Bronne oor die charismatiese groepe), wil ek ook Totius se artikels oor hierdie onderwerpe aan u bekendstel.

Hy het reeds in 1918 ‘n reeks geskryf onder die titel “Die Doop van die Gees: ‘n Bestryding van die leerstellings van die Apostoliese Geloofsending” (Versamelde Werke, deel 6, 1977-uitgawe, bl. 328-353)

In die reeks spreek hy die volgende sake aan:

  • Die doop van Johannes, die Christelike doop en die doop van die Gees
  • Die wonder van die uitstorting van die Gees
  • Wonderwerke
  • Wonder van die tale
  • Profesie en die gawe van gesondmaking

In die komende dae gaan ek hierdie onderskeie onderwerpe hier plaas. Ons begin met die doopkwessie.

DIE DOOP VAN JOHANNES, DIE CHRISTELIKE DOOP EN DIE DOOP VAN DIE GEES 

‘n Bestryding van die leerstellings van die “Apostoliese Geloofsending”. A. H. Koomans Beperk, Potchefstroom. 1918.

[Hierdie geskrif het oorspronklik as ‘n reeks artikels in Het Kerkblad van 1 Maart, 1 en 15 April, 1 en 15 Mei en 1 Junie 1918 verskyn, waarna dit, saam met ‘n verhandeling van dr. S. O. Los oor “De Christelike doop” en met ‘n voorwoord deur (toe) ds. J. A. du Plessis, as ‘n brosjure verskyn, waarvoor die oorspronklike setsel van die Kerkblad gebruik is. Die feit dat dit oorspronklik ‘n artikelreeks was, verklaar die baie verwysings en herhalings. Die stuk is deur ons uit Nederlands vertaal.]

Die standpunt van bro. Lake

‘n Traktaatjie, getiteld De doop des Heiligen Geestes, is deur ‘n leser van die Kerkblad aan ons gestuur. In ‘n begeleidende skrywe sê die broeder: “Ingesluit stuur ek u ‘n toespraak gehou deur een van die leiers van die Wederdopers, om sodoende die vernaamste punte waarmee hulle so baie lede van die Protestantse kerke verlei, onder u aandag te bring.

“Baie beleef versoek ek u om daarteen ‘n uitgebreide artikel te skryf wat op al die besonderhede ingaan.

“Vernaamlik die sterk punt wat hulle aangevoer het waarom die werk van die ‘Heilige Gees’ nie meer in die kerk so sigbaar is soos in die apostoliese tyd nie. ‘n Bewys wat hulle neem om te beweer dat die Protestantse kerke vals is, en hierdie sekte neem daagliks toe.”

Die toegesonde traktaatjie word omskryf as “‘n toespraak van bro. Lake oor die Doop van die Heilige Gees”. Daarvan gee ons hieronder ‘n uittreksel ten einde eers aan ons lesers voor te lê wat bro. Lake nou eintlik leer. Die Apostoliese het (ten minste so ver aan ons bekend) geen duidelik geformuleerde belydenis nie. Op die agterkant van genoemde traktaatjie word slegs sewe punte heel kort aangegee. Ons moet dus by ‘n enigsins uitvoerige beoordeling op die gevoelens van enkele persone afgaan – iets wat ons taak nie makliker maak nie.

Hierin onderskei die Gereformeerde Kerk hom al dadelik van hierdie rigting. Die Geref. Kerk het sy belydenis. Elkeen kan dit lees en sien wat hy voorstaan en wat hy bely. By die “Apostoliese” moet ons egter soek en tas. Betreffende die “Doop van die Gees”, byvoorbeeld, word ons taamlik sleg ingelig, sodat ons nie alleen moet let op wat gesê word nie, maar ook op wat voortvloei uit wat gesê is. Selfs mag wat verswyg word, ons aandag nie ontgaan nie.

Wat hier onder volg, is dan ‘n verkorting van die gepubliseerde toespraak van bro. Lake. Omdat die traktaatjie egter deur die “Aposto­liese Geloofsending” gepubliseer en versprei is, moet ons aanneem dat dit ‘n min of meer amptelike karakter dra. Die leser moet asseblief daarop let dat dit bro. Lake is wat nou spreek, d.w.s. dit is sy eie woorde, in sitaat (net verkort) weergegee. Hierdie keer volstaan ons daarmee. Aan die einde volg slegs enkele hoofpunte, waarin o.i. die geskil saamgetrek is. Bro. Lake het die gevoele van die “Apostoliese” soos volg kenbaar gemaak.

“Die Openbaring bereik sy toppunt onder die Christelike Bedéling. God in die mens! Want die Doop van die Heilige Gees is die werklike inkom van die Derde Persoon van die Drie-eenheid om in die mens te woon.

“Soos die Christelike Bedéling al die ander oortref en in die skadu stel, so moet die ware Christen al die ander oortref. Hy moet nie net vergewe word nie, maar deur Christus se bloed van die sondige aard verlos word en van die bose neiging wat hom laat oortree. Hierdie reiniging van die ‘aangebore sonde’ bestaan in die proefondervindelike wegneem van uit ons boesem van die begeerte tot sonde. Alle gemeenskap met die sonde is verbreek. Hierdie inwendige reiniging wat Johannes en Jesus van die dissipels geëis het voordat hulle iemand wou doop, is ook die noodwendige voorbereiding tot die Doop van die Heilige Gees. Christus het ons verlos van die vloek van die wet, terwyl Hy vir ons ‘n vloek geword het. Ons moet deur die bloed van Christus berei word tot ‘n woonplek van God. Efesiërs 2:22.

“Die persoonlike kom van die Heilige Gees tot die menslike bewussyn is die toppunt van God se openbaring in die geskiedenis! Sy koms was net so sigbaar en kenbaar as Christus se koms. Lukas 2:9-13. Net so is die koms van die Gees aangedui deur ‘die gedaante van ‘n duif, Lukas 3:22 en ‘uit die hemel ‘n geluid soos van ‘n geweldige rukwind’ en deur ‘verdeelde tonge soos van vuur’. Hand. 2:2, 3.

“Die uitstorting van die Gees behoort nie net tot die Bedéling nie, maar die ontvang van Hom in die hart moet wees ‘n persoonlike ondervinding van elke Christen wat ‘gewag’ het om toegerus te word met krag uit die hoogte. Die eerste Pinkster ondervinding word gegee in Hand. 2. ‘En hulle is almal vervul met die Heilige Gees en het begin spreek met “ander tale” soos die Gees aan hulle gegee het om uit te spreek.’ Die Heilige Gees spreek deur ons. (Hier het die Gees deur bro. Lake in ‘n vreemde taal gespreek. 1 Kor. 14:2. Die mense is gevra om ‘n oomblik in stil gebed te wag op die uitlegging van die besprokene [gesprokene?] wat daarop gevolg en soos volg gelui het: ‘Christus is die vleklose neerdaling van God in die Mens en die Sondelose opklimming van die Mens in God en die Heilige Gees is die bewerker daarvan.’)

