Posted by: proregno | February 27, 2017

Preek: Laat jou troos ! Jeremia 31:16

LAAT JOU TROOS!

Plek en datum: GK Matlabas 2016-09-25

Teks: Jer: 31:16 So sê die HEREBedwing jou stem van geween en jou oë van trane.

Tema: Laat jou troos!

Psalms: 145:1,2; 145:8,9,10,11; 65:2,3; 65:4,5; 86:7,8.

Prediker: ds. Gustav Opperman

(Nota: hierdie en ander preke van ds. Opperman kan ook hier op youtube gekyk word: Woorde uit sy Woning)

Openingsgebed (getranskribeer na die erediens)

Kom ons bid saam!

Hemelse Vader, genadige God,

Die oë van die ganse skepping

smag in sterk verlange na U!

Al die wesens wat U geskape het, wag.

Hulle wag dat U hulle sal kos gee;

dat U hulle sal spysig.

 

Die diere daar buite in die veld,

die bome, die gras, alles wat U gemaak het,

is in afwagting op u genade

en dat U die wolke oor die see sal laat haal deur die wind

en dat U reën sal bring oor hierdie dorre aarde.

 

Maar ook ons wat hier bymekaar gekom het,

ons wag ook op U

en ons wag op die spyse

wat tot in die ewige lewe duur:

die Brood van die Lewe,

die Lewende Water.

 

U ken u kinders, Hemelse Vader

en orals waar hulle op hierdie aarde

vandag bymekaar gekom het

in Gees en waarheid.

Ja, ons bely daar is ook huigelaars

onder ons …

Maar U ken diegene wat met ‘n onverdeelde hart

hulle oë op U gerig hou

wagtend, wagtend op die genade

wat net kan kom

deur die verkondiging van die Woord!

 

Ons bid dat u kinders wat so wagtend

hulle hande na U uitsteek,

hulle oë op U gerig hou …

dat U hulle kragtig sal bystaan;

dat U hulle sal voed;

dat U hulle sal gee wat hulle nodig het,

want daar is groot hongerte

en groot dors in hierdie wêreld vandag

wat net deur U gevoed kan word

en wat net deur U Heilige Gees

gevoed kan word.

 

Ons bid dat U met die predikers sal wees

dat hulle hierdie Woord sal bring

in Gees en in waarheid.

 

En ons bid, Hemelse Vader,

dat daar waar die harte van u kinders

nog hard is en onbesnede is …

daar waar ‘n harde kors oor lê …

dat U dit sal verbreek

en dat ons dit sal hoor …

hierdie Woord wat teen ons natuurlike mens ingaan.

En ons bid dat ons genesing sal hê

en vrede en gevoed sal word!

 

Genadige God en Hemelse Vader

en dan bid ons vir vergifnis van die sonde

wat ons elke dag nog soveel las gee:

die sonde van gebedloosheid,

die sonde van argeloosheid,

die sonde van die minagting

van die genade van onse Here Jesus Christus;

die feit dat ons so traag is

om gehoorsaam te wees aan U Woord;

om te groei in heiligmaking;

om ons lewens te verander

en ons gedagtes te verander

en ons woorde te verander;

om ons ingesteldheid te verander.

 

Ons bely dat ons dikwels hier bymekaarkom

op ‘n Sondagoggend

en dan het ons die wêreld

hierbinne in met ons saamgebring

en dan is ons gedagtes daar

 

Ons bid vir die vergifnis van ons sonde

en ons bid dit in die Naam van onse Here Jesus Christus,

Hy wat ons eerste liefgehad het

en vir wie ons ook nou liefhet.

Amen.

 

Geliefdes,

Partykeer, partykeer … is die droefheid te groot.

Soms is die verlies te groot.

Die nag is dan te donker,

en die kruis te swaar.

 

Dan is ons ontroosbaar.

Dan verdrink al ons woorde in die dal van trane.

 

Die digter Totius het dit met die dood van sy kinders ervaar.

Na die Godsbesluit dat twee van sy kinders sou sterf,

skryf hy:

Bo al u donker bome, o Heer

groei daar vir my ‘n enk’le reusboom uit:

dit is die wag-‘n-bietjie-bos …

dis die wag ‘n bietjie bos van u besluit.

Van ver lyk hierdie bos só skoon,

 só groen, só blink,

maar hoe verward,

wanneer ek dieper kyk en dink …

dieper kyk en dink as wat ‘n sondaar pas

en ek steek dan my hande uit …

en ek steek dan my hande uit na u besluit,

dan gryp ek in die dorings vas ...

 

Dan is ons ontroosbaar.