“Ons neem die tiende hoofstuk van die Handelinge van die Apostels. Cornelius sien ‘n gesig. Twee van sy huisbediendes en ‘n vroom soldaat word na Joppe gestuur vir Petrus. Petrus het op die dak geklim om te bid. Oor hom val ‘n verrukking van sinne. Hy sien ‘n gesig. Stel u net voor die grote Petrus in ‘n verrukking van sinne. As ek op die oomblik in ‘n verrukking van sinne sou val, hierdie gehoor sou ongetwyfeld beweer dat dit ‘n floute was. Terwyl Petrus oor die gesig nagedink het, het hy ‘n boodskap deur die Gees ontvang.

“Petrus het die drie na Cesarea vergesel. Hy het die Evangelie verkondig. Die hele geselskap is in die Heilige Gees gedoop, ‘en die gelowiges wat uit die besnydenis was, was verbaas dat die gawe van die heilige Gees ook op die heidene uitgestort is’, vers. 45. Hoe het hulle geweet dat hulle in die Heilige Gees gedoop is?

“‘Want hulle het gehoor hoe hulle met vreemde tale spreek en God groot maak’, vers 46. Hierdie heerlike Heilige Gees diens het geëindig in ‘n waterdoop van hulle wat al reeds gedoop was in die Heilige Gees.

“In die negende, twee en twintigste en ses en twintigste hoofstukke van die Handelinge lees ons ‘n verslag van die bekering van Paulus. Ten einde die volle krag van hierdie gebeurtenis te verstaan, moet ons ontdek waar hy sy kennis van die Evangelie verkry het. Is dit aan hom meegedeel deur die ander Apostels? Nee, dit is aan hom geopenbaar in gesigte en verrukking van sinne. Hy het sy kennis onmiddellik van die verheerlikte Christus self ontvang.

“In Hand. 22:12, deel Paulus mee hoe Ananias hom besoek het. Hoe het Ananias geweet dat Paulus daar was? Hierdie raaisel word opgelos in Hand. 9:10,19. En nou deel die Heer aan Ananias mee wat Paulus gesien het. ‘En het in ‘n gesig gesien dat ‘n man met die naam Ananias ingekom en hom die hand opgelê het, sodat hy weer kon sien.’ Hand. 9:12. In die volgende vers spreek Ananias met die Heer. Weet u ook van dergelike openbaringe, sulke gemeenskap en gesprekke met God? So nie, soek die doop van die Heilige Gees, wat die eerste Christene. ontvang het en hulle kennis en ondervinding sal u s’n wees. Ons word gevra: Waarvandaan kry julle ‘n insig in Gods Woord? Ons antwoord: waar Petrus en Paulus dit ontvang het, van God deur die Heilige Gees. Ananias het gegaan soos die Heer hom gebied het en het Paulus gevind. Hy het die hande op hom gelê en Paulus het gesien en is gedoop in die water en deur die Heilige Gees en het in vreemde tale gespreek ‘meer as julle almal’. 1 Kor. 14:18.

“Wat is ‘n verrukking van sinne? Hand. 22:17, 18. Daar heers die gees oor verstand en liggaam, en die persoon is vir ‘n rukkie onder die beheersing van die gees. Ons onkunde omtrent geestelike openbaringe is so groot dat selfs godsdiens leraars sulke ondervindinge en toestande aan die duiwel toegeskryf het. Laat ons nou bietjie ondersoek wat die toestand en omstandighede was waarin Paulus verkeer het toe hy sy opdrag tot die Evangelie bediening gekry het. Kyk Hd. 26:16-18. Paulus het sy opdrag tot die Prediking van die Evangelie ontvang toe hy op sy aangesig gelê het langs die pad na Damaskus, toe hy die aanskouer was van die mag en heerlikheid van Christus in die skynende lig. As ons nou iemand sou sien lê langs die pad en met iemand ‘onsigbaar’ spreek, ons sou in ons onkunde haastig stuur vir die ambulans of polisie. Hier het Paulus egter sy aanstelling as ‘n prediker en Apostel tot die Heidene ontvang. Hand. 26:18, 19.

“Hieruit kan ons enigsins verstaan die werking van God in hulle wat onder die mag van die Heilige Gees kom. En nou, geliefdes, is die Heilige Gees in die kerk vandag? Sekerlik, maar sê u, ons sien hom nie so werksaam nie. Waarom? Omdat u sê hierdie dinge behoort tot die Apostoliese dae. Kan u êrens in Gods Woord vind dat die gawes van die Gees van die kerk van Christus teruggetrek is? Daar staan geen skriftuurplek om dit te bewys nie, maar ons lees wel: ‘Die genadegawes en die roeping van God is onberoulik.’ Rom. 11:29. Ek het in verskil­lende lande gepreek, en met een uitsondering, was daar geen leraar wat my die nege Gawes van die Gees kon opnoem, wat in 1 Kor. 12:8, vermeld word nie. Die nege Gawes van die Gees is: (1) Wysheid; (2) Kennis; (3) Geloof; (4) Gawes van Gesond makinge; (5) Werkinge van die kragte; (6) Profesie; (7) Onderskeiding van die Geeste; (8) Verskillende tale; (9) Uitlegging van die tale. Ek dank God vir al hierdie heerlike Gawes van die Gees veral vir die gawe van Gesondmaking. Mag ons almal Christus leer ken nie net as ons Verlosser nie, maar ook as ons Heiligmaker en Heelmeester.

“Geliefdes, ons sien hoe die Heilige Gees na die Gemeente gekom het op die Pinksterdag en dat dié gawes nog gevind word, hulle bestaan vandag nog, maar deur gebrek aan geloof ontvang en beoefen ons hulle nie. Die Apostoliese Geloof Sending staan die ontvang van die Heilige Gees deur ‘n persoonlike Doop in Hom voor, en ‘n ‘toegerus word’ met krag. Ons word gevra: ‘maar wat is vreemde tale?’ Die spreek in vreemde tale is die uitwendige bewys dat die Heilige Gees besit geneem het van die liggaam van die gelowige.

“Volgens Hand. 2:4 het honderd en twintig in vreemde tale gespreek. In Hand. 19:1-7, het Paulus twaalf manne in Efese gevind wat in die doop van Johannes gedoop was. Hy het hulle weer gedoop in die naam van die Here Jesus en toe Paulus hulle die hande opgelê het het die Heilige Gees op hulle gekom en hulle het in vreemde tale gespreek en geprofeteer.

“So dan, die vreemde tale is tot ‘n teken, nie vir diegene wat glo nie, maar vir die ongelowige.” 1 Kor. 14:22.”

Tot sover bro. Lake se uiteensetting.

In ons volgende stukke hoop ons om met die bespreking van die doop van die Gees voort te gaan en sal dan probeer om bostaande te ontwar en op die volgende vraagpunte te let:

  1. Wat is die doop van die Gees en wat is die Christelike Doop?
  2. Is daar slegs een uitstorting van die H. Gees, of word die Gees gedurig, tot vandag toe, uitgestort?
  3. Hoe moet ons die buitengewone gawes en ampte van die eerste Christelike kerk verstaan?

Die doop van Johannes, die Christelike doop en die doop van die Gees

In ons eerste artikel was bro. Lake aan die woord om vir ons te sê wat die “Apostoliese Geloofsending” onder die doop van die Gees ver­staan. Verskillende punte is toe deur hom genoem. Om hulle grondig te kan ondersoek en aan Gods Woord te toets moet eers geantwoord word op die vraag: Wat is die doop van die gees en (in verband daarmee) wat is die Christelike doop?

Die “Apostoliese Geloofsending” leer dat die doop van die Gees met die daarby behorende wondertekens die deel moet wees van elke gelowige afsonderlik, ook in ons tyd.

Bro. Lake sê: “Die uitstorting van die Gees behoort nie net tot die Bedéling nie, maar die ontvang van Hom in die hart moet wees ‘n persoonlike, bewuste ondervinding van elke Christen wat ‘gewag’ het om toegerus te word met krag uit die hoogte.” En weer: “Weet u ook van dergelike openbaringe (soos met Paulus gebeur het), sulke gemeenskap en gesprekke met God? So nie, soek die doop van die Heilige Gees, wat die eerste Christene ontvang het en hulle kennis en onder­vinding sal u s’n wees.”

Eindelik sê bro. Lake: “Die Apostoliese Geloofsending staan die ontvang van die Heilige Gees deur ‘n persoonlike Doop in Hom voor en ‘n toegerus word met krag. Die spreek in vreemde tale is die uitwendige bewys dat die Heilige Gees besit geneem het van die liggaam van die gelowige.” Telkens word dan deur bro. Lake verwys na wat gebeur het met die gelowiges op die Pinksterdag, met Cornelius, met Paulus en met die twaalf manne in Efese.

Wat is nou volgens die Skrif die doop van die Gees?

In Matt. 3:11 sê Johannes die Doper: “Ek doop julle wel met water tot bekering; maar Hy wat na my kom, is sterker as ek, wie se skoene ek nie waardig is om aan te dra nie. Hy sal julle doop met die Heilige Gees en met vuur” (kyk ook Mark. 1:8 en Luk. 3:16).

Vanself doen hierdie ander vraag hom hier voor: Wat is die doop van Johannes?

Laat ons dit nou eers ondersoek.

In die Ou Testament tref ons as teken van die verbond die besnydenis aan. Dit was ‘n seël van twee weldade: (1) die geregtigheid van die geloof of vergewing van die sondes (Rom. 4: n) en (2) die besnydenis van die hart of die wedergeboorte (Deut. 10:16; 30:6; Rom. 2:28, 29; Kol. 2:11). Toe die Jode nou deur hulle werke die saligheid wou verdien, het hulle ondanks hulle uitwendige besnydenis doemwaardig voor God geword (Rom. 3:21).

Om dit aan die volk duidelik voor te stel, het God aan Johannes bevel gegee om met water te doop. Die doop van Johannes was dus ‘n goddelike instelling. ‘n “Woord van God” het tot Johannes gekom (Luk. 3:2, 3); hy was “gestuur” om te doop (Joh. 1:33); sy doop was nie uit die mense nie maar uit die hemel (Matt. 21:25). Hierop moet ons let, om die doop van Johannes nie tot iets minderwaardigs te verlaag nie. Bro. Lake verklaar Hand. 19:1-7 eenvoudig asof die “doop van Johannes” ‘n herdoop deur die H. Gees geverg het, sonder om hierdie plek nader te ondersoek of die betekenis van Johannes se doop nader in die lig te stel.

Ook die manne van die Pinkstersending (‘n aanverwante sekte, wat ook in ons land bekend is) spreek in dieselfde trant. Om die nie-geldigheid van die kinderdoop te bewys beroep ‘n skrywer in hulle tydskrif die Laatste dagen hom op dieselfde geval. Hy sê: “‘n Doop wat aan glo voorafgaan, geld nie … Hierdie doop (van Johannes) het hulle geloof in Jesus voorafgegaan. Eers daarna het hulle geglo, en daarom was hulle doop nie van krag nie en het Paulus hulle gedoop.”

Hy sê verder: “Hulle doop (nl. van die 12 manne in Efese) was voordat hulle geglo het. Daarom het Paulus hulle weer gedoop. . . . Al was die doop van Johannes uit die hemel, en al was Jesus self in dié doop gedoop, tog was so ‘n doop ongeldig waar dit die glo in Jesus betref.” Tot sover die skrywer in die Laatste dagen (I, no. 1, bl. 23).

Op Hand. 19:1-7 kom ons netnou terug.

Ons wil nou net in die lig stel dat die doop van Johannes ‘n goddelike instelling was, sodat daar by alle graadverskil tog ‘n wesenlike gelykheid bestaan het tussen die Johanneïese en die Christelike doop. Hierdie uiteensetting is nodig om te laat sien hoe ook hierdie sektes, wat hulle by voorkeur op los tekste van die Skrif beroep, nie ‘n oog het vir die groot gang van die openbaring en die ooreenstemming van die Skrifte nie.

Die doop van Johannes was in die eerste plek ‘n protes teen die optrede van die hooghartige Jode. Maar hierdie doop was in die tweede plek ook ‘n bewys dat daar vir die boetvaardige vergewing by God is. Dit was die “doop van bekering tot vergewing van die sondes”, net soos die Christelike doop later ‘n doop sou wees “tot vergewing van die sondes” (Hand. 2:38). Verder moet opgemerk word dat Jesus self deur Johannes gedoop is, dat van Jesus se herdoop nêrens sprake is nie, dat Hy nie ‘n onderskeid gemaak het tussen die doop wat deur sy dissipels bedien is, en die van Johannes nie (Joh. 3:22, 23; 4:1), en dat Hy die dissipels wat deur Johannes gedoop is, nie herdoop nie. (Joh. 1:37). Daarom dat ons Gereformeerde vaders geleer het dat in Matt. 28:19 nie ‘n nuwe doop ingestel is nie. Wat reeds bestaan het, is nou op Christus se bevel na alle volke uitgebrei, en so kom ons by die Christeli­ke doop.

Die Apostoliese Broeders het nie die reg om somaar die herdoop van die Johannesdissipels aan te neem nie. In die Evangelies vind hierdie voorstelling nie die minste steun nie. En dit is baie opmerklik.

Maar hoe moet Hand. 19:1-7 dan verstaan word?