Dan het ons nie woorde nie …

Dan staan selfs die mees ervare dominee dikwels woordeloos.

 

Nie dat God ooit woordeloos is nie.

Die God wat ons dien,

is ‘n sprekende God.

Hy het Homself nog nooit onbetuig gelaat nie.

 

Dis dalk net so

dat ons dan nie sy stem wil hoor nie.

 

En daarom kom Hy vandag met ‘n vermaning na ons toe …

‘n vermaning in die woorde van die profeet Jeremia:

bedwing jou stem van geween

bedwing jou oë van trane.

 

Die vroue van Betlehem het rede tot trane gehad.

Hulle was aan die skerp kant van Herodes se wreedheid.

Soos Herodes se soldate van huis tot huis gegaan het

en hulle swaarde in bababloed gewas het,

so het die rouklag en die geween en die gekerm

gegroei en gegroei

en oor die velde en rante van Efrata weerklink …

totdat dit uiteindelik,

ver, ver terug in die verlede ‘n weerklank gevind het.

 

Mattheus hoor nie net die rou snikke van hierdie moeders nie.

Hy hoor ook die smartlike kreet van Ragel …

Ragel van daar doer ver terug in die voortyd.

 

Ons onthou vir Ragel.

Ragel was die aardsvader Jakob se eerste keuse,

maar sy tweede vrou.

Sy was die kinderlose Ragel …

wat later die aardsmoeder van Israel sou word.

 

Lea was die eerste vrou

wat maklik kinders gehad het.

Ses van hierdie kinders was seuns.

Lea wat die tweede plek in Jakob se hart moes inneem,

sy is die een wat geseën was met seuns.

En toe Ragel sien,

(so lees ons)

En toe Ragel sien

dat sy vir Jakob geen kinders baar nie,

het Ragel jaloers geword op haar suster.

Ons lees ook van haar bomenslike worstelinge met Lea

Totdat Ragel later aan Jakob gesê het:

Gee vir my kinders of anders sterf ek! (Gen 30:1)

 

En toe sy uiteindelik ‘n kind het,

toe sien Ragel dit as ‘n oorwinning oor haar suster.

En sy het die kind Josef genoem en gesê:

Mag die HERE vir my ‘n ander seun daar byvoeg!

 

En dan lees ons verder:

Met die geboorte van haar tweede seun

het Ragel dit swaar gehad met die bevalling,

en sy het gesterwe.

 

Voor haar dood het sy die kind ‘n naam gegee:

Ben-Oni

Ben-Oni … seun van my smart,

maar sy vader het hom Benjamin genoem.

 

So het Ragel dan gesterwe;

(lees ons)

en sy is begrawe by Rama,

op die pad na Efrat,

dit is Betlehem.

 

By Rama lê die graf van Ragel,

vrou van trane,

Sy noem haar tweede seun: Ben-Oni,

seun van my smart.

 

Hoe tragies: Ragel … aardsmoeder van Israel,

die volk van die belofte,

maar in die naam van haar seun, Ben Oni

is daar geen geloofsbelydenis nie …

net ‘n smartbeblydenis.

 

Nou, hier in ons Skrifgedeelte,

hier in Mattheus 2

sien die Evangelis weer vir Ragel.

In die hartseer van die moeders van Betlehem,

sien hy die hartseer van Ragel self.

Mattheus hoor ook die woorde van die profeet Jeremia,

want die profeet Jeremia het ook

by Ragel se hartseer aansluiting gevind.

Jeremia sien hoe huil Ragel

vir die tweede maal in die volk se geskiedenis.

 

Nou verskuif die toneel verder in die geskiedenis.

Meer as ‘n duisend jaar na Ragel se dood,

na die val van Jerusalem,

na die verwoesting van die tempel,

toe die volk in ballingskap weggevoer sou word,

toe is hierdie patetiese skare Jode

by Rama naby Betlehem bymekaar gemaak.

Dit sou hulle laaste sien van die beloofde land wees.

 

Die profeet Jeremia sien in sy geestesoog by die geleentheid

hoe Ragel uit haar graf uit opstaan.

Op die hoogte

teenoor hierdie ellendige mense neem sy plaas

en sy begin weer ontroosbaar huil.

Haar gehuil weerklink oor alle eeue heen,

want sy sien hoe

haar kinders weggevoer word in ballingskap …

 

‘n Stem word gehoor in Rama,

geklaag,

bitter geween;

Ragel ween oor haar kinders;

sy weier om getroos te word oor haar kinders,

omdat hulle daar nie is nie.

 

Háár kinders,

tevergeefs het sy hulle in die lewe gebring …

tevergeefs het sy gely, gestry,

tevergeefs geboorte geskenk.