Paulus vind in Efese enkele manne wat in die doop van Johannes gedoop is. Deur Paulus beter ingelig aangaande die werk van Johannes (vers 4), is hulle gedoop in die naam van die Here Jesus (vs. 5), terwyl die H. Gees na die handoplegging op hulle kom: “en hulle het met tale gespreek en geprofeteer” (vs. 6). Uit hierdie laaste blyk dat by “Heilige Gees” sprake is van dié buitengewone gawe van die Gees, net soos in hfst. 8:15. Hierdie gawe het die manne in Efese nie ontvang nie. Die doop het nie altyd hierdie gawe gegee nie. In Hand. 8:15 lees ons tog dat die gelowiges in Samaria wel gedoop was “in naam van die Here Jesus” maar die H. Gees nie ontvang het nie. Hulle het dit eers verkry deur handoplegging van die apostels.

Dat die manne van Efese voor die handoplegging in die naam van die Here Jesus gedoop is, verklaar dr. Bavinck soos volg:

“Paulus moet die doop wat hulle ontvang het, nie as ‘n ware, egte doop erken het nie. Die doop van Johannes was wel goed, want hy het die doop van bekering tot geloof in Christus gedoop (vs. 4). Maar onder die dissipels van Johannes wat by hom gebly en nie na Jesus oorgegaan het nie, het daar allerhande dwalinge ingesluip, ook aangaande die doop; en so moes die dissipels in Efese nie opnuut nie maar vir die eerste maal in Jesus se naam gedoop word, want hulle doop tot [?] die naam van Johannes was nie ‘n ware doop nie” (Dogmatiek, IV, bl. 547).

In dieselfde trant spreek dr. Kuyper, wat meen dat ons hier met ‘n “valse sekte” van Johannesmanne te doen het (E voto, II, bl. 509).

Ons sluit ons by hierdie verklaring aan, omdat dit hierdie alleenstaande plek in ooreenstemming bring met wat die Skrif ons op verskillende ander plekke en op duidelike wyse aangaande die doop van Johannes leer – in hierdie geval die enigste gesonde reël van Skrifverklaring.

Dat ons by hierdie plek effens uitvoerig stilgestaan het, is omdat die Apostoliese en Pinkstersendelinge hulle daarop beroep vir húlle Geestesdoop, húlle wederdopery en húlle besondere gawes van tale en profesie. Hier is egter vir hulle hoegenaamd nie steun nie. Hier is nie ‘n nuwe uitstorting van die Gees nie maar slegs ‘n mededeling van sy gawe. Hier is nie ‘n herdoop nie maar ‘n vir die eerste maal in die naam van Jesus gedoop word. Hier is nie sprake van die gewone nie maar van die buitengewone gawes van die Gees. Hierdie punte sal die een na die ander nader afgehandel word.

Wat tot hiertoe vir ons geblyk het, is dat die doop van Johannes en die Christelike doop nie teenoor mekaar staan nie. In Matt. 28:19 brei Christus net eersgenoemde tot al die volkere uit. Die een vloei dus in die ander oor, wat tot vandag toe in die kerk as Christelike doop bedien word. Daarop kom ons terug as die goeie reg van die kinderdoop verdedig sal word.

Maar wat is dan nou die betekenis van die doop van die Gees?

Ons het Johannes die Doper reeds hoor sê:. “Hy sal julle met die Heilige Gees en met vuur doop” (Matt. 3:11). Waarop sien dit? Sonder enige twyfel is die antwoord: op die Pinksterdag. Jesus sê immers vir sy dissipels dat hulle nie van Jerusalem moes weggaan nie, “maar om te wag op die belofte van die Vader, wat julle, het Hy gesê, van Hom gehoor het; (en met duidelike terugwysing op die woorde van Johannes) want Johannes het wel met water gedoop, maar julle sal met die Heilige Gees gedoop word nie lank na hierdie dae nie” (Hand. 1:4, 5).

Johannes stel dus nie sy doop teenoor die Christelike nie. Albei is waterdope en albei verseël die vergewing van die sondes en die vernuwing van die lewe. Nee, Johannes stel sy doop teenoor die oordragtelik of figuurlik so genoemde doop van die Heilige Gees, wat die kerk op Pinksterdag sou ontvang.

Die Christelike doop gaan deur van eeu tot eeu en word aan elkeen persoonlik bedien, terwyl die figuurlike Pinksterdoop eens en vir altyd op die Pinksterdag plaasgevind het, en wel vir die hele kerk. Dit was en is die belydenis van die Christelike kerk. Daarvoor het hy die vaste grond van Gods Woord onder sy voete.

Die Apostoliese wil egter die Pinksterdoop, deur hulle die doop van die Gees genoem, uitbrei tot alle tye en tot elkeen persoonlik. Daardeur word deur hulle feitlik ‘n gedurige uitstorting van die H. Gees, ‘n hom gedurig herhalende Pinksterwonder geleer.

Kyk, dit is die punt waar hulle van die Christelike kerke afwyk. Dit is die geskilpunt waarop by die bestryding van die “Apostoliese” skerp gelet moet word.

Ons gevolgtrekking tot dusver is dus:

(1) Dat daar geen rede bestaan om laag neer te sien op die doop van Johannes nie as ‘n doop “voordat mens glo” (soos die Pinkstersending doen); die doop van Johannes is feitlik dieselfde as die Christelike doop.

(2) Hierdie Christelike doop, wat dieselfde verseël, nl. vergewing van sonde en vernuwing van die lewe, het Christus tot alle volke en persone en tye uitgebrei; die kerk is dus geroepe om te alle tye en elkeen afsonderlik met die Christelike doop te doop.

__________________
Volgende keer: Die wonder van die uitstorting van die Gees

Die volledige reeks kan hier gevind word: Totius oor die charismatiese en pinkster leringe

VOS OOR DIE VERBOND

Geerhardus Vos (1862-1949) was ‘n Amerikaanse calvinistiese teoloog wat bekend gestaan het as die “vader van Gereformeerde Bybelse teologie”.  Sien hier en hier oor sy lewe en werke.  Hier kan nog artikels gevind word, en hier is ‘n deeglike studie van seker sy bekendste werk, Biblical Theology: Vos Group.

Ek wil ook die belangrike artikel van Vos aanbeveel wat hy oor die verbond in die Gereformeerde teologie geskryf het. Die doel van sy artikel is nie bibliologies (eksegeties) nie, maar histories, om te herinner hoe die verbondsleer onder gereformeerdes in die 16/17de eeu gegroei en ontwikkel het. Hy behandel verskillende gereformeerde teoloë wat die leer van die verbond ontwikkel het vanuit die Skrif, die drie-erlei verbondsgedagte (verlossingsverbond [vrederaad], werksverbond, genadeverbond), uitverkiesing en verbond, hoe volwassenes en kinders onderskeidelik in die verbond is, ens.

Die artikel is hier beskikbaar: The Doctrine of the Covenant in Reformed Theology

Hier volg ‘n paar aanhalings uit die artikel:

“At present there is general agreement that the doctrine of the covenants is a peculiarly Reformed doctrine. It emerged in Reformed theology where it was assured of a permanent place and in a way that has also remained confined within these bounds. It is true that towards the end of the seventeenth century this doctrine was taken over by several Lutheran theologians,2 but this apparently took place by way of imitation, the doctrine being unknown within the genuine Lutheran framework. With the Reformed theologians, on the other hand, its emergence occurs in the period of richest development. With full force it lays hold of theological thinking, which in many cases it bends in a distinctive direction.”

“This root idea which served as the key to unlock the rich treasuries of the Scriptures was the preeminence of God’s glory in the consideration of all that has been created. All other explanations of the difference between the Lutheran and the Reformed traditions in the end again come down to this, that the former begins with man and the latter with God. God does not exist because of man, but man because of God. This is what is written at the entrance of the temple of Reformed theology.

When this principle is applied to man and his relationship to God, it immediately divides into three parts: 1. All of man’s work has to rest on an antecedent work of God; 2. In all of his works man has to show forth God’s image and be a means for the revelation of God’s virtues; 3. The latter should not occur unconsciously or passively, but the revelation of God’s virtues must proceed by way of understanding and will and by way of the conscious life, and actively come to external expression. We hope to show how this threefold demand has been reckoned with precisely in the doctrine of the covenant. Let us now in succession take a look at (1) the covenant of works, (2) the covenant of redemption, and (3) the covenant of grace.”

“If this is indeed an essential feature of the covenantal outlook, it follows that this outlook cannot function apart from the idea of election. The origin of the grace of God, the full benefits of which the Reformed believer enjoys by the covenant, always lies for him in election. If consciousness of the covenant is the right expression for the consciousness of faith in its Reformed form, then there must not only be a place in it for the idea of election, but it must be permeated by that idea. Otherwise its deepest, most beautiful and precious fragrance would be lacking. We find, then, that the bloodstream of electing grace runs throughout the Christian life, even as the doctrine of the covenant pictures that life in its true freshness. At the most, one could say that it less sharply delineates the darker side of this doctrine, reprobation, because of its practical treatment of election. Yet, Reformed theology has not doubted or denied it.

As for the other side, we may say that the consciousness of the covenant and consciousness of election are not divorced, and that the former is the basis of the latter. The following provides sufficient proof: It is a historical fact that the concept of the covenant lives in the consciousness of believers to express the certainty of the state of grace. It was used as a formula for the doctrine of the perseverance of the saints, a doctrine undoubtedly rooted in election. The train of thought was as follows: The fixity of the covenant of works depended on both God and man. Therefore, it was a temporal, uncertain covenant. The covenant of grace has its fixity in God alone, who answers for both parties, and effects man’s willing and working by the Holy Spirit. Its fixity does not lie at the end as an ideal to be reached, but in the beginning, in the work of the Mediator, which in turn is already grounded in His eternal guaranty. Hence, it is an unalterable covenant, which extends into eternity.”

“It is equally easy to demonstrate that the theologians did not place election and covenant side by side in a dualistic fashion, but related them organically. It is a well-known fact that for many election circumscribes the extent of the covenant even in their definition of the covenant. This is the case with Witsius, Braun, Lampe, Maestricht, á Marck, Brakel, Francken and others. One finds this description not only in the later theologians; it is found just as well in the very earliest. Olevianus’ work is entitled: “Concerning the Substance of the Covenant of Grace Between God and the elect.” Szegedin speaks of a “special and eternal covenant, which God Himself deigned to make with the believers and elect” (cited by Heppe, Geschichte des Pietismus und der Mystik in der Reformirten Kirche, p. 208).

Musculus expressed himself identically, as one can see above. Polanus is no different: “God made both covenants (old and new) only with the elect” (Syntagma, VI, 33). Again, in 1603 Martinius, professor in Bremen, who later advocated a more liberal outlook at Dordrecht, wrote about “the covenant of grace with certain individual-elect, to whose number I belong.” One hardly needs to be reminded how all this in no sense means that covenant administration proceeds from election, nor that all nonelect stand outside any relation to the administration of the covenant.

Rather it means: 1) that any certainty about one’s election must develop out of a strong covenant awareness; 2) that throughout the entire administration of the covenant the all-embracing promises of God, as they result from election, must be kept in mind, both in word and sacrament; 3) that finally the essence of the covenant, its full realization, is found only in the true children of God, and therefore is no more extensive than election. Especially the second point is important. Besides the fact that everywhere God’s covenant is administered, there is a sealing of its content: the presence of faith is the presupposition of the assurance that one is entitled to the blessings of the covenant—besides this fact, we say, there is always a solemn witness and sealing of the fact that God wishes to realize in all the elect the total scope of the covenant.

These two aspects are very clearly distinguished in the definition of the Westminster Confession on the covenant of grace: “. . . the Covenant of Grace; wherein He freely offereth unto sinners life and salvation by Jesus Christ; requiring of them faith in Him, that they may be saved, and promising to give unto all those that are ordained unto eternal life His Holy Spirit, to make them willing, and able to believe” (VII, 3).”

Ek plaas ook graag die laaste deel van sy artikel hier, waarin hy weergee wat die gereformeedes in die 16de en 17de eeu se standpunt was oor die verbond en kinderdoop (wat gelees moet word in die konteks van die hele artikel oor die verbond):

“With respect to children no less than for adults, it is clear from the above that besides the two elements of the offer of the covenant and the obligation of the covenant, there is still a third element present. This consists of the expectation that covenant children will enter into the fellowship of the covenant. This expectation is based on the promise of God to believers that He desires to be their God and the God of their seed and that He also desires to continue His covenant in their seed and to make it a living reality.

This does not merely hold true for some promises under certain restrictions, but also for the promises of the covenant, as they span all of life and include every gift of grace. It is, we think, striking how strongly just in this respect the comprehensive character of the covenant is applied by Reformed churches. All of them assume it to be a totality and do not hesitate to unfold it in all its fullness in their liturgical writings. As a promissory covenant its total content is brought into contact with the individual already as an infant. When that infant later enters into covenantal consciousness by active faith, this faith sums up all that is included in the covenant, so that the wide, rich world of God’s works of grace is opened up to his sight, a perspective looking backwards and forward. It is just this beautiful outlook which leads one to call the idea of the covenant of grace a “mother-idea.”

The covenant is a mother because it spiritually bears sons and daughters by the power of divine grace and the promises, a mother because its children have received everything from it, because it has given birth to them, sustains them, feeds, and blesses them. Reformed theology has certainly realized that the church has two sides, and that besides being the assembly of believers and the revelation of the body of Christ, she must also be the means by which new believers are added. But it has not separated these two sides; rather it has kept them in organic connection. Just because the promises of God have been given to the assembly of believers, in its entirety, including their seed, this assembly is also a mother who conceives sons and daughters and is made to rejoice in her children by the Lord. The name “mother” signifies this truly Reformed point of view in distinction from other terms such as “institution of salvation.” As far as we can discover, the leading spokesmen of Reformed theology are completely agreed on this.