 

Nog is het einde niet.

 

Vir ‘n derde maal word Ragel se trane genoem.

Hierdie keer in die Evangelie van Mattheus,

na die wrede kindermoord.

By die geleentheid het Ragel se leed eers vol geword.

Toe het Ragel se wanhoop die hoogtepunt bereik,

Toe is vervul wat deur Jeremia, die profeet, geskryf is …

Ragel se kinders is nie meer daar nie.

O, die smartryke ontroosbare Ragel,

simbool van haar volk.

 

In Genesis het sy tevergeefs op haar sterfbed gebaar.

In Jeremia se dae het sy tevergeefs

kinders in die lewe gebring.

Uiteindelik is alles tevergeefs …

ook in Herodes se tyd.

 

Ragel se smart is verstaanbaar.

Elke ouer wat al ooit ‘n kind verloor het,

sal begrip hê daarvoor.

 

Terselfdertyd is Ragel se smart ook sondig.

Hoekom?

Sy huil oor die kinders … haar kinders.

Sy huil terwille van haar kinders,

nie ter wille van God nie.

 

Was haar liefde en verlange na die kinders

dan nie goed en reg nie?

Ja, ja, seker,

want die krag van die HERE se belofte

aan Abraham, Isak en Jakob …

dit lê in die kinderseën …

God het beloof dat daar kinders sal wees.

 

Maar waarom?

Waarom het God beloof dat daar kinders sal wees?

Sodat Ragel kan kompeteer met Lea?

Sodat Ragel op haar kinders trots kan wees?

Sodat Ragel kan opgaan in haar kinders se prestasies?

Sodat Ragel kan veg vir haar seuns se geboortereg

soos Jakob se moeder Rebekka gemaak het?

 

Nee!

 

God het kinders beloof

om Christus ontwil.

Hy het die kinders beloof

ter wille van die Christus wat moes kom.

Al die geboortes in Jakob se tent moes God dien!

 

Die vleeslike Israel moet vir die geestelike Israel plek maak.

 

Maar by Ragel gaan dit nie daaroor nie.

By Ragel gaan dit oor haar stryd met haar suster,

haar worstelinge,

haar kinderloosheid …

en uiteindelik gaan dit oor haar vleeslike kinders.

 

Nee, so kan en mag dit nie wees nie.

Nie kinders ter wille van kinders nie,

maar kinders ter wille van Christus.

 

By Ragel gaan dit net oor haar kinders.

Daarom huil sy by haar sterfbed.

Daarom huil sy in Jeremia se dae.

Daarom huil sy na die kinderslagting in Herodes se tyd.

Daarom kan sy nie vertroos word nie.

 

En mag ek hierby voeg , Broeders en Susters,

daarom hoor ons ook die huilende stem van Ragel

deur die hele wêreldgeskiedenis heen tot vandag toe.

Ons sien veral Ragel se bitterheid na vore kom

nadat sy Christus voor Pilatus moes bely het,

maar toe eerder geskreeu het:

Kruisig Hom!

Kruisig Hom!

Laat sy bloed op ons en ons kinders kom!

 

Sedertdien kom Christus se bloed

op haar en haar kinders.

Eers met die verwoesting van Jerusalem

veertig jaar later deur die Romeine,

toe meer as ‘n miljoen Jode

deur die swaard en vlamme omgekom het.

Ons hoor ook Ragel se ontroosbare geween

na die vervolgings en die uitwissingskampe van Hitler en Stalin,

toe miljoene der miljoene Jode uitgemoor is.

Ons hoor die snikke van Ragel in die staat Israel vandag,

terwyl die selfmoordbomme in die strate van Tel Aviv afgaan.

 

Deur die geskiedenis loop die stroom van Ragel se trane.

Vir diegene wat die aardse Israel aanbid

en steeds die hemelse koninkryk miskyk …

Vir diegene die materiële, die stoflike,

die vleeslike bo die geestelike verkies.

 

In Openbaring 21 lees ons

dat God eendag alle trane van sy kinders se oë sal afvee.

Al sy kinders se trane …

behalwe Ragel se trane,

so lyk dit vir ons,

want Ragel, so het ons gelees,

wil nie getroos word nie.

 

Ragel wil nie die krane van haar trane toedraai nie.

 

Maar ook ons, buite die Jodedom,

kan aan Ragel se siekte ly …

 

Wanneer ons kinders ter wille van kinders het.

Wanneer ons kinders buite om Christus

ontvang en grootmaak …

Wanneer ons nie soldate in diens van Christus voortbring nie,

maar sporthelde in ons kinders soek,

akademiese sterre,

ekonomiese reuse.