They all recognize that the church has received such promises for her offspring. They equally recognize that the consideration of these promises is the heart of the fruit of comfort which her view of the covenant offers. And they insist that remembrance of the promise must function as an urgent reason for rousing the seed of the church to embrace the covenant in faith. On both sides, parents and children, this conviction provides strength. Strength was provided in the days of old, in the golden age of the churches, a glorious comfort, finding its most beautiful fruition in the doctrine of the salvation of the children of covenant who die in infancy. Only in the working out of these principles did the theologians diverge to a greater or lesser degree. One could not but expect that a conscious appropriation, an entering into the relation of the covenant by faith and conversion, would be revealed in each member of the covenant who comes to the age of responsibility.

The whole tendency of the doctrine of the covenant, as we have tried to present it, led to that demand. One could hardly be satisfied with the thought that a non-rejection of the covenant, where all expression of life was missing, would be sufficient. Here they collided with the discovery, as they also knew from the Scriptures, that not all belong to the seed of the promise. In comparing the statements of theologians at this point, it is clear that the older theologians generally proceeded more fearlessly than the later ones in the individualization and general application of the promises.

Beza

Beza writes: “The situation of children who are born of believing parents is a special one. They do not have in themselves that quality of faith which is in the adult believer. Yet it cannot be the case that those who have been sanctified by birth and have been separated from the children of unbelievers, do not have the seed and germ of faith. The promise, accepted by the parents in faith, also includes their children to a thousand generations. . . . If it is objected that not all of them who are born of believing parents are elect, seeing that God did not choose all the children of Abraham and Isaac, we do not lack an answer. Though we do not deny that this is the case, still we say that this hidden judgment must be left to God and that normally, by virtue of the promise, all who have been born of believing parents, or if one of the parents believes, are sanctified (Confessio Christianae Fidei, IV, 48).

Martyr

In general Martyr agrees with him: “We do not ascribe this (the enjoyment of the benefits of the covenant) to birth in the flesh as the principle and true cause, for our children’s salvation is only by the election and mercy of God, which often accompanies natural birth. . . . This is not out of necessity, for the promise is not generally applicable to the whole seed but only to that seed in which election converges. . . . But because we must not curiously investigate the hidden providence and election of God, we assume that the children of believers are holy, as long as in growing up they do not demonstrate themselves to be estranged from Christ. We do not exclude them from the church, but accept them as members, with the hope that they are partakers of the divine election and have the grace and Spirit of Christ, even as they are the seed of saints. On that basis we baptize them. We do not need to respond to those who object and ask whether the minister is deceived, whether perhaps the infant is in truth no child of the promise, of divine election and mercy. Similar diatribes could be adduced with regard to adults, for we do not know whether they come deceptively, whether they truly believe, whether they are children of election or perdition, etc.” (Loci Communes, IV, 8, 7).

Polanus

The children of believers must be baptized, according to Polanus, “because they have been purchased by the blood of Christ, have been washed from their sins, and possess therefore by the work of the Holy Spirit the thing signified. . . . Because the Holy Spirit is promised to them, they possess the Holy Spirit” (Syntagma, VI, 55).

Others, especially the later theologians as we have already noted, expressed themselves less fearlessly and preferred rather to be satisfied with the general judgment that there is a seed for the Lord among the seed of believers, for whom the covenantal promises hold without limitation. Heidegger serves as an example: “Not to all the children of believers particularly, but only to the elect baptism seals regeneration and the total contents of spiritual grace. Though it is good and proper to hope for the best for each one in particular according to the judgment of love, it is not permitted in regard to all collectively” (Heppe, Dogmatik der evangelisch-reformierten Kirche, p. 496).

Another point of difference concerns the time when the promises of the covenant are usually realized by regeneration in the children of the covenant. Three schools of thought can be identified: the first school (including Ursinus, Polanus, Junius, Walaeus, Cloppenburg, Voetius, and Witsius) not only assumes that the children of the covenant who die before they reach the age of discretion, possess the Holy Spirit from their earliest childhood and so are born again and united to Christ, but also maintains this thesis as generally valid for the seed of the promise without distinction. They use it as an argument in defense of infant baptism in their polemics with the Anabaptists.

Ursinus

Ursinus says: “This is sure and certain, that God instituted his sacraments and covenant seals only for those who recognize and maintain the church as already made up of parties of the covenant, and that it is not His intention to make them Christians by the sacraments first, but rather to make those who are already Christians to be Christians more and more and to confirm the work begun in them. . . . Hence, if anyone considers the children of Christians to be pagans and non-Christians, and damns all those infants who cannot come to be baptized, let him take care on what ground he does so, because Paul calls them holy (1 Cor. 7), and God says to all believers in the person of Abraham that He will be their God and the God of their seed. . . . Next let him consider how he will permit them to be baptized with a good conscience, for knowingly to baptize a pagan and unbeliever is an open abuse and desecration of baptism. Our continual answer to the Anabaptists, when they appeal to the lack of faith in infants against infant baptism, is that the Holy Spirit works regeneration and the inclination to faith and obedience to God in them in a manner appropriate to their age, always with it understood that we leave the free mercy and heavenly election unbound and unpenetrated” (quoted in Südhoff, Olevianus und Ursinus, pp. 633f.).

Larger Catechism

And in the Larger Catechism, the question “Are infants, since they have no faith, properly baptized?” is answered: “Yes, faith and the confession of faith are required of adults, since they can in no other way be included into the covenant. For infants it suffices that they are sanctified by the Spirit of Christ in a manner appropriate to their age” (Q. 291).

Compare the above quotation of Polanus, which also relates to this issue. Junius argues against the Anabaptists: “We call it false to argue that infants are completely incapable of faith; if they have faith in the principle of the habitus, they have the Spirit of faith. . . . Regeneration is viewed from two aspects, as it is in its foundation, in Christ, in principle, and as it is active in us. The former (which can also be called transplanting from the first to the second Adam) is the root, from which the latter arises as its fruit. By the former elect infants are born again, when they are incorporated into Christ, and its sealing occurs in baptism” (Theses Theologicae, LI, 7).

Walaeus

Walaeus writes in his disputation on baptism: “We reject the opinion of the Lutherans who tie the regenerating power of the Holy Spirit to the external water of baptism in such a way that, either it is present in the water itself or at least the principle of regeneration will only work in the administration of baptism. This, however, is opposed to all the places in Scripture, where faith and repentance and hence the beginning and seed of regeneration are antecedently required in the one who is baptized. . . . Therefore, we do not bind the efficacy of baptism to the moment in which the body is sprinkled with external water; but we require with the Scriptures antecedent faith and repentance in the one who is baptized, at least according to the judgment of love, both in the infant children of covenant members, and in adults. For we maintain that in infants too the presence of the seed and the Spirit of faith and conversion is to be ascertained on the basis of divine blessing and the evangelical covenant” (Synopsis Purioris Theologiae, XLIV, 27, 29).

Cloppenburg

Similarly Cloppenburg argues against the Anabaptists: “We posit that the children of believers are incorporated into Christ by the immediate secret work of the Holy Spirit, until, whether in this life or at the moment of death, the period of infancy is completed, so that, whether in the flesh or not, they may confess by faith or sight what God has given them and us together by grace” (Exercitationes, I, 1097).

Voetius

Voetius expresses his agreement with the distinction Burges made between regeneration in principle and active regeneration. He ascribes the former to the elect children of covenant parents, but rejects Burges’ position, in which this regeneration in principle follows from baptism as an outworking of the latter. “This is not proven by the Reformed theologians cited by him. It is known that in their opinion the effect of baptism does not lie in the causation of regeneration, but in the sealing of regeneration which has already been brought about.” A little earlier he writes, “The seventh opinion is the general point of view of Reformed teachers, in which regeneration is acknowledged in each of the children of the covenant in particular, namely those who are elect, whether they die in infancy or are brought to faith when growing up, etc.” (Selectarum Disputationum, II, 410-412).

Witsius

Finally, Witsius writes: “I acknowledge that thus far I agree with this opinion” (Miscellaneorum Sacrorum, II, 634). He also thinks that this view has been accepted in the baptismal formula of the Dutch churches. Besides this school there is still another. Those in this group hesitate to make any stipulation as to the time of regeneration in the children of the promise. Zanchius, Ames, and Fr. Spanheim the elder appear to take this approach.

Zanchius

Zanchius, however, thinks of regeneration as given at the time of baptism, rather than occurring long after baptism. He says: “Some infants, as well as some adults, are given the Spirit of faith, by which they are united to Christ, receive the forgiveness of sins and are regenerated, before baptism; this is not the case with others, to whom these gifts are given in baptism” (De Baptismo, III, 31, in Commentarius ad Ephesios, Caput V).

Ames

Ames states: “We do not deny that God infuses the habitus or principle of grace in some at the time of their baptism; but God can communicate this same grace both before and after baptism” (Bellarminus Enervatus [ed. 1628], III, 68).

Spanheim

Spanheim: “Baptism serves regeneration, which precedes in adults and which follows in infants. It takes effect, at times in the present and at other times in the future, according to God’s pleasure” (Dubia Evangelica, III, 27, 6).

Finally, there is a third school. It held that the preaching of the Word is the usual means by which regeneration takes place as an accompaniment. It held that God does not depart from this rule without necessity, and that in those children who are destined to live to the age of discretion, regeneration bides its time until they can be brought to a conscious possession of the sealed blessings of the covenant.

Beza

Beza, who was not always consistent on this point, says: “As for the children born in the church, elected by God . . . and who die before coming to the age of discretion, I can easily assume on the basis of the promise of God, that they are united to Christ at birth. However, apart from plain audacity, what can we ascertain concerning the rest other than that they are only regenerated when by hearing they receive the true faith?” (Ad Acta Colloquii Mompelgartensis, p. 106).

Ussher

Another representative of this school was Ussher, who asks as follows: “What must we think of the effect of baptism in those elect infants whom God allows to mature to years of discretion?” He answers: “There is no reason ordinarily to promise them an extraordinary work of God, if God purposes to give them ordinary means. Though God can at times sanctify from the womb, as in the case of Jeremiah and John the Baptist, and at other times in baptism, it is difficult to determine, as some are accustomed to do, that each elect infant ordinarily before or in baptism receives the principle of regeneration and the seed of faith and grace. If, however, such a principle of grace is infused, it cannot be lost or hidden in such a way that it would not demonstrate itself” (Body of Divinity, p. 417).

But apart from these two points just discussed, all these schools are agreed in relating infant baptism to the promise of God, given to the church, that from her seed He intends to raise up a seed for Himself.

____________________________

Sien ook die volgende artikels: Verbond

Posted by: proregno | April 3, 2017

Die Kerk (13) – Die Kerk en die Kerke

vermaak_church

DIE KERK EN DIE KERKE

deur prof. WJ Snyman

Daar is net een Kerk met een Hoof, Christus. Die Kerk is die liggaam van Christus en hierdie liggaam is een. Paulus sê dan ook: ons is almal lede van een liggaam (1 Kor. 12:12). Ons moet goed vashou dat daar maar een Kerk is. Ons glo aan een heilige, algemene Christelike Kerk. Nou het Jesus maar twee keer van die Kerk gepraat.

Eers in Matt. 16:18.

Op die rots van Petrus se belydenis wil Hy sy Kerk of Gemeente bou. Hierdie belydenis is nie alleen die belydenis van Petrus nie, want Jesus vra vir sy dissipels in Matt. 16:15: Maar julle, wie sê julle is Ek? Omdat ons nie almal tegelyk kan praat nie, praat Petrus wat altyd vooraan staan namens hulle almal. Petrus verteenwoordig die twaalf apostels. Op daardie belydenis van die twaalf apostels bou Christus sy Kerk. Hier kry ons dan ‘n ander beeld van die Kerk. Hier word die Kerk nie met ‘n liggaam vergelyk nie, maar met ‘n gebou. Ons kry dieselfde beeld in Ef. 2:19-21.

Toe Petrus Jesus verloën, het daardie rots weer gewankel. Maar dan bely Jesus Homself as die Seun van God (Matt. 26:64-65). En dan sterf Hy vanweë sy belydenis. Toe die rots Petrus gewankel het, het geblyk dat Christus die uiterste hoeksteen is. Hy dra die hele gebou met Sy belydenis.

Vir die tweede keer spreek Jesus van die Kerk in Matt. 18:17.

Hier word gepraat van die plaaslike Kerk, want alleen in die plaaslike Kerk kan ons op mekaar ag gee en kan daar toesig op mekaar wees. Jesus praat dus net oor die Kerk in sy geheel, die Kerk as gebou, die Kerk as Sy liggaam en oor die plaaslike Kerk. En so kom ons by die probleem van die vele kerke? Die vele kerke is volgens die Bybel die Kerk op verskillende plekke. Dit is die enigste manier waarop die Bybel praat oor kerke.

Wat is nou die verband tussen die een Kerk en die verskillende kerke in Bybelse betekenis?

Dit is altyd die een Kerk wat orals tot openbaring kom. Dit is die openbaring van die een liggaam van Christus. Die vele kerke moenie een word nie, maar hulle is een. Wel moet die vele kerke met mekaar in verband tree. Dit is die kerkverband. Daarom is die kerkverband nie ‘n onverskillige saak nie, maar ‘n heilige verpligting. As kerke in kerkverband saamkom, byvoorbeeld in klassis of sinode, dan kry ons nie ‘n nuwe kerk nie. Elke kerk is ‘n selfstandige openbaring van die liggaam van Christus. Elke plaaslike kerk is wel selfstandig, maar nie onafhanklik nie. Daarom is dit ook noodsaaklik dat die kerke onder die verskillende volkere met mekaar in ‘n kerkverband moet tree.

Ons mag egter nie die Kerk opbreek in verskillende volkskerke nie, want dit is een Kerk. Hierdie gedagte is ook tot uitdrukking gebring in die Algemene Sinode van die Geref. Kerk in Suidelike Afrika wat te Potchefstroom-Ikageng in sitting byeen sal wees die volgende maand.

Nou word daar ook nog op ‘n ander manier gepraat van vele kerke.

Onder ‘n volk is vele kerke of kerkverbande. Op een plek is soms twee of drie kerke. Wanneer op een plek maar een openbaring van die liggaam van Christus mag wees, word deur hierdie dinge dan nie liggaam van Christus gebreek nie? Dit gaan by die Kerk om die prediking van die Woord. Op Pinkster het ieder in sy eie taal die Woord van God gehoor. Dan kom die Woord by die hart. Daarom kan daar deur taalverskil op een plek verskillende kerke wees. Ook as die aantal lidmate te groot word en te ver van mekaar bly, kan daar op een plek meer as een openbaring van die liggaam van Christus wees. Dit breek nie die liggaam van Christus nie.

Voetius het gesê daar kan deur natuurlike oorsake verskillende kerke wees op een plek. Hulle vergader dan nie teen mekaar nie. Maar nou kan daar ook om ander redes in een plek verskillende kerke wees en hulle vergader wel teen mekaar.

Hoe moet ons dit sien in verband met die eenheid van die liggaam van Christus?

Ook op die sendingveld sien ons hoe daar baie kerke oorgeplant is. Hoe moet ons dit sien in verband met die eenheid van die Kerk? Ons glo ‘n heilige algemene, Christelike Kerk, maar ons sien baie kerke, ook kerke wat teenoor mekaar staan. Nou kan ons sê: my kerk is die ware kerk en al die ander kerke is vals. Dit is ‘n gemaklike manier. Ons kan dit noem die aftrekmanier. So praat die Rooms-Katolieke Kerk.

Die ander manier om te sê is: die een liggaam van Christus openbaar hom in alle kerke. Dit kan ons noem die optelmanier. Die ware kerk sou dan wees die optelsom van alle kerke. En aan die verskille moet ‘n mens hom maar nie steur nie. Op hierdie manier word vandag die eenheid van die kerke gesoek. Ieder moet maar op sy eie manier salig word. Ook hierdie opvatting is vir ons onaanvaarbaar.

Wat is nou die regte manier?

Ons moet die eenheid van die Kerk soek waar hy is, en dit is by Christus. Hy bou sy Kerk op die belydenis wat deur Petrus uitgespreek is. Daar is eintlik maar net twee kerke: die ware Kerk en die valse kerk, soos die Bybel dit leer.

Teenoor die Kerk van Christus staan die valse kerk van die duiwel. Wanneer ons nou maar kon sê: hier is die ware Kerk en daar is die valse kerk, dan was dit baie eenvoudig. Maar wat doen Satan? Hy boots die werk van Christus na. Hy kruip in die ware Kerk in. Paulus sê immers in 2 Thess. 2: Sodat hy in die tempel van God as God sal sit (vers 4). Die antichris verdeel die ware Kerk in vele Kerke. Hy breek die liggaam van Christus op in baie kerke wat teenoor mekaar staan. Ons moenie dink nie: die antichris het die ander kerke in besit geneem en ons eie Kerk is gevrywaar teen indringing nie. In 1859 toe die Geref. Kerk weer tot openbaring gekom het in hierdie land, het die duiwel op dieselfde dag ook al weer gereed gestaan met sy aanslae. Ook waar die suiwerste kerk is, daar kom die duiwel tog.

Ons het huis skoongemaak maar nou kom die duiwel. Daarom moet ons by ons poorte wagters hê, wagters op die mure van Sion om die valse kerk te weer.

Wat moet ons nou doen?

Ons kan nie sê nie: ons is alleen die ware Kerk. By ons is ook onsuiwerheid en sonde. Die tug moet beoefen word. Daar moet toesig wees oor die leer en tug oor die handel en wandel van die gelowiges. En nou kan dit gebeur dat daar deur die regte uitoefening van die tug miskien weer ‘n afskeiding kom. Ons glo dat die Geref. Kerk die suiwerste openbaring van die liggaam van Christus is, omdat ons die tug wil handhaaf, maar dan moet ons ook uiters waaksaam wees. Veral teenoor die jong kerke moet ons dit betreur dat daar so baie kerke is wat teenoor mekaar staan. Dit is egter verkeerd om te sê ons is almal maar gelyk. Ons glo aan ‘n heilige, algemene, Christelike Kerk. En hierdie geloof moet ons omsit in die daad.

En hier kom ons by die regte ekumenisiteit.

Ons moet die afgedwaalde broeders en die afgedwaalde kerke opsoek. Die afgedwaalde kerke en sektes is ons vlees en bloed. Hulle is verlei en het op dwaalweë gekom. En daarom moet ons hulle terugroep tot die ware Kerk, tot die suiwerste openbaring van die liggaam van Christus. In die geskiedenis van die verlore seun kan ons sien dat hy nog seun is.

Calvyn het gesê: selfs in die Roomse Kerk is daar nog oorblyfsels van die ware Kerk.

Ons moet die verlore seuns terugroep, ons moet die valse kerke terugroep en vir hulle sê: hier is die suiwere bediening van die Woord en die sakramente en hier is die handhawing van die tug.

Die valse kerk rus op ‘n valse drie-eenheid: die duiwel, die antichris en die valse profeet, soos ons dit kan lees in Openbaring 13. Die valse kerk is Babel. Daar word probeer om die verskille uit te wis. En ons kan duidelik sien dat die satan vandag besig is om die valse kerk te bou. Hy gebruik vir sy werk die materiaal, die stene van die Kerk. In die valse kerk is ook verkondiging, maar dit is ‘n valse prediking. En die valse kerk het ook sy sakrament. Dit is die teken van die dier. En in die valse kerk is daar ook tug, maar dit is ‘n valse tug. Niemand kan koop of verkoop nie, behalwe hy wat die merk of die naam van die dier of die getal van sy naam het. Ons kan dit alles lees in Openbaring 13. En die nagmaal van die valse kerk is die tafel van die wêreld.

En daarom moet ons waaksaam wees.

_________________________________________________

Bron: Nuwe en Ou Dinge, prof. WJ Snyman

Die reeks is hier beskikbaar: Die Kerk – prof. WJ Snyman

_________________________________________________

Older Posts »

Categories