 

My kinders, my gesin, my volk, my eer …

hulle prestasies, hulle talente!

 

Ragel beween haar kinders

en sy wil nie vertroos word nie.

Die nakomelinge van Ragel,

die moeders van Betlehem, is troosteloos.

 

En weet u, Broeders en Susters,

hier lê miskien die mees tragiese

van hierdie hele saak van

die Ragels in Israel

wat weier om vertroos te word,

die moeders in Betlehem se trane sonder einde …

 

Die mees tragiese van die hele saak lê daarin

dat hulle wel die troos ontvang het.

Al inwoners van Betlehem het die troos ontvang.

 

Ons lees in Lukas 2

dat die geboorte van Jesus aan hulle verkondig is.

‘n Goeie tyding van groot blydskap

wat vir die hele volk sou wees ( Luk 2:10ev).

Dis mos wat die engel vir die herders in die veld buite Betlehem gesê het:

Die goeie tyding dat vir hulle gebore is die Saligmaker

wat Christus die Here is.

En skielik was daar saam met die engel ‘n menigte van die hemelse leërskare.

Hulle het God geprys:

Eer aan God in die hoogste hemele

vrede op aarde, in die mense ‘n welbehae!

En die herders het met haas gegaan

en hulle het Maria en Josef gevind

en die kindjie wat in die krip lê.

En toe hulle dit gesien het,

het hulle oral die woord bekend gemaak

wat aan hulle van dié Kindjie vertel is.

En almal wat dit gehoor het,

was verwonderd oor wat deur die herders aan hulle vertel is

 

Die woord is oral oor bekend gemaak …

Die moeders van Betlehem het dit gehoor:

die Goeie tyding van groot blydskap

wat vir die hele volk sou wees.

 

Nou word die stemme gehoor in Rama,

geklaag, bitter geween;

Ragel en die ander moeders van Betlehem

ween oor haar kinders;

Hulle weier om getroos te word.

 

So sê die HERE:

Bedwing jou stem van geween

en bedwing jou oë van trane

 

Want jy het jou troos ontvang:

die Goeie tyding van groot blydskap.

 

Bedwing jou stem van geween

en bedwing jou oë van trane!

Aanvaar die troos wat aan jou gebied is.

 

Die vroue van Betlehem het die blye boodskap gehoor.

Hoeveel maal het hulle die goeie tyding ontvang?

Die een keer waarvan ons gelees het,

toe die herders dit aan hulle kom verkondig het …

 

En u, Broeders en Susters,

hoeveel maal het u al die blye boodskap gehoor?

Een keer? Of hoor u dit al ‘n leeftyd lank?

Ek self verkondig dit ‘n klompie jare lank al aan u

en voor my was daar ander.

Is u getroos?

Of weier u soos Ragel

en die ander ouers van Betlehem om getroos te word?

 

Om bedroef te wees, is nie sonde nie.

God verstaan ons hartseer.

Daarom word Hy ook

die Vader van alle ontferminge genoem. (2 Kor 1:3).

Daarom noem die Evangelie van Lukas vir Jesus

die vertroosting van Israel (Luk 2:25).

Daarom word die Heilige Gees self

die ander Trooster genoem … (Joh 14:16).

 

Maar om God se vertroosting te weier,

dis om Christus self te ontken!

 

Bedwing jou stem van geween

en bedwing jou oë van trane!

Aanvaar die troos wat aan jou gebied is!

Amen.

 

Kom laat ons dank!

Slotgebed (getranskribeer na die erediens)

Genadige God en Hemelse Vader,

Ja, ons sien soveel dinge wat verkeerd is

in hierdie wêreld en dit loop al hoe vinniger verkeerd!

 

En ons hou ons harte vas

vir ons kinders, die kinders wat U aan ons toevertrou het,

en ons kleinkinders.

Ons ervaar elke dag die onreg,

die geweld, die siektes en die plae,

wat dikwels die moderne mediese wetenskap

sonder antwoorde laat.

 

Maar ons kom vanoggend na U toe

en ons bid dat u troos

in ons lewens sigbare werklikheid sal word …

nie net daar waar ons fokus is ten opsigte van

die kinders wat U aan ons toevertrou het nie,

maar ook daar waar hulle ons dalk mag ontval;

daar waar hulle uit u genade uit wegraak;

daar waar hulle die prooi word

van ‘n bose wêreld.

Die apostel sê self ons as slagskape gereken,

maar in dit alles is ons meer as oorwinnaars

in die liefde wat ons in die Here Jesus Christus het.

 

Mag dit ons belydenis wees vandag!

Ons vra dit in sy Heilige Naam!

Amen.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: